4102 lines
572 KiB
JSON
4102 lines
572 KiB
JSON
{
|
||
"050101": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ζωσιμάς εκ Γεωργίας",
|
||
"short": "Άγιος Ζωσιμάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ζωσιμάς έζησε κατά τον 14ο και 15ο αιώνα μ.Χ. στην Γεωργία και ήταν Επίσκοπος της πόλεως Κουμούρντο. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05010295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων της Νέας Εκκλησίας",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το ναό αυτόν, αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τον Προφήτη Ηλία, έκτισε στα ανάκτορα της Κωνσταντινουπόλεως ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β' κατά το ένατο έτος της βασιλείας αυτού (876 μ.Χ.), αφού περισυνέλεξε μάρμαρα, κίονες και ψηφίδες από ερειπωμένους ναούς. Τα εγκαίνια της Νέας Εκκλησίας έγιναν την 1η Μαΐου του 881 μ.Χ. από τον Πατριάρχη Φώτιο.Στην εορτή του ναού κατά τον 10ο αιώνα μ.Χ. συνηθιζόταν η προσέλευση του αυτοκράτορα, ο δε Πατριάρχης ανέβαινε στο παλάτι και από εκεί κατέβαινε στη Νέα Εκκλησία, για να λειτουργήσει."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050103": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σάββας",
|
||
"short": "Άγιος Σάββας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Σάββας τελειώθηκε αφού τον κρέμασαν επάνω σε μια συκιά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05010595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μαύρος ο Ιερομάρτυρας και «οι συν αυτώ»",
|
||
"short": "Άγιος Μαύρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μαύρος είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Στον Συναξαριστή του Delehaye (σελ. 647) καλείται Ιερομάρτυρας και στον Κώδικα Δ δ, II Κρυπτοφέρης (φ. 59), όπου και η Ακολουθία του, απλώς μάρτυρας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05010895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικήτας εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Όσιος Νικήτας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νικήτας του Μπορόβσκ έζησε κατά τον 14ο και 15ο αιώνα μ.Χ. στη Ρωσία, όπου ασκήτεψε θεοφιλώς και συνδέθηκε πνευματικά με τον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ. Οι μελετητές της αγιογραφίας και της ιστορίας των ρωσικών μοναστηριών υπέθεσαν διάφορα για τον βίο του Οσίου Νικήτα, τα οποία μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τρεις κατηγορίες.1. Ο Όσιος Νικήτας ήταν διάδοχος του Αθανασίου Β' του Νέου, στην πνευματική καθοδήγηση της μονής του Βυσόσκιϋ στο Σεπρούχωβ, που είχε ιδρυθεί από τον μαθητή του Αγίου Σεργίου, τον Αθανάσιο τον Πρεσβύτερο, κατά τα έτη 1373 - 1374 μ.Χ. Ο Όσιος θα πρέπει να διετέλεσε ηγούμενος από το 1395 μ.Χ. μέχρι το 1444 μ.Χ.2. Μερικοί ιστορικοί ταυτίζουν τον Όσιο Νικήτα με το Νικηφόρο, ηγούμενο και ιδρυτή, σύμφωνα με την παράδοση, της μονής της Προστασίας της Θεοτόκου στο Μπορόβσκ. Ο Όσιος Νικήτας πρέπει να εγκαταβίωσε σε αυτόν τον τόπο ήδη ηλικιωμένος, αφού είχε πριν διατελέσει Ηγούμενος στο Σεπρούχωβ.3. Μία τελευταία υπόθεση, ταυτίζει τον Όσιο Νικήτα του Μπορόβσκ με τον Όσιο Νικήτα της Κοστρόμα.Ο Όσιος Νικήτας κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη. Η μνήμη του αναφέρεται, επίσης, κατά την ημέρα της εορτής των μαθητών του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ (τιμάται 6 Ιουλίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Μαρία η Νεομάρτυρας",
|
||
"short": "Αγία Μαρία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η καλλιπάρθενος Νεομάρτυς της πίστεως Μαρία, η επονομαζόμενη Μεθυμοπούλα, γεννήθηκε στην Κάτω Φουρνή Μεραμβέλλου Κρήτης από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Την Αγία αγάπησε ένας Τουρκαλβανός χωροφύλακας, ο οποίος κατέβαλε κάθε προσπάθεια να την προσελκύσει στο μιαρό έρωτά του. Όσο όμως αυτός προσπαθούσε, τόσο η μακαρία Μαρία τον αποστρεφόταν. Έτσι ο ασεβής αυτός άνδρας αποφάσισε να φονεύσει την Αγία. Αφού την βρήκε μία ημέρα να συλλέγει φύλλα για την διατροφή των μεταξοσκωλήκων, επιτέθηκε εναντίον της και την έπληξε θανάσιμα στην καρδιά. Έτσι έλαβε η πάγκαλος νύμφη του Κυρίου το στέφανο της αθλήσεως.Η Αγία Νεομάρτυς Μαρία φέρεται ότι μαρτύρησε κατά το 1826 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Τσαρεβοκοκσάισκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερή εικόνα της Θεοτόκου του Τσαρεβοκοκσάισκ, η Μυροβλύζουσα, εμφανίσθηκε στον χωρικό Ανδρέα Ιβάνοφ, την 1η Μαΐου του 1647 μ.Χ. κοντά στην Μπολσάγια Κουζνέτσα, δεκαπέντε χιλιόμετρα από την πόλη Τσαρεβοκοκσάισκ στην περιοχή του Καζάν. Δουλεύοντας στο χωράφι, ο Ανδρέας βρήκε μία εικόνα πεσμένη στο έδαφος και προσπάθησε να την σηκώσει. Η εικόνα εξαφανίσθηκε. Ο έκπληκτος χωρικός, κοιτάζοντας γύρω του παρατήρησε ότι η εικόνα με μια αόρατη δύναμη είχε τοποθετηθεί πάνω σε ένα δένδρο. Προσευχήθηκε και πήρε την εικόνα στο σπίτι του, όπου δοξάσθηκε με θαύματα.Προσκυνητές μαζεύτηκαν στο σπίτι από τα γύρω χωριά. Μετέφεραν αντίγραφο της εικόνας στην πόλη Τσαρεβοκοκσάισκ και αργότερα στη Μόσχα. Ένα μοναστήρι κτίσθηκε σε εκείνο το μέρος, όπου είχε βρεθεί. Το όνομα «Μυροβλύζουσα» δόθηκε, επειδή η Μητέρα του Θεού απεικονίζεται στην αγιογραφία με τις Μυροφόρες Γυναίκες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αφρικανός Επίσκοπος Λουγδούνου",
|
||
"short": "Άγιος Αφρικανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πανάρετος Αρχιεπίσκοπος Πάφου",
|
||
"short": "Άγιος Πανάρετος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πανάρετος γεννήθηκε στις αρχές 18ου μ.Χ. αιώνα πιθανότατα στην Περιστερωνοπηγή Αµµοχώστου, όπου και εµόνασε στην εκεί Μονή του Αγίου Αναστασίου. Το 1764 μ.Χ. γνωρίζουμε ότι ήταν ηγούμενος στη Μονή Παναγίας Παλλουριωτίσσης. Ανέβηκε στο θρόνο της Πάφου το 1767 μ.Χ. και διετέλεσε ποιμενάρχης της μέχρι το 1790 μ.Χ. που κοιμήθηκε εν Κυρίω.Έζησε στα δύσκολα εκείνα χρόνια που «όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Χωρίς την ύπαρξη σχολείων και δωρεάν μόρφωσης τότε, μπόρεσε κι έγινε κάτοχος ευρείας μόρφωσης, µε τις δικές του προσωπικές προσπάθειες και τη φοίτησή του σε σχολές που διατηρούσαν τα μοναστήρια. Είχε ευρείς ορίζοντες, κάτι που το συνδύαζε µε σκληρή ασκητική ζωή την οποία έκρυβε επιμελώς. Ζούσε λιτοδίαιτα και χωρίς πολυτέλεια, όπως ο πιο φτωχός Κύπριος της εποχής του. Αγρυπνούσε πολλές ώρες προσευχόμενος. Εξομολογείτο µε ταπείνωση και λειτουργούσε µε ιεροπρέπεια. Ξέροντας πολύ καλά ότι η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου είναι να νικήσει τον ίδιο τον εαυτό του, δηλαδή τα πάθη και τις αδυναμίες του, αλλά και για να θυμάται ότι ο λαός που του εμπιστεύθηκε ο Θεός ήταν βαριά αλυσοδεμένος στην τούρκικη σκλαβιά, έφερε στο σώμα του μια οριχάλκινη και μια σιδερένια αλυσίδα. Αγιάζοντας τον εαυτό του µε τη Χάρη του Θεού έδωκε τη μεγαλύτερη βοήθεια στο ποίμνιο του.Ως Μητροπολίτης τόσο αγάπησε το λαό του που ασχολήθηκε µε τα προβλήματα όλων µε ξεχωριστή αγάπη. Πνευματικά και υλικά αγαθά τα χρησιμοποιούσε ορθόδοξα, µε ισορροπία, προς δόξα Θεού. Οδηγούσε το λαό στη θέωση, λειτουργούσε, ποίμαινε, δίδασκε,εργαζόταν, δημιουργούσε. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα, αλλά ακριβώς επειδή ζούσε αυθεντικά την ορθοδοξία και έβλεπε τη ζωή ως ενιαία, επέδειξε θαυμαστό ενδιαφέρον και για τα εθνικά θέματα, την παιδεία του υπόδουλου Παφιακού λαού και ολόκληρου του γένους, τα γράµµατα, τις τέχνες και τον πολιτισμό.Ευλαβείτο ιδιαίτερα τον Άγιο Φίλιππο (βλέπε 14 Νοεμβρίου) και κατασκεύασε ασημένια θήκη για την κάρα του Αγίου που ευρίσκεται σήμερα στο Όµοδος. Δι' εξόδων του κατασκευάσθηκε εικόνα του Αποστόλου Φιλίππου, που σώζεται στο μοναστήρι Τιµίου Σταυρού Οµόδους και απεικονίζει και τον ίδιο να προσφέρει στον Απόστολο το ιερό κρανίο μέσα στη θήκη (1773 μ.Χ.). Ανέλαβε τις δαπάνες ανέγερσης του ναού του μοναστηριού του Αγίου Αναστασίου στην Περιστερωνοπηγή και την αγιογράφηση εικόνων του εικονοστασίου του. Ανακαίνισε τους ναούς Νικόκλειας, Δρούσιας, Δρύµους, Αρόδων, Θελέτρας, Φιλούσας Κελοκεδάρων και πολλών χωριών. Ανακαίνισε επίσης τα μοναστήρια της Χρυσορροϊάτισσας (1770 μ.Χ.), του Σταυρού Οµόδους και του Σταυρού Μίνθης. Διασώζονται ακόμα σε όλη την επαρχία πολλές αξιόλογες εικόνες φιλοτεχνημένες στην εποχή του.Ο Πάφου Πανάρετος ανέλαβε εξ ολοκλήρου τα έξοδα της έκδοσης του έργου του Αθηναίου φιλοσόφου Θεοφίλου Κορυδαλέως «Περί γενέσεως και φθοράς κατ' Αριστοτέλην» (1780 μ.Χ.). Βοήθησε επίσης οικονομικά στην έκδοση του βιβλίου του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού «Χρονολογική Ιστορία της Κύπρου» (1788 μ.Χ.). Ήταν φίλος µε τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Φιλόθεο, ο οποίος ήταν πολύ µορφωµένος. Συµµετείχε στο γράψιμο και έκδοση συνοδικών εγκυκλίων επί Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Με ενέργειές του το 1774 μ.Χ. καταγγέλθηκαν τοπικοί άρχοντες στο Σουλτάνο για κακοδιοίκηση και το 1783 - 84 μ.Χ. αναχώρησε μαζί µε τους άλλους Μητροπολίτες για την Κωνσταντινούπολη, όπου πέτυχαν να παυθεί από το Σουλτάνο ο τύραννος Χατζηµπακκής.Θαυματουργούσε ενώ βρισκόταν ακόμα στη ζωή. Το συναξάρι του αναφέρει ότι επετίµησε ένα ιερέα, ο οποίος έλεγε ψέματα και ορκιζόταν ότι δεν καταχράστηκε χρήματα, να σιωπήσει και εκείνος έμεινε βωβός. Άρρωστος, λίγο πριν το θάνατό του, ο ιερέας έστειλε επιστολή και ο επίσκοπός του πήγε προς αυτόν. Αφού μετανόησε και ζήτησε συγγνώμη, λύθηκε η γλώσσα του.Ο Άγιος Δεσπότης εξεδήµησε προς Κύριον το 1790 μ.Χ. Τόση ήταν η αρετή του αγίου, που προείδε το θάνατό του, και έσκαψε ο ίδιος το µνήµα του, στο χώρο που σήμερα βρίσκεται το ιερό του καθεδρικού ναού Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο. Προείδε ακόμα ότι κατέφθασε στο λιμάνι της Πάφου ο πρώην επίσκοπος Καρπάθου Παρθένιος, έστειλε τον έφεραν και τον φιλοξένησε. Ο Παρθένιος τον κήδεψε κιόλας την εποµένη. Έγινε μάλιστα μάρτυρας θεραπείας φτωχού παράλυτου, ο οποίος είχε προστάτη τον επίσκοπό του, την ώρα που έβγαζαν το λείψανο από τη Μητρόπολη.Ο άγιος είχε δώσει εντολή να τον ενταφιάσουν µε τα ρούχα που φορούσε. Ο πρωτοσύγκελός του όμως, από αγάπη για τον πνευματικό του πατέρα, τον παράκουσε για πρώτη φορά και τότε βρέθηκαν οι αλυσίδες που σε κάποιο σημείο είχαν εισχωρήσει στη σάρκα του. Ο λαός του Θεού αναγνώρισε την αγιότητά του αμέσως μετά το θάνατό του, και η επίσημη κατάταξή του στο αγιολόγιο της Εκκλησίας της Κύπρου έγινε επί των ημερών του Κυπρίου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερασίμου Γ' (1794 - 1797 μ.Χ.).Οι αλυσίδες του βρίσκονται σήμερα στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Παλιά τοιχογραφία του αγίου βρίσκεται στο νησί Σαλαμίνα της Ελλάδας, ενώ αργότερα κατασκευάστηκαν εικόνες του σ' όλη την Κύπρο.Η Πάφος τιμά ιδιαίτερα τον Άγιο Πανάρετο και μάλιστα προς τιμή του ο Μητροπολίτης Πάφου Χρυσόστομος ο Β' ανήγειρε ναό στο χωριό Κολώνη (1989 μ.Χ.)."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τὸν τῆς Πάφου Ποιμένα θεῖον Πανάρετον, ὡς Ἱεράρχην Κυρίου ἀνευφημήσωμεν, ὅτι ἐργάτης συνετὸς ὄντως καὶ ἄριστος, ποσῶν τῶν θείων ἀρετῶν, καὶ Ἁγίοις θαυμαστὸς ἐγένετο ἐπ' ἐσχάτων, καὶ πάντων προστάτης καὶ φύλαξ, τῶν ἀνυμνοῦν τῶν αὐτοῦ τὴν κοίμησιν.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "5"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Asaph Επίσκοπος Ουαλίας",
|
||
"short": "Άγιος Asaph"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Asaph (Ασάφιος) έζησε κατά το δεύτερο ήμισυ του 6ου αιώνα μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος Ουαλίας. Ασκήτεψε σε μονή που βρισκόταν κοντά στις όχθες του ποταμού Έλγουι της βόρειας Ουαλίας, η οποία και είχε ιδρυθεί από τον Άγιο Κεντιγκέρνο, Επίσκοπο Γλασκώβης (τιμάται 13 Ιανουαρίου). Ο Θεός τον αξίωσε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Ο Άγιος συνέγραψε μοναχικούς κανόνες, τυπικές διατάξεις για την Εκκλησία του και άλλα έργα και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011600": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικηφόρος ο Χίος",
|
||
"short": "Όσιος Νικηφόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στο Καρδάμυλα της Χίου το 1750 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς και το αρχικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον αφιέρωσαν στην Εκκλησία για να τον σώσουν από την αρρώστια του λοιμού. Εν συνεχεία εισήλθε στη Νέα Μονή και εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Νικηφόρος. Διακρίθηκε για τους μοναχικούς τους αγώνες, αλλά και για την ευφυΐα και τη φιλομάθειά του. Για το λόγο αυτό, οι Πατέρες της Μονής τον έστειλαν στη Χώρα για να συνεχίσει τις σπουδές του, υπό την επίβλεψη και χειραγωγία του περίφημου διδασκάλου Νεοφύτου του Καυσοκαλυβίτου. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, δίδαξε ως δάσκαλος στη σχολή αυτή επί σχολαρχίας Αθανασίου του Πάριου. Εκεί δίδαξε έως το 1802 μ.Χ., οπότε ανέλαβε την Ηγουμενία και συνέγραψε την ιστορία της. Λόγω της ακαταστασίας στην Ι. Μονή και των ποικίλλων αντιδράσεων των πατέρων, απομακρύνθηκε από αυτή και κατέφυγε στο Μεστά, στο μονύδριο του Αγ. Γεωργίου, όπου μόναζε και ο Ιωσήφ από τα Άγραφα. Εκοιμήθη ειρηνικά το 1821 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Συμεών ο Πεντάγλωσσος ο Σιναΐτης",
|
||
"short": "Όσιος Συμεών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Συμεών ο πεντάγλωσσος ήταν Έλληνας από τη Σικελία. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη κατά τις αρχές του 11ου αιώνα μ.Χ. και στην συνέχεια μετέβη στην Παλαιστίνη, όπου μόνασε σε διάφορα μοναστήρια. Κατόπιν ήλθε στη μονή Σινά και ασκήτεψε εκεί. Ήταν εκείνος που μετέφερε περί το 1026 μ.Χ. λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης στις πόλεις Τρεβς και Ρουένη της Γαλλίας, στην οποία ίδρυσε και μονή αφιερωμένη στην Αγία Αικατερίνη. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 1035 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αγαπητός Επίσκοπος Ωξέρρης",
|
||
"short": "Άγιος Αγαπητός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αγαπητός καταγόταν από την Γαλλία και έζησε μεταξύ του 4ου και 5ου αιώνα μ.Χ. Μετά από επιμονή των γονέων του νυμφεύθηκε τη Μάρθα, αλλά μετά τον γάμο τους συμφώνησαν να ζήσουν με αγνότητα και παρθενία. Η Μάρθα έγινε μοναχή και ο Άγιος Αγαπητός μοναχός. Το 388 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Ωξέρρης και ποίμανε την επισκοπή του θεοφιλώς. Για την αγιότητα του βίου του ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας.Ο Άγιος Αγαπητός κοιμήθηκε με ειρήνη το 418 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ακάκιος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ακάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Ακάκιος ή Άσιος ήταν διάκονος και μαρτύρησε στη Γαλλία το 303 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284- 3 05 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05011995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Άκελος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Άκελος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Άκελος ήταν υποδιάκονος και μαρτύρησε στη Γαλλία το 303 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.), μαζί με τον Άγιο Ιερομάρτυρα Ακάκιο ή Άσιο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05014596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φιλόσοφος",
|
||
"short": "Άγιος Φιλόσοφος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Φιλόσοφος έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Τα σχετικά με τον βίο του αφηγήθηκε ο Μέγας Αντώνιος.Ο Άγιος ήταν κήρυκας της αληθείας του Χριστού, την οποία διέδιδε με πολλή ευγλωττία και θερμότητα, υποστηρίζοντας και αναπτύσσοντας αυτήν πειστικά και ακαταμάχητα ενώπιον ειδωλολατρών και Ιουδαίων. Και ακολουθώντας τα διδάγματα του Ευαγγελίου, ζούσε με τρόπο σεμνό και άμεμπτο, εντελώς ξένο προς τα πάθη, με νεκρή τη σάρκα του.Οι εχθροί του Σταυρού, επειδή δεν μπορούσαν να τον νικήσουν διά λόγου, πολλές φορές αποπειράθηκαν να τον παγιδεύσουν με δολερά δίχτυα. Του πρόσφεραν πολλά χρήματα, αλλά αυτός τα περιφρόνησε. Του υποσχέθηκαν αξιώματα, αλλά αυτός επέδειξε το Ευαγγέλιο. Τον κάλεσαν σε πολυτελή συμπόσια, αλλά ο Φιλόσοφος ή δεν προσήλθε ή περιορίστηκε στο μέτρο της εγκράτειας. Τότε ο άρχοντας της Αλεξάνδρειας και οι εχθροί του, θέλοντας να καταισχύνουν και να σπιλώσουν τον σώφρονα βίο του Μάρτυρα, μηχανεύθηκαν το εξής: τον συνέλαβαν και αντί άλλης τιμωρίας τον έδεσαν πάνω σε ένα κρεβάτι. Στη συνέχεια έστειλαν προς αυτόν γυναίκα ελαφρών ηθών, η οποία με κάθε τρόπο τον δελέαζε και τον παρακινούσε προς μείξη ακόλαστη. Ο Μάρτυρας, μη δυνάμενος να κινηθεί, έκλεισε τα μάτια του και αψηφώντας τη δριμύτητα του πόνου δάγκωσε την γλώσσα του μέχρις αίματος και αποκοπής της. Το αίμα που έτρεξε κατέβρεξε τη μορφή και τα ενδύματα της πόρνης, η οποία παρέλυσε και ταράχθηκε από τον φόβο. Οι εχθροί του Μάρτυρα Φιλοσόφου εξεπλάγησαν, αλλά δεν μετανόησαν. Αφού απέτυχαν να τον παρασύρουν στην ακολασία, αποφάσισαν να τον φονεύσουν. Έτσι τον αποκεφάλισαν και ο Μάρτυρας έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05014696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μιχαήλ ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Μιχαήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μιχαήλ είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και στα Μηναία. Ακολουθία αφιερωμένη σε αυτόν υπάρχει, κατά την 1η Μαΐου, στον Παρισινό Κώδικα 1574 φ. 153α,, όπου εξυμνούνται οι ασκητικές του αρετές και η θαυματουργική χάρη που ανέβλυζε από τον τάφο του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05014796": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Ισιδώρα",
|
||
"short": "Οσία Ισιδώρα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Αναφέρεται στα Γεροντικά ότι ο Όσιος Πιτυρούν (τιμάται 29 Νοεμβρίου) πληροφορήθηκε από τον Κύριο για την αρετή της Οσίας Ισιδώρας και αφού επισκέφθηκε τη μονή αυτής ζήτησε να συγκεντρωθούν όλες οι μοναχές. Όταν ήλθαν αυτές, ο Όσιος Πιτυρούν δεν διέκρινε σε καμία φωτοστέφανο, όπως είχε από τον Θεό επιβεβαιωθεί ότι θα έχει η Οσία Ισιδώρα. Τότε ζήτησε να πληροφορηθεί εάν υπήρχε άλλη μοναχή στη μονή. Αναφέρθηκε λοιπόν στον Άγιο ότι υπήρχε μία σαλή. Ο Όσιος Πιτυρούν παρακάλεσε να κληθεί και η σαλή. Κατά την είσοδο της Οσίας Ισιδώρας, ο Όσιος Πιτυρούν διέκρινε το φωτοστέφανο επί της κεφαλής αυτής και έτσι αποκαλύφθηκε ότι η Οσία Ισιδώρα υποκρινόταν την σαλή και τούτο για την αγάπη του Χριστού.Η Οσία Ισιδώρα, αφού ασκήτεψε θεοφιλώς σε μονή της Αιγύπτου, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 365 μ.Χ."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"0501995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη του φοβερού σεισμού στη μονή Σινά",
|
||
"short": "Μνήμη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Σήμερα είναι η ανάμνηση του φοβερού και μετά φιλανθρωπίας γενομένου σεισμού εν τη ιερά μονή Σινά. Το γεγονός του σεισμού αυτού, απαντά σε Σιναϊτικούς Κώδικες και συνέβη το 1201 μ.Χ. στη μονή Σινά.Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050201": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Βασίλειος ο διά Χριστόν σαλός",
|
||
"short": "Άγιος Βασίλειος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Βασίλειος, κατά κόσμον Βασίλειος Πέτροβιτς Καντόμσκιυ, γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1775 - 1780 μ.Χ. στην περιοχή του Ριαζάν της Ρωσίας. Ακολούθησε τη σκληρή ασκητική οδό της σαλότητας και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1848 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05020295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Ματρώνα εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Οσία Ματρώνα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε το 1881 μ.Χ. στο χωριό Σέμπινο Επιφανίσκαγια του νομού της Τούλα, που σήμερα ονομάζεται Κομίφσκι, από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, τον Δημήτριο και τη Ναταλία. Η Οσία είχε ακόμη τρία αδέλφια, τον Ιβάν, τον Μιχαήλ και την Μαρία. Οι γονείς της, επειδή ήταν φτωχοί, σκέφθηκαν να δώσουν το παιδί που περίμεναν στο ορφανοτροφείο του Γκολίτσιν. Όμως η μητέρα της Ματρώνας είδε, πριν την γέννησή της στο όνειρό της ότι ήλθε και κάθισε πάνω στο δεξί της χέρι ένα πουλί με ανθρώπινη μορφή αλλά χωρίς μάτια. Τότε θεώρησε το όνειρό της ως σημείο προς τον Θεό, ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα είναι σκεύος εκλογής και έτσι αποφάσισαν να μην το δώσουν στο ορφανοτροφείο.Η Οσία γεννήθηκε τυφλή. Στη βάπτισή της, που έγινε από τον ιερέα Βασίλειο, ευλαβή και προορατικό, σχηματίσθηκε πάνω από την κολυμβήθρα ένα ανάλαφρο σύννεφο που ανέδιδε ευωδία. Ήταν και αυτό σημείο που φανέρωνε την πνευματική πρόοδο που θα είχε η Αγία.Το μόνο μέρος που πήγαινε συνέχεια, επειδή ήταν τυφλή, ήταν η εκκλησία. Όταν η μητέρα της δεν την εύρισκε στο σπίτι, ήξερε ότι η Ματρώνα ήταν στην εκκλησία. Από την παιδική της ηλικία ακόμη, της είχε δοθεί το προορατικό και διορατικό χάρισμα. Γνώριζε τις ασθένειες των ανθρώπων, τα προβλήματά τους, τις αστοχίες τους και έτσι τους προειδοποιούσε και τους συμβούλευε.Η Οσία επισκέφθηκε πολλά προσκυνήματα της Ρωσίας. Σε ένα από τα προσκυνήματά της βρέθηκε μπροστά στον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης, που τότε ζούσε ακόμα. Χωρίς να δει την Οσία, είπε να ανοίξουν χώρο και φώναζε: «Ματρώνα, έλα εδώ», χωρίς να την γνωρίζει. Και συνέχισε ο Άγιος Ιωάννης: «Αυτή θα είναι η διάδοχός μου. Αυτή είναι ο όγδοος στύλος της Ρωσίας». Η Αγία ήταν τότε δεκατεσσάρων ετών.Σε ηλικία δεκαεπτά ετών η Ματρώνα όχι μόνο δεν έβλεπε, αλλά σταμάτησε και να περπατάει. Έζησε έτσι παράλυτη πενήντα χρόνια. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν παραπονέθηκε και έλεγε ότι είναι πνευματική η αιτία για όλα αυτά που της συνέβαιναν και μόνο ο Θεός γνωρίζει τις αιτίες. Έλεγε σε εκείνους που την επισκέπτονταν: «Θα έλθει ο καιρός που θα σας βάλουν μπροστά σας ψωμί και σταυρό, για να διαλέξετε. Θα περάσουμε δύσκολους καιρούς και εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να διαλέξουμε τον σταυρό».Τον κόσμο που την επισκεπτόταν τον ευλογούσε, έβαζε τα χέρια της πάνω στην κεφαλή τους και τους διάβαζε προσευχές. Στο μέτωπό της, από τους πολλούς σταυρούς που έκανε, σχηματίσθηκε λακουβίτσα. Ο Θεός την αξίωσε και με το χάρισμα της θαυματουργίας και έτσι πολλούς θεράπευσε και ωφέλησε πνευματικά.Ο Άγιος Θεός της αποκάλυψε πως πλησίαζε η ημέρα της εξόδου της από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της, έδωσε οδηγίες για την εξόδιο ακολουθία της και τον ενταφιασμό της. Η Οσία Ματρώνα κοιμήθηκε με ειρήνη το 1952 μ.Χ. και ενταφιάσθηκε στο κοιμητήριο της μονής του Δανιήλ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05021100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιορδάνης ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Ιορδάνης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιορδάνης ο Θαυματουργός κοιμήθηκε με ειρήνη. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05021200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σάββας Επίσκοπος Δαφνουσίας",
|
||
"short": "Όσιος Σάββας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του Οσίου Σάββα, αγνοείται στο Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου και τα έντυπα Μηναία. Αναφέρεται στον Συναξαριστή Delehaye, αλλά χωρίς βιογραφικό σημείωμα. Στον Λαυριωτικό Κώδικα όμως, Ι 70 φ. 2026, βρίσκεται το εξής υπόμνημα: «Ούτος δια την ενάρετον αυτού πολιτείαν, την κατά Θεόν, ην εκ βρέφους ένεδείξατο εν πάση ευλάβεια και σεμνότητι και φόβω Θεού και δια την προσούσαν αύτω αρετήν επίσκοπος Δαφνουσίας ψήφω συνοδική καθίσταται, και τους οίακας του θρόνου άναλαβών πάντας εξεπαίδευσεν εμμένειν τη αληθινή και ευλαβεί πίστει και πολλούς από των ειδωλολατρών επέστρεψε και βάπτισε. Και ούτω καλώς και θεοφιλώς βιώσας προς Κύριον εξεδήμησε, ον εκ βρέφους επόθησεν»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050302": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεοφάνης Μητροπολίτης Περιθεωρίου",
|
||
"short": "Άγιος Θεοφάνης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεοφάνης χρημάτισε ηγούμενος της ιεράς μονής Βατοπαιδίου. Συνδεόταν με τον Όσιο Μάξιμο Καυσοκαλύβη (βλέπε 13 Ιανουαρίου), του οποίου υπήρξε βιογράφος.Ο Άγιος Θεοφάνης φαίνεται ήταν καλός γνώστης της ευρύτερης περιοχής των Καυσοκαλυβίων, αφού γνώριζε καλά τα τοπωνύμια, τους συνασκητές του οσίου Μαξίμου, αλλά και τους άλλους ενάρετους Γέροντες, σπουδαίους ησυχαστές του 14ου αιώνος μ.Χ., τους οποίους κατονομάζει, αναφέροντας τους τόπους τους και πιθανόν συνδεόταν μαζί τους, όπως διαφαίνεται στην ωραία βιογραφία του. Η βιογραφία του Θεοφάνη αποτέλεσε πηγή για όλους τους μετέπειτα βιογράφους και υμνογράφους του οσίου Μαξίμου.Κατά την προφητεία του οσίου Μαξίμου ο άγιος Θεοφάνης, που διετέλεσε μαθητής του, έγινε αργότερα ηγούμενος της ιεράς μονής Βατοπαιδίου και κατόπιν επίσκοπος Περιθεωρίου Ξάνθης. Αναφέρεται ως επίσκοπος Περιθεωρίου περί το 1350 μ.Χ. Πλησίον του Περιθεωρίου ήταν το όρος Παπίκιο, γνωστό για τις μονές και τους ασκητές του, στο οποίο είχε ασκηθεί ο όσιος Μάξιμος, και είχε βρει εκεί αρκετούς ενάρετους μοναχούς, όπως αναφέρει ο βιογράφος του Θεοφάνης. Το Περιθεώριο ήταν πόλη πλησίον της σημερινής Ξάνθης, που είχε κτισθεί στα ερείπια της Αναστασιούπολης στις αρχές του 14ου αιώνος μ.Χ.Αν ο Άγιος Θεοφάνης υπάκουσε στον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλύβη να γράψει περί αυτού μετά την κοίμησή του, τότε ο βίος που έγραψε κυκλοφόρησε πιθανόν μετά το 1365 μ.Χ., όπου ορίζεται ως έτος της κοιμήσεως του οσίου Μαξίμου. Ο Άγιος Θεοφάνης τότε εκοιμήθη στα τέλη του 14ου αιώνος μ.Χ.Με ενέργειες του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμονος και της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου διά της υπ’ αρ. 3401 της 11.4.2000 Πράξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου έγινε η αγιοκατάταξη του αγίου Θεοφάνη και διά της Εγκυκλίου 2692 της 18.5.2000 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος έγινε γνωστή η ένταξή του στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας.Πρόσφατα αγιογραφήθηκαν εικόνες του αγίου και συντάχθηκε ιερά ακολουθία του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050304": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Είκοσιεπτά Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Είκοσιεπτά Μάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες μαρτύρησαν δια πυρός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05030495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γρηγόριος Αρχιεπίσκοπος Ροστώβ, Γιαροσλάβλ και Λευκής Λίμνης",
|
||
"short": "Άγιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στη Ρωσία κατά τον 14ο αιώνα μ.Χ., ήταν ηγούμενος στη μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο νησί Καμμένυι της λίμνης Κουμπενσκόε, κοντά στην περιοχή του Βολογκντά. Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της πόλεως Ροστώβ και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1416 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050306": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Οικουμένιος ο Θαυματουργός επίσκοπος Τρίκκης",
|
||
"short": "Άγιος Οικουμένιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με τα βιογραφικά του στοιχεία. Τα σχετικά επικρατέστερα είναι, ότι έζησε στα τέλη του 10ου αιώνα (995 μ.Χ.). Μελέτησε όλους τους Πατέρες της Εκκλησίας και αναδείχτηκε άριστος ερμηνευτής των αγίων Γραφών. Συγχρόνως συνέγραψε Ερμηνείες στις Πράξεις των Αποστόλων, στις 14 Επιστολές του Παύλου και στις 7 Καθολικές. Έτσι αφού εκτιμήθηκε από τους συγχρόνους του για το άμεμπτο ήθος του και τη μεγάλη εξωτερική του μόρφωση προκρίθηκε για τον επισκοπικό θρόνο της Τρίκκης (στη Θεσσαλία), τον οποίο κόσμησε σαν καλός Ποιμένας και του Αρχιποιμένα Χριστού μαθητής, και απεβίωσε ειρηνικά. Ενταφιάσθηκε στο ναό των Αρχαγγέλων στα Τρίκαλα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05030795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πάμβος «Καθολικός Γεωργίας»",
|
||
"short": "Άγιος Πάμβος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του Αγίου Πάμβου αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικόν Κανονάριον σελ. 88."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050308": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ξενία η Μεγαλομάρτυρας και θαυματουργή",
|
||
"short": "Αγία Ξενία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Ξενία γεννήθηκε στην Καλαμάτα της Πελοποννήσου το 291 μ.Χ. Οι γονείς της ονομάζονταν Νικόλαος και Δέσποινα, ήταν ευσεβείς χριστιανοί και κατάγονταν από τα ανατολικά μέρη της Ιταλίας. Εξ αιτίας όμως των συνεχών και σκληρών διωγμών κατά των Χριστιανών στα χρόνια εκείνα, κατέφυγαν στην Καλαμάτα και εγκαταστάθηκαν σε κάποιο αγρόκτημα, έξω από την πόλη, διότι ο πατέρας της ήταν γεωργός. Από μικρή η Ξενία στόλιζε την ψυχή της με νηστείες, εγκράτεια, σιωπή, τακτική προσευχή, σεμνότητα ομιλίας, δάκρυα και αγρυπνίες. Επίσης βοηθούσε με όλη της τη δύναμη τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά. Ο έπαρχος της Καλαμάτας Δομετιανός, όταν κάποτε τη συνάντησε τυχαία, θαμπώθηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Αλλά η Ξενία αρνήθηκε σθεναρά ν' αλλάξει την πίστη της και να γίνει γυναίκα ειδωλολάτρη άρχοντα. Τότε ο Δομετιανός τη βασάνισε με τον πιο φρικτό τρόπο, και όταν είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει το φρόνημα της, τελικά την αποκεφάλισε στις 3 Μαΐου του έτους 318 μ.Χ. Μετά τον θάνατο της η Αγία - με τη χάρη του Θεού - επετέλεσε πολλά θαύματα. (Η Αγία αυτή δεν αναφέρεται στους Συναξαριστές)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05030895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Μιχαήλ και Αρσένιος",
|
||
"short": "Όσιοι Μιχαήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Μιχαήλ και Αρσένιος κατάγονταν από τη Γεωργία και έζησαν τον 9ο αιώνα μ.Χ. Ασκήτεψαν σε μονή του όρους Όλυμπος της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050310": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Οσίου Λουκά του εν Στειρίω",
|
||
"short": "Ανακομιδή ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του Οσίου Λουκά τιμάται στις 7 Φεβρουαρίου, όπου και ο βίος του.Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Οσίου Λουκά έγινε από τον ιερομόναχο Φιλόθεο, ηγούμενο της ομωνύμου μονής, από υπόγειο τάφο, σκαμμένο στο χώμα. Το περιώνυμο για τις θαυματουργίες του ιερό λείψανο του Οσίου μεταφέρθηκε και εναποτέθηκε σε λάρνακα, τοποθετημένη στο νεόκτιστο, φερώνυμό του ναό. Πιθανότερη χρονολογία της ανακομιδής το έτος 1011 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05031095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παύλος ο Μάρτυρας εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Άγιος Παύλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Παύλος έζησε κατά τον 17ο αιώνα μ.Χ. και μαρτύρησε στο Βίλνγιους της Ρωσίας κατά την περίοδο της μοναρχίας των Λιθουανών."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05034596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Διόδωρος και Ροδοπιανός ο Διάκονος",
|
||
"short": "Άγιοι Διόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Διοκλητιανού (302 μ.Χ.) και για την πίστη τους στον Χριστό υπέμειναν πολλές βρισιές και μαστιγώσεις από τους στρατιώτες της πόλης Αφροδισίας της Καριάς (χώρα της Μικράς Ασίας, που καταλάμβανε την νοτιοδυτική γωνία της, απέναντι του χώρου μεταξύ των νησιών Σάμου και Ρόδου). Τελικά λιθοβολήθηκαν από τους ίδιους και έτσι παρέδωσαν την ψυχή τους στον στεφανοδότη Θεό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0503995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μάμας Πατριάρχης Γεωργίας",
|
||
"short": "Όσιος Μάμας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μάμας (ή Μαμάι) έζησε κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ. και διετέλεσε Πατριάρχης της Γεωργίας. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 744 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050402": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αφροδίσιος, Μίσδας, Μακρόβιος, Ουαλεριανός, Λεόντιος, Αντωνίνος οι Μάρτυρες και οι συν αυτοίς εν Σκυθουπόλει (Συρίας) μαρτυρησάντων",
|
||
"short": "Άγιοι Αφροδίσιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί παρουσιάστηκαν αυθόρμητα στον άρχοντα της χώρας τους και του έκαναν δριμύτατη παρατήρηση για τίς απάνθρωπες ενέργειες του κατά των χριστιανών. Κατόπιν συνέτριψαν τους βωμούς των ειδώλων και προκάλεσαν τον θυμό των ειδωλολατρών, με αποτέλεσμα να τους επιτεθούν με πέτρες και ρόπαλα και να τους σκοτώσουν όλους. Τα δε λείψανα τους, τα παρέλαβαν οι Χριστιανοί, τα έθαψαν με τιμές και επάνω σ' αυτά ανήγειραν ναό. Η δε σύναξη τους τελείται στο αποστολείο του Ιακώβου Αδελφοθέου, που βρίσκεται μέσα στον σεβάσμιο οίκο της υπεραγίας Θεοτόκου στους Χαλκοπρατείους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05040295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της «Παλαιάς» εν Ρωσία",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερά εικόνα της Υπεραγίας Θετόκου της «Παλαιάς» εμφανίσθηκε το 1570 μ.Χ. στην περιοχή του Νόβγκοροντ. Η εικόνα παρέμεινε στην πόλη Τιχβίν μέχρι το 1888 μ.Χ. και στις 18 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους αποδόθηκε στην πόλη Στάργια Ρούσα. Η παλαιορωσική εικόνα της Θεοτόκου ονομάσθηκε έτσι επειδή για αρκετό χρονικό διάστημα ήταν στην Παλαιά Ρωσία, όπου την είχαν φέρει Έλληνες από την Ολβία κατά την πρώτη περίοδο του Χριστιανισμού στη Ρωσία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050403": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αθανάσιος Επίσκοπος Κορίνθου",
|
||
"short": "Όσιος Αθανάσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αθανάσιος, αφού έζησε με ευσέβεια, απεβίωσε ειρηνικά στις ήμερες της βασιλείας Βασιλείου και Κωνσταντίνου το έτος 937 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05040395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νεποτιανός ο πρεσβύτερος",
|
||
"short": "Άγιος Νεποτιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεποτιανός έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον θείο του Άγιο Ηλιόδωρο (τιμάται 3 Ιουλίου), Επίσκοπο Αλτίνου της Ιταλίας. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 395 μ.Χ. Ο Όσιος Ιερώνυμος (τιμάται 15 Ιουνίου) αφιέρωσε μία πραγματεία του στον ιερατικό βίο του Αγίου Νεποτιανού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050404": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου και της Μαρίας της Μαγδαληνής της Μυροφόρου",
|
||
"short": "Ανακομιδή ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Κατά την ημέρα αυτή, σύμφωνα με τα υπομνήματα των Συναξαριστών, Εορτολογίων και Τυπικών, άγονται δύο περιστατικά: η ανάμνηση της ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου και τα εγκαίνια του αυτού ναού του Αγίου Λαζάρου. Στα διάφορα υπομνήματα γίνεται μνεία και στην ανάμνηση της ανακομιδής των ιερών λειψάνων της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.Τα ιερά λείψανα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη από την Έφεσο ο βασιλέας Λέων ο Σοφός (886 - 912 μ.Χ.) και τα αποθησαύρισε στη μονή του Αγίου Λαζάρου, σε αργυρή θήκη.Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι το βάρος τη εορτής πέφτει στην ανάμνηση της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Λαζάρου. Στην πραγματικότητα όμως, το βάρος, όχι απλώς μετατίθεται στην επιτέλεση των εγκαινίων του ναού, αλλά η τελετή των εγκαινίων ήταν που ξαναέφερε στην επιφάνεια και τη μετακομιδή του ιερού λειψάνου στην Βασιλεύουσα. Έτσι, ορίσθηκε κατ' αυτή την ημέρα να γίνεται μνεία και της ανακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Λαζάρου.Ο ναός του Αγίου Λαζάρου στην Κωνσταντινούπολη, κτίσθηκε μεταξύ των ετών 900 - 912 μ.Χ., στην τοποθεσία «Τόποι», με δαπάνες του αυτοκράτορα Λέοντος. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 4 Μαΐου του 912 μ.Χ., λίγες ημέρες προ του θανάτου του αυτοκράτορα Λέοντος (κοιμήθηκε 11 Μαΐου 912 μ.Χ.). Ως ηγούμενος της μονής του Αγίου Λαζάρου αναφέρεται, επί Λέοντος, ο Ευθύμιος, ο οποίος ήταν άνθρωπος αρετής και αγιότητος.Στη μονή είχε καθορισθεί αυτοκρατορική προσέλευση κατά το Σάββατο του Λαζάρου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05040495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Μόνικα μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου",
|
||
"short": "Αγία Μόνικα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μόνικα, μητέρα του ιερού Αυγουστίνου (τιμάται 15 Ιουνίου), γεννήθηκε το 332 μ.Χ. στην πόλη Ταγάστη της βόρειας Αφρικής από γονείς Χριστιανούς, ευσεβείς και φιλόθεους. Νυμφεύθηκε τον εθνικό διοικητή Πατρίκιο, ο οποίος είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα από την Αγία. Αισθανόταν ενοχλημένος από την αδιάλειπτη προσευχή της, έβρισκε την φιλανθρωπική της διάθεση υπερβολική, αδυνατούσε να κατανοήσει την διάθεσή της να επισκέπτεται τους πάσχοντες και τους ασθενείς. Η Αγία Μόνικα αντιμετώπιζε όλη αυτήν την κατάσταση με προσευχή και αγωνιζόταν να αναθρέψει τους δύο υιούς της και τη θυγατέρα της με παιδεία και νουθεσία Κυρίου, παρά το γεγονός ότι ο σύζυγός της δεν συμφωνούσε στην βάπτιση των παιδιών του. Η Αγία δεν αντιστεκόταν στη βίαιη ιδιοσυγκρασία και τις ηθικές παρεκτροπές του Πατρικίου. Γνώριζε ότι αυτά που είναι αδύνατα για τους ανθρώπους, είναι δυνατά από τον Θεό. Γι' αυτό ήταν πολύ διακριτική και υπομονετική. Η προσευχή της Αγίας εισακούσθηκε και ο Θεός φώτισε την καρδιά του Πατρικίου και μετά από δεκαέξι χρόνια βαπτίσθηκε Χριστιανός, για να κοιμηθεί με ειρήνη το 371 μ.Χ. Λίγα χρόνια αργότερα, την νύχτα του Πάσχα στις 25 Απριλίου του 387 μ.Χ., ο Αυγουστίνος βαπτίσθηκε από τον Άγιο Αμβρόσιο, Επίσκοπο Μεδιολάνων και η Αγία ήταν παρούσα στην βάπτιση του υιού της. Γράφει για την στάση της μητέρας του Μόνικας ο ιερός Αυγουστίνος στις «Εξομολογήσεις» του: «Η μητέρα μου έχυνε για εμένα περισσότερα δάκρυα από όσα χύνουν οι μητέρες επάνω στα νεκρά τέκνα τους. Με την θέρμη της πίστης, η οποία της χάριζε η μεγάλη της ευσέβεια, με έβλεπε ηθικώς νεκρό. Και Συ Κύριε εισάκουσες την δέησή της και δεν περιφρόνησες τα δάκρυά της, με τα οποία πότισε το έδαφος, παντού όπου προσευχόταν. Οι πόνοι της να με αναγεννήσει διά του Πνεύματος ήταν σκληρότεροι από αυτούς τους οποίου υπέφερε να με γεννήσει διά της σαρκός».Η Αγία Μόνικα, αισθανόμενη ότι είχε αγωνισθεί για την πίστη του Χριστού, επέστρεψε στην Αφρική και κοιμήθηκε με ειρήνη, μετά από σύντομη ασθένεια, στην πόλη Όστια. Πράγματι είχε εκπληρώσει τον ιερό σκοπό της και την μαρτυρία της υπέρ του Χριστού. Ενταφιάσθηκε στην Όστια και το ιερό λείψανό της μετακομίσθηκε μετά από λίγα χρόνια στη Ρώμη, στις 9 Απριλίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05040595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φλωριανός ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Φλωριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Φλωριανός γεννήθηκε στην πόλη Εμς της Αυστρίας. Ήταν ανώτερος αξιωματούχος του Ρωμαϊκού στρατού και υπηρετούσε στην πόλη Νόρικουμ της Αυστρίας κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.). Ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό ενώπιον του διοικητή Ακυλίνου και βασανίσθηκε σκληρά. Στο τέλος, του έδεσαν μια πέτρα στον λαιμό και τον έριξαν στον ποταμό Εμς, όπου τελειώθηκε μαρτυρικά το 303 μ.Χ.Ο Άγιος Φλωριανός είναι ένας από τους προστάτες Αγίους της Αυστρίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050406": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικηφόρος ηγούμενος της μονής Μηδικίου",
|
||
"short": "Όσιος Νικηφόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νικηφόρος έζησε στα χρόνια των εικονομάχων, έγινε μοναχός και αναχώρησε στα όρη (επί Πατριάρχου Ταρασίου, 784 - 806 μ.Χ.), καταγινόμενος με νηστείες και προσευχές για την ειρήνη μέσα στην Εκκλησία και σ' όλη την οικουμένη. Μετά από πολλές παρακλήσεις έγινε ηγούμενος του Μοναστηρίου του Μηδικίου, που βρίσκεται στα Μουδανιά. Το 814 επί Λέοντος Ε' του Αρμενίου, εξορίστηκε από το Μοναστήρι του, διότι ήταν προσκυνητής των αγίων εικόνων. Τελικά, μετά από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες, κλείστηκε μέσα σε μια σκοτεινή φυλακή, οπού και απεβίωσε.Μετά την κοίμηση του Οσίου Νικηφόρου, ηγούμενος της μονής Μηδικίου εξελέγη ο Όσιος Νικήτας ο Ομολογητής (τιμάται 3 Απριλίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05041200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικηφόρος ο εν Άθω ασκήσας",
|
||
"short": "Όσιος Νικηφόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο όσιος αυτός έζησε κατά τον 11ο αιώνα μ.Χ. ως ησυχαστής στα ερημικότερα μέρη του Άθω. Διακρίθηκε μεταξύ των ασκητικότερων ανδρών του Αγίου Όρους και ασχολήθηκε με πολύ ζήλο στα ζητήματα της άκρας εγρήγορσης του νου, της υπερκόσμιας ύψωσης της ψυχής και της μεταρσίου και απερίσπαστου προσευχής. Τις κατάλληλες μεθόδους γι' αυτό το τελευταίο, συμπεριέλαβε στο έργο του περί νοεράς προσευχής (Φιλοκαλία)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05044696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιλάριος ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Ιλάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η θερμότητα της πίστης και η καθαρότητα της ζωής του, τον ανέδειξαν πολύ νωρίς άξιο εργάτη του Ευαγγελίου. Ο Θεός μάλιστα, τον αξίωσε και να θαυματουργεί. Θεράπευσε παραλυτικούς και χωλούς, έλυσε με την προσευχή του την ανομβρία και πολλούς δαιμονισμένους απάλλαξε από τη μάστιγα τους, εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού. Για κάποιο χρονικό διάστημα αποσύρθηκε σε ερημικό τόπο, όπου ζούσε μέσα σε μια καλύβη. Εκεί μελετούσε και προσευχόταν, αγωνιζόμενος να καταρτίσει πνευματικότερα τον εαυτό του, μακριά από το θόρυβο του κόσμου. Έπειτα εμφανίστηκε και πάλι μέσα στην κοινωνία, εξακολουθώντας τη διδασκαλία και τις θεραπείες. Μετά από κοινή απαίτηση, δέχτηκε να χειροτονηθεί Ιερέας. Στο νέο αυτό Ιερό υπούργημα, εξετέλεσε ευσυνείδητα όλα τα καθήκοντα του κάλου πρεσβυτέρου. Υπήρξε πατέρας και διδάσκαλος, φίλος της αλήθειας, εργάτης του Ευαγγελίου, υπόδειγμα πνευματικής γλώσσας, συναναστροφής, και ζωής αμέμπτου. Αναπαύθηκε εν Κυρίω, καταγινόμενος μέχρι τέλους της ζωής του, με τέτοια θεάρεστα έργα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Σιέρπουχωφ Ρωσίας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερή εικόνα της Θεοτόκου στην ιερά Μονή Σιέρπουχωφ της Ρωσίας κοντά στη Μόσχα είναι γνωστή για θαύματα απεξάρτησης σε αλκοολικούς και εξαρτημένους από τα ναρκωτικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050501": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Νεόφυτος, Γάιος και Γαϊανός οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Νεόφυτος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Νεόφυτος, Γάιος και Γαϊανός τελειώθηκαν διά ξίφους. Η Σύναξη αυτών ετελείτο στο ναό των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, στην περιοχή του Δαρείου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050502": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αδριανός εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Όσιος Αδριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το μεγαλύτερο μέρος των πληροφοριών σχετικά με τον Βίο του Οσίου Αδριανού, που έχουμε στην κατοχή μας, στηρίζεται σε ένα χρονικό που αφηγείται την αρχή της ιδρύσεως της μονής του Ευαγγελισμού στον ποταμό Μόνζα, στην περιοχή Κοστρομά, καθώς και τα θαυμαστά γεγονότα που συνδέονται με τις μορφές των δύο ιδρυτών, του Αβραάμ και του Θεράποντος. Αυτό το χρονικό συντάχθηκε περί τα μέσα του 17ου αιώνος μ.Χ. από ένα μοναχό της μονής. Ο ιστορικός Κλγιουσέβσκιυ υποδεικνύει ως ημερομηνία συντάξεως το 1644 μ.Χ. και θεωρεί ότι ο συγγραφέας ήταν ο τρίτος ηγούμενος της μονής του Ευαγγελισμού, που παρέμεινε ανώνυμος.Σύμφωνα με αυτό το χρονικό, ο Όσιος Αδριανός του Μονζένσκ έζησε περί τα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνος μ.Χ. στη Ρωσία. Γεννήθηκε στην Κοστρομά και βαπτίσθηκε με το όνομα Αμώς. Όντας ακόμα νέος, κατά την διάρκεια μιας αρρώστιας, είχε ένα αποκαλυπτικό όνειρο: είδε μια ερημική εκκλησία ανάμεσα σε δύο ποταμούς και άκουσε μια φωνή να του λέει: «Αυτός είναι ο τόπος σου». Ο Αμώς, θεραπευμένος πλέον, έφυγε κρυφά από τους γονείς του, που ήθελαν να τον νυμφεύσουν και έφθασε κατ' αρχήν στο μοναστήρι του Τόλγκα στο Γιαροσλάβλ, που είχε ιδρυθεί από τον Όσιο Γεννάδιο και ήταν αφιερωμένο στο Σωτήρα Χριστό. Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάσθηκε Αδριανός. Μετά από ορισμένα χρόνια ασκήσεως κατέφυγε στην περιοχή της Βολογκντά, στη μονή του Σωτήρος, κοντά στη λίμνη Κούμπεν και στη συνέχεια στο ερημητήριο που ιδρύθηκε από τον μοναχό Παύλο της Ομπνόρα, μαθητή του Οσίου Σεργίου, στα δάση του Κόμελ. Εδώ καλλιέργησε μια βαθιά πνευματική φιλία με τον Στάρετς Παφνούτιο, στον οποίο αποκάλυψε την επιθυμία του να ξαναβρεί την εκκλησία που είχε δει στο όνειρο. Στον ίδιο Στάρετς, στη συνέχεια, κατά την διάρκεια του ύπνου, υποδείχθηκε από έναν άγνωστο μοναχό ο τόπος στον οποίο ο Αδριανός θα ξαναέβρισκε αυτή την εκκλησία: μια έρημος ανάμεσα στις όχθες του ποταμού Μόνζα, στην περιοχή της Κοστρομά.Ο Αδριανός και ο Παφνούτιος είχαν την επιθυμία να ασκητέψουν μαζί σε εκείνον τον απομακρυσμένο τόπο, που είχε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Παρόλα αυτά ο Παφνούτιος διορίσθηκε το 1595 μ.Χ., με διάταγμα του τσάρου, αρχιμανδρίτης στο μοναστήρι Κούντωφ (ή Μονή των Θαυμάτων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ) στη Μόσχα. Έτσι, τον ίδιο χρόνο ο Αδριανός μαζί με άλλους τρεις μοναχούς έφθασε στον απομονωμένο και ήσυχο τόπο.Αλλά οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες από τις ανοιξιάτικες πλημμύρες ανάγκασαν τον Όσιο Αδριανός να μεταφέρει την εκκλησία και τη μοναστική κοινότητα σε μια τοποθεσία πιο ασφαλή. Εκ νέου του παρουσιάσθηκε εκείνος ο άγνωστος μοναχός, ο οποίος υπέδειξε στον Όσιο Αδριανό το νέο τόπο, για να κατασκευάσει το μοναστήρι.Λίγο αργότερα κατέφθασε εκεί ένας Στάρετς με το όνομα Θεράπων, που ζούσε σε εκείνα τα μέρη ως ερημίτης, σε απομόνωση και αυστηρό ασκητικό βίο.Ο Όσιος Αδριανός αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον μοναχό που του είχε μυστηριωδώς εμφανισθεί. Ο Θεράπων έζησε στην κοινότητα του ηγουμένου Αδριανού για δύο και πλέον χρόνια μέχρι το θάνατό του.Ο Όσιος Αδριανός, αφού έζησε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη το 1619 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας και θαυματουργός",
|
||
"short": "Άγιος Εφραίμ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 μ.Χ. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία μαζί με τα άλλα αδέλφια του, τη δε φροντίδα τους, μετά τον Θεό, ανέλαβε η ευσεβής μητέρα του. Σε ηλικία 14 ετών εισήλθε στην ακμάζουσα τότε Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου του όρους των Άμωμων (Καθαρών) της Αττικής.Ο Άγιος Εφραίμ ακολούθησε με ένθεο ζήλο τον Χριστό, και διέπρεψε με την λαμπρότητα της ζωής του και τους πόνους της αθλήσεως του στο ορός των Άμωμων Αττικής (Περιοχή Νέας Μάκρης). Αξιώθηκε ακόμα να λάβει το μέγα Μυστήριο της Ιεροσύνης και το χάρισμα να υπηρετεί το άγιο θυσιαστήριο, σαν άγγελος Θεού, με φόβο Θεού και πολλή κατάνυξη.Στις 14 Σεπτεμβρίου, γιορτή της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού του 1425 μ.Χ., επιστρέφοντας από ένα ασκητήριό του στη Μονή την είδε τελείως κατεστραμμένη και χωρίς Πατέρες, (είχαν σφαγιασθεί από βαρβάρους Τούρκους), συνελήφθη και άρχισαν τα μαρτύρια του, πού τελείωσαν στις 5 Μαΐου 1426 μ.Χ. ήμερα Τρίτη και ώρα 9 το πρωί. Τον κρέμασαν ανάποδα σ' ένα δένδρο, που σώζεται ακόμα, τον κάρφωσαν στα πόδια και το κεφάλι, και τέλος το καταπληγωμένο και μαρτυρικό σώμα του το διαπέρασαν με αναμμένο ξύλο και έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή στον στεφανοδότη Χριστό.Η εύρεση των μαρτυρικών του λειψάνων, έγινε στις 3 Ιανουαρίου 1950 μ.Χ.Ο Άγιος Εφραίμ γιορτάζεται δύο φορές το χρόνο, στις 3 Ιανουαρίου η εύρεση των τιμίων λειψάνων του, και στις 5 Μαΐου το μαρτυρικό του τέλος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050503": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευθύμιος ο Θαυματουργός Επίσκοπος Μαδύτου",
|
||
"short": "Άγιος Ευθύμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ευθύμιος γεννήθηκε στους Επιβάτες της Θράκης στις αρχές του 10ου αιώνα μ.Χ. Αδελφή του κατά σάρκα ήταν η Οσία Παρασκευή η Επιβατηνή (τιμάται 14 Οκτωβρίου). Όταν πέθανε ο πατέρας του Νικήτας, η μητέρα του τον οδήγησε σε μονή της Κωνσταντινουπόλεως, όπου παρέμεινε επί τριάντα χρόνια και διέπρεψε στους πνευματικούς αγώνες. Ο Άγιος όμως αγαπούσε την ησυχία. Για το λόγο αυτό έφυγε από τη μονή και ασκήτεψε σε ερημική περιοχή ως ερημίτης.Ο θεοφιλής βίος του τον ανέδειξε οικονόμο των μυστηρίων του Θεού. Χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Επίσκοπο Περίνθου, ακολούθως δε Πρεσβύτερος από άλλον Επίσκοπο. Τέλος αναδείχθηκε Επίσκοπος της Μαδύτου του Ελλησπόντου, διακρινόμενος για την ακάματη άσκηση της αρετής και την εξαίρετη ποιμαντορική του ικανότητα. Ο Θεός του χάρισε το δώρο της θαυματουργίας και κατά την διάρκεια της ζωής του επιτελούσε πλήθος θαυμάτων και θεράπευε λεπρούς και κωφάλαλους.Η φήμη του Αγίου ανδρός έφθασε μέχρι το παλάτι και τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β' (976 - 1025 μ.Χ.), ο οποίος επισκέφθηκε τον Άγιο Ευθύμιο στη Μάδυτο. Εκεί ο Άγιος προφήτευσε τη νίκη του βασιλέως εναντίον του Βάρδα Φωκά το 989 μ.Χ.Ο Άγιος Ευθύμιος κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 989 - 996 μ.Χ. Κατά την οσιακή κοίμησή του ο τάφος του ανέβλυσε μύρο, ως απόδειξη της αγιότητος του βίου του, και πολλοί ασθενείς θεραπεύθηκαν. Γι' αυτό και επονομάσθηκε Μυροβλύτης.Μετά τον όσιο θάνατο του, δοξάστηκε από τον Θεό να κάνει θαύματα. Τα οποία γνωρίζουμε από το εγκώμιο προς αυτόν του Γεωργίου Κυπρίου, μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, που έγραψε με αίτηση του Αθηνών Μελετίου, που προήδρευε τότε της Εκκλησίας Μαδύτου και Κοίλης."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Μαδύτου σὲ πρόεδρον, καὶ Ἱεράρχην κλεινόν, ἡ χάρις ἀνέδειξεν, ὡς τοῦ Χριστοῦ μιμητήν, Εὐθύμιε Ὅσιε, ὅθεν ἱερατεύσας, θεοφρόνως Κυρίω, ὤφθης τῆς εὐσεβείας, πρακτικὸς ὑποφήτης καὶ νῦν Πάτερ Ἱκέτευε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τα",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Κύρου",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στο Λαυριωτικό Κώδικα διαβάζουμε ότι κατά την ημέρα αυτή τελείται ανάμνηση της γενόμενης ηλιακής εκλείψεως, η οποία έγινε το 1369 μ.Χ. και ήταν θαυμαστή, ώστε να φαίνονται τα άστρα και η ημέρα να τραπεί σε νύχτα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ειρηναίος, Ειρήνη και Περεγρίνος οι Μάρτυρες εκ Θεσσαλονίκης",
|
||
"short": "Άγιοι Ειρηναίος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Ειρηναίος, Περεγρίνος και Ειρήνη αναφέρονται τόσο στο Ιερωνυμικό όσο και στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Το μαρτύριό τους εμφανίζει αρκετές παραλλαγές στους Λατινικούς Κώδικες αυτών των Συναξαρίων, με αποτέλεσμα να διατυπώνονται ποικίλες υποθέσεις, που αμφισβητούν το μαρτύριο του Ειρηναίου και του Περεγρίνου στη Θεσσαλονίκη ή ταυτίζουν την Ειρήνη με την Μεγαλομάρτυρα Ειρήνη, της οποίας η μνήμη αναγράφεται στο Συναξάριον της Κωνσταντινουπόλεως, η με την Ειρήνη που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τις Μάρτυρες Αγάπη και Χιονία (τιμούνται 16 Απριλίου).Ωστόσο η πλειοψηφία των Κωδίκων, καθώς και δυτικά αγιολογικά υπομνήματα, που συντάχθηκαν για τους τρεις Μάρτυρες, τους χαρακτηρίζουν ρητά ως Αγίους της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αντλούμε από αυτά τα υπομνήματα, οι Άγιοι Ειρηναίος, Περεγρίνος και Ειρήνη η Παρθένος άθλησαν επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), αρνούμενοι να θυσιάσουν στα είδωλα. Μαρτύρησαν διά πυρός και χαρακτηρίζονται ως «ένδοξοι μάρτυρες της Θεσσαλονίκης της Μακεδονίας»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μιχαίας",
|
||
"short": "Όσιος Μιχαίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μιχαίας του Ραντονέζ ήταν ένας από τους πρώτους υποτακτικούς του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ και έζησε μαζί του στο ίδιο κελλί. Κάτω από την καθοδήγησή του έφθασε σε μεγάλο βαθμό πνευματικής τελειώσεως. Για την πραότητα της ψυχής του και την αγωνιστικότητα της καρδιάς του, εμφανίσθηκε και σε αυτόν η Υπεραγία Θεοτόκος. Μια φορά, όταν ο Άγιος Σέργιος είχε ολοκληρώσει τον πρωινό κανόνα της προσευχής, κάθισε κάτω για λίγο, προκειμένου να ξεκουραστεί, αλλά ξαφνικά είπε στον υποτακτικό του: «Να είσαι έτοιμος, παιδί μου, θα έχουμε μια θαυμάσια επίσκεψη».Μόλις που είχε ψιθυρίσει αυτές τις λέξεις και μια φωνή ακούσθηκε: «Η Πάναγνος πλησιάζει». Ξαφνικά εκεί έλαμψε ένα φως εντονότερο από τον ήλιο. Ο Όσιος Μιχαίας έπεσε στο έδαφος από φόβο και στάθηκε εκεί σαν να ήταν νεκρός. Όταν ο Άγιος Σέργιος σήκωσε επάνω τον υποτακτικό του, τον ρώτησε: «Πες μου, πάτερ, ποιος είναι ο λόγος γι' αυτό το θαυμάσιο όραμα;». Εκείνος δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη από το φόβο του. Και ο Άγιος Σέργιος του εξήγησε σχετικά με την εμφάνιση της Υπεραγίας Θεοτόκου και την προστασία της.Ο Όσιος Μιχαίας κοιμήθηκε με ειρήνη το 1385 μ.Χ. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται σε μία κρύπτη στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1734 μ.Χ. επάνω από τον τάφο του Οσίου Μιχαίου εγκαινιάσθηκε ναός αφιερωμένος στο γεγονός της εμφανίσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και στη μνήμη των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Ιωάννου του Θεολόγου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πλάτων ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Αχρίδος",
|
||
"short": "Άγιος Πλάτων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Πλάτων (Γιοβάνοβιτς) γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1874 μ.Χ. Μετά το πέρας των εγκυκλίων μαθημάτων του συνέχισε τις σπουδές του στη Μόσχα και το 1901 μ.Χ. επέστρεψε στη Σερβία, όπου έγινε ηγούμενος της μονής Ρακόβιτσα κοντά στο Βελιγράδι. Παράλληλα δίδασκε στο εκκλησιαστικό σεμινάριο του Βελιγραδίου.Κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου έμεινε στη Σερβία και ανέλαβε τη διακονία των ορφανών και των πληγέντων. Το 1938 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Αχρίδος και το 1939 μ.Χ. μετατέθηκε στην Επισκοπή της Μπάνια Λούκα στο βόρειο μέρος της Βοσνίας.Όταν ο Χίτλερ, κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, κατέλαβε το βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, διόρισε φιλοναζιστική κυβέρνηση στην Κροατία. Η νέα κυβέρνηση απαίτησε όλοι οι Ορθόδοξοι Σέρβιοι (περίπου 3.000.000 πιστοί) να ασπασθούν το Ρωμαιοκαθολικισμό, για να θεωρούνται Κροάτες, ή να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, για να μην δολοφονηθούν. Οι αρχές ζήτησαν από τον Επίσκοπο Πλάτωνα, επειδή καταγόταν από το Βελιγράδι, να εγκαταλείψει την περιοχή και να φύγει μαζί με το ποίμνιό του στη Σερβία, αλλά εκείνος αρνήθηκε σθεναρά να εγκαταλείψει το ποίμνιό του και την Επισκοπή του. Έτσι, στις 4 Μαΐου 1941 μ.Χ., τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και τον σκότωσαν. Το τίμιο λείψανό του το έριξαν στον ποταμό, όπου βρέθηκε μετά τρεις εβδομάδες. Κατά την διάρκεια του πολέμου η φιλοναζιστική εξουσία οδήγησε στο Γιασένοβακ, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο χώρο των Βαλκανίων, τους Χριστιανούς, τους Εβραίους και τους Τσιγγάνους. Εκεί βασανίσθηκαν και δολοφονήθηκαν περί τους 700.000 άνθρωποι.Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Σερβίας, με απόφασή της, ανεκήρυξε τον Επίσκοπο Πλάτωνα Άγιο και τον ενέταξε στο αγιολόγιό της."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05050895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γερόντιος Επίσκοπος Μιλάνου",
|
||
"short": "Άγιος Γερόντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γερόντιος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. στην Ιταλία. Εξελέγη Επίσκοπος Μιλάνου και κοιμήθηκε με ειρήνη το 470 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05060295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δημητρίων",
|
||
"short": "Άγιος Δημητρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δημητρίων μαρτύρησε αφού θανατώθηκε με βέλη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05060395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δάναξ, Μέσιρος και Θερίνος",
|
||
"short": "Άγιοι Δάναξ,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Δάναξ, Μέσιρος και Θερίνος (ή Θηριανός) μαρτύρησαν διά ξίφους. Η μνήμη τους ετελείτο στο μαρτύριο αυτών «εν τω Δευτέρω»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050604": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σεραφείμ που ασκήτευσε στο όρος Δομπού Λεβαδείας",
|
||
"short": "Όσιος Σεραφείμ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Σεραφείμ (το κοσμικό του όνομα ήταν Σωτήρης) γεννήθηκε στο χωριό Ζέλι της Βοιωτίας, από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν με τα νάματα του Ευαγγελίου γι' αυτό και από μικρός ο όσιος, είχε μια κλίση στη μελέτη των Αγίων Γραφών και την ασκητική ζωή. Σε νεαρή ηλικία και παρά την πρόσκαιρη άρνηση των γονέων του, μετέβη στο Μονύδριο του Προφήτη Ηλία, στο όρος Κάρκαρα, όπου έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Χριστού και ασκήτευε εκεί.Γρήγορα η φήμη του έγινε γνωστή και άρχισε να έχει συχνές επισκέψεις από τους γονείς του, φίλους του αλλά και ευσεβείς πιστούς, οι οποίοι κατέφευγαν στον όσιο για να τους συμβουλεύσει και να τους βοηθήσει. Για το λόγο αυτό εγκατέλειψε το αγαπημένο του σπήλαιο και πήγε στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.Γρήγορα έφυγε και από αυτή τη Μονή και πήγε στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, στο Σαγμάτιο όρος, μεταξύ Βοιωτίας και Εύβοιας. Εκεί γρήγορα έλαμψε ως πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και ο ηγούμενος τον έκαρε μοναχό δίδοντάς του το όνομα Σεραφείμ. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.Λίγο αργότερα και για να αποφύγει τη ματαιοδοξία λόγω της φήμης των αρετών του, ζήτησε την άδεια του ηγούμενου και εγκατέλειψε τη Μονή της μετανοίας του και έφθασε στα δυτικά του Ελικώνα, στην τοποθεσία Δομπού, όπου έκτισε ναό του Σωτήρος, μερικά κελιά και κάλεσε κοντά του μερικούς μοναχούς. Εκεί ασκήτευσε επί δέκα έτη, διδάσκοντας τους άλλους μοναχούς τα σωτήρια διδάγματα της μοναχικής ζωής.Εκοιμήθη οσιακά σε ηλικία 75 ετών, στις 6 Μαΐου του 1602 μ.Χ. ήμερα της Μεσοπεντηκοστής στις 6 το απόγευμα, αφού προείδε την κοίμηση του και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Θεῖον βλάστημα, τῆς Βοιωτίας, ἔμπνουν ὄργανον, τῆς ἐγκράτειας, ἀνεδείχθης Σεραφεὶμ ἀξιάγαστε, σὺ γὰρ Ὅσιων βαδίσας τοὶς ἴχνεσιν, ἀρτιφανῶς ἐν τῷ κόσμῳ ἐξέλαμψας, Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "3"
|
||
},
|
||
"TROPARION/2": {
|
||
"text": "Εκ, γης ανατείλασα, ως της Ελλάδος βλαστός, η πάντιμος κάρα σου, Πατήρ ημών Σεραφείμ, εκβλύζει ιάματα και εκπλήττει ημάς τους πόθο τιμώντας σε. Όθεν οι τη σορώ σου ευλαβώς προσιόντες, λαμβάνουσι θεραπεία και ιάσεις τελείας. Διό σε τιμώμεν πατήρ ημών Όσιε.",
|
||
"Type": "2",
|
||
"Podoben": "Όθεν οι τη σορώ σου ευλαβώς προσιόντες, λαμβάνουσι θεραπεία και ι"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05060495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δονάτος",
|
||
"short": "Άγιος Δονάτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δονάτος μαρτύρησε αφού θανατώθηκε με βέλη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050605": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Eadbert εκ Σκωτίας",
|
||
"short": "Άγιος Eadbert"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Περί του Αγίου Eadbert (Εαντβέρτος) αναφέρει στην Εκκλησιαστική Ιστορία ο Άγιος Βεδέας. Ο Άγιος Eadbert διακρινόταν για την άριστη γνώση των Γραφών και τη φιλανθρωπία του, αφού διένειμε το δέκατο των εσόδων της Επισκοπής του. Ορίσθηκε διάδοχος του Αγίου Cuthbert (Κουθβέρτος) (τιμάται 20 Μαρτίου) στην Επισκοπή του Λινστισφέιρν το 687 μ.Χ. και κυβέρνησε την Εκκλησία επί ένδεκα έτη. Συνήθιζε κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της νηστείας των Αγίων Χριστουγέννων να αποσύρεται σε έρημο τόπο, κατά μόνας, πενθώντας, νηστεύοντας και προσευχόμενος. Είχε το χάρισμα των δακρύων. Επί των ημερών του έλαβε χώρα η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του προκατόχου του, Αγίου Cuthbert, ο οποίος ευρέθη άφθορος.Ο Άγιος Eadbert κοιμήθηκε με ειρήνη το 698 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05060695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στη Μονή του Ψαμαθία",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο ναός αυτός σωζόταν πριν τον 9ο αιώνα μ.Χ. και εόρταζε την ημέρα αυτή τη μνήμη των εγκαινίων του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05060995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Βενεδίκτη η Ρωμαία",
|
||
"short": "Οσία Βενεδίκτη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Βενεδίκτη έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από τη Ρώμη. Έγινε μοναχή στη μονή του Αγίου Γάλλου (τιμάται 6 Νοεμβρίου) και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05061100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Μάμας, Παχώμιος και Ιλαρίων",
|
||
"short": "Όσιοι Μάμας,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Μάμας, Παχώμιος και Ιλαρίων ασκήτεψαν σε τόπο ερημικό, όπου διήλθαν το μοναχικό βίο τους με νηστεία, αγρυπνίες, αγαθοεργίες. Αφού έζησαν σε ομόνοια ψυχής και αγαθοπρεπή συνείδηση, κοιμήθηκαν οσιακώς με ειρήνη.Η Σύναξη αυτών ετελείτο «εν Οχείαις»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κοδράτος και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες",
|
||
"short": "Άγιος Κοδράτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κοδράτος έζησε στα χρόνια των βασιλέων Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.) και Ουαλεριανού (251 - 259 μ.Χ.) στη Νικομήδεια. Συνελήφθη σαν Χριστιανός, οδηγήθηκε στον ανθύπατο Περίνιο και όταν τον ανέκρινε, ο Κοδράτος, ομολόγησε με θάρρος ότι είναι χριστιανός. Τότε τον άπλωσαν κατά γης, τον μαστίγωσαν με μαστίγια από νεύρα βοδιών και αιμόφυρτο τον έριξαν στη φυλακή.Από τη Νικομήδεια, με προσταγή του ανθύπατου, μεταφέρθηκε στη Νίκαια, όπου δι' αυτού πολλοί πίστεψαν στον Χριστό και θανατώθηκαν άλλοι με φωτιά και άλλοι με μαχαίρια. Εκεί αφού τον κρέμασαν, έγδαραν τις σάρκες του, τον μαστίγωσαν και τον έστειλαν στην Aπάμεια, όπου και εκεί υπέστη πολλά και ποικίλα μαρτύρια.Από εκεί ο ανθύπατος τον οδηγούσε δέσμιο στην Καισαρεία. Στο δρόμο, πολλές φορές προσπάθησε να πείσει τον Κοδράτο να προσφέρει θυσία στους θεούς, αλλά ο μάρτυρας παρέμεινε άκαμπτος στην πίστη του. Τότε κοντά στην Ερμούπολη, διέταξε να τον βάλουν επάνω σε πυρακτωμένη σχάρα και έπειτα τον αποκεφάλισαν. Γίνεται δε η σύναξη του κοντά στην Ξηροκίρκου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070197": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάξιμος",
|
||
"short": "Άγιος Μάξιμος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάξιμος έζησε στα σκληρά, αλλά ένδοξα χρόνια των διωγμών που υπέστη η Εκκλησία από τους ειδωλολάτρες. Πιστός γνήσιος, πήρε στους ώμους τον σταυρό του, κήρυττε παντού τον Χριστό και έφερε σ' Αυτόν πολυάριθμους ειδωλολάτρες. Γι' αυτό διώχτηκε και ταλαιπωρήθηκε. Πέρασε δε τη ζωή του μέσα σε διαρκεί κίνδυνο και μάχη. Τέλος έπεσε, αφού λιθοβολήθηκε από φανατικούς ειδωλολάτρες και έτσι φόρεσε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Λιούμπεχ Ρωσίας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Λιούμπεχ έλαβε το όνομά της από την πόλη του Λιούμπεχ στα περίχωρα του Τσέρνιγκωφ. Η εικόνα χρονολογείται από τον 11ο αιώνα μ.Χ. Τα θαύματα αυτά αυτής γράφηκαν από τον Άγιο Δημήτριο, Επίσκοπο Ροστώβ (τιμάται 21 Σεπτεμβρίου). Το 1653 μ.Χ., όταν οι Πολωνοί επρόκειτο να επιτεθούν κατά του Λιούμπεχ, οι Χριστιανοί φοβούμενοι έστειλαν την εικόνα στο Κίεβο. Το 1701 μ.Χ., μετά την απελευθέρωση της πόλεως, η εικόνα της Θεοτόκου επεστράφη στην πόλη του Λιούμπεχ και τοποθετήθηκε στο ναό της Αναστάσεως του Κυρίου. Ένα ακριβές αντίγραφό της έμεινε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας Κιέβου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ρουφίνος και Σατορνίνος",
|
||
"short": "Άγιοι Ρουφίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ρουφίνος και Σατορνίνος μαρτύρησαν δια ξίφους στην Καισαρεία (της Καππαδοκίας), την εποχή που ο ανθύπατος Νικομήδειας Περίνιος, οδηγούσε εκεί τον μάρτυρα Κοδράτο (βλέπε ίδια ημέρα)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050704": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης ο Ψυχαΐτης",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωάννης έλαμψε στα χρόνια της σκληρής πάλης για τις άγιες εικόνες. Ασκητικότατος στη ζωή, είχε φοβερό ψυχικό σθένος και μεγάλη τόλμη. Η εμφάνιση του κλόνιζε τους αντιπάλους και στερέωνε τους φίλους και ομόδοξους. Οι εικονομάχοι αυτοκράτορες τον καταδίωξαν. Έτσι πέρασε πολλές περιπέτειες, τις όποιες υπερνίκησε και κατέβαλε. Μετά από κάθε διωγμό επανερχόταν ορμητικότερος. Επίσης ήταν προικισμένος και με θαυματουργική χάρη. Ο θάνατος τον βρήκε όρθιο στο στάδιο των Ιερών αγώνων και τον έφερε στα αθάνατα σκηνώματα των δικαίων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ταράσιος ο θαυματουργός «ὁ ἐν Λυκαονίᾳ»",
|
||
"short": "Όσιος Ταράσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του αναφέρεται στον Συναξαριστή Delehaye στις 8 Μαΐου και οτον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 70 φ. 2176 στις 7 Μαΐου με το ακόλουθο υπόμνημα:«Οὗτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν ἐκ βρέφους σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ἀνάθημα γέγονε, σκληραγωγίᾳ, νηστείᾳ, προσευχῇ, δάκρυσι, χαμευνίᾳ ἑαυτὸν ἐκδώσας καὶ πάσῃ κακουχίᾳ καὶ ταλαιπωρίᾳ καὶ διὰ τὴν ἄκραν αὐτοῦ ἀρετὴν ἠξιώθη θαυματουργιῶν μεγίστων ἐκ Θεοῦ, δαίμονας ἀποσοβεῖν, νεκροὺς ἐγείρειν, λεπροὺς καθαίρειν, πάθη ἀνίατα θεραπεύειν καὶ ἁπλῶς πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἴωμενος· καὶ ἐν τούτοις τοῖς ἀγαθοῖς πᾶσιν ἐπαγωνιζόμενος μετὰ μικρὸν νοσήσας καὶ προεγνωκὼς τὴν αὐτοῦ πρὸς Θεὸν ἐκδημίαν πρὸς Κύριον, ἀπῆλθε χαριεντιζόμενος μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων, τῶν λαβόντων αὐτοῦ τὴν τιμίαν ψυχήν»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μετάθεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Ευθυμίου του Μεγάλου",
|
||
"short": "Μετάθεση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιουβενάλιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ιουβενάλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Ιουβενάλιος μαρτύρησε το 132 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Αδριανού (117 - 138 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05070995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φλάβιος ο Ιερομάρτυρας και των συν αυτώ Αγίων Μαρτύρων Αυγούστου και Αυγουστίνου των αυταδέλφων",
|
||
"short": "Άγιος Φλάβιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φλάβιος ήταν Επίσκοπος Νικομηδείας και μαρτύρησε επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.) μαζί με τους αδελφούς Αυγούστο και Αυγουστίνο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05071095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης και οι μαθητές αυτού",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωάννης καταγόταν από τη Συρία και έζησε περί τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. Σπούδασε την κατά κόσμο σοφία στην Αντιόχεια. Η πνευματική του πρόοδος συμβάδιζε με το πέρασμα του χρόνου. Σε νεαρή ηλικία ακολούθησε τον ασκητικό βίο και έγινε μοναχός. Η ταπείνωσή του ήταν τόσο βαθιά, ώστε θεωρούσε τον εαυτό του σκώληκα και όχι άνθρωπο. Ημέρα και νύχτα παρακαλούσε τον Θεό να τον ευλογεί, για να πολεμά τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του και του χάρισε την απάθεια και το χάρισμα της θαυματουργίας. Η φήμη της αγιότητάς του άρχισε να απλώνεται σε όλη τη Συρία. Ο κόσμος που συνέρρεε στον Άγιο Γέροντα ήταν πολύς και αυτό διατάρασσε τη μοναχική του ησυχία. Γι' αυτό φεύγει από τον τόπο που ασκήτευε και κρύβεται βαθιά στην έρημο.Ο Θεός, όμως, αλλιώς οικονόμησε τα πράγματα. Βλέπει, λοιπόν, ο Άγιος σε όνειρο την Παναγία, η οποία του έδωσε εντολή να επιλέξει δώδεκα μαθητές του και να μεταβούν στην Ιβηρία, για να εδραιώσουν την χριστιανική πίστη του λαού της. O Άγιος κάλεσε τους υποτακτικούς του και τους ανέφερε το γεγονός. Όλοι επιθυμούσαν να τον ακολουθήσουν. Τότε εκείνος έγραψε τα ονόματα όλως σε ξεχωριστά χαρτιά και τα έβαλε επάνω στην Αγία Τράπεζα. Όλοι τη νύχτα οι Πατέρες προσεύχονταν. Το πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, ο Όσιος τους είπε να υψώσουν τα χέρια τους στον ουρανό λέγοντας «Κύριε, ἐλέησον». Κατά την ώρα της προσευχής Άγγελος Κυρίου πήρε ενώπιον όλων δώδεκα χαρτιά από την Αγία Τράπεζα και τα έβαλε στα χέρια του Οσίου.Οι εκλεγέντες μαθητές ήταν οι Σίω, Δαβίδ, Αντώνιος, Θαδδαίος, Στέφανος, Ισήδωρος, Μιχαήλ, Πύρρος, Ζήνων, Ισέ, Ιωσήφ και Άβιβος. Στη συνέχεια εξέλεξε για ηγούμενο της σκήτης κάποιο μοναχό Ευθύμιο και ξεκίνησε με τους μαθητές του το ταξίδι.Άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε στον Επίσκοπο της πρωτεύουσας της Γεωργίας Ευλόγιο και του είπε για τον ερχομό του δούλου του Θεού Ιωάννου και των μαθητών του. Τότε ο μακάριος εκείνος Επίσκοπος ξεκίνησε συνοδευόμενος από τον κλήρο και τον λαό, για να τους υποδεχθεί. Ο Όσιος Ιωάννης έβαλε μετάνοια στον Επίσκοπο και πήρε την ευλογία του. Και τότε συνέβη το θαύμα που μοιάζει με εκείνο που έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους. Ο Όσιος μιλούσε τη γεωργιανή γλώσσα.Ο Όσιος και οι μαθητές του κήρυξαν σε όλη την Γεωργία και προσκύνησαν όλους τους ευλογημένους τόπους από τους οποίους είχε περάσει η Αγία Νίνα (βλέπε 14 Ιανουαρίου).Μετά το πέρας του ιεραποστολικού τους έργου ζήτησαν από τον Θεό να τους υποδείξει μόνιμο τόπο ασκήσεως και διαμονής. Ο τόπος αυτός ήταν το όρος Ζάντεν. Ο Άγιος εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο και άρχισε να μιμείται την ισάγγελη πολιτεία του Ιωάννου του Βαπτιστού. Από εκεί πολλοί από τους μοναχούς, αφού στερεώθηκαν στην πίστη και στην ανδρεία, ξεκίνησαν να κηρύξουν τον Χριστό σε όλη την χώρα. Ο Όσιος είχε μαζί του και ιερά λείψανα Αγίων, τα οποία τους προσέφερε ως ευλογία, για να εμπνέονται από την μνήμη των Αγίων και να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Εκείνος συνέχισε την άσκηση και το μονήρη ησυχαστικό βίο. Ακόμη και τα άγρια θηρία του όρους έκαναν υπακοή στον Όσιο.Έφθασε, όμως, ο καιρός για να αναπαυθεί στην αγκαλιά του Θεού. Ο Κύριος του αποκάλυψε την ώρα του θανάτου του. Κάλεσε τους μαθητές του, τους νουθέτησε πατρικά, τους ευλόγησε, μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και παρέδωσε το πνεύμα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05071195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξιος ο Υπερασπιστής της Ορθοδόξου Πίστεως στην Αμερική",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξιος, ο Υπερασπιστής της Ορθοδόξου πίστεως, γεννήθηκε στην Αυστροουγγαρία στις 18 Μαρτίου του 1854 μ.Χ. από μία φτωχή οικογένεια Καρπαθορώσων. Όπως πολλές άλλες οικογένειες στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, η οικογένεια του Αλεξίου Τοθ ήταν αρχικά συνδεδεμένη με τους Ουνίτες. Ο πατέρας και ο αδελφός του Αλεξίου ήταν «ιερείς» και ο θείος του ήταν «Επίσκοπος» των Ουνιτών. Έλαβε εξαιρετική μόρφωση και έμαθε πολλές γλώσσες (καρπαθορωσικά, ουγγρικά, ρωσικά, γερμανικά, λατινικά και ελληνικά μόνο για ανάγνωση). Νυμφεύθηκε τη Ροζαλί Μιχάλιτς, την θυγατέρα ενός «ιερέως» και χειροτονήθηκε «πρεσβύτερος» στις 18 Απριλίου 1878 μ.Χ. Η γυναίκα του πέθανε σύντομα και μετά από λίγο και το μονάκριβο παιδί του. Ο Αλέξιος άντεξε τις δοκιμασίες αυτές με την υπομονή του Ιώβ.Τον Μάιο του 1897 μ.Χ. ο Αλέξιος ανεδείχθη γραμματέας του Επισκόπου Πρέσωβ και υπεύθυνος του διοικητικού τομέα της Επισκοπής. Επίσης, του ανατέθηκε η διεύθυνση ενός ορφανοτροφείου. Στο σεμινάριο του Πρέσωβ ο Αλέξιος Τοθ δίδαξε εκκλησιαστική ιστορία και κανονικό δίκαιο, γνώσεις που τον βοήθησαν πάρα πολύ στην μετέπειτα ζωή του στην Αμερική.Τον Οκτώβριο του 1889 μ.Χ. ανέλαβε ιερατικά καθήκοντα σε μία ουνιτική ενορία στη Μινεάπολη της Μινεσότας. Όμως, μέσα από διάφορες εκκλησιαστικές περιπέτειες, αποφάσισε να απευθυνθεί στον Ρώσο Ορθόδοξο Επίσκοπο Βλαδίμηρο. Στις 25 Μαρτίου του 1891 μ.Χ., ο ιερέας Αλέξιος Τοθ και 3.614 ενορίτες του προσήλθαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την πίστη των προγόνων τους. Οι ενορίτες, θεωρώντας αυτό το γεγονός ως ένα νέο θρίαμβο της Ορθοδοξίας, αναφώνησαν με χαρά: «Δόξα Σοι, ο Θεός, για το μεγάλο Του έλεος».Το παράδειγμα του Αγίου Αλεξίου και της ενορίας του, που επέστρεψαν στην Ορθοδοξία, ήταν ενθαρρυντικό για εκατοντάδες άλλους Ουνίτες. Ο πατήρ Αλέξιος ήταν φως επί τη λυχνία και αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα για τους πιστούς. Με το τολμηρό κήρυγμά του εξέθεσε την κακόπιστη διδασκαλία που είχε παραπλανήσει τους ανθρώπους, αλλά ήταν πολύ διακριτικός, για να μην καλλιεργήσει στο ποίμνιό του τη μισαλλοδοξία. Αναδείχθηκε κήρυκας της θεοσεβούς θεολογίας και του ορθού δόγματος και συνέγραψε αρκετά συγγράμματα για την ορθόδοξη πίστη και τον ορθόδοξο βίο.Ο ενάρετος ιερέας, για να ανταπεξέλθει στις βιοτικές ανάγκες, ήταν αναγκασμένος να εργάζεται σε ένα φούρνο. Αν και τα χρήματά του ήταν λίγα, δεν παράλειπε να δίνει ελεημοσύνη στους φτωχούς και τους ενδεείς. Μοιραζόταν τα χρήματα με άλλους κληρικούς που ήταν σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν και συνέφερε στην ανοικοδόμηση εκκλησιών και στην εκπαίδευση των φοιτητών Θεολογίας. Δεν ήταν ανήσυχος σχετικά με την ζωή του, για το τι θα έτρωγε και τι θα ενδυόταν. Έχοντας εμπιστοσύνη στον Κύριο ακολουθούσε την προτροπή του Ευαγγελίου: «ζητεῖτε δὲ πρώτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμίν». Με αυτό τον τρόπο υπέφερε τη θλίψη, τη συκοφαντία και τις φυσικές επιθέσεις με υπομονή και πνευματική χαρά, υπενθυμίζοντάς μας ότι «παντὸς δυνατοτέρα ἐστὶν ἡ εὐσέβεια» και όπως και ο Ιωσίας «κατευθυνόταν ἐν ἐπιστροφῇ λαοῦ».Ο Άγιος Αλέξιος συνέβαλε στη δημιουργία και στην επιστροφή πολλών ουνιτικών κοινοτήτων στην Ορθοδοξία. Από το 1909 μ.Χ., την περίοδο της μακαρίας κοιμήσεώς του, χιλιάδες Καρπαθορώσοι και Γαλισιανοί Ουνίτες είχαν επιστρέψει στην Ορθοδοξία. Αυτό ήταν ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ιεραποστολής στην Αμερικής, το οποίο συνέβαλε καθοριστικά στην εκεί εδραίωση της Ορθοδοξίας.Το 1907 μ.Χ. ο Άγιος αρνήθηκε την υποψηφιότητά του για τον επισκοπικό βαθμό προτείνοντας κάποιον νεότερο για τη θέση αυτή.Ο Άγιος Αλέξιος κοιμήθηκε με ειρήνη την Παρασκευή 7 Μαΐου 1909 μ.Χ. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται στη μονή του Αγίου Τύχωνος στη νότια Καναάν της Πενσυλβανίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05071295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κύριλλος ο μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Κύριλλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050802": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αρσένιος του Νόβγκοροντ, ο διά Χριστόν σαλός",
|
||
"short": "Όσιος Αρσένιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αρσένιος του Νόβγκοροντ, ο διά Χριστόν σαλός, κοιμήθηκε με ειρήνη στις 12 Ιουλίου του 1570 μ.Χ. Ο εορτασμός της μνήμης του στις 8 Μαΐου καθιερώθηκε, λόγω της μετακομιδής των ιερών λειψάνων του το 1785 μ.Χ., και για τους άλλους Αγίους που έφεραν το ίδιο όνομα και οι οποίοι εορτάζονται σήμερα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05080295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Στρατιώτες οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Στρατιώτες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες - σπείρα (τάγμα) Στρατιωτών τελειώθηκαν διά αποκεφαλισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05080495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Αυγουστίνη η Μάρτυρας, η εν Βυζαντίω",
|
||
"short": "Αγία Αυγουστίνη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας Αυγουστίνης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05080595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αρσένιος Βαρνακοβίτης",
|
||
"short": "Όσιος Αρσένιος Βαρνακοβίτης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης γεννήθηκε το πρώτο μισό του 11ου αιώνα μ.Χ., πιθανότατα στο χωριό Καρυά του Νομού Φωκίδας. Είναι ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας στη Δωρίδα της Φωκίδας (1077 μ.Χ.).Το ασκητήριο του Οσίου Αρσενίου, σώζεται μέχρι σήμερα σε μία δύσβατη αλλά πανέμορφη θέση βορειοδυτικά της Βαρνάκοβας. Έχει διαμορφωθεί σε ναΰδριο για να παραμένει για πάντα τόπος προσευχής. Το Ιερό Βήμα βρίσκεται στο βάθος του σπηλαίου (πρέπει να κατέβης 15 σκαλοπάτια μέχρι την Αγία Τράπεζα), ενώ από την είσοδο του σπηλαίου και προς τα έξω, είναι κτισμένος ο κυρίως ναός. Κατά θαυμαστό τρόπο, όταν τελείται η Θεία Λειτουργία, καθ’ όλη την διάρκειά της, από την οροφή του σπηλαίου στάζει Αγίασμα. Έξω από το σπήλαιο και δεξιά του ναού, υπάρχει μικρή δεξαμενή, που μάλλον συγκέντρωνε τα νερά της βροχής. Η θέα είναι καταπληκτική, και το τοπίο υποβλητικό. Τόπος ησυχίας, γαλήνης και ψυχικής ανατάσεως.Ο Όσιος Αρσένιος ο Βαρνακοβίτης εκοιμήθη το 1111 μ.Χ."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05080695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κασσιανός ο Έγκλειστος",
|
||
"short": "Όσιος Κασσιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κασσιανός έζησε κατά τον 13ο και 14ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτεψε, ως έγκλειστος, στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05080895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ελλάδιος Επίσκοπος Ωξέρρης",
|
||
"short": "Άγιος Ελλάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ελλάδιος ήταν Επίσκοπος της πόλεως Ωξέρρης και κοιμήθηκε με ειρήνη το 387 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05084696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μήλης ο Υμνωδός",
|
||
"short": "Όσιος Μήλης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μήλης (ή Μήλος ή Μαλλός) απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05084796": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση Θαύματος της Υπεραγίας Θεοτόκου στην πόλη Κασσιόπη",
|
||
"short": "Ανάμνηση Θαύματος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το θαύμα αυτό έγινε περίπου το 1530 μ.Χ. και πρόκειται για τη θεραπεία των ματιών κάποιου νεαρού Στεφάνου, που είχε τιμωρηθεί άδικα με τύφλωση."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0508995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διονύσιος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Διονύσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Διονύσιος ήταν Επίσκοπος και μαρτύρησε στη Βιέννη μετά το 193 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγίες Ακυλίνα και Καλλινίκη",
|
||
"short": "Αγίες Ακυλίνα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Πόρνες που στάλθηκαν από τον βασιλιά Δέκιο, για να δελεάσουν και να ελκύσουν στην ειδωλολατρία τον μάρτυρα Χριστόφορο. Πίστεψαν όμως στον Χριστό δια του Αγίου Χριστόφορου και μαρτύρησαν, αφού θανατώθηκαν με σούβλες πού διαπέρασαν από τα πόδια μέχρι τους ώμους τους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"050903": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Όταν ενηλικιώθηκε κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό, με το αξίωμα του Δούκα, γυμνάζοντας τους στρατιώτες του, στο να είναι γενναίοι και ατρόμητοι πολεμιστές, κυρίως όμως τους νουθετούσε και τους δίδασκε να πιστεύουν στον Θεό, να προσεύχονται, να μην αδικούν ποτέ κανέναν και να ζητούν από τον Χριστό να τους δίνει δύναμη για να πολεμούν τους εχθρούς. Δεν ήταν όμως μόνο οι εξωτερικοί εχθροί που έπρεπε να αντιμετωπίσουν, αλλά και οι διάφορες εξεγέρσεις που συνέβαιναν στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Σε μία τέτοια εξέγερση εστάλη ο Νικόλαος, από τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο τον Εικονομάχο, για να επιβληθεί στους εξεγερθέντες και να επαναφέρει την ειρήνη και την ευστάθεια.Στην επιχείρηση αυτή είδε να χύνεται άδικα ανθρώπινο αίμα και να χάνονται ψυχές. Φοβούμενος μήπως κι εκείνος χάσει την ζωή του μα κυρίως την ψυχή του, συνοδευόμενος από δώδεκα στρατιώτες του, αποσύρθηκαν στα Βούνενα της Θεσσαλίας όπου κατοικούσαν αρκετοί ασκητές κοντά στους οποίους έζησαν ασκητικά με νηστείες, αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή. Όταν οι Άβαροι κατέφθασαν στην Θεσσαλία σκορπώντας τον θάνατο και την καταστροφή στο βάρβαρο πέρασμα τους, συνέλαβαν τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του, τους οποίους κατέσφαξαν.Τον Νικόλαο προσπάθησαν με υποσχέσεις και κολακείες να τον πείσουν να αρνηθεί την πίστη του αλλά δεν τα κατάφεραν. Αφού τον κατατρύπησαν με το ίδιο το κοντάρι του στη συνέχεια απέκοψαν την Τιμία Του Κεφαλή στις 9 Μαΐου του 720 μ.Χ και το νεανικό αίμα του πότισε άφθονα την Θεσσαλική γη. Στο σημείο της σφαγής εγκατέλειψαν οι Άβαροι το Σώμα του Αγίου, όπου μετά από πολλά χρόνια το βρήκε ακέραιο και ευωδιάζων κάποιος άρχοντας Ευφημιανός, ο οποίος γιατρεύθηκε από την ασθένεια της λέπρας που έπασχε και αφού το ενταφίασε, έκτισε εκεί Ναό στο όνομα του Οσιομάρτυρα.Από τα δένδρα στα οποία δέθηκε και βασανίσθηκε ο Άγιος ρέει ένα κόκκινο υγρό το οποίο ονομάζεται «Αίμα». Το υγρό αυτό όταν χρησιμοποιείται με πίστη και εμπιστοσύνη στον Οσιομάρτυρα έχει ιαματικές ιδιότητες και επιτελεί θαύματα σε πάσχοντες από δερματικές παθήσεις και κεφαλοπονία. Εξ’ άλλου τα τάματα, τα χρυσαφικά και τα αφιερώματα που στολίζουν το Εικόνισμα Του, εκπροσωπούν τα Θαύματα και τις ευεργεσίες που επιτέλεσε και επιτελεί σε εκείνους που τον επικαλέσθηκαν και τον επικαλούνται.Το λείψανο Του Αγίου που με ευλάβεια φυλάσσεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου του Νέου στην Θήβα (συνοικία Τάχι) βρίσκεται εντός αργυράς πεποικιλμένης Θήκης την οποία μαζί με την Εφέστιο Εικόνα περιβάλλει ξυλόγλυπτο Κιβώριο.Πολλές φορές ευωδιάζει, θεραπεύει, ενισχύει, παρηγορεί και φανερώνει πως η Χάρις του Θεού παραμένει ανεξίτηλη στο σώμα, ακόμα και μετά θάνατον και ότι είναι τεκμήριο και προοίμιο της μελλούσης Αναστάσεως και αφθαρσίας, ενώ κάθε Τετάρτη ψάλλεται η Παράκληση του Αγίου μας ενώπιον Του.Αυτός ο Πνευματικός Θησαυρός αποτελεί ανεκτίμητη Δωρεά της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Μαζαράκι Βαγίων και παραδώθηκε στον Ναό από την Γερόντισσα Ευπραξία με σεμνή τελετή στις 10 Δεκεμβρίου 2000 μ.Χ.Θαύμα του ΑγίουΉταν Οκτώβριος του 1943 μ.Χ. Οι Γερμανοί Κατακτητές ήταν αποφασισμένοι να σκορπίσουν τον θάνατο πριν αναχωρήσουν από την Θήβα και να αφήσουν πίσω τους ερειπωμένη την μικρή τότε, συνοικία του Ταχίου. Οι πληροφορίες τους έλεγαν, ότι εκεί ήταν κρυμμένα πολλά πυρομαχικά, τα οποία θα χρησιμοποιούσαν οι αντάρτες εναντίον τους. Πραγματικά! Στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το καμπαναριό υπήρχε ένας μικρός βοηθητικός χώρος, ο οποίος ήταν γεμάτος με όπλα και πολεμοφόδια. Οι Γερμανοί έδωσαν διαταγή να συγκεντρωθούν όλοι έξω από τον Ναό, και παράλληλα ζήτησαν κατάλογο των ανδρών από 16 ετών και πάνω, ενώ όποιος δεν ήταν παρών να τον αναζητούσαν και να τον εκτελούσαν επί τόπου.Απέναντι από τους δυστυχείς κατοίκους, το Εκτελεστικό Απόσπασμα περίμενε το σύνθημα του Αξιωματικού για να στείλει το καυτό μολύβι στα σκελετωμένα από την πείνα σώματα τους. Έγινε εξονυχιστικός έλεγχος παντού. Στα σπίτια,στις αποθήκες, στα υπόγεια. Μέχρι και στον Ναό όρμησαν για να εντοπίσουν τα πυρομαχικά. Εδώ πρέπει να υπογραμμισθεί ότι οι Γερμανοί έχοντας ολοκληρώσει τις σφαγές του Διστόμου (Ιούνιος 1943 μ.Χ.) και του Προδρόμου (Αύγουστος 1943 μ.Χ.) ήταν αποφασισμένοι να πνίξουν στο αίμα οποιαδήποτε Aντιστασιακή ενέργεια.Την είσοδο του χώρου όπου ήταν κρυμμένα τα πυρομαχικά την έκλεινε μία ξύλινη πόρτα, η οποία ανοιγόκλεινε με το φύσημα του αέρα και παράτεινε την αγωνία των απελπισμένων, που παρακολουθούσαν τον αιμοβόρο Αξιωματικό να φθάνει μέχρι εκεί, δυο και τρεις φορές, αλλά να μην μπαίνει μέσα, έχοντας νεκρωμένη την στρατιωτική του διαίσθηση αλλά και την ανθρώπινη περιέργεια.Σε λίγο οι Ναζί έφυγαν άπρακτοι και σκυλιασμένοι. Δάκρυα συγκίνησης έτρεξαν από τα μάτια όλων. Με λαμπάδες, γονυκλισίες και μυστικές προσευχές ευχαριστούσαν τον Άγιο που εμπόδισε τον Γερμανό Αξιωματικό να εντοπίσει τα πυρομαχικά και που τους έσωσε από βέβαιο θάνατο! Διαφορετικά την τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη δεν θα γιορτάζαμε ένα Θαύμα, αλλά θα θυμόμασταν μία σφαγή!Δικαίως το Απολυτίκιο αποκαλεί τον Οσιομάρτυρα Νικόλαο τον Νέο: «....τῶν ἐν κινδύνοις ἀπροσμάχητος βοηθός, θλιβομένων τε θερμὸς ὑπερασπιστής, καὶ τῶν ἐν παντοίαις ἀνάγκαις ὑπέρμαχος....».Ας Τον ευχαριστούμε και εμείς για την Προστασία Του και ας Τον παρακαλούμε να μην μας στερήσει την Ευλογία και την Χάρι Του.Σημειώσεις1) Διαβάστε εδώ την Ασματική Ακολουθία του Αγίου.2) Διαβάστε εδώ τον Παρακλητικό Κανόνα του Αγίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάξιμος Πατριάρχης Ιεροσολύμων",
|
||
"short": "Άγιος Μάξιμος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάξιμος έγινε Πατριάρχης Ιεροσολύμων το 333 μ.Χ. και διαδέχθηκε στον θρόνο τον Πατριάρχη Μακάριο (314 - 333 μ.Χ.). Τα προηγούμενα χρόνια, επί αυτοκράτορα Μαξιμίνου (307 - 313 μ.Χ.), όταν οι Χριστιανοί εδιώκοντο, είχε καταδικασθεί στα μεταλλεία, όπου του έβγαλαν τον δεξιό οφθαλμό και του ακρωτηρίασαν το αριστερό πόδι. Το 335 μ.Χ. συμμετείχε στη Σύνοδο της Τύρου, αλλά δεν υπέγραψε την καταδίκη του Μεγάλου Αθανασίου, το δε 349 μ.Χ. υποδέχθηκε με μεγάλη χαρά τον Μέγα Αθανάσιο που επέστρεψε από την εξορία.Ο Άγιος Μάξιμος κοιμήθηκε με ειρήνη το 350 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090399": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Επίμαχος και Γορδιανός",
|
||
"short": "Άγιοι Επίμαχος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Επίμαχος και Γορδιανός κατάγονταν από την Ρώμη και άθλησαν επί αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Συνελήφθησαν και ο άρχοντας τους πίεζε ν' αρνηθούν τον Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα. Επειδή όμως έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους, βασανίστηκαν σκληρά και κατόπιν αποκεφαλίστηκαν, παίρνοντας έτσι τα στεφάνια της αθλήσεως. Τα ιερά λείψανά τους ενταφιάσθηκαν στον ίδιο τάφο και σημαντικό μέρος αυτών φυλάσσεται στο Αββαείο των Βενεδεκτίνων στο Κέμπτον της Βαυαρίας στη Γερμανία. Η Σύναξή τους γίνεται στον Ναό του Άγιου Μάρτυρα Στρατονίκου. Η μνήμη τους επαναλαμβάνεται στις 31 Οκτωβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κωνσταντίνος ο Μάρτυρας, βασιλέας των Σκώτων",
|
||
"short": "Άγιος Κωνσταντίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κωνσταντίνος έζησε κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. Λέγεται ότι ήταν Βρετανός βασιλέας, ο οποίος μετά τον θάνατο της συζύγου του παραιτήθηκε από τον θρόνο υπέρ του υιού αυτού και έγινε μοναχός στη μονή του Αγίου Δαβίδ, προστάτη της Ουαλίας. Συνεργάσθηκε με τον Άγιο Κολούμπα (τιμάται 9 Ιουνίου) για την διάδοση του Ευαγγελίου στους Πίκτες της Σκωτίας, ίδρυσε μονή και μαρτύρησε από τους ειδωλολάτρες το 576 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δημήτριος ο μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας",
|
||
"short": "Άγιος Δημήτριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δημήτριος (Ντονσκόι) γεννήθηκε το 1350 μ.Χ. στη Μόσχα και ήταν μέγας πρίγκιπας. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1380 μ.Χ. πολέμησε τους Ταρτάρους και απήλλαξε τη Ρωσία από τους εχθρούς της. Ο Ρωσικός λαός αποκαλούσε τον ηγεμόνα του «Ντονσκόι» από τον ποταμό Δον, κοντά στον οποίο διεξήχθη η ιστορική μάχη κατά των βαρβάρων.Ο Άγιος Δημήτριος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1389 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05090795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη των Αιτωλοακαρνάνων Αγίων",
|
||
"short": "Σύναξη των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Κυριακή του τυφλού είναι αφιερωμένη, μεταξύ των άλλων, και στους Αγίους της Αιτωλοακαρνανίας. Αυτοί είναι:1) Όσιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης (βλέπε 15 Μαΐου και 23 Ιουνίου)2) Άγιος Ιερομάρτυρας Βλάσιος, ο εν Σκλαβαίνοις ((βλέπε 11 Φεβρουαρίου)3) Ο Όσιος Ανδρέας, ο Ερημίτης 15 Μαΐου)4) Ο Όσιος Δαυίδ (βλέπε 1 Νοεμβρίου)5) Οι Άγιοι αδελφοί Συμεών και Θεόδωρος, κτήτορες της ιστορικής Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου (βλέπε 18 Οκτωβρίου)6) Ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός (βλέπε 5 Αυγούστου)7) Ο Άγιος Ιωάννης ο εξ Οθωμανών (βλέπε 23 Σεπτεμβρίου)8) Όσιος Ιάκωβος ο Νεομάρτυς και οι τρεις μαθητές του, Ιάκωβος, Διονύσιος και Θεωνάς (βλέπε 1 Νοεμβρίου)9) Οι Άγιοι Νεομάρτυρες Λάμπρος, Θεόδωρος και έτερος ανώνυμος10) Ο Άγιος Εθνοϊερομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός (βλέπε 24 Αυγούστου)Να σημειώσουμε τέλος ότι η ασματική ακολουθία της συνάξεως των Αγίων είναι ποίημα του Αποστόλου Παπαχρήστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Λαυρέντιος",
|
||
"short": "Όσιος Λαυρέντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Λαυρέντιος έζησε κατά τον 14ο αιώνα μ.Χ. Εκάρη μοναχός στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Επειδή όμως στο Άγιον Όρος, και κυρίως στη Λαύρα, επικράτησε η αίρεση των Βαρλαάμ και Ακινδύνου, αναχώρησε από εκεί και έφθασε στην περιοχή του Βόλου, στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος, όπου άρχισε να κτίζει μοναστήρι. Τότε βασίλευε ο ευσεβής αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός, ο οποίος απέστειλε στον Όσιο χρυσόβουλλο καθώς και τον απαιτούμενο χρυσό και τα ιερά σκεύη για την οικοδομή του ναού. Ο ναός αποπερατώθηκε το 1378 μ.Χ. Στην συνέχεια ο Όσιος ίδρυσε σκήτη επ' ονόματι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Προφήτη Ηλία, η οποία γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε πόλος έλξεως πολλών νέων και μορφωμένων μοναχών.Ο Όσιος Λαυρέντιος διήλθε το βίο του με νηστεία και προσευχή και κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051001": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Comgall",
|
||
"short": "Άγιος Comgall"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Comgall (ή Comhghall) (Κομγάλλιος) καταγόταν από την Ιρλανδία και γεννήθηκε στην πόλη Ούλστερ το 517 μ.Χ. Ήταν υιός στρατιώτη. Σπούδασε στη σχολή του Αγίου Φινιανού και ίδρυσε την περίφημη μονή του Μπένγκορ, η οποία υπήρξε η πολυπληθέστερη και ενδοξότερη της Ιρλανδίας. Λέγεται ότι επί ημερών του εγκαταβιούσαν στη μονή γύρω στους τρεις χιλιάδες μοναχοί. Εφάρμοσε τους μοναχικούς κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου και είχε ως πρότυπο τον Ανατολικό μοναχισμό.Ο Όσιος Comgall κοιμήθηκε με ειρήνη το 602 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05100195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αλφειός, Κυπρίνος και Φιλάδελφος οι Αυτάδελφοι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Αλφειός,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Αλφειός, Κυπρίνος (ή Kύριλλος ή Κυρίνος ή Κυπριανός) και Φιλάδελφος ήταν αδελφοί, υιοί του άρχοντα Πρεφεκτών Βιταλίου και κατάγονταν από την χώρα των Βασκάνων της Νότιας Ιταλίας. Αφού διδάχθηκαν την ορθόδοξη πίστη και βαπτίσθηκαν από κάποιον Όσιο άνδρα που ονομαζόταν Ονήσιμος, κήρυτταν τον Χριστό. Καταγγέλθηκαν για την θεοφιλή δράση τους, συνελήφθηκαν από τον Ανηγγελίωνα επί αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.) και απεστάλησαν δέσμιοι στη Ρώμη. Από εκεί, μετά την πρώτη ανάκριση, μεταφέρθηκαν στους Ποτιόλους προς τον ηγεμόνα Διομήδη, αυτός δε τους παρέπεμψε στον άρχοντα της Σικελίας Τέρτυλλο, ο οποίος, αφού δεν μπόρεσε να τους μεταπείσει, τους καταδίκασε σε θάνατο. Τον μεν Αλφειό αποκεφάλισαν, αφού του απέκοψαν τη γλώσσα, τον δε Φιλάδελφο κατέκαψαν πάνω σε πυρακτωμένη σχάρα, ενώ τον Κυπρίνο τηγάνισαν μέσα σε τεράστιο τηγάνι."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05100495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Έρασμος, Ονήσιμος και οι συν αυτώ δεκατέσσερις Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Έρασμος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Έρασμος και Ονήσιμος μαρτύρησαν μαζί με άλλους δεκατέσσερις Μάρτυρες, επί αυτοκράτορα Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.), μαζί με τους Άγιους Μάρτυρες Αλφειό, Κυπρίνο και Φιλάδελφο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05100595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Πασσαρίων ο Πρεσβύτερος, Αγάπιος και Φιλήμων",
|
||
"short": "Όσιοι Πασσαρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Οσιος Πασσαρίων ήταν από τους πιο φημισμένους ασκητές της Παλαιστίνης. Ήταν σύγχρονος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβενάλιου (420 - 458 μ.Χ.) και χρημάτισε διδάσκαλος του Μεγάλου Ευθυμίου. Έγινε ιδρυτής γηροκομείου στα Ιεροσόλυμα, στο οποίο υπήρχε και ευκτήριος οίκος αφιερωμένος στο όνομά του και στον οποίο κατά τις 21 Νοεμβρίου ετελείτο η μνήμη του.Οι μετ' αυτού φερόμενοι Όσιοι Αγάπιος και Φιλήμων ήταν μαθητές του Οσίου Πασσαρίωνος και συνασκητές.Η μνήμη και των τριών αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 90, εκδ. Αρχιμανδρίτη Κάλλιστου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05101095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Ιωακείμ του Ιθακήσιου",
|
||
"short": "Ανακομιδή των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωακείμ εκοιμήθη στις 2 Μαρτίου 1868 μ.Χ. και ετάφη πίσω από τον Ι. Ν. Αγίας Βαρβάρας, στον Σταυρό Ιθάκης. Η ανακομιδή των λειψάνων του πραγματοποιήθηκε στις 10 (23 με το Νέο Ημερολολόγιο) Μαίου 1992 μ.Χ. και η αγιότητά του διακηρύχθηκε επίσημα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1998 μ.Χ.Περισσότερα για τον Όσιο Ιωακείμ μπορείτε να διαβάσατε στις 2 Μαρτίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110097": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διόσκορος ο Νέος",
|
||
"short": "Άγιος Διόσκορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Διόσκορος (ή Διοσκορίδης) ο Νέος καταγόταν από τη Σμύρνη και σ' αυτή μαρτύρησε για τον Χριστό. Η μανία των ειδωλολατρών κατά των Χριστιανών, άναβε περισσότερο το ζήλο του για την αγία μας πίστη. Καταγγέλθηκε λοιπόν σα χριστιανός. Ομολόγησε ότι ήταν και θα μείνει αμετακίνητος στην Ιερή ομολογία του. Με την ιδέα ότι οι βαρείες φυλακίσεις θα δάμαζαν το φρόνημα του, τον έριξαν στην πιο άθλια και σκοτεινή φυλακή. Επειδή όμως και πάλι διακήρυττε, ότι μέχρι την τελευταία του πνοή θα μείνει πιστός στον Ιησού του, τον θανάτωσαν με αποκεφαλισμό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051101": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Χάρκωβ",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αλέξανδρος, κατά κόσμον Θεοφάνεβιτς Πετρόφσκιυ, γεννήθηκε στην πόλη Λουκ της περιοχής της Βολυνίας το 1851 μ.Χ. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Νομικής, μετά τον θάνατο της μητέρας του παραδόθηκε σε μία ζωή έκλυτη. Μία ημέρα του παρουσιάσθηκε στον ύπνο η νεκρή του μητέρα, που ο νέος την αγαπούσε πάρα πολύ και του ζήτησε να αλλάξει ζωή και να μπει σε μοναστήρι. Ο Αλέξανδρος υπάκουσε στην αίτησή της, άφησε τον κόσμο και έγινε μοναχός.Μετά την επανάσταση του 1917 μ.Χ. ο αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος μαζί με άλλους ιερωμένους των οποίων οι εκκλησίες είχαν κλείσει, βρήκε καταφύγιο στη γυναικεία μονή του Κοζέλσκινσκιυ, στην επαρχία της Πολτάβα. Εξαιτίας των διωγμών πενήντα μοναχές εγκατέλειψαν το μοναστήρι και εγκαταστάθηκαν στις όχθες του ποταμού Πσελ, όπου ίδρυσαν μία σκήτη. Ο Αλέξανδρος ήταν ο εξομολόγος τους. Με το κλείσιμο όλων των μοναστηριών και τις εκκλησίες εκείνης της περιοχής, η σκήτη παρέμεινε το μοναδικό κέντρο εκκλησιαστικής ζωής, προσελκύοντας ένα μεγάλο αριθμό πιστών με την ευκαιρία των διαφόρων τελετών. Το 1932 μ.Χ. η σκήτη λεηλατήθηκε από τις σοβιετικές αρχές. Μετά από αυτή την καταστροφή ο αρχιμανδρίτης Αλέξανδρος χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Ουμάνσκ και συνενώθηκε με την εκκλησιαστική ιεραρχία της οποίας ηγείτο ο Μητροπολίτης Σέργιος Σταρογκορόντσκιυ. Το 1933 μ.Χ. μεταφέρθηκε στη θέση της Βινίτσα και το 1937 μ.Χ. στην αρχιεπισκοπή του Χάρκωβ.Ο Άγιος Αλέξανδρος γρήγορα κέρδισε την στοργή και την εκτίμηση των πιστών του ποιμνίου του. Η κοινωνικότητα, η ζωντάνια και το μειλίχιο ύφος του συνοδεύονταν από την ικανότητα να επιλύει με απλότητα και σοφία τις διαμάχες και να παρακινεί τους ενορίτες στην πίστη και στη χριστιανική ζωή κατά τη διάρκεια των διώξεων.Κατά το 1930 μ.Χ. οι εκκλησίες του Χαρκώβ, που είχαν εναπομείνει, ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των ιερέων που καθοδηγούνταν από την «Αναδιοργάνωση» (Obnovlency) ή την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Μονάχα η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λυσάγια Γκόρα, ένα μακρινό προάστιο της πόλεως, ανήκε στην κοινότητα της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας. Εδώ, χάρη στον ποιμαντικό ζήλο του Αγίου Αλεξάνδρου, εξελισσόταν μια ζωντανή εκκλησιαστική δραστηριότητα. Κάθε εβδομάδα οι ιερές Ακολουθίες του Αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρου συγκέντρωναν χιλιάδες ανθρώπων και κάθε Κυριακή η Θεία Κοινωνία διαρκούσε αρκετές ώρες. Επίσης, πάντοτε την Κυριακή, ο Αρχιεπίσκοπος βάπτιζε δεκάδες ανθρώπων (μερικές φορές μέχρι και εκατόν είκοσι).Η εκκλησιαστική αφύπνιση των κατοίκων του Χάρκωβ και ο ενθουσιασμός του Αρχιεπισκόπου προκάλεσαν την αποδοκιμασία των αρχών. Στις 28 Ιουλίου 1938 μ.Χ. ο Άγιος συνελήφθη και στις 17 Ιουνίου 1939 μ.Χ. καταδικάσθηκε από το στρατοδικείο σε δεκαετή φυλάκιση με την κατηγορία της «αντιεπαναστατικής προπαγάνδας». Στις 5 Ιανουαρίου 1940 μ.Χ. αυτή η καταδίκη αποσύρθηκε και η περίπτωση του Αλεξάνδρου τέθηκε σε συμπληρωματική έρευνα. Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος δεν άντεξε την διάρκεια της προφυλακίσεώς του και πέθανε τον Μάιο του 1940 μ.Χ. στο αναρρωτήριο της φυλακής. Μέσα από μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους, οι πιστοί κατόρθωσαν να βγάλουν από την φυλακή το λείψανο του Αγίου και να το ενταφιάσουν μυστικά στο κοιμητήριο Ζαλγιούτνσκιυ του Χάρκωβ. Έκτοτε ο τάφος του Αγίου Αλεξάνδρου έγινε τόπος ιερού προσκυνήματος και για πολλά χρόνια οι πιστοί του Χάρκωβ συνέχισαν να εναποθέτουν στον τάφο του λουλούδια.Το 1993 μ.Χ., η Σύνοδος της Ορθοδόξου Ουκρανικής Εκκλησίας (Πατριαρχείο Μόσχας) επεκύρωσε την τοπική τιμή του Αγίου Αλεξάνδρου εντός των ορίων της Ουκρανίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αργύριος ο Επανομίτης ο Νεομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Αργύριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Αργύριος γεννήθηκε το 1788 στην Επανωμή της Θεσσαλονίκης από τον Αστέριο και τη Βασιλική, το γένος Ντουγιούδη. Σε νεαρή ηλικία ήλθε στην Θεσσαλονίκη, όπου προσλήφθηκε από κάποιον ράπτη ως υπηρέτης.Κατά τις ημέρες εκείνες κάποιος Χριστιανός από τη Σοχό βρισκόταν κλεισμένος στη φυλακή του πασά της Θεσσαλονίκης για κάποιο έγκλημα που είχε κάνει. Μην έχοντας να πληρώσει τα χρήματα που του ζητούσε ο πασάς, τον απειλούσε ότι θα τον κρεμάσει. Μπροστά στην απειλή του θανάτου ο φυλακισμένος αποφάσισε να αλλαξοπιστήσει. Το γεγονός αυτό χαροποίησε τους Αγαρηνούς, οι οποίοι αμέσως τον έβγαλαν από την φυλακή και τον πήγαν σε ένα καφενείο στην τοποθεσία Ταχτάκαλα με σκοπό να τον μυήσουν στη μουσουλμανική θρησκεία.Ο Αργύριος, που είχε πληροφορηθεί το γεγονός, εισήλθε και αυτός στο καφενείο και άρχισε να τον ελέγχει για το παράπτωμά του και ταυτοχρόνως να τον παρακινεί, για να επιστρέψει και πάλι στην Ορθόδοξη πίστη. Η στάση του αυτή προκάλεσε τόσο πολύ τους Γενίτσαρους, που όρμησαν επάνω του και άρχισαν να τον γρονθοκοπούν τόσο άγρια, ώστε θα τον σκότωναν, εάν δεν ανέστελλε την οργή τους η ελπίδα μήπως και μπορέσουν να τον προσελκύσουν στην δική τους πίστη. Προσπάθησαν, λοιπόν, απειλώντας τον ότι θα τον σκοτώσουν, να τον αναγκάσουν να αλλαξοπιστήσει. Σα βροντή ακούσθηκε η φωνή του Νεομάρτυρα: «Είμαι Χριστιανός και δεν αρνιέμαι την πίστη μου. Δόξα και τιμή μου ο Σταυρός του Χριστού. Επιθυμία μου είναι να αποθάνω για την πίστη και την αγάπη του Χριστού».Οι Αγαρηνοί τότε οδήγησαν τον Αργύριο στον κριτή, ενώπιον του οποίου προσπάθησαν και πάλι να τον μεταπείσουν μεταχειριζόμενοι πότε απειλές και πότε κολακείες και υποσχέσεις για δώρα και αξιώματα. Μετά από δύο ημέρες, οι Γενίτσαροι, επανέλαβαν και πάλι τις προσπάθειές τους, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ζήτησαν λοιπόν από τον κριτή να διατάξει την εκτέλεσή του. Αυτός όμως, βλέποντας ότι ο Αργύριος δεν είχε διαπράξει κάποιο αδίκημα άξιο θανάτου, προσπάθησε να κατευνάσει την οργή των εξαγριωμένων Τούρκων και να τους πείσει πως δεν είναι δίκαιο να σκοτώσουν έναν αθώο άνθρωπο. Εκείνοι ταράχθηκαν και εξαγριώθηκαν εναντίον του και έτσι ο κριτής διέταξε την διά απαγχονισμού θανάτωσή του.Έτσι, σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ ετών, το 1806 και ημέρα Παρασκευή, ο Άγιος Νεομάρτυς Αργύριος οδηγήθηκε σε ένα τόπο λεγόμενο Καμπάν (σημερινό Καπάνι), στην κεντρική αγορά της πόλεως, όπου και απαγχονίσθηκε και επισφράγισε την ομολογία του στον Χριστό με τη θυσία του αίματός του."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"051102": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων της Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέλαβε την πόλη του Βυζαντίου, την έκτισε μεγαλύτερη και την ονόμασε Κωνσταντινούπολη. Το 330 μ.χ. και αφού τελείωσε όλο το τειχόκαστρο, τα σπίτια και τις Ιερές εκκλησίες, την αφιέρωσε στην Υπεραγία Θεοτόκο. Κατόπιν για να ευχαριστήσει τον Θεό, για το μεγαλοπρεπές αυτό έργο, έκανε λιτανεία με τον τότε Πατριάρχη, όλο τον κλήρο και τον λαό. Όταν ανέβηκαν στον Φόρο, έστησαν εκεί οι πολίτες δικό του ανδριάντα, που μέσα στο κεφάλι του έβαλαν τα καρφιά με τα όποια κάρφωσαν τον Χριστό. Στη βάση του ανδριάντα τοποθέτησαν τα δώδεκα καλάθια, που μέσα είχαν μαζέψει τα περισσεύματα των πέντε άρτων, που ευλόγησε ο Χριστός και πολλαπλασιάστηκαν. Από τότε λοιπόν η Εκκλησία, γιορτάζει κάθε χρόνο αυτή τη γιορτή για ανάμνηση.Η συγκεκριμένη ημέρα της τελέσεως των εγκαινίων της Κωνσταντινουπόλεως επιλέχθηκε σκόπιμα, γιατί συνέπιπτε με την ημέρα της μνήμης του μαρτυρίου του Αγίου Μωκίου, ο οποίος ήταν και ο πολιούχος του Βυζαντίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τῆς Θεοτόκου ἡ Πόλις, τῇ Θεοτόκῳ προσφόρως, τὴν ἑαυτῆς ἀνατίθεται σύστασιν, ἐν αὐτῇ γὰρ ἐστήρικται διαμένειν, καὶ δι᾽ αὐτῆς περισώζεται καὶ κραταιοῦται, βοῶσα πρὸς αὐτήν, Χαῖρε ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αρμόδιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Αρμόδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Αρμόδιος είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναφέρεται σε Κώδικα του 11ου αιώνα μ.Χ. της μονής Κρυπτοφέρρης στη Ρώμη, όπου και ή Ακολουθία του από τον Αρσένιο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αγγελάριος Αρχιεπίσκοπος και φωτιστής Βοημίας",
|
||
"short": "Όσιος Αγγελάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αγγελάριος ήταν συνεργάτης και βοηθός των Αγίων Ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Έζησε και έδρασε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. Ο Όσιος Αγγελάριος ήρθε στη Βουλγαρία, όπου και κοιμήθηκε οσιακά μετά από τις μύριες διώξεις και κακουχίες των Φράγκων κληρικών και των Γερμανών στρατιωτών.Το 1742 μ.Χ. εκδόθηκε στη Μοσχόπολη της Μακεδονίας «Ακολουθία των αγίων επταρίθμων, ποιηθείσα παρά του εν ιερομονάχοις Γρηγορίου Μοσχοπολίτου», στην οποία βέβαια αναγράφεται ότι η μνήμη των Αγίων Ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου και των συν αυτοίς εορτάζεται στις 17 Ιουλίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051105": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Χριστόφορος εκ Γεωργίας",
|
||
"short": "Όσιος Χριστόφορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Χριστόφορος ήταν μοναχός στη μονή του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού στην έρημο του Δαβιδγκαρέτζι, τη «Θηβαΐδα της Γεωργίας». Αφού ασκήτεψε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη το 1771 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Βάσσος, Μάξιμος και Φάβιος οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Βάσσος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Βάσσος, Μάξιμος και Φάβιος μαρτύρησαν στη Ρώμη, επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05110695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγίες Ολυμπία και Ευφροσύνη οι Οσιομάρτυρες",
|
||
"short": "Αγίες Ολυμπία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Ολυμπία και η οσία Ευφροσύνη έζησαν τον 13ο αιώνα μ.Χ. και παρέδωσαν την ψυχή τους με μαρτυρικό θάνατο στις 11 Μαΐου του 1235 μ.Χ.Η Οσία Ολυμπία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς που καταγότανε από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας της ήταν Ιερεύς και η μητέρα της κόρη Ιερέως. Από την Κωνσταντινούπολη, άγνωστο για ποιο λόγο, έφυγαν και κατοίκησαν στην Πελοπόννησο. Σε ηλικία δέκα ετών η Ολυμπία έχασε τους γονείς της και οι συγγενείς της την έστειλαν στο μοναστήρι των Καρυών της Θερμής, τη σημερινή Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ, όπου η τότε ηγουμένη Δωροθέα ήταν θεία της Ολυμπίας.Σε ηλικία 19 ετών έγινε η Ολυμπία μοναχή και σε ηλικία 25 ετών, όταν απέθανε η θεία της, έγινε ηγουμένη. Έπειτα από δέκα χρόνια, στις 11 Μαΐου του 1235 μ.Χ., πειρατές ήλθαν στη Μυτιλήνη, πήγαν στο μοναστήρι, διασκόρπισαν τις τριάντα μοναχές και όσες δεν πρόλαβαν να φύγουν, τις κακοποίησαν. Την ηγουμένη και μια γερόντισσα Ευφροσύνη τις βασάνισαν φοβερά. Την Ευφροσύνη, αφού την κρέμασαν σε δένδρο, την έκαψαν. Την Ολυμπία την έκαυσαν σ' όλο το σώμα με λαμπάδες και έπειτα πέρασαν πυρωμένη σιδηρόβεργα στα αυτιά της και τέλος κάρφωσαν το βασανισμένο σώμα της με είκοσι καρφιά σε μια σανίδα και έτσι με τη σανίδα το ενταφίασαν μετά την αναχώρηση των πειρατών.Ο βίος και το μαρτύριο των δύο τούτων αγίων γυναικών έγιναν γνωστά κατά το έτος 1959 μ.Χ., όταν βρέθηκαν τα σεπτά λείψανα των αγίων της Θερμής και έγινε γνωστή με θείες αποκαλύψεις η ιστορία τους, όπως και οι τάφοι με τα σεπτά λείψανα τους. Στον τάφο της Αγίας Ολυμπίας βρέθηκαν και τα είκοσι καρφιά με τα όποια την είχαν καρφώσει."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Ὁσίως μονάσασα τῶν Καρυῶν τὴ Μονὴ ἐν ταύτῃ ἐνήθλησας, τῶν πειρατῶν τὴ χειρὶ κτανθεῖσα, θεόληπτε ὅθεν ἄρτι γνωσθεῖσα, ἐπινεύσει τὴ θεία, ἔδειξας Ὀλυμπία, τὴν σὴν ἄθλησιν πάσι, διὸ σὲ ὁσιομάρτυς Χριστοῦ μακαρίζομεν.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τα",
|
||
"Tone": "4"
|
||
},
|
||
"TROPARION/2": {
|
||
"text": "Θεῶ ἀνατεθεῖσα ἐκ νεότητος πάνσεμνε, ἐμόνασας ὁσίως, καί ἀνδρείως ἐνήθλησας, διό ἐπιφανεῖσα μυστικῶς, ἐδήλωσας τήν ἄθλησιν τήν σήν, ἥν ὑμνοῦμεν Ὀλυμπία ἀσματικῶς βοῶντες Ὁσιομάρτυς, δόξα τῶ δεδωκότι σοι ἰσχύν δόξα τῶ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῶ τοῖς Ἁγίοις Ἀθληταῖς, λαμπρῶς σέ ἀριθμήσαντι.",
|
||
"Type": "2",
|
||
"Podoben": "Τῆς",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"051108": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεοφύλακτος Επίσκοπος Σταυρουπόλεως",
|
||
"short": "Άγιος Θεοφύλακτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεοφύλακτος, κατά κόσμον Θεόδωρος Γκουμπίν, γεννήθηκε σε ιερατική οικογένεια στο χωριό Μάκοβετς, κοντά στην Ταρούσσα, της επαρχία Καλούγκα. Το 1838 μ.Χ. σπούδασε στο θεολογικό σεμινάριο της Καλούγκα και αργότερα εισήλθε στη θεολογική ακαδημία της Μόσχας. Στις 8 Μαρτίου 1842 μ.Χ. εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Θεοφύλακτος. Στις 15 Μαρτίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε διάκονος και στις 28 Ιουνίου πρεσβύτερος.Αφού δίδαξε σε διάφορες θεολογικές σχολές, εξελέγη στις 10 Φεβρουαρίου 1863 μ.Χ. Επίσκοπος Σταυρουπόλεως. Αναδείχθηκε αληθινός ποιμένας και διέπρεψε στον ασκητικό του βίο.Ο Άγιος Θεοφύλακτος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1872 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051201": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας εκ Σερρών",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης, ο Σερραίος, ήταν γόνος μιας ευκατάστατης οικογένειας Σερραίων. Στην ακμή της νεότητός του, το θάρρος του να παρουσιάζεται σε δημόσιους χώρους ως ίσος προς τους κατακτητές και η λαμπρότητα της εμφανίσεώς του, προκάλεσαν τον φθόνο των Τούρκων που τον διέβαλαν στις αρχές τους. Οι κατήγοροί του υποστήριξαν πως ο Νεομάρτυρας Ιωάννης δημόσια εξύβρισε την πίστη του Μωάμεθ, αρνούμενος, παρά την αρχική του υπόσχεση, να την ακολουθήσει. Οι δικαστές του, εκτιμώντας τα δεδομένα, στην αρχή προσπάθησαν με υποσχέσεις για αξιώματα να τον δελεάσουν, ώστε να αλλάξει την πίστη του, καθώς θα είχαν μεγάλο κέρδος, αν το παράδειγμά του έβρισκε και άλλους μιμητές.Όταν οι προσπάθειές τους απέτυχαν, κατέφυγαν στα βασανιστήρια. Έβγαλαν τον Μάρτυρα από την φυλακή και τον έσυραν χωρίς ένδυση πάνω στην γη, ξεριζώνοντάς του την πλούσια κόμη του και ραβδίζοντάς τον. Ο Άγιος, παρά τα φοβερά αυτά μαρτύρια, άντεχε και συνέχιζε να υμνεί τον Κύριο Ιησού Χριστό και τότε, στα δεξιά του εμφανίσθηκε ένας έφιππος και μεγαλοπρεπής άνδρας που το πρόσωπό του ακτινοβολούσε σαν ήλιος. Ο Μάρτυρας Ιωάννης είδε την υπέρλαμπρη αυτή παρουσία και αντελήφθη πως με νεύμα ο έφιππος άνδρας του συνιστούσε να μη φοβάται τίποτα και να μην χάσει το θάρρος του.Οι Τούρκοι, όταν και με αυτόν τον επώδυνο τρόπο στάθηκε αδύνατο να τον κάνουν να αλλάξει την πίστη του, τον έβγαλαν και πάλι από την φυλακή και τον οδήγησαν σε χώρο δημόσιο, όπου οι δήμιοί του, για να κάνουν το τέλος του πιο επώδυνο, τον ανέβασαν πάνω σε σωρό από φρύγανα και ξερά ξύλα και, αφού του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια, έβαλαν φωτιά στο εύφλεκτο υπόστρωμα.Ο Μάρτυς Ιωάννης παρέμεινε ήρεμος σε όλη την διάρκεια του φρικτού μαρτυρίου και, μάλιστα, σιγανά υμνολογούσε τον Θεό. Ένας από τους βασανιστές του, για να τον κάνει να σωπάσει, του έμπηξε ένα πάσσαλο στο στόμα και επέφερε έτσι το τέλος του Αγίου.Την ακολουθία του Αγίου έγραψε ο Μεγάλος Ρήτορας της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Μανουήλ ο Πελοποννήσιος, πιθανότατα μεταξύ των ετών 1451 - 1481 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεόδωρος ο εν Κυθήροις ασκήσας",
|
||
"short": "Όσιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεόδωρος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ρωμανού Β' (919 - 948 μ.Χ.) και πατρίδα του ήταν η Κορώνη της Πελοποννήσου. Η μητέρα του προηγούμενα ήταν στείρα και όταν ο Θεός της χάρισε παιδί το ονόμασε Θεόδωρο.Ο Θεόδωρος λοιπόν διδάχτηκε τα Ιερά γράμματα και παραδόθηκε από τους γονείς του στον τότε επίσκοπο Κορώνης, ο όποιος τον έκανε αναγνώστη. Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο Θεόδωρος μπήκε υπό την προστασία ενός Ιερέα του Ναυπλίου, που ήταν φίλος των γονέων του Αγίου.Όταν έφτασε σε κατάλληλη ηλικία, παντρεύτηκε και απόκτησε δύο παιδιά. Ο επίσκοπος Άργους, βλέποντας τις αρετές του, τον χειροτόνησε Διάκονο. Αργότερα ο Θεόδωρος πήγε στη Ρώμη και προσκύνησε τους τόπους των Μαρτύρων. Κατόπιν επέστρεψε στη Μονεμβασία, όπου παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα.Έπειτα, παρά τις παρακλήσεις της οικογένειας του να μείνει κοντά της, ο Θεόδωρος, ποθώντας τα ανώτερα πνευματικά αγαθά, ήλθε στα Κύθηρα. Εκεί αφού έζησε ζωή πολύ ασκητική και έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής, απεβίωσε ειρηνικά. Μετά τον θάνατο του, έκανε και αρκετά θαύματα. (Στους Συναξαριστές ο Άγιος αυτός δεν αναφέρεται, τα βιογραφικά του στοιχεία μαθαίνουμε από την Ακολουθία του, πού εκδόθηκε το 1747 μ.Χ. στη Βενετία, το 1841 μ.Χ. στη Σμύρνη και το 1899 μ.Χ. και 1961 μ.Χ. στην Αθήνα)."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"051202": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παγκράτιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Παγκράτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Παγκράτιος καταγόταν από τη Συρία ή τη Φρυγία και μαρτύρησε στη Ρώμη το 304 μ.Χ., κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φίλιππος ο Αργύριος",
|
||
"short": "Άγιος Φίλιππος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Φίλιππος ο Αργύριος, όπως αναφέρεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, ήταν πρεσβύτερος και καταγόταν από την Σικελία. Είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και στα Μηναία. Η μνήμη του αναφέρεται στο Σιναϊτικό Κώδικα 647 και στον Κώδικα Δ. α. Ι.Χ. της μονής της Κρυπτοφέρρης της Ρώμης, όπου και η ακολουθία του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120396": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων",
|
||
"short": "Άγιος Ευθύμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ευθύμιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, δεν αναφέρεται στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του απαντά στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριον."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικήτας ο Σιναΐτης",
|
||
"short": "Όσιος Νικήτας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε πληροφορίες για τον βίο του Οσίου Νικήτα του Σιναΐτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120497": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Βλάχος",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιωάννης, γεννήθηκε στη Βλαχία και καταγόταν από επιφανή και αριστοκρατική γενιά.Επί Σουλτάνου Μεχμέτ και σε ηλικία 15 ετών τον άρπαξαν οι Τάταροι που εισέβαλαν στη Βλαχία για να καταπνίξουν την επανάσταση του άρχοντα Μιχ. Βοεβόνδα Τζιβάν Μπέτι. Προσπάθησε να αποδράσει, σκοτώνοντας ένα στρατιώτη, συνελήφθη όμως από άλλους και παραδόθηκε στη σύζυγο του στρατιώτη που σκότωσε στην Κωνσταντινούπολη. Εκείνη τον οδήγησε στον Βεζίρη, ο οποίος μετά την ανάκριση τον παρέδωσε πάλι σ' εκείνη για να τον μεταχειρισθεί όπως εκείνη ήθελε. Επειδή όμως απέτυχε να τον εξισλαμίσει, τον παρέδωσε στον έπαρχο, ο οποίος αφού απέτυχε να τον πείσει διέταξε τον δι' απαγχονισμού θάνατό του στις 12 Μαΐου 1662 μ.Χ. στο Παρμάκ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Το τίμιο λείψανό του εξαγοράσθηκε μετά τρεις ημέρες από τους Χριστιανούς και ενταφιάσθηκε με ευλάβεια.Μαρτύριο του Αγίου συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Εύρεσις των τιμίων λειψάνων της Αγίας Ειρήνης της Παρθενομάρτυρος",
|
||
"short": "Εύρεσις των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τα τίμια λείψανα της Αγίας Ειρήνης της Παρθενομάρτυρος βρέθηκαν στο χωριό Καρυές της Λέσβου το 1061 μ.Χ. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Καλλίτροπος",
|
||
"short": "Οσία Καλλίτροπος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Καλλίτροπος ήταν αδελφή του Αγίου Επιφανίου, Επισκόπου Κωνσταντίας της Κύπρου. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο της Οσίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05120895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Δομιτίλλα η Μάρτυρας",
|
||
"short": "Αγία Δομιτίλλα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Δομιτίλλα έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη. Ήταν σύζυγος του Ρωμαίου αξιωματούχου Τίτου Φλαβίου Κλήμεντος και θυγατέρα της αδελφής του αυτοκράτορα Δομιτιανού (81 - 96 μ.Χ.). Τελειώθηκε μαρτυρικά, επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05121095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεοφάνης Αρχιεπίσκοπος Κύπρου",
|
||
"short": "Άγιος Θεοφάνης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεοφάνης αναφέρεται ως Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, αν και το όνομά του δεν αναφέρεται στους γνωστούς επισκοπικούς καταλόγους. Η μνήμη του αναφέρεται στον Κώδικα των Ιεροσολύμων 1096 του 12ου - 13ου αιώνα μ.Χ. ως εξής: «τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Θεοφάνους Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05121195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γερμανός ο Αγιορείτης ο Μαρουλής",
|
||
"short": "Όσιος Γερμανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γερμανός γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1252 μ.Χ. και ήταν γόνος ευσεβών και ευπατρίδων γονέων. Από παιδί έδειξε την αγάπη και την αφοσίωση του στον Χριστό και όταν έφτασε σε κατάλληλη ηλικία αναχώρησε για το Άγιο Όρος.Διακρίθηκε για την ταπείνωση και την υποταγή στον γέροντα του και ο Θεός τον αξίωσε να θαυματουργεί.Ο Όσιος Γερμανός απεβίωσε ειρηνικά το 1336 μ.Χ.Τον βίο του συνέγραψε ο συνασκητής του στο Άγιο Όρος, Όσιος Φιλόθεος ο Κόκκινος (βλέπε 11 Οκτωβρίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05121295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα",
|
||
"short": "Όσιος Νεκτάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νεκτάριος της Όπτινα, κατά κόσμον Νικόλαος Τύχωνωφ, γεννήθηκε το 1853 μ.Χ. στην πόλη Γιελέτς της επαρχίας Οριόλ, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους, τον Βασίλειο και την Ελένη. Όταν ο Νικόλαος ήταν επτά ετών, έχασε τον πατέρα του. Λίγο πριν το θάνατό του, ευλόγησε τον υιό του με την εικόνα του Αγίου Νικολάου αναθέτοντας το παιδί του στην κηδεμονία του μεγάλου αυτού Αγίου. Ο μελλοντικός Στάρετς δεν αποχωρίσθηκε την εικόνα αυτή σε ολόκληρη την ζωή του. Εκτός από τον Νικόλαο η μητέρα του είχε και άλλα μικρότερα τέκνα, τα οποία πέθαναν πρόωρα από πείνα και ασθένειες.Ο μικρός Νικόλαος είχε θερμή καρδιακή σχέση με την μητέρα του. Οι προσευχές της και η αυστηρή ανατροφή, που του έδωσε, τον προστάτευαν από πειρασμούς και συμφορές. Σιγά - σιγά μεγάλωνε και έγινε πράος, ήσυχος και ευλαβής, έξυπνος και φιλομαθής. Λόγω της μεγάλης φτώχειας της οικογένειάς του αναγκάσθηκε να φοιτήσει όχι στο δημόσιο σχολείο, αλλά στο ενοριακό σχολείο του χωριού του, όπου φοιτούσαν οι άποροι. Εκεί λοιπόν έμαθε να διαβάζει, να γράφει, να μετράει και να μελετά το νόμο του Θεού.Όταν έγινε ένδεκα ετών, εργάσθηκε στο κατάστημα του πλούσιου εμπόρου Χάμωφ. Λίγο αργότερα, ενώ ο Νικόλαος ήταν ακόμη πολύ νέος, η μητέρα του πέθανε και έτσι έμεινε πια παντελώς ορφανός. Έζησε για εννέα χρόνια στο σπίτι του εμπόρου. Στις ελεύθερες ώρες του μελετούσε πνευματικά βιβλία και πήγαινε στην εκκλησία. Τον διέκρινε η πραότητα, η μετριοφροσύνη και η καθαρότητα της καρδιάς.Εκείνο τον καιρό ζούσε στην Γιελέτς μια σχεδόν εκατοντάχρονη μοναχή, η μάτιουσκα Θεοδώρα, πνευματική θυγατέρα του Οσίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ (τιμάται 13 Αυγούστου). Οι κάτοικοι της Γιελέτς είχαν την ευλαβή συνήθεια να την συμβουλεύονται σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις τους. Ο εργοδότης, λοιπόν, του Νικολάου, που πληροφορήθηκε ότι του ετοίμαζαν ένα προξενιό, τον έστειλε σε αυτήν να πάρει ευλογία για το γάμο. Η γερόντισσα του είπε: «Παιδί μου, πήγαινε στην Όπτινα στον Στάρετς Ιλαρίωνα και αυτός θα σου πει τι θα κάνεις». Έτσι ο Νικόλαος πήρε το δρόμο για την Όπτινα, που βρισκόταν σχετικά κοντά στη γενέτειρά του και ήταν τότε ήδη ξακουστή σε όλη τη Ρωσία.Ο Στάρετς Ιλαρίων του συνέστησε να επισκεφθεί τον Στάρετς Αμβρόσιο. Ο Γέροντας τον δέχθηκε και μίλησε μαζί του για δύο ώρες. Μετά από αυτή τη συνομιλία η ζωή του Νικολάου άλλαξε ξαφνικά. Κατ' οικονομίαν Θεού ανακάλυψε την πραγματική του κλίση.Ο Νικόλαος εκτελούσε κάθε διακόνημα με πολλή υπακοή, ταπείνωση και ζήλο. Όταν αργότερα ο Στάρετς, επαναλάμβανε το αποστολικό παράγγελμα: «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε. Αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες. Ίνα μετά χαράς τούτο ποιώσι και μη στενάζοντες. Αλυσιτελές γαρ υμίν τούτο. (Να πειθαρχείτε και να υπακούετε στους ηγουμένους σας. Γιατί αυτοί αγρυπνούν χάριν των ψυχών σας, επειδή θα αποδώσουν λόγο στον Θεό για εσάς. Ώστε αυτό να το κάνουν με χαρά και όχι αναστενάζοντας. Διότι αυτό θα είναι επιζήμιο για εσάς)».Στις 3 Απριλίου 1876 μ.Χ. εκάρη ρασοφόρος μοναχός. Μετά ένδεκα χρόνια, στις 14 Μαρτίου 1887 μ.Χ., Δ' Κυριακή των Νηστειών, εκάρη μικρόσχημος και έλαβε το όνομα Νεκτάριος, προς τιμήν του Οσίου Νεκταρίου της Λαύρας του Κιέβου (τιμάται 29 Νοεμβρίου).Η είσοδός του στο αγγελικό τάγμα των μοναχών του έφερε μεγάλη χαρά. Σε προχωρημένη ηλικία θυμόταν: «Επί ένα ολόκληρο χρόνο ένοιωθα σα να είχα φτερά στους ώμους μου».Όσο περισσότερο ανέβαινε την πνευματική κλίμακα, τόσο κατώτερο από ταπεινοφροσύνη θεωρούσε τον εαυτό του, τόσο περισσότερο αισθανόταν την αναξιότητά του.Οι Γέροντες, που έβλεπαν την πνευματική προκοπή του, αποφάσισαν την χειροτονία του σε διάκονο, που έγινε στις 19 Ιανουαρίου 1894 μ.Χ. από τον Επίσκοπο Ανατόλιο και εις πρεσβύτερον στις 21 Οκτωβρίου 1898 μ.Χ. από τον Επίσκοπο της Καλούγκα Μακάριο.Ο Όσιος Νεκτάριος δίδασκε στα πνευματικά του παιδιά την ταπείνωση και την υπομονή, περισσότερο από όλες τις αρετές. Για την κάθαρση της ψυχής του ανθρώπου δίδασκε πως επιτυγχάνεται με την προσευχή, όταν ικετεύεις τον Θεό λέγοντας «Πατέρα μου και Κύριε της ψυχής μου, ελέησόν με», ο Θεός καθαρίζει την ψυχή σου από την αμαρτία και την κάνει νύμφη Κυρίου και αδελφή του Λόγου. Πράγματι ο Όσιος δίδασκε σε όλους την προσευχή και ιδιαίτερα την ευχή του Ιησού. Μάλιστα, όταν πλησίαζε η σοβιετική λαίλαπα, τόνιζε στα πνευματικά του παιδιά: «σε αυτές τις έσχατες ημέρες είναι καιρός για προσευχή. Κατά την διάρκεια της εργασίας σας να λέτε συνεχώς την ευχή του Ιησού. Στην αρχή με τα χείλη, μετά με το νου και ύστερα θα εισχωρήσει μέσα στην καρδιά σας».Επί αρκετά χρόνια, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής επαναστάσεως, η Όπτινα υπέμεινε με γενναιότητα όλες τις δοκιμασίες, αλλά οι μέρες της αγίας μονής ήταν πια μετρημένες. Την Κυριακή των Βαΐων του 1923 μ.Χ. η Όπτινα έκλεισε οριστικά. Ο Όσιος Νεκτάριος σνελήφθη και φυλακίσθηκε στο αρτοποιείο της μονής, που είχε μετατραπεί σε φυλακή. Λίγες ημέρες μετά οδηγήθηκε στην φυλακή του Κοζέλσκ και καταδικάσθηκε χωρίς δίκη σε θάνατο διά τουφεκισμού. Μετά από διαμαρτυρίες ο Όσιος απελευθερώθηκε στις 17 Απριλίου και έζησε ως εξόριστος σε αγρόκτημα του Πλόχινο. Αργότερα, με διαταγή των αρχών του καθεστώτος, εξορίζεται πιο μακριά, στο χωριό Χόλμισι της επαρχίας Μπριάνσκ. Εκεί δεχόταν τους επισκέπτες και πλήθος επιστολών από απλούς ανθρώπους, αλλά και από μεγάλους ιεράρχες. Ο Άγιος Πατριάρχης Τύχων τον συμβουλευόταν διά μέσου έμπιστων ανθρώπων. Ο Άγιος Θεός είχε δωρίσει στον Όσιο το διορατικό χάρισμα. Έτσι όλοι τον εμπιστεύονταν και έκαναν υπακοή στον λόγο του.Ο Όσιος Νεκτάριος κοιμήθηκε, μετά από ασθένεια, το 1928 μ.Χ. Η είδηση της κοιμήσεώς του διαδόθηκε αστραπιαία. Χιλιάδες πιστοί άρχισαν να συρρέουν συνεχώς από διάφορες πόλεις στο Χόλμισι.Το 1935 μ.Χ., κλέφτες έσκαψαν τον τάφο του Οσίου ψάχνοντας για πολύτιμα αντικείμενα. Έβγαλαν έξω από τον τάφο το φέρετρο, έσπασαν το κάλυμμα και αφού έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτε, παράτησαν το ανοιχτό φέρετρο μαζί με το λείψανο του Οσίου στηριγμένο σε ένα δένδρο. Μια ομάδα από εργάτες, που δούλευαν δίπλα στα αγροκτήματα, έτρεξαν στο κοιμητήριο και είδαν έκπληκτοι πως ο Όσιος ήταν εκεί άφθαρτος, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμηση και την ταφή του. Το δέρμα του είχε το χρώμα του κεριού και τα χέρια του ήταν ευλύγιστα και μαλακά. Μια γυναίκα έφερε λευκό μεταξωτό ύφασμα και κάλυψε το πρόσωπό του. Έπειτα έκλεισαν το φέρετρο και ενταφίασαν τον Όσιο ψάλλοντας Τρισάγιο. Στις 16 Ιουλίου 1989 μ.Χ. πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή του τιμίου λειψάνου του Οσίου και η επιστροφή του στην Όπτινα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05121395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αντώνιος του Ραντονέζ",
|
||
"short": "Όσιος Αντώνιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αντώνιος του Ραντονέζ, κατά κόσμον Ανδρέας Μεντβέντεφ, γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1792 μ.Χ. στην πόλη Λύσκοβο της επαρχίας Νόβγκοροντ και η οικογένειά του ήταν στην υπηρεσία του Γεωργιανού πρίγκιπα Γεωργίου. Γεμάτος από αγάπη για τον μοναχικό βίο ο Άγιος εισήλθε το 1818 μ.Χ. στη μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Σάρωφ και το 1822 μ.Χ. στη μονή Βυσοκογκόρσκιυ του Αρζαμάς, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1831 μ.Χ. καλείται από τον Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετο στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου, στην οποία διακρίθηκε για την αγιότητα του βίου του και τις αρετές του.Ο Όσιος Αντώνιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1877 μ.Χ.. Η κανονική πράξη της αγιοποιήσεώς του έγινε από τον Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο το 1997 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0512995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Μάρτυρες εις Μπούτοβο της Ρωσίας",
|
||
"short": "Άγιοι Μάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Μπούτοβο, περιοχή που βρίσκεται κοντά στη Μόσχα, έγινε κατά την περίοδο της Οκτωβριανής επαναστάσεως (1917 μ.Χ.) τόπος μαζικών εκτελέσεων Αρχιερέων, Κληρικών και πιστών της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μαρτύρησαν κατά τα έτη του διωγμού στην Ρωσία. Μεταξύ των Αγίων Μαρτύρων που μαρτύρησαν στο Μπούκοβο και ανέρχονται σε χιλιάδες, ήταν και δέκα Έλληνες Μάρτυρες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051301": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σαρβάτος Επίσκοπος Τονγκρέ Βελγίου",
|
||
"short": "Άγιος Σαρβάτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σαρβάτος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος της πόλεως Τονγκρέ του Βελγίου. Φιλοξένησε τον Μέγα Αθανάσιο, όταν εκείνος ήταν εξόριστος στη Δύση λόγω των διώξεων των οπαδών του αιρετικού Αρείου. Υπεράσπισε τον Άγιο Αθανάσιο και την Ορθόδοξη πίστη ιδιαίτερα κατά την Σύνοδο της Σαρδικής στη Σόφια το 343 μ.Χ. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 384 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αββανός",
|
||
"short": "Άγιος Αββανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αββανός καταγόταν από την Ιρλανδία και έζησε στην Αγγλία κατά το 2ο αιώνα μ.Χ. Βαπτίσθηκε το 165 μ.Χ. και κήρυξε το λόγο του Θεού στην περιοχή Άμπινγκντον της Αγγλίας. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051303": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος ο Μάρτυρας επίσκοπος Τιβεριανών",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Εδώ γίνεται κάποια σύγχυση σχετικά με τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου αυτού. Στους Συναξαριστές είναι καταχωρημένος χωρίς υπόμνημα. Αλλά μάλλον πρόκειται περί του Αλεξάνδρου, για τον όποιο ο Λαυριωτικός Κώδικας 1170 φ. 238β λέει, ότι έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ρώμης Μαξιμιανού (285 - 305 μ.Χ.) και ήταν στρατιώτης στο στράτευμα του κόμη Τιβεριανού, που βρισκόταν στην επισκοπή Κεντουλλες ή Κεντουλίνες ή Κέλλες, από την οποία και καταγόταν. Με το πέρασμα των χρόνων, οι διάφοροι συγγραφείς βιογραφιών αγίων, τον μεταμόρφωσαν σε επίσκοπο και από το τάγμα των Τιβεριανών, που ήταν καταταγμένος, πήρε και τον τίτλο της ανύπαρκτης επισκοπής (βλέπε 14 Μαΐου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ουαλεριανός Επίσκοπος Ωξέρρης",
|
||
"short": "Άγιος Ουαλεριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ουαλεριανός ήταν Επίσκοπος της Ωξέρρης της Γαλλίας και αγωνίσθηκε υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως κατά των δυσσεβών αιρετικών Αρειανών. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 350 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051304": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γαβριήλ ο Ίβηρας",
|
||
"short": "Όσιος Γαβριήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γαβριήλ καταγόταν από την Ιβηρία και έζησε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. Αυτός, ενώ ασκήτευε μέσα σε σπήλαιο, επάνω από τη μεθόριο των μονών Ξηροποτάμου και Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, την Τρίτη της Διακαινησίμου του 829 μ.Χ., με την υπόδειξη θεϊκής φωνής, κατήλθε στην παραλία, όπου βρήκε και ανέσυρε από τη θάλασσα την εικόνα της Παναγίας, την αποκαλούμενη «της Πορταϊτίσσης», η οποία σήμερα βρίσκεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοντά στη μονή και ανατολικά αυτής. Την ιερή εικόνα είχε εμπιστευθεί στη θάλασσα, ευσεβής Χριστιανός από τη Νίκαια, για να τη σώσει από την μανία των εικονομάχων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051305": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης ο Ίβηρας",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωάννης (Βαρασβατσέ) καταγόταν από την Ιβηρία και έζησε τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ήταν σύμβουλος του διοικητή της Ιβηρίας Δαβίδ του Κουροπαλάτου, τοπάρχης της Ιβηρικής Μεσχίας και τιτλούχος του Βυζαντίου. Απογοητευμένος από τα εγκόσμια αποσύρθηκε, για να μονάσει στον Όλυμπο της Μυσίας, αργότερα δε, αφού παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη τον νεαρό υιό του, Ευθύμιο, που είχε παραδοθεί από τον ηγεμόνα της Ιβηρίας Δαβίδ ως όμηρος, πήγε στο Άγιον Όρος, όπου ασκήτευε στην Λαύρα του Αγίου Αθανασίου μαζί με μερικούς μαθητές. Κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 998-1003 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου Παντανάσσης στη νήσο της Αγίας Γλυκερίας",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μικρή νήσος της Αγίας Γλυκερίας κείται προ του Νικητιάτου, δηλαδή προ της σημερινής πόλεως των Τούζλων. Η μονή σωζόταν το 1158 μ.Χ. και υπέρ αυτής εξέδωσε χρυσόβουλλο ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεόκτιστος",
|
||
"short": "Όσιος Θεόκτιστος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεόκτιστος καταγόταν από την πόλη Τέκοα της Παλαιστίνης. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Λαοδίκιος ο δεσμοφύλακας",
|
||
"short": "Άγιος Λαοδίκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Λαοδίκιος ήταν δεσμοφύλακας στην Τραϊανούπολη της Θράκης, κατά τον χρόνο τον οποίο η Μάρτυς Γλυκερία ήταν κλεισμένη στη φυλακή. Αφού κατηχήθηκε από αυτήν στον Χριστιανισμό και ομολόγησε τον Χριστό ως Θεό Αληθινό, συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Αρβανίτισσας στην Χίο",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Παναγία η Αρβανίτισσα είχε επικρατήσει να εορτάζετε την ημέρα της Αναλήψεως. Ύστερα όμως από τις προσπάθειες του π. Νεκταρίου, καθιερώθηκε να εορτάζει την πρώτη Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων.Διαβάστε για την Παναγία την Αρβανίτισσα εδώ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05130995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ιβηρίτες Μοναχοί οι Οσιομάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Ιβηρίτες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1259 - 1282 μ.Χ.), για να επιτύχει την παρέμβαση του Πάπα Γρηγορίου Ι' (1271 - 1276 μ.Χ.) και αργότερα του Ιωάννου Κ' (1276 - 1277 μ.Χ.) προς τον Κάρολο τον Ανδεγαβικό προκειμένου να σταματήσει τις επιθέσεις του κατά του Βυζαντίου, προσχώρησε στην ένωση των δύο Εκκλησιών, που διακηρύχθηκε στις 6 Ιουνίου του 1274 μ.Χ. στη Σύνοδο της Λυών της Γαλλίας. Η πράξη όμως αυτή του αυτοκράτορα εξήγειρε εσωτερικό πόλεμο που κράτησε μέχρι το 1281 μ.Χ., διότι τόσο ο κλήρος, όσο και ο λαός, αντετάχθησαν σθεναρά κατά της ενωτικής αυτής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας μεταχειρίσθηκε εναντίον των αντιφρονούντων αυστηρά μέτρα: βαριές φορολογίες και κατασχέσεις, δημόσιες τιμωρίες και περιυβρίσεις. Βοηθούμενος δε και από τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ' Βέκκο (1275 - 1282 μ.Χ.), επιχείρησε να επιβάλει την ένωση βίαια. Θύματα της βίας αυτής υπήρξαν οι Ιβηρίτες μοναχοί, οι οποίοι, δεν υπάκουσαν στις πατριαρχικές και αυτοκρατορικές διαταγές περί αποδοχής της ενώσεως, αλλά με πνευματική ανδρεία έλεγξαν αυτούς για την ανορθόδοξη πολιτική τους, συνελήφθησαν και ρίχθηκαν στη θάλασσα, όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05131095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ονήσιμος εκ Γαλλίας",
|
||
"short": "Άγιος Ονήσιμος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ονήσιμος έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και εξελέγη το 350 μ.Χ. Επίσκοπος της πόλεως Σουασσώ της Γαλλίας. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 361 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05131100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σέργιος ο Ομολογητός",
|
||
"short": "Όσιος Σέργιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Σέργιος καταγόταν από επίσημη και ευσεβή οικογένεια και ήταν πατέρας του ιερού Φωτίου (τιμάται 6 Φεβρουαρίου) και αδελφός του Πατριάρχου Ταρασίου (784-806 μ.Χ.).Ο τότε εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος (829 - 842 μ.Χ.), δεν δίστασε να τον συμπεριλάβει στους διωγμούς που έκανε, μαζί με τους μοναχούς, και οικογενειάρχες. Έτσι και ο Σέργιος, καταγγέλθηκε σαν ένθερμος υποστηρικτής των αγίων εικόνων. Τον έφεραν λοιπόν μπροστά στον αυτοκράτορα, και αυτός προσπάθησε με κάθε τρόπο να αλλάξει το φρόνημα του Σεργίου. Μάταια όμως. Ο Σέργιος με σταθερότητα είπε, ότι δεν μπορεί να ευχαριστήσει τον βασιλιά του, προδίδοντας τον μεγάλο Βασιλιά όλης της δημιουργίας, Ιησού Χριστό. Τότε ο Θεόφιλος, δήμευσε όλα τα υπάρχοντα του Σεργίου και τον φυλάκισε. Κατόπιν εξορίστηκε μαζί με τη γυναίκα του Ειρήνη και τα παιδιά του. Όλοι τους φτωχοί πλέον, υπέφεραν πολλές ταλαιπωρίες. Δεν μετάνοιωσαν όμως, αλλά ήταν ευχαριστημένοι διότι δοκιμάζονταν και υπέφεραν χάρη της Ορθοδοξίας.Τον Σέργιο βρήκε ο θάνατος, μακριά από τη γυναίκα και τα παιδιά του. Και πέθανε με την πεποίθηση, ότι αυτός έπρεπε να πεθάνει και ότι η οικογένεια του ήταν ευτυχισμένη, διότι είχε να επιδείξει παθήματα χάρη της αγάπης προς τον Σωτήρα Χριστό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05131295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Χρυσοπηγής στην Σίφνο",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στο δρόμο που οδηγεί στον Πλατύ Γιαλό ξεπροβάλλει ο ιερός βράχος της Χρυσοπηγής. Πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και πιο φημισμένα τοπία της Σίφνου: μια μικρή γέφυρα συνδέει τη νησίδα με την υπόλοιπη Σίφνο ενώ επάνω στο βράχο δεσπόζει η Μονή η οποία είναι του 16ου μ.Χ. αιώνα.Στο εσωτερικό της Μονής φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Χρυσοπηγής.Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, τα χρόνια των Κουρσάρων στο μοναστήρι της Παναγιάς της Χρυσοπηγής, ζούσαν καλόγριες οι οποίες συντηρούσαν την μονή και ζούσαν στα κελιά της. Σε μια επιδρομή στο νησί, και ενώ οι περισσότερες από τις καλόγριες της πρόλαβαν να φύγουν μακριά από τους επιδρομείς, μια εξ΄ αυτών έμεινε πίσω στην μονή. Καταδιωκόμενη από τους Κουρσάρους, η καλόγρια παρακάλεσε την Παναγιά την Χρυσοπηγή να την σώσει. Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα, η Παναγιά χώρισε τον όρμο στα δύο δημιουργώντας ένα σχίσμα, ρίχνοντας τους επιδρομείς στην θάλασσα. Το σχίσμα αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Χρυσοπηγής όπου μια λωρίδα θάλασσας χωρίζει τον όρμο από τη στεριά.Η Παναγία Χρυσοπηγή έχει ανακηρυχθεί προστάτιδα του νησιού από το 1964 μ.Χ. και στη Παναγία αποδίδονται πάνω από 35 θαύματα.Η κύρια εκκλησία είναι μια βασιλική με κυλινδρικό θόλο και εσωτερικούς τοίχους που σχηματίζουν μια ημικυκλική αψίδα. Το δάπεδο είναι μαρμαρόστρωτο και φέρει μια επιγραφή με τη χρονολογία 1818 μ.Χ. Διαθέτει επίσης ένα υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο.Κανονικά εορτάζει την Πέμπτη μέρα μετά το Πάσχα, όμως στη Σίφνο η Παναγιά η Χρυσοπηγή τιμάται πανηγυρικά την ημέρα της Ανάληψης του Κυρίου, δηλαδή 40 μέρες ύστερα από το Πάσχα."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Την θείαν εικόνα σου ως θησαυρόν αληθή η Σίφνος κατέχουσα αγαλλιάται εν σοι, Παρθένε Πανάχραντε. Ταύτην γαρ ελυτρώσω, λοιμικής πάλαι νόσου, νυν δε ημιν βλυστάνεις, ως Πηγή Ζωοδόχος, της σης Θεογεννήτορ, ευνοίας τας χάριτας.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05134696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικηφόρος ο Πρεσβύτερος",
|
||
"short": "Όσιος Νικηφόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Είναι άγνωστο σε ποια εποχή έζησε ο Όσιος Νικηφόρος. Το εις αυτόν σύντομο υπόμνημα του Λαυριωτικού Κώδικος Ι 70 (φ. 239) αναφέρει απλώς ότι αυτός, λόγω της ενάρετης και θεάρεστης πολιτείας του αναδείχθηκε ηγούμενος της πολυάνθρωπης μονής της Εφάψεως και κοιμήθηκε με ειρήνη. (Ορισμένοι Συναξαριστές μαζί του, αναφέρουν και τη μνήμη κάποιου Οσίου Αγαπίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0513995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μετακομιδή του Ιερού λειψάνου του Αγίου Μακαρίου του Ιερομάρτυρα",
|
||
"short": "Μετακομιδή του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιερομάρτυρα Μακαρίου μετακομίσθηκαν από το Κάνεφ στην πόλη του Περεσλάβλ το 1688 μ.Χ. Η μνήμη του Αγίου τιμάται από την Εκκλησία στις 7 Σεπτεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ισίδωρος ο Θαυματουργός ο διά Χριστόν σαλός",
|
||
"short": "Άγιος Ισίδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ισίδωρος Τβερντίσλοβ (= πιστός του Λόγου), γεννήθηκε στην Γερμανία από πλούσιους γονείς. Μεγαλωμένος σε Ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον, μεταστράφηκε αργότερα στην Ορθόδοξη πίστη. Από τη νεότητά του έζησε ασκητικό βίο και είχε στην καρδιά του μεγάλη ευσπλαχνία για τους ανθρώπους. Επιθυμώντας τη Βασιλεία του Θεού ο Άγιος εγκατέλειψε την πατρική οικία, διαμοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και άρχισε να ζει περιπλανώμενος. Τελικά έφθασε στη Ρωσία και αποφάσισε να ζήσει στο Ροστώβ. Εδώ ο Άγιος Ισίδωρος ζούσε μέσα στο χιόνι και στο κρύο, υπομένοντας κάθε προσβολή. Εγκαταστάθηκε σε μία σαθρή ξύλινη καλύβα, την οποία έφτιαξε ο ίδιος. Επέλεξε ένα ακατανόητο τρόπο ζωής για το Όνομα του Χριστού, τον οποίο ο Απόστολος Παύλος περιγράφει στην Α' Επιστολή του προς Κορινθίους.Ο Άγιος Ισίδωρος περνούσε τον καιρό του με αδιάλειπτη προσευχή, μη επιτρέποντας στον εαυτό του πολύ ύπνο ή ξεκούραση. Στεκόταν όλη τη νύχτα άγρυπνος και δοξολογούσε τον Θεό.Την ημέρα ο Άγιος έκανε τους γύρους της πόλεως, ενεργώντας ως σαλός. Όπως ο Ιώβ ο παλαιός στην υπομονή του, έτσι και ο Άγιος Ισίδωρος, ενώ ήταν ακόμα ζωντανός, ήταν μαζί επίγειος Άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, μια φιλεύσπλαχνη ψυχή, αγνός στη σκέψη, με άγρυπνη καρδιά, πίστη ακαταίσχυντη και αληθινή αγάπη χωρίς υποκρισία. Κατά την διάρκεια του βίου του αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα.Ο Άγιος Ισίδωρος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1474 μ.Χ. Οι Χριστιανοί πληροφορήθηκαν την κοίμησή του μόνο όταν περνώντας έξω από την καλύβα του ένιωσαν την ευωδία, που ανέδιδε το ιερό λείψανό του. Στον τόπο του ενταφιασμού του Αγίου, κτίσθηκε ο ναός της Αναλήψεως του Κυρίου, στον οποίο φυλάσσονται τα λείψανά του.Ο Άγιος Ισίδωρος ονομάζεται Τβερντίσλοβ (πιστός του Λόγου), επειδή ομιλούσε συνεχώς για τον Ιησού Χριστό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051402": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάρκος ο Νεομάρτυρας ο Κρής που μαρτύρησε στη Σμύρνη",
|
||
"short": "Άγιος Μάρκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρκος, ήταν Κρητικός και έμενε στη Σμύρνη, όπου από μικρό παιδί εξισλαμίστηκε βίαια από τούς Τούρκους. Αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη και μαθήτευσε κοντά στο σοφό και πολυμαθή διδάσκαλο, Μελέτιο Συρίγο. Επανήλθε στη Σμύρνη, όπου κήρυξε δημόσια το Χριστιανισμό. Για το λόγο αυτό συνελήφθη και αφού με σθένος αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του, βασανίστηκε σκληρά και τέλος αποκεφαλίστηκε στις 14 Μαΐου 1643 μ.Χ. στη Σμύρνη. Το Ιερό του λείψανο παρέλαβαν οι χριστιανοί και το έθαψαν με τιμές στον ναό της Αγίας Φωτεινής Σμύρνης. Το μαρτύριο του Νεομάρτυρα αυτού διηγήθηκε ο Ισουΐτης Ισαάκ Α'."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05140295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος που μαρτύρησε στις Κεντουκέλλες",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Γαλερίου Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και ήταν στρατιώτης στο τάγμα του κόμη Τιβεριανού. Διακρινόταν για το ωραίο του παράστημα και για την άψογη ηθική ζωή του.Όταν κάποτε ο Τιβεριανός θυσίαζε στα είδωλα, ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να συμμετάσχει στις θυσίες αυτές και δήλωσε με θάρρος ότι ήταν χριστιανός. Τότε υποβλήθηκε σε σκληρά βασανιστήρια. Η δε μητέρα του Ποιμενία, μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός, έτρεξε και ζήτησε την άδεια να δει τον γιο της. Όταν τον είδε τον ενθάρρυνε να φανεί αληθινός χριστιανός και να πεθάνει με την γενναιότητα που αρμόζει στους στρατιώτες του Χριστού. Και ο γιος δεν διέψευσε τις ελπίδες της μητέρας του. Αφού του άνοιξαν τις πλευρές, κατόπιν τις έκαψαν με αναμμένες λαμπάδες, αλλά εκείνος δεν υποχώρησε στο τόσο σκληρό βασανιστήριο, ένισχυόμενος από τη θεία χάρη. Τελικά τον αποκεφάλισαν και έτσι κατατάχθηκε στον ένδοξο χορό των μαρτύρων του Χριστού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051403": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας ο Βούλγαρος ο χρυσοχόος",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Νεομάρτυρας αυτός καταγόταν από την πόλη Σούμνα της Βουλγαρίας και έκανε το επάγγελμα του Χρυσοχόου. Ήταν ωραίος στην όψη και ενάρετος.Απέναντι όμως από το εργαστήριο του, κατοικούσε μια τούρκικη οικογένεια, που είχε μια νεαρή κόρη, η οποία προσπαθούσε να ελκύσει τον 18χρονο Ιωάννη. Επειδή όμως δεν τον κατάφερε, συκοφάντησε τον Ιωάννη ότι δήθεν αποπειράθηκε να τη βιάσει. Τότε ο μάρτυρας οδηγήθηκε στον κριτή και σύμφωνα με την εκδοθείσα απόφαση, έπρεπε ή να τουρκέψει και να παντρευτεί την τουρκοπούλα ή να δαρεί μέχρι θανάτου. Ο Ιωάννης απάντησε ότι, προτίμα να πεθάνει παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Τότε τα βασανιστήρια που ακολούθησαν ήταν φρικτά και βάρβαρα. Τον έδειραν ανελέητα, έσχισαν το σώμα του, έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και τελικά τον αποκεφάλισαν στις 14 Μαΐου 1802 μ.Χ.Μαρτύριο του Άγιου συνέγραψε ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Χίος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05140695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Cartage Επίσκοπος Λίσμορ",
|
||
"short": "Άγιος Cartage"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Cartage (Καρτέγιος) καταγόταν από την Ιρλανδία και ήταν ιδρυτής της περίφημης μονής του Ραθανόφφαλυ, που είχε περί τους οκτακόσιους εξήντα μοναχούς. Το 635 μ.Χ. αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τη μονή και να εγκατασταθεί στο Λίσμορ, όπου εξελέγη Επίσκοπος. Αφού έζησε και ποίμανε το ποίμνιό του θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη το 637 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05141100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεράπων επίσκοπος Κύπρου",
|
||
"short": "Άγιος Θεράπων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Από που καταγόταν ο Άγιος Θεράπων, ποιους είχε γονείς και σε ποιους χρόνους ομολόγησε το Χριστό και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου δεν το γνωρίζουμε. Η αγιογραφία μας, τον ιστορεί ότι άνηκε στην τάξη των μοναχών, εκείνων πού απαρνούνται στ' αλήθεια το δικό τους θέλημα και κουβαλάνε ευχάριστα το σταυρό του Κυρίου. Η προφορική παράδοση, αναφέρει ότι ο Θεράπων έγινε επίσκοπος Κύπρου, και ότι εκεί τελείωσε μαρτυρικά τη ζωή του. Το τίμιο λείψανο του, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όταν οι Τούρκοι σχεδίαζαν να λεηλατήσουν την Κύπρο. Τώρα, εκεί όπου βρίσκεται, αναβλύζει μύρο και πραγματοποιεί θαύματα, σ' αυτούς που προστρέχουν σ' αυτό με ειλικρινή πίστη.Διαβάστε επίσης:α) Βίος - Θαύματα - Παρακλητικός Κανών"
|
||
}
|
||
},
|
||
"05141200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αλέξανδρος, Βάρβαρος και Ακόλουθος",
|
||
"short": "Άγιοι Αλέξανδρος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί, αφού έζησαν ζωή αγία και έφεραν στη χριστιανική πίστη πολλούς ειδωλολάτρες, μαρτύρησαν δια αποκεφαλισμού. Η Σύναξη και η γιορτή τους γίνεται στον ναό της Άγιας Ειρήνης, πού βρίσκεται κοντά στη θάλασσα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ησαΐας ο Θαυματουργός Επίσκοπος Ροστώβ",
|
||
"short": "Άγιος Ησαΐας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ησαΐας γεννήθηκε στη γη του Κιέβου από ευγενείς και φιλόθεους γονείς, που του έδωσαν χριστιανική αγωγή. Από τα νεανικά του χρόνια αγάπησε τον Χριστό, περιφρόνησε όλες τις κοσμικές απολαύσεις και ήλθε στη μονή των Σπηλαίων, για να γίνει μοναχός. Ηγούμενος ήταν τότε ο Όσιος Θεοδόσιος, που διείδε με την χαρισματική του διάνοια την μελλοντική εξέλιξη του νέου και τον ένδυσε με το μοναχικό ένδυμα. Από τότε ο Ησαΐας αφιερώθηκε «ψυχὴ τε καὶ σώματι» στον Νυμφίο Χριστό και άρχισε μια αυστηρή ασκητική ζωή.Ήταν απλός, ταπεινός, υπάκουος, αφιλάργυρος, φιλάνθρωπος, γνήσιος ενσαρκωτής της αγγελικής ζωής. Και επειδή «οὐ δύναται πόλις κρυβήναι ἐπάνω ὄρους κειμένη», η φήμη της αρετής και της αγιότητός του διαδόθηκε σε όλη τη χώρα και έφθασε μέχρι τα αυτιά του μεγάλου ηγεμόνα Ιζιασλάβου Παροσλάβιτς.Τότε εκείνος άρχισε να παρακαλεί επίμονα τον Όσιο Θεοδόσιο να δώσει την ευλογία του, για να τοποθετηθεί ο Ησαΐας ηγούμενος στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου, μια και ο μακάριος Βαρλαάμ είχε κοιμηθεί εν Κυρίω.Ο θεοφώτιστος Θεοδόσιος πληροφορήθηκε εσωτερικά από το Πανάγιο Πνεύμα ότι ήταν θέλημα Θεού να αναλάβει ο υποτακτικός του τη διακονία του ηγουμένου. Έτσι έδωσε την συγκατάθεση και την ευλογία να γίνει ο Ησαΐας ηγούμενος. Και εκείνος, μη θέλοντας να παρακούσει, σήκωσε με πόνο το βαρύ φορτίο και έγινε ο ποιμένας ο καλός των μοναχών της νέας μονής του.Ούτε ο τρόπος της ζωής του άλλαξε, ούτε το ταπεινό φρόνημά του αλλοιώθηκε από το αξίωμα που ανέλαβε. Ο νους του ήταν πάντοτε προσκολλημένος στη μνήμη του Θεού και του θανάτου, της κρίσεως και της Βασιλείας των Ουρανών. Γι' αυτό συνέχιζε, με περισσότερο τώρα ζήλο, τις ασκήσεις και τους αγώνες του και γινόταν ζωντανό παράδειγμα αγγελικής βιοτής για τους υποτακτικούς του, καλώντας τους στις κορυφές των αρετών και εκπληρώνοντας πάντοτε πρώτος εκείνο που ζητούσε από τους άλλους.Ο ηγεμόνας Ιζιασλάβος χαιρόταν και ευγνωμονούσε τον Θεό και τον Όσιο Θεοδόσιο, που έστειλαν στη μονή του Αγίου Δημητρίου αυτόν τον έμψυχο αδάμαντα. Αλλά περισσότερο ο Κύριος δόξασε τον πιστό δούλο ου, τιμώντας τον με το υψηλό και θείο αρχιερατικό αξίωμα. Μετά την μακαρία κοίμηση του θεοφιλούς Λεοντίου, επισκόπου του Ροστώβ, ο Άγιος Ησαΐας, με κοινή βουλή Θεού και ανθρώπων, αναδείχθηκε Επίσκοπος σε εκείνη την επαρχία.Όταν ήλθε στη θεόσωστη γη του Ροστώβ, ο Άγιος ποιμενάρχης βρήκε πολλούς Χριστιανούς, πρόσφατα βαπτισμένους αλλά αστερέωτους στην πίστη. Είχαν κρατήσει πολλές παλαιές ειδωλολατρικές συνήθειες και διέπρατταν, από άγνοια, σοβαρά αμαρτήματα. Άρχισε τότε ο Άγιος ένα δύσκολο και κοπιαστικό ποιμαντικό αγώνα, για τη διαφώτιση και την στήριξη του ποιμνίου του στην πίστη και την διδασκαλία του Χριστού. Περιόδευε ακατάπαυστα στις πόλεις και τα χωριά της περιοχής του Ροστώβ και της Σουζδαλίας. Κατηχούσε, κήρυττε, νουθετούσε, δίδασκε, διέλυε τις πλάνες, κατέλυε τα προπύργια του νοητού εχθρού. Όπου έβλεπε να υπάρχουν ακόμα είδωλα ή ειδωλολατρικοί ναοί, έδινε εντολή να κατεδαφισθούν ή να παραδοθούν στη φωτιά και έπειτα δίδασκε στους κατοίκους την Ορθόδοξη πίστη στην Αγία και Ομοούσιο και Ζωαρχική Τριάδα. Όσοι από τους αβάπτιστους Ρώσους πίστευαν, βαπτίζονταν από τον Όσιο Ιεράρχη στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Και όσοι δεν πίστευαν με την κατήχηση και το κήρυγμα, πείθονταν με τα υπερφυσικά θαύματα και σημεία που επιτελούσε ο Άγιος με την δύναμη του Θεού. Αλλά και τις πιο σκληρές καρδιές τις λύγιζε η αγάπη, η ευσπλαχνία, η ακακία και η μακροθυμία του Αγίου. Ήταν παρηγορητής των θλιβομένων, τροφός των πεινασμένων, προστάτης των χειρών και ορφανών, βοηθός των φτωχών, υπερασπιστής των αδικουμένων.Ο Άγιος Ησαΐας κοιμήθηκε με ειρήνη το 1090 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05150395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή της τιμίας Κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου",
|
||
"short": "Ανακομιδή της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Φεύγοντας οι Ενετοί από την Κρήτη μετά την άλωση της νήσου από τους Τούρκους το 1669 μ.Χ., μετέφεραν μαζί τους και τη σωζόμενη τιμία κάρα του Αποστόλου Τίτου, η οποία κατατέθηκε στην λειψανοθήκη του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, αποδόθηκε δε στην Εκκλησία της Κρήτης το 1966 μ.Χ., αρχιερατεύοντος του μακαριστού Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) και κατατέθηκε στο σεβάσμιο φερώνυμο ναό του Αποστόλου, στο Ηράκλειο Κρήτης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05150595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Καλή",
|
||
"short": "Οσία Καλή"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Για τον βίο της Οσίας Καλής βλέπε στις 22 Μαΐου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05150695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σιλβανός ο Ταβεννησιώτης",
|
||
"short": "Όσιος Σιλβανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Σιλβανός έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτεψε στην Ταβέννη της Άνω Θηβαΐδος, κοντά στον Όσιο Παχώμιο τον Μέγα. Ο Όσιος διακρίθηκε για το χάρισμα των δακρύων, το προφητικό δώρο και την αδιάλειπτη προσευχή. Κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05150895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σεραπίων του Πσκωφ",
|
||
"short": "Όσιος Σεραπίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βλέπε 7 Σεπτεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Παχώμιος του Κένο",
|
||
"short": "Όσιος Παχώμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Παχώμιος του Κένο έζησε τον 15ο και 16ο αιώνα μ.Χ. στη Ρωσία και ασκήτεψε στη μονή της Μεταμορφώσεως κοντά στην περιοχή της λίμνης Κένο, στην επαρχία της Καργκοπόλ. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βάρβαρος ο Μυροβλύτης",
|
||
"short": "Όσιος Βάρβαρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Βάρβαρος ανήκε, σύμφωνα με τον εγκωμιαστή του Κωνσταντίνο Ακροπολίτη και το Συναξάρι, σε ληστρική ομάδα Αράβων, η οποία επέδραμε στη νότια Ήπειρο και την Αιτωλία επί των ημερών του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Τραυλού (820 - 829 μ.Χ.). Σε κάποια σύγκρουση οι σύντροφοί του φονεύθηκαν και από τότε ο Βάρβαρος περιφερόταν μόνος «λῄσταρχος γενόμενος, καὶ ποιῶν ἀβάτους τᾶς ὁδούς, οἰκῶν ἐν ὄρεσι καὶ ἀλυσώδεσι τόποις». Κατ' οικονομία Θεού κάποια ημέρα εισήλθε σε ναό που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σε τόπο που ονομαζόταν Νήσα, όπου λειτουργούσε ο ιερεύς Ιωάννης. Κατά την ώρα της υψώσεως των Τιμίων Δώρων ο ιερεύς τον είδε και προσευχήθηκε μετά φόβου στον Θεό. Τη στιγμή εκείνη, ο Κύριος άνοιξε τους οφθαλμούς του ληστού, που είδε τους Αγγέλους να συλλειτουργούν με τον ιερέα. Όταν ο ιερεύς τελείωσε την Θεία Λειτουργία, ο Βάρβαρος τον ρώτησε: «Που είναι αυτοί που ήταν μαζί σου;». Ο δε ιερεύς του εξήγησε ότι η Οικονομία του Θεού τον αξίωσε να δει αυτά που δεν μπορούν να δουν τα ανθρώπινα μάτια, για να οδηγηθεί σε μετάνοια. Ο Βάρβαρος αμέσως απέβαλε τα λησταρχικά όπλα, μετανόησε, άρχισε την άσκηση και βαπτίσθηκε. Ο ασκητικός αγώνας στην περιοχή Τρύφου του Ξηρομέρου (ή Ξηρομένων) Αιτωλοακαρνανίας έγινε μεγαλύτερος. Επί τρία έτη αγωνίσθηκε πνευματικά και «πεποίηκε χρόνους τρεῖς κυλιόμενος ὡς τετράπους καὶ ἐσθίων χοῦν καὶ βοτάνας τᾶς φυομένας, κλαίων καὶ ὀδυρόμενος, κατακοπτομένων αὐτοῦ τῶν σαρκῶν». Μια νύχτα, ένας γεωργός που έτρωγε σε εκείνον τον τόπο που ασκήτευε ο Όσιος, τον φόνευσε κατά λάθος, νομίζοντας ότι είναι θηρίο.Ο τάφος του ανέδιδε μύρο και ο Όσιος επιτελούσε θαύματα πολλά.Ο Όσιος αναφέρεται στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας κα Ακαρνανίας και Κέρκυρας ως Όσιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης, η οποία τιμά την μνήμη του στις 23 Ιουνίου.Μέχρι σήμερα στην Αιτωλοακαρνανία μιλούν για το σπήλαιο, όπου ο Άγιος Βάρβαρος πέρασε τα δεκαοκτώ χρόνια της ασκήσεώς του και το αγίασμά του. Σύμφωνα με αυτήν την αναφορά το 1571 μ.Χ. ένας Βενετός στρατιωτικός, ονόματι Σκλαβούνος, που έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, ασθένησε ξαφνικά από θανατηφόρα ασθένεια. Ο ασθενής βλέπει τον Όσιο σε όραμα, ο οποίος τον καλεί να προσκυνήσει τον τάφο του, για να θεραπευθεί. Πράγματι, όταν έφθασε στον τάφο του Οσίου, προσκύνησε με ευλάβεια και έγινε καλά. Θέλοντας να τιμήσει τον Όσιο Βάρβαρο έκανε ανακομιδή των λειψάνων του με σκοπό να τα μεταφέρει στη Βενετία. Περνώντας από την Κέρκυρα για ανεφοδιασμό, σταμάτησε στο χωριό Ποταμός, όπου θεραπεύθηκε ένας παράλυτος νέος. Γι' αυτό και σήμερα υπάρχει εκεί ναός αφιερωμένος στον Όσιο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου Τύχωνος Επισκόπου Ζαντόνσκ",
|
||
"short": "Ανακομιδή των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Εκκλησία τιμάει την μνήμη του Αγίου Τύχωνος, Επισκόπου του Ζαντόνσκ στις 13 Αυγούστου.Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου Τύχωνος έγινε το 1846 μ.Χ. κατά την διάρκεια της ανεγέρσεως του νέου καθεδρικού ναού του Ζαντόνσκ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλαος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος (Κεδρώφ) ήταν πρεσβύτερος στην πόλη Γιαράνσκ, κοντά στην επαρχία Βυάτκα της Ρωσίας. Από τον γάμο του με την πρεσβυτέρα Ελισάβετ απέκτησε τρεις υιούς, τους Ιερομάρτυρες Παχώμιο και Αβέρκιο, τον Μιχαήλ Επίσκοπο της πόλεως Βρασλάβα της Πολωνίας και μία θυγατέρα, την Βέρα.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος μαρτύρησε το 1936 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Πανηγύριος ο θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Πανηγύριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Πανηγύριος έζησε και έδρασε στη Μαλούντα, ένα χωριό της επαρχίας Λευκωσίας της Κύπρου. Ήταν μοναχός και η φήμη της αγιότητάς του έφθασε μέχρι τον Επίσκοπο της περιοχής, ο οποίος τον κάλεσε και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Με βαθιά ευγνωμοσύνη ο ευλαβής ασκητής αποδέχθηκε τη μεγάλη τούτη τιμή, ώστε από τον υμνογράφο του να χαρακτηρίζεται «τῶν ἱερέων τὸ ἐγκαλλώπισμα καὶ τῶν Ὁσίων τὸ κλέος».Ο Άγιος Θεός χάρισε στον Όσιο και το δώρο της θαυματουργίας. Έτσι, επιτελούσε πολλά θαύματα για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία των ανθρώπων.Ο Όσιος Πανηγύριος κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τῶν Κυπρίων τὸ κλέος, Μαλουντίων τὸ καύχημα καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατὴρ ἠμῶν Πανηγύριε, ἱερωσύνης ἐνεδύσω τὴν στολὴν καὶ θαυμάτων τὲ πηγὴ ἀνεδείχθης, τοὶς προστρέχουσιν ἐν πίστει ἐν τῷ πανσέπτῳ καὶ θείω τεμένει σου. Δόξα τῷ οὕτως εὐδοκήσαντι Θεῶ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σὲ ἠμὶν πρέσβυν ἀκοίμητον.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αβέρκιος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Αβέρκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αβέρκιος, κατά κόσμον Πολύκαρπος Κεδρώφ, γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1879 μ.Χ. στην πόλη Γιαράνσκ της επαρχίας Βυάτκα από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Ιερομάρτυρα Νικόλαο και την Ελισάβετ. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Βυάτκα και στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως. Στις 2 Ιουλίου 1910 μ.Χ. έγινε μοναχός από τον Αρχιεπίσκοπο της Φιλανδίας Σέργιο Στραγκορόντσκυ, ονομάσθηκε Αβέρκιος και στις 5 του ιδίου έτους εισήλθε στην ιερωσύνη. Ανέλαβε καθήκοντα διευθυντού της Εκκλησιαστικής Σχολής του Ζχιτομίρ και στις 27 Ιουνίου 1915 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος της περιοχής.Ο Άγιος Αβέρκιος συνελήφθη για πρώτη φορά από το σοβιετικό καθεστώς το 1922 μ.Χ. και εξορίσθηκε στο Ουζμπεκιστάν. Κατά την περίοδο εκείνη αγωνίσθηκε κατά της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Το 1925 μ.Χ. ζούσε στη Μόσχα και παρευρέθηκε στην κηδεία του Πατριάρχου Τύχωνος. Συνελήφθη εκ νέου το 1926 μ.Χ. και φυλακίσθηκε στο Ζχιτομίρ. Κατόπιν μεταφέρθηκε στη φυλακή Μπουτύρκι στη Μόσχα.Ο σθεναρός Αβέρκιος, μαζί με τον αδελφό του Αρχιεπίσκοπο Παχώμιο, υπέγραψε μια επιστολή κατά της «κρατικής θρησκείας», την οποία το άθεο καθεστώς προσπαθούσε να επιβάλει.Το 1929 μ.Χ. φυλακίσθηκε στο Μπουτύρκι και τον Φεβρουάριο του 1930 μ.Χ. εξορίσθηκε στην πόλη του Αρχαγγέλσκ. Από το 1933 μ.Χ. μέχρι το 1934 μ.Χ. ήταν εξόριστος στην πόλη Βιρσκ στην Μπασκιρία, όπου συνελήφθη και καταδικάσθηκε, το 1937 μ.Χ., στον διά τυφεκισμού θάνατο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05151495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παχώμιος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ",
|
||
"short": "Άγιος Παχώμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Παχώμιος, κατά κόσμον Πέτρος Κεδρώφ, γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1876 μ.Χ. στην πόλη Γιαράνσκ της επαρχίας Βυάτκα και ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αγίου Ιερομάρτυρος Αβερκίου. Από την φύση του ο Πέτρος ήταν ταπεινός και πράος και αγαπούσε πολύ την Εκκλησία. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στην θεολογική ακαδημία του Καζάν, όταν διευθυντής εκεί ήταν ο Επίσκοπος Αντώνιος (Χαροποβίτσκιυ).Ο Πέτρος είχε τόση απλότητα, που αποφάσισε να εκπληρώσει κυριολεκτικά την εντολή του Κυρίου, που λέγει: «Και αν κάτι τόσο σπουδαίο σαν το δεξί σου μάτι σε σκανδαλίζει, βγάλε το και πέταξέ το. Γιατί σε συμφέρει να χάσεις ένα μέλος σου, παρά να ριφθεί όλο το σώμα σου στην κόλαση». Γι' αυτό μια νύχτα αποπειράθηκε να κάψει το ένα του μάτι με ένα κερί. Το έγκαυμα ήταν τόσο σοβαρό που απαίτησε χειρουργική επέμβαση.Το 1899 μ.Χ. εισήλθε στις τάξεις του ιερού κλήρου και το 1916 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Σταροντούμπ της επαρχίας Τσέρνιγκωφ, για να αναδειχθεί Αρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ το επόμενο έτος.Κατά την διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος οι αρχές προσπάθησαν να τον συλλάβουν μία ημέρα κατά την οποία θα τελούσε την Θεία Λειτουργία, αλλά το πλήθος των Χριστιανών τους εμπόδισε. Ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος είχε την συνήθεια να παραμένει επί πολύ ώρα στο ιερό βήμα, όταν τελείωνε τις Ακολουθίες. Εκεί τον συνέλαβαν για πρώτη φορά. Η ιστορία επανελήφθη πολλές φορές. Αυτός ήταν ο συνεχής εφιάλτης που άρχισε να υπονομεύει την ειρήνη της ψυχής του Αρχιεπισκόπου.Αθεϊστική επιτροπή επιστημόνων έπρεπε να αποφανθεί για την αγιότητα των ιερών λειψάνων, τα οποία πολλές φορές πετούσαν. Ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος έζησε την σκηνή της έρευνας για τα ιερά λείψανα του Αγίου Θεοδοσίου του Τσέρνιγκωφ. Μόνο που όταν τα άνοιξαν, δεν επέτρεψε σε κανέναν να πλησιάσει. Οι αρχές πήραν τα ιερά λείψανα και τα τοποθέτησαν στο μουσείο. Από εκεί οι Χριστιανοί τα μετέφεραν κρυφά. Για τον λόγο αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Παχώμιος συνελήφθη. Μετά την απελευθέρωσή του το 1923 μ.Χ., βρήκε καταφύγιο στην μονή του Αγίου Δανιήλ, στη Μόσχα. Εδώ συνελήφθη και μετά τον εγκλεισμό του στην φυλακή Μπουτύρκι της Μόσχας καταδικάσθηκε σε τριετή εξορία σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως των αντιφρονούντων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05154696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ανδρέας ο Ερημίτης και Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Ανδρέας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ανδρέας ο Ερημίτης και Θαυματουργός είναι άγνωστος στους Συναξαριστές. Στοιχεία για τη ζωή του καθώς και την Ακολουθία του, έγραψε ο Ανδρέας ο Ιδρωμένος ο Υπάργιος (+ 1847).Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία αυτά, ο Όσιος αυτός καταγόταν από το χωριό Μονοδένδρι της Ηπείρου και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μιχαήλ Β' του Κομνηνού δεσπότη της Ηπείρου (1237 - 1271 μ.Χ.). Ο Όσιος Ανδρέας, αφού εγκατέλειψε ηδονές χρημάτων, περιουσίας και συζύγου, κατοίκησε στην έρημο. Εκεί, με άσκηση και προσευχή αγίασε τη ζωή του και απεβίωσε ειρηνικά.Ο Κύριος, κατά τον βιογράφο του, έδωσε θαυμαστό σημείο, κατά την κοίμηση του Οσίου, για να τον δοξάσει: «Ουράνιο φως και αναμμένες λαμπάδες κατέβαιναν από τον ουρανό στο σημείο που βρισκόταν το τίμιο λείψανό του». Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός η βασίλισσα της Άρτας, Αγία Θεοδώρα, συγκέντρωσε την σύγκλητο και μετέβησαν στο μέρος που βρισκόταν το ιερό λείψανο και το ενταφίασαν έξω από το σπήλαιο με τιμές και ευλάβεια. Έδωσε δε εντολή να κτίσουν ναό προς τιμήν του Οσίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"0515995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη εν τω περιτειχίσματι και η ανάδειξις της αχειροποιήτου εικόνος εν Καμουλιανοίς",
|
||
"short": "Μνήμη εν"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη της εορτής αυτής αναγράφεται στο Λαυριωτικό Κώδικα. Η διήγηση περί της ευρέσεως της αχειροποιήτου εικόνος του Κυρίου από την ειδωλολάτρισσα και μετέπειτα Χριστιανή Ακυλίνα , μέσα σε ένα κιβώτιο αποδόθηκε στον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης, αλλά είναι ψευδεπίγραφη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051601": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλαος ο Α' ο Μυστικός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε το 852 και η καταγογή του ήταν από την Κάτω Ιταλία. Έλαβε το αξίωμα του συγκλητικού και έκανε μυστικοσύμβουλος του (εξ απορρήτων) Λέοντα του ΣΤ' του Σοφού. Όμως ο Νικόλαος, από αγάπη προς τον μοναχικό βίο, έγινε μοναχός στη μονή των Γαλακρηνών και αργότερα, για τις πολλές αρετές και τη μόρφωσή του, εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης και χειροτονήθηκε την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 895 μ.Χ., διαδεχόμενος τον αποθανόντα Πατριάρχη Αντώνιο Β' τον Καυλέα. Η πρώτη πατριαρχεία του Νικολάου του Α', που επονομάσθηκε και Μυστικός, είχε διάρκεια μέχρι το 906. Η αιτία της πτώσης του, δείχνει την ευσεβή και αληθινά επισκοπική θέληση του. Ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός, είχε κάνει, παρά την απαγόρευση του Πατριάρχη, τέταρτο γάμο μετά της Ζωής της Καρβονοψίνας. Ο Νικόλαος όχι μόνο δεν αναγνώρισε το γάμο του βασιλιά, αλλά καθήρεσε τον ιερέα Θωμά που τέλεσε το γάμο και αφόρισε τον βασιλιά. Ο Λέων για να εκδικηθεί τον Νικόλαο, κατάφερε και τον έριξε από τον πατριαρχικό θρόνο, και διάδοχο του όρισε τον Ευθύμιο τον Α'. Δημιουργήθηκε όμως, μέγας σάλος στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Και το 911, ο αδελφός του Λέοντα, Αλέξανδρος, κατέβασε από το θρόνο τον Ευθύμιο και ανέβασε πάλι τον Νικόλαο. Το 913, μαζί με άλλους τέσσερις, ανέλαβε επίτροπος του ανήλικου βασιλιά Κωνσταντίνου Ζ'. Επί της πατριαρχείας του, εμποδίστηκε οριστικά ο τέταρτος γάμος διά του λεγομένου «Τόμου της Ενώσεως» και έγινε η πρώτη διάταξη του Μηνολογίου των αγίων της Ανατολικής Εκκλησίας από τον Συμεών τον μεταφραστή. Πέθανε τον Μάιο του 925 και ενταφιάσθηκε στη μονή των Γαλακρηνών."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051602": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αυδάς, Αυδιησούς οι Επίσκοποι, Βενιαμίν ο διάκονος και άλλοι τριάντα οκτώ μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Αυδάς,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όλοι αυτοί οι Άγιοι Μάρτυρες κατάγονταν από την Περσία και άθλησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306-337 μ.Χ.) και του Πέρσου Βασιλέως Σαπώρ Β' (309-379 μ.Χ.).Ο Αυδιησούς επισκόπευσε στην πόλη Βηθχασχάρ και καταγγέλληθηκε από τον ίδιο τον ανεψιό του, ότι αυτός και ο Επίσκοπος της πόλεως Χασχάρ Αυδάς, καθώς και άλλοι 38 χριστιανοί (δεκαέξι πρεσβύτεροι, εννέα διάκονοι, έξι μοναχοί και επτά παρθένες), διέβαλαν το Περσικό θρήσκευμα, προκειμένου να προσηλυτίζουν προς τον Ιησού Χριστό. Ανακρινόμενοι αυτοί δεν αρνήθηκαν ότι διδάσκουν τον λόγο του Θεού και το θεωρούσαν μάλιστα καθήκον τους να αποσπούν ανθρώπους από τα δίχτυα της πλάνης με τον θεμιτό τρόπο της διδασκαλίας. Τότε ο Αρσήθ, ο αδελφός του βασιλιά, διέταξε και τους έδεσαν με σχοινιά σφιχτά, τόσο, ώστε να σπάζουν τα κόκκαλά τους. Αυτό συνεχίστηκε για επτά ήμερες. Τότε ο Αρσήθ νόμισε ότι το θάρρος τους θα είχε πέσει και τους προσκάλεσε να φάγουν ειδωλόθυτα. Εκείνοι αρνήθηκαν και ενισχύθηκαν μάλιστα περισσότερο, όταν στη συντροφιά τους προστέθηκε και ο γενναίος αθλητής του Χρίστου Αυδάς, που είχε συλληφθεί εκείνη τη στιγμή. Τότε διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός τους και έτσι όλοι έλαβαν το αμάραντο στεφάνι της αιώνιας δόξας το 375 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05160295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόδωρος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Βρσακ",
|
||
"short": "Άγιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν υπάρχουν επαρκείς αγιολογικές πληροφορίες για τον Άγιο Ιερομάρτυρα Θεόδωρο, Επίσκοπος Βρσακ στην περιοχή της βόρειας Σερβίας. Έζησε τον 16ο αιώνα μ.Χ. και το 1593 αναφέρεται ως Επίσκοπος και πνευματικός ηγέτης του λαού του, που αγωνιζόταν κατά των Τούρκων. Για να διασώσει το ποίμνιό του από την σφαγή, το οδήγησε προς την Ουγγαρία. Μετά την υπογραφή ειρήνης με τους Τούρκους επέστρεψε και πάλι στο Βρσακ, όπου συνελήφθη, βασανίσθηκε ανηλεώς και τον έγδαραν ζωντανό. Έτσι ο Άγιος Ιερομάρτυς Θεόδωρος, με το μαρτύριό του, εισήλθε στην χαρά του Κυρίου του και τη Βασιλεία του Θεού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051603": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλαος εκ Μετσόβου",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νικόλαος, γεννήθηκε στο Μέτσοβο από ευσεβείς γονείς και νέος αναχώρησε για τα Τρίκαλα όπου εργαζόταν ως υπάλληλος σε αρτοπωλείο. Εκεί με δόλο, τον εξαπάτησαν οι τούρκοι και αρνήθηκε την πίστη του. Γρήγορα όμως συναισθάνθηκε το αμάρτημα της αποστασίας, επέστρεψε στο Μέτσοβο, όπου ζούσε αυστηρή χριστιανική ζωή.Κάποτε όμως ήλθε στο Τρίκαλα για να πουλήσει κάποια προϊόντα του και κάποιος τούρκος τον αναγνώρισε και τον απειλούσε ότι θα τον προδώσει. Ο Νικόλαος για να εξασφαλίσει τη σιωπή του, του παρέδωσε όλο το φορτίο και του υποσχέθηκε ότι κάθε χρόνο θα του φέρνει το ίδιο φορτίο. Μετανόησε όμως γι' αυτή του τη συμπεριφορά, εξομολογήθηκε σε κάποιο πνευματικό και άρχισε να επιζητά το μαρτύριο. Γι' αυτό την επόμενη χρονιά πού ήλθε στο Τρίκαλα δεν έφερε στον τούρκο το υποσχεθέν φορτίο. Οργισμένος ο τούρκος τον κατήγγειλε και ο Νικόλαος οδηγήθηκε στον κριτή, όπου με θάρρος και σθένος ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Όταν ο κριτής κατάλαβε ότι ούτε με κολακείες, ούτε με απειλές μπορούσε να τον μεταπείσει διέταξε να βασανισθεί σκληρά και να τον ρίξουν στη φυλακή όπου καρτερικά υπέμεινε το μαρτύριο της πείνας και της δίψας.Όταν για δεύτερη φορά οδηγήθηκε στην ανάκριση, αποδείχθηκε ασάλευτος στην πίστη. Τότε οι τούρκοι οργισμένοι τον έκαψαν ζωντανό τον Μάιο του 1617 μ.Χ. Την τίμια κάρα του μάρτυρα, αγόρασε αντί αδράς αμοιβής κάποιος χριστιανός κεραμέας και την δώρισε μετά από χρόνια στη Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.Σημείωση: Ορισμένοι συναξαριστές αναφέρουν η μνήμη του Aγίου Νικολάου εκ Μετσόβου στις 17 Μαΐου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Πατρὶς χόρευε λαμπροφοροῦσα, νεομάρτυρος τοῦ Νικολάου, καὶ γὰρ οἰκεῖον αὐτόν, ἔχεις νῦν προστάτην σου, τὴν Οὐρανῶν γὰρ βασιλείαν τὴν ἄληκτον, τῶν οἰκείων ἄθλων ἐξωνησάμενος, δυσωπεῖ ἀεὶ Χριστὸν τὸν Θεὸν δωρήσασθαι, τὴν εἰρήνην σοι καὶ τὸ μέγα ἔλεος.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "3"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"051604": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Βουκασίνος ο Οσιομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Βουκασίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Οσιομάρτυς Βουκασίνος έζησε κατά τον 20ο αιώνα και γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό, το Κλέπτσι, κοντά στην Ερζεγοβίνη. Δεν υπάρχουν επαρκείς αγιολογικές πληροφορίες για τον βίο του. Επειδή ήταν Ορθόδοξος μοναχός συνελήφθη κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου από τους φιλοναζιστές Ρωμαιοκαθολικούς Κροάτες και οδηγήθηκε στο φρικτό στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς, όπου, αρνούμενος να μεταστραφεί στο Ρωμαιοκαθολικισμό, θανατώθηκε μετά από σκληρά βασανιστήρια."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05160595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αββάδες εν τη μονή του Αγίου Σάββα αναιρεθέντες",
|
||
"short": "Άγιοι Αββάδες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βλέπε βιογραφικό τους σημείωμα στις 20 Μαρτίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051606": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νεάδιος ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Νεάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τον Όσιο αυτό δεν τον αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή του. Σώζεται όμως πλήρης Ακολουθία του Οσίου αυτού στον Παρισινό Κώδικα 1575 φ. 846, ποίημα Ιωσήφ του Υμνογράφου. Από την Ακολουθία του λοιπόν μαθαίνουμε ότι ο Νεάδιος ήταν επίσκοπος (άγνωστο που) και υπήρξε άνθρωπος πράος, άκακος, μαχητής κατά των αιρετικών και υπηρέτης των πασχόντων. Από τον θεό, λόγω των μεγάλων του αρετών, του είχε δοθεί το χάρισμα της θαυματουργίας και έτσι, μ' όλα αυτά, έγινε στύλος της Ορθοδοξίας και παράδειγμα πίστεως."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05160895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων της Αγίας Ευφημίας πλησίον του Νεωρίου",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Κατά την ημέρα αυτή εορταζόταν η γενεθλιακή εορτή του ναού της Αγίας Ευφημίας, που έκειτο στη θέση Μπαγτζέ καπί της Κωνσταντινουπόλεως."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051609": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βρενδανός ο Αναχωρητής",
|
||
"short": "Όσιος Βρενδανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Βρενδανός γεννήθηκε στην Ιρλανδία περί το 489 μ.Χ. Εργάσθηκε ιεραποστολικά στη χώρα του και κοιμήθηκε στην πόλη Άνναγκχνταουν μεταξύ των ετών 577 και 583 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05160995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Φιδωλός",
|
||
"short": "Όσιος Φιδωλός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Φιδωλός έζησε στην Γαλλία και ήταν υιός ανωτέρου Ρωμαίου κρατικού αξιωματούχου. Αιχμαλωτίσθηκε από τον βασιλέα Κλόβις και ελευθερώθηκε από τον ηγούμενο της μονής Aumont, κοντά στο Troyes, Αβεντίνο. Εκεί εξελέγη αργότερα ηγούμενος και ασκήτεψε, αφού διέπρεψε στην αρετή και την κατά Θεόν πολιτεία. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ονωράτος Επίσκοπος Αμιένης",
|
||
"short": "Άγιος Ονωράτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ονωράτος γεννήθηκε στο Πορτ λα Γκραντ της Γαλλίας κοντά στην Αμιένη. Εξελέγη Επίσκοπος της Αμιένης και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Φήλικας και Γεννάδιος οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Φήλικας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Φήλικας και Γεννάδιος μαρτύρησαν στην Αφρική."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος Επίσκοπος Θεσσαλονίκης",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, έζησε τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. και συμμετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συνήλθε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας, για να καταδικάσει τις αιρετικές δοξασίες του Αρείου.Σύμφωνα με τον Γελάσιο Κυζίκου, ο Άγιος Αλέξανδρος υπογράφει στη Σύνοδο της Νικαίας ως «Ἀλέξανδρος Θεσσαλονίκης διὰ τῶν ὑπ’ αὐτῶν τελούντων, ταῖς κατὰ Μακεδονίαν πρώτην καὶ δευτέραν σὺν τῇ Ἑλλάδι, τὴν τε Εὐρώπην πᾶσαν, Σκυθίαν ἑκατέραν, καὶ ταῖς κατὰ τὸ Ἰλλυρικὸν ἅπασαις, Θεσσαλίαν τε καὶ Ἀχαΐαν».Στο έργο του Μεγάλου Αθανασίου, «Απολογητικός κατά Αρειανών», συμπεριλαμβάνονται δύο επιστολές που ανήκουν στον Επίσκοπο Αλέξανδρο, όπως πιστοποιεί ο ίδιος ο Μέγας Αθανάσιος. Πρόκειται α) για μία επιστολή που απέστειλε στον Μέγα Αθανάσιο το 322 μ.Χ. («Κυρίῳ ἀγαπητῷ υἱῷ καὶ ὁμοψύχῳ συλλειτουργῷ Ἀθανασίῳ Ἀλεξανδρείας»), στην οποία εκφράζει τη χαρά του, διότι οι κατηγορίες ότι ο Μέγας Αθανάσιος υπήρξε ο ηθικός αυτουργός για τη δολοφονία του μελιτιανού Επισκόπου Αρσενίου αποδείχθηκαν ψευδείς, και β) για μια επιστολή προς τον αυτοκρατορικό επίτροπο κόμητα Διονύσιο («Ταῦτα δεξάμενος Ἀλέξανδρος ὁ ἐπίσκοπος τῆς Θεσσαλονίκης, ἔγραψε Διονυσίῳ τῷ κόμητι ταῦτα»), στην οποία καταγγέλλει τις σκευωρίες των αιρετικών Επισκόπων που συμμετείχαν στη Σύνοδο της Τύρου (335 μ.Χ.) κατά του Μεγάλου Αθανασίου.Σύμφωνα με το Συναξάριο της Αγίας Ματρώνης (τιμάται 27 Μαρτίου), ο Άγιος Αλέξανδρος, μετά το τέλος των διωγμών και την έκδοση του διατάγματος των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.), μετέφερε το μαρτυρικό της λείψανο μέσα στην πόλη και «ἐκκλησίαν κτίσας ἐκεῖσε ἀπέθετο τὴν μακαρίαν καὶ ἀοίδιμον ὁσίως καὶ εὐσεβῶς».Ο Άγιος Αλέξανδρος, αφού έζησε κατά Θεόν και αγωνίσθηκε σθεναρά για την Ορθόδοξη πίστη, κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Περεγρίνος Επίσκοπος Τέρνι",
|
||
"short": "Άγιος Περεγρίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Περεγρίνος ήταν Επίσκοπος της πόλεως Τέρνι της Ιταλίας και κοιμήθηκε με ειρήνη το 138 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Περεγρίνος της Ωξέρρης ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Περεγρίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Περεγρίνος γεννήθηκε στη Ρώμη και μαρτύρησε πιθανώς το 261 μ.Χ., επί βασιλείας Γαλλιηνού ή το 304 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Καραντόκιος ο Πρίγκιπας",
|
||
"short": "Άγιος Καραντόκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Καραντόκιος ήταν Ουαλλός πρίγκιπας και έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Βοήθησε τον Άγιο Πατρίκιο, Φωτιστή της Ιρλανδίας, στο ιεραποστολικό του έργο και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05161795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δομνόλος",
|
||
"short": "Άγιος Δομνόλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δομνόλος ήταν μοναχός στην μονή του Αγίου Λαυρεντίου, κοντά στο Παρίσι της Γαλλίας, και το 543 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος της πόλεως Λε Μαν. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 581 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05164696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ισαάκιος, Συμεών και Βαχθισόης",
|
||
"short": "Άγιοι Ισαάκιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ισαάκιος, Συμεών και Βαχθισόης τελειώθηκαν διά πυρός. Στο Συναξάριον της Κωνσταντινούπολης αναφέρεται ότι άθλησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306-337 μ.Χ.) και του Πέρσου βασιλέως Σαπώρ Β' (309-379 μ.Χ.), αφού προσήχθησαν ενώπιον του βασιλέως και ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05164796": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πέτρος ο εν Βλαχέρναις",
|
||
"short": "Άγιος Πέτρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Άγιος Πέτρος μαρτύρησε αφού τον μαστίγωσαν με μαστίγιο από νεύρα βοδιών μέχρι θανάτου. Ενταφιάσθηκε στο ναό των Βλαχερνών."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05164896": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παπυλίνος",
|
||
"short": "Άγιος Παπυλίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Παπυλίνος τελειώθηκε διά ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0516995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μακάριος ο Νοταράς Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου",
|
||
"short": "Άγιος Μακάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του Αγίου Μακαρίου του Νοταρά, τιμάται από την Εκκλησία στις 17 Απριλίου, όπου και ο βίος του.Την ημέρα αυτή στο χωριό Μύλοι της νήσου Σάμου εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη του Αγίου Μακαρίου του Νοταρά, Αρχιεπισκόπου Κορίνθου, αφού ο Άγιος διήλθε από τον τόπο αυτό και τον πλούτισε με την ασκητική του μορφή και την πλούσια θαυματουργική του χάρη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051700": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης οι αυτάδελφοι κτήτορες της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων",
|
||
"short": "Όσιοι Νεκτάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτάδελφοι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν γέννημα και θρέμμα του αρχοντικού οίκου των Αψαράδων στα Ιωάννινα, έναν οίκο που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στη ζωή της Ηπειρωτικής πρωτεύουσας.Αρχικά το επώνυμο ξεκίνησε ως Οψαράς και σημαίνει τον ιχθυοπώλη, από το όψον - οψάριον - ψάρι. Από την διαλάληση των ιχθυοπωλών [ο ψαράς] κατά φωνητική αλίωση προήλθε το [αψαράς] και εξ αυτού και το επώνυμο Αψαράς. Αργότερα από το οψαράς προήλθε το «ο ψαράς».Έντονη είναι η παρουσία και η ανάμειξη μελών της οικογένειας των Αψαράδων στα πολιτικά πράγματα της Ηπείρου, κατά την διάρκεια της εξουσίας του Σέρβου Δεσπότου Θωμά Πρελιούμποβιτς (1366/7 - 1384 μ.Χ.). Αναφέρεται ο Μιχαήλ Αψαράς «άνδρας επίβουλος, καταδότης και φαύλος», τον οποίο τίμησε για τις υπηρεσίες του ο τύραννος με το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου. Μετά την δολοφονία του Πρελιούμποβιτς, ο Μιχαήλ Αψαράς συλλαμβάνεται, τυφλώνεται και κατόπιν εξορίζεται. Αντίθετα ο συγγενής του Θεόδωρος Αψαράς καλείται ως σύμβουλος από την χήρα του δυνάστου Μαρία Αγγελίνα Παλαιολογίνα και «…ἐντίμως τὸν ἀποστάτην θάπτουσι καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς τὸν βασιλέα Ἰωάσαφ εἰσφέρουσιν…».Οι δύο Όσιοι γεννήθηκαν στα Ιωάννινα, στα τέλη του 15ου αιώνα μ.Χ. Οι ίδιοι ξεκινούν την αυτοβιογραφία τους από την στιγμή που αφιερώθηκαν στον Θεό, χωρίς να κάνουν καμία μνεία για την αρχοντική καταγωγή τους, την ανατροφή, την μόρφωση και την περιουσία τους. Οι γονείς τους και οι τρεις αδελφές τους ενδύθηκαν το μοναχικό σχήμα και κατοικούσαν σε κάποιο κελλί κοντά στο χωριό του νησιού. Το όνομα της τρίτης αδελφής των Οσίων, πιθανότατα είναι Μαγδαληνή.Οι δύο αυτοί αδελφοί, Νεκτάριος και Θεοφάνης, οι Αψαράδες, έλαβαν μια αξιόλογη για την εποχή τους παιδεία στην περίφημη μονή των Φιλανθρωπηνών επί ηγουμένου Μακαρίου Φιλανθρωπηνού. Όμως, τα πλούτη, η δόξα, η ικανή μόρφωση στάθηκαν αδύνατα να νικήσουν την θεϊκή τους αγάπη. Σε πολύ νεαρή ηλικία, οιστρηλατημένοι από τον θείο έρωτα, κατέφυγαν στον μοναχισμό ξεκινώντας από την Ηπειρωτική πρωτεύουσα και δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό της ως «Μοναχοπόλεως». Το ιερό μοναχικό σχήμα περιεβλήθησαν κατά το 1495 μ.Χ. από κάποιον Όσιο γέροντα, Σάββα ονομαζόμενο (τιμάται 3 Φεβρουαρίου). Κοντά του έμειναν δέκα ολόκληρα χρόνια, στο ασκητήριο του Τιμίου Προδρόμου της νήσου των Ιωαννίνων μέχρι την κοίμησή του, στις 9 Απριλίου 1505 μ.Χ., συλλέγοντας τους καρπούς της ησυχαστικής ζωής.Μετά την κοίμηση του πνευματικού τους πατέρα Σάββα ανεχώρησαν για το Άγιον Όρος, στην αστείρευτη πηγή του αναχωρητισμού, για να αντλήσουν νέα στηρίγματα για την κατοπινή τους μοναχική πορεία. Στο «Περιβόλι της Παναγίας» έγιναν δεκτοί από τον πρώην Οικουμενικό Πατριάρχη Νήφωνα Β' (τιμάται 11 Αυγούστου), ο οποίος μόναζε στη μονή Διονυσίου μετά από την Τρίτη εκλογή του το 1502 μ.Χ.Κατά το διάστημα της σύντομης παραμονής τους στη μονή Διονυσίου ζήτησαν και έλαβαν από τον αγιασμένο και φωτισμένο πνευματικό τους καθοδηγητή, Πατριάρχη Νήφωνα, «όρο και κανόνα μοναχικής καταστάσεως». Αφού με την διδασκαλία του εκπλήρωσε τις επιθυμίες τους και με την αγαθή καρδιά του τους όπλισε με τα απαραίτητα εφόδια για την πνευματική τους σωτηρία, τους συμβούλεψε να επιστρέψουν στο κελλί της μετανοίας τους, συνεχίζοντας εκεί τους ασκητικούς αγώνες τους.Υπακούοντας στις παραινέσεις και στις εντολές του Πατριάρχου Νήφωνος, που στάθηκε γι' αυτούς δεύτερος πνευματικός πατέρας και με την υπόσχεση ότι δεν θα παρέκλιναν απ' όσα του παρήγγειλε, γύρισαν στο κελλί τους, στο νησί των Ιωαννίνων.Επειδή όμως το βρήκαν κατειλημμένο από κάποιους κοσμικούς άρχοντες, οι οποίοι μάλιστα προέβαλαν και κτιτορικά δικαιώματα επάνω του, αναγκάσθηκαν να το εγκαταλείψουν για δεύτερη φορά. Κατέφυγαν στα ενδότερα μέρη του νησιού, όπου βρήκαν, κατά την επιθυμία τους, τόπο κατάλληλο για ησυχία και άσκηση, κοντά σε κάποιο άλλο μισοερειπωμένο και έρημο ησυχαστήριο, αφιερωμένο στον Άγιο Παντελεήμονα. Αυτό ήταν κτισμένο σε μια σπηλιά, επάνω από τη λίμνη, όπου τα νερά της είχαν εισχωρήσει μέσα στην κοιλότητα του βράχου σχηματίζοντας μια πελώρια «Γούβα», όπως τοπικά ονομαζόταν.Πριν πολλά χρόνια είχε αγιάσει στον τόπο αυτό, ένας περίφημος για την άσκησή του ερημίτης, ο Αντώνιος. Δεκαοκτώ χρόνια είχε μείνει έγκλειστος στο κελλί και είχε προικισθεί από τον Θεό για την πολλή του καθαρότητα με διορατικό χάρισμα.Ευθύς αμέσως επισκέφθηκαν και έλαβαν από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων την ευλογία του και την έγγραφη άδεια του για την ανέγερση νέου ησυχαστηρίου. Για περισσότερη ασφάλεια ζήτησαν και την έκγριση του Οικουμενικού Πατριάρχου Παχωμίου Α' (1503 - 1504 μ.Χ., 1504 - 1513 μ.Χ.). Εκείνος με ιδιόγραφο πατριαρχικό γράμμα του στήριξε τις προσπάθειές τους, ενισχύοντάς τους μάλιστα με τη διαβεβαίωση, όπως έκανε και ο Μητροπολίτης, ότι κανένας δεν θα τους εμπόδιζε στο θεάρεστο έργο τους.Αφού εξασφάλισαν την απαιτούμενη άδεια και έγκριση, προχώρησαν αμέσως στην ανέγερση ναού και στο κτίσιμο κελλιών. Η κτιτορική δημιουργία στην πράξη αποδείχθηκε ένας μεγάλος και κοπιαστικός αγώνας. Όλη την ημέρα οι Όσιοι δούλευαν να κόψουν ένα μεγάλο τμήμα βράχου, να γεμίσουν με χώμα και πέτρες την γούβα, για να αρχίσουν κατόπιν το κτίσιμο. Τελικά το 1506/1507 μ.Χ. ανήγειραν με προσωπικά τους έξοδα το ναό του Τιμίου Προδρόμου και μαζί με αυτόν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, περατώθηκε και η ανέγερση των κελλιών και των λοιπών απαραίτητων οικοδομών.Οι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν κτίτορες ενός ακόμα μοναστηριού. Μετά την ανέγερση της μονής του Τιμίου Προδρόμου στο νησί, ανήγειραν για τις αδελφές τους και τους γονείς τους το μοναστικό ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου στο Λεπενό.Η ιερά μονή Αγίου Νικολάου Λεπενού με την διαθήκη των κτιτόρων κληροδοτήθηκε στην ιερά μονή Βαρλαάμ. Αυτήν την χρησιμοποιούσε από τα μέσα του 16ου αιώνα μ.Χ. ως Μετόχι και ως κατάλυμα σταθμεύσεως των διακονητών Βαρλααμιτών, που φρόντιζαν τα κτήματα των Αψαράδων στην Ουσδίνα.Η πορεία τους συνεχίστηκε με δοκιμασίες. Η τελευταία επίθεση εναντίων τους ήταν η πιο επώδυνη. Τα βέλη δεν προέρχονταν από τους αλλόπιστους Τούρκους, αλλά από αυτούς τους ίδιους τους εκκλησιαστικούς και κοσμικούς άρχοντες του τόπου, για λόγους τους οποίους, όπως αναφέρουν στην αυτοβιογραφίες τους, δεν θέλησαν να κοινοποιήσουν.Βλέποντας όλη αυτή την δοκιμασία, τον πόλεμο και την κακία των εχθρών να αυξάνεται, ήλθε στο νού τους η συμβουλή του αγιορείτη γέροντός τους, του Αγίου Νήφωνος, που προορατικά τους είχε πει: «Ὅταν καταλάβη ὑμᾶς πειρασμός, μὴ ἀντιστῆτε αὐτῶ, ἀλλὰ ἀναχωρήσατε ἐν μοναστηρίῳ καὶ εἰρηνεύσετε».Πράγματι μετά από τέσσερα περίπου χρόνια παραμονής τους στα Ιωάννινα εγκατέλειψαν οριστικά πια τη νεόκτιστη μονή τους και μετέβησαν κατά το 1510/11 μ.Χ. στους μετεωρίτικους βράχους αναζητώντας εκεί τη νέα εστία για την ασκητική τους τελείωση.Τους δόθηκε από τους πατέρες της Σκήτης του Μεγάλου Μετεώρου ο στύλος του Ιερού Προδρόμου όπου και παρέμειναν για επτά χρόνια.Η στενότητα όμως του βράχου και το ανθυγιεινό κλίμα από τους δυνατούς ανέμους δεν τους επέτρεψε να παραμείνουν περισσότερο εκεί. Γι' αυτό και στράφηκαν στην αναζήτηση καταλληλότερου χώρου. Από το πλήθος των μετεωρίτικων βράχων τους είλκυσε περισσότερο ένας πλατύς και ευάερος λίθος, ησυχαστικός και αρκετά ευρύχωρος, κατάλληλος για κατοικία, ο οποίος ονομαζόταν του Βαρλαάμ. Η επωνυμία αυτή ήταν παρμένη από τον πρώτο ερημίτη - οικιστή, που σκαρφάλωσε και εγκαταβίωσε στην απάτητη αυτή κορυφή.Στον βράχο λοιπόν του Βαρλαάμ, ο οποίος ήταν ολοκληρωτικά έρημος και ακατοίκητος πριν από πολλά χρόνια, οι δύο Όσιοι ανέβηκαν και εγκαταστάθηκαν με την άδεια του Μητροπολίτου Λαρίσης Βησσαρίωνος και του τότε καθηγουμένου της ιεράς μονής του Μεγάλου Μετεώρου τον Οκτώβριο του 1517/18 μ.Χ.Αμέσως μετά την ανάβασή τους στον βράχο άρχισαν τις οικοδομικές τους εργασίες, γιατί δεν σώζονταν τίποτε από τα παλαιότερα κτίσματα. Αφού έκτισαν μερικά πρόχειρα κελλιά για κατοίκηση, πρώτη τους δουλειά ήταν να ανεγείρουν τον τέλεια ερειπωμένο ναό. Από το παλαιό εκκλησάκι, που ο ερημίτης Βαρλαάμ είχε αφιερώσει στους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, σώζονταν μόνο μερικά ετοιμόρροπα τμήματα από το Άγιο Βήμα, που εξυπηρετούσαν τις θρησκευτικές τους ανάγκες για αρκετό καιρό.Γι' αυτό, με ανεξάντλητους σωματικούς κόπους και ταλαιπωρίες, με την αμέριστη συμπαράσταση των Οσίων υποτακτικών τους, Βενεδίκτου και Παχωμίου, οι οποίοι ήταν από την αρχή μαζί τους και με τη Χάρη του Θεού προχώρησαν στην εκ βάθρων ανέγερση του ναού.Για περισσότερα από τριάντα χρόνια απαρασάλευτη φύλαξαν την ακολουθία των θείων ύμνων και προσευχών, την ολονύκτια αγρυπνία των Κυριακών, καθώς και κάθε άλλης δεσποτικής εορτής ή και μνήμης μεγάλου Αγίου, ενώ κατά τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος το ήμισυ της νυκτός το είχαν αφιερώσει στη δοξολογία του Θεού. Η δε καθημερινή τους δίαιτα ήταν υπερβολικά ασκητική και αδιάπτωτη.Το 1542 μ.Χ. θεμελίωσαν το ναό των Αγίων Πάντων. Στις 17 Μαΐου του 1544 μ.Χ., ημέρα Σάββατο, την ενάτη βυζαντινή ώρα ο ναός των Αγίων Πάντων ολοκληρώθηκε.Εν τω μεταξύ, ο Όσιος Θεοφάνης είχε ήδη δέκα μήνες ασθενής στο κρεβάτι και εξαντλημένος από την ασθένειά του βρισκόταν στα πρόθυρα του θανάτου του. Και, ενώ όλοι οι συμπαραστεκόμενοι αδελφοί και πατέρες γύρω του έκλαιγαν και θρηνούσαν και με μάτια δακρυσμένα έψελναν τον κατανυκτικό Παρακλητικό Κανόνα, έγινε ένα θαύμα. Ξαφνικά ένα υπέρλαμπρο και διαυγέστατο αστέρι είχε σταθεί πάνω από το κελλί του Οσίου, καταλάμποντάς το με υπερκόσμιο φως! Με την δύση του ηλίου η ψυχή του Οσίου Θεοφάνους μετέστη στις αιώνιες μονές. Ταυτόχρονα έσβησε και το υπερφυσικό αστέρι, σημείο της αμέτρητης δόξας που τον περίμενε στην ουράνια πολιτεία. Έξι χρόνια αργότερα, δεύτερη ημέρα της Διακαινησίμου, στις 7 Απριλίου 1550 μ.Χ., αναπαύθηκε και ο Όσιος Νεκτάριος. Ο τάφος τους και τα άγια λείψανά τους, το δεξί χέρι του Οσίου Νεκταρίου και το αριστερό χέρι του Οσίου Θεοφάνους με άφθαρτο το δέρμα επί των αγίων οστών τους, αποτελούν πηγή δυνάμεως για τους αδελφούς της μονής και τους ευλαβείς προσκυνητές."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051701": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μετακομιδή των ιερών λειψάνων του Οσίου Αδριανού",
|
||
"short": "Μετακομιδή των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Την μνήμη του Οσίου Αδριανού, εκ Ρωσίας, τιμάει η Εκκλησία στις 26 Αυγούστου.Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός της μετακομιδής των ιερών λειψάνων του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051702": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλαος ο Μεγαλομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Νικόλαος καταγόταν από την Βουλγαρία και μαρτύρησε το 1555 μ.Χ. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο και το μαρτύριο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05170295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωνάς της Οδησσού",
|
||
"short": "Όσιος Ιωνάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωνάς Μωυσέεβιτς Αταμάνσκιυ γεννήθηκε στην Οδησσό στις 14 Σεπτεμβρίου 1855 μ.Χ. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μωυσής και ήταν διάκονος και η μητέρα του Γλυκερία. Πέθαναν όμως νωρίς και άφησαν ορφανό τον Όσιο σε μικρή ηλικία, ο οποίος καθημερινά, νύχτα και ημέρα, περνούσε τον χρόνο του προσευχόμενος στους τάφους των γονέων του. Την κηδεμονία του φτωχού παιδιού ανέλαβε ο θείος του. Ο Όσιος πρόκοπτε στην αρετή, την ευσέβεια και την μόρφωση. Ο θείος ζήλος φούντωνε μέσα στην καρδιά του. Έτσι το 1884 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος και το 1886 μ.Χ. πρεσβύτερος. Διακόνησε την Εκκλησία, στην αρχή ως εφημέριος σε χωριό και αργότερα, από το 1897 μ.Χ., στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Οδησσού.Η ποιμαντική του δράση υπήρξε αξιοθαύμαστη. Οι φτωχοί και άποροι εύρισκαν καταφύγιο κοντά του. Ο Όσιος τους δίδασκε με τη λειτουργική του ζωή και τα φλογερά κηρύγματά του. Η εκκλησιαστική του κοινότητα ήταν παρόμοια με αυτή της Αρχαίας Εκκλησίας και αναγνώριζε στο πρόσωπο του Οσίου τον άνθρωπο της ειρήνης και της δυνάμεως του Θεού.Η ευεργετική ποιμαντική δράση του Οσίου φάνηκε περισσότερο κατά την διάρκεια του Ρωσο - Ιαπωνικού πολέμου, το 1905 μ.Χ., κατά την επανάσταση του 1917 μ.Χ. και στα χρόνια του διωγμού της Εκκλησίας. Ο Όσιος συνέχισε χωρίς φόβο την διακονία του με πίστη προς τον Θεό και αγάπη προς τον λαό. Ο Άγιος Θεός τον αξίωσε του χαρίσματος της θαυματουργίας. Έτσι πολλοί συνέρεαν προς αυτόν, για να λάβουν την ευλογία του και να θεραπευθούν από τα σωματικά και ψυχικά νοσήματά τους.Ο Όσιος Ιωνάς κοιμήθηκε με ειρήνη το 1924 μ.Χ. και η κανονική πράξη της αγιοποιήσεώς του έγινε το 1995 μ.Χ. Το 1996 μ.Χ. τα ιερά λείψανά του μετακομίσθηκαν στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Οδησσού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051703": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός επίσκοπος Χριστιανουπόλεως",
|
||
"short": "Άγιος Αθανάσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Καρύταινα της Γορτυνίας περί το 1640 μ.Χ. (κατά άλλους στην Κέρκυρα το 1664 μ.Χ.) και το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Οι γονείς του ονομάζονταν Ανδρέας και Ευφροσύνη και είχαν ακόμη τρία τέκνα. Υποθέτουμε πως τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του και στην συνέχεια μάλλον φοίτησε στην περίφημη σχολή της μονής Φιλοσόφου και αργότερα, ως κληρικός, στην Κωνσταντινούπολη.Όταν ο Αναστάσιος βρισκόταν σε ηλικία γάμου, οι γονείς του παρά την επιθυμία του να ακολουθήσει τη μοναχική πολιτεία, επέμεναν να τον νυμφεύσουν. Ο πατέρας του μάλιστα, χωρίς καν να έχει την σύμφωνη γνώμη του υιού του, τον αρραβώνιασε στην Πάτρα με την θυγατέρα ενός πλούσιου άρχοντος και στην συνέχεια τον έστειλε στο Ναύπλιο να προμηθευθεί τα γαμήλια πράγματα. Ο Αναστάσιος υπάκουσε στην πατρική εντολή και ξεκίνησε για το Ναύπλιο. Στον δρόμο του πέρασε και από το εκκλησάκι της Παναγίας στο Βιδόνι, κοντά στο χωριό Σύρνα και ζήτησε την θεία φώτιση.Στο Ναύπλιο, αφού αγόρασε ότι έπρεπε, πήρε την μεγάλη απόφαση. Αναφέρεται πως την προηγούμενη νύχτα της προγραμματισμένης αναχωρήσεώς του για την Καρύταινα, ενώ βασανιζόταν από τους λογισμούς τι να πράξει, είδε στον ύπνο του την Παναγία μαζί με τον Τίμιο Πρόδρομο, η οποία αποκαλώντας τον με το όνομα που επρόκειτο να λάβει αργότερα ως μοναχός, του είπε, σύμφωνα με τα γραφόμενα του πρώτου βιογράφου του: «Σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ὑπηρέτην τοῦ Υἱοῦ μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνεις, Ἀθανάσιε. Ἀπέστειλε, λοιπόν, τοὺς δούλους σου μὲ τὰ νυμφικὰ ἱμάτια πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ἡ κόρη ἂς συζευχθεῖ ἄλλον ἄνδρα. Ἐσὺ δὲ νὰ πορευθεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβεις ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου εὐδόκησε». Έτσι κι έγινε. Ο Αθανάσιος απέστειλε πίσω τους δούλους και αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη, όπου, αφού έγινε μοναχός με το όνομα Αθανάσιος, χειροτονήθηκε κατόπιν διάκονος και πρεσβύτερος.Επί της πρώτης πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιακώβου, ο Άγιος Αθανάσιος χειροτονείται Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Αρκαδίας, σε διαδοχή του Μητροπολίτου Ευγενίου, που με βάση σωζόμενα έγγραφα αρχιεράτευσε στην εκκλησιαστική αυτή επαρχία από το 1645 μ.Χ. έως το 1673 μ.Χ. τουλάχιστον. Ως χρόνο της χειροτονίας του πρέπει να υποθέσουμε το αργότερο τα τέλη του 1680 μ.Χ. ή τις αρχές του 1681 μ.Χ., γιατί για πρώτη φορά απαντάται τον Απρίλιο αυτού του έτους, όταν υπογράφει ως μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη αφοριστικό γράμμα προς τον Μητροπολίτη Ευρίπου και Επίτροπο Μελενίκου.Ως προς την έδρα της Μητροπόλεως, ο τίτλος «Χρφιστιανουπόλεως» οδηγεί στην Χριστιανούπολη, το σημερινό χωριό Χριστιάνοι. Ουσιαστική όμως έδρα της Μητροπόλεως πρέπει να θεωρήσουμε με ασφάλεια την πόλη της Κυπαρισσίας.Η κατάσταση της επαρχίας του Αγίου ήταν οικονομικά, εκκλησιαστικά και ηθικά απελπιστική. Όσο υπήρχε στην Πελοπόννησο η Τουρκική κατάσταση, η θέση των Χριστιανών από οικονομική πλευρά ήταν δεινή. Η θρησκευτική κατάσταση, παρά την ευεργετική δράση των μοναχών του Λουσίου και της σχολής της μονής Φιλοσόφου και όποιων άλλων, δεν διέφερε και πολύ, τα δύσκολα εκείνα χρόνια, από την κατάσταση της υπόδουλης χώρας.Ο Άγιος Αθανάσιος άρχισε αμέσως τον αγώνα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα διάφορα προβλήματα και να βελτιώσει την κατάσταση. Πρώτο μέλημά του ήταν η εξεύρεση κατάλληλων νέων για τι ιερατικό αξίωμα. Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του ο Άγιος σύστησε σχολεία για την στοιχειώδη λειτουργική και λοιπή εκπαίδευση των υποψηφίων και παράλληλα παραιτήθηκε από κάθε συνηθισμένη τότε οικονομική προσφορά, που δινόταν εκ μέρους τους στον Αρχιερέα για την συντήρηση του ιδίου και της Επισκοπής. Πιστεύοντας ο Άγιος πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο ιερός θεσμός, που διατηρεί την γνήσια πίστη στον Χριστό και ο συνεκτικός κρίκος, που ενώνει τους υπόδουλους Έλληνες και συντηρεί την εθνική συνείδηση και ακόμα πως οι εκκλησίες είναι το κέντρο αναφοράς και το σημείο συναντήσεως και κοινωνίας των δύστυχων Ελλήνων, φρόντισε για την επισκευή και συντήρησή τους, όσο βέβαια αυτό ήταν εφικτό και από οικονομικής πλευράς και από πλευράς χορηγήσεως αδείας από τους Τούρκους. Ο Άγιος ενδιαφέρθηκε και για τα μοναστήρια, τις ιερές αυτές εστίες της σωτηρίας, τα κέντρα φωτισμού και φιλανθρωπίας, που πρωτοστάτησαν στον αγώνα για την ελευθερία του υπόδουλου Γένους.Προς το ποίμνιό του ο Άγιος Αθανάσιος στάθηκε αληθινός Επίσκοπος και μιμητής του Χριστού, που ενδιαφέρθηκε όχι μόνο για τους τόπους λατρείας, αλλά και για την διακονία του λαού του, προκειμένου να τον ανακουφίσει από τα καθημερινά δεινά της ζωής και της δουλειάς. Η αγάπη του προς τα ορφανά, τις χήρες, τους ανήμπορους γέροντες, τους διωκόμενους και αδικούμενους ήταν μοναδική.Ο Τριαδικός Θεός παρέσχε στον Άγιο «μισθό» και τον αξίωσε ήδη από την επίγεια ζωή του αλλά και μετά την κοίμησή του να επιτελεί σημεία και θαύματα. Αναφέρεται πως, όταν ο Άγιος λειτουργούσε, την στιγμή που έβγαινε στην Ωραία Πύλη να πει το «Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε…», οι πιστοί έβλεπαν μπροστά στο στόμα του ένα φεγγοβόλο αστέρι.Έτσι, αφού ποίμανε θεοφιλώς το ποίμνιό του και διακόνησε την Εκκλησία του Χριστού, ο Άγιος Αθανάσιος κοιμήθηκε μετά από ολιγοήμερη ασθένεια το 1707 μ.Χ. ή το 1708 μ.Χ. (κατά άλλους το 1735 μ.Χ.). Λίγα χρόνια αργότερα, μεταξύ των ετών 1710 - 1713 έγινε η εκταφή του και το ιερό λείψανο βρέθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του αδιάλυτο και μυροβόλο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05170395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεοδώρητος ο Πρεσβύτερος",
|
||
"short": "Άγιος Θεοδώρητος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Θεοδώρητος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αντιόχειας και μαρτύρησε κατά τους χρόνους της βασιλείας του Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05170495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη της Αλώσεως και πυρπολήσεως της Ιερουσαλήμ από τους Πέρσες",
|
||
"short": "Μνήμη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Εκκλησία των Ιεροσολύμων τελούσε κατά την ημέρα αυτή λειτουργική Σύναξη στο ναό της Αναστάσεως, για την θλιβερή ανάμνηση της καταστροφής και πυρπολήσεως της Αγίας Πόλεως από τους Πέρσες το 614 μ.Χ. Κατά την εορτή αυτή εψάλλετο ιδιαίτερη Ακολουθία, της οποίας διασώθηκαν Στιχηρά και Κανόνας μέχρι της ζ' Ωδής. Την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Πέρσες περιέγραψε με λεπτομέρειες ο σύγχρονος αυτής αγιοσαββίτης μοναχός Αντίοχος Στρατήγιος.Η επίθεση των Περσών κατά της Ιερουσαλήμ άρχισε στις 15 Απριλίου. Οι εχθροί εισέβαλαν στην πόλη, όπως τα εξαγριωμένα άγρια κτήνη. Οι Χριστιανοί κατέφυγαν σε σπήλαια, τάφρους, δεξαμενές και ναούς, προκειμένου να σωθούν. Οι κατακτητές δεν έδειξαν οίκτο. Δεν σεβάσθηκαν ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες, ούτε παιδιά, ούτε βρέφη, ούτε νέους, ούτε γέροντες, ούτε μοναχούς, ούτε κληρικούς. Ο βασιλέας των Περσών Χορσόης βοηθούμενος από 20.000 Ιουδαίους εξάλειψε κάθε χριστιανικό οικοδόμημα και 80.000 Χριστιανοί μαρτύρησαν. Τότε μεταφέρθηκε στην Περσία αιχμάλωτος ο Πατριάρχης και ο Τίμιος Σταυρός. Αλλά με την αναχώρηση του Χορσόη φαίνεται ότι ο Περσικός ζυγός δεν συνέχισε να είναι σκληρός, διότι ο Επίσκοπος Μόδεστος, που αντικατέστησε πρόσκαιρα τον Πατριάρχη, κατόρθωσε να οικοδομήσει έστω και πρόχειρα το ναό της Αναστάσεως και άλλους ναούς."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05170795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεοφάνης ο Μυροβλύτης Επίσκοπος Σολέας, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου",
|
||
"short": "Όσιος Θεοφάνης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεοφάνης ζει στην Κύπρο κατά τους χρόνους της κατοχής της από τους Ενετούς (1489 - 1571 μ.Χ.). Δεν γνωρίζουμε στοιχεία για τους γονείς, την κατά κόσμο καταγωγή και τη μόρφωση του. Οι πληροφορίες που έχουμε είναι λίγες, αλλά σημαντικές, γιατί παραδίνονται από ένα σύγχρονο του Οσίου και αυτόπτη μάρτυρα της εκταφής του Τιμίου λειψάνου του, τον Στέφανο Λουζινιανό, ιερωμένο δομηνικανό μοναχό και βικάριο της Λατινικής Αρχιεπισκοπής Κύπρου, στο έργο του «Η Χωρογραφία της νήσου Κύπρου». Το έργο αυτό που θεωρείται σημαντική πηγή πληροφοριών για την μεσαιωνική ιστορία της Κύπρου, το εξέδωσε πρώτα στην Ιταλική (1573 μ.Χ.) και μετά στη Γαλλική γλώσσα (1580 μ.Χ.). Η δεύτερη έκδοση, που είναι πιο επιμελημένη, συμπληρώνει την πρώτη.Ο Άγιος Θεοφάνης αγάπησε τον Χριστό υπερβολικά, εγκατέλειψε τον κόσμο, έγινε μοναχός και ζούσε στη Μονή των Μαγγάνων, που βρισκόταν στη Λευκωσία, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Η Μονή υπήρχε από τα Βυζαντινά χρόνια, την ανακαίνισε όμως το 1453 μ.Χ. η Ελένη Παλαιολογίνα, σύζυγος του βασιλιά της Κύπρου Ιωάννη Β' (1432 - 1458 μ.Χ.) για να στεγάσει τους ιερωμένους που κατέφθασαν στην Κύπρο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Το 1567 μ.Χ. οι Ενετοί κατεδάφισαν τη Μονή κατά τη διάρκεια της οικοδόμησης των νέων οχυρώσεων της Λευκωσίας.Η ζωή του μοναχού Θεοφάνη ήταν υποδειγματική. «Όσον άφορα στο βίο, δε θα μπορούσε κανείς να βρει κάτι μεμπτό» γράφει το βιογραφικό σημείωμα που βρίσκεται στο ανωτέρω έργο. Παρά το ότι έκρυβε τις αρετές του ζώντας μέσα στην αφάνεια και την ταπείνωση ο Κύριος τον φανέρωσε στους ανθρώπους. Έτσι οδήγησε τους επισκόπους της εποχής να τον εκλέξουν, παρά τη θέλησή του, ως Αρχιεπίσκοπο Κύπρου. Το αξίωμα αυτό με μεγάλη δυσκολία το αποδέχτηκε. Επειδή στη Λευκωσία, πρωτεύουσα της Κύπρου ήταν εγκατεστημένος ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος, ο Άγιος Θεοφάνης έφερε τον τίτλο επίσκοπος Σολέας και διοικητής των Ελλήνων της Λευκωσίας.Οι Έλληνες επίσκοποι την εποχή της Ενετοκρατίας δεν επιτρεπόταν να μένουν στις μεγάλες πόλεις της Κύπρου, όπου ήταν και οι έδρες των μητροπόλεων τους, αλλά σε χωριά. Επί Τουρκοκρατίας επέστρεψαν ο Αρχιεπίσκοπος από τη Σολέα στη Λευκωσία, ο Μητροπολίτης Πάφου από την Αρσινόη στο Κτήμα, ο Λεμεσού από τα Λεύκαρα στη Λεμεσό και ο της Αμμοχώστου από την Καρπασία στην Αμμόχωστο.Ο Άγιος Θεοφάνης αποχωρίστηκε την ποθητή γι’ αυτόν ησυχία και αμεριμνία του μοναχικού πολιτεύματος και ακολούθησε το θέλημα του Θεού που εκφραζόταν εκείνη τη στιγμή με την εκλογή του ως αρχιερέα. Η φράση «διοικητής των ελλήνων της Λευκωσίας» που υπάρχει στον τίτλο του φανερώνει την εξουσία που του παραχωρούσαν οι Ενετοί να ρυθμίζει μερικά από τα εσωτερικά θέματα και προβλήματα των υποδούλων Ελλήνων.Για πόσο χρόνο παρέμεινε στο επισκοπικό του αξίωμα δε γνωρίζουμε. Ένα αναπάντεχο, ασυνήθιστο και παράδοξο περιστατικό τον οδήγησε να υποβάλει την παραίτηση του, που με δυσκολία έγινε αποδεκτή. «Μία ήμερα επέπληξε τον οικονόμο του -το όποιο είναι το ανώτερο εκκλησιαστικό αξίωμα μετά τον επίσκοπο- επειδή είχε σφάλει σε κάτι. Ο οικονόμος, ο όποιος ήταν άνθρωπος άκρως υπερήφανος και θρασύς, τον χαστούκισε ενώπιον του λαού. Ο επίσκοπος τότε βλέποντας την πολύ σοβαρή και άτυχη (δυσάρεστη) πράξη προς το πρόσωπό του και θεωρώντας τον εαυτό του τελείως ανάξιο για τη θέση που κατείχε, πήγε να συναντήσει τον αρχιεπίσκοπο (των Λατίνων), στα χέρια του οποίου κατέθεσε την επισκοπή του (την παραίτηση του από το επισκοπικό του αξίωμα)» γράφει το γαλλικό κείμενο της «Χωρογραφίας της νήσου Κύπρου». Ο Άγιος Θεοφάνης ικέτευοντας με δάκρυα παρακαλούσε να γίνει δεκτή η παραίτηση του. Στη αρχή συνάντησε την άρνηση των ενετικών αρχών, δείγμα του σεβασμού που έτρεφαν προς το πρόσωπο τού οσίου και την αναγνώριση της αρετής του. Μετά όμως από την επιμονή του αγίου την έκαναν δεκτή.Ο άκακος, ανεξίκακος και πράος επίσκοπος δε θύμωσε, δε ζήτησε εκδίκηση ή τιμωρία του οικονόμου για την ασέβεια και περιφρόνηση του αρχιερατικού του αξιώματος. Θεώρησε λόγω της μεγάλης ταπείνωσής του τον εαυτό του ως ανάξιο να κατέχει τη θέση του επισκόπου. Η στάση του αυτή φανερώνει το ύψος της αρετής και της αγιότητάς του.Μετά την αποδοχή της παραίτησης του ικανοποίησε την εσωτερική του επιθυμία για την ησυχαστική ζωή. Έφυγε μακρυά από τους κοσμικούς θορύβους των πόλεων καταφεύγοντας σε ένα Μοναστήρι στο Μέσα Ποταμό, στα βουνά του Τρόοδους. Σύμφωνα με πληροφορίες, του Αρχιμ. Νικοδήμου, Εξάρχου της Μητροπόλεως Κιτίου στη Λεμεσό, ο όσιος Θεοφάνης διετέλεσε και ηγούμενος τής Μονής. Στη συνέχεια μάλιστα ανέβηκε και κατοίκησε σε ένα κελί 87 περίπου μέτρα ψηλότερα από τη Μονή και ως εκ τούτου η τοποθεσία αυτή έλαβε την ονομασία «Μονή του Γουμένου». Εκεί ζει μόνος μια ζωή αγιότητας και ο Κύριος μετά την κοίμησή του τού δίνει το χάρισμα της θαυματουργίας, όπως μαρτυρούν οι μοναχοί της Μονής.Από το βίο του παραδίδεται μόνο το παρακάτω περιστατικό. «Μία νύκτα είδε σε όνειρο ότι ένας φίλος του τού έφερε ένα δοχείο με μέλι. Το πρωί μόλις ξύπνησε, να και ο φίλος του με το δοχείο γεμάτο μέλι. Ο επίσκοπος λοιπόν, αφού ευγενικά και με ευγνωμοσύνη αποδέχτηκε το μέλι, μετά το έριξε στον τοίχο και χύθηκε το μέλι. Στον φίλο του είπε ότι το έκανε αυτό γιατί δεν ήθελε να αφήσει το διάβολο να τον κάνει να πιστεύει στα όνειρα». Η αντιμετώπιση του πειρασμού φανερώνει το βάθος της πνευματικής εργασίας του Αγίου. Απορρίπτει το λογισμό του διαβόλου που προσπαθεί να εισηγηθεί σε αυτόν ότι απόκτησε το προορατικό χάρισμα.Κοιμήθηκε με οσιακό θάνατο. Ο Νεόφυτος Ρόδινος, Κύπριος λόγιος, στο έργο του «Περί ηρώων, στρατηγών» (Κυπριακά Χρονικά, έτος III, 1925, σ.27) γράφει ότι ο «Θεοφάνης μοναχός, ....απέθανε εις τους αφν’ (1550)».Μετά από 4 ή 6 χρόνια γίνεται ανακομιδή του λειψάνου του το οποίο βρέθηκε άφθαρτο και ευωδίαζε από τη Χάρη του Θεού, σημεία πιστοποίησης και φανέρωσης από το Θεό της αγιότητας του. Τοποθετήθηκε το λείψανο στο καθολικό της Μονής και η τιμία κάρα σε ασημένια θήκη. «Εγώ είδα την εκταφή και τα οστά αναμεμιγμένα με χώμα, τα όποια πράγματι ανέδιδαν μία ευωδία, όχι όμως νεκρού» αναφέρει το ιταλικό κείμενο της «Χωρογραφίας». «Οι μοναχοί εκείνου του τόπου (της Μονής) βεβαιώνουν ότι ο άγιος αυτός άνθρωπος είχε επιτελέσει πολλά θαύματα· έτσι, έκαναν ανακομιδή των λειψάνων του και τοποθέτησαν την κάρα του σε ασημένια θήκη. Αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω, διότι το είδα με τα μάτια μου» λέει η γαλλική έκδοση.Η μνήμη του οσίου Θεοφάνη διατηρήθηκε καθ’ όλο το διάστημα τής Τουρκοκρατίας και πολλοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς της εποχής τονίζουν την ασκητική και ενάρετη ζωή του.Το 1999 μ.Χ. στο ναό του χωριού Τρεις Ελιές, το οποίο υπάγεται στη Μητρόπολη Μόρφου (παλαιοί Σόλοι ή Σολέα) εντοπίστηκε εικόνα του έτους 1689 μ.Χ., έργο του αγιογράφου Λεοντίου εκ Λεμεσού, με επιγραφή «Ο Άγιος Θεοφάνης ο Νέος», που πρέπει να απεικονίζει τον όσιο Θεοφάνη ως επίσκοπο Σόλων, εφ’ όσο μάλιστα ό απεικονιζόμενος άγιος φέρει αρχιερατική ενδυμασία. Η εικόνα αυτή σήμερα βρίσκεται στο Επισκοπείο της Μητροπόλεως Μόρφου στην Ευρύχου. Αυτό καταδεικνύει και τη διατήρηση της μνήμης του αγίου ανάμεσα στους κατοίκους των χωριών της Κύπρου κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1571 - 1878 μ.Χ.).Που βρίσκονται σήμερα τα ιερά λείψανα του Αγίου; Δεν γνωρίζει κανείς. Πιθανόν οι Πατέρες της Μονής για να τα προστατεύσουν από τους Τούρκους κατακτητές να τα έκρυψαν σε άγνωστο σημείο χωρίς να αφήσουν πληροφορία για τον τόπο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05170895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ελεάζαρος",
|
||
"short": "Άγιος Ελεάζαρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Ελεάζαρος ήΛάζαρος έζησε κατά τον 18ο αιώνα μ.Χ. στη Ρωσία και καταγόταν από το χωριό Βαζέν. Μαρτύρησε για την πίστη του Χριστού κοντά στην περιοχή του Όλονετς."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0517995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μαϊδούλφος",
|
||
"short": "Όσιος Μαϊδούλφος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μαϊδούλφος καταγόταν από την Αγγλία και έζησε ως ερημίτης. Αφού εργάσθηκε ιεραποστολικά στην χώρα του, κοιμήθηκε με ειρήνη στο Μαλμέσμπουρυ το 673 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051801": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μακάριος ο Ιεραπόστολος",
|
||
"short": "Όσιος Μακάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μακάριος, ο Ιεραπόστολος των Αλταΐων, γεννήθηκε το 1792 μ.Χ. Σπούδασε στην εκκλησιαστική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και διακρίθηκε για την μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στη Ρωσική γλώσσα. Εκεί συνδέθηκε με τον Μητροπολίτη Φιλάρετο και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Το 1821 μ.Χ. έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Δίδαξε στις σχολές του Αικατερινοσλάβ και της Κοστρόμα και το 1829 μ.Χ. έφυγε, για να εργασθεί ιεραποστολικά στη Σιβηρία. Ίδρυσε στην Επισκοπή του Τομσκ το ιεραποστολικό πνευματικό σεμινάριο και επεξέτεινε την ιεραποστολική του δράση μέχρι την περιοχή των Αλταΐων. Το 1843 μ.Χ. αποσύρθηκε στη μονή Μπολκχώβ της επαρχίας του Ορέλ, όπου κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05180195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόδοτος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Θεόδοτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Θεόδοτος ήταν ανεψιός της Αγίας Μάρτυρος Τεκούσης (βλέπε 18 Μαΐου) και μαρτύρησε στην Άγκυρα το 304 μ.Χ., κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (285 - 305 μ.Χ.). Αφού ανέσυρε κατά τη νύχτα τα ιερά λείψανα των Αγίων γυναικών, ενταφίασε αυτά με ευλάβεια. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός αυτό ο τύραννος Θεότεκνος, συνέλαβε τον Άγιο και μετά από πολλά βασανιστήρια τον αποκεφάλισε, τα δε ιερά λείψανα αυτών παρέδωσε στην πυρρά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051806": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Στέφανος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Στέφανος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Στέφανος ήταν γιος του αυτοκράτορα Βασιλείου του Μακεδόνα και της Ευδοκίας και γεννήθηκε το 867 μ.Χ. Είχε κάνει μαθητής και σύγκελλος του μεγάλου Φωτίου, και μετά τη δεύτερη πατριαρχία αυτού κατέλαβε τον πατριαρχικό θρόνο ενώ βασίλευε ο αδελφός του Λέων ο Σοφός (886 - 912 μ.Χ.) το έτος 886 μ.Χ.Ο Πατριάρχης Στέφανος ο Α' ήταν άνδρας βαθειάς ευσέβειας. Όταν κάποτε αρρώστησε βαρεία και θεραπεύτηκε, αφού έκανε χρήση αγιάσματος της Ζωοδόχου Πηγής, ευγνωμονώντας δώρισε στο ναό της τα πολυτιμότατα άμφια του, με τα όποια, αφού κατάλληλα μετασκεύασε, περιέβαλλε την αγία τράπεζα του ναού εκείνου κατά την ήμερα της ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.Τους συγγενικούς του βασιλικούς δεσμούς, χρησιμοποίησε όσο μπορούσε για τη βοήθεια των πτωχών. Πέθανε το Μάιο του 893 μ.Χ. σε ηλικία 26 ετών και ενταφιάσθηκε στη μονή του Αγίου Γεωργίου «εν τω Δευτέρω», την επιλεγόμενη του Συκιώτου. Πιθανόν θεωρείται, ότι επί της πατριαρχείας του εκδόθηκε το πρώτο Σύνταγμα των επισκόπων του Οικουμενικού Θρόνου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051807": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Αναστασώ η εν τοις Λευκαδίου",
|
||
"short": "Οσία Αναστασώ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Αναστασώ κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη. Το Λευκάδιον ή Λαυκάτιον έκειτο κατά την βιθυνική παραλία, όχι μακριά από την περιοχή του Ακρίτα, πολύ πιθανώς κοντά στη Δακιβύζη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051808": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μαρτινιανός ο εν τοις Αρεοβίνθου",
|
||
"short": "Όσιος Μαρτινιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Είναι άγνωστος ο χρόνος κατά τον οποίο έζησε ο Όσιος Μαρτινιανός, ο οποίος ασκήτεψε στο ναό της Θεοτόκου των Αρεοβίνδου και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05180895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Γαλακτία",
|
||
"short": "Αγία Γαλακτία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη της αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Εύχολόγιον ή Άγιασματάριον» έκδοση «Αποστολικής Διακονίας» 1959, χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά άλλου δεν αναφέρεται η μνήμη της."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051811": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ποταμών ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Ηρακλείας",
|
||
"short": "Άγιος Ποταμών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ποταμών ήταν Επίσκοπος Ηρακλείας της Αιγύπτου και ένθερμος υπερασπιστής της ορθοδόξου πίστεως και του Μεγάλου Αθανασίου. Το 310 μ.Χ. συνελήφθη και φυλακίσθηκε σε ορυχεία. Συμμετείχε στην Α' Οικουμενική Σύνοδο και την Σύνοδο της Τύρου το 335 μ.Χ. Μαρτύρησε το 340 μ.Χ., από τους αιρετικούς οπαδούς του Αρείου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05181195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φήλικας ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Φήλικας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Φήλικας ήταν Επίσκοπος της πόλεως Σπολέτο της Ουμβρίας της Ιταλίας και μαρτύρησε το 304 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05181200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόδωρος ο Ιερομάρτυρας Πάπας Ρώμης",
|
||
"short": "Άγιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Συναξαριστές γράφουν ότι θανατώθηκε ξεώμενος. Ο Άγιος Ιερομάρτυς Θεόδωρος θεωρείται Έλληνας στην καταγωγή, αλλά γεννήθηκε στην Παλαιστίνη. Έγινε επίσκοπος Ρώμης επί Κώνσταντος του Β' κατά το 642 και πέθανε το 649. Τάχθηκε ευθύς κατά της «Εκθέσεως», αυτοκρατορικού διατάγματος διά του οποίου ο Ηράκλειος είχε ομολογήσει το Μονοθελητισμό και αγωνίσθηκε υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως κατά των αιρετικών Μονοθελητών. Υπάρχει όμως αμφιβολία αν αυτός υπήρξε ιερομάρτυρας, διότι στον κατάλογο των Παπών ούτε ο Θεόδωρος ο Α' ούτε ο Θεόδωρος ο Β' (897), που επισκόπευσε 20 μόνο ήμερες με τον Στέφανο τον ΣΤ' και Ρωμανό, αναγράφονται μεταξύ των Αγίων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05181295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διόσκορος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Διόσκορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Διόσκορος μαρτύρησε στην Κυνόπολη της Αιγύπτου το 305 μ.Χ., επειδή ήταν Χριστιανός και κήρυττε το Ευαγγέλιο του Θεού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05184696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Μάρτυρες, κληρικοί και λαϊκοί, οι αναιρεθέντες υπό τον αυτοκράτορα Ουάλη",
|
||
"short": "Άγιοι Μάρτυρες,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όταν ο ασεβής αυτοκράτορας Ουάλης (364-378 μ.Χ.) διέμενε στη Νικομήδεια, επιτροπή από ογδόντα Ορθόδοξους κληρικούς, επισκέφθηκε αυτόν, για να συνομιλήσει επί του ζητήματος του Αρείου. Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες τελειώθηκαν μαρτυρικά, αφού τους έβαλαν σε πλοίο, το οποίο κατέκαψαν κοντά στη Δακυβίζη ή Δακυμίζη. (Η μνήμη τους κατά τον Συναξαριστή Delehaye και κατά τον Κώδικα 53 της Μονής Βλατεών)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05184796": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιουλιανός ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ιουλιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιουλιανός (ή Ιούλιος) τελειώθηκε, ενώ βασανίσθηκε και σύρθηκε μέσα στα αγκάθια βάτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0518995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Βενάντιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Βενάντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Βενάντιος άθλησε στην πόλη Καμερίνο, κοντά στην πόλη Αγκώνα της Ιταλίας το 250 μ.Χ. Οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν, τον κρέμασαν και τον έκαψαν και τέλος τον αποκεφάλισαν."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μέμνων ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Μέμνων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βλέπε βιογραφία του στις 28 Απριλίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051903": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ακόλουθος",
|
||
"short": "Άγιος Ακόλουθος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Ακόλουθος από τη Θηβαΐδα της Αιγύπτου και μαρτύρησε το 303 μ.Χ., κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Γαλερίου Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.). Ένθερμος Χριστιανός κήρυττε το λόγο του Θεού. Γι' αυτό συνελήφθη και επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, αφού πρώτα βασανίσθηκε ανηλεώς, στη συνέχεια ρίχθηκε επί της πυράς, όπου έλαβε και τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Νεομάρτυρες εν Σλομπόντσκαγια Ουκρανίας",
|
||
"short": "Άγιοι Νεομάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Νεομάρτυρες της περιοχής Σλομπόντσκαγια της Ουκρανίας, κοντά στο Χάρκωβ, είναι:Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαρσανούφιος, κατά κόσμον Βαλεντίνος Μιχαήλοβιτς Μάμτσιτς. Ήταν ιερομόναχος στη μονή του Τόλγκα, στην Επισκοπή του Γιαροσλάβλ, και μαρτύρησε το 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός, κατά κόσμον Λέων Νικολάεβιτς Γιανκόβσκιυ, ο οποίος γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1897 στο Χάρκωβ και μαρτύρησε το 1938.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιάκωβος Ιβάνοβιτς Ρεντοζούμπωφ, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Κούγκουεβ, στην επαρχία του Χάρκωβ, και μαρτύρησε το Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Μιχαήλοβιτς Ζαγκορόφασκιυ, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε το 1872 στην πόλη Αχτύρκα, στην Επισκοπή του Χάρκωβ και μαρτύρησε το 1841.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Πέτρος Βερθολομέεβιτς Ντοροσένκο, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Κούγκουεβ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Θέντοροφ, διάκονος της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κρασνοκούτσκ, ο οποίος μαρτύρησε το 1941.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιλαρίων Νικολάεβιτς Ζούκωφ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Καμπάνοβκα του Σταρομπέλσκ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Σέργιος Παύλοβιτς Ζίπουλιν, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1872 στην πόλη Μπέλσκ και μαρτύρησε το 1940.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αντώνιος Αρτέμοβιτς Γκόρμπαν, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1866 στο χωριό Γκόρμπαν της επαρχίας Πολτάβα και μαρτύρησε το Νοέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Βασίλεβιτς Τίμονωφ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Κερνγιάνσκ της επισκοπής του Κούρσκ και μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλαδίμηρος Νικολάεβιτς Βασιλέφσκιυ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε 6 Ιανουαρίου 1892 στην πόλη της Τασκένδης και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Τιμοφέεβιτς Μιγκούλιν, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Δεκμβρίου 1872 στο χωριό Μαλάγια Βόλκα της επαρχίας Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Σεπτέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βίκτωρ Νικολάεβιτς Γιαβόρκσιυ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1873 στο χωριό Κοροσίνο και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Διονύσιος Αντρέεβιτς Καγκόβετς, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Ντεργκάτσι της Επισκοπής του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Στέφανος Αλεξάντροβιτς Αντρόνωφ, ο οποίος γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1867 στο χωριό Ζολόκεφ της Επισκοπής του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Πέτροβιτς Θεοντόρωφ, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Σεσλαβίνο της επαρχίας του Ταμπώφ και μαρτύρησε τον Αύγουστο του 1937.Ο άγιος Ιερομάρτυς Λουκιανός Πέτροβιτς Θεντότωφ, ο οποίος γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1895 στην πόλη Ιζγιούμ της επαρχίας του Χαρκώβ και μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αλέξιος Νικολάεβιτς Ταταρίνωφ, ο οποίος γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1885 στο χωριό Κούνε της επαρχίας του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιάκωβος Ιλίτς Ματυνένκο, ο οποίος γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1878 στο χωριό Κορότιτς της επαρχίας του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Παύλος Μιχαήλοβιτς Κρασνοκούτσκιυ, ο οποίος φυλακίσθηκε το 1930.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Παΐσιος Γρηγόρεβιτς Μόσκοτ, ο οποίος γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1869 στο χωριό Πέσκι Ραντκόφσκι της επαρχίας του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Οκτώβριο του 1937.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Σεργκέεβιτς Εφίμωφ, ο οποίος γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1890 στο χωριό Βέρχνιυ Σάτωφ της επαρχίας του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.Ο Άγιος Γαβριήλ Αλεξάντροβιτς Προτόποπωφ, ο οποίος γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1880 στο χωριό Πετσενέγκι και μαρτύρησε τον Μάρτιο του 1938.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Σπυρίδων Μακάροβιτς Εβτουσένκο, ο οποίος γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1883 στο χωριό Σολοχισέβκα της Επισκοπής του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Μάρτιο του 1938.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Αντρέεβιτς Κονονένκο, ο οποίος γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1880 στο χωριό Σολόχι της επαρχίας του Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Απρίλιο του 1938.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φίλιππος Μιχαήλοβιτς Ορντίνετς, ο οποίος γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1888 στην Μυρόπολη και μαρτύρησε τον Μάρτιο του 1938.Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ανδρέας Νικήτοβιτς Μισένκο, ο οποίος γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1893 στο Χάρκωβ και μαρτύρησε τον Απρίλιο του 1938."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη Εισόδου της Αγίας Νίνας της Ισαποστόλου στην Γεωργία",
|
||
"short": "Μνήμη Εισόδου"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δέν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.Η Εκκλησία τιμά την μνήμη της Οσίας Νίνας στις 14 Ιανουαρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πούδης ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Πούδης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Πούδης ήταν συγκλητικός και μαρτύρησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη. Ορισμένοι ερευνητές τον ταυτίζουν με τον Απόστολο Πούδη εκ των Εβδομήκοντα (τιμάται 14 Απριλίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή των ιερών λειψάνων των Αγίων Ιουλίου Πρεσβυτέρου και Ιουλιανού Διακόνου",
|
||
"short": "Ανακομιδή των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όπως αναφέρεται στο Συναξάρι τους, ο μέν Ιουλιανός γεννήθηκε το 319 μ.Χ., ο δέ Ιούλιος το 330 μ.Χ. από εύπορους και ευσεβείς γονείς, που τους ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Έμαθαν τα εγκύκλια γράμματα στην Αίγινα και στη συνέχεια σπούδασαν στην Αθήνα, μαζί με τους Αγίους Βασίλειο και Γρηγόριο. Αφού επανέκαμψαν στην Αίγινα, αποφάσισαν να μιμηθούν τον Απόστολο των Εθνών Παύλο και να κηρύξουν τον Χριστό. Έτσι πήραν αποστολικές ράβδους και παρέδωσαν τον εαυτό τους στον Κύριο. Ο Επίσκοπος των Αθηνών χειροτόνησε τον Ιούλιο πρεσβύτερο και τον Ιουλιανό διάκονο. Κοσμημένοι με την χάρη της ιεροσύνης εξήλθαν για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο. στην Κόρινθο προκάλεσαν την οργή των Αρειανών, οι οποίοι επεδίωξαν το θάνατό τους. Οι Άγιοι, με τη χάρη του Θεού, διαφυλάχθηκαν και αναχώρησαν σε έρημο τόπο για να ασκηθούν στην προσευχή. το 337 μ.Χ. αναχώρησαν από την Κόρινθο για την Ιταλία. Ο Θεός όμως οικονόμησε διαφορετικά τα πράγματα και τα της αποστολικής τους διακονίας. Έτσι, βρέθηκαν στις παραδουνάβιες χώρες κηρύττοντας τον Χριστό στην σημερινή Βοημία, Πολωνία και Ουγγαρία. Μάλιστα σε κάποια πόλη θεράπευσαν ένα νέο άπό δαιμόνιο και οδήγησαν πλήθη ειδωλολατρών στην πίστη του Χριστού.Το 379 μ.Χ. έγινε αυτοκράτορας ο Θεοδόσιος ο Μέγας, ο οποίος πολέμησε τις κακοδοξίες των Αρειανών και στήριξε την ορθόδοξη πίστη. Μόλις πληροφορήθηκαν αυτό οι Άγιοι, ήρθαν στη Ρώμη, όπου προσκύνησαν τους τάφους των Μαρτύρων και έλαβαν γραπτή άδεια από τον Θεοδόσιο και την ευλογία του Αγίου Δαμάσου Α' να περιοδεύουν την αυτοκρατορία και να κηρύττουν τον Χριστό. Το 338 μ.Χ. ο Πάπας Δάμασος Α' απέστειλε τους Αγίους στο Μιλάνο, πλησίον του αγίου Αμβροσίου. Εκείνος τους ανέθεσε την εκκλησία της Ναβάρας που ήταν περικυκλωμένη από ειδωλολάτρες. Οι Αγιοι επεδόθησαν στην ίδρυση Εκκλησιών και οδήγησαν στην αλήθεια του Χριστού πολλούς ανθρώπους.Στα τέλη του βίου τους χώρισαν για πρώτη φορά μετά την απόφασή τους να διέλθουν το υπόλοιπο της ζωής τους ασκητικά και ησυχαστικά. Γι' αυτό και αναχώρησαν ο μεν Άγιος Ιουλιανός στο Γκοτσάνο της λίμνης Μαντζόρε, όπου και κοιμήθηκε με ειρήνη στις 7 Ιανουαρίου του 391 μ.Χ., ο δέ Άγιος Ιούλιος στο Κούσιον της λίμνης Όρτα, όπου και κοιμήθηκε με ειρήνη στις 31 Ιανουαρίου του 401 μ.Χ. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων αυτών τελείται στις 19 Μαΐου στην τοπική Εκκλησία της Αίγινας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05190995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Ρωμύλος, Ρωμανός, Νέστωρ, Σισώης, Γρηγόριος, Νικόδημος και Κύριλλος οι Σιναΐτες",
|
||
"short": "Όσιοι Ρωμύλος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Πατέρες Ρωμύλος, Ρωμανός, Νέστωρ, Σισώης, Γρηγόριος, Νικόδημος και Κύριλλος κατάγονταν από την Σερβία και ήσαν μαθητές του Οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, όταν αυτός επισκέφθηκε την χώρα τους το 1326 μ.Χ. Ανεδείχθησαν οι διδάσκαλοι του ησυχασμού με κέντρο τη μονή Ραβάνιτσα, αλλά κήρυξαν στο Κόσοβο, τη Βοσνία και άλλα σερβικά εδάφη.Ο Όσιος Ρωμύλος γεννήθηκε στο Βιδίνιο από πατέρα που καταγόταν από την Ελλάδα και μητέρα από τη Βουλγαρία. Σε νεαρή ηλικία έγινε μοναχός στη μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζαγοράς και έλαβε το όνομα Ρωμαίος. Ασκήτεψε σε σπήλαιο κοντά στη μονή Ραβάνιτσα και έλαβε το μεγάλο και αγγελικό σχήμα με το όνομα Ρωμύλος. Κοιμήθηκε με ειρήνη και τα ιερά λείψανά του είναι αποθησαυρισμένα στη μονή Ραβάνιτσα.Οι Όσιοι Ρωμαίος και Νέστωρ ήσαν αδέλφια και ασκήτεψαν θεοφιλώς. Κοιμήθηκαν με ειρήνη και τα ιερά λείψανά τους φυλάσσονται με ευλάβεια στην πόλη Ντγιούνις της Σερβίας.Ο Όσιος Σισώης έζησε ως μοναχός στη μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους και διετέλεσε ηγούμενος αυτής. Κοιμήθηκε με ειρήνη.Ο Όσιος Ζωσιμάς ασκήτεψε θεοφιλώς ως μοναχός στο χωριό Τούμαν της Σερβίας. Μία ημέρα, όταν ο Μίλος Όμπιλιτς, Σέρβος ήρωας, που νίκησε τους Τούρκους στη μάχη του Κοσόβου το 1389 μ.Χ., και ελευθέρωσε τη Σερβία για εβδομήντα και πλέον έτη, είχε πάει για κυνήγι, φόνευσε, κατά λάθος, με βέλος τον Όσιο Ζωσιμά. Στη θέση όπου ο Όσιος πέθανε, ο Μίλος ανήγειρε μονή, στην οποία μέχρι σήμερα φυλάσσεται άφθορο το ιερό λείψανο του Οσίου.Ο Όσιος Γρηγόριος, ο επικαλούμενος «Ειρηνικός», αλλά και «Νέος», για να διακρίνεται από τον μεγάλο διδάσκαλό του Όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, ασκήτεψε στο Άγιον Όρος και ίδρυσε τη μονή του Οσίου Γρηγορίου. Κοιμήθηκε με ειρήνη και τα ιερά λείψανά του βρίσκονται στη μονή Γκορνγιάκ της Σερβίας και τη μονή του Οσίου Γρηγορίου. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσίου Γρηγορίου, επίσης, στις 7 Δεκεμβρίου.Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε από πατέρα που καταγόταν από την Ελλάδα και μητέρα από την Σερβία. Έγινε μοναχός σε νεαρή ηλικία και ανέλαβε το 1375 μ.Χ. την εκκλησιαστική αποστολή για την αποκατάσταση των ειρηνικών σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών Κωνσταντινουπόλεως και Σερβίας.Η Αρχιεπισκοπή Πεκίου είχε μέν εσωτερική αυτονομία, διατελούσε όμως υπό την εποπτεία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Η εξάρτηση αυτή έπαυσε στα μέσα του 14ου αιώνος, όταν ακριβώς ο ηγεμόνας των Σέρβων Στέφανος Δουσάν εξέτεινε το κράτος αυτού και ίδρυσε το μέγα Σερβικό κράτος. Έτσι ανηγόρευσε τον Αρχιεπίσκοπο Πεκίου Ιωαννίκιο Πατριάρχη, ο οποίος τον έστεψε αυτοκράτορα (τσάρο) στις 16 Απριλίου 1346 μ.Χ. Ταύτα επέφεραν ρήξη των εκκλησιαστικών σχέσεων με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η δε αποκατάσταση αυτών επήλθε μετά τριακονταετία δι' αμοιβαίων υποχωρήσεων.Ο Όσιος Νικόδημος κοιμήθηκε με ειρήνη.Ο Άγιος Κύριλλος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος του Πεκίου και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1418 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05191100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Κυριακή η Μάρτυρας",
|
||
"short": "Αγία Κυριακή"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Κυριακή μαρτύρησε μαζί με άλλες έξι Χριστιανές νέες στη Νικομήδεια το 307 μ.Χ., αφού τις έκαψαν ζωντανές, επί Μαξιμιανού Γαλερίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05191195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ονούφριος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ονούφριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος κατά κόσμον Αντώνιος Μαξίμοβιτς, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1889 μ.Χ. στην επαρχία του Χόλμ. το 1915 μ.Χ. τελείωσε την εκκλησιαστική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και το 1915 μ.Χ. χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε ως εφημέριος σε μία ενορία. στις 8 Ιανουαρίου 1923 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος της Οδησσού και ωφέλησε πνευματικά το λαό της πόλεως και ιδιαίτερα τους νέους. Συνελήφθη από το καθεστώς των Μπολσεβίκων το 1924 μ.Χ., αλλά αφέθηκε ελεύθερος, για να περάσει και πάλι την δοκιμασία της συλλήψεως το 1927 μ.Χ, Το 1934 μ.Χ. εκλέγεται Επίσκοπος της πόλεως Κούρσκ. Το 1935 μ.Χ. μετατίθεται στα Ουράλια και το 1938 μ.Χ. δολοφονείται για τη δράση του από ανθρώπους του καθεστώτος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05191200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ιωάννης, Κόνων, Ιερεμίας, Μάρκος, Κύριλλος, Θεόκτιστος, Βαρνάβας, Μάξιμος, Θεόγνωστος, Ιωσήφ, Γεννάδιος, Γεράσιμος και Γερμανός οι Οσιομάρτυρες και Ομολογητές της Μονής Καντάρας Κύπρου",
|
||
"short": "Άγιοι Ιωάννης,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Μακάριοι αυτοί Πατέρες και της Αλήθειας Ομολογητές, έλαμπαν με τη ζωή τους στο νησί της Κύπρου τον 13ο αιώνα, στη Μονή Καντάρας.Κάποτε όμως κατέλαβαν το νησί οι Λατίνοι, οι όποιοι έκαναν το πάν, για να υποτάξουν την Εκκλησία στην εξουσία του Πάπα. Η προσπάθειά τους άρχισε από το 1220 μ.Χ. σε ένα συνέδριο, που έγινε στην πόλη της Λεμεσού και στο οποίο έλαβαν μέρος αντιπρόσωποι του κλήρου των Λατίνων και της άρχουσας τάξεως, αποφασίσθηκε να επιβληθούν καταπιεστικά μέτρα για την ολοκληρωτική επικράτηση της Λατινικής Εκκλησίας.Έτσι, περί το 1228 μ.Χ. οι κατακτητές οδήγησαν τους Πατέρες αυτούς στο δικαστήριο, που με κολακείες και απειλές, προσπαθούσαν να τους αλλάξουν το φρόνημα. Οι Άγιοι όμως αυτοί, έμειναν σταθεροί στην Ορθόδοξη Ομολογία και το δήλωσαν με θάρρος μπροστά στους κακόδοξους Λατίνους (παπικούς). Τότε τους έριξαν για τρία χρόνια δέσμιους στη φυλακή και τους βασάνισαν σκληρά. Επειδή όμως δεν κατάφεραν τίποτα, τους έκαψαν ζωντανούς την 19η Μάιου 1231 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"051913": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Θεοτίμη η Μάρτυρας",
|
||
"short": "Αγία Θεοτίμη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Θεοτίμη τελειώθηκε δι' αποκεφαλισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05194596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιγνάτιος",
|
||
"short": "Όσιος Ιγνάτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιγνάτιος, κατά κόσμον Ιωάννης, γεννήθηκε στη Ρωσία το 1477 μ.Χ. και ήταν υιός του πρίγκιπα Ανδρέου Βασίλεβιτς Μπλαγκοβέρνογκο και τπης Ελένης. σε ηλικία τριάντα δύο ετών εγκατέλειψε τον κόσμο και εκάρη μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος.Ο Όσιος Ιγνάτιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1522 μ.Χ. και κατά την ημέρα του ενταφιασμού του το τίμιο λείψανό του ευωδίαζε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0519995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Dunstan Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας",
|
||
"short": "Άγιος Dunstan"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Dunstan (Δουνστάνος) γεννήθηκε το 909 μ.Χ. στην πόλη Γκλαστένμπουρυ της Αγγλίας από ευγενείς και εύπορους γονείς. Ευτύχησε να έχει ως διδασκάλους διαπρεπείς μοναχούς από την Ιρλανδία, οι οποίοι διέμεναν τότε στην πόλη. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο του Ουίνσεστερ Ελφεγίου. Εξελέγη αρχικά Επίσκοπος της πόλεως Ουίνσεστερ και κατόπιν, το 961 μ.Χ., Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας. Επέβαλε μεγάλη πειθαρχία και επανέφερε την κοσμιότητα και ιεροπρέπεια πιο κληρικούς και μοναχούς. Επίσης, επέβαλε πειθαρχία πιο λαϊκούς, ιδίως όσον αφορά στο οικογενειακό δίκαιο. Η προσπάθειά του για την επιβολή τάξεως ήταν αναγκαία, διότι κατά την περίοδο που επακολούθησε τις Δανικές εισβολές, παρατηρείτο μεγάλη έκλυση των ηθών.Ο Άγιος Dunstan κοιμήθηκε με ειρήνη το 988 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θαλάσσιος",
|
||
"short": "Όσιος Θαλάσσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θαλάσσιος, έγινε Πρεσβύτερος και έπειτα ηγούμενος. Καταγόταν από τη Λιβύη της Αφρικής και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Κωνσταντίνου Δ' του Πωγωνάτου (668 - 685 μ.Χ.). Αυτός υπήρξε ασκητικός συγγραφέας (έργα του υπάρχουν στη Φιλοκαλία), σύγχρονος του Άγιου Μαξίμου του Ομολογητή. Συνέγραψε 400 κεφάλαια περί Αγάπης και Εγκράτειας και της κατά Νουν πολιτείας. Απεβίωσε ειρηνικά το 648 μ.Χ.Ευχή του Οσίου ΘαλασσίουΚύριε τῶν πάντων Χριστὲ, ἐλευθέρωσέ μας ἀπὸ ὅλα αὐτὰ, ἀπὸ τὰ ὀλέθρια πάθη καὶ ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς ποὺ προέρχονται ἀπὸ αὐτὰ.Πλασθήκαμε ἀπὸ Σένα, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὸν παράδεισο ποὺ ἐφύτευσες Ἐσὺ.Τὴν τωρινή μας ἀτιμία μόνοι τὴν προκαλέσαμε, μὲ τὸ νὰ προτιμήσουμε τὴν ὀλέθρια ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ἀπόλαυση.Ἐπήραμε τὴν ἀμοιβή μας γι’ αὐτὸ, ἀνταλλάσσοντας τὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὸ θάνατο.Τώρα λοιπὸν, Κύριε, καθὼς ἐστράφηκες μὲ εύμένεια πρὸς ἐμᾶς, κάνε τὸ ἴδιο ὥς τὸ τέλος. Καθὼς ἔγινες ἄνθρωπος γιὰ μᾶς, σῶσε μας ὅλους.Γιατὶ ἦλθες νὰ σώσεις ἐμᾶς τοὺς χαμένους. Μὴ μᾶς χωρίσεις ἀπὸ τὴν μερίδα ὅσων σώζονται.Ἀνέστησε τὶς ψυχὲς καὶ σῶσε τὰ σώματά μας. Καθάρισέ μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ.Σπάσε τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν ποὺ μᾶς κατέχουν. Ἐσύ, ποὺ συνέτριψες τὶς φάλαγγες τῶν ἀκάθαρτων δαιμόνων.Καὶ ἀπάλλαξέ μας ἀπὸ τὴν τυραννία τους, γιὰ νὰ λατρεύσουμε Ἐσένα μόνο, τὸ αἰώνιο Φῶς.Ἀφοῦ ἀναστηθοῦμε ἐκ νεκρῶν, συγκροτώντας μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγέλους μία εὐλογημένη καὶ ἀκατάλυτη χορεία. Ἀμὴν."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052001": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Νικήτας, Ιωάννης και Ιωσήφ οι κτήτορες της Νέας Μονής Χίου",
|
||
"short": "Όσιοι Νικήτας,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Νικήτας, Ιωάννης και Ιωσήφ κατάγονταν από τη Χίο και έζησαν στα τέλη του 10ου αιώνα μ.Χ. και στις αρχές του 11ου μ.Χ. Ασκήτευαν σε μια σπηλιά του όρους Προβάτειο λεγόμενο, στη Χίο.Εκεί κοντά, βρήκαν σ' ένα δένδρο μυρσίνης κρεμασμένη την εικόνα της Θεοτόκου και ανήγειραν προς τιμήν της ευκτήριο οίκο, όπου και διέμεναν. Αργότερα με τη συνδρομή του Κωνσταντίνου του Μονομάχου (1042 - 1054 μ.Χ.) και στη συνέχεια, της αδελφής του αυτοκράτειρας Ζωής, έκτισαν την μεγαλοπρεπή Νέα Μονή, στην οποία ο αυτοκράτορας δώρισε κτήματα και αφιερώματα, σύμφωνα με την υπόσχεση που είχε δώσει στους συγκεκριμένους Όσιους.Μετά από μικρή εξορία, την οποία υπέστησαν λόγω κακόβουλων διαβολών, επανήλθαν στη μονή, όπου και κοιμήθηκαν με ειρήνη."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"052002": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Στέφανος",
|
||
"short": "Όσιος Στέφανος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Στέφανος γεννήθηκε στο Μαυροβούνιο της Σερβίας και έζησε κατά τον 17ο αιώνα μ.Χ. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον μοναχικό βίο και έγινε μοναχός στη μονή Μοράκα. Λόγω των Τούρκων αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το μοναστήρι και να ζήσει κρυμμένος από τους βοσκούς της περιοχής για επτά χρόνια.Το 1660 μ.Χ. συνέχισε τον ασκητικό του βίο σε ένα σπήλαιο μέσα στο οποίο έζησε με αδιάλειπτη προσευχή επί τριάντα χρόνια. Τέσσερα έτη μετά την οσιακή κοίμησή του, οι πιστοί βρήκαν το τίμιο λείψανό του από το φώς που φώτιζε το σπήλαιο, μέσα στο οποίο ο Όσιος Στέφανος είχε αναπαυθεί."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05200295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόδωρος Επίσκοπος Παβίας",
|
||
"short": "Άγιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεόδωρος ήταν Επίσκοπος της Παβίας, της Ιταλίας. Από την ημέρα της εκλογής του, το 743 μ.Χ., έπαθε πολλά υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως και εξορίσθηκε από τους Λομβαρδούς. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 778 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05200395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή και μετακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού",
|
||
"short": "Ανακομιδή και"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Ανακομιδή και μετακομιδή του λειψάνου του Αγίου Νικολάου, έγινε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου Α' του Κομνηνού (1081 -1118 μ.Χ.) και Πατριάρχου Νικολάου Γ' του Κυρδινιάτη (1084 - 1111 μ.Χ.). Το Ιερό λείψανο του Άγιου μετακομίστηκε στο Μπάρι της Ιταλίας, επειδή οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη των Μύρων και οι κάτοικοι φοβήθηκαν μήπως οι άπιστοι το καταστρέψουν.Κατά την συναξαριστική παράδοση το άγιο λείψανο αναχώρησε την 1η Απριλίου του 1087 μ.Χ. και έφθασε στο Μπάρι στις 20 Μαΐου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05200595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αλέξανδρος και Αστέριος",
|
||
"short": "Άγιοι Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Αλέξανδρος και Αστέριος διατάχτηκαν να τρυπήσουν τους αστράγαλους του Αγίου Θαλλελαίου. Πίστεψαν όμως δια του Αγίου αυτού στον Χριστό, τον ομολόγησαν και στη συνέχεια τους αποκεφάλισαν."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05200795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Πλατίλλα η Ρωμαία",
|
||
"short": "Αγία Πλατίλλα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Πλατίλλα έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη. Σύμφωνα με την παράδοση βαπτίσθηκε από τον Απόστολο Πέτρο, ήταν παρούσα στο μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου και θεωρείται μητέρα της Αγίας Δομιτίλλης (τιμάται 12 Μαΐου). Τελειώθηκε μαρτυρικά το 67 μ.Χ.Η Αγία απεικονίζεται στην τέχνη προσφέροντας το πέπλο της στον Απόστολο Παύλο κατά το μαρτύριό του, ο οποίος μετά τον θάνατό του εμφανίσθηκε στην Αγία και της επέστρεψε το πέπλο της. Η πράξη αυτή απεικονίζεται στις χάλκινες πόρτες της βασιλικής του Αγίου Πέτρου, στη Ρώμη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05200895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ουλτρίλλος Επίσκοπος Μπουργκές",
|
||
"short": "Άγιος Ουλτρίλλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ουλτρίλλος γεννήθηκε στην πόλη Μπουργκές και ασκήτεψε στη μονή του Αγίου Νικητίου της Λυών (τιμάται 2 Απριλίου). Το 612 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Μπουργκές και κοιμήθηκε με ειρήνη το 624 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05204596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Λυδία η Φιλιππησία",
|
||
"short": "Αγία Λυδία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "«Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησαν ημίν» (Πράξ. 16,9), είναι η έκκληση του Μακεδόνα που βλέπει σε όραμα ο Απόστολος Παύλος ενώ βρίσκεται στην Τρωάδα. Τη φωνή αυτή τη θεωρεί ως φωνή Θεού και χωρίς αναβολή αποφασίζει να διαπεραιωθεί στο εκλεκτότερο τμήμα της Ευρώπης, τη Μακεδονία. Μαζί του παίρνει και τους εκλεκτούς του συνεργάτες, Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά.Αποβιβάζονται στη Νεάπολη, σημερινή Καβάλα, κι από κει αναχωρούν για τους Φιλίππους. Έξω από την πόλη των Φιλίππων και κοντά στις όχθες του Ζυγάκτου ποταμού είναι ο τόπος προσευχής των Ιουδαίων. Στις συγκεντρωμένες εκεί γυναίκες ο Απόστολος Παύλος κηρύττει, για πρώτη φορά στην Ευρώπη, το λόγο του Θεού.Οι θεοφοβούμενες γυναίκες ακούν με προσοχή και ευλάβεια τα λόγια του άγνωστου Ιουδαίου. Αλλά εκείνη που περισσότερο απ' όλες ενθουσιάζεται είναι η Λυδία, η προσήλυτος πορφυρόπωλις από τα Θυάτειρα. Μέσα της γίνεται ένας σεισμός. Η καρδιά της Λυδίας ήταν πάντα ανήσυχη. Δεν μπορούσε να λατρεύει θεούς και θεές που οργίαζαν μεταξύ τους. Έτσι οδηγήθηκε στον κήπο προσευχής των Ιουδαίων. Γνώρισε το νόμο του Ισραήλ κι άναψε μέσα της ή δίψα για την αναζήτηση του Μεσσία. Και τώρα ακούει για πρώτη φορά τον Απόστολο Παύλο να μιλάει για το Λυτρωτή του κόσμου. Η Λυδία αποδέχεται χωρίς καμιά αντίρρηση τη νέα διδασκαλία. Πιστεύει στο Χριστό και δηλώνει κατηγορηματικά πως και αυτή θέλει να γίνει Χριστιανή. Και ο Απόστολος Παύλος ολοκληρώνει το έργο του. Στα γάργαρα νερά του ποταμού Ζυγάκτου βαπτίζει τη Λυδία. Η πρώτη χριστιανή της Μακεδονίας πολιτογραφείται στη βασιλεία των Ουρανών. Τώρα είναι το πρώτο μέλος της πρώτης Εκκλησίας της Ελλάδος. Η καρδιά της πλημμυρίζει από αισθήματα ευγνωμοσύνης προς αυτούς πού άνοιξαν τα μάτια της ψυχής της και ζήτα να τους φιλοξενήσει στο σπίτι της. «Και τις γυνή ονόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβόμενη τον Θεόν, ήκουεν, ης ο Κύριος διήνοιξε την καρδίαν προσέχειν τοις λαλουμένοις υπό του Παύλου, ως δε έβαπτίσθη και ο οίκος αυτής, παρεκάλεσε λέγουσα· ει κεκρίκατέ με πιστήν τω Κυρίω είναι, εισελθόντες εις τον οίκον μου μείνατε· και παρεβιάσατο ημάς». (Πράξ. 16,14-15)."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τὸν Θεὸν σεβόμενη διανοίας εὐθύτητι, τὸ τῆς χάριτος φέγγος διὰ Παύλου εἴσδεδεξαι, καὶ πρώτη ἐν Φιλίπποις τῷ Χριστῷ, ἔπιστευσας θεόφρον πανοικεῖ· διὰ τοῦτο σὲ τιμῶμεν ἀσματικῶς, Λυδία Φιλιππησία. Δόξα τῷ εὔδοκησαντι ἐν σοῖ, δόξα τῷ σὲ καταυγάσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, ἠμὶν τὰ κρείττονα.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τῆς",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05204696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μάρκος ο Ερημίτης",
|
||
"short": "Όσιος Μάρκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μάρκος ήταν μοναχός. Είναι άγνωστος ο τόπος καταγωγής και ο χρόνος της δράσεώς του. Αφού έζησε οσίως, κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0520995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αναστάσιος Επίσκοπος Βρεσκίας",
|
||
"short": "Άγιος Αναστάσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αναστάσιος ήταν Επίσκοπος Βρεσκίας της Λομβαρδίας και αγωνίσθηκε σθεναρά κατά των αιρετικών Αρειανών. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 610 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052102": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ελένη η πριγκίπισσα",
|
||
"short": "Αγία Ελένη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Ελένη ήταν αδελφή του Σέρβου βασιλέως Στεφάνου Γ' Ούρεση (1321 - 1331 μ.Χ.) και είχε μακρινή συγγένεια με τον Όσιο Ιωάσαφ τον Μετεωρίτη (τιμάται 20 Απριλίου). Έζησε οσιακά και τα ιερά λείψανά της φυλάσσονται με ευλάβεια στη μονή Ντεκάνι."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05210295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Βόρος",
|
||
"short": "Άγιος Βόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Βόρος είναι άγνωστος στους Συναξαριστές. Η μνήμη του αναφέρεται με τον Ισίδωρο και τον Θεόδωρο στο Ιεροσολυμιτικόν Κανονάριον (εκδ. Καλλίστου Αρχιμανδρίτου σελ. 93)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05210296": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μιχαήλ ο Νεομάρτυρας ο εξ Ευρυτανίας",
|
||
"short": "Άγιος Μιχαήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μιχαήλ μαρτύρισε το 1752 μ.Χ. Δεν έχουμε άλλες πληροφορίες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052103": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αγαπητός ο Οσιομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Αγαπητός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Οσιομάρτυς Αγαπητός του Μαρκούσεφ, έζησε στη Ρωσία περί τον 16ο αιώνα μ.Χ. Αρχικά έγινε μοναχός στη μονή των Αγίων Βόριδος και Γκλέμπ του Σολφυτσεγκόντσκ και μαρτύρησε το 1584 μ.Χ.Το 1576 μ.Χ., όταν ο Άγιος ασθένησε βαριά, εμφανίσθηκε σε αυτόν η εικόνα του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, που ονομάζεται Βελικορέσκαγια και του έδωσε εντολή να πάει στον ποταμό Μαρκούζα και να ιδρύσει εκεί ένα καινούργιο μοναστήρι. Ο Όσιος, θεραπευμένος την ίδια στιγμή, εκπλήρωσε το καθήκον που του είχε ανατεθεί, κατασκευάζοντας πρώτα ένα ξύλινο παρεκκλήσι και αργότερα, το 1578 μ.Χ., δύο ναούς αφιερωμένους με σεβασμό στον Άγιο Νικόλαο και στον Άγιο Προκόπιο του Ούγκλιχ.Το ίδιο έτος, ο Όσιος Αγαπητός πήγε στη Μόσχα, για να ζητήσει από τον τσάρο ένα χώρο και την άδεια να κατασκευάσει στον ποταμό Λόχτα ένα μύλο, από τον οποίο θα εξασφάλιζε τη συντήρησή του το μοναστήρι. Έτσι και έγινε.Όμως οι κάτοικοι του διπλανού χωριού, του Καλίνιν, από το φόβο ότι τα κτήματά τους θα προσαρτόνταν στο μοναστήρι, συνωμότησαν να σκοτώσουν τον Όσιο Αγαπητό. Οδηγούμενοι από έναν βλάσφημο χωρικό, που ονομαζόταν Βόγκνταν Λγιάτσωφ, επιτέθηκαν στον Όσιο Αγαπητό κοντά στον μύλο στις 21 Μαΐου 1584 μ.Χ., τον σκότωσαν και έριξαν το λείψανό του στον ποταμό Ουστγίγκα. Οι μοναχοί βρήκαν το τίμιο σκήνωμα και το ενταφίασαν με ευλάβεια σε ένα παρεκκλήσι, το οποίο ανυψώθηκε ανάμεσα στους δύο ναούς του μοναστηριού.Το 1712 μ.Χ., ο Επίσκοπος του Χολμογκόρυ Βαρνάβας, αφού επισκέφθηκε το μοναστήρι, συνέλεξε πληροφορίες σχετικά με το βίο του Οσίου Αγαπητού και σχετικά με όλα τα θαύματα της εικόνας του Αγίου Νικολάου. Έτσι, το 1715 μ.Χ. με εντολή του ιδίου του Επισκόπου συντάχθηκε ο βίος του Οσιομάρτυρος Αγαπητού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052104": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Παχώμιος ο Νέος ο Οσιομάρτυρας",
|
||
"short": "Όσιος Παχώμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Οσιομάρτυς Παχώμιος καταγόταν από τη Μικρά Ασία και γεννήθηκε από γονείς φιλόθεους και ευσεβείς. Υπηρετώντας ως στρατιώτης στο Ρωσικό στρατό, συνελήφθηκε αιχμάλωτος από τους Τατάρους, πουλήθηκε σε κάποιον Τούρκο βυρσοδέψη, ο οποίος τον έφερε στην πατρίδα του Ουσάκι της Φιλαδελφείας. Ο Όσιος παρέμεινε στην υπηρεσία του Τούρκου επί είκοσι επτά έτη, υπομένοντας βασανιστήρια και εξευτελισμούς και πιεζόταν καθημερινά να αλλαξοπιστήσει. Αυτός όμως παρέμενε ακλόνητος στη Χριστιανική πίστη και εξ αιτίας αυτού, αφού ο αφέντης του απηύδησε, τον άφησε ελεύθερο.Ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει, ασθένησε, και Τούρκοι, που επωφελήθηκαν την κατάσταση αυτή, διέδωσαν ότι ο Παχώμιος εξέφρασε την επιθυμία να γίνει Μωαμεθανός, πριν πεθάνει. Όταν λοιπόν, αυτός ανέρρωσε, τον έντυσαν με τουρκικά ενδύματα και τον άφησαν ελεύθερο. Αμέσως ο Παχώμιος αναχώρησε και μέσω Σμύρνης μετέβη στο Άγιον Όρος, στη μονή του Αγίου Παύλου, και τέθηκε υπό την προστασία ενάρετου ιερομονάχου, που ονομαζόταν Ιωσήφ.Μετά την δωδεκαετή παραμονή στη μονή, μετοίκησε στα Καυσοκαλύβια, μιμούμενος δε τη θαυμαστή πολιτεία του Οσίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτου (τιμάται 12 Απριλίου) έγινε υπόδειγμα μοναχού και ήταν αγαπητός σε όλους τους αδελφούς.Κινούμενος από θείο ζήλο, εξέφρασε την επιθυμία να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Πράγματι, αφού επί ένα έτος δοκιμάσθηκε με διάφορους Κανόνες και παιδαγωγίες, συνοδευόμενος από τον ιερομόναχο Ιωσήφ, μετέβη στο Ουσάκι της Φιλαδελφείας, στο μέσο δε της αγοράς διεκήρυξε την πίστη του προς τον Χριστό. Αμέσως συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του κριτού με την κατηγορία του εξομώτου. Ο Μάρτυρας Παχώμιος με πνευματική ανδρεία αντέκρουσε τους κατηγόρους του και δήλωσε ότι ουδέποτε αρνήθηκε τον Χριστό, αλλά ήταν και θα παρέμενε πιστός στην πατρώα ευσέβεια μέχρι τέλους της ζωής του. Κατόπιν τούτου ο κριτής διέταξε τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Μετά τρείς ημέρες, αφού κλήθηκε και πάλι να αρνηθεί τον Χριστό και δεν το αποδέχθηκε, καταδικάσθηκε σε θάνατο και παραδόθηκε στον δήμιο. Έτσι ο Οσιομάρτυς Παχώμιος μαρτύρησε δι' αποκεφαλισμού το 1730 μ.Χ., την Πέμπτη της Αναλήψεως.Το ιερό λείψανό του το παρέλαβαν μετά τρείς ημέρες ευσεβείς Χριστιανοί και το ενταφίασαν με ευλάβεια. Σήμερα δε, βρίσκεται στη μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου. Τεμάχιο του ιερού τούτου λειψάνου παραχωρήθηκε στη μονή του Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους και μετακομίσθηκε σε αυτή από την Πάτμο, με την έγκριση και ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στις 26 Ιανουαρίου 1953 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052105": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κύριλλος Β' Επίσκοπος Ροστώβ",
|
||
"short": "Άγιος Κύριλλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κύριλλος ποίμανε θεοφιλώς την Επισκοπή του Ροστώβ κατά τα έτη 1231 - 1262 μ.Χ. Εξελέγη Επίσκοπος, ενώ ήταν ηγούμενος της μονής του Γενεσίου της Θεοτόκου Βολοντυμύρ. Ο Άγιος διακρίθηκε για τον ασκητικό βίο του και το χάρισμα του κηρύγματος. Πλήθη λαού συνέτρεχαν από το Ροστώβ και τις γύρω περιοχές, για να τον ακούσουν να ομιλεί και να ωφεληθούν πνευματικά. Έτσι βαπτίσθηκε Χριστιανός και ο πρίγκιπας Πέτρος Ορντύνσκ.Ο Άγιος συνέγραψε και θεολογικά έργα, όπως περί του θείου φόβου και της δυνάμεως και προνοίας του Θεού. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 1262 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05210695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Χριστόφορος Α' Πατριάρχης Αντιοχείας",
|
||
"short": "Άγιος Χριστόφορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Χριστόφορος εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας το 960 μ.Χ., κατά το 14ο έτος του χαλίφη Αλ Μουτί (946 - 974 μ.Χ.), όπως μάς πληροφορεί ο Άραβας χρονογράφος Γιαχ-γιά. Τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη του 967 μ.Χ. φονεύθηκε από τους Άραβες, αφού κατηγορήθηκε ότι συνεννοείται με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Νικηφόρο Φωκά που εκστράτευσε κατά της Αντιοχείας και το τίμιο λείψανο αυτού ρίχθηκε στον ποταμό Ορόντη. Αναφέρεται δε ότι ο φόνος έγινε στην οικία του ευεργετηθέντος από τον Πατριάρχη Ίμπν-Μάνικ. Μετά οκτώ ημέρες οι Χριστιανοί βρήκαν το λείψανο αυτού και το ενταφίασαν με ευλάβεια σε κάποια νησίδα του ποταμού, κατόπιν δε, μετακόμισαν αυτό στην εκτός της πόλεως μονή του Αγίου Αρσενίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05210795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Τρυφερής",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερή εικόνα της Παναγίας της Τρυφερής βρέθηκε το 1521 μ.Χ. στη μονή των Σπηλαίων και μεταφέρθηκε στην πόλη του Πσκώφ από τους ευλαβείς Χριστιανούς Βασίλειο και Θεόδωρο. Τιμάται ιδιαίτερα, αφού θεωρείται προστάτιδα της πόλεως κατά την διάρκεια της πολιορκίας αυτής από τον Πολωνό βασιλέα Στέφανο Μπάθορυ (1533 - 1586 μ.Χ.).Η εικόνα τιμάται, επίσης, και στις 7 Οκτωβρίου, ημέρα της απελευθέρωσης του Πσκώφ από την εισβολή του Ναπολέοντα, το 1812 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05211095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Βασίλειος Επίσκοπος Ριαζάν και Μουρώμ",
|
||
"short": "Άγιος Βασίλειος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Εκκλησία τιμάει την μνήμη του Αγίου Βασιλείου, Επισκόπου Ριαζάν και Μουρώμ, στις 12 Απριλίου, όπου και ο βίος του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05211100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Οσπίτιος ο Ερημίτης",
|
||
"short": "Όσιος Οσπίτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Οσπίτιος έζησε στη Γαλλία και ασκήτεψε στη νήσο των Λερίνων. Για μεγαλύτερη άσκηση είχε δέσει το σώμα του με αλυσίδες και έτρωγε μόνο λίγο άρτο. Ο Τριαδικός Θεός του χάρισε το δώρο της προφητείας και της θαυματουργίας.Κοιμήθηκε το 580 μ.Χ., ενώ κατ' άλλους το 681 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05211195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κωνστανίνος ο διά Χριστόν σαλός",
|
||
"short": "Άγιος Κωνστανίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν υπάρχουν αρκετές αγιολογικές πληροφορίες για τον Άγιο Κωνσταντίνο, τον διά Χριστόν σαλό, ο οποίος έζησε στη Ρωσία, στην περιοχή του Νοβοτορζανίν, κατά τον 16ο αιώνα μ.Χ., και κοιμήθηκε με ειρήνη.Διάφορα αγιολογικά στοιχεία για τον Άγιο Κωνσταντίνο μάς δίδει ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος Σαμπίκιν στο Μηνολόγιο και Πατερικόν του Τβέρ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05211295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Τιμόθεος, Πόλιος και Ευτύχιος οι Ιερομάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Τιμόθεος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ιερομάρτυρες Τιμόθεος, Πόλιος και Ευτύχιος ήταν διάκονοι της Εκκλησίας και μαρτύρησαν στην Αφρική σε άγνωστο χρόνο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0521995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κωνσταντίνος ο Νεομάρτυρας και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες",
|
||
"short": "Άγιος Κωνσταντίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1654 μ.Χ., στο χωριό Μπρινκοβάνι της Ρουμανίας και διετέλεσε πρίγκιπας της Βλαχίας κατά τα έτη 1688 - 1714 μ.Χ. Από την ηλικία του ενός έτους έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος φονεύθηκε τον Φεβρουάριο του 1655 μ.Χ. σε μία εξέγερση του λαού εναντίον του τότε ηγεμόνος. Τον ανέθρεψαν η μητέρα του και οι παππούδες του Πάουνα και Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, στην πατρική του οικία, στο Βουκουράστι. Σπούδασε την ελληνική και λατινική γλώσσα. Μετά τον θάνατο των δύο αδελφών του έμεινε κληρονόμος όλης της περιουσίας του πατέρα του και νυμφεύθηκε τη Μαρίκα, ανιψιά του Αντωνίου Βόδα από το Ποπέστ. Το 1678 μ.Χ., όταν ο θείος του Σερμπάνος Καντακουζηνός έγινε ηγεμόνας, βοήθησε τον Κωνσταντίνο να φθάσει στα υψηλότερα αξιώματα.Επωφελούμενος στην αρχή της ηγεμονίας του από την ειρήνη στην χώρα, έβαλε τα θεμέλια για την ίδρυση της μονής Χουρέζ, όπου κατασκεύασε την οικογενειακή κατοικία του και το παρεκκλήσιό του. Αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες και πιέσθηκε από τους Τούρκους να πληρώνει μεγαλύτερο φόρο. Παρ' όλα αυτά εργάσθηκε σκληρά για την πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της Βλαχίας. Το 1709 μ.Χ. συμμάχησε με τον τσάρο Πέτρο Α' της Ρωσίας (1672 - 1725 μ.Χ.) ενάντια στους Τούρκους και τον σουλτάνο Αχμέντ Γ' (1673 - 1736 μ.Χ.). Επειδή αρνήθηκε να ασπασθεί τη μουσουλμανική πίστη, κατηγορήθηκε για προδοσία, συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1715 μ.Χ.Σύμφωνα με ένα Χρονικό στις 24 Μαρτίου 1714 μ.Χ., τη Μεγάλη Τρίτη, ήλθε στο Βουκουρέστι ο Μουσταφά Αγάς, ο οποίος τον συνέλαβε μαζί με τα τέσσερα παιδιά του, όλους τους γαμπρούς του, τη μεγαλύτερη νύμφη του, τον εγγονό του Κωνσταντίνο και το θησαυροφύλακα Γιαννάκη Βακαρέσκου. Μετά από πικρό ταξίδι τριών εβδομάδων, έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βασανίσθηκαν σκληρά. Καταδικάσθηκαν σε θάνατο στις 15 Αυγούστου 1714 μ.Χ., την ημέρα Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Mε τα πρώτα κτυπήματα του ξίφους έπεσε κάτω η κεφαλή του θησαυροφύλακος Γιαννάκη Βασαρέσκου, κατόπιν του μεγαλύτερου υιού του και ακολούθησαν των άλλων τριών, του Στεφάνου, του Ράδου και του Ματθαίου. Tα ιερά λείψανά τους τα έριξαν στα νερά του Βοσπόρου, ενώ τις τίμιες κεφαλές τους τις κάρφωσαν σε κοντάρια, τις περιέφεραν στις οδούς της Πόλεως, και, τέλος τις τοποθέτησαν στην πρώτη πόρτα του Σεραγίου, όπου έμειναν τρείς ημέρες και, κατόπιν τις έριξαν και αυτές στη θάλασσα. Mε προτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου πήγαν κρυφά ευσεβείς Χριστιανοί και, αφού τις έβγαλαν έξω από την θάλασσα και τις ενταφίασαν μυστικά στη νήσο Χάλκη, έξω από την εκκλησία της μονής της Θεοτόκου, την οποία είχε κτίσει ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε' ο Παλαιολόγος (1341 - 1391 μ.Χ.).Τα ιερά λείψανα του Μάρτυρα Κωνσταντίνου και των θείων του μετεκομίσθηκαν μυστικά στη Ρουμανία από τη σύζυγό του Μαρίκα το 1720 μ.Χ., τον καιρό της ηγεμονίας του Νικολάου Μαυροκορδάτου και τοποθετήθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Νέου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052202": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Σοφία η Ιατρός",
|
||
"short": "Αγία Σοφία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Σοφία μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05220395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Αιμίλιος και Κάστος οι Αφρικανοί",
|
||
"short": "Άγιοι Αιμίλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Κάστος και Αιμίλιος μαρτύρησαν το 251 μ.Χ. στην Καρχηδόνα επί Σεπτιμίου Σεβήρου. Το μαρτύριό τους αναφέρεται από τον Άγιο Κυπριανό και τον Ιερό Αυγουστίνο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05220595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ελένη της Ωξέρρης",
|
||
"short": "Αγία Ελένη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Ελένη αναφέρεται στα συγγράμματα του Αγίου Αγαπητού της Ωξέρρης (τιμάται 1 Μαΐου). Ήταν εκείνη που τον διακονούσε, όταν ο Άγιος ήταν ασθενής. Κοιμήθηκε μετά το 418 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05220695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιάκωβος ο Δίκαιος",
|
||
"short": "Άγιος Ιάκωβος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν υπάρχουν επαρκείς αγιολογικές πληροφορίες για τον Άγιο Ιάκωβο τον Δίκαιο, που καταγόταν από το Μποροβίτσι της περιοχής του Νόβγκοροντ, όπου και εργάσθηκε και έζησε κατά Θεόν. Τα ιερά λείψανά του βρέθηκαν την Τρίτη της Διακαινησίμου το 1540 μ.Χ. (η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου εορτάζονται στις 23 Οκτωβρίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05220895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ζαχαρίας ο Νέος ο Ιερομάρτυρας του Προυσκέως",
|
||
"short": "Άγιος Ζαχαρίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ζαχαρίας γεννήθηκε στην Προύσα από γονείς ευσεβείς και έγινε ιερέας. Κάποια ημέρα μέθυσε και υπό το κράτος της μέθης αρνήθηκε τον Χριστό το 1801 μ.Χ. Αφού συνήλθε από την πλάνη παρουσιάσθηκε στον κριτή και, αφού απέρριψε κατά γης το σαρίκι που φορούσε, ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Αμέσως ο κριτής διέταξε τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Ο Άγιος προσευχόταν διαρκώς εξαιτούμενος την εξ ύψους ενίσχυση και θεία βοήθεια. Όταν τον οδήγησαν ενώπιον του κριτού και των αγάδων, ο Ιερομάρτυρας έμεινε με πνευματική ανδρεία ακλόνητος στην πίστη του. Ως εκ τούτου, τον έριξαν και πάλι στην φυλακή, όπου τον βασάνισαν ανηλεώς, τον κτύπησαν και του έβαλαν στο κεφάλι πυρακτωμένο χάλκινο κάλυμμα.Μετά τα βασανιστήρια αυτά τρύπησαν με οξεία κοφτερά καλάμια τα νύχια των ποδιών και των χεριών του Αγίου, αφού εκρίζωσαν και απέσπασαν τα νύχια αυτού.Οδηγήθηκε και πάλι ενώπιον του κριτού, ομολόγησε με μεγάλη παρρησία ακλόνητη την πίστη του προς τον Χριστό και έλεγξε τη μωαμεθανική θρησκεία. Όταν εκδόθηκε η απόφαση για τον αποκεφαλισμό αυτού, ο Άγιος κλείσθηκε και πάλι στη φυλακή, μήπως πτοούμενος από την καταδίκη και τον φόβο του θανάτου, αρνηθεί την πίστη του. Αφού οδηγήθηκε και πάλι στο κριτήριο, διετράνωσε με γενναιότητα το αμετάθετο της πίστεώς του. Έτσι αποκεφαλίσθηκε το 1802 μ.Χ., σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου ομολογώντας τον επί του Σταυρού λυτρώσαντα τον κόσμο Κύριό μας Ιησού Χριστό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05221095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Καλή",
|
||
"short": "Οσία Καλή"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Καλή έζησε πριν το 15ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Ανατολή, δηλαδή τη Μικρά Ασία.Η ακροστιχίδα του Κανόνος της Αγίας μάς πληροφορεί ότι αυτός αποτελεί ποιήμα «τού Κρήτης», δηλαδή κάποιου Αρχιεπισκόπου της Κρήτης. και στα δύο χειρόγραφα που διασώζουν την Ακολουθία της Οσίας δεν αναγράφεται το ορθόν «Τού», αλλά η ερμηνεία του, δηλαδή το όνομα του συγκεκριμένου υμνογράφου «Ανδρέου Κρήτης». Άρα, σύμφωνα με τα χειρόγραφα, ποιητής είναι ο διάσημος για τον Μέγα Κανόνα του, Άγιος Ανδρέας, Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Αν ο υμνογράφος της Ακολουθίας είναι όντως ο Ανδρέας Κρήτης, τότε και η Οσία πρέπει να έζησε τουλάχιστον πριν την κοίμηση του Αγίου, δηλαδή πριν το 740 μ.Χ. Βέβαια, πίσω από την φράση «Τού Κρήτης» μπορεί να κρύβεται κάποιος άλλος Αρχιερεύς της Κρήτης. Γι' αυτό έχει προταθεί ως υμνογράφος της Ακολουθίας της Οσίας ο Νικηφόρος Μοσχόπουλος, Μητροπολίτης Κρήτης και «κατ' επίδοσιν» Μηθύμνης και Πρόεδρος Λακεδαιμονίας. Αυτός έζησε πλησιέστερα στο χρόνο συντάξεως των χειρογράφων (15ος - 16ος αιώνας), δηλαδή το 13ο αιώνα μ.Χ. και στις αρχές του 14ου αιώνος μ.Χ. (Το 1285 μ.Χ. είναι ήδη Μητροπολίτης Κρήτης, ενώ τα τελευταία ίχνη του αναφαίνονται κατά τον Οκτώβριο του 1322 μ.Χ.) και είχε σχέσεις τόσο με τη Λέσβο όσο και με το Σινά. Σ' αυτή την περίπτωση η Οσία θα πρέπει να έζησε το αργότερο μέχρι το πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνος μ.Χ.Η οικογένεια της Οσίας ήταν πλούσια και η περιουσία της διατέθηκε από την Αγία σε έργα φιλανθρωπίας και ευποιίας. Δεν πρέπει να ήταν μοναχή, διότι αυτό δεν αναφέρεται πουθενά στην Ακολουθία και φιλοξενούσε τους άστεγους και ενδεείς στον οίκο της, αφού ήταν αφιερωμένη στη διακονία των ελαχίστων και πασχόντων αδελφών της.Η Καλή έζησε με σωφροσύνη, παρθενία, άσκηση, νηστείες και αδιάλειπτη προσευχή. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του βίου της είναι η φιλανθρωπία. Κίνητρό της ήταν ο πόθος της να τηρεί τις εντολές του Χριστού, να μιμείται τη θεϊκή ευσπλαχνία και φιλανθρωπία και να εκφράζει με κάθε τρόπο την αγάπη της προς τους συνανθρώπους της.Στην Ακολουθία της αναφέρονται και θαύματα της Αγίας. Κάποια φορά που ζύμωσε ψωμί, για να το μοιράσει στους φτωχούς, ο Θεός έκανε ώστε να μην λιγοστεύει το ψωμί που της απόμενε, όπως στην Παλαιά Διαθήκη δεν ελαττωνόταν το αλεύρι της χήρα στο Σαρεπτά, παρ' όλο που τρεφόταν με αυτό ο Προφήτης Ηλίας, η χήρα και τα παιδιά της.Αλλά και μετά την κοίμησή της η Αγία συνέχισε αδιάκοπα να ευεργετεί τους ανθρώπους, χαρίζοντας την θεραπεία πιο ασθενείς με τις ικεσίες της προς τον Κύριο. Είναι τόσα πολλά τα θαύματα των ιάσεων, ώστε ο υμνογράφος κάνει λόγο για «πέλαγος θαυμάτων» και την αποκαλεί «θαυματόβρυτον». Θεραπεύει ποικίλα νοσήματα ψυχών και σωμάτων, αλλά κυρίως ασθένειες επώδυνες, χρόνιες και δυσίατες, ρευματισμούς και αρθρίτιδες, παραλύσεις των αρθρώσεων και παραμορφώσεις των μελών του σώματος.Η μνήμη της Οσίας Καλής αναφέρεται, επίσης, στις 15 Μαΐου και το Σάββατο της Διακαινησίμου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05221100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παύλος ο Πελοποννήσιος ο Οσιομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Παύλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στο χωριό Σοποτό της Επαρχίας Καλαβρύτων και ανατράφηκε με χριστιανοπρέπεια από γονείς φτωχούς μεν, αλλά ενάρετους ορθόδοξους χριστιανούς. Το πρώτο του όνομα ήταν Παναγιώτης.Σε μικρή ηλικία ήλθε στην Πάτρα, όπου έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού και παρέμεινε εκεί εργαζόμενος έντιμα, για 14 χρόνια. Κατόπιν έφυγε από την Πάτρα και ήλθε στα Καλάβρυτα, όπου για την εξάσκηση του επαγγέλματος του, νοίκιασε ένα εργαστήριο. Οι ιδιοκτήτες όμως του εργαστηρίου, απαίτησαν από τον Παναγιώτη περισσότερο νοίκι απ' ότι συμφώνησαν και τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου πιεζόμενος ο μάρτυρας και επάνω στον θυμό του είπε: «Τούρκος να γίνω αν δώσω περισσότερα». Τελικά τους έδωσε το νοίκι που ζητούσαν και αφού βγήκε από τη φυλακή, έφυγε από τα Καλάβρυτα και πήγε στην Τρίπολη, όπου διασκέδαζε στα περίχωρα της με δύο άλλους φίλους του, λέγοντας ότι ήταν Τούρκος.Η συνείδηση του όμως τον ήλεγξε και έφυγε για το Άγιον Όρος. Εκεί πήγε στην Ιερά Λαύρα του Αγίου Αθανασίου, κοντά σ' ένα σοφό Πελοποννήσιο γέροντα τον Τιμόθεο, στον όποιο εξομολογήθηκε και έτυχε πνευματικής παρηγοριάς. Αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Παύλος. Μετά με τον γέροντα του Τιμόθεο ήλθε σε Ρώσικο κοινόβιο του Αγίου Όρους, όπου έμεινε τρία χρόνια. Εκεί άναψε και ο πόθος του μαρτυρίου μέσα του.Σε ηλικία 25 ετών πήγε στη Σκήτη της Αγίας Άννας και υποτάχθηκε στον πνευματικό πατέρα Ιερομόναχο Ανανία, στον όποιο εξομολογήθηκε τον πόθο του για το μαρτύριο. Εκεί δοκιμάστηκε για 40 ήμερες πήρε την ευλογία των Πατέρων και αναχώρησε για το μαρτύριο. Έφθασε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου αγωνίστηκε με νηστεία και προσευχή για 40 ολόκληρες ήμερες. Κατόπιν αναχώρησε για τα Καλάβρυτα και από εκεί πήγε στην Τρίπολη.Πληροφορήθηκε ότι στο Ναύπλιο βρισκόταν ένας εξάδελφος του εξωμότης και έτσι αναχώρησε για την πόλη αυτή, προκειμένου να διορθώσει τον εξάδελφο του. Παρέλαβε τον εξωμότη αυτόν σαν συνοδίτη, επανήλθε στην Τρίπολη και παρουσιάστηκε στον Μουφτή της πόλης, από τον όποιο έλαβε έγγραφη διαταγή να παραστεί μπροστά στον κριτή, την ήμερα μεγάλης σύναξης πολλών προκρίτων χριστιανών και Αρχιερέων.Στή σύναξη λοιπόν αυτή, ο Παύλος, μπροστά σ' όλους κήρυξε τη Θεότητα του Χριστού και έκανε δριμύτατο έλεγχο της μουσουλμανικής θρησκείας. Ο κριτής, μπροστά στην αμετάθετη γνώμη του μάρτυρα, τον καταδίκασε να καεί ζωντανός. Κάποιοι Τούρκοι όμως, είπαν ότι ενδέχεται οι χριστιανοί να πάρουν την στάχτη και τα λείψανα του μάρτυρα, ο κριτής μετέβαλε την απόφαση του και έτσι τον αποκεφάλισαν στις 22 Μαΐου 1818 μ.Χ. στην Τρίπολη σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών. Το τίμιο λείψανο του το πέταξαν στο χώρο ακαθαρσιών του σπιτιού ενός Τούρκου ηγεμόνα. Το παρέλαβαν όμως κρυφά οι χριστιανοί και αφού το καθάρισαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βαρσών, το ενταφίασαν.Το μαρτύριο του συνέγραψε ο Ιερομόναχος Ιάκωβος Βερτσάγιας ο Ζακυνθινός, Αγιορείτης του Ρώσικου κοινοβίου. Ναός του Αγίου βρίσκεται στην Τρίπολη και εικόνα του στον ναό των Είσοδίων της Θεοτόκου στην Αθήνα (Καπνικαρέα).Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή τη μέρα και μαζί με τη μνήμη του νέου οσιομάρτυρα Παύλου, αναφέρουν και τη μνήμη του αγίου νεομάρτυρα Μήτρου ή Δημητρίου του Πελοποννήσιου, που η κυρίως μνήμη του είναι την 28η Μαΐου, όπου και η ήμερα του μαρτυρίου του. Αυτό γίνεται, προφανώς διότι και οι δύο τιμώνται στην ίδια πόλη την Τρίπολη της Αρκαδίας, όπου βρίσκονται και τα Ιερά λείψανα τους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05221200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάρκελλος",
|
||
"short": "Άγιος Μάρκελλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Μάρκελλος μαρτύρησε αφού τον πότισαν με βραστό μολύβι."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05224596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κόδρος",
|
||
"short": "Άγιος Κόδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυρας Κόδρος (ή Κοδράτος) μαρτύρησε συρόμενος κατά γης από άγρια άλογα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0522995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη της Θεοτόκου «εν Σοφιανοίς»",
|
||
"short": "Μνήμη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το γεγονός αυτό υπάρχει στον Συναξαριστή του Delehaye. Δεν έχουμε όμως άλλες λεπτομέρειες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Εύρεση των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Λεοντίου, Επισκόπου Ροστώβ, του θαυματουργού",
|
||
"short": "Εύρεση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Λεόντιος έζησε στη Ρωσία κατά τον 11ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την πόλη του Κιέβου. Σπούδασε στη Ρωσία και στην Κωνσταντινούπολη και μετά εγκαταβίωσε στη μονή Πετσέρσκϊυ της Λαύρας του Κιέβου, από την πνευματική καθοδήγηση του Οσίου Αντωνίου (τιμάται 10 Ιουλίου). Αργότερα εξελέγη Επίσκοπος Ροστώβ και αφιερώθηκε στην αρχιερατική διακονία του με ένθεο ζήλο.Ο Άγιος Λεόντιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1073 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052301": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη πάντων των εν Ροστώβ και Γιαροσλάβλ διαλαμψάντων Αγίων",
|
||
"short": "Σύναξη πάντων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εορτή όλων των Αγίων του Ροστώβ και Γιαροσλάβλ της Ρωσίας καθιερώθηκε το 1964 μ.Χ., με την συγκατάθεση του Πατριάρχη Μόσχας Αλεξίου Β' και της Ιεράς Συνόδου. Οι Άγιοι, οι οποίοι μνημονεύονται είναι:1) Όσιος Αβράμιος Αρχιμανδρίτης Ροστόβ (29 Οκτωβρίου)2) Πρίγκιπας Βασίλειος του Ροστώβ (4 Μαρτίου)3) Άγιος Δημήτριος Μητροπολίτης Ροστώβ (28 Οκτωβρίου)4) Άγιος Ιγνάτιος Επίσκοπος Ροστώβ (28 Μαΐου)5) Μοναχός Ειρήναρχος ο Ερημίτης ο Έγκλειστος του Ροστώβ (13 Ιανουαρίου)6) Άγιος Ησαΐας ο Θαυματουργός Επίσκοπος Ροστώβ (15 Μαΐου)7) Ισίδωρος ο «διά Χριστόν σαλός» (14 Μαΐου)8) Άγιος Ιάκωβος ο θαυματουργός επίσκοπος Ροστώβ (27 Νοεμβρίου)9) Ιωάννης ο Τριχωτός του Ροστώβ (+ 1580 μ.Χ.) (3 Σεπτεμβρίου)10) Άγιος Λεόντιος Επίσκοπος Ροστώβ (1073 μ.Χ.) (23 Μαΐου - Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων)11) Πέτρος του Ορντύνσκϊυ (30 Ιουνίου)12) Άγιος Θεόδωρος Αρχιεπίσκοπος Ροστώβ (28 Νοεμβρίου)13) Πρίγκιπας Βασίλειος του Γιαροσλάβλ (3 Ιουλίου)14) Πρίγκιπας Κωνσταντίνος του Γιαροσλάβλ (3 Ιουλίου)15) Πρίγκιπας Θεόδωρος του Γιαροσλάβλ (+ 1299 μ.Χ.) (19 Σεπτεμβρίου)16) Πρίγκιπας Δαβίδ υιός Θεοδώρου του Γιαροσλάβλ (+ 1321 μ.Χ.) (19 Σεπτεμβρίου)17) Πρίγκιπας Κωνσταντίνος (XIV) υιός Θεοδώρου του Γιαροσλάβλ (19 Σεπτεμβρίου)18) Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νέφσκϊυ (23 Νοεμβρίου)19) Πρίγκιπας Ανδρέας του Σμολένσκ (15ος αιώνας μ.Χ) (27 Οκτωβρίου - Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων)20) Δανιήλ Αρχιμανδρίτης Περεγιασλάβλ (7 Απριλίου)21) Νικήτας ο Στυλίτης του Περεγιασλάβλ (24 Μαΐου)22) Μοναχός Κασσιανός ο Έλληνας του Ούγκλιχ (2 Οκτωβρίου)23) Δημήτριος του Ούγκλιχ (15 Μαΐου)24) Ιγνάτιος της Λόμα (28 Δεκεμβρίου)25) Μοναχός Παΐσιος του Ούγκλιχ (6 Ιουνίου)26) Πρίγκιπας Ρωμανός του Ούγκλιχ (3 Φεβρουαρίου)27) Αδριανός του Ποσεσόνε ο Ιερομάρτυρας (5 Μαρτίου)28) Μοναχός Γεννάδιος της Κοστρόμα και του Λγιουμπιμογκράντ (23 Ιανουαρίου)29) Μοναχός Σεβαστιανός του Ποσεσόνε (+ 1542 μ.Χ.) (18 Δεκεμβρίου)30) Μοναχός Συλβέστρος της Ομπνόρα (25 Απριλίου)"
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μανήν ο Προφήτης",
|
||
"short": "Άγιος Μανήν"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μανήν έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ως προφήτης και διδάσκαλος της Εκκλησίας της Αντιοχείας:«Ἦσαν δὲ τινες ἐν Ἀντιοχείᾳ κατὰ τὴν οὖσαν ἐκκλησίαν προφῆται καὶ διδάσκαλοι, ὅ τε Βαρνάβας καὶ Συμεὼν ὁ ἐπικαλούμενος Νίγερ, καὶ Λούκιος ὁ Κυρηναῖος, Μαναὴν τε Ἡρώδου τοῦ τετράρχου σύντροφος καὶ Σαῦλος. Λειτουργούντων δὲ αὐτῶν τῷ Κυρίῳ καὶ νηστευόντων εἶπε τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον· ἀφορίσατε δὴ μοι τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον εἰς τὸ ἔργον ὅ πρσκέκλημαι αὐτοὺς. Τότε νηστεύσαντες καὶ προσευξάμενοι καὶ ἐπιθέντες αὐτοῖς τὰς χεῖρας ἀπέλυσαν».Ο Προφήτης Μανήν κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052302": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Μαρία του Κλωπά η μυροφόρος",
|
||
"short": "Αγία Μαρία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μαρία ήταν σύζυγος του Κλωπά και μια από τις γυναίκες, που ακολούθησαν τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και υπηρετούσαν στο έργο Του. Όταν γινόταν η φρικτή θυσία του Γολγοθά και οι μαθητές κρύβονταν και διασκορπίζονταν, αυτή συμπαρακολουθούσε στον τόπο της καταδίκης και συμπαραστεκόταν στην σταυρική αγωνία και την ταφή έπειτα του Ιησού. Αλλά ήταν και μια από τις μυροφόρες, που ευτύχησε ν' ακούσει το πρωί της Κυριακής, το χαρμόσυνο άγγελμα της Ανάστασης.Γιοι της Μαρίας αυτής, ήταν ο Ιωσής και ο Ιάκωβος. Ο τελευταίος συγκαταλέχθηκε μεταξύ των 12 αποστόλων, ονομαζόταν μάλιστα Μικρός για να διακρίνεται από τον άλλο Ιάκωβο τον αδελφό του Ιωάννη του Θεολόγου.Η Αγία Μαρία, ήταν επίσης παρούσα και κατά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στο υπερώο. Όταν σχηματίστηκε η πρώτη Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ, η Μαρία εξακολούθησε να προσφέρει σ' αυτή τις υπηρεσίες της, για την επέκταση της αληθινής πίστης και για κάθε καλό και φιλάνθρωπο έργο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052304": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Δαμιανός εκ Γεωργίας",
|
||
"short": "Όσιος Δαμιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Δαμιανός, κατά κόσμον Δημήτριος, ήταν βασιλέας των Γεωργιανών (1125 μ.Χ.) και υιός του βασιλέα Δαβίδ Β' του Ισχυρού ή Επανορθωτού (1089 - 1124 μ.Χ.). Έζησε κατά τον 11ο και 12ο αιώνα μ.Χ. και, αφού εγκατέλειψε την κοσμική εξουσία, έγινε μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Δαμιανός.Κοιμήθηκε με ειρήνη το 1156 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Οσίου Ιωακείμ του Ιθακησίου",
|
||
"short": "Ανακομιδή ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του Οσίου Ιωακείμ του Ιθακησίου, τιμάται από την Εκκλησία στις 2 Μαρτίου.Δεν έχουμε πληροφορίες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δεσιδέριος ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιος Δεσιδέριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δεσιδέριος καταγόταν από την πόλη Γένοβα της Ιταλίας και έζησε κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ.Κήρυξε το Ευαγγέλιο στην πόλη Λανγκρέ της Γαλλίας και εξελέγη Επίσκοπος αυτής.Κοιμήθηκε με ειρήνη το 407 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Κουϊντιανός, Λούκιος και Ιουλιανός και οι συν αυτούς δέκα εννέα Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Κουϊντιανός,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Κουϊντιανός, Λούκιος και Ιουλιανός μαρτύρησαν μαζί με άλλους δέκα εννέα Χριστιανούς, άνδρες και γυναίκες, στην Αφρική, το 430 μ.Χ., από τους αιρετικούς Αρειανούς."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πατρίκιος ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιος Πατρίκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πατρίκιος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. και εξελέγη 4ος Επίσκοπος της πόλεως Βαϋέξ στη Νορμανδία της Γαλλίας.Κοιμήθηκε με ειρήνη το 469 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Ευτύχιος και Φλωρέντιος",
|
||
"short": "Όσιοι Ευτύχιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Ευτύχιος και Φλωρέντιος έζησαν τον 6ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτεψαν σε ένα μοναστήρι της περιοχής Βαλκαστορία, κοντά στη Νουρσία της Ιταλίας.Κοιμήθηκαν με ειρήνη το 540 μ.Χ.Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος εγκωμίασε σε λόγους του τις αρετές και τα θαύματά τους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05230995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δεσιδέριος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Δεσιδέριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Δεσιδέριος έζησε τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ. και γεννήθηκε στην πόλη Αουτούν της Γαλλίας. Σπούδασε στη Βιέννη, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Αργότερα εξελέγη Επίσκοπος αυτής. Εργάσθηκε με ένθεο ζήλο και έλεγξε τους άρχοντες της εποχής για τον έκλυτο τρόπο του βίου και την αδικία τους. Γι' αυτό και τον διέβαλαν στον Επίσκοπο Ρώμης, Άγιο Γρηγόριο τον Διάλογο (τιμάται 12 Μαρτίου), ο οποίος όμως αναγνώρισε την αθωότητα του Αγίου.Ο Άγιος έλεγξε, επίσης, και τον βασιλέα Τιέρρυ τον Β' της Βουργουνδίας, του οποίου ο βίος ήταν ανήθικος. Γι' αυτό και εξορίσθηκε. Επέστρεψε στην Επισκοπή του μετά από λίγα χρόνια, αλλά δολοφονήθηκε το 608 μ.Χ., με διαταγή του βασιλέως."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05231095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Συάγριος",
|
||
"short": "Όσιος Συάγριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Συάγριος έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Γαλλία. Έγινε μοναχός στη νήσο των Λερίνων και αργότερα ίδρυσε μονή στην περιοχή της Προβηγκίας.Κοιμήθηκε με ειρήνη το 787 μ.Χ., στην πόλη Νίκαια της Γαλλίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05231295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δονατιανός και Ρογατιανός οι αυτάδελφοι οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Δονατιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Δονατιανός και Ρογατιανός ήταν αδέλφια και κατάγονταν από ευγενή Ρωμαϊκή ειδωλολατρική οικογένεια, η οποία ζούσε στην πόλη Νάντη της Γαλλίας. Ο Δονατιανός βαπτίσθηκε Χριστιανός και κήρυττε με ζήλο το Ευαγγέλιο του Κυρίου. Όμως συνελήφθη, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), και οδηγήθηκε ενώπιον του ηγεμόνος Ρικτοβάρου, ο οποίος τον κάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα, για να σώσει την ζωή του. Ο Μάρτυρας με γενναιότητα αρνήθηκε και ομολόγησε τον Χριστό. το παράδειγμα του αδελφού του παρακίνησε σε ομολογία πίστεως και τον Ρογατιανό, ο οποίος όμως δεν πρόλαβε να βαπτισθεί. Ο άρχοντας έδωσε εντολή να τους ρίξουν στη φυλακή και να τους βασανίσουν σκληρά. Κατά την διάρκεια της νύχτας οι δύο αδελφοί Μάρτυρες προσευχήθηκαν θερμά προς τον Θεό και Κύριό μας. Την επόμενη ημέρα άρχισαν και πάλι τα βασανιστήρια. Διαπέρασαν τις κεφαλές τους με λόγχες και τελικά τους αποκεφάλισαν. Ο Ρογατιανός βαπτίσθηκε στο αίμα του μαρτυρίου. Έτσι οι Άγιοι Μάρτυρες έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο της δόξας και εισήλθαν στη χαρά του Κυρίου τους.Περί τα τέλη του 5ου αιώνος μ.Χ. οι Χριστιανοί ανήγειραν ναό στον τόπο του ενταφιασμού των Μαρτύρων και το 1145 μ.Χ. τα ιερά λείψανά τους μετακομίσθηκαν στον καθεδρικό ναό της Νάντης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05231395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μερκουλιάλιος ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιος Μερκουλιάλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μερκουλιάλιος έζησε κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ.Εξελέγη πρώτος Επίσκοπος της πόλεως Φόρλι της κεντρικής Ιταλίας και ήταν σθεναρός αντίπαλος των ειδωλολατρών και των αιρετικών Αρειανών. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 406 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05231495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σίμων ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιος Σίμων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σίμων, Επίσκοπος Σουζδαλίας, έζησε κατά τον 12ο αιώνα μ.Χ. και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05234596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σαλωνάς ο Ρωμαίος",
|
||
"short": "Άγιος Σαλωνάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σαλωνάς μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05234696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σέλευκος",
|
||
"short": "Άγιος Σέλευκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σέλευκος μαρτύρησε αφού τον θανάτωσαν με πριόνισμα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0523995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Επιτάκιος και Βασίλειος",
|
||
"short": "Άγιοι Επιτάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Επιτάκιος και Βασίλειος έζησαν τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Επιτάκιος θεωρείται ως ο πρώτος Επίσκοπος της πόλεως Τούι της Ισπανικής Γαλικίας, ο δε Άγιος Βασίλειος αναφέρεται πιο επισκοπικούς καταλόγους ως δεύτερος Επίσκοπος της πόλεως Μπράγα της Πορτογαλίας το 60 μ.Χ.Οι Άγιοι κοιμήθηκαν με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052402": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κυριακός εξ Ευρύχου Κύπρου",
|
||
"short": "Όσιος Κυριακός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δέν είναι γνωστό πότε έζησε ο Όσιος Κυριακός, ο ασκητής της Ευρύχου. Εκείνο που γνωρίζουμε από την ακολουθία του είναι ότι από βρέφος «ἐγένου τοῦ Κυρίου ἐραστὴς». Αγάπησε τον Θεό και τον ακολούθησε. Άφησε τον κόσμο και έγινε πολιστής της ερήμου και εραστής της ησυχίας.Στο ασκητήριό του τον επισκέπτονταν πλήθη πιστών, για να τον δουν, να τον συμβουλευθούν και να λάβουν την ευχή του. και ο Όσιος τους δεχόταν όλους με αγάπη και υπομονή. τους δίδασκε και τους παρηγορούσε. τους συμβούλευε να αφήσουν τα μίση και τις κακίες μεταξύ τους και να μετανοήσουν.Ο Τριαδικός Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας. «Φέρων τὸν σταυρὸν ἐπ’ ὤμων σου… καὶ πάθη θανατώσας τὰ τοῦ σώματος συντόνοις ἀγρυπνίαις καὶ δεήσεσι χάριν ἀπείληφας, Ὅσιε, τοῦ θεραπεύειν νοσήματα», γράφει ο υμνογράφος. Καθημερινά στο κελλί του, μαζί με την διδασκαλία που προσέφερε, θεράπευε ασθενείς και πάσχοντες.Έτσι, αφού έζησε ο Όσιος Κυριακός ως άγγελος στην ψυχή και Θαυματουργός, κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τῆς ἐρήμου πολίτης καὶ ἐν σώματι ἄγγελος καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, Θεοφόρε Κυριακὲ πατὴρ ἠμῶν νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν, θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τᾶς ψυχᾶς τῶν πίστει προστρεχόντων σοί. Δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05240295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινίων του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Κάρραις της Συρίας",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05240395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γρηγόριος Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ",
|
||
"short": "Άγιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γρηγόριος, κατά κόσμον Γαβριήλ, ήταν αδελφός του Αρχιεπισκόπου του Νόβγκοροντ Ιωάννη (1165 - 1185 μ.Χ.), τον οποίο βοήθησε στην ανοικοδόμηση της μονής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη νήσο Μιγιασίνο. Εκεί ο Γαβριήλ εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Γρηγόριος. Το 1187 μ.Χ. εξελέγη Αρχιεπίσκοπος του Νόβγκοροντ και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1193 μ.Χ.Η Εκκλησία τιμά, την μνήμη του στις 10 Φεβρουαρίου, κατά την εορτή της ιεράς συνάξεως πάντων των εν Νόβγκοροντ της Ρωσίας Αγίων Ιεραρχών."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη ευρέσεως της ιεράς εικόνας του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου του Μυροβλύτου",
|
||
"short": "Μνήμη ευρέσεως"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εύρεση της ιεράς εικόνας του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου έγινε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1936 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052503": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κελεστίνος",
|
||
"short": "Άγιος Κελεστίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κελεστίνος, άνηκε στην ηρωική φάλαγγα της σταυρικής πορείας του Ιησού προς τον Γολγοθά. Βάδισε και ο ίδιος με θαυμαστή καρτερία το δρόμο του μαρτυρίου. Διακαής του πόθος, ήταν η γρηγορότερη επικράτηση της αληθινής θρησκείας. Ο πόθος του αυτός τον ώθησε να κηρύττει με παρρησία το Ευαγγέλιο της σωτηρίας και να αγρεύει ψυχές. Οι διαρκείς αγώνες του ενάντια στο ψεύδος στις αιρέσεις και τα μιαρά είδωλα εξόργισαν τούς ιερείς των ειδώλων. Ομολόγησε με νεανικό σθένος την πίστη του στον αρχηγό της ζωής και του θανάτου και με θαυμαστή καρτερία υπέμεινε τα διάφορα βασανιστήρια, ευχαριστώντας και δοξολογώντας το Θεό πού τον αξίωσε και εκείνον του μαρτυρίου. Εξοργισμένοι οι σκληροί βασανιστές, καθώς δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν από την ψυχή του το Χριστό, τον θανάτωσαν με πυρακτωμένο σίδερο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παγχάριος",
|
||
"short": "Άγιος Παγχάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Εκκλησία μας, μαζί με τον μάρτυρα Άγιο Κελεστίνο μνημονεύει και τον Άγιο Παγχάριο. Δεν έχουμε όμως πληροφορίες για τον βίο του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250399": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη των Αγίων της Βολυνίας",
|
||
"short": "Σύναξη των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί είναι:Ισαπόστολοι Κύριλλος και Μεθόδιος, Όλγα πριγκίπισσα του Βλαδιμίρ, Ιερομάρτυς Αθανάσιος του Μπρέστ, Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, Στέφανος και Αμφιλόχιος Επίσκοποι Βλαδιμίρ, Ιερομάρτυς Μακάριος Αρχιμανδρίτης του Κάνεφ, Γιαροπόλκ ηγεμόνας του Βλαδιμίρ, Όσιος Θεοδόσιος (ηγεμόνας Θεόδωρος του Οστρόβου), Άγιος Πέτρος Μόσχας, Άγιος Φώτιος Μόσχας, Άγιος Θεόγνωστος Μόσχας, Άγιος Κυπριανός Μόσχας, Άγιος Ιννοκέντιος του Ιρκούτσκ, Όσιος Βαρλαάμ, Όσιος Νέστωρ της Κρονίστα, Όσιος Νικόλαος του Σαντονέ, Όσιος Ιώβ του Ποτσάεβ, Όσιος Μεθόδιος του Ποτσάεβ, Άγιος Όλεγκ του Μπρυάνσκ, Αγία Ιουλιανή Οσλάνσκαγια, Άγιος Γιαροπόλκ του Βλαδιμίρ, Άγιος Ίγκορ.Η Εκκλησία τιμά, επίσης, την ιερή μνήμη αυτών στις 10 Οκτωβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052504": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ολβιανός",
|
||
"short": "Όσιος Ολβιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ολβιανός, αφού ασκήτεψε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διονύσιος Επίσκοπος Μιλάνου",
|
||
"short": "Άγιος Διονύσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Διονύσιος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος του Μιλάνου της Ιταλίας. Κατά το 355 μ.Χ. εξορίσθηκε από τον φιλαρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337-361 μ.Χ.) στην Καππαδοκία, λόγω της σθεναρής στάσεώς του έναντι των αιρετικών, και κοιμήθηκε εκεί το 359 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Θέκλα του Περεγιασλάβλ",
|
||
"short": "Οσία Θέκλα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Θέκλα έζησε στη Ρωσία κατά τον 15ο και 16ο αιώνα μ.Χ. και ήταν μητέρα του Οσίου Δανιήλ του Περεγιασλάβλ (τιμάται 7 Απριλίου). Ακολούθησε τον μοναχικό βίο και έγινε μοναχή στη μονή της Αγίας Τριάδος του Περεγιασλάβλ. Κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ζηνόβιος Επίσκοπος Φλωρεντίας",
|
||
"short": "Άγιος Ζηνόβιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ζηνόβιος καταγόταν από την Ελλάδα. Ήταν σοφιστής και δίδασκε ρητορική στην Φλωρεντία. Ασπάσθηκε τη Χριστιανική πίστη, παρά την σθεναρή αντίδραση των γονέων του, και εξελέγη Επίσκοπος της Φλωρεντίας της Ιταλίας. Σύντομα και οι γονείς του βαπτίσθηκαν Χριστιανοί και έγιναν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Συνδέθηκε με πνευματική φιλία με τον Άγιο Αμβρόσιο, Επίσκοπο Μεδιολάνων και τον Επίσκοπο της Ρώμης Δάμασο (366 - 384 μ.Χ.), ο οποίος τον απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη λόγω του Αρειανισμού και των ταραχών που προκαλούσαν στην Εκκλησία οι αιρετικοί. Αξιώθηκε από τον Τριαδικό Θεό του χαρίσματος της θαυματουργίας και κοιμήθηκε με ειρήνη το 390 μ.Χ. επί του αυτοκράτορα της Δύσεως Ονωρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05250795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Aldhelm",
|
||
"short": "Άγιος Aldhelm"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Aldhelm έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και ήταν επίσκοπος της πόλης Sherborne."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052600": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος από την Θεσσαλονίκη ο Δερβίσης",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και έμενε στην περιοχή της Λαοδηγίας ή Λαγωδιανής (σημερινή Λαοδηγήτρια). Σε νεαρή ηλικία έφθασε στη Σμύρνη, προσπαθώντας να αποφύγει τις ακόλαστες προθέσεις κάποιου Τούρκου. Για άγνωστους σε μας λόγους, στην πόλη αυτή απαρνήθηκε την πίστη του και εξισλαμίσθηκε. Αργότερα επισκέφθηκε τη Μέκκα και εισήλθε στο Τάγμα των Δερβίσηδων.Ελεγχόμενος όμως από τη συνείδησή του προσποιήθηκε τον τρελό και υπό το σχήμα του Δερβίση, περιόδευσε για 18 χρόνια σε υπόδουλες χώρες ελέγχοντας δριμύτατα την τουρκική τυραννία. Όσες δε φορές του δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλώσει την πίστη του στο Χριστό το έκανε εκτελώντας έργα αγαθά.Ευρισκόμενος στη Χίο, παρακολούθησε άφοβα σε Χριστιανική Εκκλησία τις ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής φορώντας ακόμη τα ρούχα του Δερβίση.Από τη Χίο μετέβη στη Σμύρνη και παρουσιάσθηκε στον κριτή της πόλης στον οποίο ομολόγησε με θάρρος ότι μετανόησε για την προηγούμενη κατάστασή του και επανέρχεται πλέον στο χριστιανισμό. Μπροστά του δε έβγαλε και ποδοπάτησε τα ρούχα του Δερβίση. Τον έριξαν αμέσως στη φυλακή από την οποία τον έβγαλαν τρεις φορές προσπαθώντας με κολακείες και απειλές να κάμψουν το φρόνημά του και την πίστη του. Όμως ο Αλέξανδρος παρέμεινε ακατάβλητος και σταθερός στην απόφασή του να μαρτυρήσει για την αγία πίστη του. Όταν δε προσήλθε στον τόπο της εκτέλεσης προσευχόταν γονατιστός και ατάραχος μπροστά στο πολυάριθμο και μανιασμένο πλήθος των Τούρκων, Ελλήνων, Φράγκων και Αρμενίων. Γεμάτος χαρά και θάρρος, υπέμεινε με καρτερία το μαρτυρικό του θάνατο δι' αποκεφαλισμού, στις 26 Μαΐου 1794, γενόμενος έτσι κι εκείνος κάτοικος της άνω Ιερουσαλήμ και μέτοχος της ουράνιας δόξας."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλφαίος ο Απόστολος",
|
||
"short": "Άγιος Αλφαίος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν υπάρχουν σαφή βιογραφικά του στοιχεία, γι' αυτό δεν μπορούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα ποιος Αλφαίος είναι. Κατ' άλλους (μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης) πρόκειται για τον Ιάκωβο τον Αλφαίο, έναν από τους Δώδεκα Αποστόλους και αδελφό του Ευαγγελιστή Ματθαίου, και κατ' άλλους, το οποίο είναι και πιθανότερο, για τον Αλφαίο ή τον Κλεόπα, σύζυγο της Μαρίας, συγγενούς της Θεοτόκου, ο οποίος κατανάλωσε το βίο του, με τη σύζυγο και τα τέκνα του, εργαζόμενος υπέρ της διαδόσεως του Ευαγγελίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Συνέσιος ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιος Συνέσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Πολύ φτωχές δυστυχώς είναι οι πληροφορίες που έχουμε για τον Κύπριο αυτόν άγιο. Τόσο το συναξάρι όσο κι η ακολουθία του ελάχιστα πράγματα μας προσφέρουν.Σύμφωνα μ' αυτές ο άγιος Συνέσιος γεννήθηκε στην Καρπασία. Ήταν άνθρωπος πράος κι ανεξίκακος και διαδέχτηκε στον επισκοπικό θρόνο τον Άγιο Φίλωνα (βλέπε 24 Ιανουαρίου). Αυτού μάλιστα και το ιερό έργο ζήλωσε και συμπλήρωσε.Ενάντια στις αιρέσεις, που σύμφωνα με τον άγιο Επιφάνιο ξεπερνούσαν σε αριθμό τον καιρό αυτό τις ογδόντα, κινήθηκε με φλόγα και χριστιανική σύνεση ο άγιος Συνέσιος. Με το ραβδί του ιεραποστόλου και τη μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι τομώτερη κι από το πιο κοφτερό εργαλείο ανέλαβε ο ουρανοπολίτης Ιεράρχης τον σκληρό αγώνα για την αντιμετώπιση και διάλυση των αιρέσεων. Η πραότητα του, η γλυκύτητα των λόγων του και τα πειστικά επιχειρήματα του ενισχυμένα με τα πολλά του θαύματα φέρνουν παντού και τα ανάλογα αποτελέσματα. Οι εχθροί της Εκκλησίας, που ζητούν να ξεσχίσουν τον άρραφο χιτώνα του Κυρίου, παραμερίζονται από παντού και παραπλανημένοι πιστοί με δάκρυα μετανοίας ξαναγυρνούν στη μάνδρα του Χριστού. Η επιτυχία είναι αφάνταστη. Σε λίγα χρόνια η Αγία Νήσος ξαναβρίσκει την ειρήνη της και τον δρόμο της χριστιανικής πίστεως.Μα κι όταν ο Άγιος κοιμήθηκε, δεν σταμάτησε να προσφέρει σ' εκείνους που με πίστη καταφεύγουν στη χάρη του τις θεραπείες και τις δωρεές του. Πολλά θαύματα του Αγίου αναφέρονται από τους κατοίκους της Καρπασίας μ' ευλάβεια κι ευγνωμοσύνη. Ιδιαίτερα τιμάται σαν θεραπευτής της δυσουρίας. Αλλά κι ότι τιμωρεί με την ίδια αρρώστια όλους εκείνους οι οποίοι τολμούν και δοκιμάζουν να καταχραστούν την περιουσία του. Επίσης μεταξύ των κατοίκων επικρατεί η γνώμη ότι ο φιλάνθρωπος επίσκοπος προσφέρει θαυματουργικά τις δωρεές του χωρίς ανταλλάγματα ακριβά ή πολύτιμα. Είναι πολύ ολιγαρκής. Κι ένα κρεμμύδι είναι αρκετό να ικανοποιηθεί ο άγιος και να προσφέρει τη θαυματουργική θεραπεία του. Ένα πράγμα όμως δεν θέλει. Να του πειράξουν ή να του αφαιρούν τα δικά του."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ελευθέριος Επίσκοπος Ρώμης",
|
||
"short": "Άγιος Ελευθέριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ελευθέριος, Επίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στην Νικόπολη της Ηπείρου. Μετέβη στη Ρώμη, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και το 174 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Ρώμης. Αγωνίσθηκε σθεναρά κατά των Γνωστικών και των Μοντανιστών και διακρίθηκε για την φιλανθρωπία και την Ιεραποστολική δράση του, αφού απέστειλε κήρυκες του θείου λόγου στην Αγγλία.Ο Άγιος Ελευθέριος κοιμήθηκε με ειρήνη το 189 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Φουγάτιος και Δαμιανός",
|
||
"short": "Όσιοι Φουγάτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Όσιοι Φουγάτιος και Δαμιανός έζησαν τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ήταν μοναχοί στη Ρώμη και απεστάλησαν από τον Επίσκοπο Ρώμης Ελευθέριο στην Αγγλία, για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Κοιμήθηκαν με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πρίσκος ο Μάρτυρας και η συνοδεία αυτού",
|
||
"short": "Άγιος Πρίσκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Πρίσκος ήταν Ρωμαίος ανώτερος αξιωματικός και έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Υπηρετούσε στην πόλη Μπεζανσόν της Γαλλίας υπό τις διαταγές του Αυρηλιανού, αλλά επειδή ήταν Χριστιανός συνελήφθη μαζί με τους συστρατιώτες του και βασανίσθηκε. Όλοι τελειώθηκαν μαρτυρικά το 272 μ.Χ. και τα ιερά λείψανά τους ανακαλύφθηκαν από τον Άγιο Γερμανό της Ωξέρρης, ο οποίος ανήγειρε ναό προς τιμήν των Αγίων Μαρτύρων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιούλιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ιούλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος έζησε κατά τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. και υπηρετούσε ως στρατιώτης στον Ρωμαϊκό στρατό. Επειδή ήταν Χριστιανός, διαβλήθηκε στον έπαρχο Μάξιμο και συνελήφθη. Οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν με τον φόβο και τις υποσχέσεις να τον κάνουν να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος όμως με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη του στον Χριστό. Διακήρυξε μάλιστα με παρρησία ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Αληθινός Θεός, ο Οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών, για να σώσει τον άνθρωπο και να ανοίξει τις πύλες του παραδείσου. Μετά από πιέσεις του άρχοντα ο Άγιος είπε με γενναιότητα ότι προτιμά να πεθάνει και να ζήσει με τους Αγίους, παρά να αρνηθεί την πίστη του. Έτσι καταδικάσθηκε στον δι' αποκεφαλισμού θάνατο το 302 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στο Δορύστολο της Μυσίας.Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος συνδεόταν με τους αγίους Πασικράτη, Βαλεντίωνα και Ησύχιο, που μαρτύρησαν νωρίτερα (τιμούνται 24 Απριλίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052607": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Augustine Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας",
|
||
"short": "Άγιος Augustine"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Σάξονες, οι Άγγλοι, οι Τζιούτς και οι ειδωλολάτρες Γερμανοί, οι οποίοι άρχισαν να εγκαθίστανται στη Βρετανία από το 454 μ.Χ., αφού απώθησαν διά πυρός και σιδήρου πιο ορεινούς τόπους και στα νησιά τους Βρετανούς, εξακολούθησαν να ζουν μέσα στο σκοτάδι της πλάνης και της ειδωλολατρίας.Ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος ο Μέγας (τιμάται 12 Μαρτίου), εκπληρώνοντας παλαιό διακαή πόθο του να εκχριστιανίσει τους Αγγλοσάξονες, απέστειλε εκεί τον Άγιο Augustine (Αυγουστίνο), μοναχό του Αγίου Ανδρέου της ομώνυμης μονής στη Ρώμη, συνοδευόμενο από σαράντα μοναχούς, για να αναλάβει το έργο αυτό.Αφού έφθασαν μετά από πολλές περιπέτειες στη Βρετανία, αποβιβάσθηκαν στο νησί Τάνετ το 596 μ.Χ. και αμέσως ειδοποίησαν τον βασιλέα του Κέντ Ethelbert (τιμάται 24 Φεβρουαρίου) σχετικά με την άφιξή τους στη χώρα του και για τον σκοπό αυτών. Μετά από λίγες ημέρες ο βασιλέας μετέβη αυτοπροσώπος στο νησί, για να τους συναντήσει. Αφού τους άκουσε, δέχθηκε να τους παράσχει διευκολύνσεις, χωρίς όμως να υποσχεθεί ή να δεσμευθεί ότι θα πίστευε και ο ίδιος στον Χριστό.Τους παραχώρησε, λοιπόν, κατοικία στο Καντέρμπουρυ, όπως και το ναό του Αγίου Μαρτίνου, τον οποίο είχαν αφήσει οι παλαιοί Βρετανοί. Το ναό αυτό χρησιμοποιούσε η βασίλισσα Μπέρθα, Χριστιανή από την Γαλλία, η οποία είχε ως προσωπικό της εφημέριο κάποιον Επίσκοπο από το Παρίσι.Έχοντας το ναό αυτό ως ορμητήριο οι ιεραπόστολοι μοναχοί άρχισαν να κηρύττουν, να βαπτίζουν και να τελούν τη Θεία Λειτουργία. Πολλοί ειδωλολάτρες προσειλκύσθησαν από αυτούς στην Ορθόδοξη πίστη. Μετά παρέλευση ενός έτους, ο Άγιος Augustine μετέβη στην Αρελάτη, όπου χειροτονήθηκε Επίσκοπος από τον Μητροπολίτη Βιργίλιο. Αφού επέστρεψε, απέστειλε στη Ρώμη τον Λαυρέντιο και τον Πέτρο, για να ζητήσουν και άλλους ιεραποστόλους προς ενίσχυση του έργου τους.Ο Πάπας Γρηγόριος απέστειλε πολλούς εκλεκτούς μαθητές του, μεταξύ των οποίων ήταν ο Μελέτιος (τιμάται 24 Απριλίου) πρώτος Επίσκοπος του Λονδίνου, ο Justus (Ιούστος) (τιμάται 10 Νοεμβρίου) πρώτος Επίσκοπος Ρότσεστερ, ο Παυλίνος (τιμάται 10 Οκτωβρίου) πρώτος Αρχιεπίσκοπος Υόρκης και ο Ρουφινιανός, τρίτος ηγούμενος της μονής των Αγίων Πέτρου και Παύλου Καντουαρίας. Ο Άγιος Bede (Βεδέας) (τιμάται 27 Μαΐου) αναφέρει ότι ο Επίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος απέστειλε διά των ιεραποστόλων αυτών προς την Εκκλησία της Βρετανίας πολλά ιερά σκεύη για τη λατρεία, καλύμματα του Θυσιαστηρίου, άμφια των ιερέων, ιερά λείψανα Αγίων και πολλά βιβλία. Το 604 μ.Χ. απέστειλε προς τον Άγιο Αυγουστίνο το παλλίον (επισκοπικό ωμοφόριο) με εντολή να χειροτονήσει δώδεκα Επισκόπους υπαγόμενους στη μητροπολιτική του έδρα. Η εντολή αυτή δεν εκτελέσθηκε αμέσως λόγω διαφόρων εκκλησιαστικών δυσχεριών.Ο Άγιος Αυγουστίνος λίγο πριν την κοίμησή του χειροτόνησε ως διάδοχό του τον Άγιο Λαυρέντιο (τιμάται 3 Φεβρουαρίου), για να μην απομείνει χωρίς ποιμένα η νεαρή Εκκλησία.Ο Άγιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 605 μ.Χ. και υπήρξε αναμφίβολα ο θεμελιωτής της Εκκλησίας των Αγγλοσαξόνων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Φηλικίσσιμος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος μαρτύρησαν το 303 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στην πόλη Τόντι της περιοχής της Ομβρικής της Ιταλίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05260895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ελένη",
|
||
"short": "Αγία Ελένη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στους Συναξαριστές αναφέρεται ότι ήταν αδελφή του Αγίου Αβερκίου (βλέπε ίδια ημέρα) και μαρτύρησε δια λιθοβολισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05261095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ζαχαρίας ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ζαχαρίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ζαχαρίας ήταν δεύτερος Επίσκοπος της Βιέννης και μαρτύρησε υπέρ Χριστού το 160 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0526995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σιμίτριος ο Μάρτυρας και οι συν αυτώ Είκοσι τρείς Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιος Σιμίτριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Σιμίτριος μαρτύρησε μαζί με άλλους είκοσι τρείς Χριστιανούς το 159 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευσεβιώτης",
|
||
"short": "Άγιος Ευσεβιώτης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ευσεβιώτης (ή Ευβίοτος) μαρτύρησε δια πυρός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052702": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βασίλειος ο εκ Γεωργίας",
|
||
"short": "Όσιος Βασίλειος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Βασίλειος έζησε τον 11ο αιώνα μ.Χ. στη Γεωργία και ήταν υιός του βασιλέως Μπαγράτ Γ'. Κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλύπιος",
|
||
"short": "Άγιος Αλύπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Αλύπιος τελειώθηκε, αφού του συνέτριψαν το κεφάλι του με ογκόλιθο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Bede ο Ομολογητής",
|
||
"short": "Όσιος Bede"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Bede (Βεδέας) γεννήθηκε στη Νορθμπρία της Αγγλίας το 673 μ.Χ. Σε ηλικία επτά ετών εισήλθε στη μονή του Γιάρροου, όπου σπούδασε και παρέμεινε καθ' όλο τον βίο του, χωρίς ποτέ να απομακρυνθεί από τα όρια αυτής. Όπως εξάγεται από τα συγγράμματά του και από άλλες μαρτυρίες, ανάλωσε τον βίο του και όλη την ενεργητικότητά του στην μελέτη των Αγίων Γραφών, στην ακριβή τήρηση των Κανόνων της μοναχικής πολιτείας, τη διδασκαλία και τη συγγραφή. Οι θεολογικές του εργασίες, κυρίως ερμηνευτικές, ήσαν εμβριθείς και εξετιμώντο πολύ, αλλά ο Όσιος Βεδέας κατέστη περίφημος κυρίως ως ιστορικός. Το υπό τον τίτλο «Ιστορία της Εκκλησίας της Αγγλίας και του Αγγλικού λαού» έργο του, είναι η σπουδαιότερη πηγή για την πριν από αυτόν ιστορική περίοδο της Βρετανίας και της Εκκλησίας αυτής. Συνέθεσε, επίσης, ύμνους και άλλα ποιήματα, επιστολές, διάφορες ομιλίες και συνέθεσε το «Μικρόν Μαρτυρολόγιον» με ιστορικές σημειώσεις.Ο Όσιος Bede ήταν ο πρώτος, ο οποίος συνέγραψε στην αγγλική γλώσσα. Εκτός των προσόντων του αυτών ήταν προ πάντων άνθρωπος του Θεού, ευλαβής, ταπεινός, αγνός στην ψυχή και το σώμα.Την τελευταία ημέρα της ζωής του, όταν πλέον είχε εντελώς εξαντληθεί, ένας από τους μαθητές του, του υπενθύμισε ότι απομένει το τελευταίο κεφάλαιο του Ιωάννου προς ερμηνεία. «Γράφε, τέκνον μου», είπε ο Όσιος και άρχισε να υπαγορεύει. Όταν το κεφάλαιο τελείωσε, ο ετοιμοθάνατος αδελφός αποχαιρέτησε όλους τους μοναχούς, στους οποίους διένειμε μικρά δώρα ως ευλογία, στράφηκε προς το ναό, όπου καθημερινά προσευχόταν επί εξήντα συναπτά έτη, πρόφερε τους λόγους «Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι» και παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού το 735 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σωφρόνιος εκ Βουλγαρίας",
|
||
"short": "Άγιος Σωφρόνιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σωφρόνιος, κατά κόσμον Στέφανος, καταγόταν από την Βουλγαρία και έζησε τον 15ο και 16ο αιώνα μ.Χ. Ήταν πρεσβύτερος της εκκλησιαστικής κοινότητος Πενκιόβσι, κοντά στην Σόφια, και λόγω των επιδρομών των Τούρκων κατέφυγε στη Βαλαχία, κοντά στο βοεβόδα Ραντούλ. Στη συνέχεια ασκήτεψε θεοφιλώς σε μονή της περιοχής Ρουσκούκ, ίσως σε αυτή που ίδρυσε ο Πατριάρχης Τυρνόβου Άγιος Ιωακείμ (τιμάται 18 Ιανουαρίου), και διακρίθηκε για τη φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη του.Ο Άγιος Σωφρόνιος κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ματθαίος ο εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Όσιος Ματθαίος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ματθαίος του Ζαράνσκιυ, κατά κόσμον Μητροφάνης Κούζμικ Σβέκωφ, γεννήθηκε, το 1861 μ.Χ., στην πόλη Βγιάτκα. Ο πατέρας του ήταν υποδηματοποιός και ο Όσιος στη νεαρή ηλικία του, ασχολήθηκε με το εμπόριο.Το 1891 μ.Χ., ο Μητροφάνης κείρεται μοναχός στη μονή του Αγίου Αλεξάνδρου και λαμβάνει το όνομα Ματθαίος. Εδώ ασκείται στην υπακοή και διδάσκεται την αδιάλειπτη προσευχή. Ο Άγιος Θεός του δωρίζει το χάρισμα της θαυματουργίας και το πρόσωπο του Οσίου γίνεται πνευματικό καταφύγιο και παρηγοριά για τον λαό του Θεού.Έτσι, αφού έζησε θεοφιλώς, ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1927 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Αγίου Φωτίου Μητροπολίτη Μόσχας",
|
||
"short": "Ανακομιδή ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εύρεσις και μετακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου Φωτίου (τιμάται 2 Ιουλίου), έγινε στις 17 Μαΐου του 1472 μ.Χ., κατά την διάρκεια της ανέγερσης του νέου ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή ιερών λειψάνων του Αγίου Κυπριανού Μητροπολίτη Μόσχας",
|
||
"short": "Ανακομιδή ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εύρεσις και μετακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου Κυπριανού (τιμάται 16 Σεπτεμβρίου), έγινε στις 17 Μαΐου του 1472 μ.Χ., κατά την διάρκεια της ανέγερσης του νέου ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052708": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιούλιος ο Στρατηλάτης ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ιούλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος μαρτύρησε επί αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.) και Μαξιμιανού (285 - 305 μ.Χ.). Επειδή ήταν Χριστιανός, συνελήφθη το 297 μ.Χ. στο Δορύστολο, επαρχία της Κάτω Μοισίας και οδηγήθηκε ενώπιον του επάρχου Μαξίμου, ο οποίος τον προέτρεψε να αρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα, για να ζήσει. Ο στρατιώτης Ιουλιανός όμως με πνευματική ανδρεία ομολόγησε το Όνομα του Θεού ενώπιον των ειδωλολατρών. Τότε ο άρχοντας έδωσε εντολή να θανατωθεί διά ξίφους.Όταν έφεραν τον Άγιο στον τόπο της καταδίκης του, τον αποχαιρέτισαν όλοι. Κάποιος Χριστιανός, που ονομαζόταν Ησύχιος, τον παρακάλεσε να τον ενθυμείται στις προσευχές του μαζί με τους Μάρτυρες Πασικράτη και Βαλεντίωνα, που είχαν πεθάνει μαρτυρικά (τιμούνται 24 Απριλίου).Στην συνέχεια ο δήμιος εκτέλεσε την εντολή και αποκεφάλισε τον Άγιο. Έτσι ο Άγιος Ιουλιανός εισήλθε στη χαρά του Κυρίου αυτού και έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05270895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μιχαήλ εκ Γεωργίας",
|
||
"short": "Όσιος Μιχαήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μιχαήλ Παρεκχέλι έζησε και ασκήτεψε κατά τον 13ο και 14ο αιώνα μ.Χ. στη Γεωργία. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05271095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Λάζαρος του Πσκώφ",
|
||
"short": "Όσιος Λάζαρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Λάζαρος γεννήθηκε το 1733 μ.Χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς και μεγάλωσε στην πόλη Όποτσα κοντά στην περιοχή του Πσκώφ. Έγινε μοναχός στη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Λαύρας του Πσκώφ και ανέλαβε το 1800 μ.Χ. καθήκοντα οικονόμου της μονής. Διακρίθηκε για την ευσέβεια και τον ασκητικό του βίο και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1824 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0527995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φίλιππος Α' Μητροπολίτης Μόσχας",
|
||
"short": "Άγιος Φίλιππος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Φίλιππος έζησε τον 15ο αιώνα μ.Χ. και ήταν από το 1455 μ.Χ. Επίσκοπος Σουζδαλίας. Επελέγη από τον Μητροπολίτη Μόσχας Θεόγνωστο και τον μεγάλο πρίγκιπα Ιβάν Γ' Βασίλιεβιτς (1462 - 1505 μ.Χ.), Μητροπολίτης Μόσχας το 1464 μ.Χ.Ο νέος Μητροπολίτης άρχισε αμέσως το θεοφιλές έργο του και ξεκίνησε την ανέγερση του καθεδρικού ναού του Ουσπένσκι. Φρόντισε με επιμέλεια για την εκπαίδευση των κληρικών και την καλλιέργεια ιερατικού ήθους σε αυτούς. Ασθένησε στις 4 Απριλίου 1473 μ.Χ. και κοιμήθηκε με ειρήνη.Μετά την κοίμησή του αποκαλύφθηκε ο ασκητικός του βίος, αφού φορούσε επάνω του για άσκηση βαριές αλυσίδες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"052800": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιγνάτιος Επίσκοπος Ροστώβ",
|
||
"short": "Άγιος Ιγνάτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιγνάτιος έζησε τον 13ο αιώνα μ.Χ. και εξελέγη Επίσκοπος της πόλεως Ροστώβ. Ποίμανε θεοφιλώς το ποίμνιό του για είκοσι έξι χρόνια και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1288 μ.Χ. Κατά την ημέρα της εξοδίου Ακολουθίας του κάποιοι πιστοί είδαν το τίμιο λείψανό του να σηκώνεται και να τους ευλογεί. Ο Άγιος Θεός τον ευλόγησε με το χάρισμα της θαυματουργίας και πολλά θαύματα επιτελούνται στον τάφο του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05280495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Φιλοθέα η Παρθενομάρτυρας",
|
||
"short": "Οσία Φιλοθέα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσιοπαρθενομάρτυς Φιλοθέα, γεννήθηκε στο Μολύβοτο της Παμφυλίας στη Μικρά Ασία. Οι γονείς της, πατρίκιος Ιωάννης και Ειρήνη, της έδωσαν Χριστιανική ανατροφή. στη σπουδή των ιερών γραμμάτων σημείωσε μεγάλη πρόοδο και είχε αποστηθίσει την Αγία Γραφή. Από την παιδική της ηλικία επιδόθηκε στον ασκητικό βίο και την άσκηση. Όταν έγινε δέκα τεσσάρων ετών υποχρεώθηκε, χωρίς την θέλησή της, να νυμφευθεί κάποιον δεκαεπταετή που ονομαζόταν Κωνσταντίνος. Κατόρθωσε όμως να πείσει το σύζυγό της να διατηρήσουν την αγνότητά τους και μέσα στο γάμο, μιμούμενοι το παράδειγμα του Οσίου Αμμούν (τιμάται 4 Οκτωβρίου) και της συζύγου του.Η Φιλοθέα έχασε νωρίς τους γονείς της, τη μητέρα της σε ηλικία τριών ετών και τον πατέρα της λίγο καιρό μετά τον γάμο της. Ο σύζυγός της χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά και αυτός πέθανε μετά από έξι έτη έγγαμου βίου. Η Φιλοθέα, αφού απελευθέρωσε τους δούλους της οικογένειας και διαμοίρασε τα πλούτη σε φτωχούς, εκκλησίες και μοναστήρια, μαζί με μία δούλη της αποσύρθηκε σε ένα νησί της λίμνης, που βρισκόταν κοντά στο Μολύβοτο.Καθημερινές της ενασχολήσεις ήταν η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή. Η φήμη των αρετών και της θεοφιλούς βιοτής της διαδόθηκε στις γύρω περιοχές. Η Οσία ανέλαβε ακόμη και το έργο της στηρίξεως των Χριστιανών και της κατατροπώσεως των ειδωλολατρών, όταν επανήλθαν στο προσκήνιο η ειδωλολατρία και οι διωγμοί. Ο Θεός της δώρισε το θαυματουργικό χάρισμα.Η Οσία, τέσσερις ημέρες πρό της κοιμήσεώς της, κάλεσε τους ιερείς της περιοχής και τους έδωσε τις τελευταίες υποθήκες της. Κοιμήθηκε με ειρήνη και το ιερό λείψανο αυτής ενταφιάσθηκε στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ήταν γνωστός και ως Αγία Σοφία. Τα ιερά λείψανα της Οσίας μετακομίσθηκαν από την Ανατολική Θράκη στο Τύρνοβο, την πρωτεύουσα του Β' Βουλγαρικού Κράτους, με πρωτοβουλία του βασιλέως Ιωαννικίου ή Καλοϊωάννου (1197 - 1207 μ.Χ.), ο οποίος εκμεταλλεύθηκε τη δεινή θέση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Δ' Σταυροφορία και κατέλαβε αρκετά εδάφη της. Τα ιερά λείψανα τα συνόδευσε τιμητικό στρατιωτικό άγημα και τα υποδέχθηκε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Τυρνόβου. Στην πορεία έγιναν πολλές θαυματουργικές θεραπείες ασθενών. Θεραπεύθηκε και ο επικεφαλής του αγήματος αξιωματικός Θεόδωρος. τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, της καλουμένης Τέμνισκας, μέσα στο Τύρνοβο.Μετά την άλωση του Τυρνόβου (1393 μ.Χ.) από τους Οθωμανούς Τούρκους, οι Βούλγαροι του Βιδυνίου ενδιαφέρθηκαν να μεταφέρουν τα ιερά λείψανα της Οσίας Φιλοθέας από το Τύρνοβο στην πρωτεύουσα του κρατιδίου τους, αφού στη βασιλεύουσα πόλη, το Τύρνοβο, δεν υπήρχε ούτε πολιτική ούτε πνευματική ηγεσία των Βουλγάρων. Ο τελευταίος Πατριάρχης της Εκκλησίας της Βουλγαρίας Ευθύμιος, είχε υποχρεωθεί να πάρει τον δρόμο της εξορίας. το γεγονός της μετακομιδής έλαβε χώρα δύο έτη μετά την άλωση του Τυρνόβου, δηλαδή το 1395 μ.Χ. Η μετακομιδή των λειψάνων έγινε με πανηγυρικό τρόπο και η Οσία Φιλοθέα από την στιγμή εκείνη κατέστη προστάτιδα και μεσίτρια των Βουλγάρων πιστών του βασιλείου του Βιδυνίου.Το 1396 μ.Χ. υπήρξε μοιραίο και για το Βιδύνιο. Οι Οθωμανοί Τούρκοι κατόρθωσαν να καταλύσουν και το τελευταίο αυτό βασίλειο των Βουλγάρων και να κυριαρχήσουν σε όλη την έκταση της Βουλγαρίας. Μέσα στη δίνη και το χαλασμό της αλώσεως χάθηκαν και τα ίχνη των ιερών λειψάνων της Οσίας Φιλοθέας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα ανακαλύπτουμε με βεβαιότητα στο δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνος μ.Χ. στην πόλη Άρτζες της Ουγγροβλαχίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05280595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σενατόρος Επίσκοπος Μιλάνου",
|
||
"short": "Άγιος Σενατόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σενατόρος καταγόταν από το Μιλάνο της Ιταλίας και παρακολούθησε ως Πρεσβύτερος, τις εργασίες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ.Εξελέγη Επίσκοπος του Μιλάνου και κοιμήθηκε με ειρήνη το 480 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05280695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Γκαλίτς της Ρωσίας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η ιερή εικόνα της Θεομήτορος εμφανίσθηκε το 1350 μ.Χ., στον Όσιο Αβράμιο του Γκαλίτς.Όταν ο Όσιος στεκόταν προσευχόμενος στις ακτές της λίμνης Γκαλίτς, κοντά στο βουνό, είδε ξαφνικά μέσα στο πυκνό δάσος ένα υπέρλαμπρο φώς και άκουσε την φωνή του Κυρίου, ο Οποίος τον καλούσε να ανέλθει στο όρος και να βρει την εικόνα της Παναγίας Μητέρας Του. Πράγματι ο Όσιος ανήλθε στο όρος, όπου βρήκε την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό στην τρυφερή αγκάλη της. με συγκίνηση και ευλάβεια ο Όσιος παρέλαβε την εικόνα και φρόντισε να ανεγερθεί στον ιερό εκείνο τόπο της ευρέσεως ένας μικρός ναός.Όπως αναφέρεται στα Χρονικά, ο πρίγκιπας Δημήτριος Θεοδώροβιτς ζήτησε να δει τον Όσιο και την εικόνα της Παναγίας. Ο Όσιος με θαυματουργικό τρόπο διέσχισε την λίμνη του Γκαλίτς και μετέφερε την εικόνα στην πόλη. Εκείνη την ημέρα τελέσθηκαν πολλά θαύματα και ο πρίγκιπας βοήθησε τον Όσιο στην ανέγερση μονής προς τιμήν της Θεοτόκου.Η Εκκλησία τιμά, επίσης, την εικόνα της Παναγίας του Γκαλίτς στις 15 Αυγούστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05280795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Κυρίας της Ειρήνης, εν Ρωσία",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05280895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του «νοητού τείχους», εν Ρωσία",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05281095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γερόντιος της Μόσχας",
|
||
"short": "Άγιος Γερόντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γερόντιος έζησε τον 15ο αιώνα μ.Χ. Το 1453 μ.Χ. ήταν Επίσκοπος Κολόμνας και στις 29 Ιουνίου 1479 μ.Χ. εξελέγη Μητροπολίτης Ρωσίας με τη συγκατάθεση του μεγάλου πρίγκιπα Ιβάν Γ'. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 1489 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05281100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός",
|
||
"short": "Άγιος Ανδρέας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο βίος του Αγίου Ανδρέου συντάχθηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, περί τα μέσα του 10ου αιώνος μ.Χ. (956 - 959 μ.Χ.), επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου.Ο Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, καταγόταν από την Σκυθία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (886 - 912 μ.Χ.). Από παιδική ηλικία είχε πουληθεί ως δούλος σε κάποιον πρωτοσπαθάριο και στρατηλάτη της Ανατολής, ονομαζόμενο Θεόγνωστο, άνδρα ενάρετο και ευσεβή, ο οποίος τόσο αγάπησε τον μικρό Ανδρέα, ώστε τον μεταχειρίστηκε ως υιό του, φροντίζοντας για την επιμελή και θεοσεβή μόρφωση αυτού.Τον Ανδρέα είλκυαν περισσότερο από κάθε άλλο τα ιερά γράμματα και ιδιαίτερα οι Βίοι και τα Μαρτύρια των αγωνιστών της Χριστιανικής πίστεως. Τέτοιος δε υπήρξε ο ζήλος του προς αυτά, ώστε αποκλήθηκε «σαλός» (μωρός), διότι ο ζήλος του αυτός τον ωθούσε πολλές φορές στο να υπομένει εμπαιγμούς, ταπεινώσεις και βαριές ύβρεις και να προβαίνει σε διαβήματα που κρίνονται ως ανισόρροπα και εκκεντρικά. Αλλά εκείνος υπέμενε τους εξευτελισμούς, παρηγορούμενος από το ότι πολλές φορές πετύχαινε να επαναφέρει στην ευθεία οδό παραστρατημένες υπάρξεις.Αλλά ο Άγιος Ανδρέας διακρινόταν και για την φιλανθρωπία και την αγαθοποιία του. Όχι μόνο μοιραζόταν τα υπάρχοντά του με τους φτωχούς, αλλά προσέφερε ότι είχε και ο ίδιος έμενε νηστικός και γυμνός. σε εκείνους που τον παρατηρούσαν για τις υπερβολικές αγαθοεργίες του, υπενθύμιζε τους λόγους του Κυρίου «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε», και τους έλεγε ότι στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου, και μάλιστα του πάσχοντος αδελφού, έβλεπε τον Χριστό.Ο Άγιος, σε μία ολονύκτια Ακολουθία στο ναό των Βλαχερνών είδε τη Θεοτόκο στον ουρανό προσευχόμενη και σκέπουσα το λαό με το τίμιο ωμοφόριό της (1 και 28 Οκτωβρίου).Κάποια ημέρα συνέβη κάτι παράδοξο στο θεράποντα του Κυρίου. Κατά την συνήθειά του, για να μην γνωρίζει κανείς την εργασία του στους προθάλαμους των εκκλησιών, όπου προσευχόταν, πορευόταν κρυφά προς το ναό της Πανυμνήτου Θεοτόκου, στην αριστερά στοά της αγοράς του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έτυχε, τότε, κάποιο παιδί να διέρχεται τη λεωφόρο, εκτελώντας διαταγή του κυρίου του. Ο Όσιος πήγαινε προς το ναό για να προσευχηθεί· το παιδί τάχυνε το βήμα του και τον πρόφθασε, χωρίς ο Όσιος να το αντιληφθεί. Όταν έφθασε προ των πυλών του ναού ο Ανδρέας, Θεού θέλοντος, εξέτεινε τη δεξιά του χείρα και αφού σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού τις πύλες, αυτές ευθύς υποχώρησαν. Εισήλθε στο ναό και άρχισε τις προσευχές, μη γνωρίζοντας ότι κάποιος τον παρακολουθούσε. Το παιδί, το οποίο ακολουθούσε τον Όσιο, γνώριζε ότι ο άνθρωπος ήταν σαλός. Όταν τον είδε να ανοίγει αυτομάτως τις πύλες του ναού, έφριξε και κυριεύθηκε από τρόμο· έλεγε, λοιπόν, στον εαυτό του: «Ποιόν δούλο του Θεού οι κατά αλήθειαν μωροί σαλό ονομάζουν! Πόσο μεγάλος άγιος είναι, και εμείς οι ανόητοι αγνοούμε! Πόσους κρυφούς δούλους έχει ο Θεός και ουδείς γνωρίζει τα περί αυτών!».Αυτά λογιζόταν το παιδί και πλησίασε, για να μάθει τί κάνει ο Άγιος εντός του ναού· βλέπει, λοιπόν, αυτόν προ του άμβωνος να κρέμεται στον αέρα και να προσεύχεται. Κατεπλάγη από το παράδοξο τούτο θέαμα και αναχώρησε, για να εκτελέσει την διαταγή του κυρίου του. Ο Όσιος τελείωσε την προσευχή του και έφυγε. Εξερχόμενος από το ναό, ασφάλισε πάλι τις θύρες με το σημείο του Σταυρού. Τότε αντιλήφθηκε την παρουσία του παιδιού και λυπήθηκε, επειδή κάποιος οικέτης έγινε θεατής των συμβάντων· ανέμενε την επιστροφή του παιδιού, για να του παραγγείλει να μην αποκαλύψει τα περί του Οσίου. Συνάντησε το παιδί και είπε: «Φύλαξε, τέκνον, όλα όσα είδες στον τόπο τούτο και θα έχεις το έλεος του Κυρίου του Θεού».Μία ημέρα, προς το τέλος της αγίας Τεσσαρακοστής, ο λαός της βασιλευούσης των πόλεων, της Κωνσταντινουπόλεως, επευφημούσε τον Δεσπότη Χριστό μετά βαΐων και ύμνων. Βλέπει, τότε, ο μακάριος Ανδρέας, κάποιον γέροντα, ωραίο κατά την εξωτερική εμφάνιση, να εισέρχεται στο ναό της του Θεού Σοφίας. Πλήθος λαού τον ακολουθούσε, με βάια και σταυρούς, οι οποίοι έλαμπαν ως αστραπή· μελωδούσαν μέλος τερπνό, ηδύ και σωτήριο. Ο ένας στον άλλο παραχωρούσε το προβάδισμα και όλοι κατευθύνονταν προς τον άμβωνα. Ο γέροντας εκείνος κατείχε κινύρα και έκρουε τις χορδές συνοδεύοντας τους ψάλτες. Ο μακάριος ετέρπετο από το θέαμα και την ψαλμωδία· σκίρτησε και είπε: «Μνήσθητι Κύριε τοῦ Δαβὶδ καὶ πάσης τῆς πραότητος αὐτοῦ. Ἰδού, ἀκούσαμε τὴν Κυρία τὴν Κυριοπρεσβεύτρια καὶ τὴν εὑρήκαμε ὅμοια πρὸς τὴ Σοφίαν τὴν τερπνή».Αυτά έλεγε ο Άγιος. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους σοφούς έλεγαν: «Πώς, σαλέ; Αναφέρεται στο στίχο αυτό του ψαλμού η Παναγία; Τί είναι αυτά τα οποία λέγεις;». και εξ αιτίας της άγνοιάς τους γέλασαν και αναχώρησαν. Ο μακάριος τα έλεγε αυτά επειδή είδε τον Δαβίδ με άλλους Προφήτες να έχουν έλθει εκεί.Έτσι θεοφιλώς έζησε ο διά Χριστόν σαλός Άγιος Ανδρέας και κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία εξήντα έξι ετών. Ευθύς ευωδίασαν μύρα και θυμιάματα στον τόπο εκείνο, όπου άφησε το πνεύμα του ο Άγιος. Μία γυναίκα φτωχή, η οποία διέμενε πλησίον οσφράνθηκε την ηδύπνοο και ασύγκριτη ευωδία. την ακολούθησε, λοιπόν, αυτή και έφθασε στον τόπο εκείνο όπου έκειτο ο Άγιος. Βρήκε τον μακάριο νεκρό· ήδη δε ανέβλυζε μύρο από το τίμιο λείψανό του. Έτραξε, λοιπόν, και ανήγγειλε το θαύμα, επικαλούμενη με όρκο ως μάρτυρα τον Θεό. Πολλοί συγκεντρώθηκαν τότε, αλλά δεν βρήκαν το τίμιο λείψανο του Αγίου. Τους προκαλούσε κατάπληξη, όμως, η ευοσμία του μύρου και των θυμιαμάτων. Ο Κύριος, ο Οποίος γνωρίζει τα κρίματα εκάστου και τα απόκρυφα κατορθώματα του Αγίου, μετέθεσε το λείψανο του Αγίου.Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι ο Άγιος Ανδρέας έγραψε πολλές προφητείες οι οποίες δεν εκδόθηκαν ποτέ και βρίσκονται στην Μονή Iβήρων.Προσευχή του Αγίου Ανδρέου προ της μακαρίας κοιμήσεώς του«Ὁ Πατέρας, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, Τριὰς ἡ ζωοποιὸς καὶ ὁμοούσιος, σύνθρονος καὶ ἀμέριστος, παρακαλοῦμέν Σε οἱ πένητες, οἱ ξένοι, οἱ πτωχοὶ καὶ γυμνοί· οἱ μὴ ἔχοντες ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου κλίνομεν τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, τῆς καρδίας καὶ τοῦ πνεύματος καὶ δεόμεθά Σου καὶ ἱκετεύομέν Σε, τὸν Θεόν, τὸ φοβερὸν ὄνομα Σαβαώθ· ἀγαθὲ καὶ ἅγιε Δέσποτα, πλαστουργέ, ποιητά, παντοκράτωρ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ πρόσδεξε εὐμενῶς τὴν ἱκετήριον δέησιν ἡμῶν τῶν ταπεινῶν καὶ ἀξίωσόν μας νὰ ἁγιασθῶμεν, ἐν τῇ δυνάμει καὶ τῷ ὀνόματί Σου, Κύριε, οἰκτίρμον, ἐλεῆμον, μακρόθυμε καὶ πολυέλεε. Ἐλθέ, Πατέρα, Υἱὲ καὶ Πνεῦμα Ἅγιο· ἐλθέ, τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μετὰ συμπαθείας διὰ τὰ παραπτώματά μας, τὰ ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ ἐν ἐνθυμήσει ἢ διανοίᾳ. Πάριδε καὶ ἄφες ταῦτα ἀγαθέ, εὔσπλαχνε, ἐλεῆμον, πολυέλεε. Καὶ μὴ μᾶς καταισχύνῃς· μὴ μᾶς ἀπορρίψῃς ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου· Σύ, ὁ Ὁποῖος ἀπὸ ἀγάπην ὑπερβολικὴν καὶ γλυκυτάτην φιλανθρωπίαν, κάμπτεσαι ἀπὸ τὰς προσευχὰς τῶν φίλων Σου»."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05281200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μήτρος",
|
||
"short": "Άγιος Μήτρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μήτρος (ή Δημήτριος), καταγόταν από ευσεβή και ενάρετη οικογένεια της Πελοποννήσου. Εξισλαμίσθηκε όμως σε νεαρή ηλικία μαζί με άλλους νέους της περιοχής του, πιθανώς μετά την κατάπνιξη της επανάστασης της Πελοποννήσου, το 1769 μ.Χ. Το χριστιανικό του όνομα ήταν Δημήτριος, όταν δε έγινε Μωαμεθανός ονομάστηκε Μουσταφάς.Προικισμένος με ευφυΐα και σοφία, αλλά και άλλα χαρίσματα, δραστήριος και δημιουργικός αναδείχθηκε γρήγορα μεταξύ των επιφανών Τούρκων της Πελοποννήσου και κατέλαβε το αξίωμα του Έπαρχου (ιμπροχώραγα), απέκτησε δε πολλά χρήματα και δούλους. Τίποτε όμως απ' όλα αυτά δεν ικανοποιούσε την ευγενή ψυχή του. Ο Μουσταφά κατατρωγόταν από τον πόθο να επιστρέψει στην πίστη των πατέρων του γι' αυτό και η δόξα και ο πλούτος δεν άγγιξαν ούτε αλλοίωσαν το χαρακτήρα του. Έλαβε λοιπόν την απόφαση να επιστρέψει στο Χριστιανισμό και προσήλθε σε κάποιο πνευματικό στην Τρίπολη, όπου με δάκρυα εξομολογήθηκε, έλαβε τη συμβουλή του και την ευλογία του, και ζούσε κρυφά χριστιανικά.Η χριστιανική του όμως ζωή, δεν άργησε να γίνει αντιληπτή από τούς Τούρκους, οι οποίοι τον κατήγγειλαν στον πασά της Τρίπολης. Ο Δημήτριος τότε συνελήφθη στο Μιστρά και οδηγήθηκε δέσμιος στο πασά της Τρίπολης, όπου με θάρρος ομολόγησε την πίστη του και την διακαή επιθυμία του να μαρτυρήσει για την πίστη του. Παρά τις συμβουλές και τις υποσχέσεις του πασά, την υπόμνηση, τι χρωστά στους Τούρκους για τα αξιώματα πού του χάρισαν, ο μάρτυρας παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του. Αμέσως τον φυλάκισαν και υστερα από λίγες ημέρες τον αποκεφάλισαν στις 28 Μαΐου 1794 μ.Χ., Κυριακή της Πεντηκοστής, στην Τρίπολη, προσθέτοντας στο «περικείμενον νέφος των μαρτύρων», ένα ακόμη περίσεμνο μάρτυρα. Το λείψανο του Αγίου παρέλαβαν οι χριστιανοί και το έθαψαν στον ναό του Αγίου μεγαλομάρτυρα Δημητρίου στην Τρίπολη. Μαρτύριο του Αγίου συνέγραψε ο Κορινθίας Μακάριος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"0528995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Κρήσκης, Παύλος και Διοσκορίδης",
|
||
"short": "Άγιοι Κρήσκης,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Είναι άγνωστο από που κατάγονταν οι Άγιοι Μάρτυρες Κρήσκης, Παύλος και Διοσκορίδης, οι οποίοι άθλησαν το 244 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Γορδιανού Γ' (238 - 244 μ.Χ.). Βρισκόμενοι στη Ρώμη και κηρύσσοντας το λόγο του Θεού, μετέστρεφαν και βάπτιζαν πολλούς από τους ειδωλολάτρες. Εξ αιτίας αυτού, αφού συνελήφθησαν, ρίχθηκαν στη φυλακή. Αλλά και εκεί εξακολουθούσαν μεταξύ των συγκρατουμένων τους το θεοφιλές έργο τους, πολλούς των οποίων έφεραν προς την Χριστιανική πίστη. Η ηγεμόνας πληροφορήθηκε αυτό και διέταξε, αφού μαστιγωθούν σκληρά, να ριχθούν μέσα σε αναμμένο καμίνι, όπου έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου και της δόξας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Άνδρας και η Σύζυγος του",
|
||
"short": "Άγιος Άνδρας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Μαρτύρησαν αφού συνέτριψαν τα κόκκαλά τους με ξύλα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος Πατριάρχης Αλεξανδρείας",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Είναι άγνωστος ο τόπος καταγωγής του Αγίου Αλεξάνδρου. Έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306 - 337 μ.Χ.). Διαδέχθηκε τον Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Αχιλλά και υπήρξε πνευματικός πατέρας του Μεγάλου Αθανασίου, του και διαδόχου αυτού στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ανήλθε το 313 μ.Χ. και διακρινόταν για τη βαθιά θεολογική μόρφωση, την πραότητα του χαρακτήρος και τις λοιπές αρετές του. Όταν το 319 μ.Χ. ο Άρειος δίδαξε για πρώτη φορά την αίρεσή του, ο Άγιος Αλέξανδρος προσπάθησε πατρικά να τον πείσει να μην διαδίδει τις πλανεμένες του δοξασίες, πλην όμως ο Άρειος, συνεπικουρούμενος και από άλλους ομόφρονές του, εξακολουθούσε να υποστηρίζει αυτές με τα δαιμονικά σοφίσματά του. Κατόπιν τούτου, αφού κλήθηκε δύο φορές σε απολογία ενώπιον του κλήρου της Αλεξανδρείας και δεν συμμορφώθηκε, αποκόπηκε από το σώμα της Εκκλησίας και αποκηρύχθηκε ως ασεβής και βλάσφημος.Παρακάθισε ο Άγιος Αλέξανδρος, παρά το γήρας του, στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., κατακεραύνωσε τον Άρειο διά των λόγων του, υπέγραψε με τους άλλους Πατέρες την καταδίκη αυτού.Αφού επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, εξακολούθησε να αγωνίζεται για τη στερέωση της Ορθοδόξου πίστεως μέχρι της κοιμήσεώς του το 326 μ.Χ., κατόπιν γονίμου και θεοφιλούς ποιμαντορίας δεκατριών ετών και αφού επέβαλε ως διάδοχό του τον μαθητή και συμμαχητή του, Μέγα Αθανάσιο (τιμάται 18 Ιανουαρίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Νάννος από τη Θεσσαλονίκη",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης ή Νάννος συνεπαρμένος από την μελέτη των Βίων των Αγίων και Μαρτύρων και κυριευμένος από ενθουσιασμό, που ενισχυόταν από το νεαρό της ηλικίας του, θέλησε να εισέλθει και αυτός στο χορό των Μαρτύρων. Ο μόνος τρόπος για την πραγματοποίηση της επιθυμίας του ήταν να αρνηθεί την πίστη του και κατόπιν να αποπλύνει την άρνησή του με τί αίμα του, καθιστώντας με αυτό τον ιδιότυπο τρόπο τον εαυτό του εξ αρνησιχρίστων Νεομάρτυρα.Ο πατέρας του, που ονομαζόταν και αυτός Ιωάννης, καταγόταν από το Γυναικόκαστρο, χωριό που βρίσκεται στην κοιλάδα του Αξιού, ενώ η μητέρα του Θωμαΐδα από το χωριό Κολόβι, που βρίσκεται κοντά στον Πολύγυρο της Χαλκιδικής. Kαι οι δύο όμως ζούσαν στη Θεσσαλονίκη, όπου νυμφεύθηκαν και έφεραν στον κόσμο τα δυο τους παιδιά, τον Θεόδωρο και τον Ιωάννη, που έλαβε αυτό το όνομα, διότι γεννήθηκε την παραμονή της εορτής του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου· για να διακρίνεται όμως από τον πατέρα του, τον φώναζαν Νάννο.Ο πατέρας του Νάννου λοιπόν ήταν υποδηματοποιός. Προς εξοικονόμηση των αναγκαίων πραγμάτων έφυγε από την Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Όταν αργότερα οι δύο υιοί του μεγάλωσαν, τους πήρε κοντά του και τους έμαθε την τέχνη του.Στη Σμύρνη ο νεαρός και ευσεβής Ιωάννης περνούσε τις ημέρες του εργαζόμενος, ενώ τον ελεύθερο χρόνο του τον αφιέρωνε, με την βοήθεια του αδελφού του, γιατί ο ίδιος ήταν αγράμματος, στην μελέτη της αγίας Γραφής και βίων Αγίων και Μαρτύρων, με αποτέλεσμα να ανάψει μέσα στην καρδιά του ο πόθος του μαρτυρίου. Παρακινούμενος από αυτή του την επιθυμία προσποιήθηκε ότι θέλει να προσέλθει στο Μωαμεθανισμό, έχοντας ως απώτερο σκοπό το μαρτύριο. Έτσι, εντελώς ξαφνικά, στις 3 Μαΐου του 1802 μ.Χ., χωρίς να φανερώσει τίποτε σε κανέναν και ενώ είχε σταλεί από τον πατέρα του σε κάποια δουλειά, πήγε και παρουσιάσθηκε ενώπιον των Τούρκων και δήλωσε ότι θέλει να προσχωρήσει στη θρησκεία τους. Ο πατέρας του, ανησυχώντας για την αργοπορία του υιού του και φοβούμενος μήπως του συνέβη κάποιο κακό, άρχισε να τον αναζητά μαζί με μερικούς συγγενείς του, οπότε και πληροφορήθηκαν την εξωμοσία του. Έσπευσαν τότε όλοι μαζί να τον εύρουν, για να πληροφορηθούν τον λόγο που τον οδήγησε σ' αυτήν την πράξη και να προσπαθήσουν να τον μεταπείσουν.Δυστυχώς όμως μάταια κόπιασαν, διότι ούτε καν μπόρεσαν να τον πλησιάσουν, αφού οι Τούρκοι που τον περιτριγύριζαν, μόλις τους είδαν, τους απομάκρυναν βίαια από κοντά του. Ο Ιωάννης, του οποίου η σκέψη από την αρχή ήταν προσηλωμένη στο μαρτύριο, θεωρώντας την άρνηση ως το μόνο μέσο για την επίτευξη του σκοπού του, προσπάθησε επανειλημμένα να γνωστοποιήσει την πρόθεσή του στους συγγενείς του, χωρίς όμως να το καταφέρει, αφού αυτοί τον απέφευγαν πλέον ως αρνησίθρησκο. Όταν τέλος, μετά από πολλές προσπάθειες, ο πατέρας του πληροφορήθηκε κάποιες δηλώσεις του και κατάλαβε ότι σκόπευε να μαρτυρήσει, του έστειλε μήνυμα πως η δύναμη του Σταυρού αρκεί για να τον ενδυναμώσει στο έργο του.Ύστερα από αυτό το περιστατικό, στις 25 Μαΐου και ημέρα Κυριακή, ενδύθηκε με χριστιανικά ενδύματα, φόρεσε στο κεφάλι του το τούρκικο κάλυμμα και παρουσιάσθηκε και πάλι στο κριτήριο των Τούρκων, για να ομολογήσει πλέον αυτή τη φορά τη Χριστιανική του ιδιότητα και ότι το όνομά του είναι Ιωάννης και όχι Μεχμέτ. Οι Τούρκοι έμειναν έκπληκτοι από τις δηλώσεις του και προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. του παρουσίασαν μάλιστα για να τον δελεάσουν μία πολύτιμη στολή και πολλά χρήματα, που θα γίνονταν δικά του, εάν ομολογούσε τον Μωάμεθ ως Θεό. Έφθασαν δε στο σημείο να του προτείνουν να δηλώσει ενώπιόν τους πως παραμένει Τούρκος και κατόπιν ήταν ελεύθερος να φύγει και να πάει όπου θέλει πιστεύοντας οτιδήποτε ήθελε. Γι' αυτούς αρκούσε μόνο να εξέλθει από το δικαστήριο ως Μεχμέτης και όχι ως Ιωάννης. Παρ' όλες όμως τις ελκυστικές προτάσεις που του έκαναν, δεν κατάφεραν να κλονίσουν το γενναίο του φρόνημα και να τον παρασύρουν στη γνώμη τους.Κάποιος Τούρκος αγάς, βλέποντας την υπομονή του Ιωάννου, πρότεινε κάποια λύση, σύμφωνα με την οποία ο Ιωάννης θα παρέμενε Τούρκος είτε το ήθελε, είτε όχι· πρότεινε λοιπόν να τον στείλουν στο Αλγέρι μ' ένα πλοίο, το πλήρωμα του οποίου αποτελείτο μόνο από Τούρκους. Ο Ιωάννης, ακούγοντας αυτήν την εκδοχή και φοβούμενος μήπως ματαιωθεί κατ' αυτό τον τρόπο το μαρτύριο που τόσο επιθυμούσε, προφασίσθηκε ότι επιθυμεί να του δοθούν δύο ημέρες διορία, για να σκεφθεί τις προτάσεις τους. Οι Τούρκοι, πιστεύοντας πως τελικά θα υποχωρούσε ο Ιωάννης, του παραχώρησαν την διορία που τους ζήτησε για να αποφασίσει, χωρίς όμως να σκεφθούν ότι έτσι θα έχαναν και την ευκαιρία να τον στείλουν με το πλοίο στο Αλγέρι.Μετά το τέλος της δεύτερης ημέρας τον κάλεσαν να παρουσιασθεί στη συνέλευσή τους, για να δώσει την τελική απάντηση. Ο Ιωάννης, ο οποίος είχε βεβαιωθεί νωρίτερα για την αναχώρηση του πλοίου, δήλωσε πως όχι μόνο δεν είχε μετανιώσει, αλλά επιθυμούσε τώρα ακόμα περισσότερο το μαρτύριο. μη έχοντας πλέον άλλη εκλογή οι Τούρκοι, αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Πριν όμως από αυτό θέλησαν να επιχειρήσουν άλλη μία φορά να τον μεταπείσουν. Γι' αυτό κάλεσαν τον πατέρα του, ο οποίος, επειδή φοβόταν, αρνήθηκε να παρουσιασθεί, λέγοντας πως δεν είχε πλέον καμία σχέση μαζί του.Έτσι, στις 29 Μαΐου του 1802 μ.Χ. και ημέρα Πέμπτη, ο Ιωάννης οδηγήθηκε στο Σοάν Παζάρι, τόπο των θανατικών εκτελέσεων. Πλήθος λαού είχε συγκεντρωθεί, για να παρακολουθήσει το μαρτύριό του, όχι μόνο Χριστιανοί αλλά και πολλοί Τούρκοι, Φράγκοι και Αρμένιοι, που έμειναν έκπληκτοι από τη γενναιότητα και το θάρρος του Μάρτυρος.Μετά τον αποκεφαλισμό του πολλοί Χριστιανοί προσπάθησαν να εξαγοράσουν κάτι δικό του, για να το έχουν ως φυλακτό. Κατ' αυτό τον τρόπο οι Τούρκοι συγκέντρωσαν πάνω από 3.000 γρόσια· έφθασαν μάλιστα στο σημείο να θέλουν να ακρωτηριάσουν τον Μάρτυρα, για να κερδίσουν περισσότερα. Τότε κάποιος ευλαβής Χριστιανός από την Μόσχα, ονομαζόμενος Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, για να αποφευχθεί η κατατεμάχιση του τιμίου λειψάνου του Νεομάρτυρος, επιχείρησε να το εξαγοράσει, πράγμα που κατόρθωσε δωροδοκώντας τον κριτή, που ήταν φίλος του, και τον έπαρχο, και έτσι του επέτρεψαν να παραλάβει το ιερό λείψανο και να το ενταφιάσει.Μαρτύριο του Αγίου αυτού, συνέγραψε ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Χίος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Οσία Υπομονή",
|
||
"short": "Οσία Υπομονή"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Υπομονή εικάζεται ότι είναι ή τελευταία Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου (1390 - 1450 μ.Χ.). Λεγόταν Ελένη Δραγάση και είναι η μοναδική Σλάβα, που έγινε αυτοκράτειρα του Βυζαντινού θρόνου. Επίσης, ήταν κόρη του ηγεμόνα της Βορειοανατολικής Μακεδονίας Κωνσταντίνου Δραγάση και σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου. Είναι όπως γράφουν οι Ιστορικοί, η «Πολύπαις και Καλλίπαις», μητέρα, με οκτώ παιδιά, από τα οποία ο Ιωάννης Η' Παλαιολόγος αυτοκράτορας (1425 - 1448 μ.Χ.) και ο Κωνσταντίνος ΙΑ', ο Άγιος Εθνομάρτυρας τελευταίος Αυτοκράτορας (1448 - 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.- μαύρη ήμερα αλώσεως της Βασιλεύουσας).Η Αγία Υπομονή, είχε το όνομα της μητέρας του Πρώτου αυτοκράτορα Αγίου Κωνσταντίνου, της Αγίας Ελένης: (Κωνσταντίνος, υιός Ελένης ίδρυσε την Πόλη και Κωνσταντίνος, υιός Ελένης έπεσε μαχόμενος υπέρ της Πόλεως αυτής!). Ολόκληρη η ζωή της ήταν ζωή αγιότητας και προπάντων ζωή αγώνος με υπομονή και καρτερικότητα. Γι' αυτό και μετά τον θάνατο του συζύγου της (1425 μ.Χ.), έγινε Μοναχή με το όνομα Υπομονή. Είναι εκείνη, που μέσα σ' όλα τα καθήκοντα της, ως Αυτοκράτειρα, ως σύζυγος, ως Μητέρα πολλών παιδιών άσκησε έντονα και το έργο της φιλανθρωπίας, με την ίδρυση και συντήρηση στο Μοναστήρι που έφυλάσσετο το Ιερό Λείψανο του Όσιου Παταπίου, Γηροκομείο με το όνομα «Καθίδρυμα της Ελπίδος των Απηλπισμένων». Το φιλομόναχο ιδεώδες, δεν το έζησε μόνον ή ιδία, αλλά το μετέδωκε σ' ολόκληρη σχεδόν την οικογένεια της. Ο Σύζυγός της Μανουήλ παραιτήθηκε από το θρόνο του και ετελείωσε την ζωήν του ως Μοναχός. Η πενθερά της, η κουνιάδα της, τα αγόρια της Θεόδωρος, Ανδρόνικος και Δημήτριος έτελείωσαν την ζωή τους ως Μοναχοί. Το ίδιο και ή εγγονή της, κόρη του γιου της Θωμά, Ελένη, έγινε Μοναχή με το όνομα Υπομονή στη Λευκάδα. Η Αγία Υπομονή έζησε σαν μοναχή περίπου 25 χρόνια μετά την κοίμηση του συζύγου της και ή ίδια εκοιμήθη το 1450 μ.Χ. Μόνασε στη Μονή της Κυράς Μάρθας, που μετά την άλωση καταστράφηκε, όπως και πολλά άλλα Μοναστήρια και Ναοί. Εικόνα της ευρίσκεται στην Ιερά Μονή οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας.Η Εκκλησία τιμά την μνήμη της Οσίας Υπομονής, επίσης, στις 13 Μαρτίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνησης της θλιβεράς αλώσεως της Βασιλίδος των πόλεων",
|
||
"short": "Ανάμνησης της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων ΒασιλεύσινΤρίτη 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.Της Αγια-ΣοφιάςΣημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,σημαίνει και η Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήριμε τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχηςκι απ' την πολλή την ψαλμουδιά, εσειόνταν οι κολώνες.Να μπούνε στο χερουβικό και να 'βγη ο βασιλέας,φωνή τους ήρθε εξ' ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα.Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ' άγια,παπάδες πάρτε τα ιερά και 'σεις κεριά σβηστείτε,γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη.Μον' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρθουνε τρία καράβιατο 'να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,το τρίτο το καλύτερο την ΄Αγια Τράπεζά μαςμη μας την πάρουν τα σκυλιά, μη μας την μαγαρίσουν.Η Δέσποινα ταράχθηκε κι εδάκρυσαν οι εικόνες«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζειςπάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».(δημοτικό)Πάρθεν η ΡωμανίαΈναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην·ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον.Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον,εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης·έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.«Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!»Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήριακι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν.-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.(Δημοτικό τραγούδι του Πόντου)Το ανακάλημα της ΚωνσταντινούποληςΘρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία,το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.Τις το 'πεν; Τις το μήνυσε; Πότε 'λθεν το μαντάτο;Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδουκαι κάτεργον το υπάντησε, στέκει και αναρωτά το:-Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;-Έρκομαι ακ τα' ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος,ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην·απέ την Πόλην έρχομαι την αστραποκαμένην.Εγώ γομάριν Δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνωκακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα.δημοτικό, απόσπασμα)"
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ολβιανός επίσκοπος Ανέων και οι αυτού μαθητές",
|
||
"short": "Άγιος Ολβιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ολβιανός ήταν από τους επισκόπους, που ποίμαναν το ποίμνιο τους με πολλή στοργή και επιμέλεια. Συγχρόνως υπεράσπιζε την πίστη του Ευαγγελίου κατά των προσβολών των Ιουδαίων και των ειδωλολατρών. Στο διωγμό, κατά της Εκκλησίας, που έκανε ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός, ο επίσκοπος Ανέων Ολβιανός συνελήφθη και μετά από ανάκριση, υποβλήθηκε σε σειρά σκληρών βασανιστηρίων. Αλλά όλα αυτά δεν κατάφεραν να νικήσουν τη θερμότητα του ζήλου του. Τελευταία τον έριξαν μαζί με τους μαθητές του μέσα στη φωτιά, όπου βρήκαν το θάνατο, και αξιώθηκαν του μαρτυρικού στεφάνου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευθύμιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Ζήλων",
|
||
"short": "Άγιος Ευθύμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ευθύμιος, κατά κόσμον Ευστράτιος Αγρίτης ή Αγριτέλλης, γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1876 μ.Χ. στα Παράκουλα της Λέσβου. Σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ο Ευστράτιος εισέρχεται στην ιερά μονή Λειμώνος, όπου ο ηγούμενος, αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γεωργιέλλης, του έδωσε το όνομα Ευθύμιος.Το 1889 μ.Χ. γράφεται στη Λειμωνιάδα Σχολή και για ένδεκα χρόνια παρακολουθεί τα μαθήματα και τη χριστομάθεια του υποδειγματικού αυτού αρρεναγωγείου. Το 1892 μ.Χ. αποφοιτά από τη Σχολή παίρνοντας το απολυτήριο με άριστα, πράγμα που του έδωσε την ευκαιρία να εγγραφεί το 1900 μ.Χ. στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης ως υπότροφος της μονής Λειμώνος. Το 1906 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος στη μονή Χάλκου από τον Μητροπολίτη Γρεβενών Αγαθάγγελο και την επόμενη χρονιά υποβάλλει στη Σχολή για την απόκτηση του πτυχίου του διδακτορική διατριβή με θέμα: «Σκοπός του Μοναχικού βίου στην Ανατολή μέχρι τον 9ο αιώνα μ.Χ.».Αφού παίρνει το πτυχίο του με άριστα, επιστρέφει στη μονή Λειμώνος στη Λέσβο και διορίζεται ιεροκήρυκας από τον Μητροπολίτη Μηθύμνης Στέφανο (Σουλίδη). Από την θέση αυτή διακρίνεται για τη ρητορική του δεινότητα, το πλούσιο περιεχόμενο του λόγου του και επισκέπτεται τα χωριά και τις κωμοπόλεις της επαρχίας, ευαγγελίζοντας τον Χριστό και κηρύττοντας την αγάπη για την Πατρίδα. τον ίδιο χρόνο διορίζεται Σχολάρχης στη Σκόπελο, όπου και παραμένει ένα έτος.Το 1910 μ.Χ. χειροτονείται πρεσβύτερος και αργότερα αναλαμβάνει πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μηθύμνης. Το 1911 μ.Χ. χειροτονείται στην Κωνσταντινούπολη Επίσκοπος και αναλαμβάνει να διαποιμάνει τη Επισκοπή Ζήλων. Από την Αμισό (Σαμψούντα), όπου εγκαθίσταται, επιδίδεται σε έναν ευγενή και σπάνιο αγώνα για την μόρφωση των Ελλήνων της περιοχής, έχοντας στην ευθύνη του 340 περίπου ενορίες και 150.000 Έλληνες. Το 1913 μ.Χ. ο Επίσκοπος Ευθύμιος τοποθετείται στην επαρχία Πάφρας. σε διάρκεια δέκα ετών, σημειώνει λαμπρή πνευματική τροχιά και ηγετική πορεία, κτίζοντας στην Πάφρα και σε πολλά χωριά, σχολεία, αρρεναγωγεία και παρθεναγωγεία και εκκλησίες, φροντίζοντας για την τοποθέτηση δασκάλων και ιερέων, απαραίτητων για την εθνική και πνευματική ανάπτυξη της περιοχής.Το 1914 μ.Χ. πολλοί Παφρηνοί, με την προτροπή του Ευθυμίου, αρνήθηκαν να καταταγούν στον Τουρκικό στρατό και βγήκαν στα βουνά ως φυγόστρατοι, όπου αρχίζουν να δημιουργούνται τα πρώτα αντάρτικα τμήματα. Φοβερή γενοκτονία ξεσπά, ιδιαίτερα στην περιοχή της Πάφρας και Σαμψούντας, μεταβάλλοντας την δράση του Επισκόπου Ευθυμίου από προσπάθεια αναπτύξεως σε προσπάθεια περισσυλογής. Το 1917 μ.Χ. αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο σε ένοπλες ομάδες ανταρτών κατευθύνοντάς τις κατά του Τουρκικού στρατού και των άλλων ενόπλων, που δρούσαν ως έμμισθοι των Τούρκων κατά των Ελλήνων.Την περίοδο 1914 - 1916 μ.Χ. και 1918 - 1919 μ.Χ., με την υπογραφή της ανακωχής, παρότρυνε όλα τα σχολεία και τον λαό του Πόντου να παραστούν σύσσωμοι στην ετήσια τελετή της αναπαραστάσεως της αυτοκτονίας των τριάντα και πλέον νεαρών κοριτσιών του Ασάρ της Πάφρας. Η τελετή αυτή πραγματοποιείτο κατά την επέτειο της 25ης Μαρτίου, ως ανάμνηση της αυτοθυσίας των νεαρών κοριτσιών, που έπεσαν το 1860 μ.Χ. από το κάστρο του Άλυ και αυτοκτόνησαν, για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.Τον Απρίλιο του 1917 μ.Χ., μεγάλη δύναμη του Τουρκικού στρατού περικυκλώνει στο βουνό Νελτές τη μονή της Παναγίας, της Μάαρα, κλείνοντας 650 γυναικόπαιδα και 60 ένοπλους αντάρτες. Μετά από εξαήμερη αντίσταση, οι περισσότεροι έγκλειστοι σκοτώνονται ή αυτοκτονούν. Το 1919 μ.Χ., σε ανταπόδοση των προηγουμένων, ανήμερα της Παναγίας, ο Ευθύμιος συγκεντρώνει 12.000 αντάρτες έξω από την κωμόπολη Τσασούρ με γενικό αρχηγό τον Κυριάκο Παπαδόπουλο με αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή της πόλεως και τον αφανισμό των Τούρκων ενόπλων. Από εκείνη την ημέρα οι Τούρκοι καταζητούν τον Ευθύμιο, θεωρώντας τον επίσημο αρχηγό των ανταρτών του Δυτικού Πόντου.Το 1921 μ.Χ., με απόφαση της Κεμαλικής κυβερνήσεως, όλοι οι Μητροπολίτες, οι Επίσκοποι και οι αρχιμανδρίτες του Πόντου όφειλαν να εγκαταλείψουν τον Πόντο και να φύγουν από τις έδρες τους. Οι μόνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή αυτή ήσαν ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, ο Επίσκοπος Ευθύμιος και ο Αρχιμανδρίτης Αμασείας πρωτοσύγκελλος Πλάτων Αϊβαζίδης. Στις 21 Ιανουαρίου του ίδιου έτους, οι Κεμαλικοί συλλαμβάνουν τον Ευθύμιο, τον Αρχιμανδρίτη Αϊβαζίδη μαζί με προύχοντες της πόλης. Ο Άγιος Ευθύμιος οδηγείται στην Αμάσεια, όπου καταδικάζεται σε θάνατο και κλείνει στις φυλακές Σούγια της Αμασείας, που έχουν μετατραπεί σε τόπο κολάσεως από τις οδύνες και τον πόνο των βασανιστηρίων, ο Άγιος Ιερομάρτυς Ευθύμιος υποκύπτει από το βάρος των πληγών του το 1921 μ.Χ. και λαμβάνει τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου.Το 1992 μ.Χ. ο Ευθύμιος κατατάσσεται στη χορεία των Αγίων από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1998 μ.Χ. ανοικοδομείται παρεκκλήσιο προς τιμήν του Αγίου στη μονή Λειμώνος, στην Ιερά Μητρόπολη Μηθύμνης.Η μνήμη του εορτάζεται, επίσης, την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ανδρέας ο Αργέντης",
|
||
"short": "Άγιος Ανδρέας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Ανδρέας ο Αργέντης καταγόταν από την Χίο και υπέστη μαρτυρικό θάνατο στην Κωνσταντινούπολη το 1465 μ.Χ., συγκαταλεγόμενος έτσι μεταξύ των πρώτων Νεομαρτύρων, οι οποίοι θανατώθηκαν από τους Τούρκους μετά την άλωση της Πόλεως. Μαρτύριο του Αγίου συνέγραψε ο Γεωργός Τραπεζούντιος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ethelbert ο βασιλεύς",
|
||
"short": "Άγιος Ethelbert"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ethelbert (Εθελμπέρτος) έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ., ήταν ευσεβέστατος βασιλέας και ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Πολύ νέος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο και βασίλευσε επί σαράντα τέσσερα έτη. Διακήρυττε ότι, όσο υψηλότερα βρίσκεται κάποιος, τόσο ταπεινότερος πρέπει να είναι, και την πεποίθηση αυτή εφάρμοζε ως κανόνα και τρόπο βίου. Επιθυμώντας να εξασφαλίσει διαδοχή, ζήτησε να νυμφευθεί την Αλφρέδα, θυγατέρα του βασιλέα της Μερσία, Όφφα. Φιλοξενήθηκε λίγες ημέρες στην αυλή του μέλλοντος πεθερού του, δολοφονήθηκε όμως το 794 μ.Χ., πριν το γάμο, από ανθρώπους της βασίλισσας, η οποία φιλοδοξούσε να προσαρτήσει το βασίλειό του στο δικό τους.Ο Άγιος Εθελμπέρτος ενταφιάσθηκε σε άγνωστο τόπο, ο τάφος του όμως αποκαλύφθηκε διά ουρανίου φωτός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιερεμίας ο Δαμασκηνός",
|
||
"short": "Όσιος Ιερεμίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιερεμίας έχει καταταγεί στη χορεία των Αγίων της Εκκλησίας της Αντιοχείας. Αφού ασκήτεψε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05290995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σισίννιος ο Ιερομάρτυρας και οι συν αυτόν Μαρτύριος και Αλέξανδρος οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιος Σισίννιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Σισίννιος ο διάκονος, Μαρτύριος και Αλέξανδρος, μαρτύρησαν το 397 μ.Χ., στο Μιλάνο της Ιταλίας από τους ειδωλολάτρες. Περί του μαρτυρίου αυτών αναφέρει ο Άγιος Αμβρόσιος, Επίσκοπος Μεδιολάνων και ο Άγιος Ιερώνυμος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05291095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μαξιμίνος Επίσκοπος Τρεβήρων",
|
||
"short": "Άγιος Μαξιμίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μαξιμίνος γεννήθηκε στο χωριό Σίλλυ κοντά στην πόλη Πουατιέ της Γαλλίας και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια. Το 332 μ.Χ. έγινε Επίσκοπος Τρεβήρων και αναδείχθηκε πολέμιος του Αρειανισμού. Ο Άγιος υποδέχθηκε και περιέθαλψε τον Μέγα Αθανάσιο και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παύλο. Έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Σαρδικής το 343 μ.Χ., μαζί με τον Πάπα Ιούλιο Α' και τον Κορδούης Όσιο και υποστήριξε με ζήλο την Ορθοδοξία.Ο Άγιος πρέπει να παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο, αφού το 347 μ.Χ. τον είχε διαδεχθεί ο Παυλίνος.Ο Άγιος Μαξιμίνος κοιμήθηκε με ειρήνη το 352 μ.Χ. και ο Άγιος Ιερώνυμος τον περιγράφει ως έναν από τους θαρραλέους Επισκόπους του καιρού του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"053002": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βενάνδιος",
|
||
"short": "Όσιος Βενάνδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Βενάνδιος γεννήθηκε στη Γαλλία και έζησε τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ. Συνδέθηκε πνευματικά με τον Όσιο Καρπάσιο (τιμάται 1 Ιουνίου) και τον Άγιο Ονωράτο (τιμάται 16 Ιανουαρίου) και μαζί ξεκίνησαν προσκυνηματικό ταξίδι στα μοναστήρια της Ανατολής.Ο Όσιος Βενάνδιος κοιμήθηκε με ειρήνη στην Ελλάδα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05300200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νατάλιος ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Νατάλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Νατάλιος μαρτύρησε διά ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05300295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Εμμελεία",
|
||
"short": "Αγία Εμμελεία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Οσία Εμμελεία καταγόταν από ευσεβή οικογένεια της Καισαρείας της Καππαδοκίας. Ο πατέρας αυτής αναδείχθηκε σε Μάρτυρα κατά τους τελευταίους διωγμούς. Ο βίος της Αγίας είναι η αγαθή ρίζα από την οποία βλάστησαν γλυκύτατη καρποί, τα παιδιά της, τα οποία ανεδείχθησαν εξέχοντα μέλη της κοινωνίας και τα περισσότερα Άγιοι της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Πέτρος Σεβαστείας, η μοναχή Μακρίνα και ο μοναχός Ναυκράτιος. Από αγία ρίζα προήλθαν αγιασμένοι βλαστοί, δηλαδή από αγίους γονείς προήλθαν ευλογημένα και άγια τέκνα.Η Οσία Εμμελεία δοκίμασε στη ζωή της, όπως συμβαίνει συνήθως με τους εκλεκτούς, πολλές θλίψεις. Ο θάνατος των γονέων της, πριν ακόμα νυμφευθεί, ο θάνατος του συζύγου της, μόλις γεννήθηκε ο υιός τους Πέτρος και ο πρόωρος θάνατος του υιού της Ναυκρατίου, αλλά και το να αναθρέψει μόνη της με παιδεία και νουθεσία Κυρίου, από ένα σημείο και μετά, τα τέκνα της, ήταν μερικές από αυτές. τις αντιμετώπισε όμως με υποδειγματική πίστη, ανδρεία και υπομονή. Δίδασκε τα παιδιά της κυρίως με το παράδειγμά της. Τους έδωσε, μαζί με το δικό της γάλα, το ανόθευτο γάλα της πίστεως και τους δίδαξε το μυστήριο της Εκκλησίας.Τελείωσε τη ζωή της ως μοναχή με ηγουμένη τη θυγατέρα της Οσία Μακρίνα."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Σωφρόνως τὸν βίον σου κατ' ἐναντίον Θεοῦ, ἐτέλεσας πρότερον σὺν Βασιλείω σεμνῶ, Ἐμμέλεια πάνσεμνε, εἴτα δὲ ἐν ἐρήμῳ, ἀναβάσεις διέθου ἅμα τοὶς σοὶς ἐκγόνοις, ὡς τὰ ἄνω ποθοῦσα, διὸ σὲ ὁ Χριστὸς πανοικοί, ὑπερεδόξασε.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τα",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"05300695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευτυχής Ιερομάρτυρας μαθητής του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου",
|
||
"short": "Άγιος Ευτυχής"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βλέπε βιογραφικό του σημείωμα στις 24 Αυγούστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05300795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού της Αγίας Ευφημίας «εν Δεξιοκρατιαναίς»",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εορτή αναφέρεται στον Πατμιακό Κώδικα 266 και πρόκειται μάλλον περί εγκαινίων ναού πλησίον του ναού του Αγίου Λαυρεντίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05300995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κυπριανός ο εξ Αντιοχείας",
|
||
"short": "Άγιος Κυπριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κυπριανός καταγόταν από την Αντιόχεια και κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη των συνεργών του Αποστόλου Παύλου",
|
||
"short": "Μνήμη των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τη τελευταία Κυριακή του Μαΐου (25 - 31), πάνδημος επιτελείται εορτή εν Κορίνθω των συνεργών του Αποστόλου Παύλου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βαρλαάμ",
|
||
"short": "Όσιος Βαρλαάμ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Βαρλαάμ απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη των Ευρυτάνων Νεομαρτύρων",
|
||
"short": "Μνήμη των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τη τελευταία Κυριακή του μηνός Μαΐου εν άπαση τη περιοχή της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, μνήμη των Εύρυτάνων Νεομαρτύρων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ρωμανός, Τελέτιος και Χριστίνα και το πλήθος των εν Νικομήδεια καέντων αγίων",
|
||
"short": "Άγιοι Ρωμανός,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Ρωμανός, Τελέτιος (ή Μελέτιος) και Χριστίνα, μαρτύρησαν στη Νικομήδεια δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη ευρέσεως της ιεράς εικόνας του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου του Μυροβλύτου",
|
||
"short": "Μνήμη ευρέσεως"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εύρεση της ιεράς εικόνας του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου έγινε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1936 μ.Χ. και εορτάζει την τελευταία Κυριακή του μηνός Μαΐου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05301300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Εύπλος",
|
||
"short": "Άγιος Εύπλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Μαρτύρησε αφού τον θανάτωσαν τυλιγμένο μέσα σε δέρμα βοδιού και τον άφησαν εκτεθειμένο σε καυτό ήλιο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05310000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευστάθιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Ευστάθιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ευστάθιος είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναφέρεται στο Κώδικα 426 του Αγιοταφικού Μετοχίου (βλέπε Γεδεών, Βυζαντινόν Εορτολόγιο, σελ. 109). Κατ' αυτό, ο Άγιος ήταν πρωτοπρεσβύτερος του παλατιού και ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο το 1019 μ.Χ. και διαδέχθηκε τον θανόντα Πατριάρχη Σέργιο Β' (999 - 1019 μ.Χ.). Αφού ποίμανε την Εκκλησία θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη, το Νοέμβριο ή Δεκέμβριο του 1025 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05310099": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάγος",
|
||
"short": "Άγιος Μάγος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος αυτός Μάρτυς, του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε, ήταν αυτός, που έδωσε διάφορα δηλητήρια στον Άγιο Ερμεία (31 Μαΐου), αλλά ο Άγιος τον έκανε με τη θεία χάρη να πιστέψει στον Χριστό και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε μαζί μ' αυτόν, αφού ομολόγησε την πίστη του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05310795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιερόθεος ο Νέος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Ιερόθεος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιερόθεος ο Νέος, Επίσκοπος Νικόλσκ, γεννήθηκε περί το 1891 μ.Χ. Έφθασε, ως Επίσκοπος, στο Νικόλσκ την Κυριακή των Βαΐων του 1923 μ.Χ. Εκεί διακόνησε την Εκκλησία με ένθεο ζήλο και αυταπάρνηση. Το 1927 μ.Χ. μετετέθη στην Επισκοπή Βελίκυ Ούστιουνγκ, κοντά στην περιοχή Βολογκντά. Αυτή την περίοδο αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση του Μητροπολίτου Σεργίου περί υποταγής της Εκκλησίας στην κρατική εξουσία. Για τον λόγο αυτό οι άνδρες της μυστικής ασφαλείας, κατά την περίοδο του Σοβιετικού καθεστώτος, τον κάλεσαν για ανάκριση αρκετές φορές. Τελικά τον συνέλαβαν, ενώ είχε πάει να λειτουργήσει σε κωμόπολη της επαρχίας του. Οι άνθρωποι έκλαιγαν και φώναζαν, γιατί ένιωθαν ότι έχαναν τον πνευματικό τους πατέρα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05310895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πασχάσιος",
|
||
"short": "Άγιος Πασχάσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πασχάσιος έζησε τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. και ήταν διάκονος της Εκκλησίας της Ρώμης. Συνέγραψε πολλά θεολογικά έργα, τα οποία όμως δεν διασώθηκαν. Κοιμήθηκε με ειρήνη το 512 μ.Χ. και αναφέρεται από τον Άγιο Γρηγόριο τον Διάλογο, Επίσκοπο Ρώμης (τιμάται 12 Μαρτίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05310995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Λουπικίνος ο Επίσκοπος Βερόνας",
|
||
"short": "Άγιος Λουπικίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Λουπικίνος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος Βερόνας. Κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05311095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κρήσκης ο Μάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Κρήσκης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Κρήσκης καταγόταν από την πόλη Σάρραρι της Σαρδηνίας και μαρτύρησε το 130 μ.Χ., κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05311100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ευσέβιος και Χαράλαμπος",
|
||
"short": "Άγιοι Ευσέβιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρτυρες Ευσέβιος και Χαράλαμπος καταγόταν από τη Νικομήδεια και είναι άγνωστο πότε μαρτύρησαν. Επειδή ήταν Χριστιανοί συνελήφθησαν και, αρνούμενοι να θυσιάσουν στα είδωλα, υπέστησαν μαζί με τους Αγίους Μάρτυρες Ρωμανό, Τελέτιο ή Μελέτιο και Χριστίνα (τιμούνται 30 Μαΐου), τον επί της πυράς μαρτυρικό θάνατο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05311200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Πέντε Μάρτυρες εν Ασκαλώνι",
|
||
"short": "Άγιοι Πέντε"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι αυτοί πέντε Μάρτυρες τελειώθηκαν μαρτυρικά, αφού τους έσυραν κατά γης μέχρι θανάτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"05311300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Πετρονίλα",
|
||
"short": "Αγία Πετρονίλα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Μάρτυς Πετρονίλα έζησε τον 1ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. Στο κοιμητήριο της Δομιτίλλης, στη Ρώμη, υπάρχει μία νωπογραφία, η οποία χρονολογείται από τον 4ο αιώνα μ.Χ., και στην οποία απεικονίζεται το μαρτύριο της Αγίας Πετρονίλης.Η Αγία καταγόταν από ευγενή οικογένεια, ήταν Χριστιανή και αρνήθηκε να νυμφευθεί έναν ευγενή, ονομαζόμενο Φλάσσο, επειδή ήθελε να αφιερωθεί στο Νυμφίο της Χριστό. Για τον λόγο αυτό συνελήφθη και τελειώθηκε μαρτυρικά.Η παράδοση θεωρεί, λόγω του ονόματός της, ότι ήταν θυγατέρα του Αποστόλου Πέτρου ή αφοσιωμένη μαθήτρια του Αποστόλου, που τον βοηθούσε στο έργο του. Όμως η παράδοση αυτή αναφέρεται σε διάφορα βιβλία των Γνωστικών του 6ου αιώνος μ.Χ. και οι περισσότεροι μελετητές - αγιολόγοι δεν αποδέχονται την άποψη αυτή."
|
||
}
|
||
}
|
||
} |