ponomar-pwa/static/data/el/mono/lives/08.json

{
  "080100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ethelwald",
      "short": "Άγιος Ethelwald"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγγλοσάξωνα Αγίου."
    }
  },
  "08010000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Τιμόθεος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Προκοννήσου",
      "short": "Άγιος Τιμόθεος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Τιμόθεος έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ., επί βασιλέων Ιουστίνου του θράκας και ανεψιού του Ιουστινιανού του Μεγάλου. Λόγω τη μεγάλης του αρετής, έγινε επίσκοπος Προκοννήσου ή Προικοννήσου, και που σήμερα λέγεται Μαρμαράς. Τα ποιμαντικά του καθήκοντα εξάσκησε άριστα δια της πραότητας του και δια της προσευχής. Κάποτε μάλιστα θεράπευσε και την κόρη του βασιλιά Ιουστινιανού από δαιμόνιο. Απεβίωσε ειρηνικά την 1η Αυγούστου. Αργότερα η βασίλισσα Θεοδώρα, προς ένδειξη ευγνωμοσύνης στον Άγιο, έκτισε Μονή στο όνομα του, εκεί όπου βρέθηκε το άγιο λείψανο του. Εκεί κοντά μάλιστα, βρέθηκε και πηγή αγιάσματος."
    }
  },
  "08010395": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ελεαζάρος",
      "short": "Άγιος Ελεαζάρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ελεαζάρος μαρτύρησε, αφού του έκαψαν το κεφάλι."
    }
  },
  "08010495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Κήρυκος",
      "short": "Άγιος Κήρυκος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Κήρυκος μαρτύρησε δια αποκεφαλισμού."
    }
  },
  "08010595": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Θεόδωρος",
      "short": "Άγιος Θεόδωρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Θεόδωρος μαρτύρησε δια ξίφους."
    }
  },
  "08010695": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Πολύευκτος",
      "short": "Άγιος Πολύευκτος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Πολύευκτος μαρτύρησε, αφού τον έχωσαν μέσα σε κοπριά."
    }
  },
  "08010795": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι εννέα μάρτυρες που μαρτύρησαν στην Πέργη της  Παμφυλίας",
      "short": "Άγιοι εννέα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες, Λέοντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής, έζησαν την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανου και του ηγεμόνα Φλαβιανού, στην Πέργη της Παμφυλίας. Όλοι στο επάγγελμα ήταν γεωργοί, εκτός από τον Μηναίο που ήταν μαραγκός. Ο χριστιανισμός ήταν μέσα τους από πολλή μικρή ηλικία. και κρατήθηκε έτσι και αφού μεγάλωσαν.Ένα βράδυ λοιπόν, αποφάσισαν ότι θέλουν να μαρτυρήσουν για τον Χριστό και έτσι πήγαν στον ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος και κατέστρεψαν όλα τα αγάλματα που βρίσκονταν εκεί. Μετά την ενέργειά τους αυτή, αμέσως συνελήφθησαν από τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι, αφού τους ανέκριναν, τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Πρώτα τους έκαψαν τα πλευρά, μετά χρησιμοποιώντας σιδερένια νύχια τους έσκισαν τις σάρκες, και στη συνέχεια πήραν αναμμένους δαυλούς και τους τρύπησαν τα μάτια. Μετά τους έκλεισαν σε μία απάνθρωπη φυλακή, χωρίς νερό και τροφή. Μετά από λίγο χρόνο τους έβγαλαν και τούς έριξαν σε ένα κλουβί με θηρία για να τούς κατασπαράξουν. Αυτά όμως, παρά την πείνα τους, καθόντουσαν ήρεμα και δεν πλησίαζαν τούς Αγίους. Όσοι είδαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, πράγματι εξεπλάγησαν και φώναξαν με μία φωνή «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών». Και τότε έγινε το θαύμα. Αμέσως ακούστηκαν βροντές και άρχισαν να πέφτουν αστραπές, βροχή, ενώ συγχρόνως ακούγονταν μία φωνή, η οποία προσκαλούσε τους Αγίους στον ουρανό. Μόλις οι Άγιοι άκουσαν αυτήν την φωνή, χάρηκαν πάρα πολύ. Ύστερα από αυτό το γεγονός ο τύραννος νευρίασε τόσο πολύ πού διέταξε να τους αποκεφαλίσουν. Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε το μαρτύριο των εννέα Αγίων και πέραν στην αιώνια Βασιλεία."
    }
  },
  "08010895": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Μήνης και Μηναίος και οι λοιποί εν τω Βιγλεντίω, πλησίον του χαλκού Τετραπύλου",
      "short": "Άγιοι Μήνης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο των Αγίων."
    }
  },
  "08011100": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ελέσα Οσιομάρτυς που μαρτύρησε στα Κύθηρα",
      "short": "Αγία Ελέσα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Αγία Ελέσα γεννήθηκε στην Πελοπόννησο. Ο πατέρας της ήταν ένας πλούσιος άρχοντας Έλληνας, αλλά ειδωλολάτρης και ονομαζόταν Ελλάδιος. Η μητέρα της όμως, Ευγενία, ήταν μια αγία γυναίκα με πολλές αρετές και πλούσια χαρίσματα. Δεν είχε παιδιά και γι’ αυτό παρακάλεσε τον Θεό να την λυπηθεί και να την αξιώσει να γεννήσει ένα παιδί. Μια μέρα ενώ βρισκόταν μόνη στο σπίτι και προσευχόταν, άκουσε μια φωνή από τον ουρανό που της έλεγε «Σε ελέησε ο Θεός σε ότι του ζήτησες, και σου έδωσε καρπόν κοιλίας». Όταν γεννήθηκε η Ελέσα (την ονόμασαν Ελέσα από τη φωνή που είχε ακούσει η μητέρα της «ἐλέησέ σε ὁ Θεός»), η μητέρα της την αφιέρωσε στον Κύριο και την βάπτισε χριστιανή, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.Όσο μεγάλωνε στην ηλικία, τόσο δυνάμωνε η πίστη της και η αγάπη της προς το Θεό. Μετά από την αγία κοίμηση της μητέρας της, ενώ η αγία ήταν 14 χρονών, σκέφτηκε ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει με τον ειδωλολάτρη πατέρα της ο οποίος ήθελε να την παντρέψει με έναν άρχοντα. Γι' αυτό μετά από πολλή προσευχή και όταν βρήκε κατάλληλη ευκαιρία, έφυγε αφού μοίρασε πολλές ελεημοσύνες σε φτωχούς και σε ορφανά, μαζί με δύο δούλες της και ασκήτευε σε ένα βουνό των Κυθήρων.Όμως ο πατέρας της, έψαξε και την βρήκε και προσπάθησε να την γυρίσει πάλι πίσω στο σπίτι τους. Στην άρνηση όμως της Αγίας, ο πατέρας της εξοργισμένος την κατεδίωξε. Η Αγία διωκόμενη έφθασε στή ρίζα του βουνού που σήμερα ονομάζεται βουνό της Αγίας Ελέσας και παρεκάλεσε το Θεό λέγοντας «σκίσε γη και κρύψε με». Από τη σχισμή που ανοίχθηκε στο βουνό πέρασε η Αγία και έφθασε στην κορυφή, όπου κατέφθασε αλλόφρων ο πατέρας της και την αποκεφάλισε την 1η Αυγούστου 375 μ.Χ. Στον τόπο του μαρτυρίου της η υπηρέτριά της την έθαψε.Οι πρώτοι χριστιανοί που ήλθαν στο νησί για να προσκυνήσουν τον τάφο της Αγίας, ανήγειραν μικρό ναΐσκο χωμένο κατά το πλείστον εντός του εδάφους, στον οποίο οι προσκυνητές κατέβαιναν με 5-6 σκαλοπάτια. Η Αγία Τράπεζα  του ναΐσκου εστήθη πάνω από τον τάφο της Αγίας. Η παράδοση λέει ότι κατά τους παλαιοτάτους χρόνους έρχονταν προσκυνητές από τη Μάνη κατά την 1η Αυγούστου και τιμούσαν την μνήμη της Αγίας. Αυτός ο μικρός Ναός σωζόταν μέχρι το 1867 μ.Χ. ως ιδιόκτητος της οικογενείας Κασιμάτη - Γεράκα. Το 1871 μ.Χ. ανηγέρθη ο σημερινός ευρύχωρος Ναός με συνδρομές των χριστιανών πάνω στα ερείπια του παλαιού Ναού, ο οποίος επιχωματώθηκε για να ισοπεδωθεί το έδαφος στο σημείο όπου θα ανεγειρόταν ο νέος Ναός. Πάνω ακριβώς από τον παλαιό Ναό εκτίσθη το άγιο Βήμα και πάνω από το σημείο, όπου ήταν ο τάφος της Αγίας εκτίσθη και του νέου Ναού η Αγία Τράπεζα. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν γύρω από το Ναό και τα πρώτα κελλιά ισόγεια με βόλτα (καμάρες). Ο Ναός ήταν συναδελφικός με αδελφούς τους Βενέρηδες του χωριού Γερακιάνικα. Το 1945 μ.Χ. ο Ναός έγινε ενοριακός του γειτονικού χωριού Πούρκου. Κατά τη δεκαετία του '50 ξεκίνησε ο εξωραϊσμός και η ανάδειξη του Προσκυνήματος με την εκτέλεση μεγάλων έργων, όπως ήταν ο εξωραϊσμός του ναού, η ανέγερσις νέου κωδωνοστασίου, η διαμόρφωση του περιβάλλοντος, η ανέγερση ηγουμενείου και σύγχρονων κελλίων, ο ηλεκτροφωτισμός και η κατασκευή αυτοκινητόδρομου, που ήταν και το δυσκολώτερο έργο, λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής, που δημιουργείται από τους κάθετους απόκρημνους βράχους.Η Αγία Ελέσα με τον Όσιο Θεόδωρο θεωρούνται προστάτες των Κυθήρων και ο λαός πιστεύει ότι η Αγία έχει «χαλινώσει» τα φίδια των Κυθήρων και δεν είναι δηλητηριώδη.Σημείωση: Η μνήμη της συγκεκριμένης Αγίας δεν αναφέρεται πουθενά στους Συναξαριστές, τη βρίσκουμε σαν μάρτυρα μόνο στα Κύθηρα."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08011200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Πάπας ο νέος",
      "short": "Άγιος Πάπας"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Πάπας μαρτύρησε αφού τον έβαλαν μέσα σε ένα σάκο και τον έριξαν στη θάλασσα."
    }
  },
  "08020195": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στα Δαρδανέλια",
      "short": "Άγιος Θεόδωρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που Τούρκικα ονομαζόταν Ερένκιοι. Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή.Σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή. Αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του. Γι' αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα. Αλλά ο Θεόδωρος απέρριψε όλες τις προτάσεις του. Τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος - μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά. Τότε ο μάρτυρας απάντησε: «Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι». Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 2 Αυγούστου 1690 μ.Χ., στις 3.00 μ.μ. τον αποκεφάλισαν.Το 1922 μ.Χ. η τίμια κάρα του Αγίου, μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό της Όσιας Ξένης στη Νίκαια Πειραιώς."
    }
  },
  "08020395": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινίων του Ναού του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πλησίον της αγιοτάτης Μεγάλης Εκκλησίας",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08020495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Φωκάς",
      "short": "Άγιος Φωκάς"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για τον Άγιο Φωκά δεν έχουμε κανένα βιογραφικό του στοιχείο, απλά αναφέρεται σαν Άγιος της Εκκλησίας."
    }
  },
  "08020595": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Φωτεινή η Κυπρία",
      "short": "Οσία Φωτεινή"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πότε έζησε ακριβώς η Οσία Φωτεινή (γνωστή στην Κύπρο και σαν Αγία Φώτου η θαυματουργός) και ποια ήταν η καταγωγή της, δεν γνωρίζουμε. Η παράδοση μας λέει πώς γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο από απλοϊκούς, αλλά ευλαβείς γονείς.Από μικρούλα η Φωτού ξεχώριζε από τις συνομήλικες της για την καλοσύνη της, το φέρσιμο της, την προθυμία της να εξυπηρετήσει τους άλλους, την αρετή της. Τα μεγάλα της φωτεινά μάτια καθρέφτιζαν τον πλούτο της καρδιάς της και σκόρπιζαν παντού την εμπιστοσύνη, τη χαρά. Στο σχολείο του χωρίου της έμαθε η Φωτού τα πρώτα γράμματα. Σαν έμαθε να διαβάζει πήρε κι άρχισε να αποστηθίζει διάφορους ψαλμούς και ύμνους της Εκκλησίας μας.Όταν έφτασε σε ηλικία γάμου, η Αγία, έφυγε από το σπίτι της και πήγε σε μια σπηλιά για να ασκητεύσει.Στο σπήλαιο αυτό η αγνή κι η ηρωική κόρη πέρασε όλη της τη ζωή. Μια ζωή εγκαρτέρησης και προσευχής, ζωή εγκράτειας και αφιέρωσης ολοκληρωτικής στον Ουράνιο Νυμφίο Χριστό.Το άγιο λείψανο της που τάφηκε κι ευρέθηκε στη σπηλιά γύρω στα 1718 - 32 μ.Χ. με τη σκαλιστή επιγραφή από πάνω «Φωτεινή Παρθένος Νύμφη Χριστού», εξακολουθεί και σήμερα να προσφέρει τη θεραπεία στους αρρώστους, στους τυφλούς το φως, στους πονεμένους το ψυχικό ξεκούρασμα και τη χαρά.Το ασκητήριο της αγίας Φωτεινής υπάρχει και σήμερα και βρίσκεται στο χωριό Άγιος Ανδρόνικος. Σ' αυτό μπαίνει ένας από μια στενή είσοδο και καταβαίνει από μια σκάλα φτιαγμένη από εγχώριες πέτρες και που έχει 23 σκαλοπάτια. Το σπήλαιο μοιάζει με κατακόμβη, σαν κι εκείνες που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι χριστιανοί. Στο βάθος του σπηλαίου είναι το αγίασμα. Από το νερό αυτό παίρνουν οι άρρωστοι και πλένουν τα αρρωστημένα μέλη τους για να θεραπευτούν. Ιδιαίτερα η Αγία πιστεύεται, πως θεραπεύει τα οφθαλμικά νοσήματα. Τέλος, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς το σπήλαιο της Οσίας χρησιμοποιήθηκε και ως ναός."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Καρηασέων τὸ κλέος καὶ Κυπρίων ἀγλάισμα καὶ τῶν ἀσθενούντων ἡ ρώσις, τῶν πεπηρωμένων ἀνάβλεψις, τῶν πρὸς σὲ πιστῶς προστρεχόντων ἐν τῷ θείῳ ναῶ σου, πανένδοξε, τᾶς ἰάσεις παράσχου τοὶς δούλοις σου πάντοτε, ἶνα εὐχαρίστως κράζωμεν, Φωτεινὴ Ὁσία νύμφη Χριστοῦ καλλιπάρθενε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι, Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πασιν Ἰάματα.",
          "Type": "1",
          "Tone": "1"
        }
      }
    }
  },
  "08020695": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ιουστινιανός Β' ο βασιλιάς",
      "short": "Άγιος Ιουστινιανός"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για τον Ιουστινιανό Β’ τον νέο τον Ρινότμητο, που βασίλευσε από το έτος 685 μ.Χ. έως το έτος 695 μ.Χ. και τάφηκε στους Αγίους Αποστόλους."
    }
  },
  "080207": {
    "name": {
      "nominative": "Εύρεσις των Τιμίων Λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Μαξίμου, Δάδα και Κυντιλλιανού",
      "short": "Εύρεσις των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι άγιοι αυτοί (βλέπε 13 Απριλίου) έζησαν στα χρόνια των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού (296 μ.Χ.), στην πόλη Δωρόστολο στη χώρα της δεύτερης Μυσίας, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.Όταν τους συνέλαβε ο Ύπατος Ταρκίνιος, διέταξε να θυσιάσουν στα είδωλα. Επειδή όμως οι Άγιοι αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή, μαστιγώθηκαν αλύπητα. Έπειτα τους οδήγησαν σ' ένα τόπο, που είχε την ονομασία Οζοβίας και εκεί στις 13 Απριλίου τους αποκεφάλισαν. Σ' αυτή την τοποθεσία λοιπόν, έμειναν για πολλά χρόνια κρυμμένα τα λείψανα τους.Αλλά την 2α Αυγούστου, άγγελος Κυρίου φανέρωσε τον τόπο όπου ήταν κρυμμένα τα άγια λείψανα των τριών Μαρτύρων, και μεταφέρθηκαν στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Κωνσταντινούπολη, στον τόπο Βιγλεντίου λεγόμενο, όπου και πανηγυρίζουν στη μνήμη τους."
    }
  },
  "08020795": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού της Αγίας Αργυρής στην Παναγιούδα Λέσβου",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Τα εγκαίνια του Ναού της Αγίας Αργυρής έγιναν στις 2 Αύγουστου 2003 μ.Χ., μεγαλοπρεπώς υπό του Μητροπολίτου Μυτιλήνης, κ. Ιακώβου του Γ'. Περισσότερα για την Αγία Αργυρή μπορείτε να διαβάσετε στις 5 Απριλίου."
    }
  },
  "08030000": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος",
      "short": "Αγία Σαλώμη"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος ήταν πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και γιους τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Προικισμένη και η ίδια με ένθερμη ευσέβεια, ήταν από τις γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό, και συνεισέφεραν στο ταμείο της αποστολικής αδελφότητας.Η Σαλώμη ήταν εκείνη, παρακινούμενη από μητρική φιλοστοργία, που παρακάλεσε τον Κύριο όταν Αυτός πήγαινε για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ, να τιμηθούν οι γιοί της με πρωτεύοντα αξιώματα. Διότι είχε την ιδέα, ότι ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ έμελλε να αναστήσει το θρόνο του Δαβίδ. Όμως η Σαλώμη, τις στιγμές του φρικτού πάθους του Κυρίου, και ενώ μαθητές και φίλοι από φόβο είχαν διασκορπιστεί, αυτή, μαζί με μερικές άλλες πιστές γυναίκες ήταν εκεί και κτυπούσαν από λύπη τα στήθη τους. Επίσης η Σαλώμη, αξιώθηκε να είναι μια από τις μυροφόρες, στις όποιες ο άγγελος γνωστοποίησε την ανάσταση του Ιησού.Μετά την ίδρυση της χριστιανικής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη εξακολούθησε να διακρίνεται για το ζήλο και τις ελεημοσύνες της. Ο διωγμός εναντίον της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, προξένησε μεγάλη λύπη στη Σαλώμη. Η καρδιά της υπέστη μεγάλο σπαραγμό την ήμερα, που ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της Ιάκωβο. Αλλά η ελπίδα στον Χριστό την ενίσχυσε και με την προσδοκία των αιωνίων αγαθών παρέδωσε την ψυχή της ειρηνικά."
    }
  },
  "08030100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ιωάννης ο Ομολογητής ηγούμενος της Μονής Πατελαρίας",
      "short": "Όσιος Ιωάννης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
    }
  },
  "08030195": {
    "name": {
      "nominative": "Οσίες Θεοδώρα εξ Αιγίνης και Θεοπίστη η θυγατέρα της",
      "short": "Οσίες Θεοδώρα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα. Μετά το γάμο της, ήλθε στη Θεσσαλονίκη λόγω επιδρομών των Σαρακινών. Ασπάστηκε τον μοναχισμό μετά τον θάνατο του συζύγου της και μπήκε στη Μονή του Αγίου Στεφάνου με τη θυγατέρα της Θεοπίστη. Έζησε με πολλή αρετή και κοιμήθηκε το 892 μ.Χ.Οι Οσίες εορτάζονται την 29η Αυγούστου, αλλά η γιορτή τους μεταφέρθηκε την 3η Αυγούστου λόγω της γιορτής της απότομης της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου."
    }
  },
  "08030200": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Θεοκλητώ η θαυματουργή",
      "short": "Οσία Θεοκλητώ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Οσία Θεοκλητώ έζησε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου και καταγόταν «ἐκ τοῦ θέματος τῶν Ὀπτιμάτων» (Οψικίου). Οι γονείς της ονομάζονταν Κωνσταντίνος και Αναστασία, και ήταν αρκετά πλούσιοι και προ πάντων ευσεβείς χριστιανοί. Ανάλογη ανατροφή έδωσαν και στην κόρη τους Θεοκλητώ, που ήταν πιστή, ευσεβής, σεμνή και μελετούσε ακατάπαυστα τον θείο λόγο.Όταν η Οσία παντρεύτηκε (τον Ζαχαρία, άνδρα ευσεβή και ελεήμονα), υπήρξε πρότυπο χριστιανής συζύγου. Το σπίτι της ήταν συνεχώς ανοικτό για τους δυστυχείς, για τις χήρες, τα ορφανά και τους φτωχούς οικογενειάρχες. Συχνά πήγαινε η ίδια στα φτωχόσπιτα και μοίραζε απλόχερα ελεημοσύνη και περιποίηση στους αρρώστους.Ο θάνατος τη βρήκε να εκτελεί τέτοια θεάρεστα έργα. Το δε λείψανο της, αξιώθηκε να γίνει όργανο πολλών ιαμάτων και θαυμάτων. Ένα από τα πολλά θαύματα είναι και το εξής: Οι συγγενείς της Oσίας είχαν συνήθεια και κάθε χρόνο να σηκώνουν το ιερό της λείψανο, το οποίο είναι σώο και ολόκληρο, και να αλλάζουν τα ρούχα της με άλλα καινούργια. Ισιώνουν επίσης και τα μαλλιά του κεφαλιού της που είναι άσπρα. Στην συνέχεια, κόβουν και τα νύχια των χειρών και των ποδών της, αφού αυτά έχουν μεγαλώσει, σαν να ήταν ζωντανή. Τέλος, ψέλνουν το τρισάγιον, και αποθέτουν πάλι το σώμα της στην θήκη.Σημείωση: Στον κώδικα 73 της Μονής Παναγίας της Χάλκης, καλείται Θεόκλητη και η μνήμη της αναφέρεται την 21η Αυγούστου."
    }
  },
  "08030395": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ολύμπιος ο έπαρχος, μάρτυρας",
      "short": "Άγιος Ολύμπιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ολύμπιος ήταν Βυζαντινός άρχοντας επί της Βασιλείας του αυτοκράτορα Ηρακλείου (610 - 641 μ.Χ.), που θανατώθηκε στη φυλακή από τον Πέρση βασιλιά Χοσρόη για την ομολογία του στην χριστιανική πίστη."
    }
  },
  "08031100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Ιωάννης και Ιωάννης ο Νέος Επίσκοποι Εφέσου",
      "short": "Άγιοι Ιωάννης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η μνήμη τους φέρεται σε δύο Κώδικες, τον Πατμιακό 266 και τον Παρισινό 152 Sap ως έξης: «Τῶν ἐν ἁγίοις πατέρων ἠμῶν καὶ ἀρχιεπισκόπων γενομένων Ἐφέσου Ἰωάννου τοῦ μονάχου καὶ Ἰωάννου τοῦ νέου». Σε Παρισινό Κώδικα η μνήμη τους επαναλαμβάνεται και την 4η Αυγούστου."
    }
  },
  "08040395": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινιών του Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08040495": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ίας",
      "short": "Αγία Ίας"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για την Αγία Ία, βλέπε στις 11 Σεπτεμβρίου."
    }
  },
  "08040595": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινιών του Ιερού Ναού του Αγίου Προκοπίου",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08041100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Θαθουήλ",
      "short": "Άγιος Θαθουήλ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Θαθουήλ μαρτύρησε, αφού τον κρέμασαν σε μια μηλιά."
    }
  },
  "08050000": {
    "name": {
      "nominative": "Προεόρτια της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού",
      "short": "Προεόρτια της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη του και την θανάτωση του και επίσης για το τι θα τραβούσαν στην συνέχεια από τους ειδωλολάτρες και τους εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντας τους πως αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως που έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τους μαθητές τους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τούς ανέβασε σε ένα βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. Και τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τούς μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί αγαπούσε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί τον αγαπούσε πολύ ο Χριστός και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι που ήπιε ο Χριστός. Τους Μωϋσή και Ηλία τους έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις που υπήρχαν μέχρι τότε για το ποίος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής η κάποιος μεγάλος προφήτης. Αυτά λοιπόν συνέβησαν στην Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο όρος Θαβώρ."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08050200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Καττίδιος και Καττιδιανός τα αδέλφια",
      "short": "Άγιοι Καττίδιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Καττίδιος και Καττιδιανός ήταν αδέλφια και μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού."
    }
  },
  "08050400": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
      "short": "Άγιος Ευθύμιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Τη μνήμη του Αγίου Ευθυμίου, αναγράφει ο Γεδεών στο Εορτολόγιό του σελ. 149.Ο Ευθύμιος αυτός είναι, που πατριάρχευσε από το 907 - 912 μ.Χ. και μετά την παύση του Αλεξάνδρου, αδελφού του Λέοντα του Σοφού.Ο Άγιος Ευθύμιος ακολούθησε από πολύ νωρίς τον μοναχικό βίο και υπήρξε πνευματικός του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (886 - 912 μ.Χ.), από τον οποίο τιμήθηκε και με το αξίωμα του συγκέλλου.Μετά την απομάκρυνση του πατριάρχου Νικολάου Α' του Μυστικού (α' 901 - 907 μ.Χ., β' 912 - 925 μ.Χ.) λόγω του τετάρτου γάμου του αυτοκράτορα, ο Ευθύμιος πείστηκε να ανέλθη στον Πατριαρχικό Θρόνο της βασιλεύουσας και αναγνώρισε «κατ᾽ οἰκονομίαν» τον τέταρτο γάμο του αυτοκράτορα. Μετά τον θάνατο όμως του Λέοντος του Σοφού, ο Ευθύμιος διώχθηκε από τον θρόνο, καθαιρέθηκε στη σύνοδο που συνήλθε στη Μαγναύρα και εξορίστηκε στη Μονή του Αγαθού, όπου και πέθανε στις 5 Αυγούστου 917 μ.Χ.Εκτός των χρονογράφων της εποχής, τα γεγονότα της ζωής και δράσης του Ευθυμίου διηγείται και ο βίος, ο οποίος γράφηκε μεταξυ των ετών 920 μ.Χ. και 925  μ.Χ. από άγνωστο συγγραφέα και έχει εκδοθεί από τους:α) C. de Boor, Vita Euthymii, Ein Anecdoton zur Geschichte Leos des Weisen, Berlin 1888β) P. Karlin - Hayter, «Vita St. Euthymii», στο Βυζαντιον, τ. 25/27 (1955/1957),γ) Του ιδίου, Vita Euthymii patriarchae CP, Text translation, Introduction and Commentary (Bibliotheque de Byzantion)δ) A. P. Kazdan, Dve Vizantiiskie Chroniki X veka, Μόσχα 1959.Ο βίος του Ευθυμίου Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί σημαντική ιστορική πηγή για τη βασιλεία του αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ' του Σοφού.Σώζονται δυο θεομητορικές ομιλίες του καθώς και ένας κανόνας στη Θεοτόκο, που είναι ανέκδοτος (Κώδικας Ξενοφ. 69 στο Άγιο Όρος)."
    }
  },
  "08050600": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα",
      "short": "Άγιος Χρήστος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, ο Άγιος Χρήστος, καθόλου δεν αποξενώθηκε από την χριστιανοπρεπή διαγωγή του. Όταν κάποτε το πλοίο στο όποιο δούλευε έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι της Κω, ο Χρήστος αμέσως έτρεξε στην Εκκλησία, προσευχήθηκε, βρήκε πνευματικό και εξομολογήθηκε.Μετά από μέρες, όταν πήγαινε για το πλοίο του, συναντήθηκε με γενίτσαρους, που άρχισαν να του βρίζουν την πίστη και το άγιο βάπτισμα. Ο Χρήστος δεν φοβήθηκε και απάντησε στους Τούρκους, ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος. Γεμάτοι θυμό οι γενίτσαροι, όρμησαν επάνω του και με άγρια χτυπήματα του είπαν ν' αρνηθεί την πίστη του για να σωθεί. Ο Χρήστος απάντησε απαγγέλλοντας το σύμβολο της πίστης. Τότε αυτοί, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον έκαψαν ζωντανό.Οι άπιστοι άφησαν το σώμα του άταφο για ένα μήνα. Αλλά το λείψανο του Αγίου έμεινε αναλλοίωτο και στις πρώτες νύχτες το σκέπαζε κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν από τον ουρανό. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό έκανε και πολλά θαύματα. Όλα αυτά έγιναν στις 5 Αυγούστου 1668 μ.Χ."
    }
  },
  "08051100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός",
      "short": "Όσιος Ευγένιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο όσιος Ευγένιος Ιωαννούλιος ή Γιαννούλης ο Αιτωλός, γεννήθηκε το 1595 μ.Χ (ή 1596 μ.Χ.) στο Μέγα Δένδρο Αποκούρου από πτωχούς γονείς.Χειροτονήθηκε διάκονος το 1616 μ.Χ. στη Μονή Τατάρνας και για μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Το 1619 μ.Χ. χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Σινά από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο Λούκαρη και κατόπιν Οικουμενικό Πατριάρχη με τον όποιο έζησε πολλές ταλαιπωρίες για την προσήλωση του στην Ορθοδοξία και για το αδούλωτο πνεύμα του. Ο Ευγένιος, έφτασε στο σημείο, ακόμα και να καθαιρεθεί από τον Τουρκόφιλο και Λατινόφρονα Πατριάρχη Κύριλλο Κοντάρη, αλλά αργότερα, το 1639 μ.Χ., ο Πατριάρχης Παρθενίας τον αποκατέστησε πανηγυρικά.Ο όσιος Ευγένιος από το 1639 μ.Χ. ως το 1640 μ.Χ. διηύθυνε τη Σχολή της Άρτας. Αργότερα πήγε στο Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγαλύτερο ναό της Αγίας Τριάδας και στον περίβολο του Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, που έγινε για την Ευρυτανία κέντρο πνευματικής αναγέννησης και αναδείχτηκαν από εκεί πολλοί σπουδαίοι άντρες, όπως επίσκοποι, Πατριάρχες κλπ. Επίσης ο Όσιος, ίδρυσε Σχολές στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγιαννά και στο Αιτωλικό.Πέθανε το 1682 μ.Χ. και τάφηκε στον νάρθηκα της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας αξιόλογο συγγραφικό έργο. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1982 μ.Χ. (Η μνήμη του αναφέρεται την 6η Αυγούστου, αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εορτάζεται την 5η Αυγούστου)."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Διδάσκαλος ἔνθεος καὶ ὁδηγὸς τῶν πιστῶν ἐδείχθης ἐν Πνεύματι, οἴα θεράπων Χριστοῦ, Εὐγένιε Ὅσιε, λόγω γὰρ διαπρεπῶν καὶ λαμπρότητι βίου, ὤφθης τῆς εὐσέβειας πρακτικὸς ὑποφήτης, διὸ ἡ Ἐκκλησία μακαρίζει σέ.",
          "Type": "1",
          "Podoben": "Τα",
          "Tone": "4"
        }
      }
    }
  },
  "08051200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος",
      "short": "Άγιος Σόλεβ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος μαρτύρησε δια τοξευόμενου βέλους."
    }
  },
  "08051300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Φάβιος ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Ρώμης",
      "short": "Άγιος Φάβιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Φάβιος (ή σωστότερα Φαβιανός) μαρτύρησε δια ξίφους.Στους καταλόγους των πάπων μεταξύ των μαρτύρων συγκαταλέγεται ο πάπας Φαβιανός (236 - 350 m.X.), που μαρτύρησαν επί Δεκίου την 20ή Ιανουαρίου (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία κεφ. κθ')."
    }
  },
  "08060195": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση οπτασίας Σοφιανής",
      "short": "Ανάμνηση οπτασίας Σοφιανής"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για κάποια οπτασία της Σοφιανής που μετονομάστηκε σε Σωφρονία Μοναχή, εν Αβύδω Βυζαντίου (1607). Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "080602": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αββακούμ ο Νεομάρτυρας",
      "short": "Άγιος Αββακούμ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για τον νεομάρτυρα αυτόν δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Το Νέο Μαρτυρολόγιο και οι Συναξαριστές δεν τον αναφέρουν. Μόνο στον Κώδικα Ω 89, φ. 155 της Λαύρας, αναφέρονται ότι, στις 6 Αυγούστου 1628 μαρτύρησε ο όσιος και νέος μάρτυρας Αββακούμ στη μεγαλούπολη Θεσσαλονίκη, εις δόξαν και καύχημα των Ορθοδόξων χριστιανών. Στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα στην τοπική αγιολογία της Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτόν τον μάρτυρα. Στο Μικρό Ευχολόγιο η μνήμη του Αγίου αυτού αναφέρεται στις 6 Αυγούστου. (Επειδή όμως η μνήμη του συμπίπτει με τη γιορτή της Μεταμορφώσεως, ο Νεομάρτυρας αυτός γιορτάζεται άλλοτε την 5η και άλλοτε την 7η Αυγούστου)."
    }
  },
  "08070000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Δομέτιος ο σημειοφόρος",
      "short": "Όσιος Δομέτιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος αυτός ήταν Αγιορείτης ασκητής, που ασκήτευε στα όρια της Μονής Φιλόθεου, έκανε μάλιστα και θαύματα, και απεβίωσε ειρηνικά. Αυτός είχε μαθητή τον οσιομάρτυρα Δαμιανό."
    }
  },
  "08070300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Νάρκισσος ο Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Ιεροσολύμων",
      "short": "Άγιος Νάρκισσος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Αναδείχτηκε 30oς ή κατ' άλλους 31ος επίσκοπος Ιεροσολύμων, από τον πρώτο, που ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος, διδακτικός και άκαμπτος στην εκτέλεση του καθήκοντος του, χωρίς να εμποδίζεται από την αντίδραση των μοχθηρών εχθρών του. Σε κάποια συκοφαντία που κάποτε οργανώθηκε εναντίον του, παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες. Ο πρώτος, για να επιβεβαιώσει την ψευδοκατάθεσή του, είπε ότι αν λέει ψέματα να πέσει φωτιά και να τον κάψει. Ο δεύτερος είπε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος να τυφλωνόταν. Δεν πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν σκουλήκια και ο τρίτος τυφλώθηκε. Ο Νάρκισσος ανέβηκε δύο φορές στο θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά 26 χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 116 χρονών."
    }
  },
  "08070395": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός",
      "short": "Όσιος Θεοδόσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από ευσεβείς χριστιανούς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη που τον διακατείχε και η μεγάλη αγάπη προς τους συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε την περιουσία του σ' όσους είχαν ανάγκη και πήγε λίγο έξω από την Αθήνα. όμως πολλοί ήταν αυτοί που πήγαιναν για να τον δουν και να τον συμβουλευτούν, κάτι που τον εμπόδισε να διαλογιστεί. Για αυτό το λόγο και για να μπορέσει να μονάσει, κατέφυγε στο Άργος. Εκεί έκτισε ένα ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πολλοί πήγαιναν για να τον συμβουλευτούν. Τον φθόνησαν όμως ιερείς, και τον κατάγγειλαν στον Αρχιεπίσκοπο Άργους, Άγιο Πέτρο. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως κατάλαβε την αφιλοκέρδεια και την ευσέβεια του Θεοδοσίου, με αποτέλεσμα να ενισχύσει συνεχώς στο θεάρεστο έργο της ελεημοσύνης. Ο Άγιος Θεοδόσιος απεβίωσε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Ὡς δόσιν θεόδεκτον, τὴν καθαράν σου ζωήν, Θεῶ καθιέρωσας, τῷ ἰαμάτων πηγήν, τὸν τάφον σου δείξαντι, σὺ γὰρ διὰ ἐγκράτειας, καθαρθεῖς τῶν προσύλων, ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, δι' ἀσκήσεως πόνων διὸ σὲ Θεοδόσιε, ἐν ὕμνοις γεραίρομεν.",
          "Type": "1",
          "Podoben": "Τα",
          "Tone": "4"
        }
      }
    }
  },
  "08070400": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Σώζων από τη Νικομήδεια",
      "short": "Άγιος Σώζων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Τον έριξαν στη φωτιά και θαυματουργικά με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής. Στη συνέχεια απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08070595": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Βάρταν ο εξ Αρμενίας μάρτυρας",
      "short": "Άγιος Βάρταν"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
    }
  },
  "08070695": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού της Θεοτόκου «εν Γοργιαναίς»",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ανάμνηση των εγκαινίων του ναού της Θεοτόκου «εν Γοργιαναίς» βρήσκετε στον Πατμιακό Κώδικα 266. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08071095": {
    "name": {
      "nominative": "Μνήμη βαρβαρικής επιδρομής",
      "short": "Μνήμη βαρβαρικής επιδρομής"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η επιδρομή αυτή των Περσών δεν αναφέρεται από τον Άγιο Νικόδημο, την αναφέρουν όμως αρκετοί Κώδικες. Εδώ παραθέτουμε ακριβώς τα γραφόμενα στον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 73.Τη αύτη ήμερα (ζ' Αυγούστου) μνήμην έπιτελούμεν της υπέρ λόγον και παρά πάσαν ελπίδα δωρήθείσης ημίν τελείας βοηθείας παρά Χριστού του αληθινού Θεού ημών κατά των πανταχόθεν δια τε γης και θαλάσσης κυκλωσάντων ημάς άθεων εχθρών, μεσιτευσάσης την σωτηρίαν της θεοφύλακτου ταύτης και βασιλίδος πόλεως της ασπόρως Αυτόν τεκούσης παναγίας αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας. Τούτο δε γέγονε κατά τους χρόνους Ηρακλείου του Βασιλέως, ότε Χοσρόης ο των Περσών βασιλεύς Σάρβαρον τον αυτού στρατηλάτην μετά δυνάμεως βαρείας κατά της θεοφύλακτου ταύτης πόλεως εξέπεμψεν ος πάσαν την Ανατολήν ληϊσάμενος τον εν Χαλκήδόνι πορθμόν κατέλαβε, προσδοκών και την εν πόλεσι μεγίσιην ελεΐν. Ταύτα ιδών Ηράκλειος δια του Ευξείνου Πόντου τη Περσίδι κατέλαβε, πλείονα εν αύτη εργασάμενος η ων ο Πέρσαι των Ρωμαίων γήν διερχόμενοι, τους υιούς αυτού ενταύθα καταλιπών μετά του Σεργίου Πατριάρχου και Βώνου του θαυμάσιου. Χαγάνος δε ο των Αβάρων ηγούμενος και αυτός μεν των ομόρων εθνών παραλαβών πλήθος δια γης και θαλάσσης και αυτός την Κωνσταντινούπολιν προσέβαλεν ώστε εξ ανατολών δε τους Σκύθας, και αυτήν πάντοθεν περιληφθείσα ν είτα τα εαυτών ποιούντες ελεΐν ήλπιζαν πόλιν τω σταυρώ και τοις πάθεσι Χριστού σεμνυνομένην και τη Θεοτόκω υπ' αυτού δώρον δεδομένην. Πάσα ούν ελέπολιν και τειχομαχίαν την μεν δρώντες, την δε μελετώντες βαρβαρικώτεροι γενναίως ήσαν ανθιστάμενοι. Βώνος δε τούτους ην ο προς μάχην διεγείρων και πολύς φόνος εξ εκατέρου μέρους εγένετο. Ούτως ούν τρις και τετράκις συμβαλόντες και τη της Θεοτόκου συμμαχία, άπρακτοι διαμείναντες εις θυμόν διεγείρονται μέγιστον. Όθεν τούτο οι την πόλιν οικούντες διαγνόντες, πρεσβείας προς Χαγάνον στέλλουσι μετά χρημάτων συχνών ειρηνικά γενέσθαι σπονδάς έξαιτούμενοι· ο δε φιλάργυρος την γνώμην και τον τρόπον ων, τα μεν χρήματα έλαβε, τους δε πρέσβεις άπρακτους απέστειλε, \"αύριον, φήσας, την πόλιν υμών ως νοσσιάν τη χειρί μου καταλήψομαι και πάντας μονοχίτωνας εξελθείν εάσως πλεΐον γαρ τούτου ου φιλανθρωπεύσομαι προς υμάς\", πολλά πρότερον κατά Χριστού του Θεού ημών και της Αυτόν τεκούσης βλασφημήσας. Ταύτα οι την πόλιν οικούντες άκούσαντες και όσον Ιερατικόν, όσον τε λαϊκόν και συγκλητικόν εις τους θείους ναούς ελιτάνευον, τας χείρας εις ουρανούς αίροντες και \"Κύριε εξ αγίου κατοικητηρίου\", λέγοντες, \"έπιδε επί τω μιαρώ Χαγάνω και επί πάσι τοις υπ' αυτού τολμωμένοις και κατάβαλε αυτό, ο υπερασπιστής ημών, Όπως μη είπη, που εστίν ο Θεός αυτών\", και οι μεν ηΰχοντο κλαίοντες, οι δε δια τε γης και θαλάσσης εν μια έγνων συρρηγνύειν τον πόλεμον ο δε υπ' αυτών βλασφημούμενος Κύριος, τη πρεσβεία της Αυτόν τεκούσης, ανέμους σφοδρούς και στροβίλους τη θαλασσή εκπέμψας και πάσαν διαταράξας, αύτανδρα τα σκυθικά πλοία τη θαλασσή παρέπεμψεν ενθείς δε και τοις εν πόλει θάρσος, όσον τούτοις δέος κατά των βλάσφημων εξέπεμψεν εις τους βαρβάρους δε τοσούτον φόνον ειργάσαντο, όσον ουδέ αριθμήσαί τις δύναται. Ταύτα ουδέ τους Πέρσας έλαβεν ούτω πραχθέντα, οι χείρα - ως λόγος - επί στόματος θέντες υπέστρεψαν άπρακτοι· ο δε Ιεράρχης και άπαν της εκκλησίας το πλήρωμα συν δάκρυσιν επινίκια ήδον και χαριστήρια. \"Η δεξιά σου, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύι η δεξιά σου χειρ, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους· πάντα τα έθνη εκύκλωσαν ημάς και τω ονόματι σου, Κύριε, ημυνάμεθα ταύτα\". Ούτως η παναγία και υπεράμωμος Θεοτόκος, η των Χριστιανών αντίληψις, περί ημάς την ισχύν αυτής απεδείξατο και την μεγάλην και παράδοξον σωτηρίαν ταύτην ημίν εδωρήσατο. Δια ταύτα την παρούσαν ανάμνησιν ετησίως πανηγυρίζομεν εν τω σεβασμίω αυτής οίκω, τω όντι εν Βλαχέρναις."
    }
  },
  "08071195": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Κάνδιδα η Βυζαντία",
      "short": "Οσία Κάνδιδα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Οσίας."
    }
  },
  "08071200": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Υπερέχιος",
      "short": "Όσιος Υπερέχιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Υπήρξε από τους μοναχούς, που μαζί με την πίστη, κατείχαν και τους θησαυρούς της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ήταν ήρεμος, γλυκός και σπάνια τον πλησίαζε η φλόγα της οργής. Έλεγε δε συχνά: «ο μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος». Απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτος χάρη από τον Θεό."
    }
  },
  "080713": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός",
      "short": "Όσιος Νικάνωρ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Νικάνωρ γεννήθηκε στα 1491 μ.Χ. στην Πρωτεύουσα της Μακεδονίας την Θεσσαλονίκη. Οι γονείς του Ιωάννης και Μαρία ήταν ευσεβείς και κατοικούσαν στην συνοικία του Αγίου Μηνά. Όλη η πόλη των Θεσσαλονικέων καλοτύχιζε και επαινούσε τους γονείς του Αγίου τόσο για τον πλούτο τους όσο και την ευγένεια τους, αλλά κυρίως για την πίστη και την αρετή που τους διέκρινε. Ήταν ελεήμονες και σπλαχνικοί και η ζωή τους έργο αγάπης προς τους πάσχοντες αδελφούς. Όμως ο Θεός ήθελε να τους δοκιμάσει με προσωρινή ατεκνία. Στείρα σαν την Αγία Άννα η μητέρα του οσίου Νικάνορα. Κάθε μέρα προσευχόταν στην εκκλησία του Αγίου Μηνά να τους δώσει ο Θεός ένα παιδί για παρηγοριά. Οι προσευχές, οι νηστείες, οι αγρυπνίες των γονέων του εισακούσθηκαν από τον Κύριο μας και Θεό μας και κατά την ώρα που η ευσεβής γυναίκα προσευχόταν στο Θεό στο Ναό του Αγίου Μηνά της απεκαλύφθη το θέλημα του Κυρίου: «Εισήκουσε ο Θεός τας δεήσεις σου ω γυνή ως ποτέ της χήρας Άννης και έλυσε τα δεσμά της στειρώσεως σου μόνο πορεύου εις τον οίκον σου και θέλεις συλλάβεις και γεννήσεις Υιών όστις θέλει γίνει δοχείον καθαρόν του Παναγίου Πνεύματος και πολλούς θέλει εισάγει εις τον Κύριον δια της αγγελικής αυτού και εναρέτου διαγωγής». Έτσι, ως Θείο δώρο ήρθε στον κόσμο ο Νικόλαος (αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του αγίου) και οι γονείς του τον παρέδωσαν σ΄ ένα ευσεβή δάσκαλο να του μάθει τα Ιερά γράμματα.Ο νεαρός Νικόλαος ευφυής στο νου σε λίγο χρονικό διάστημα απέκτησε μεγάλη ευχέρεια περί τα εκκλησιαστικά και αγάπη για την εκκλησία του Χριστού όπως όλοι οι άγιοι. Από μικρός κατάλαβε την κλήση του Θεού μοναδικός του πόθος ήταν να μονάσει και να γίνει μιμητής των οσίων πατέρων της εκκλησίας μας. Ήθελε σ' όλη του τη ζωή να υπηρετήσει ολοκληρωτικά ψύχη τε και σώματι τον Κύριο. Γι' αυτό περνούσε τη ζωή του με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές. Σε μικρή ηλικία χάνει τον προσφιλή πατέρα του και μένει με τη μητέρα του. Η ευσεβής του μητέρα μη γνωρίζοντας τον πόθο του παιδιού της ήθελε να τον παντρέψει με κάποια ενάρετη κοπέλα και ενώ από τη μια μεριά ο όσιος ποθούσε να εγκαταλείψει κάθε τι εγκόσμιο και να μονάσει, να αφιερωθεί εξολοκλήρου στον Θεόν. Από την άλλη όμως δεν ήθελε να στενοχωρήσει και τη μητέρα του, γι αυτό ανέβαλε συνεχώς την πραγματοποίηση της επιθυμίας του να γίνει μοναχός.Ο Θεός που προνοεί τα πάντα ύστερα από ορισμένο χρονικό διάστημα πήρε την μητέρα του από τον κόσμο και έτσι άνοιξε ο δρόμος για ν' ακολουθήσει ο Νικόλαος τη μοναχική ζωή. Χωρίς να χάσει καιρό μοίρασε την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και τα ορφανά και ενώ μπορούσε να λάβει αξιώματα λόγω της επιφανούς θέσεως των γονέων του, τα θεώρησε όλα αυτά σκύβαλα μπροστά στη μεγάλη του αγάπη προς το Χριστό. Ελεύθερος πλέον από κάθε φροντίδα του κόσμου γίνεται μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Ως μοναχός πολλαπλασίασε τα χαρίσματα που του δώσε ο Θεός.Η φήμη που απέκτησε έφθασε στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ο οποίος τον χειροτόνησε διάκο και πρεσβύτερο με σκοπό να τον κάνει διάδοχο του. Ως κληρικός της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ο Νικάνωρ επέδειξε μεγάλο ζήλο και η προσφορά του ήταν αξεπέραστη. Η ώρα όμως είχε φθάσει για εκείνο που τον είχε προορίσει ο Θεός. Σε μια από τις νυχτερινές του προσευχές και ενώ ικέτευε με θερμά δάκρυα τον Θεό άκουσε φωνή από τον ουρανό να του λέγει: «Νικάνωρ έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και πορεύου εις το Καλλίστρατου όρους και αγωνίσου εκεί καλώς και εγώ θα είμαι μαζί σου να σε διαφυλάττω όλες τις ημέρες της ζωής σου και θα κάνω το όνομα σου ξακουστό και θα σε δοξάσω εις πάντας τους αιώνας». Ύστερα απ' αυτή τη Θεϊκή εντολή ο Άγιος έφυγε από την Θεσσαλονίκη σε σχετικά νεαρή ηλικία περίπου 27 ετών και τράβηξε να πάει εκεί όπου τον είχε καλέσει ο Θεός. Στο δρόμο, στα χωριά που συναντούσε δίδασκε ως άλλος απόστολος τους απελπισμένους χριστιανούς να φυλάγουν την πίστη τους.Φθάνοντας ο Άγιος Νικάνωρ στο όρος Καλλίστρατου και βλέποντας το ήσυχο μέρος ο άγιος έλαβε εσωτερική πληροφορία από τον Κύριο ότι εδώ θα είναι η ασκητική του παλαίστρα. Δόξασε τον Θεόν και άρχισε να επιδίδεται σε ασκητικούς αγώνες. Πέρασαν 16 ολόκληρα χρόνια σκληρού αγώνα με την σάρκα και τους δαίμονες. Αγρυπνίες, νηστείες, κόπους για την αγάπη του Χριστού. Σιωπή, έλλειψη ανθρώπινης παρηγοριάς τον έκανα δοχείο του Άγιου Πνεύματος. Κατόπιν ίδρυσε τη Μονή μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού ή Ζάβορδας.Το ασκηταριό του σώζεται μέχρι σήμερα.Την Ιερά Μονή ίδρυσε εξ αποκαλύψεως του ιδίου του Χριστού αφού βρήκε εικόνα του Σωτήρος Χριστού κρυμμένη από την εποχή της εικονομαχίας.Η φήμη του απλώθηκε παντού όπως του είχε πει ο Κύριος. Πλήθος ανθρώπων από τη γύρω περιοχή έτρεχε στο μοναστήρι να ευλογηθεί από τον άγιο ν΄ ακούσουν την ψυχοσωτήρια διδασκαλία το και να θεραπευτούν αφού πολλά ήταν τα θαύματα που έκανε ο όσιος. Ό Άγιος αφού έζησε ενάρετα και αγγελικώς ήρθε ο καιρός να μεταβεί στην άλλη ζωή την αιώνια και αληθινή. Προγνώρισε το θάνατό του και κάλεσε γύρω του μοναχούς και λαϊκούς τους ευλόγησε τους συμβούλεψε και παρέδωσε το πνεύμα του στο Λυτρωτή μας Χριστό στις 7 Αυγούστου 1549 μ.Χ. Οι μοναχοί της Μονής θρήνησαν τον άγιο που τους παρηγορούσε και τον έθαψαν σε παρεκκλήσι της Μονής. Από τότε το αγιασμένο Λείψανο του τελεί ως τα σήμερα πολλά θαύματα."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Νίκης εἴληφας, ἄφθαρτον στέφος, πάτερ ὅσιε, παρὰ τοῦ Κτίστου, τῶν σῶν ἀγώνων ἀντάξιον ἔπαθλον· τὴν γὰρ πατρίδα λιπὼν τὴν ἐπίγειον, τῆς οὐρανίου οἰκήτωρ γεγένησαι· ὅθεν πάντες σὲ πίστει καὶ πόθῳ γεραίρομεν· χαίροις Νικάνορ, Ὁσίων ὁμόσκηνε.",
          "Type": "1",
          "Tone": "3"
        }
      }
    }
  },
  "08071300": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ιωσήφ ο Γεροντόγιαννης",
      "short": "Όσιος Ιωσήφ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι γονείς του οσίου, Εμμανουήλ και Ζαμπία, ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι, ζούσαν στις Λίθινες, ονομαστό χωριό της Σητείας Κρήτης. Ο όσιος γεννήθηκε το 1799 στα ερειπωμένα κελλάκια της Μονής Κάψα, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του, λόγω τουρκικής επιδρομής. Ο Ιωάννης Βιτσέντζος (όπως ήταν το κοσμικό όνομα και το επίθετο του οσίου) μέχρι να μεγαλώσει βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες. Ζωηρός και ατίθασος στον χαρακτήρα. Λόγω απαγόρευσης της λειτουργίας σχολείων, δεν έμαθε γράμματα. Ήταν όμως φιλομαθής και έξυπνος. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε την χωριανή του Καλλιόπη της οικογένειας Γεροντήδων και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες και ένα γιο. Η αγροτική ζωή και οι συχνοί διαπληκτισμοί με τους Τούρκους, τον ανάγκασαν να μένει στο μετόχι που είχε στην τοποθεσία «Κατσαρόλι», κοντά στις Λίθινες. Αυτή η απομόνωση αγρίεψε περισσότερο τον ήδη δύστροπο χαρακτήρα του. Έγινε ευέξαπτος, σκληρός, ερειστικός και ανελεήμων. Ένα ατύχημα όμως, με τον θάνατο της μικρής του κόρης Ειρήνης, ημέρα Κυριακή, που αυτός είχε φύγει να κάνει εμπόριο, άλλαξε ριζικά την ζωή του. Και κατόπιν σαν μοναχός συμβούλευε: «Κι' αν θες ζωήν παντοτεινή να δης εις βασιλείαν Κυριακάς και εορτάς πράσσε (= σύχναζε) στην Εκκλησίαν». Μετά από διάφορες περιπέτειες, αφήνει την οικογένεια του στην πρόνοια του Θεού και γίνεται μοναχός στη Μονή του Κάψα, την οποία ανακαινίζει και αφιερώνεται ολόψυχα στην λατρεία του Θεού. Αφού έζησε αρκετά χρόνια ζωή αγία, παρέδωσε οσιακά την ψυχή του στον Θεό στις 8.00 το πρωί της 6ης Αυγούστου 1874. Σύμφωνα με παραδόσεις και μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, αλλά και άλλων, επετέλεσε πολλά θαύματα προ και μετά τον θάνατο του. Είναι τοπικός άγιος και η μνήμη του γιορτάζεται την 7η Αυγούστου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε με άδεια του οικείου Μητροπολίτη την 7η Μαΐου 1982 και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Τῆς μονῆς τοῦ Προδρόμου τὸν νέον κτίτορα, ἀσκητικῆς ἐποφθέντα ἐν τὴ ἐρήμω Καψὰ ἀγωγῆς ἀρτίως ἄστρον παμφαέστατον, στέψωμεν ἄνθεσιν ᾠδῶν καὶ προσπέσωμεν αὐτοῦ λειψάνοις τοὶς πανιέροις, ταὶς πρεσβείαις σου ἐκβοῶντες σῶσον ἠμᾶς ἐκ πειρασμῶν, Ἰωσήφ.",
          "Type": "1",
          "Tone": "5"
        }
      }
    }
  },
  "08071395": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Μίκαλλος",
      "short": "Άγιος Μίκαλλος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "<p>Ο Άγιος Μίκαλλος είναι ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).</p><p>Για την παιδική ηλικία, τους γονείς και την ιδιαίτερη πατρίδα του αγίου δεν έχουμε δυστυχώς καμιά πληροφορία. Εκείνο που συμπεραίνουμε γι' αυτόν είναι, πως ο άγιος, όταν ήταν νέος, αναγκάστηκε για μια καλύτερη ζωή να ξενιτευτεί. Πήγε στη Γερμανία κι εργαζόταν ως εργάτης με άλλους Έλληνες. Εκεί ευρισκόμενος άκουσε κάποια μέρα ένα συγκλονιστικό κήρυγμα για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους Μωαμεθανούς. Σε λίγο χρονικό διάστημα αρκετοί άνθρωποι μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη στρατιά που ένα πρωί ξεκίνησε να κάμει έργο τον πόθο, που φλόγιζε τα στήθια των ανθρώπων αυτών. Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν Β’ σταυροφορία διαλύθηκε εκεί στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό κάποιο Αυξέντη, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο. Όταν η στρατιά διαλύθηκε, οι Έλληνες μαζεύτηκαν και μετά από μία ενθουσιώδη ομιλία του Αρχηγού αποφάσισαν να τραβήξουν προς τα μέρη του Ιορδάνη και να ζήσουν εκεί μια ασκητική ζωή, μια ζωή πλήρους αφιέρωσης στον Θεό.</p><p>Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Μετά από μια προσευχή που έγινε από μέρους όλων, οι άνθρωποι μας ξεκίνησαν. Πρώτα πήγαν και προσκύνησαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα. Ύστερα προχώρησαν προς τα έρημα του Ιορδάνη με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν εκεί τη ζωή που αποφάσισαν, τη μοναχική κι ασκητική ζωή. Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, η μελέτη της Αγίας Γραφής, αλλά κι η έμπρακτη αγάπη προς όλους εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, να η καθημερινή τους φροντίδα. Το περιβάλλον δυστυχώς και ευτυχώς του Ιορδάνη δεν τους βοηθούσε καθόλου στη ζωή που διάλεξαν να ζήσουν. Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν τη ζωή και την πρόοδο των ασκητών στα μέρη εκείνα, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί για να γλιτώσουν μαζεύτηκαν μια μέρα στην παραλία με τον σκοπό να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και ήρθαν στην Κύπρο, που ήταν τότε ονομαστή για τη θεοσέβεια της. Το καράβι σταμάτησε στην Πάφο. Μια παράδοση μάλιστα λέει, πως τούτο εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας, τσακίστηκε πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι άνθρωποι σώθηκαν όλοι πάνω στα συντρίμμια του καραβιού και βγήκαν έξω στη στεριά. Απ' εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του Νησιού κι έζησαν ο καθένας τη μακάρια ζωή με τον δικό του τρόπο.</p><p>Αυτό έκανε κι ο άγιος Μίκαλλος. Στα μέρη της Ακανθούς, βρήκε δύο σπήλαια που στέκονται ακόμη και σήμερα και ξεκίνησε την ενάρετη άσκηση του.</p><p>Η θαυματουργική του δύναμη συνεχίζεται και σήμερα σε όσους με πίστη επισκέπτονταν μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το 1974 το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια και επλένοντο με το αγίασμα του, ελάμβαναν τη θεραπεία στην αρρώστια τους και την παρηγοριά στη δοκιμασία τους. Η θαυματουργική χάρη του αγίου Μίκαλλου ανεφέρετο στη θεραπεία της μαλάριας και της λέπρας. Επίσης οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδάκια τους, όταν δεν είχαν γάλα, πήγαιναν στη χάρη του με πίστη, θήλαζαν από τους σταλακτίτες που ήσαν στα σπήλαια και επεκαλούντο τη βοήθεια του, την οποίαν και ελάμβαναν πλούσια. Άρρητη ευωδία, αναφέρουν οι παλαιοί, ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τελευταία, που έφθανε γύρω στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι αγρότες της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, «η μυρτιά του οσίου Μίκαλλου» στην οποία αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες.</p>"
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Τῆς ἐρήμου πολίτης, καὶ ἐν σώματι ἄγγελος, καὶ θαυματουργὸς ἀνεδείχθης, θεφόρε πατὴρ ἠμῶν Μίκαλλε- νηστείρ, ἀγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν θεραπεύεις τοὺς νοσοῦντας, καὶ τᾶς ψυχᾶς τῶν πίστει προστρεχόντων σοί. Δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχὺν δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι- δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.",
          "Type": "1",
          "Podoben": "τοῦ λίθου",
          "Tone": "1"
        },
        "TROPARION/2": {
          "text": "Χριστῷ εὐηρέστησας ὀσιακὴ ἀγωγή, θεσπέσιε Μίκαλλε, ἐν τοὶς σπηλαίοις τῆς γῆς οἰκήσας ὡς ἄσαρκος- εὖχος καὶ ἀντιλήπτωρ Ἀκανθοὺς τῆς ἐν Κύπρῳ, πρέσβευε δωρηθήναι τοὶς πιστοὶς οὐρανόθεν ὑγείαν καὶ εἰρήνην ψυχῶν ἀδιατάρακτον.",
          "Type": "2",
          "Podoben": "Τα",
          "Tone": "4",
          "Comment": "(υπό Χαραλάμπους Μ. Μπούσια.)"
        }
      }
    }
  },
  "08074596": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αστέριος ο οσιομάρτυρας και θαυματουργός",
      "short": "Άγιος Αστέριος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πότε και που μαρτύρησε δεν αναφέρουν οι Συναξαριστές. Στους περισσότερους από τους Κώδικες αναγράφεται ως «μάρτυς και συγκλητικός, δια ξίφους τελειωθείς». Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου αναφέρεται ως «Oσιομάρτυς και θαυματουργός»."
    }
  },
  "08074696": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιοι Μύριοι Ασκητές Θηβαίοι",
      "short": "Όσιοι Μύριοι"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Απεβίωσαν και οι 10.000 ασκητές ειρηνικά."
    }
  },
  "08080100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αναστάσιος από τη Βουλγαρία",
      "short": "Άγιος Αναστάσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η πατρίδα του Αγίου Αναστασίου ήταν η πόλη Ροδοβίσι της επαρχίας Στρούμιτζα της Βουλγαρίας. Είκοσι χρονών ήλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν υπάλληλος σε κάποιο εμπορικό κατάστημα.Κάποια μέρα, βοήθησε το αφεντικό του για τη λαθραία εξαγωγή ενδυμάτων έξω από το Κάστρο της Θεσσαλονίκης, για να μη πληρώσει φόρους. Ο Αναστάσιος μάλιστα, φόρεσε και μια τούρκικη στολή προκειμένου να περάσει το εμπόρευμα. Αλλά ενώ περνούσε την πύλη, Τούρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν αν είχε ανάλογα έγγραφα για την εξαγωγή των ενδυμασιών. Αυτός με αφέλεια απάντησε ότι ήταν Τούρκος. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, οι Τούρκοι υπάλληλοι του ζήτησαν να κάνει «σαλαβάτι» (ομολογία). Ο νέος στο άκουσμα του αιτήματος αυτού έμεινε άφωνος. Αμέσως τότε τον άρπαξαν οι Τούρκοι και με άγρια χτυπήματα τον οδήγησαν στον αγά. Εκεί ο Αναστάσιος, παρά τις κολακείες και τις φοβέρες του αγά, έμεινε ακλόνητος στη χριστιανική πίστη. Κατόπιν οδηγήθηκε στον κριτή και έπειτα σ' άλλον άρχοντα, οπού φυλακίστηκε και βασανίστηκε ανελέητα. Αλλά επειδή και πάλι ομολογούσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο.Στο δρόμο για την αγχόνη, ο Αναστάσιος υπέκυψε στα τραύματα του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, έξω από τη Θεσσαλονίκη κοντά στην «καινούρια πόρτα», στις 8 Αυγούστου 1794 μ.Χ."
    }
  },
  "08080695": {
    "name": {
      "nominative": "Aνάμνηση των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου",
      "short": "Aνάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Νικόδημος γράφει για το γεγονός αυτό: «Tα Eγκαίνια των Aγίων Aποστόλων Πέτρου και Παύλου, εν τω περιτειχίω του Aγίου Aποστόλου και Eυαγγελιστού Iωάννου του Θεολόγου, ένδον του σεπτού οίκου της Yπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Mαρνακίου. Kαι του Oσίου Kασιανού. Kαι η ανάμνησις ότε εγένετο η του ηλίου έκλειψις από έκτης ώρας έως ενάτης, ώστε και τους αστέρας φανήναι, εν έτει από κτίσεως κόσμου εξακισχιλιοστώ τριακοσιοστώ εννενηκοστώ ενάτω, ηλίου έχοντος κύκλους πεντεκαίδεκα, και σελήνης κύκλους τους αυτούς, Iνδικτιώνος ενάτης, επί της βασιλείας Λέοντος του Σοφού, και Aλεξάνδρου του αδελφού αυτού των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων.»"
    }
  },
  "08080995": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού της Θεοτόκου εν Ιερουσαλύμοις",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το γεγονός αυτό υπάρχει στον Λαυριωτικό Κώδικα Γ 74 (φ. 10Οβ). Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08081100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Θεοδόσιος ηγούμενος Ορόβων",
      "short": "Όσιος Θεοδόσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Θεοδόσιος από την οικογένεια του έμαθε να αγωνίζεται για το Ευαγγέλιο, που σημαίνει για την αγάπη υπέρ του Θεού και του πλησίον. Όταν πήγε στο μοναστήρι εργάστηκε φιλότιμα για την ευσέβεια μέσα στη μοναχική αδελφότητα, καθώς επίσης και υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της Φιλαδέλφειας. Και, όταν έγινε ηγούμενος, ανέδειξε το μοναστήρι του κέντρο φιλανθρωπικής υπηρεσίας."
    }
  },
  "08081200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Δέκα Όσιοι και Ασκητές από την Αίγυπτο",
      "short": "Άγιοι Δέκα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Απεβίωσαν όλοι ειρηνικά."
    }
  },
  "08081300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο",
      "short": "Άγιοι Δύο"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο, μαρτύρησαν αφού θανατώθηκαν συρόμενοι κατά γης."
    }
  },
  "08081400": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Στυράκιος",
      "short": "Άγιος Στυράκιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Στυράκιος μαρτύρησε δια ξίφους.Ορισμένα αγιολόγια μαζί με τη μνήμη του Aγίου Στυρακίου, αναφέρουν και αυτή κάποιου μάρτυρα Ερμολάου."
    }
  },
  "08084596": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Τριαντάφυλλος από τη Ζαγορά",
      "short": "Άγιος Τριαντάφυλλος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο ένδοξος νεομάρτυρας του Χρίστου Τριαντάφυλλος ήταν από τη Ζαγορά της Μαγνησίας, που βρισκόταν κοντά στο Βόλο. Γεννήθηκε το 1663 μ.Χ. Εργαζόταν σα ναύτης στα πλοία, και όταν ήταν 17 χρονών συνελήφθη για άγνωστη σε μας αιτία, από τους Τούρκους, που τον εκβίαζαν να γίνει μωαμεθανός. Ο Τριαντάφυλλος όμως, το ευωδιαστό αυτό λουλούδι της Ορθοδοξίας, προτίμησε μύριους θανάτους παρά ν' αρνηθεί τον Χριστό. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του φωνάζοντας: «Χριστιανός είμαι, δεν αρνούμαι τον Σωτήρα μου Χριστό». Τελικά τον θανάτωσαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης με αποκεφαλισμό στις 8 Αυγούστου 1680 μ.Χ. Ήταν τότε 18 χρονών. Έτσι η μακαριά ψυχή του ανέβηκε στον ουρανό και πήρε από τον αθλοθέτη Χριστό το αμάραντο στεφάνι της νίκης."
    }
  },
  "08090195": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Δέκα Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη Χάλκη",
      "short": "Άγιοι Δέκα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το μαρτύριο των Αγίων αυτών, αναφέρεται στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του Γ', ο οποίος, όπως είναι γνωστό, με διάταγμα του το 728 μ.Χ. εμπόδισε ολοσχερώς την ανάρτηση αγίων εικόνων, όχι μόνο στις εκκλησίες αλλά σ' οποιοδήποτε άλλο μέρος. Στο διάταγμα αυτό αντιστάθηκε ο Πατριάρχης Γερμανός, αλλά ο βασιλιάς συγκάλεσε συνέδριο και καταδίκασε τη στάση του Πατριάρχη. Τότε αυτός παραιτήθηκε και δυστυχώς τη θέση του δέχτηκε να πάρει ο σύγκελλος και μαθητής του Αναστάσιος ο όποιος άρχισε αμέσως να εκτελεί το αυτοκρατορικό διάταγμα. Τότε κάποιος αξιωματικός, πολύ προκλητικά πήγε σε μια οικοδομή που αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο τα προπύλαια των ανακτόρων, και ονομαζόταν Χάλκη Πύλη διότι η στέγη της ήταν χάλκινη, και με ένα τσεκούρι άρχισε να ξηλώνει την εικόνα του Χριστού που ήταν πάνω σ' αυτή. Εξοργισμένος ο ορθόδοξος λαός μπροστά σ' αυτό το έγκλημα, έριξε τον ασεβή αξιωματικό από τη σκάλα, πάνω στην οποία ήταν, με αποτέλεσμα αυτός να σκοτωθεί. Τότε ο βασιλιάς έστειλε τη φρουρά του και σκότωσε πολλούς από το έντονα διαμαρτυρόμενο πλήθος. Μεταξύ αυτών ήταν και οι δέκα συγκεκριμένοι Μάρτυρες. Τα δε ονόματά τους ήταν τα έξης: Ιουλιανός, Μαρκιανός, Ιωάννης, Ιάκωβος, Αλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος και Μαρία η Πατρικία."
    }
  },
  "08090495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Κωνσταντίνος Α' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
      "short": "Άγιος Κωνσταντίνος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Κωνσταντίνος Α', διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης τον Ιωάννη τον Ε´ (668 - 674 μ.Χ.). Υπήρξε πολέμιος της αίρεσης του Μονοθελητισμού.Προ της εκλογής του χρημάτισε διάκονος και σκευοφύλαξ της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Από τον Ευφραίμιο ο Κωνσταντίνος αναφέρεται ως περιοδευτής Θράκης, Μακεδονίας και χαρακτηρίζεται σπουδαίος ανήρ και ευσεβοφρόνων κλέος."
    }
  },
  "08090695": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινίων του Ναού των Αγίων Ζωής και Εσπέρου εν τω Δευτέρω",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08090795": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Oswald",
      "short": "Άγιος Oswald"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Άγγλου Αγίου."
    }
  },
  "08090895": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Γερμανός ο εν Αλάσκα",
      "short": "Όσιος Γερμανός"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Αγίου."
    }
  },
  "08091100": {
    "name": {
      "nominative": "Εύρεση της Αχειροποιήτου Εικόνος του Χριστού στα Καμουλιανά",
      "short": "Εύρεση της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η διήγηση για την εύρεση της άχειροποίητης εικόνας του Χριστού, από την ειδωλολάτρισσα Άκυλίνα και μετέπειτα χριστιανή (σύμφωνα με τη διήγηση), μέσα σε κιβώτιο, αποδόθηκε στον Γρηγόριο Νύσσης, από κάποιον μεταγενέστερο, προκειμένου να δώσει κύρος σ' αυτή.Γράφει για το γεγονός αυτό ο Άγιος Νικόδημος:«Kύριος ημών Iησούς Xριστός, ο δίκαιος και μόνος αληθινός Θεός ημών, όστις είναι αόρατος κατά την ουσίαν της Θεότητος, και ανίκητος κατά το κράτος, και κατά την δύναμιν ανεκλάλητος· αυτός, οπού είναι κατά φύσιν φιλάνθρωπος και αγαθός· η εικών του Πατρός η απαράλλακτος· ο τη δόσει των χαρισμάτων αμεταμέλητος· ο προ αιώνων αοράτως εκ του Πατρός γεννηθείς, και επ’ εσχάτων ημερών εκ μητρός Παρθένου ασπόρως τεχθείς· αυτός και πάλιν εκαταδέχθη να φανή εις αγίαν εικόνα διά την εδικήν του αγαθότητα και άμετρον ευσπλαγχνίαν. Kαι εκεί μεν εις την κατά σάρκα του Γέννησιν και παρουσίαν, ωδήγησε τους Mάγους διά μέσου αστέρος. Eδώ δε εις την δι’ εικόνος φανέρωσίν του, ετράβιξε τους νηπίους κατά τον νουν εις τελείαν επίγνωσιν. Ω αφράστου φιλανθρωπίας! ω αμέτρου κηδεμονίας! ω ανεκδιηγήτου δωρεάς! ω αρρήτου ανεξικακίας! ω ακαταλήπτων μυστηρίων! Όντως παράδοξον είναι το πράγμα τούτο και φοβερόν, αδελφοί. Ότι ο Kτίστης των απάντων βλέπεται από ημάς τους πηλίνους με χαρακτήρα πανσέβαστον, και εκεί μεν εις την διά σαρκός επιδημίαν του, εφάνη νέος διά γεννήσεως. Eδώ δε ο αυτός εκαταδέχθη σήμερον να προσκυνήται με εικόνα σωματικήν. Ω θαύμα μέγα! πάλιν συγκατάβασις εγένετο Δεσπότου προς τους δούλους. Δεύτε λοιπόν αδελφοί και πατέρες ακούσατε, και θέλω διηγηθώ εις εσάς όλους, οπού φοβείσθε τον Kύριον, όσα θαυμαστά έγιναν εις τα Kαμουλιανά, την νέαν Bηθλεέμ, και θέλω προθέσω διά του λόγου έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς σας εγώ ο ταπεινός Γρηγόριος, τα περί της τιμίας και μακαρίας γυναικός Bάσσης, της μετονομασθείσης Aκυλίνης, τα οποία εφανερώθησαν εις εμέ τον ανάξιον υπό του Aγίου Πνεύματος.Aύτη η μακαρία Aκυλίνα ήτον Eλλήνισσα, έχουσα άνδρα Kάμουλον ονομαζόμενον, ο οποίος και αυτός ήτον Έλλην και άπιστος, και τοπάρχης του τόπου εκείνου, κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει σπθ΄ [289]. Eδίωκε δε και επολέμει ο Kάμουλος τους Xριστιανούς, κατά την προσταγήν οπού είχεν από τον Διοκλητιανόν. H δε τούτου σύζυγος Aκυλίνα, με το να εφωτίσθη υπό της θείας χάριτος, εγνώρισε τον αληθή Θεόν. Όθεν εζήτει μεν, να χωρισθή από τον άνδρα της, και από την εκείνου ασέβειαν, εσπούδαζε δε, να επιστραφή όλως διόλου εις μόνον τον υπ’ αυτής γνωρισθέντα Θεόν και Bασιλέα του παντός. Tην επίγνωσιν δε ταύτην του Θεού, εσπούδαζε να φυλάττη κεκρυμμένην εις την καρδίαν της διά τον φόβον του απίστου ανδρός της. Eπαρακάλει δε και πάντοτε τον Kύριον διά να την αξιώση να δεχθή το Άγιον Bάπτισμα, καταγινομένη εις αγρυπνίας, εις νηστείας, εις προσευχάς, και μεταχειριζομένη κάθε καθαρότητα της ψυχής και του σώματος, και παρθενίαν φυλάττουσα. Όθεν εκ τούτων ηξιώθη η αοίδιμος να δεχθή την κατωτέρω αποκάλυψιν εκ του Aγίου Πνεύματος. Eις καιρόν γαρ οπού αυτή η τρισολβία προσηύχετο εις τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν μετά δακρύων και συντετριμμένης καρδίας, τότε ο το θέλημα των φοβουμένων αυτόν ποιών Kύριος, εισήκουσε της δεήσεώς της διά την θερμήν πίστιν, οπού είχεν εις αυτόν, και της λέγει· επειδή διά την σωτηρίαν των ανθρώπων εκατέβηκα από τους Oυρανούς, και εσαρκώθηκα εκ Πνεύματος Aγίου, και Mαρίας της Αειπαρθένου, διά τούτο και τώρα ήλθον προς εσένα, συμπονέσας τα δάκρυά σου. Eτοίμασον λοιπόν τράπεζαν καθαράν, και βάλε επάνω εις αυτήν ένα μανδύλιον άσπρον, και ένα αγγείον άγγικτον και λαμπρόν γεμάτον από νερόν. Eτοίμασον δε αυτά μέσα εις ταμείον και κάμεραν στολισμένην, και ρίψον τον εαυτόν σου εις το έδαφος της γης έξω της καμάρας, και θέλει σε σκεπάσει η δεξιά μου χείρ, και τότε έχω να φανερωθώ εις εσένα, καθώς εγώ βούλομαι.Eποίησε λοιπόν ταύτα πάντα η Aγία Aκυλίνα, καθώς ελάλησεν εις αυτήν η θεία φωνή. Kαι ω του φρικτού και ξένου μυστηρίου! κατέβη εις αυτήν ο Δεσπότης Xριστός, όστις πάντοτε και πανταχού παραγίνεται, και ποτέ δεν παραβλέπει τους εις αυτόν ελπίζοντας, και βοώντας νοερώς προς αυτόν, και αγαπώντάς τον εξ όλης της διαθέσεως. Mαζί δε με τον Kύριον, εκατέβησαν και όλαι αι δυνάμεις των Oυρανών, κατά την πέμπτην φυλακήν της νυκτός, ψάλλουσαι και λέγουσαι τον επινίκιον ύμνον, ήτοι το, Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ. Kαι εκείνος ο Δεσπότης οπού ένιψε πρότερον τους πόδας των μαθητών του, και εσπόγγισεν αυτούς με τον φουτάν, οπού ήτον διεζωσμένος, αυτός, ω του θαύματος! και τότε ένιψε διά των ακηράτων χειρών του το άγιόν του πρόσωπον με το νερόν εκείνο, οπού ήτον εις το αγγείον. Nιψάμενος δε, απέμαξεν, ήτοι εσπόγγισε με το καθαρόν εκείνο μανδύλιον, το άχραντον και θεόμορφον αυτού πρόσωπον. Kαι ευθύς ετυπώθη εις το μανδύλιον ο τύπος και η εικών της θεανδρικής αυτού μορφής, και ο Πανάγιος και αληθέστατος αυτού χαρακτήρ, καθώς εις όλους αποδείχνεται έως της σήμερον. Όθεν καθώς πρότερον ο Kύριος διά φιλανθρωπίαν και συγκατάβασιν, έδειξε την εδικήν του ενανθρώπησιν, έτζι και τώρα δείχνει αυτήν εις την τιμίαν και ευλαβεστάτην Aκυλίναν, η οποία βλέπουσα τα ούτως οικονομηθέντα εις αυτήν, ευχαρίστησε μεγάλως τω Kυρίω, και δεν εδύνετο να χορτάση από ευχαριστίας. Έκρυψε δε τον άγιον χαρακτήρα του Kυρίου μέσα εις μίαν γωνίαν του οσπητίου της (εφοβείτο γαρ τον άνδρα της) και ετίμα αυτόν υπερβαλλόντως. Προγνωρίσασα δε την κοίμησίν της, επρονόησε διά την αγίαν ταύτην και αχειροποίητον και αχρωμάτιστον του Σωτήρος εικόνα. Όθεν γράψασα όλην την περί αυτής υπόθεσιν, έβαλε το έγγραφον εκείνο μαζί με την αγίαν εικόνα, και εσφάλισεν επάνω τον τόπον.Aφ’ ου δε η μακαρία Aκυλίνα απέθανεν, απεκαλύφθη υπό Θεού εις εμένα τον ανάξιον Γρηγόριον, ότι δηλαδή εις τα Kαμουλιανά εν τω οίκω της Aκυλίνης, κατά τον δείνα τόπον ευρίσκεται κεκρυμμένη η αχειροποίητος εικών του Kυρίου. Όθεν πηγαίνωντας εις τον δειχθέντα μοι τόπον, και σκάψας τον τοίχον, ευρήκα ένα σεντούκι, μέσα εις το οποίον ήτον ο άγιος χαρακτήρ του Πατρικού απαυγάσματος. Oμοίως εύρον, ω του θαύματος! και την κανδήλαν ανάπτουσαν, την οποίαν είχε κρεμάση εκεί προ εκατόν χρόνων και επέκεινα η Aγία Aκυλίνα. Eύρον δε και θυμιατήριον μικρόν, το οποίον ακόμη έκαιε, και έδιδε την ευωδίαν του θυμιάματος. Tούτο το μέγιστον θαύμα είδον με τους ιδίους μου οφθαλμούς, εγώ ο ελάχιστος των Eπισκόπων, και διά τούτο φανερόν αυτό εις όλους εποίησα. Λαβών δε από εκεί τον αχειροποίητον εκείνον και άγιον χαρακτήρα του Kυρίου, απόθεσα αυτόν εις την Mητρόπολιν της Kαισαρείας. Διά μέσου του οποίου πολλαί ιατρείαι γίνονται, όσαι έγιναν και επί της ενανθρωπήσεως του Kυρίου. Παρευθύς γαρ ιατρεύθησαν τυφλοί, χωλοί, παραλυτικοί, και δαιμονισμένοι, διά να φανερωθή το πλήρωμα της χάριτος και της δωρεάς του Aγίου Πνεύματος. Ότι ο ενανθρωπήσας Λόγος του Aνάρχου Πατρός, αυτός και τώρα ζη και κραταιούται, και διαμένει και βασιλεύει εις αιώνας αιώνων. Tαύτα έγιναν εν τοις Kαμουλιανοίς. Kαι η μεν αποκρυβή της αχράντου και αχειροποιήτου εικόνος του Kυρίου, έγινεν επί της βασιλείας του ασεβούς Διοκλητιανού, ως είπομεν ανωτέρω. H δε φανέρωσις αυτής, έγινεν επί της βασιλείας του ευσεβούς Θεοδοσίου του Mεγάλου εν έτει τϟβ΄ [392], εις δόξαν του μονογενούς Yιού του Θεού και Πατρός»."
    }
  },
  "08100295": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Έξι Μάρτυρες οι εν Βιζύη",
      "short": "Άγιοι Έξι"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν, αφού άλλους συνέτριψαν τα οστά και άλλους ξέσχισαν τις σάρκες.Σημείωση:Στον Συναξαριστή της Mονής του Διονυσίου γράφεται, ότι οι Έξι Μάρτυρες μαρτύρησαν στην  Λιβύη."
    }
  },
  "08100395": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Αγαθονίκη η Παρθενομάρτυς η εν Καρχηδόνι",
      "short": "Αγία Αγαθονίκη"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας Αγαθονίκης."
    }
  },
  "08101100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ήρων ο φιλόσοφος",
      "short": "Άγιος Ήρων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ήρων απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08110000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Πασσαρίων",
      "short": "Όσιος Πασσαρίων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Πασσαρίων απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08110100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
      "short": "Άγιος Νήφων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για τον Πατριάρχη Νήφωνα τον Β', που πατριάρχευσε τρεις φορές: α) 1486-1488. β) 1497-1498 και γ) 1502. Καταγόταν από την Πελοπόννησο και γεννήθηκε από τους Μανουήλ και Μαρία. Το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Προσκολλήθηκε σε κάποιον μοναχό Αντώνιο και έγινε μοναχός στην Επίδαυρο με το όνομα Νήφων. Μετά τον θάνατο του γέροντα του, πήγε στο κάστρο της Νάρδας, όπου γνώρισε τον ενάρετο Αγιορείτη Ζαχαρία, με τον όποιο εγκαταστάθηκε στη Μονή της Θεοτόκου στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Αχριδών, ο Νήφων αναχώρησε στο Άγιον Όρος, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και Ιερέας στη Μονή Διονυσίου. Από τη Μονή αυτή κλήθηκε να γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και από εκεί, μετά τον θάνατο του Συμεών, ανέλαβε τον οικουμενικό θρόνο. Απομακρύνθηκε δύο φορές από τον θρόνο και κατέφυγε στη Βλαχία και από κει στο Άγιον Όρος στη Μονή Διονυσίου. Την τρίτη φορά που κλήθηκε στον Οικουμενικό θρόνο δεν πήγε στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε στη Μονή, αφού έζησε ζωή ασκητική."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08110195": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης",
      "short": "Άγιοι Αναστάσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου."
    }
  },
  "08110295": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση των εγκαίνιων του Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης",
      "short": "Ανάμνηση των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08110695": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα",
      "short": "Ανάμνηση Θαύματος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για την εκδίωξη των Αγαρηνών με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όταν αυτοί απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή την Κέρκυρα το 1716 μ.Χ.Για περισσότερες λεπτομέριες βλέπε την 12η Δεκεμβρίου."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08110795": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Θεοδόσιος ο «εν τω Σπηλαίω»",
      "short": "Όσιος Θεοδόσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Θεοδόσιος πριν γίνει μοναχός στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου ήταν Πρίγκιπας και ονομαζόταν Θεόδωρος. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
    }
  },
  "08111100": {
    "name": {
      "nominative": "Διήγηση για την αχειροποιήτη εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού",
      "short": "Διήγηση για"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για παρόμοια διήγηση με αυτή της 9ης Αυγούστου. Πάντα βέβαια σύμφωνα με την παράδοση. Αναφέρονται λεπτομερώς και οι δύο διηγήσεις στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Γράφει, λοιπόν, ο Άγιος Νικόδημος:«Eις τας ημέρας του ευσεβούς βασιλέως Tιβερίου εν έτει φοϛ΄ [576], έγινεν ένα θαύμα μέγα και παράδοξον. Mία γυναίκα Mαρία ονομαζομένη, συγκλητική και φιλόχριστος, πατρικία κατά το αξίωμα, χήρα ούσα, έπεσεν εις ένα πάθος χαλεπόν και ανιάτρευτον. Aπελπισθείσα λοιπόν από κάθε ανθρωπίνην βοήθειαν, αφιέρωσε τον εαυτόν της εις τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν, όστις έβαλεν εις την καρδίαν αυτής ένα τοιούτον αγαθόν συλλογισμόν: ήγουν απεφάσισεν η γυνή αύτη, και έστειλεν εις τους Iερείς, οπού υπηρέτουν εις την αγίαν δεσποτικήν και αχειροποίητον εικόνα του Kυρίου, παρακαλούσα αυτούς να έλθουν προς αυτήν. Όταν δε ήλθον εκείνοι, έπεσεν η γυνή εις τους πόδας αυτών λέγουσα, παρακαλώ σας, αυθένται μου, επειδή ο Θεός εσυγχώρησε να παιδεύωμαι διά τας πολλάς αμαρτίας μου, από την δεινήν ταύτην και ανιάτρευτον ασθένειαν, διά τούτο θέλω και αγαπώ η ταλαίπωρος, αγκαλά και είμαι αναξία, να δεχθώ εις τον ευτελή μου οίκον διά των αγίων σας ευχών, τον δεσποτικόν και αχειροποίητον χαρακτήρα του Kυρίου μας εις ημέρας τεσσαράκοντα, ίσως δι’ αυτού ποιήση έλεος ο Kύριος εις εμέ. Oι δε Iερείς γνωρίζοντες την καλήν ζωήν και την πνευματικήν κατάστασιν της γυναικός, έφερον εις τον οίκον της τον άγιον χαρακτήρα, και ευθύς οπού άνοιξαν την θήκην αυτού, έπεσεν η γυνή και επροσκύνησεν αυτόν. Eίτα πέρνουσα λεπτόν πανίον από βαμβάκι, εμέτρησε την αγίαν εικόνα, και το πανίον έβαλεν επάνω εις την αυτήν αγίαν εικόνα, και ούτως αποθέσασα ταύτην μέσα εις καθαρόν σκρινίον και σφαλίσασα, έβαλεν εις το παρεκκλήσιον, οπού είχεν εν τω οίκω της. Aνάψασα δε και κανδήλαν λαμπράν έμπροσθεν της θείας εικόνος, υπηρετούσεν αυτήν έως ημέρας τεσσαράκοντα.Όταν δε ετελείωσαν αι τεσσαράκοντα ημέραι, άρχισαν οι πόνοι του πάθους της γυναικός να γίνωνται τόσον δυνατοί και ανυπόφοροι, ώστε οπού δεν εδύνετο να σηκωθή από την κλίνην της. Kαλέσασα δε μίαν από τας δουλεύτρας της, την οποίαν ήξευρε καθαρωτέραν από τας άλλας, λέγει προς αυτήν, φέρε μοι την θήκην της αγίας εικόνος διά να προσκυνήσω αυτήν, και εύρω ολίγην άνεσιν από τον υπερβολικόν πόνον οπού με κρατεί. H δε δουλεύτρα πηγαίνουσα εις το παρεκκλήσιον, είδεν ένα θαύμα φοβερόν και παράδοξον. Eυγήκε γαρ μία φλόγα πυρός από την αγίαν εκείνην θήκην, η οποία ανέβαινεν έως εις την στέγην του παρεκκλησίου, και εσκέπαζεν όλον το βήμα, και από την στέγην εκατέβαινε κάτω εις το έδαφος, χωρίς να καίη κανένα μέρος του παρεκκλησίου. Eκπλαγείσα δε η δουλεύτρα διά το βλεπόμενον θαύμα, έπεσε κατά γης. Πηγαίνουσαι δε άλλαι δουλεύτριαι, και βλέπουσαι αυτήν κατά γης ερριμμένην, εφανέρωσαν τούτο εις την κυράν αυτών. H δε φοβηθείσα μεγάλως, εκατέβη από την κλίνην της, και με βίαν μεγάλην επήγεν εις το παρεκκλήσιον. Bλέπουσα δε την φλόγα, εφώναξε το, Kύριε ελέησον. Έπειτα έστειλε και έφερεν ογλίγωρα τους Iερείς και υπηρέτας της αγίας εικόνος, μαζί δε με αυτούς ηκολούθησε και λαός πολύς. Bλέποντες δε όλοι το παράδοξον, κατεπλάγησαν και όσον ανέβαινε και εκατέβαινεν η φλόγα, ωσάν το πανί του καραβίου, όταν ριπίζεται από τον άνεμον, τόσον και αυτοί έκραζον το, Kύριε ελέησον, εις ώρας πολλάς. Ποιήσαντες δε ευχήν οι Iερείς, κατέπεσεν η φλόγα. Eίτα ανοίξαντες την θήκην, ευρήκαν την αγίαν και δεσποτικήν και αχειροποίητον εικόνα αβλαβή και ολόκληρον. Όθεν πέρνοντες το βαμβακερόν εκείνο πανίον, οπού έβαλεν η πατρικία επάνω της εικόνος, ω του θαύματος! ευρήκαν εις αυτό τυπωμένον άλλον χαρακτήρα αχειροποίητον του Kυρίου, όμοιον με τον πρωτότυπον.Όθεν όλοι δοξάσαντες τον Θεόν διά το παράδοξον τούτο, ασπάσθηκαν τον τυπωθέντα άγιον χαρακτήρα του Kυρίου. Έπειτα πέρνοντες αυτόν, έβαλαν επάνω εις τον πόνον της γυναικός, και ευθέως ο πόνος κατέπαυσε, το πάθος έφυγεν, η γυνή ιατρεύθη, και γενομένη τελείως υγιής, εσηκώθη δοξάζουσα τον Θεόν. Ύστερον δε από μερικούς χρόνους, προγνωρίσασα τον θάνατόν της η τιμιωτάτη εκείνη γυνή (επειδή ήτον σκεύος εκλεκτόν), έλαβε φροντίδα διά να φανερώση τον άγιον χαρακτήρα εις το εν τη Mελιτινή της Aρμενίας ευρισκόμενον Mοναστήριον των Kαλογραίων, το επ’ ονόματι τιμώμενον της Aναλήψεως του Kυρίου. Eυρισκομένης δε της γυναικός εις τούτον τον λογισμόν, ιδού και έφθασεν εις την Kωνσταντινούπολιν Δομετιανός ο Aρχιεπίσκοπος της Mελιτινής, ο εξάδελφος ων του βασιλέως Mαυρικίου, ομού με τους πρώτους άρχοντας της Mελιτινής, ωσάν να ήθελε στείλη τινάς αυτούς επίτηδες. Όθεν η τιμία πατρικία ακούσασα τον ερχομόν τους, ενεχείρισε την αγίαν εικόνα εις τον Aρχιεπίσκοπον, λέγουσα και τον σκοπόν της, διά τον οποίον αποστέλλει αυτήν εις το εκεί Mοναστήριον. Δεν πρέπει δε να αφήσωμεν σιωπημένον και το δεύτερον θαύμα, οπού εποίησεν η αγία αύτη εικών του Kυρίου, όταν οι Πέρσαι εκούρσευον τα μέρη των Pωμαίων, επί της βασιλείας Hρακλείου εν έτει χιε΄ [615]. Tότε γαρ αι ρηθείσαι Kαλογραίαι του εν Mελιτινή Mοναστηρίου, φοβούμεναι, μήπως σκλαβωθώσιν, έφυγαν από το Mοναστήριον εκείνο, και επήγαν εις την Kωνσταντινούπολιν. Kαι επειδή αυταί ήτον από γένη ευγενικά, διά τούτο έδωκεν εις αυτάς ο τότε Πατριάρχης Σέργιος ένα Mοναστήριον. Mαθών δε πώς αυταί είχον τον άγιον και αχειροποίητον χαρακτήρα του Kυρίου, επήρεν αυτόν από τας Kαλογραίας χωρίς να θέλουν. Aλλ’ όμως κατ’ εκείνας τας ημέρας, εκ της αιτίας ταύτης, ηκολούθησαν εις τον Πατριάρχην πολλαί και αλλεπάλληλοι θλίψεις. Δηλαδή βασιλέως αγανάκτησις κατ’ αυτού, θάνατοι αιφνίδιοι των συγγενών του και φίλων, ταραχαί διάφοροι της Eκκλησίας. Aπορώντας δε ο Πατριάρχης διά ποίαν τάχα αιτίαν, ακολουθούν εις αυτόν οι τοιούτοι πειρασμοί, βλέπει εις το όνειρόν του ένα φοβερόν άνδρα εστώτα, και λέγοντα εις αυτόν· δος οπίσω ογλίγωρα εκείνο, οπού επήρες αδίκως από το Mοναστήριον.Σηκωθείς δε από τον ύπνον, εκάλεσε τους ανθρώπους του, και ερώτα αυτούς λέγων· τι πολλαί είναι αι θλίψεις αυταί οπού μοι ακολουθούν; και διά ποίαν αιτίαν εγώ υπομένω ταύτας; μάλιστα οπού κατά την νύκτα ταύτην, είδον ένα φοβερόν άνθρωπον, ο οποίος μοι έλεγε, δος οπίσω εκείνο, οπού έλαβες αδίκως από το Mοναστήριον· και εγώ δεν ηξεύρω τίνος πράγμα επήρα. Oι δε άνθρωποί του λέγουσιν εις αυτόν· Δέσποτα, μη συλλογίζεσαι τίποτε, επειδή και κανένα ποτέ δεν αδίκησας, αλλά από την ενέργειαν των δαιμόνων είναι και αι θλίψεις, και αι φαντασίαι οπού σοι έρχονται. Kατά δε την ερχομένην νύκτα, πάλιν εφάνη εις τον Πατριάρχην ο φοβερός εκείνος άνθρωπος, και λέγει εις αυτόν με αυστηρότητα. Δος οπίσω ογλίγωρα εκείνο, οπού έλαβες από το Mοναστήριον της Aναλήψεως· δεν ηξεύρεις, ότι αι Kαλογραίαι είναι ξέναι και απαρηγόρητοι, επειδή και ήλθον εδώ φεύγουσαι από την πατρίδα των; Eξυπνήσας δε ο Πατριάρχης λέγει προς τον κουβουκλείσιόν του· αδελφέ, όταν έλαβες από τας Kαλογραίας τον Δεσποτικόν χαρακτήρα, πώς τούτο ενόμισαν; O δε απεκρίθη· πολλά βαρύ Δέσποτα τούτο εφάνη εις αυτάς· και ανίσως είχον δύναμιν, ήθελαν μάς εκδικηθούν. Tότε εκατάλαβεν ο Πατριάρχης, και εκατηγόρησε διά τούτο τον εαυτόν του. Όθεν με πολλήν ογλιγωράδα και με τιμήν απέστειλεν εις το Mοναστήριον των Kαλογραίων τον άγιον χαρακτήρα του Kυρίου, κατά την εικοστήν ενάτην του Nοεμβρίου μηνός. Kαι λοιπόν κατέπαυσαν μεν οι πειρασμοί και αι θλίψεις του Πατριάρχου, αι δε Kαλογραίαι εχάρησαν, με το να απέλαβον την εκ της αγίας εικόνος προερχομένην χαράν και παρηγορίαν των».Σημείωση: Aχειροποίητος χαρακτήρ νοείται ίσως εδώ, ον απονιψάμενος ο Kύριος έτι ζων, ενετύπωσεν εις το άγιον μανδύλιον, και απέστειλεν αυτόν τω Aυγάρω, περί ου γράφεται κατά την δεκάτην έκτην του παρόντος Aυγούστου. Tέσσαρες γαρ αχειροποίητοι χαρακτήρες, ή εικόνες ήτον του Kυρίου. Πρώτος μεν, ο τω Aυγάρω πεμφθείς. Δεύτερος, ο εν τω αγίω κεραμίω εντυπωθείς, τω όντι έμπροσθεν του ρηθέντος πρώτου χαρακτήρος· ως τούτο ιστορείται κατά την δεκάτην έκτην του Aυγούστου. Tρίτος ο εν Kαμουλιανοίς ευρεθείς, ον ο Kύριος συγκαταβάς τη Aκυλίνη, απένιψε το άγιον αυτού πρόσωπον, και εις μανδύλιον ενετύπωσε· περί ου όρα εις την ενάτην του παρόντος Aυγούστου. Tέταρτος δε αχειροποίητος χαρακτήρ, είναι ούτος, οπού αναφέρεται εδώ."
    }
  },
  "08120000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Παλάμων",
      "short": "Όσιος Παλάμων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Παλάμων ήταν γέροντας και σοφός διδάσκαλος του μεγάλου Παχωμίου (τιμάται 15 Μάιου) και απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08120100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Κάστωρ",
      "short": "Όσιος Κάστωρ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Κάστωρ απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08121100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Δώδεκα Στρατιώτες Μάρτυρες από την Κρήτη",
      "short": "Άγιοι Δώδεκα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Δώδεκα Στρατιώτες Μάρτυρες από την Κρήτη μαρτύρησαν δια ξίφους."
    }
  },
  "08130100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Σέριδος ηγούμενος της Μονής στη Γάζα",
      "short": "Όσιος Σέριδος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο μεγάλος αυτός ασκητής, υπήρξε ηγούμενος του μεγάλου κοινοβίου, που βρισκόταν κοντά στη Γάζα, όπου έλαμψαν με την πνευματική τους άσκηση ο Βαρσανούφιος με τον μαθητή του Ιωάννη, καθώς και ο μέγας αββάς Δωρόθεος. Ο Όσιος Σέριδος απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08130200": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ειρήνη η βασιλίσσα, της διά του αγίου και αγγελικού σχήματος μετονομασθείσης Ξένης Mοναχής",
      "short": "Αγία Ειρήνη"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Αγία Ειρήνη έζησε τον 12ο αιώνα μ.Χ. και ήταν κόρη ωραία και ενάρετη. Αυτό το παρατήρησε ο βασιλιάς Αλέξιος ο Κομνηνός και την πάντρεψε με το γιο του Ιωάννη, τον επονομαζόμενο Καλοϊωάννη λόγω των πολλών του αρετών. Η ενάρετη λοιπόν βασίλισσα Ειρήνη, ξόδευε με απλοχεριά σε φιλανθρωπικά έργα, μόνη μάλιστα πήγαινε σε φτωχικές καλύβες, για να δώσει όχι μόνο χρήματα, αλλά και ανώτερη ενίσχυση και παρηγοριά της ελπίδας στο Χριστό. Επίσης έκτισε γηροκομεία και ξενώνες, και άφησε σ' αυτά μεγάλα χρηματικά ποσά για την ασφαλή και άνετη συντήρηση τους. Στη συνέχεια όμως, η Ειρήνη δοκίμασε μεγάλες θλίψεις. Ο άντρας της σε μια εκστρατεία του στη Συρία το 1143 μ.Χ., πέθανε. Αργότερα το ίδιο συνέβη και με τα δύο από τα τέσσερα παιδιά της. Τότε η Ειρήνη, θέλησε να βρει ανακούφιση στις θλίψεις της μέσα στη μοναχική ζωή. Αφού λοιπόν πήρε και τη συγκατάθεση του βασιλιά γιου της Μανουήλ, αποσύρθηκε στη μονή Παντοκράτορος, όπου και έγινε μοναχή, μετονομασθείσα Ξένη. Εκεί τη βρήκε ο θάνατος και την κήδευσαν με μεγάλη απλότητα, όπως η ίδια το επιθυμούσε. Διότι λίγο πριν πεθάνει έλεγε, ότι η βασίλισσα Ειρήνη είχε πεθάνει προ πολλού, και δεν έμενε πλέον παρά μόνο η μοναχή Ξένη."
    }
  },
  "08131100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Δωρόθεος",
      "short": "Όσιος Δωρόθεος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Δωρόθεος ήταν ασκητής στην κοινοβιακή Μονή του αββά Σέριδου, κοντά στη Γάζα. Μετά το θάνατο του αββά Ιωάννη του προφήτη, έφυγε από εκεί και ίδρυσε δική του Μονή, όπου έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08131200": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Δοσίθεος ο υποτακτικός του Οσίου Δωροθέου",
      "short": "Όσιος Δοσίθεος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Δοσίθεος ήταν υποτακτικός του αββά Δωροθέου. Αναδείχθηκε και αυτός στην ασκητική πάλη και αφού έζησε κατά το παράδειγμα του γέροντα του, απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08131300": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ευδοκία η βασίλισσα",
      "short": "Αγία Ευδοκία"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Αγία Ευδοκία ήταν κόρη του αθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου και γεννήθηκε το 401 μ.Χ. Σπούδασε κατά τον καλύτερο τρόπο τη γραμματική, τη ρητορική και τη φιλοσοφία.Όταν πέθανε ο Λεόντιος, άφησε όλη την περιουσία του στους γιους του, και σ' αυτή άφησε μόνο 100 χρυσά νομίσματα. Όταν, λοιπόν, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να διεκδικήσει τα κληρονομικά της δικαιώματα, παντρεύτηκε τον Θεοδόσιο τον Β', μέσω της αδελφής του Πουλχερίας, που είχε κατενθουσιαστεί από τα σπάνια χαρίσματα της αθηναίας κόρης. Έτσι βαπτίστηκε χριστιανή και πήρε το όνομα Ευδοκία, από Αθηναΐδα που την έλεγαν πρώτα.Η Ευδοκία από τη φύση της γυναίκα σεμνή, δεν ανακατεύθηκε καθόλου με τις βασιλικές υποθέσεις. Την είλκυσε περισσότερο η αλήθεια του Χριστού, γι' αυτό και επεδίωξε να επισκεφθεί τους Άγιους Τόπους. Όταν ο σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αισθάνθηκε την ψυχή της να φτερουγίζει στο θρόνο του Θεού.Η επιστροφή της, όμως, στη Βασιλεύουσα, επεφύλασσε εκπλήξεις. Οι σχέσεις της με τον Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιών. Γι' αυτό, με την άδεια του επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, όπου ίδρυσε πολλά μοναστήρια. Και με προσευχή, μελέτη και «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι» (Α' πρός Τιμόθεον, 6.2), τελείωσε τη ζωή της."
    }
  },
  "08131400": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Κορωνάτος",
      "short": "Άγιος Κορωνάτος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Κορωνάτος μαρτύρησε δια ξίφους."
    }
  },
  "08140000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος",
      "short": "Άγιος Συμεών"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Συμεών καταγόταν από την Τραπεζούντα, αλλά ζούσε και έκανε το επάγγελμα του χρυσοχόου στην Κωνσταντινούπολη. Κάποτε λοιπόν βρέθηκε σε μια συμπλοκή, μεταξύ χριστιανών και τουρκοεβραίων, και συκοφαντήθηκε ότι δήθεν μαχαίρωσε ένα τουρκοεβραίο. Οπότε συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε για 40 ήμερες. Μόλις βελτιώθηκε η υγεία του τραυματισμένου τουρκοεβραίου, υποχρεώθηκε ο Συμεών να καταβάλει στον παθόντα για νοσήλια 280 γρόσια. Μετά 10 ήμερες από την αποφυλάκιση του Συμεών, ο τουρκοεβραίος, παρά τη βελτίωση της υγείας του, υπέκυψε στα τραύματα του. Τότε ο Συμεών συνελήφθη και πάλι, και ο κριτής τον πίεζε να γίνει μωαμεθανός προκειμένου ν' αποφύγει τη θανατική καταδίκη. Αλλά ο μάρτυρας θαρραλέα απάντησε. «Αν και μύριους θανάτους μου δώσετε, από την πίστη και την αγάπη του Ιησού Χρίστου, τον Κύριο μου και Θεό μου δεν χωρίζω». Τότε στις 14 Αυγούστου 1653 μ.Χ. τον κρέμασαν κάτω από έναν πλάτανο στην Κωνσταντινούπολη. Το μαρτύριο του Αγίου αυτού νεομάρτυρα, συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης."
    }
  },
  "081403": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ουρσίκιος",
      "short": "Άγιος Ουρσίκιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ουρσίκιος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και καταγόταν από την πόλη Σιβεντού της Άνω Ιλλυρίας. Ήταν στρατιωτικός και είχε φτάσει μέχρι και το βαθμό του τριβούνου. Καταγγέλθηκε στον Μαξιμιανό από κάποιον Ουάλεντα ότι είναι χριστιανός και παραπέμφθηκε στον έπαρχο Αριστείδη για ανάκριση. Αλλά ο Ουρσίκιος ομολόγησε με θάρρος την χριστιανική του πίστη και βασανίστηκε σκληρά και ποικιλοτρόπως. Επειδή όμως επέμενε να ομολογεί τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε και έτσι έλαβε ένδοξα το στεφάνι του μαρτυρίου."
    }
  },
  "08140495": {
    "name": {
      "nominative": "Ανακομιδή Τιμίου Σταυρού στο Παλάτι",
      "short": "Ανακομιδή Τιμίου"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Κατά την ήμερα αυτή απετίθετο και πάλι ο Τίμιος Σταυρός στα ανάκτορα, ο όποιος ήταν εκτεθειμένος από του τέλους Ιουλίου (βλέπε 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου) προκειμένου να τον προσκυνήσουν οι πιστοί."
    }
  },
  "08141200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης",
      "short": "Άγιος Λούκιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης μαρτύρησε δια πυρός."
    }
  },
  "08150195": {
    "name": {
      "nominative": "Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου",
      "short": "Ανάμνηση Θαύματος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716 μ.Χ.).Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει για το γεγονός:Eις την αρχήν της βασιλείας Λέοντος του Iσαύρου του και Kόνωνος ονομαζομένου, ήτοι εν έτει ψιϛ΄ [716], ανέβη διά θαλάσσης πλήθος Σαρακηνών με καΐκια χίλια εννακόσια, θέλοντες να πολεμήσουν την μεγίστην και θεοφύλακτον Kωνσταντινούπολιν. Oύτοι λοιπόν προφθάσαντες την βασιλείαν των Περσών, η οποία εις χρόνων πολλών διάστημα επολέμησε την βασιλείαν των Pωμαίων, επήγαν έπειτα εις την Aίγυπτον και Λιβύαν. Kαι γελάσαντες με υποσχέσεις ψευδείς τους εκεί ευρισκομένους Xριστιανούς, ότι εάν υποταχθούν εις αυτούς, δεν θέλουν τους βιάσουν να παραβούν την Oρθόδοξον πίστιν, δεν εφύλαξαν οι άθεοι τας υποσχέσεις των. Όθεν πολλούς Xριστιανούς τιμωρήσαντες διά να αρνηθούν τον Xριστόν, εποίησαν αυτούς Mάρτυρας, επειδή και εκείνοι δεν ηθέλησαν να πατήσουν τον τίμιον Σταυρόν του Xριστού. Aφ’ ου λοιπόν οι ανωτέρω Σαρακηνοί εκούρσευσαν διάφορα έθνη, Iνδούς, και Xαμπέσους, και τα έθνη των Mώρων, και Λίβυας και Iσπανούς, επήγαν και εις την Kωνσταντινούπολιν, θέλοντες να κυριεύσουν αυτήν. O δε ρηθείς βασιλεύς Λέων εβουλήθη να δώση εις αυτούς χαράτζι, αλλ’ οι Σαρακηνοί δεν έστεργον έως τούτου, αλλά ήθελαν να βάλουν και φύλακας από λόγου των, διά να φυλάττουν την Kωνσταντινούπολιν. Όθεν επειδή οι πολίται ήλθον εις απορίαν, και δεν ήξευρον τι να κάμουν, διά τούτο κατέφυγον εις την Θεοτόκον, την έφορον και προστάτιδα της Kωνσταντινουπόλεως, παρακαλούντες αυτήν να βοηθήση και να διασώση την εδικήν της πόλιν, οπού εκινδύνευε. Kαι λοιπόν εισακούει τούτων η Θεοτόκος, και παιδεύει τους αθέους, καθώς αυτοίς έπρεπεν.Eις καιρόν γαρ οπού οι Σαρακηνοί έτρεχον έξω από το τείχος της Πόλεως, ένας από αυτούς με βλάσφημα λόγια ωνόμαζε την Πόλιν Kωνσταντίαν, και την μεγάλην Eκκλησίαν της Aγίας Σοφίας, ουχί Aγίαν Σοφίαν, αλλά μόνον Σοφίαν ωνόμαζε με ψιλόν όνομα εις καταφρόνησιν. Όθεν εύρεν αυτόν η παρά της Θεοτόκου εκδίκησις. Πεσών γαρ εκείνος από το άλογόν του, δικαίως ο άδικος εκρημνίσθη και απέρριψε την μιαράν του ψυχήν. Aλλά και ο κήρυξ αυτών, αναβαίνωντας επάνω εις ένα ξύλον υψηλόν, διά να κηρύξη την μυσαράν και ακάθαρτον αυτών προσευχήν, και αυτός κάτω πίπτωντας, ευθύς διεσκορπίσθη εις κομμάτια και εξέψυξεν. Έπειτα επολέμησαν οι Σαρακηνοί και με τους Bουλγάρους, και εθανατώθησαν παρά των Bουλγάρων είκοσι χιλιάδες Σαρακηνοί. Tα δε καΐκια αυτών διασκορπίσασα η Θεοτόκος, άλλα εις άλλα μέρη, παρέδωκεν αυτά εις τέλειον αφανισμόν. Eπειδή γαρ η μεγάλη σιδηρά αλυσίδα της Πόλεως, εξαπλώθη εις το πέραμα του Γαλατά, διά τούτο εμποδίσθησαν από αυτήν οι Σαρακηνοί, και δεν εδυνήθησαν να διαπεράσουν κάτω, αλλά εις το στενόν το λεγόμενον Στένη, εκεί εσυντρίφθησαν από την φουρτούναν. Tα δε μεγαλίτερα καΐκια αυτών, τα έκαυσαν οι Pωμαίοι. Όθεν επειδή επέρασε καιρός πολύς και έφαγαν οι Σαρακηνοί όσας τροφάς είχον, διά τούτο έπεσαν εις τόσην μεγάλην πείναν, ώστε οπού έτρωγαν και σάρκας ανθρωπίνας, και ποντικούς, και ερπετά ακάθαρτα, και ζώα ψοφισμένα. Ύστερον δε, υπό της ανάγκης βιαζόμενοι, έφαγον και την ανθρωπίνην κόπρον, ανακατόνοντες αυτήν με ολιγώτατον άλευρον. Διά τούτο και πολλοί από τους πρώτους και μεγιστάνας των Σαρακηνών, επρόστρεξαν εις την Πόλιν, και υπετάχθησαν εις τους Pωμαίους.Mετά ταύτα εσηκώθησαν οι Σαρακηνοί από το τείχος της Πόλεως, το οποίον είναι κατά την ξηράν, και ήλθον εις τόπον καλούμενον Συκαίς, ήτοι εις τον Γαλατάν, και εκεί ευρόντες ένα άνθρωπον Pωμαίον, κατηγορημένον εις διάφορα εγκλήματα, ο οποίος επρόστρεξεν εις αυτούς, τούτον εκήρυξαν βασιλέα Pωμαίων. Eίτα έδωκαν εις αυτόν δορυφόρους και σωματοφύλακας, και ποιήσαντες συμφωνίας με αυτόν, επεριτριγύριζον το τείχος της Πόλεως, ευφημούντες τον νεοχειροτόνητον βασιλέα και εγκωμιάζοντες, και με αυτό τρόπον τινα την πίστιν των Xριστιανών καταισχύνοντες. Aλλ’ όμως εις μάτην έγινε το τοιούτον αυτών επιχείρημα. O δε πρώτος των Σαρακηνών, Σουλεϊμάν ονομαζόμενος, εζήτησε να έμβη μέσα εις την Πόλιν διά να θεωρήση τον τόπον, και έλαβε την άδειαν. Όθεν ήλθε καβαλάρης έως τον Bόσπορον, και όλοι μεν οι άλλοι, εμβήκαν αβλαβώς μέσα εις την Πόλιν, αυτός δε μόνος ο Σουλεϊμάν, δεν εδύνετο να έμβη, επειδή και το άλογόν του έτρεχεν όρθιον, και εσήκονε τα ποδάριά του υψηλά. Όθεν δεν εδύνετο να έμβη από την πόρταν. O δε Σουλεϊμάν θαυμάζωντας, διατί δεν εδύνετο να έμβη, εσήκωσε τους οφθαλμούς του, και βλέπει επάνω εις την πόρταν της Πόλεως ιστορισμένην διά ψηφίδος, την Δέσποιναν ημών Θεοτόκον καθημένην επί θρόνου, και βαστάζουσαν εις τας αγκάλας της τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν. Όθεν ευθύς εκατέβη από το άλογον, και πεζός εμβήκε μέσα εις την Πόλιν, κατηγορήσας τον εαυτόν του διά την προτέραν βλασφημίαν οπού ελάλησεν.Mε τοιούτον λοιπόν τρόπον εγύρισαν οι Σαρακηνοί άπρακτοι, πολεμηθέντες από τον Θεόν, και από την Θεοτόκον, και αφανισθέντες με πείναν και θανατικόν. Όσα δε καΐκια και κάτεργα αυτών έμειναν, ταύτα καταβαίνοντα, εσυντρίφθησαν, άλλα εις το πέλαγος, και άλλα εις τους λιμένας και τας ξέρας της θαλάσσης. Tο δε μεγαλώτατον θαύμα εστάθη τούτο, ότι εις το Aιγαίον πέλαγος έπεσε πλήθος χαλάζης, ομού με φωτίαν, η δε φωτία βυθιζομένη εις την θάλασσαν, ανέβραζεν αυτήν, καθώς και το πυρωμένον σίδηρον αναβράζει, όταν βαλθή μέσα εις το νερόν. Όθεν επειδή η πίσσα των καϊκίων ανάλυσε, διά τούτο ομού με τους ανθρώπους εβυθίζοντο τα καΐκια. Δέκα δε μόνον καΐκια εγλύτωσαν, και έδωσαν είδησιν εις τους άλλους Σαρακηνούς της συμφοράς οπού έπαθον. Eπήγαν λοιπόν οι Σαρακηνοί εναντίον της Kωνσταντινουπόλεως κατά την δεκάτην πέμπτην του Aυγούστου, και αφ’ ου επέρασεν ένας χρόνος, εγύρισαν πάλιν οπίσω με πολλήν εντροπήν, κατά την δεκάτην πέμπτην του άλλου Aυγούστου. Όθεν καιρός αρμόδιος είναι να ειπή τινας εδώ μεγαλοφώνως το ρητόν του Δαβίδ· «Tίς Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών; Συ εί ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος». O οποίος εχάρισες λύτρωσιν εις τον λαόν σου και εις την Πόλιν σου, διά της αχράντου σου Mητρός."
    }
  },
  "08150295": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ταρσίζιος",
      "short": "Άγιος Ταρσίζιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος μάρτυς Ταρσίζιος, μαρτύρησε στη Ρώμη, σε πολύ νεαρή ηλικία, τον καιρό που ήταν αυτοκράτορες, ο Ουαλεριανός και Γαλιηνός (257 μ.Χ.). Ήταν μαθητής του Αγίου Ιερομάρτυρος Στεφάνου, επισκόπου Ρώμης, που η Εκκλησία μας τίμα την μνήμη του στις 3 Αυγούστου. Από μικρή ηλικία ο Ταρσίζιος, βοηθούσε τους Ιερείς στις λειτουργικές συνάξεις και γι΄ αυτό το λόγο, τα μαρτυρολόγια τον αναφέρουν ως «Ακόλουθο», που σημαίνει ακόλουθος-βοηθός των Ιερέων στο έργο τους. Το χαρακτηριστικό γεγονός με τον Ταρσίζιο έχει ως εξής: όταν είχε ξεσπάσει διωγμός κατά της Εκκλησίας εκείνα τα χρόνια, κάποια μέρα, εμπιστεύθηκαν στον Ταρσίζιο τα Τίμια Δώρα, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, για να τα μεταφέρει στους συλληφθέντες μελλοθάνατους χριστιανούς, που βρίσκονταν στις φυλακές. Στο δρόμο όμως, τον κύκλωσαν ειδωλολάτρες και του ζητούσαν επίμονα να τους παραδώσει αυτό που κρατούσε στο στήθος του. Ο Ταρσίζιος αρνήθηκε σθεναρά και τότε αυτοί τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Όταν όμως έσκυψαν για να πάρουν αυτό που κρατούσε ο Ταρσίζιος, διαπίστωσαν έντρομοι, ότι τα Τίμια Δώρα είχαν εξαφανιστεί θαυματουργικά και στα χέρια του νεαρού Αγίου ήταν μόνο το πανί που τα κάλυπτε. Οι χριστιανοί παρέλαβαν ευλαβικά το άγιο λείψανο του και το μετέφεραν στο κοιμητήριο (κατακόμβη) του τάφου του Αγίου Καλλίστου (στη Ρώμη), όπου μέχρι σήμερα δείχνουν το σημείο του τάφου του. Αργότερα ο επίσκοπος Ρώμης Δάμασος τοποθέτησε πάνω στον τάφο του, το έξης επίγραμμα: «... Ενώ ο Άγιος Ταρσίζιος έφερε τα μυστήρια του Χριστού, κάποιος με χέρι βέβηλο πήγε να τα μολύνει. Κείνος όμως προτίμησε να δώσει τη ζωή του, παρά να δώσει τοις κυσίν... τους θείους μαργαρίτες». Το παραπάνω κείμενο στηρίζεται στο Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο: ACTASANCTORUM. AUGUSTITOMUS III.Σήμερα στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Καραβά της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τελείται πανηγυρική Σύναξις προς τιμήν του Αγίου Ταρσιζίου, το πρώτο Σάββατο μετά τη γιορτή της Υπαπαντής από όλη τη Νεανική Κίνηση της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Θείω έρωτι εμπεπλησμένος, Δώρα τίμια εν κόλποις φέρων, το θανείν υπέρ τούτων αιρούμενος, και ανόμοις μη προδώσας τον Κύριον, ανεδείχθης μαρτύρων το καύχημα, ω Ταρσίζιε, της Ρώμης το βλάστημα, και νέων παίδων χριστιανών αγαλλίαμα, ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.",
          "Type": "1",
          "Tone": "3"
        }
      }
    }
  },
  "08150395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μεγαλόχαρης στην Τήνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η θαυματουργή εικόνα της Μεγαλόχαρης Παναγίας της Τήνου, έργο του Ευαγγελιστού Λουκά, βρέθηκε με υπόδειξη και παρακίνηση της ίδιας της Παναγίας, η οποία παρουσιάστηκε λίγες ημέρες πριν την Επανάσταση του 1821 μ.Χ., στον Μιχαήλ Πολυζώη και του είπε για το θέλημά της να χτιστεί Εκκλησία «όπως άλλοτε» στο χωράφι του Δοξαρά.Κατόπιν, την επόμενη χρονιά, τον Ιούλιο του 1822 μ.Χ., στη βράση του Εθνικού Ξεσηκωμού,  παρουσιάστηκε σε όραμα στην Αγία μοναχή Πελαγία της Τήνου (βλέπε 23 Ιουλίου), τρεις φορές, ζητώντας να σκάψουν στο ίδιο εκείνο χωράφι, «να ανακαλύψουν το σπίτι» της και να κτίσουν ένα νέο!Ρωτώντας την τρίτη φορά η Αγία Πελαγία «και ποια είσαι, Κυρία, που με διατάζεις όλα αυτά;» εκείνη είπε με μια κίνηση δείχνοντας όλο τον κόσμο:«Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην»!Και πράγματι, στις 30 Ιανουαρίου 1823 μ.Χ., ανήμερα των Τριών Ιεραρχών, βρέθηκε η μικρή, παμπάλαιη εικόνα της Παναγίας, που ιστορούσε ακριβώς τον Ευαγγελισμό της.Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, ο ναός της Μεγαλόχαρης στην Τήνο, έγινε τόπος προσκυνήματος για όλους τους ήρωες της επανάστασης του 21, ενώ ο Κολοκοτρώνης αφιέρωσε στην εικόνα της Παναγίας, το δαχτυλίδι του (Θ.Κ.)."
    }
  },
  "08150495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Καστριανής στην Κέα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η ιστορία της Παναγίας της Καστριανής, ιερό προσκύνημα των απανταχού Κείων, αρχίζει γύρω στα 1700 μ.Χ., όταν με θαύμα βρέθηκε η ιερή εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην απόκρημνη και ερημική τοποθεσία «Καστρί».Οι βοσκοί της περιοχής, έβλεπαν μια λάμψη τα βράδια στο λόφο. Μαζί με τους κατοίκους, αποφάσισαν να ψάξουν και να βρουν από πού προέρχεται. Η λάμψη έβγαινε από την εικόνα της Παναγίας. Οι κάτοικοι, αποφάσισαν να κτίσουν την εκκλησία της Παναγίας της Καστριανής, με πολλές δυσκολίες βέβαια λόγω του απόκρημνου λόφου.Η εικόνα της Παναγίας βρίσκεται στο εσωτερικό του μοναστηριού, το οποίο αποτελείται από 2 εκκλησίες. Την παλιά και την νέα που χρονολογείται το 1910 μ.Χ."
    }
  },
  "08150595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Στρατηλάτισσας στην Κύθνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Στρατηλάτισσα βρήσκετε στο μέσον της Κύθνου, περίπου 3 χλμ νότια ης Δρυόπιδας. Το τέμπλο της Εκκλησίας έχει μετα-Βυζαντινές είκόνες."
    }
  },
  "08150695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Ανέμης στην Σαμοθράκη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ναός της Παναγιάς της Ανέμης βρίσκεται σε μια περιοχή όπου φυσούν πολύ δυνατοί άνεμοι. Η Παναγιά η Ανέμη είναι προστάτιδα της Σαμοθράκης και των ναυτικών από τους ανέμους."
    }
  },
  "08150795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Κάστρου στην Λέρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στο λόφο Απιτύκι (ή Πιτύκι) και σε ύψος 200 μ. περίπου από τη θάλασσα, στο κέντρο σχεδόν του νησιού της Λέρου, υψώνεται το Μεσαιωνικό Κάστρο της Παναγίας, το οποίο πήρε το όνομά του από το ναό της Θεοτόκου όπου είναι αποθησαυρισμένο το «Ιερό Παλλάδιο των Λερίων», η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας που με θαυμαστό τρόπο έφθασε στο νησί της Λέρου την εποχή της Εικονομαχίας. Σε χρυσόβουλο του Αλεξίου Κομνηνού το Κάστρο απαντάται με την ονομασία Κάστρο Παντελίου και είναι εδρασμένο σε θεμέλια Αρχαίας Ακρόπολης, στη σημερινή του δε μορφή το διαμόρφωσαν οι Ιππότες του Αγ. Ιωάννου μετά τους Βυζαντινούς του κτήτορες.Ο ναός της Παναγίας είναι κτίσμα του 11ου μ.Χ. αιώνα, το χρυσοποίκιλτο τέμπλο είναι του 1745 μ.Χ. καθώς και ο Δεσποτικός θρόνος και ο Άμβωνας. Στο χώρο του Κάστρου υπάρχει ακόμη ο ναός της Αγίας Τριάδας με σπαράγματα τοιχογραφιών του 9ου μ.Χ. αιώνα, του Αγίου Νικολάου και ένας μεσαιωνικός ναός που πρόσφατα αφιερώθηκε στον Άγνωστο Χριστιανό Μάρτυρα.Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, ντυμένη με ασήμι και φέρουσα την χρονολογία 728 μ.Χ., πιθανολογείται ότι ήταν έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.Στο Κάστρο ο Λέριος μοναχός Δαμασκηνός λειτούργησε σχολή από το 1726 μ.Χ., ανυψώνοντας την παιδεία του νησιού, η οποία έπαυσε να λειτουργεί στα μέσα του 19ου μ.Χ. αιώνα.Το Κάστρο του Παντελίου είναι το σημαντικότερο μεσαιωνικό μνημείο της Λέρου, το οποίο σύμφωνα με μια παράδοση, τον καιρό των εικονομάχων τον 9ου μ.Χ. αιώνα εθεάθη έξωθεν της Λέρου μικρά κιβωτός και εν μέσω δύο λαμπάδων τοποθετημένων ήτο εικόνισμα της Παναγίας."
    }
  },
  "08150895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Γαλατιανής στην Καλύμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08150995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Γλυκύ στην Καλύμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08151095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας εις τα Βλυχάδια Καλύμνου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08151195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Κυράς εις το Άργος Καλύμνου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγιά Κυρά είναι ένας μονόχωρος καμαροσκεπής ναός με νάρθηκα με βυζαντινές και μεταβυζαντινές τοιχογραφίες από τους ίδιους αγιογράφους των ναών του Μεγάλου Κάστρου και της Μεταμορφώσεως. Το Ιερό Βήμα χωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξύλινο ζωγραφιστό τέμπλο του 1785 μ.Χ."
    }
  },
  "08151295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Χρυσοχεριάς στην Καλύμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το Κάστρο της Χρυσοχεριάς κτίστηκε στα μέσα του 15ου μ.Χ. αιώνα, στην περίοδο της κατοχής του νησιού από τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Στο εσωτερικό του είναι ορατά λίγα μόνο λείψανα από τα οικοδομήματα, που υπήρχαν, δύο εκκλησάκια, του Αγίου Γεωργίου και της Παναγίας της Χρυσοχέρας. Επί του ανατολικού τείχους υπάρχουν εντοιχισμένα τρία μαρμάρινα ιπποτικά οικόσημα."
    }
  },
  "08151395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Παραδείσι Αρχαγγέλου στην Καλύμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08151495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Παλαιοκάστρου Ξηροκάμπου στην Λέρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08151595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Φιδούσας",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ναός της Παναγίας της Λαγκουβάρδας στο Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς (Παναγία η Φιδούσα), είναι χτισμένο στο σημείο που υπήρχε πριν απο πολλά ένα γυναικείο μοναστήρι. Το μοναστήρι είχε χτιστεί εκεί όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, μετά απο μια μεγάλη πυρκαγιά στο δάσος της περιοχής.Η παράδοση λέει οτι οι μοναχές, όταν απειλήθηκαν απο τους Τούρκους, προσευχήθηκαν στην Παναγία για βοήθεια. Τότε απο παντού εμφανήστηκαν φιδια, περικύκλώνοντας το μοναστήρι, τρομοκρατώτντας τους Τουρκους. Οι καλόγριες σώθηκαν και απο τότε κάθε χρόνο, στις 6 έως τις 16 Αυγούστου τα μικρά ακίνδυνα φιδάκια με το μαύρο σταυρό στο κεφάλι βγαίνουν ανάμεσα απο τα βράχια του καμπαναριού της εκκλησίας. Την ώρα του εσπερινού κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στους πιστούς, στα προσκυνητάρια και στα στασίδια, χωρίς να φοβούνται κανένα. Φεύγοντας η 15η Αυγούστου, αναχωρούν και τα φίδια. Γερμανοί φυσιοδίφες τα εξέτασαν, αλλά δεν μπόρεσαν να τα κατατάξουν σε κανένα από τα γνωστά είδη. Είναι γκρίζα, λεπτά, και δεν περνούν το μέτρο. Όταν τα χαϊδεύεις, νιώθεις το δέρμα τους βελούδινο και βλέπεις δυο ματάκια σπινθηροβόλα. Στο πλατύ τους κεφάλι σχηματίζεται ένας μικρός σταυρός, καθώς επίσης και στην άκρη της λεπτής γλώσσας τους. Θεωρούνται σύμβολο καλοτυχίας, και κακός οιωνός για το χωριό και το νησί εαν δεν εμφανιστούν μια χρονιά, όπως έγινε το 1940 μ.Χ. και το 1953 μ.Χ., τη χρονιά του σεισμού."
    }
  },
  "08151695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Επισκοπής στην Σαντορίνη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ναός Επισκοπής Θήρας είναι μεσοβυζαντινός ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται νότια του χωριού Μέσα Γωνιά της Σαντορίνης. Είναι γνωστός και με τα ονόματα: Επισκοπή Γωνιάς και Παναγιά η Επισκοπή. Θεωρείται ότι κτίστηκε τον 11ο αιώνα από τον Αλέξιο Α' Κομνηνό.Στα παλιά χρόνια αποτέλεσε έδρα αρχικά της ορθόδοξης και αργότερα της λατινικής επισκοπής.Ο ναός είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ο οποίος έχει δεχτεί διάφορες προσθήκες. Στη θέση του ναού υπήρχε παλαιότερα τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική, τμήματα και γλυπτά της οποίας ενσωματώθηκαν στο μεσοβυζαντινό κτίσμα.Σημαντικότερα στοιχεία από την εσωτερική του διακόσμηση είναι το μαρμάρινο τέμπλο του και οι τοιχογραφίες του, η χρονολόγηση των οποίων διχάζει ακόμα τους βυζαντινολόγους και τοποθετείται μεταξύ τέλους 11ου και τέλους 12ου μ.Χ. αιώνα.Η πιο σημαντική εικόνα που βρίσκεται στον Ναό Επισκοπής Θήρας είναι η Παναγιά Γλυκοφιλούσα, η οποία είναι λιτανευτική εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό στον εικονογραφικό τύπο της Γλυκοφιλούσας, ενώ στο πλαίσιο υπάρχουν οι μορφές έξι ιεραρχών. Η εικόνα συμμετείχε στις λιτανείες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και δόθηκε στον Ναό της Επισκοπής τον 11ο μ.Χ. αιώνα.Στο προαύλιο χώρο του ναού έχει ανακαλυφθεί νεκροταφείο της εποχής της ενετοκρατίας."
    }
  },
  "08151795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Καλαμούς στην Ξάνθη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Ιερά Μονή Παναγίας Καλαμούς είναι κτισμένη βόρεια της Ξάνθης σε υψόμετρο 170 μέτρων. Το όνομά της, σύμφωνα με την παράδοση, προέρχεται από της εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας μέσα σε καλαμώνα στις όχθες του ποταμού Κόσσινθου.Η Μονή ιδρύθηκε πιθανότατα γύρω στον 11ο μ.Χ. αιώνα. Έμμεσες μαρτυρίες για την ιστορική παρουσία της κατά τη χρονική περίοδο από τον 11ο στον 15ο μ.Χ. αιώνα αποτελούν τα λειτουργικά χειρόγραφα τα οποία σήμερα βρίσκονται στη Σόφια.Μετά τα μέσα του 15ου μ.Χ. αιώνα, η Μονή παρουσιάζει ακμή και τον 16ο μ.Χ. αιώνα φαίνεται ότι στο χώρο της λειτουργούσε βιβλιογραφικό εργαστήριο. Από τον 17ο μ.Χ. αιώνα σώζεται κώδικας με κτιτορική σημείωση, που χρονολογείται το 1645 μ.Χ.Τον 18ο και τον 19ο μ.Χ. αιώνα η Μονή αυξάνει την περιουσία της. Μετά τις σημαντικές καταστροφές που υπέστη από τους σεισμούς του 1829 μ.Χ., άρχισε η ανοικοδόμησή της, που θα πρέπει να ολοκληρώθηκε στα χρόνια του Μητροπολίτη Ξάνθης Ιωακείμ Σγουρού. Από την εποχή αυτή σώζεται σήμερα η νότια πτέρυγα.Τα ιστορικά γεγονότα που επακολούθησαν συνετέλεσαν στην παρακμή της. Τα κειμήλιά της αφαιρέθηκαν από τους Βούλγαρους κατακτητές της Θράκης το 1913 μ.Χ. και βρίσκονται σήμερα και αυτά στη Σόφια.Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η περιουσία της παραχωρήθηκε για την αποκατάσταση των ακτημόνων προσφύγων. Από τα σωζόμενα στη Μονή κειμήλια ενδιαφέρον παρουσιάζουν η εφέστια εικόνα της Παναγίας της «Καλαμιώτισσας», ενδεχομένως έργο του 15ου μ.Χ. αιώνα, και η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, έργο του 15ου μ.Χ. αιώνα.Η μονή είναι γυναικεία."
    }
  },
  "08151895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Αγίας Σιών στη Λέσβο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στη Κωνσταντινούπολη, στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ., την περίοδο της εικονομαχίας, ο ιερέας του παρεκκλησίου των ανακτόρων Αγάθων ο Εφέσιος πέφτει στη δυσμένεια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του Α’ και αυτοεξορίζεται στα Ιεροσόλυμα. Στις αρχές του 802 μ.Χ., ο Αγάθων, πληροφορείται ότι στη Λέσβο ήταν εξόριστη η Αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία που ήταν εικονόφιλη. Θέλοντας να τη συναντήσει, μα και για να είναι πιο κοντά στην Κωνσταντινούπολη, φεύγει για τη Λέσβο παίρνοντας μαζί του μια εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, έναν Ασημένιο Σταυρό με Τίμιο Ξύλο, ένα χειρόγραφο Ευαγγέλιο και άλλα κειμήλια.Εν τω μεταξύ, η Ειρήνη η Αθηναία είχε πεθάνει και ο Αγάθων ακολουθώντας ρεύματα χειμάρρων βρίσκει ένα δασωμένο και έρημο μέρος, για να μείνει και να γνωρίσει με ασφάλεια το περιβάλλον. Στο μέρος αυτό, που είναι στη Καρυά, εκεί ακριβώς όπου υπάρχει σήμερα το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής με το Αγίασμα, έκρυψε τα Ιερά κειμήλια και έφτιαξε σκήτη.Ο Αγάθων, ήρθε σε επαφή με τους κατοίκους των κοντινών χωριών Καρύνης και Πενθίλης, απέκτησε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό τους και τους αποκάλυψε το μυστικό του. Σιγά - σιγά λοιπόν άρχισαν να έρχονται στη σκήτη πιστοί, για να προσκυνήσουν και μερικοί από αυτής έμειναν μόνιμα κοντά στον Aγάθωνα. Έτσι στις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ. δημιουργείται ένα μικρό μοναστήρι.Aυτό ήταν η απαρχή, η ρίζα του σημερινού χωριού της Αγιάσου που το όνομα του το έλαβε από την επιγραφή της Ιερής Εικόνας της Παναγιάς που έφερε ο Αγάθων από τα Ιεροσόλυμα ΜΗΤΗΡ ΘΕΟΥ ΑΓΙΑ ΣΙΩΝ. Οι πιστοί που θα πήγαιναν για προσκύνημα έλεγαν: «Πάμε στην Αγία Σιών» ή «πάμε στην Aγιά Σων» και η αιτιατική ηχητικά «Aγιάσον» έγινε και ονομαστική «Αγιάσος».Όταν στις 2 του Φλεβάρη 830 μ.Χ. πέθανε ο Αγάθωνας, οι μοναχοί εκτελώντας την τελευταία θέλησή του εξακολούθησαν να διατηρούν μέσα στην κρύπτη της μονής την ιερή εικόνα της Παναγίας και τα άλλα κειμήλια. Αιτία του φόβου των μοναχών της μονής ήταν οι εικονομάχοι, αλλά και οι πειρατές, που λυμαίνονταν τα νησιά και τις παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας.Το 842 μ.Χ. επικράτησε η Ορθοδοξία και επακολούθησε η αναστήλωση των ιερών εικόνων σε όλη την επικράτεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η σκήτη του Αγάθωνα έγινε από τότε τόπος προσκυνήματος. Η Παναγία έγινε γνωστή όχι μονάχα στο νησί, αλλά και σ' ολόκληρη την αντικρινή Αιολίδα. Έλεγαν ότι δυο προσκυνήματα στην «Αγία Σιών» ισοδυναμούσαν με ένα στους Αγίους Τόπους."
    }
  },
  "08151995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Σπηλιανής στη Νίσυρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Χτισμένη σ΄έναν ψηλό βράχο στο Κάστρο του Μανδρακίου βρίσκεται η Μονή της Παναγίας της Σπηλιανής. Σύμφωνα με την παράδοση, το 1400 μ. Χ. ένας γεωργός ανακάλυψε μια μικρή εικόνα της Παναγίας, την οποία και μετέφερε στο ναό της Παναγίας της Ποταμίτισσας. Λίγες μέρες αργότερα όμως η εικόνα εξαφανίστηκε για να βρεθεί στη συνέχεια σε μια σπηλιά στην κορυφή ενός μεγάλου βράχου. Οι κάτοικοι την επέστρεψαν στο ναό αλλά το περιστατικό επαναλήφθηκε. Για το λόγο αυτό αποφασίστηκε να χτιστεί στη σπηλιά μια εκκλησία όπως και έγινε λίγα χρόνια αργότερα.Ήδη από τα πρώτα χρόνια ίδρυσής της, η Μονή της Παναγίας Σπηλιανής ήταν γνωστή. Επί τουρκοκρατίας εξέδωσε χάρτινα νομίσματα με ελληνικά γράμματα για τις συναλλαγές των κατοίκων ενώ τον Μάρτιο του 1823 μ.Χ. συμμετείχε στη Γενική Συνέλευση της Επαναστατημένης Ελλάδας. Ανεβαίνοντας ο επισκέπτης 270 σκαλοπάτια φτάνει στην ιερή σπηλιά και αντικρίζει το αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1725 μ.Χ. Επάνω σε αυτό εδράζονται οι εικόνες του Ιησού, της Θεοτόκου με το Βρέφος, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Χαραλάμπου. Η εικόνα της Παναγίας, επενδυμένη από ασήμι, είναι αμφιπρόσωπη: στο πίσω μέρος εικονίζεται ο Άγιος Νικόλαος ενώ στο άλλο η Παναγία με το Βρέφος, φιλοτεχνημένη με την τεχνοτροπία της ρώσικης σχολής. Λέγεται ότι στο αριστερό χέρι της Παναγίας βρίσκεται η μικρή εικόνα που είχε ανακαλυφθεί τον 13ο αιώνα μ.Χ. Η εικόνα είναι θαυματουργή, γι αυτό και τον 15 Αύγουστο πλήθος προσκυνητών επισκέπτεται το νησί."
    }
  },
  "08152095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Θαλασσινής στην Άνδρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στην Άνδρο, πάνω στον βράχο στην είσοδο της χώρας υπάρχει το εκκλησάκι της Παναγιάς της θαλασσινής. Σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία Θαλασσινή προστατεύει αυτούς που ταξιδεύουν στην θάλασσα, μαζί με τον Άγιο Νικόλαο.Στους κανόνες τις αγιογραφίας αναφέρεται ότι, η μητέρα του Χριστού φοράει πάντα κόκκινο χιτώνα εξωτερικά, που δηλώνει την ανθρώπινη φύση της και μπλε ή σκούρο πράσινο από μέσα, που μαρτυρεί την άμεση συσχέτισή της με την γέννηση του Θεανθρώπου. Στην περίπτωση όμως της Παναγιάς της Θαλασσινής, βλέπουμε την Παναγία να φοράει μπλε ρούχα."
    }
  },
  "08152195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Γκρεμιώτισσας στην Ίο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η εκκλησία της Παναγίας της Γκρεμιώτισσας βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της Χώρας στη Ίο και χτίστηκε το 1797 μ.Χ. Το όνομά της η εκκλησία το οφείλει στη βραχώδη τοποθεσία που βρίσκεται. Οι διαστάσεις του ναού είναι (20,52 - 4,94μ.). Η δυτική καμάρα έχει μεγαλύτερο μήκος από την ανατολική. Ο τρούλος εξωτερικά είναι οκταγωνικός και σε κάθε πλευρά εναλλάσσονται παράθυρο και κόγχη.Σύμφωνα με την παράδοση στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όταν η Κρήτη στέναζε κάτω από το ζυγό των Τούρκων, ευσεβείς Κρητικοί θέλοντας να σώσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, την έβαλαν σε μια σχεδία, άναψαν πάνω ένα καντήλι και την εμπιστεύθηκαν στα κύματα του Αιγαίου. Η σχεδία ταξίδεψε προς τα βορεινά και στα πιο ήσυχα νησιά του Αιγαίου πελάγους, και κατάληξε στα βράχια του Μυλοπότα, όρμου της Ίου.Αγαθοί τσοπάνηδες πρόσεξαν το βράδυ το παράξενο φως και έτρεξαν περίεργοι κοντά. Με έκσταση αντίκρισαν την εικόνα και με κατάνυξη τη μετέφεραν στο χωριό και την τοποθέτησαν στο ναό του Αγίου Νικολάου, στη θέση του σημερινού Ευαγγελισμού. Το πρωί όμως η εικόνα βρέθηκε στον Άγιο Ελευθέριο πάνω στο κάστρο. Επειδή αυτό επαναλήφθηκε τρεις φορές, την τοποθέτησαν στο ναό του Αγίου Ελευθερίου. Λόγω όμως των θαυμάτων που έκανε, αποφάσισαν να φτιάξουν εκκλησία στο όνομά της δίπλα στο ναό της Αγίας Αικατερίνης, κοντά στο πηγάδι «αφεντικού». Εκεί όμως παρουσιάσθηκε νέο θαύμα. Κάθε πρωί τα θεμέλια έλειπαν από τη θέση τους και τα έβρισκαν κάτω από τον Άγιο Ελευθέριο, σε μέρος απόκρημνο. Οι κάτοικοι κατάλαβαν ότι εκεί έπρεπε να κτίσουν την εκκλησία για να βλέπει προς την Κρήτη. Όλοι ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας δούλεψαν. Οι γυναίκες μετέφεραν πέτρες και λάσπη φορώντας τα χρυσά μπινίσια τους (ενδύματα) που δεν έπαθαν τίποτα από την σκληρή εργασία.Κατά μια άλλη εκδοχή οι Νιώτες τοποθέτησαν την εικόνα στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα. Την επόμενη όμως ημέρα η εικόνα χάθηκε και ο παπάς πήγε στο Μυλοπότα, στο μέρος δηλαδή που βρέθηκε η εικόνα. Με έκπληξη είδε ότι φύκια είχαν σχηματίσει την Κρήτη. Τότε έφεραν πάλι την εικόνα στο χωριό και άρχισαν να κτίζουν την εκκλησία εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Ευαγγελισμού. Το πρωί έκτιζαν, αλλά το βράδυ γκρεμιζόταν ότι έφτιαχναν. Αυτό γινόταν συνεχώς και τελικά κατάλαβαν ότι πρέπει να κτίσουν την εκκλησία σε μέρος που να βλέπει προς την Κρήτη. Έτσι έκτισαν την εκκλησία ψηλά στο Κάστρο."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "(Του Ν. Παπαπέτρου)Έκ Κρήτης προέβαλε η εικών Σου Δέσποινα Πελάγη διαπλέουσα Κρητικόν και Αιγαίον. Και φέρουσα μεθεαυτής θαυμαστώς κανδήλας άσβεστον φως, του φωτίσαι και αγιάσαι τοις πιστώς σε γεραίρουσι Άχραντε. Διό και της Ίου ο λαός μετά πομπής και τιμών σε προϋπάντησε και Ναόν ανήγειρέ Σοι εν περιόπτω θέσιν της Πόλεως, εν αποτόμω Κρημνώ και Κρημνιώτισσα σε προσωνόμα Σε.",
          "Type": "1",
          "Tone": "1"
        }
      }
    }
  },
  "08152295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Κανάλας στην Κύθνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία Κανάλα είναι ο ιερός τόπος της Κύθνου. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Παναγίας αναδύθηκε από το νερό, στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύθνου και Σερίφου, και παρουσιάσθηκε στους ψαράδες που ήταν εκείνη την ώρα εκεί. Οι ψαράδες την πήραν στη Κύθνο και έχτισαν την εκκλησία."
    }
  },
  "08152395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Νίκους στην Κύθνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η ονομασία της προέρχεται από τη βυζαντινή Παναγία «Νικοποιός» και είναι χτισμένη, όπως και άλλες εκκλησίες του νησιού, πάνω σε ερείπια αρχαίων ναών. Σήμερα διατηρείται μόνο το καθολικό της μονής που στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λίγο πριν το 1821 μ.Χ. στέγασε τη μεγάλη Σχολή υπό τον Ελληνοδιδάσκαλο Μακάριο. Ένας θρύλος που συνοδεύει την Παναγία του Νίκους είναι ότι εδώ είχε μεταφερθεί στα χρόνια της Αλώσεως από την Κωνσταντινούπολη η περίφημη εικόνα της Παναγίας Νικοποιού και ότι από εδώ την «πήραν» οι Ενετοί κατακτητές για να την τοποθετήσουν στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα."
    }
  },
  "08152495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Τουρλιανής στην Μύκονο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Κατά την παράδοση το Μοναστήρι της Παναγίας Τουρλιανής κτίστηκε από φυγάδες Μοναχούς της Αρχόντισσας Πάρου πού ζήτησαν άσυλο στο νησί της Μυκόνου το 1542 μ.Χ. Οι Μοναχοί κατέφυγαν στο άνω μέρος του νησιού, στον μικρό ναό της Παναγίας, όπου υπηρετούσε η Μοναχή Τούρλη.Κατά την παράδοση η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας βρέθηκε να πλέει στην παραλία του νησιού, κοντά στον ορμίσκο του Τούρλου στη δυτική πλευρά του νησιού, λίγα χιλιόμετρα βόρεια της χώρας της Μυκόνου και θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Αυτό που έχει διαπιστωθεί για την εικόνα είναι ότι δεν την πιάνει σαράκι γιατί είναι αγιογραφημένη σε πλάκα από μασημένο κερί και μαστίχα Χιώτικη, μίγμα απρόσβλητο στα έντομα."
    }
  },
  "08152595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μελικαρού στην Σκύρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08152695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Καθολικής στην Ρόδο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Κοντά στο Φιλέρημο στα ερείπια της αρχαίας Ιαλυσού είναι κτισμένη η γραφική κωμόπολη Κρεμαστή, της οποίας ο καθεδρικός ναός τιμάται το όνομα της Παναγιάς της Καθολικής. Είναι κτισμένος στα θεμέλια αρχαίας βυζαντινής εκκλησίας, όπως μαρτυρούν τα δύο κιονόκρανα και όπως φαίνεται από την επιγραφή, που φέρει απάνω στη θύρα του νάρθηκα, ανακαινίστηκε το 1839 μ.Χ.Όταν γίνεται η πανήγυρη της Παναγίας της Καθολικής, στο χορό πάνω ακούει κανείς πολλές φορές ωραία δίστιχα, που μερικά αναφέρονται στη Μεγαλόχαρη.Ω Παναγιά Καθολική, με τα 'κατό καντήλια,Φύλαε την αγάπη μου, να σου τα κάμω χίλια.Ω Παναγιά Καθολική, με τα' ασημένιο χέρι,Εφέτος ήρτα μοναχός, του χρόνου με το ταίρι.Ω Παναγιά Καθολική και Παναγιά ΛεούσαΤην κόρη, όπου αγαπώ, να μου την ευλογούσαν."
    }
  },
  "08152795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας «Τόσο νερό» στην Σίφνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Μονή της Παναγίας «Τόσο νερό» βρίσκεται νότια των Καμάρων και μπορεί να πάει κανείς μόνο με τα πόδια ή με καϊκι."
    }
  },
  "08152895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Καλού στην Σαντορίνη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο ναός της Παναγίας του Καλού κτίστηκε όταν τέλειωσε ο Καιρός του Κακού, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, δηλαδή, της περιόδου 1649 - 1650 μ.Χ., η οποία οδήγησε στην εμφάνιση του υποθαλάσσιου ηφαιστείου Κολούμπο. Ένα από τα αξιοθέατα της εκκλησίας είναι το σκαλιστό τέμπλο της, από γαλάζιο μάρμαρο με λευκά νερά."
    }
  },
  "08152995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Γουρλομάτας στην Λέρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Χτισμένο το 14ο μ.Χ. αιώνα από αρχαία υλικά, το βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγίας της Γουρλομάτας είναι γνωστό για τις εξαιρετικές τοιχογραφίες του, από τις οποίες πιθανότατα πήρε και το όνομά του. Χρονολογούνται από το 1327 μ.Χ. και αποτελούν υπέροχο δείγμα λαϊκής τέχνης."
    }
  },
  "08153095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Καβουράδαινας στην Λέρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία Καβουράδαινα είναι ένα ακόμη γραφικό εκκλησάκι της Λέρου, πελεκημένο μέσα σε μια βραχώδη σχισμή, όπου σε οδηγούν αρκετά σκαλοπάτια. Κάποτε, ένας ψαράς που έψαχνε καβούρια, βρήκε εδώ μια εικόνα της Παναγίας. Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι την βρήκε μαγκωμένη στις δαγκάνες ενός καβουριού. Ετσι πήρε τ΄όνομά του το εκκλησάκι."
    }
  },
  "08153195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Βουνού στην Αλόννησο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ιερός Ναός της Παναγίας του Βουνού είναι μονοκάμαρος ναός, σταυροειδής εγγεγραμμένος μετά τρούλου, εξωτερικών διαστάσεων 7.20μ.x4,30 μ. Η επικάλυψη των στεγών και του τρούλου είναι από σχιστολιθικές πλάκες. Ο ναός της Παναγίας χρονολογείται στα μέσα του 17ου αιώνα μ.Χ. Στη χρονολόγηση αυτή συνηγορεί και ο ζωγραφικός διάκοσμος, αν και επιζωγραφισμένος, μέρη του οποίου σώζονται στον τρούλο και στο Ιερό, όπως ο Παντοκράτορας περιστοιχιζόμενος από δύο Αρχαγγέλους, η Θεοτόκος και ο Πρόδρομος -στην β' ζώνη του τρούλου- πλαισιωμένοι από αγγέλους, οι δώδεκα Προφήτες στο τύμπανο, οι τέσσερις Ευαγγελιστές στα σφαιρικά τρίγωνα και το Όραμα του Πέτρου Αλεξανδρείας στην Πρόθεση.Από το ξύλινο τέμπλο του ναού αξιόλογες είναι δύο εικόνες:α) Σκαφωτή εικόνα του IC-XC Ιησού Χριστού στον τύπο του Παντοκράτορα καιβ) Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.Αξιόλογο και το βημόθυρο που στο κατώτερο τμήμα του εικονίζονται οι μορφές του Ευαγγελισμού, ενώ στο ανώτερο οι προφητάνακτες.Στο ναό φυλάσσεται εικόνα φορητή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καλής διατήρησης.Δίπλα στο ναό υπάρχει πηγή με καλό νερό και η τοποθεσία είναι τέτοια που δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν οι πειρατές. Ήταν το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο μοναστικό κέντρο του νησιού."
    }
  },
  "08153295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Κυράς Ψηλής στην Καλύμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08153395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Διασωζούσας στην Πάτμο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "(Αρχ. Ιερεμίου Βάστα, προηγουμένου Ι. Μ. Πάτμου. Μετάφραση της 4ης Εκδόσεως υπό Ιερομονάχου Φιλίππου Θεολογίτου. Έκδοση Ι. Μ. Αγ. Ιωάννου Θεολόγου. Πάτμος 2003).1. Ο Ι. Ναός και η ίδρυση τουΟ Ι. Ν. βρίσκεται στο νότιο μέρος της Ι. Μ. του Θεολόγου, από την οποία απέχει λίγα βήματα. Ήταν μικρός παλιά (7.30x7μ.), αλλά καλλιτεχνικά κτισμένος. Τελευταία επεκτάθηκε στο δυτικό μέρος του και έχει τώρα μήκος 17 μ. και πλάτος 7 μ.Ο ακριβής χρόνος της ιδρύσεως του Ι. Ν. είναι άγνωστος. Υπάρχουν όμως οι τίτλοι ιδιοκτησίας του από διάφορες εποχές. Από αυτούς φαίνεται ότι ο Ι. Ν. ιδρύθηκε πριν από το 1500. Στον πρώτο τίτλο, που έχει χρονολογία 1590, αναφέρονται αξιόλογοι μάρτυρες, Ιερωμένοι και Λαϊκοί της Πάτμου, οι οποίοι, μετά από μια φιλονικία ανάμεσα στον ιερέα Θωμά και τον Γεώργιο Μάγγιπα για την κυριότητα του ναού, βεβαιώνουν ότι «από παλιά οι γονείς του κυρίου Γεωργίου είχαν την κυριότητα του σεβασμίου Ι. Ν.». Άρα η ίδρυση του έγινε πριν από το 1590.Στο υπέρθυρο της μίας από τις παλιές εξόδους προς δυσμάς, υπήρχε εντοιχισμένη επιγραφή δια την ανακαίνιση του Ι. Ν., χωρίς όμως χρονολογία. Η επιγραφή είναι η εξής:«ΜΗΝΙ ΙΟΥΝΙΟΣ ΚΗ´ ΕΚΑΙΝΙΣΘΗ ΟΘΕΙΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΔΙΑΣΩΖΟΥΣΑΣ.ΤΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ ΤΩΝ ΕΠΙ ΣΟΙ ΠΕΠΟΙΘΟΤΩΝΣΤΕΡΕΩΣΟΝ ΚΥΡΙΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝΗΝ ΕΚΤΗΣΩ ΤΩ ΤΙΜΙΩ ΣΟΥ ΑΙΜΑΤΙ»(Η επιγραφή αυτή, μετά από την επέκταση του Ι. Ν. το 1956, εντοιχίσθηκε σε άλλη θέση του Ι. Ν.)Δηλαδή: «Στις 28 Ιουνίου ανακαινίσθηκε ο Ι. Ν. της Αγίας Διασώζουσας. Κύριε, Εσύ που στερεώνεις όσους σε πιστεύουν, στερέωσε την Εκκλησία, την οποίαν απέκτησες με το τίμιο Αίμα Σου».Επίσης, στο ανώφλι της άλλης εισόδου, προς δυσμάς, και στο μέρος προς τον Ι. Ν. υπήρχε άλλη επιγραφή δυσανάγνωστη και παλαιότερη από την προηγούμενη, όπως φαίνεται από τα γράμματα, με χρονολογία 1590 (και αυτή η επιγραφή εντοιχίσθηκε σε κατάλληλη θέση στον ανακαινισμένο Ι. Ν.)Ψηλά, στην αριστερή από τις τέσσερις αψίδες, στις οποίες στηρίζεται ο τρούλος, υπάρχει γλυπτό μονόγραμμα που αναφέρεται στην ανακαίνιση του Ι. Ν.2.Η θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας της ΔιασωζούσηςΓια την προέλευση της αγίας και θαυματουργής Εικόνας δεν σώθηκε καμμία μαρτυρία.Η παράδοση της Πάτμου αναφέρει ότι η Εικόνα ανήκει στις εβδομήκοντα Εικόνες του Ευαγγελιστού Λουκά. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ήταν γιατρός (Κολασσαείς 4, 14) και ζωγράφισε την Μητέρα του Θεού στο Ιερό Ευαγγέλιό του με τον ωραίο και γλαφυρό κάλαμό του.Μια παράδοση της Εκκλησίας αναφέρει ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφισε τρεις Εικόνες της Θεοτόκου και τις παρουσίασε σε Αυτήν, όταν ζούσε. Εκείνη τις ευλόγησε και είπε: «Η Χάρη του Γιου μου να είναι μαζί τους». Επίσης ζωγράφισε και την εικόνα των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Κατά την ίδια παράδοση, ο Ευαγγελιστής Λουκάς εμφανίζεται στην Εικονογραφία να ζωγραφίζει την Παναγία καθιστός σε έδρανο και έχοντας απέναντί του σε τρίποδο την Εικόνα της Θεοτόκου.Για το ότι η Εικόνα της Διασωζούσης είναι αρχαιότατη και έργο μεγάλου καλλιτέχνη, ευσεβούς και ενάρετου ανθρώπου, δεν χωρεί αμφιβολία. Γι’  αυτό και γίνονται θαύματα, τα οποία επιτρέπει η Παναγία να γίνονται μέσα από ορισμένες εικόνες Της, κατά τόπους, σε όσους προσέρχονται με πίστη. Η Εικόνα έχει διαστάσεις 0,82x0,65 και έχει υποστεί παλαιότερα, άγνωστο πότε, εγκαύματα και επιζωγραφήσεις. Είναι δυστυχώς καλυμμένη με αργυροεπίχρυσες πλάκες, επάνω στις οποίες ο τότε χρυσοχόος αποτύπωσε σφραγίδες κάποιων νομισμάτων της εποχής του και πρόσθεσε δύο χέρια εντέχνως επεξεργασμένα, με τα οποία η Θεοτόκος βαστάζει το Παιδίον Ιησούν.Ο Φωτοστέφανος, που πλαισιώνει την μεγαλοπρεπή Εικόνα, έχει τέσσερις ανάγλυφες σφραγίδες. Στις δύο ζωγραφίσθηκε η Παναγία και στις δύο ο Άγιος Γεώργιος (η Θεόδωρος) και ο Ευαγγελιστής Λουκάς πιθανόν και πάνω προς στην κορυφή του Στεφάνου η Θεοτόκος Δεομένη, ολόσωμη με υψωμένα χέρια.Οι φωτοστέφανοι της Παναγίας και του Παιδιού Ιησού στολίζονται με ένδεκα πολύτιμους λίθους, κόκκινους και πράσινους, μεγάλου μεγέθους. Ο ένας τους χάθηκε.Κάτω στο πλαίσιο της Εικόνας, το οποίο είναι από ορείχαλκο, εξ αιτίας της ελλείψεως ευγενούς μετάλλου, υπάρχει η χρονολογία της κατασκευής της αργυροεπίχρυσης επένδυσης: 1732Τέλος, ολόκληρη η Εικόνα καλύπτεται από αφιερώματα κάθε είδους και αξίας. Το καθένα τους αντιπροσωπεύει ένα θαύμα!3. Τα θαύματαΤα θαύματα της Παναγίας μέσα από την Εικόνα Της, τα οποία γίνονται καθημερινά εδώ και αιώνες, είναι πάρα πολλά και ποικίλα και θα χρειαζόταν ένας τόμος ολόκληρος για να τα γράψουμε όλα.Από αυτά, λόγω ελλείψεως χώρου, γράφουμε εδώ λίγα για τους ευσεβείς χριστιανούς, με την πεποίθηση ότι είναι αρκετά να στερεώσουν την πίστη τους στον Παντοδύναμο Θεό και να διατηρήσουν αμείωτο τον σεβασμό και την ευλάβεια των νεωτέρων γενεών στην Υπερένδοξη Μητέρα του Κυρίου, την Μητέρα όλων των χριστιανών. Και δεν χωρεί αμφιβολία γι’  αυτό, αφού η Αμόλυντη Παρθένος, μετά από τον Ευαγγελισμό Της από τον Γαβριήλ, προφήτευσε παρακινημένη από το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο την επισκίασε, και είπε μεταξύ άλλων τα σημαντικά αυτά λόγια: «Να, από τώρα θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές».Τα θαύματα είναι τα εξής:1) Το 1732, όταν οι πειρατές της Αλγερίας λυμαίνονταν την Μεσόγειο και τα νησιά του Αιγαίου, ένας Πάτμιος, ο Ευστράτιος Γλυκονικήτας, ληστεύθηκε και αιχμαλωτίσθηκε από τους πειρατές σε μια παραλία της Πάτμου, το Κουβάρι, όπως το λένε οι ντόπιοι, όπου είχε πάει για ψάρεμα. Τον μετέφεραν στην Νότια Αφρική και τον έκλεισαν στις φυλακές της Τρίπολης. Ο δέσμιος Γλυκονικήτας παρακαλούσε κάθε ώρα την Επέμβαση του Θεού με την μεσιτεία της Παναγίας της Διασωζούσης, ο Ναός της οποίας βρισκόταν κοντά στο σπίτι του.Μετά από αρκετό διάστημα, ενώ η δύστυχη σύζυγος του Γλυκονικήτα μια μεγαλόπρεπη σεμνή Γυναίκα, η οποία του είπε να Την ακολουθήσει. Αυτός όμως ήταν δέσμιος και δεν μπορούσε να σηκωθεί. Ρώτησε το όνομά Της και την ιδιότητά Της και πήρε την απάντησε ότι είναι γνωστή του και λέγεται Διασώζουσα. Πριν να τελειώσει την απάντηση η Κυρία Θεοτόκος, (ω των θαυμάτων Σου, Ακήρατε Κόρη!) ο πρώην δέσμιος και φυλακισμένος Γλυκονικήτας βρέθηκε ξαφνικά ελεύθερος με ασύλληπτο τρόπο στο λιμάνι της Πάτμου, όπου πριν από τρία χρόνια ψάρευε. Το Πνεύμα του Κυρίου το άρπαξε, κατά την Αγία Γραφή, και τον μετέφερε κοντά στην γλυκιά του πατρίδα, στα αγαπημένα παιδιά και την δύστυχη σύζυγό του, η οποία δεν πίστευε στο γεγονός, όπως ήταν φυσικό, και δεν ήθελε να τον βάλει σπίτι της. Αλλά ο Γλυκονικήτας της μιλά για σημάδια και περιστατικά του σπιτιού και της οικογένειάς του και έτσι πείθει την τιμιότατη σύζυγό του να του επιτρέψει να μπει.Τότε ο σωσμένος απονέμει φόρο ευχαριστίας στην Θεοτόκο, η Οποία τον έσωσε, και παίρνει τα ασημένια σκεύη της συζύγου του και επενδύει την Εικόνα της Διασωζούσης με ασημένια ελάσματα. Όταν επέστρεφε από τον χρυσοχόο με την ασημωμένη Αγία Εικόνα, για να την τοποθετήσει στον Ι. Ν., βρίσκει στον δρόμο του χρυσά φλωριά, με την οποία την επιχρύσωσε, αφού αυτή ήταν η επιθυμία της Θεοτόκου.2) Τον Νοέμβριο του 1888 από υπερβολική στενοχώρια, η Πατμία Κ. Γ. αρρώστησε από αναφυλαξία (εξανθήματα σε όλο το σώμα) και υπέφερε πολύ. Η ασθενής ζητούσε την Βοήθεια της Παναγίας. Όταν ένα πρωί επέστρεφε η μητέρα της από τον Ι. Ν. της Διασωζούσης μετά από την Θ. Λ., φέρνοντας το Αντίδωρο στην άρρωστη, εκείνη απάντησε ότι είχε πάρει Αντίδωρο, και ότι μια Γυναίκα την επισκέφθηκε στον ύπνο της και σταύρωσε όλα τα πονεμένα μέλης της με ένα μεγάλο Σταυρό, και αμέσως ένιωσε δροσιά σε όλο το σώμα της. Η ξένη Επισκέπτρια της είπε: «Για σένα βγήκα από το σπίτι μου και πάω στην δρια Ν. Για να πληροφορηθείς ποιά είμαι, πρόσεξε να δεις, όταν επιστρέψω στο σπίτι μου, που θα εγκατασταθώ». Πράγματι, όπως μας διηγήθηκε πολλές φορές με δάκρυα η ενδιαφερομένη, η οποία θεραπεύθηκε αμέσως, η Γυναίκα που της παρουσιάσθηκε ήταν η Κυρία Θεοτόκος, η Οποία επέστρεψε στον Ι. Ν., μπήκε στο Άγιο Βήμα και πήρε την θέση Της στο Εικονοστάσιο.3) Όταν ο Ι. Ν. ήταν στην κυριαρχία της Κ. Κ., κάποιος αφιέρωσε στην θαυματουργή Εικόνα μια χρυσή ζώνη μεγάλης αξίας. Η ιδιοκτήτρια του Ι. Ν. θεώρησε καλό να την αφαιρέσει από την Εικόνα και να την δώσει στην κόρη της, η οποία την φόρεσε. Αποτέλεσμα της ιερόσυλης πράξης ήταν να αρρωστήσει η κόρη και η αρρώστια να καταλήξει σε ραχίτιδα.4) Τον Αύγουστο του 1905 κάποια γυναίκα, που καταγόταν από την Πάτμο και έμενε στην Ισμαηλία της Αιγύπτου, αρρώστησε βαριά. Ο γιατρός, που ήταν Άραβας, διαπίστωσε τυφοειδή πυρετό οξείας μορφής. Η άρρωστη συχνά ζητούσε την Βοήθεια της Διασωζούσης και έταζε το δακτυλίδι της στην Εικόνα Της.Την νύκτα βλέπει στο όνειρό της μια μαυροντυμένη Γυναίκα στην είσοδο του Ι. Ν. η οποία την καλούσε με το όνομά της. Την καλούσε πολλές φορές, αλλ’  αυτή αργούσε να απαντήσει και είπε ότι δεν την ήξερε ποιά ήταν. Εκείνη είπε: «Με γνωρίζεις καλά, γιατί συχνά με παρακαλείς. Λοιπόν, σε πληροφορώ ότι από σήμερα δεν θα δεις κακό». Και αμέσως η άρρωστη ξύπνησε σε πολύ καλή κατάσταση. Το πρωΐ ο Άραβας γιατρός επισκέφθηκε την άρρωστη και παραδόξως την βρήκε υγιή. Διαμαρτυρήθηκε έντονα ότι η γυναίκα που επισκέφθηκε δεν είναι η ίδια νομίζοντας ότι τον απάτησαν. Μάταια προσπαθούσε να τον πείσει ο σύζυγος της θεραπευμένης. Τελικά υποχρεώθηκε από τον γιατρό να υπογράψει βεβαίωση ότι η γυναίκα, που εξετάσθηκε την προηγούμενη ημέρα ήταν η ίδια η σύζυγός του και άλλη, όπως ισχυριζόταν ο αλλόθρησκος γιατρός, ο οποίος δεν γνώριζε την Δύναμη του Θεού.5) Μια γυναίκα στην Αίγυπτο είχε τρία παιδιά. Τα δύο πέθαναν λίγα χρόνια μετά την γέννησή τους. Όταν και το τρίτο κινδύνευε και κινδύνευε να ακολουθήσει την τύχη των δύο αδελφών του, τόσο η μητέρα του, όσο και η γιαγιά του παρακαλούσαν με δάκρυα την Παναγία να το σώσει.Ξαφνικά το ετοιμοθάνατο παιδί συνήλθε από τον λήθαργο του θανάτου και άρχισε να λέγει στην μητέρα του: «Μαμά, Την είδατε;». «Ποιά, παιδί μου:» ρώτησε η μητέρα. «Να αυτή την γυναίκα, που ήλθε και έβαλε το χέρι Της στο μέτωπό μου και μου είπε ότι έγινα καλά. Είναι η Αγία Διασώζουσα από την Πάτμο». Πράγματι το παιδί ξέφυγε τον κίνδυνο του θανάτου και θεραπεύθηκε τελείως, χάρη στην θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας και την βαθειά πίστη των συγγενών του στον Θεό. Χαρακτηριστικά του θαύματος αυτού είναι ότι πριν από την παρουσία της Κυρίας Θεοτόκου ήλθε ελαφρό ρεύμα αέρος, το οποίο γέμισε το δωμάτιο του άρρωστου παιδιού. Η γιαγιά του το αισθάνθηκε ζωηρά, χωρίς να εννοήσει από που ερχόταν και γιατί. Μετά από την πλήρη θεραπεία του παιδιού ακολούθησαν, όπως ήταν φυσικό, δωρεές και αφιερώματα στην σεβάσμια Εικόνα της Διασωζούσης εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης των γονέων για την διάσωση του παιδιού τους.6) Στην Αμερική μία κόρη από γονείς Πάτμιους αρρώστησε βαριά και ο γιατρός διαπίστωσε ότι χρειαζόταν άμεση χειρουργική επέμβαση. Οι γονείς και οι άλλοι συγγενείς του παιδιού μέσα στον μεγάλο αυτό κίνδυνο παρακαλούσαν με θερμές δεήσεις την Διασώζουσα για την θεραπεία της αγαπημένης τους κόρης.Ξαφνικά η μικρή Μ. ξύπνησε από βαθύ ύπνο και είπε στην μητέρα της: «Βλέπω μια Γυναίκα, που ήλθε να με κάνει καλά. Να, περπατάει, βγαίνει έξω. Δεν την βλέπετε;». Και αμέσως θεραπεύθηκε χωρίς να ξαναπάει σε γιατρό.7) Κάποιος δάσκαλος στην Πάτμο έπασχε από τα μάτια του και θεραπεύθηκε από την Διασώζουσα με το εξής όνειρο: Του παρουσιάσθηκε μια Γυναίκα, η Οποία τον διαβεβαίωσε δια την γρήγορη θεραπεία των ματιών του. Μετά τον πήρε και τον οδήγησε μπροστά στην πόρτα του Ι. Ν. και του είπε: «Εδώ κατοικώ και προσπάθησε να έλθεις να με συναντήσεις. Άκουσα τις παρακλήσεις και τις προσευχές σου, που είναι αποτέλεσμα της μεγάλης πίστης σου». Ο δάσκαλος φοβισμένος ξύπνησε τελείως υγιής και διηγήθηκε το πρωί το ζωντανό αυτό όνειρο στους συναδέλφους και τους γνωστούς του."
    }
  },
  "08153495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Κυρά-Χωστής στην Κάλυμνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ιερός Ναός της Παναγιάς της Κυρά-Χωστής, είναι βυζαντινός και βρίσκεται κοντά στο λιμάνι της Ρίνας. Χρονολογείται στον 11ο μ. Χ. αιώνα. Αποτελείται από τρία διαμερίσματα. Στο ανατολικό διατηρείται πλούσιος ζωγραφικός διάκοσμος. Μέσα κι έξω από το ναό υπάρχουν διάφορα εντοιχισμένα παλαιοχριστιανικά αρχιτεκτονικά μέλη, προφανώς προερχόμενα από παρακείμενη βασιλική."
    }
  },
  "08153595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Ολυμπίτισσας στην Κάρπαθο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στις 15 Αυγούστου, της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην Όλυμπο της Καρπάθου εορτάζεται η Παναγία η Ολυμπίτισσα και γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού."
    }
  },
  "08153695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Σουμελά",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Μονή Παναγίας Σουμελά (από το όρος Μελά και του ποντιακού ιδιώματος «σού», που σημαίνει «εις το» ή «εις του» = «εις του Μελά», δηλαδή  Σουμελά) ή Μονή Σουμελά, είναι ένα πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα, σύμβολο επί 16 αιώνες του Ποντιακού Ελληνισμού.Σύμφωνα με την παράδοση, το 386 μ.Χ. οι Aθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος (βλέπε 18 Αυγούστου) οδηγήθηκαν στις απάτητες βουνοκορφές του Πόντου μετά από αποκάλυψη της Παναγίας, με σκοπό να ιδρύσουν το μοναχικό της κατάλυμα. Eκεί, σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η ιερή εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία, πάντα κατά την παράδοση, εικονογράφησε ο Eυαγγελιστής Λουκάς.Oι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος έκτισαν με τη συμπαράσταση της γειτονικής μονής Bαζελώνα κελί και στη συνέχεια εκκλησία μέσα στη σπηλιά, στην οποία είχε μεταφερθεί θαυματουργικά η εικόνα. Tο σοβαρό πρόβλημα της ύδρευσης του μοναστηριού λύθηκε, επίσης σύμφωνα με την παράδοση, κατά θαυματουργό τρόπο. H ανθρώπινη λογική αδυνατεί να απαντήσει στο θέαμα που βλέπουν και οι σημερινοί ακόμη προσκυνητές, να αναβλύζει αγιασματικό νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο. Oι θεραπευτικές του ιδιότητες έκαναν πασίγνωστο το μοναστήρι όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους μουσουλμάνους που ακόμη συνεχίζουν να το επισκέπτονται και να ζητούν τη χάρη της Παναγίας.Kοντά στο σπήλαιο κτίστηκε το 1860 μ.Χ. ένας πανοραμικός τετραώροφος ξενώνας 72 δωματίων και άλλοι λειτουργικοί χώροι για τις ανάγκες των προσκυνητών, καθώς και βιβλιοθήκη. Γύρω από τη μονή ανοικοδομήθηκαν μικροί ναοί αφιερωμένοι σε διάφορους αγίους.Oι ιδρυτές του μοναστηριού συνέχισαν τη δράση τους και έξω από τον προσκηνυματικό χώρο. Σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τη μονή, απέναντι από το χωριό Σκαλίτα, έχτισαν το ναό του Aγίου Kωνσταντίνου και Eλένης και σε απόσταση δύο χιλιομέτρων το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, στο οποίο οι μοναχοί το 1922 μ.Χ. έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Eυαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου.H μονή κατά καιρούς υπέφερε από τις επιδρομές των αλλόπιστων και των κλεπτών, εξ αιτίας της φήμης και του πλούτου που απέκτησε. Mερικά περιστατικά συνδέονται και με θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού. Σε κάποια από αυτές τις επιδρομές λεηλατήθηκε από ληστές και, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, καταστράφηκε, για να ανασυσταθεί από τον Tραπεζούντιο Όσιο Xριστόφορο (βλέπε 18 Αυγούστου) το 644 μ.Χ. Tη μονή προίκισαν με μεγάλη περιουσία και πολλά προνόμια, κτήματα, αναθήματα και κειμήλια οι αυτοκράτορες του Bυζαντίου και αργότερα κυρίως οι αυτοκράτορες της Tραπεζούντας Iωάννης B΄ Kομνηνός (1285 - 1293 μ.Χ.), Aλέξιος B΄ Kομνηνός (1293 - 1330 μ.Χ.), Bασίλειος Α΄ Kομνηνός (1332 - 1340 μ.Χ.).Mεγάλοι ευεργέτες της μονής ήσαν ο Mανουήλ Γ΄ Kομνηνός (1390 - 1417 μ.Χ.), και ο Aλέξιος Γ΄ (1349 - 1390 μ.Χ.). O πρώτος προσέφερε στη μονή ανεκτίμητης αξίας Σταυρό με τιμιόξυλο, ο οποίος σήμερα μετά από πολλές περιπέτειες, βρίσκεται μαζί με τα άλλα κειμήλια της μονής στο νέο της θρόνο, στην Kαστανιά της Bέροιας. O Aλέξιος Γ΄ (1349 - 1390  μ.Χ.), τον οποίο έσωσε η Mεγαλόχαρη από μεγάλη τρικυμία και τον βοήθησε να νικήσει τους εχθρούς της, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης την οχύρωσε καλά, έχτισε πύργους, νέα κελιά και ανακαίνισε τα παλαιά της κτίσματα. Tης χάρισε 48 χωριά και εγκατέστησε 40 μόνιμους φρουρούς για την ασφάλειά της. Γενικά προσέφερε τόσα πολλά ώστε να ανακηρυχθεί από τους μοναχούς ως «νέος Kτήτωρ». Mέχρι το 1650 μ.Χ. σωζόταν έξω από την πύλη του ναού η ακόλουθη ιαμβική επιγραφή «Kομνηνός Aλέξιος εν Xριστώ σθένων / πιστός Bασιλεύς, Στερρός, Ένδοξος, Mέγας / Aεισέβαστος, Eυσεβής, Aυτοκράτωρ / Πάσης Aνατολής τε και Iβηρίας / Kτήτωρ πέφυκε της Mονής ταύτης νέος (1360 μ.X.) INΔ IΓ΄».Πολλά από τα προνόμια που χορήγησαν οι Kομνηνοί στη μονή επικυρώθηκαν και επεκτάθηκαν επί Tουρκοκρατίας με σουλτανικά φιρμάνια και πατριαρχικά σιγίλλια. Oι σουλτάνοι Βαγιαζήτ Β΄, Σελήμ Α΄, Μουράτ Γ΄, Σελήμ Β΄, Iμπραήμ A΄, Μωάμεθ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄, Μουσταφά Β΄, Αχμέτ Γ΄, αναγράφονται στους κώδικες της μονής ως ευεργέτες.H εύνοια την οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό έδειξαν οι αυτοκράτορες προς τη μονή δεν είναι απόρροια μόνον θρησκευτικότητας, αλλά και προσωπικής αντίληψης της θείας επέμβασης. Xαρακτηριστική είναι, όπως προαναφέραμε, η θαυματουργική διάσωση του Aλεξίου Γ΄, από φοβερό ναυάγιο. Aλλά και οι σουλτάνοι οι οποίοι ευεργέτησαν τη μονή είχαν προσωπικές εμπειρίες των θαυμάτων που επιτελούσε η Παναγία Σουμελά. Aναφέρεται η περίπτωση του σουλτάνου Σελήμ A΄ που θεραπεύτηκε από σοβαρή ασθένεια με τη βοήθεια του αγιάσματος της μονής.Πολύτιμα έγγραφα και πολλά αρχαία χειρόγραφα φυλάγονταν στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού, μέχρι τον ξεριζωμό. Mέσα στη βιβλιοθήκη της μονής βρήκε το 1868 μ.Χ. ο ερευνητής Σάββας Iωαννίδης το πρώτο ελληνικό χειρόγραφο του Διγενή Aκρίτα.Tα μοναστήρια του Πόντου υπέφεραν από τη βάρβαρη και ασεβή συμπεριφορά των Nεότουρκων και των Kεμαλικών, οι οποίοι φανάτιζαν τις άγριες και ληστρικές μουσουλμανικές ομάδες. Πολλές φορές έπεσαν θύματα ληστειών και καταστροφών. Tο 1922 μ.Χ. οι Tούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι. Aφού πρώτα λήστεψαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα στη μονή, μετά έβαλαν φωτιά, για να σβήσουν τα ίχνη των εγκλημάτων τους ή για να ικανοποιήσουν το μίσος τους εναντίον των Eλλήνων. Oι μοναχοί πριν την αναγκαστική έξοδο το 1923 μ.Χ. έκρυψαν μέσα στο παρεκκλήσι της Aγίας Bαρβάρας την εικόνα της Παναγίας, το ευαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου και τον σταυρό του αυτοκράτορα της Tραπεζούντας Mανουήλ Kομνηνού.Mε ενέργειες του πρωθυπουργού της Eλλάδας Eλευθερίου Bενιζέλου, το 1930 μ.Χ., όταν στα πλαίσια της προωθούμενης τότε ελληνοτουρκικής φιλίας ο Tούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού επισκέφτηκε την Αθήνα, δέχτηκε μια αντιπροσωπεία να πάει στον Πόντο και να παραλάβει τα σύμβολα της ορθοδοξίας και του ελληνισμού."
    }
  },
  "08153795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Πορταΐτισσας στην Αστυπάλαια",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η εκκλησία της Παναγιάς της Πορταΐτισσας άρχισε να χτίζεται το 1762 μ.Χ. από τον Όσιο Άνθιμο (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου)  ο οποίος καταγόταν από την Κεφαλλονιά.Τελειώνοντας την εκκλησία έφυγε και πήγε στο Άγιο Όρος για να φτιάξει τις εικόνες, να έρθει να τις τοποθετήσει και να στολίσει την εκκλησία. Είπε, λοιπόν, στον τότε Αγιογράφο να του κάνει αντίγραφο της  Πορταΐτισσας των Ιβήρων. Ο  αγιογράφος λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την εικόνα. Τότε, λοιπόν ο Όσιος Άνθιμος παίρνει την εικόνα της Πορταΐτισσας των Ιβήρων, την εφάπτει με την Πορταΐτισσα της Αστυπάλαιας και μετά από ολονύχτια προσευχή είδαν το πρωί το πρόσωπο της Παναγίας αποτυπωμένο.Ερχόμενος, λοιπόν στην Αστυπάλαια συκοφαντήθηκε απ' τους Αστυπαλίτες. Αποφάσισε λοιπόν να αναχωρήσει παίρνοντας και την εικόνα της Πορταΐτισσας μαζί του. Προσπάθησε να τη βγάλει απ’ τη θέση της τρεις φορές αλλά δεν έβγαινε διότι ήταν θέλημα Θεού να παραμείνει αυτός ο θησαυρός στην Αστυπάλαια. Με δάκρυα στα μάτια προσκύνησε την εικόνα και έφυγε.Παρ’ όλη την πίκρα που του έδωσαν οι Αστυπαλίτες είχε αφήσει διαθήκη όταν κοιμηθεί να μεταφέρουν τον δεξί του βραχίονα στην Αστυπάλαια όπως και έγινε."
    }
  },
  "08153895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Κρυπτής στην Βενετία",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στον Μητροπολιτικό Ναό της Βενετίας φυλάσσεται η θαυματουργή ιερά αυτοκρατορική εικόνα της «Παναγίας τῆς Κρυπτῆς», που προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08153995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της νήσου Ψερίμου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08154095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας στην Αίγινα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στο κέντρο της Αίγινας υψώνεται το ξακουστό μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας. Κτίστηκε με τη βοήθεια της Παναγίας το 1600 - 14 μ.Χ. και ανακηρύχτηκε σταυροπηγιακή και πατριαρχική Μονή. Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης. Από το 1935 μ.Χ. το Μοναστήρι έγινε γυναικείο.Η διαδρομή προς το μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Η θέα είναι μοναδική, η φύση βρίσκεται παντού και η Αίγινα δείχνει για μια ακόμη φορά ένα από τα πολλά πρόσωπά της! Τα πετρώματα σχηματίζουν εικόνες τις φαντασίας και τα προσκυνήματα ολόγυρα βρίσκονται σε σημεία με πανέμορφη θέα. Κατά σειρά θα δείτε το «Χέρι της Παναγίας», ένα μικρό πέτρινο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης, το σημείο που προσευχήθηκε ο Άγιος Νεκτάριος και βέβαια δεξιά και αριστερά υπάρχουν μονοπάτια με άλλες μικρά ξωκλήσια. Δεξιά προς το βουνό του «ενός δέντρου» η θέα είναι συγκλονιστική."
    }
  },
  "08154195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Φανερωμένης στην Ύδρα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγιά η Φανερωμένη είναι ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Ύδρας. Κτίστηκε στα θεμέλια παλαιότερου ιερού ναού του Αγίου Χαραλάμπους, ίσως του 13ου μ.Χ. αιώνα. Στα χρόνια της Επανάστασης προσέφερε πολλά για τον αγώνα της Πατρίδας. Το καθολικό της Μονής, όπου πολλές φορές συνάχθηκαν οι θρυλικοί ναυμάχοι για να ευχαριστήσουν την Παναγία μας, σήμερα αποτελεί ενοριακό ναό της Ύδρας. Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης."
    }
  },
  "08154295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Φανερωμένης στην Λευκάδα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λευκάδα, σ’ ένα μαγευτικό τοπίο, πάνω σ’ ένα καταπράσινο λόφο, βρίσκεται κτισμένο το μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης.Σύμφωνα με την παράδοση, στο μέρος αυτό παλαιότερα ήταν χτισμένος ο ναός της θεάς Αρτέμιδος, στον οποίο ο μαθητής του Αποστόλου Παύλου Ηρωδίωνας (βλέπε 28 Μαρτίου), γονατιστός, προσευχήθηκε με πίστη στο Θεό και το είδωλο της Αρτέμιδας έπεσε κάτω και έγινε θρύψαλα.Στη θέση αυτή οι χριστιανοί έχτισαν ένα μικρό ναό αφιερωμένο στην Παναγία. Το 332 μ.Χ. ο τότε επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος και δύο πατέρες εγκαθίστανται στο ναό, τον επεκτείνουν και χτίζουν τα πρώτα κελιά θέτοντας έτσι τις βάσεις του μοναχισμού στο νησί. Μετα από λίγα χρόνια το Μοναστήρι καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά, αλλά οι χριστιανοί της Λευκάδας το ξανάχτισαν. Μάλιστα παράγγειλαν την εικόνα της Παναγίας στην Κωνσταντινούπολη (5ος μ.Χ. αιώνας), στον αγιογράφο Κάλλιστο, πού ήταν ιερέας στην Αγιά Σοφιά. Εκείνος, ύστερα από προσευχή και νηστεία, άρχισε να ζωγραφίζει την εικόνα. Το σχέδιο της μορφής της Παναγίας αποκαλύφθηκε στον Κάλλιστο με θαυμαστό τρόπο. Ο αγιογράφος βρήκε από την ίδια την Παναγία σχεδιασμένη την εικόνα («αχειροποίητος») και ο ίδιος με όμορφα χρώματα την τελείωσε. Από το θαύμα αυτό ονομάστηκε η εικόνα «Φανερωμένη».Στα χρόνια που ακολούθησαν το νησί θα γνωρίσει πολλούς κατακτητές και η Μονή θα δεχθεί αλλεπάλληλα χτυπήματα και καταστροφές. Το 1734 μ.Χ και ενώ το νησί είναι υπό Ενετική κυριαρχία, χτίζεται ο κεντρικός ναός στη σημερινή του μορφή. Ο ίδιος αυτός ναός θα καεί ολοκληρωτικά το 1886 μ.Χ. για να αρχίσει για μια ακόμη φορά η ανακατασκευή και ανακαίνιση του. Το τέμπλο κατασκευασμένο το 1887 μ.Χ. είναι έργο του Ευστράτιου Προσαλέντη ενώ οι εικόνες προστέθηκαν αργότερα, το 1919 μ.Χ., και φιλοτεχνήθηκαν από τους αδελφούς Χριστόδουλο και Θωμά Ζωγράφο. Η εικόνα της Παναγίας που υπάρχει σήμερα είναι αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας, φιλοτεχνημένο από τον Ιερομόναχο Βενιαμίν Κοντράκη στο Άγιο Όρος το 1887 μ.Χ.Ποίημα του Αριστοτέλη ΒαλαωρίτηΗ  ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΧαμογελά η ανατολή και ροδοκοκκινίζειολίγο ολίγο η καταχνιά, που τα βουνά στολίζει.Λαλεί τ΄ ορνίθι της αυγής, το πρόβατο βελάζει.Ξυπνούν στα πλάγια οι πέρδικες, η μια την άλλη κράζει.Ξυπνά κι ο γέρο γούμενος, τον όρθρο του σημαίνεικαι μουρμουρίζοντας σιγά, στην εκκλησιά πηγαίνει,την άγια εικόνα της Κυράς σκυφτά να προσκυνήσει.Κι εκεί που ετέντων ο παπάς τα χείλη να φιλήσειτου κάστηκε πως έλειπε - παράδοξη ιστορία -απ΄ το θρονί της το χρυσό η Δέσποινα Μαρία…Ετρόμαξ΄ ο καλόγερος… Στην πλάκα γονατίζει,χτυπά το μέτωπο στη γη, παρακαλεί, δακρύζει….Με μιας αστράφτ΄ η εκκλησιά κι αισθάνεται ένα χέριόπου τον ανασήκωνε… Μοσχοβολάει τ΄ αγέρι…Τα μάτια του άνοιξ΄ ο παπας… Στο κατασπρο του γενιτο δακρυ του εσταζε βροχη.. Κυττάζει… καθισμένηστο θρόνο βλέπει την Κυρά, που του χαμογελούσεκαι το Παιδί, που εχαίρετο και που τον ευλογούσε.- Σε ποιο καλύβι αγνώριστο, σε ποια καρδιά θλιμμένηνα πέρασες τη νύχτα Σου, Κυρά Φανερωμένη;Ποιό μαραμένο λούλουδο η χάρη Σου, Κυρούλα,κρυφά ν΄ ανάστησε, σαν ουρανού δροσούλα;"
    }
  },
  "08154395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Βεφά στην Κωνσταντινούπολη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία Βεφά είναι υπόγειος Ναός επ' ονόματι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Βρίσκεται απέναντι από τη Μονή του Παντοκράτορος και ονομάζεται Παναγία του Βεφά, γιατί παλαιότερα κατοικούσε εκεί ο φημισμένος τούρκος μουσικός Vefa.Ο Ναός αυτός καταστράφηκε μετά την άλωση της Πόλης. Αργότερα κτίσθηκε άλλος ναός που με το αγίασμα παραδόθηκε στην Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα της Πόλης. Επισκευάστηκε μετά τις καταστροφές του 1955 μ.Χ. και σήμερα λειτουργεί ο Ναός και το αγίασμα ως προσκύνημα."
    }
  },
  "08154495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Πορτιανής στην Μήλο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Πορτιανή είναι μια Εκκλησία του 17ου μ.Χ. αιώνα που υπήρξε η μητρόπολη της Μήλου και επικοινωνεί με την Εκκλησία του Άγιου Χαράλαμπου που βρίσκεται δίπλα της."
    }
  },
  "08154595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Παναχράντου στην Άνδρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Σύμφωνα με τον κώδικα της Μονής το Μοναστήρι κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά τον 10ο μ.Χ. αιώνα.Η ιερά εικόνα βρέθηκε από δύο Μοναχούς, οι οποίοι έβλεπαν κάθε βράδυ ένα δυνατό φώς στο μέρος που σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι. Οι δύο ασκητές βρήκαν την εικόνα μέσα σέ ένα σπήλαιο και αφού την προσκύνησαν την πήραν στο κελλί τους. Τη νύχτα, όμως, η εικόνα ξαναγύρισε στο σπήλαιο. Αυτό έγινε πολλές φορές. Οι Μοναχοί, φωτισμένπι από την Παναγία, άφησαν τά ασκητήριά τους, εγκαταστάθηκαν κοντά στο σπήλαιο και με υπόδειξη της Παναχράντου έχτισαν εκεί τον πρώτο της Ναό στο χώρο όπου σήμερα είναι το Μοναστήρι.Το καθολικό της μονής είναι ναός σταυροειδής με τρούλο ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 15 Αυγούστου. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας λέγεται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Επειδή όμως εδώ φυλάσσεται και n κάρα του Αγίου Παντελεήμονα, n μονή γιορτάζει και τη μνήμη του στις 27 Ιουλίου."
    }
  },
  "08154695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Θαλασσίτρας στην Μήλο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για την Σύναξη της Παναγίας της Θαλασσίτρας στην Μήλο βλέπε στις 2 Φεβρουαρίου."
    }
  },
  "08154795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Παραπορτιανής στην Μύκονο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Παραπορτιανή βρίσκεται στον οικισμό του Κάστρου, στην Χώρα της Μυκόνου. Είναι ένα σύμπλεγμα πέντε εκκλησιών εκ των οποίων οι τέσσερις από αυτές βρίσκονται στο ισόγειο και αποτελούν τη βάση του οικοδομήματος και η πέμπτη που επικάθεται σαν τρούλος. Οι εκκλησίες αυτές είναι η εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου που αποτελεί και το κέντρο της βάσης του συμπλέγματος, η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων η οποία είναι και η παλαιότερη, υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκε στα τέλη 14ου μ.Χ. αιώνα ή στις αρχές του 15ου αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Σώζοντος και η εκκλησία της Αγίας Αναστασίας.Η εκκλησία ονομάστηκε έτσι επειδή στα παλαιότερα χρόνια υπήρχε δίπλα της μία μικρή πύλη (ή αλλιώς παραπόρτι) του μεσαιωνικού κάστρου της Μυκόνου. Υπολογίζεται ότι κτίστηκε διαδοχικά τον 16ο - 17ο μ.Χ. αιώνα."
    }
  },
  "08154895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Δροσιανής στην Νάξο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Δροσιανή είναι ένα Βυζαντινό μοναστήρι νότια του χωριού Μονή στη Νάξο και δίπλα από το κοινοτικό κοιμητήριο (νεκροταφείο), που είναι από τα αρχαιότερα των Βαλκανίων (4ος ή 6ος μ.Χ. αιώνας). Από το Μοναστήρι αυτό το μεγαλύτερο μέρος του ήταν θαμμένο και μόλις τη δεκαετία του 70 έγιναν οι ανασκαφές από την αρχαιολογική υπηρεσία και αποκαλύφθηκε. Μέχρι τότε το μόνο μέρος που ήταν ορατό ήταν η κυρίως εκκλησία που ήταν και η πλέον πρόσφατη. Η εκκλησία είναι στην ουσία ένα σύμπλεγμα από τέσσερις εκκλησίες. Είναι Βυζαντινού ρυθμού και όλοι οι χώροι του, εσωτερικά και εξωτερικά είναι σε σχήμα σταυρού.Υπάρχουν πολλές αγιογραφίες. Αυτές που φαίνονται τώρα είναι και οι παλαιότερες, μιας και τα δύο προηγούμενα στρώματα έχουν αφαιρεθεί και έχουν μεταφερθεί σε μουσεία. Χαρακτηριστικοί είναι οι δύο Παντοκράτορες στον τρούλο, κάτι που αποδίδεται σε προσπάθεια καταπολέμησης του μονοφυσιτισμού: οι δύο μορφές απεικονίζουν η μία την ανθρώπινη και η άλλη τη θεία φύση του Χριστού.Πολλοί οι θρύλοι για το πως κτίστηκε και το πως επελέγη η τοποθεσία. Οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού μεταφέρουν ότι αν και αρχικά είχε επιλεγεί άλλο μέρος για το κτίσιμο της εκκλησιάς η εικόνα της Παναγίας μεταφερόταν κάθε βράδυ στο συγκεκριμένο μέρος. Η ονομασία «Δροσιανή» εικάζεται ότι προήλθε από το ότι οι κάτοικοι του χωριού σε μια πολύ μεγάλη περίοδο ανομβρίας απευθύνθηκαν στην Παναγία με λειτουργίες και τάματα για να την παρακαλέσουν να βρέξει έτσι ώστε να μην ξεραθούν τα δέντρα και οι μπαξέδες και να ζήσουν οι κάτοικοι που κατ' εξοχήν είναι αγρότες.Το νεώτερο τμήμα του Μοναστηριού χωρίζεται σε δύο τμήματα και μπροστά από την εικόνα της Παναγίας υπάρχει στο πάτωμα μια τεράστια κυκλική πλάκα από μάρμαρο. Οι θρύλοι έλεγαν πως κάτω από την πλάκα αυτήν υπάρχει μεγάλος θησαυρός που κανείς όμως δεν πήγαινε να την ανασηκώσει γιατί θα τον μαρμάρωνε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Δυστυχώς την δεκαετία του 70 κάποιο πρωί βρέθηκε η πλάκα σκαμμένη και βγαλμένη και κανείς ποτέ δεν έμαθε αν έκρυβε κάτι από κάτω. Οι αρχαιοκάπηλοι όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Η εικόνα της Παναγίας εκλάπη και είναι άγνωστο αν η υπάρχουσα στη θέση της είναι η αυθεντική ή κάποιο αντίγραφό της.Σήμερα το Μοναστήρι της Παναγίας της Δροσιανής λειτουργεί υπό τον έλεγχο της αρχαιολογικής υπηρεσίας και δέχεται ετησίως χιλιάδες επισκέπτες."
    }
  },
  "08154995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Πέρα Παναγιάς στην Κάσο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08155095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Ερειθιανής στο Βροντάδο της Χίου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Ερειθιανή πήρε το όνομά της από την περιοχή που βρίσκεται ο Βροντάδος ο οποίος ονομαζόταν Ερύθαι. Είναι από τους παλαιότερους προσεισμικούς ναούς της Χίου, χωρίς να είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε ο πρώτος ναός.Οταν οι Γενοβέζοι κατέλαβαν την Χίο οικειοποιήθηκαν πολλές από τις εκκλησίες του νησιού, μεταξύ των αυτών και την Παναγία την Ερειθιανή, αλλά το 1660 μ.Χ. μετά από προσπάθειες του μητροπολίτη Χίου Ιγνάτιου Νεοχώρη κατορθώθηκε να παραδοθούν στους Χιώτες οι ορθόδοξοι ναοί που κατείχαν οι Φράγκοι.Η Παναγία η Ερειθιανή είχε γίνει για ένα διάστημα μοναστήρι, πριν από το 1821 μ.Χ., το οποίο φιλοξενούσε αρρώστους και αστέγους της περιοχής. Στη μεγάλη σφαγή της Χίου το 1822 μ.Χ. ο ναός πυρπολήθηκε και αρκετοί από αυτούς που γλύτωσαν κατέφυγαν στη Σύρο, την Πελοπόννησο και αλλού, οι οποίοι άρχισαν να επιστρέφουν μετά το 1830 μ.Χ.Μετά την επιστροφή τους οι ενορίτες άρχισαν την ανέγερση του ναού η οποία ολοκληρώθηκε το 1840 μ.Χ. Ο ρυθμός του ναού είναι ένα μίγμα Βασιλικής και Γοτθικού με βοτσαλωτή αυλή η οποία ολοκληρώθηκε το 1892 μ.Χ. Το χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο των βοτσαλωτών αυλών το συναντάμε στο Βροντάδο και στον Κάμπο της Χίου."
    }
  },
  "08155195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Νεαμονήτισσας στην Χίο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το λαμπρό αυτό βυζαντινό μνημείο της Χίου κτισμένο στο βουνό Προβάτιο σε μια μαγευτική τοποθεσία, είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, το μοναστήρι κτίστηκε από τρεις Χιώτες ασκητές, τον Νικήτα, τον Ιωάννη και τον Ιωσήφ. Οι μοναχοί αυτοί, έβλεπαν την νύκτα ένα λαμπρό και δυνατό φως μέσα στο δάσος και μη μπορώντας να εντοπίσουν έβαλαν φωτιά. Ανάμεσα στα καμένα δεντράκια βρήκαν ύστερα μια Μυρσίνη άθικτη από τη φωτιά και πάνω στα κλαδιά της να κρέμεται η εικόνα της Παναγίας. Οι τρεις μοναχοί, έκπληκτοι, πήραν την εικόνα και την τοποθέτησαν στο ασκητήριο τους. Κάθε μέρα όμως έβλεπαν ότι η εικόνα έφευγε από το ησυχαστήριο και ερχόταν μόνη της στο μέρος που την είχαν βρει και κρεμόταν στην Μυρσίνη. Τότε οι μοναχοί κατάλαβαν ότι η επιθυμία της Παναγίας ήταν να κτιστεί ο ναός και το μοναστήρι στη θέση που βρέθηκε η εικόνα. Έτσι και έγινε.Μια άλλη παράδοση λέει ότι τρεις μοναχοί έβλεπαν στον ύπνο τους την Παναγία να τους λέει να μεταβούν στη Μυτιλήνη και να πουν στον εκεί εξόριστο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Μονομάχο ότι θα πάρει πάλι την εξουσία. Πράγματι, αφού ήρθαν οι μοναχοί στην Μυτιλήνη, ανάφεραν στον αυτοκράτορα την αποκάλυψη της Παναγίας και ζήτησαν απ’ αυτόν να βοηθήσει να κτίσουν ένα μεγαλοπρεπή ναό και μοναστήρι στη Χάρη Της. Χαρούμενος ο αυτοκράτορας εγγυήθηκε με το βασιλικό δαχτυλίδι ότι, μόλις αναλάβει την εξουσία, θα κτίσει το μοναστήρι. Αυτό έγινε το 1045 μ.Χ. Το ιστορικό αυτό μοναστήρι βοηθήθηκε και από άλλους αυτοκράτορες και εξασφάλισε πολλά προνόμια, όπως μαρτυρούν τα χρυσόβουλα που υπήρχαν μέχρι το 1822 μ.Χ."
    }
  },
  "08155295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Λιαουτσιάνισσας στην Κύμη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στο συνοικισμό Λιαουτσιάνισσα Κύμης, σε μια μαγευτική τοποθεσία, υψώνεται μεγαλοπρεπής ο Ναός της Παναγίας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.Η εικόνα της θεοτόκου έφτασε στο άλλο άκρο του Αιγαίου Πελάγους, στην Κύμη, από την Ανατολή. Στην τοποθεσία της παραλίας «Μαύρα Λιθάρια» λόγω ναυαγίου η θάλασσα παρέσυρε προς την ξηρά αρκετή ξυλεία. Στη θέση αυτή κάθε βράδυ οι κάτοικοι έβλεπαν ένα φώς να επιπλέει, αλλά όταν το πλησίαζαν αυτό έφευγε. Την ημέρα πολλοί έρχονταν στο μέρος αυτό και μάζευαν ξυλεία από το ναυάγιο. Για το σκοπό αυτό ήλθαν και δύο υπηρέτες των οικογενειών Βεναρδή και Νικολέσα με τα ζώα τους. Όταν άρχισαν να διαλέγουν ξύλα, ξαφνικά ο υπηρέτης του Νικολέσα βρήκε ένα τετράγωνο ξύλο πού με την αξίνα του το χτύπησε και ετοιμάστηκε να το ξαναχτυπήσει. Όταν όμως σήκωσε ξανά την αξίνα τα χέρια του παρέμειναν ακίνητα. Ο δεύτερος υπηρέτης βλέποντάς τον με τα χέρια ψηλα έτρεξε να δεί τι συμβαίνει. Με φόβο σηκώνει το παράδοξο ξύλο και βλέπει ότι είναι εικόνα της Θεοτόκου. Αμέσως μετέφεραν την εικόνα στο ναό του Αγίου Αθανασίου της Κύμης. Τη νύχτα, κατά θαυμαστό τρόπο, η εικόνα της Παναγίας έφυγε από το ναό του Αγίου Αθανασίου και ήλθε στο μέρος όπου σήμερα είναι χτισμένος ο ναός της."
    }
  },
  "08155395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Σερίφου ή Ξυλοπαναγιάς",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η εκκλησία της Παναγιάς στον οικισμό Παναγιά είναι βυζαντινή και είναι η αρχαιότερη εκκλησία του νησιού, χτισμένη γύρω στο 950 - 1000 μ.Χ.Η εκκλησία λέγεται και Ξυλοπαναγιά εξαιτίας ενός εθίμου που λάμβανε χώρα κατά τη διάρκεια του εορτασμού της, στο πανηγύρι που γίνεται το Δεκαπενταύγουστο. Σύμφωνα με το έθιμο αυτό όποιος χορέψει πρώτος με την κοπέλα του στη γέρικη ελιά της πλατείας, θα παντρευτεί μέσα στη χρονιά.Η εκκλησία είναι ρυθμού σταυροειδούς βασιλικής και οι αξιόλογες τοιχογραφίες της χρονολογούνται από τον 14ο και 17ο μ.Χ. αιώνα.Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 μ.Χ., στην οποία οι Σεριφιώτες συμμετείχαν ενεργά, τα κελιά της χρησιμοποιήθηκαν σαν καταφύγιο προσφύγων από την Πελοπόννησο αλλά και τα γύρω νησιά."
    }
  },
  "08155495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Φιλωτίτισσας στην Νάξο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για την Παναγιά την Φιλωτίτισσα στην Νάξο, γράφει η Παναγιώτα Κωνσταντοπούλου-Δωρή στο βιβλίο της «Ἡ πωλυώνυμη Δέσποινα», Τόμος Β´, §69, σελ. 250-255, Αθήνα 2001 μ.Χ.«Περικαλλὴς ἐνοριακὸς ναὸς τοῦ χωριοῦ «Φιλώτι» (Φιλώτιον) τῆς νήσου Νάξου, κείμενος εἰς τὸ κέντρον (πλατεῖαν) τῶν συγκροτούντων τὸ Φιλώτιον σήμερον δύο χωρίων Κλέφαρος (Βλέβαρον) καὶ Ῥαχίδιον, τιμώμενος ἐπ᾿ ὀνόματι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (15 Αὐγ.). Ἡ προσωνυμία του εἶναι Παναγία ἡ Φιλωτίτισσα, προερχομένη σαφῶς ἐκ τοῦ ὀνόματος τοῦ χωριοῦ. Δὲν εἶναι γνωστὸν πότε προσεδόθη εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἡ ὀνομασία αὕτη. Φαίνεται μᾶλλον πιθανόν, ὅτι προσεδόθη ἔκπαλαι, δηλαδή, ἀπὸ τῆς ἀρχικῆς ἱδρύσεως τοῦ ναοῦ, δοθέντος ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ χωριοῦ εἶναι ἀρχαῖον.Ὡς χρόνος ἀρχικῆς ἱδρύσεως τοῦ ναοῦ, κατὰ τὴν ὑπὸ τοῦ Νικ. Κεφαλληνιάδη («Παναγία ἡ Φιλιώτισσα» 1971, σ.7 ἔπ.) ὑποστηριζόμενην ἄποψιν καὶ τὰς παρ᾿ αὐτοῦ ἐπικαλουμένας ἱστορικὰς πηγάς, ἐν αἶς κυρίως τὸ ὑπὸ χρονολογίαν 17 Ὀκτωβρίου 1714 ἱκετήριον γράμμα τῶν Φιλωτιτῶν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Κοσμᾶν τὸν ἀπὸ Ἀλεξανδρείας, δέον νὰ θεωρηθῇ ἡ ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξίου Κομνηνοῦ (1081-1118) ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, γενικῶς, ἡ διάρκεια τῆς δυναστείας τῶν Κομνηνῶν (1071-1204). Ἡ Ἐκκλησία αὕτη, κατὰ τὰς αὐτὰς ὡς ἄνω ἱστορικὰς πηγᾶς, ὑφίστατο μέχρι τοῦ 1544, ὅτε κατεστράφη ὑπὸ πειρατῶν, παραμείνασα ἔκτοτε ἐν ἐρειπώσει ἐπὶ μακρόν. Εἰς τὴν θέσιν ταύτης ἀνηγέρθη βραδύτερον ὁ σημερινὸς ναός, ἐγκαινιασθείς, ὡς κατωτέρω ἐκτίθεται, τὴν 1ην Αὐγούστου 1718. Πρόκειται οὐσιαστικῶς περὶ ἀνεγέρσεως, εἰς τὴν θέσιν τοῦ παλαιοῦ ναοῦ, νέου περικαλλοῦς οἰκοδομήματος, ὑπὸ τὸ αὐτὸ ὅμως ὄνομα καὶ ὑπὸ τὸν αὐτὸν ἅγιον, δηλονότι τὴν Παναγίαν τὴν Φιλωτίτισσαν. Εἶναι ἐνδιαφέρον, πρὸ τῆς περιγραφῆς τοῦ σημερινοῦ ναοῦ, νὰ ἐκτεθῆ τὸ λίαν συγκλονιστικὸν ἱστορικόν της ἀνεγέρσεως τοῦ ναοῦ τούτου, ἁπτόμενον καὶ τῶν ἐθνικῶν ἐξάρσεων τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν περίοδον τῆς δουλείας καὶ τοῦ μεγαλείου της ἑλληνικῆς ψυχῆς, ὡς τὸ ἱστορικὸν τοῦτο προκύπτει ἐκ τοῦ προαναφερομένου βιβλίου τοῦ Νίκ. Κεφαλληνιάδη, ἔχοντος ἐν συνόψει ὡς ἑξῆς:Κατὰ τὴν παράδοσιν, τῷ 1690 καὶ δὴ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου (23 Ἀπρ.), εἰς τὴν ἀγροτικὴν περιοχὴν τοῦ Καλαντοῦ (κατὰ τὸ νότιον ἄκρον τῆς νήσου), ἐξέσπασε μία ξαφνικὴ καὶ ἀσυνήθης διὰ τὴν ἐποχὴν κακοκαιρία, καθ᾿ ἣν ἄγριος νότιος ἄνεμος μετὰ καταρρακτώδους βροχῆς ἐσάρωνε τὰ πάντα, οἱ δὲ κάτοικοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ποιμένες, ἔντρομοι εἰχον καταφύγει εἰς τὰς καλύβας των σταυροκοπούμενοι καὶ ἱκετεύοντες τὸν Θεὸν νὰ τοὺς σώσῃ ἀπὸ τὴν καταστροφὴν ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσε. Μεταξὺ τούτων ἦτο καὶ ὁ Στέφανος Ψαρρᾶς ἢ Λούμπας, ἀπὸ τὸ Φιλώτι, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκεῖ κτήματα καὶ τὰ γιδοπρόβατά του. Ἦτο γενναῖος καὶ φιλόξενος ἄνθρωπος καὶ ἐκ τῶν πρώτων νοικοκυραίων τοῦ Φιλωτίου. Τὸν ἔλεγαν ἀκόμη καὶ Ἀναγνώστην, ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὀλίγα γράμματα καὶ ἐβοήθει τὸν ἱερέα τοῦ χωριοῦ εἰς τὴν λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας.Τὴν ὥραν τῆς κακοκαιρίας ἔρριψε τὸ βλέμμα του πρὸς τὴν θάλασσαν μεταξὺ Νάξου καὶ Ἴου καὶ παρετήρησεν ἕνα ἱστιοφόρον νὰ κλυδωνίζεται εἰς τὰ πελώρια κύματα καὶ νὰ ὠθῆται πρὸς τὰ βράχια της ἀκτῆς. Ἀντελήφθη ἀμέσως, ὅτι τὸ πλοῖον διέτρεχεν ἄμεσον κίνδυνον νὰ προσκρούσῃ ἐπὶ τῶν βραχοῦν καὶ νὰ καταστραφῇ. Χωρὶς νὰ χάσῃ χρόνον, ἐξῆλθε ἀμέσως ἀπὸ τὴν καλύβην του, ἐκάλεσε καὶ ἄλλους γείτονας τοῦ ποιμένας καὶ ἔτρεξαν ὅλοι πρὸς τὸ μέρος, ὁποὺ ὠθεῖτο τὸ πλοῖον. Δὲν ἠδυνήθησαν ὅμως νὰ προλάβουν, καὶ τὸ σκάφος μετὰ πάταγου ἐπέπεσεν εἰς τοὺς βράχους καὶ ἐκόπηκε εἰς τὰ τρία. Ὅλοι οἱ ἐπιβαίνοντες ἔπεσαν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπὸ τοὺς τριάκοντα ἐπιβάτας ἐσώθησαν μόνον δέκα, καὶ αὐτοὶ τραυματισμένοι καὶ μισοπεθαμένοι. Τὸ πλοῖον ἦτο τουρκικὸν καὶ οἱ ἐπιβαίνοντες τοῦρκοι.Ὁ Ψαρρᾶς μὲ τοὺς δύο συντρόφους του, χωρὶς νὰ λάβῃ ὑπ᾿ ὄψει του, ὅτι οἱ ναυαγοὶ ἦσαν προαιώνιοι ἐχθροί, τοὺς περισυνέλεξαν, τοὺς ἐβοήθησαν καὶ τοὺς ὡδήγησαν εἰς τὰς καλύβας, ὅπου τοὺς προσέφεραν ροῦχα, τροφὴν καὶ περίθαλψιν. Μεταξὺ τῶν ναυαγῶν ἦτο καὶ ἕνα τουρκόπουλον δώδεκα ἐτῶν, τὸ ὁποῖον εἶχε τραυματισθῆ βαρύτερον τῶν ἄλλων καὶ ἠσθάνετο πολὺ ἐξουθενωμένον. Ὠνομάζετο Χουσεῒν καὶ αὐτὸ ὁ Ψαρρᾶς τὸ ἐπεριποιήθη καλύτερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ὡσὰν νὰ ἦτο ἰδικόν του παιδί. Τὴν ἑπομένην οἱ ναυαγοί, ἀνακτήσαντες τὸ ἠθικόν των, ἀπεφάσισαν νὰ φύγουν καὶ ἀφοῦ ὁ Ψαρρᾶς τοὺς ὡδήγησε πῶς θὰ φθάσουν εἰς τὴν Χώραν τῆς Νάξου, ὅπου θὰ συνῆντον τὸν βοεβόδαν, διὰ νὰ τοὺς συντρέξῃ νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν πατρίδα των καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐφοδίασε μὲ τρόφιμα διὰ τὸν δρόμον, ἐξεκίνησαν εὐχαριστήσαντες διὰ τὴν φιλοξενίαν καὶ τὴν συνδρομήν.Ὁ Ψαρρᾶς ὅμως τοὺς παρεκάλεσε νὰ μείνῃ τὸ παιδὶ ὀλίγας ἡμέρας, ἕως ὅτου συνέλθῃ ἀπὸ τὰ τραύματά του καὶ τὴν ταλαιπωρίαν του, ὑποσχεθεὶς ὅτι θὰ τὸ παραδώση ἀσφαλῶς εἰς τὸν βοεβόδαν, μόλις γίνῃ καλά. Ἀτυχῶς διὰ τοὺς ἀναχωρήσαντας ναυαγούς, ἡ μοῖρα τοὺς ἐπεφύλασσε τὸ μοιραῖον. Ὅταν ἐπλησίασαν εἰς τὸ χωριὸ Σαγκρί, ἐξελήφθησαν ὡς πειραταί, καί, ἄοπλοι ὅπως ἦσαν, ἐσφάγησαν ἀπὸ τοὺς Σαγκριῶτας, πρὸς μεγάλην λύπην ὅλων καὶ πρὸ πάντων τοῦ Ψαρρᾶ. Οἱ Σαγκριῶτες ἐζήτησαν συγγνώμην ἀπὸ τὸν βοεβόδαν καὶ τὸ ζήτημα ἐσταμάτησεν ἐκεῖ καὶ δὲν ἠκολούθησαν ἀντίποινα τῶν τούρκων.Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ψαρρᾶς ὡδήγησε τὸν μικρὸν Χουσεῒν εἰς τὸ χωριὸ (Φιλώτι), ὅπου ὅμως ἡ σύζυγός του Πλυτὼ δὲν τὸν εἶδε μὲ καλὸ μάτι, διότι ἦτο τουρκάκι. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὑπῆρχε μῖσος ἀγεφύρωτον μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Τούρκων καὶ οἱ Ἕλληνες ἀπεχθάνοντο τοὺς τούρκους.Ὁ Ψαρρᾶς, καλοκάγαθος, ὅπως ἦτο, προσεπάθει νὰ μεταπείσῃ τὴν σύζυγόν του ἀπέναντι τοῦ Χουσεΐν, ὁ ὁποῖος ἐφαίνετο παιδὶ μὲ καλὴν ἀνατροφὴν καὶ εὐγενικὰ αἰσθήματα. «Κᾶνε τὸ καλὸ καὶ ρίχτο στὸ γιαλό», ἔλεγε στερεοτύπως εἰς τὴν Πλυτώ, ποὺ καὶ ἐκείνη ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ συμπαθῇ τὸν Χουσεΐν. Ὁ Ψαρρᾶς τὸν εἶχε πάντοτε μαζί του εἰς τὸν Καλαντὸ καὶ ὁ Χουσεῒν τὸν ἐβοηθοῦσεν εἰς ὅλας τὰς ἐργασίας (εἰς τὰ γιδοπρόβατα, εἰς τὰ χωράφια καὶ παντοῦ). Τὸν ἐθεώρει ὡσὰν παιδί του καὶ ἐκεῖνο τὸν ἠσθάνετο ὡς πατέρα του καὶ μάλιστα τὸν ἀπεκάλει «πατέρα». Τὸ ἴδιον εἶχε συμβῇ καὶ μὲ τὴν Πλυτώ, ἡ ὁποία μετέβαλε τὴν ἄρχικην προδιάθεσιν καὶ ἠγάπησε τὸν Χουσεΐν, ὡς ἴδικόν της παιδί. Ἔμαθε τὰ ἑλληνικὰ καὶ ἐζήτησε νὰ βαπτισθῇ, νὰ γίνῃ Χριστιανὸς καὶ νὰ φοιτήσῃ εἰς τὸ σχολεῖον μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ τοῦ χωριοῦ. Καὶ πράγματι τὸν ἐβάπτισαν καὶ τοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομα Γεώργιος, ἐπειδὴ ἡ σωτηρία του ἀπὸ τὸ ναυάγιο ἔλαβε χώραν τὴν ἥμεράν της ἑορτῆς τοῦ Ἁγ. Γεωργίου.Ἐπέρασαν χρόνια ἓξ (6) καὶ ὁ Γεώργιος (Χουσεῒν) ἔγινε 18 ἐτῶν, ὅποτε αἰφνιδίως μίαν ἡμέραν ἐνεφανίσθη ὁ βοεβόδας τῆς Νάξου εἰς τὸ Φιλώτι, συνοδευόμενος ἀπὸ τοῦρκον ἀπεσταλμένον ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ ἀνεζήτησε τὸν Χουσεΐν (Γεώργιον) ἀπὸ τὸν Ψαρᾶν, εἰπῶν εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι υἱὸς προύχοντος τούρκου καὶ ὅτι ἔχει διαταγὴν νὰ τὸν ἀποστείλῃ εἰς τὸν πατέρα του. Ὁ Ψαρρᾶς καὶ ἡ σύζυγός του ἐστενοχωρήθησαν πολύ, διότι τὸν εἶχον ἀγαπήσει ὡς ἰδικόν των παιδὶ καὶ δὲν ἤθελον νὰ τὸν ἀποχωρισθοῦν. Ὁ βοεβόδας ἐπεχείρησε νὰ προσφέρῃ ὡς ἀνταμοιβὴν χρηματικὸν ποσὸν εἰς τὸν Ψαρρᾶν, ἀλλ᾿ ἡ σύζυγός του δὲν τὸ ἐδέχθη, εἰποῦσα εἰς αὐτόν: «ἐμεῖς θέλουμε τὸ παιδὶ καὶ δὲν θέλουμε τὰ χρήματα». Τελικῶς, ἐν μέσῳ δακρύων ἑκατέρωθεν, ὁ Χουσεῒν-Γεώργιος ἀπεχαιρέτησε τοὺς ψυχογονεῖς του καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Πόλιν.Ἀλλ᾿ ὁ Στέφανος Ψαρρᾶς καὶ ἡ σύζυγός του Πλυτὼ οὐδέποτε ἐλησμόνησαν τὸ παιδὶ ποὺ ἐμεγάλωσαν καὶ ἠγάπησαν ὡς ἰδικόν των. Δὲν εἶχε σημασίαν δι᾿ αὐτούς, ἐὰν αὐτὸ δὲν κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος των, δὲν ἦτο ἑλληνόπουλον. Κάθε φορὰν ποὺ ἐπρόφεραν τὸ ὄνομά του, ἕνας βαθὺς ἀναστεναγμὸς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν ψυχήν των.Ἐπέρασαν χρόνια καὶ ποτὲ δὲν ἔμαθαν τίποτε διὰ τὸ παιδί. Πολλάκις ὁ Ψαρρᾶς ἀνελογίζετο «τί νὰ ἀπέγινεν αὐτὸ τὸ παιδί;» Ἄλλαι περιστάσεις, ἄλλοι καιροὶ τότε! Τῷ 1710 οἱ προεστοὶ τοῦ Φιλωτίου, ἐν οἶς πρῶτος ὁ Στέφανος Ψαρρᾶς, ἀπεφάσισαν μαζὶ μὲ ὅλους τους χριστιανοὺς τοῦ χωριοῦ νὰ κτίσουν νέαν καὶ μεγάλην ἐκκλησίαν, διότι ἡ παλαιὰ ἦτο μικρὴ καὶ δὲν ἐξυπηρετοῦσε τὰς θρησκευτικὰς ἀνάγκας τῶν κατοίκων. Εἰς τὸ μέσον του Φιλωτίου ὑπῆρχεν ἕνας λαχανόκηπος, εἰς τὴν ἄκρην τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε Φράγκικη Ἐκκλησία καὶ παραπλεύρως αὐτῆς κατέκειντο τὰ ἐρείπια τοῦ παλαιοῦ ναοῦ τῆς Κοιμήσεοος τῆς Θεοτόκου, ἐκείνου δηλαδὴ τὸν ὁποῖον εἶχε κτίσει ὁ αὐτοκράτωρ Ἀλέξιος Κομνηνὸς καὶ τὸν ὁποῖον εἶχον καταστρέψει, ὡς προαναφέρεται, τοῦρκοι πειραταὶ τῷ 1544.Ὁ λαχανόκηπος οὗτος ἦτο κτῆμα τοῦ Φράγκου ἄρχοντος Χρύσανθου Μπαρότζι. Ἀλλ᾿ ὁ Φράγκος προύχων καὶ τιμαριώτης οὗτος ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ παρεχώρει ἢ ἐπώλει τὸ ἀναγκαῖον τμῆμα χώρου, οὐδὲ κἂν τὰ ἐρείπια τοῦ παλαιοῦ ναοῦ, διὰ νὰ κτισθῇ ἡ νέα Ἐκκλησία. Μίαν ὅμως ἡμεραν, οἱ ζωηρότεροι ἀπό τους προκρίτους τοῦ χωριοῦ, εἰς οὓς περιελαμβάνετο καὶ ὁ Ψαρρᾶς, εἰσῆλθον αὐθαιρέτως εἰς τὸν χῶρον καὶ ἤρχισαν νὰ ἀνοίγουν θεμέλια διὰ νὰ κτίσουν τὸν ναόν. Ὁ Μπαρότζι ἐπεχείρησε νὰ τοὺς ἐμποδίσῃ, ἀλλ᾿ οἱ κάτοικοι τὸν ἐξεδίωξαν, ἀποφασισμένοι νὰ ἐκτελέσουν τὸ ἔργον των. Ἐπὶ κεφαλῆς τῶν χωρικῶν ἦτο ὁ Ψαρρᾶς, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔφερε μαζί του τὸ γιαταγάνι του ἀπειλῶν τὸν Μπαρότζι ὅτι «θὰ ἐσκώτωνε ὅ,ποιον θὰ ἐπλησίαζε νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἐργασίαν».Ὁ Μπαρότζι, θεωρήσας προσβολὴν τὴν τοιαύτην συμπεριφορὰν τῶν κατοίκων καὶ πρὸ πάντων του «ξιφουλκίσαντος» Ψαρρᾶ, κατέφυγεν εἰς τὸν βοεβόδαν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ὅμως μὴ «δικαιωθείς», προσέφυγεν εἰς τὸν ἐν Νάξῳ Γάλλον Πρόξενον, ὅστις διὰ τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Γάλλου Πρεσβευτοῦ ἀνεφέρθη εἰς τὴν Ὑψηλὴν Πύλην, ἀπαιτήσας τὴν τιμωρίαν τῶν αὐθαιρετούντων Φιλωτιτῶν καὶ ἰδίως τοῦ Ψαρρᾶ.Ἡ Ὑψηλὴ Πύλη πράγματι διέταξε τὸν βοεβόδαν νὰ σταματήση τὴν αὐθαιρεσίαν, ἀλλὰ καὶ νὰ συλλαβὴ τὸν Ψαρᾶν καὶ νὰ τὸν ἀπόστειλη σιδηροδέσμιον εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν διὰ νὰ δικασθῇ. Ὅταν συνελήφθη ὁ Ψαρρᾶς, «ὅλο τὸ χωριὸ τὸν ἔκλαψε», διότι ἦτο πλέον βέβαιον, ὅτι τὸν ἐπερίμενεν ἀποκεφαλισμός. Ὡδηγήθη εἰς τὴν τρομερὰν Φυλακήν, ὁποὺ παρέμεινεν ἐπὶ δύο μῆνας ὑπὸ ἀπανθρώπους συνθήκας. Ἀλλὰ καθὼς ἦτο «γερὸ κόκκαλο», κατώρθωσε ν᾿ ἀνθέξῃ τὰ βασανιστήρια καὶ νὰ ὁδηγηθῇ εἰς τὸ δικαστήριον. Εἰς αὐτὸ παρίστατο καὶ ὁ Μπαρότζι, συνοδευόμενος καὶ ἀπὸ Γραμματέα τῆς Γαλλικῆς Πρεσβείας ἐν Κωνσταντινουπόλει.Ἀρξαμένης τῆς δίκης, ὁ δικαστὴς ἤνοιξε τὴν δικογραφίαν καὶ ἀνέγνωσε τὸ ὄνομα τοῦ κατηγορουμένου: Ἀναγνώστης Στέφανος Ψαρρᾶς. «Ἔκπληκτος ὕψωσε τὴν κεφαλήν του καὶ ἀτενίσας πρὸς τὸ ἑδώλιον τοῦ κατηγορουμένου ἀνεγνώρισε τὸν ψυχοπατέρα του ἀπὸ τὸ Φιλώτι καὶ Σωτῆρα του εἰς τὸ ναυάγιον τοῦ Καλαντοῦ. Ἦταν τὸ δωδεκάχρονον τουρκάκι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ Ψαρρᾶς εἶχε περιθάλψει κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ναυαγίου, ἦταν ὁ Γιώργης (Χουσεΐν) ποὺ διέμεινεν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ψαρρᾶ ὡς πραγματικὸν παιδὶ του ἐπὶ ἓξ χρόνια καὶ τὸ ὁποῖον ἔγινε δικαστής. Ἡ Παναγία τὸν ἔστειλε εἰς τὴν κρίσιμον αὐτὴν ὥραν τοῦ Ψαρρᾶ; Ὁ δικαστὴς διέταξεν ἀμέσως νὰ λύσουν τὸν γέροντα κατηγορούμενον καὶ ἐκάλεσε τὸν Μπαρότζι ν᾿ ἀναπτύξῃ τὴν κατηγορίαν του. Ἐνῷ ὁ Μπαρότζι ἠγόρευε, ὁ δικαστὴς Χουσεῒν μπέης εἶχεν ἐστραμμένα τὰ μάτια του πρὸς τὸν κατηγορούμενον, μὲ μεγάλην συγκίνησιν, χωρὶς νὰ παρακολουθῇ τὰ ὅσα τοῦ καταμαρτυροῦσε ὁ Μπαρότζι· ἀναπολοῦσε ἴσως στιγμὰς ποὺ ἔζησε μαζὶ μὲ τὸν ψυχοπατέρα του, τὴν ψυχομητέρα του, τὰ ἄλλα παιδιὰ τοῦ Φιλωτίου, ἀκόμη καὶ μὲ τὰ γιδοπρόβατα εἰς τὸ Καλαντὸν κ.ἄ.Μόλις ἐτελείωσεν ὁ Μπαρότζι τὴν κατηγορίαν, ὁ δικαστής, χωρὶς κἂν νὰ καλέσῃ τὸν κατηγορούμενον νὰ ἀπολογηθῇ, ἠγέρθη καὶ μὲ φωνὴν παλλόμενης ἀπήγγειλε τὴν ἀπόφασίν του εἰς ἄλλην περίπτωσιν θὰ ἔλεγεν ἁπλῶς «ἔνοχος» καὶ καταδίκη «εἰς θάνατον». Ἀντ᾿ αὐτοῦ εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἐν ὀνόματι τοῦ Σεπτοῦ ἡμῶν Ἄνακτος Σουλτάνου Ἀχμέτι τοῦ Γ´ (Σελὶμ) κηρύττω ἀθῷον τὸν κατηγορουμενον καὶ λαμβάνω τὴν ἀπόφασιν νὰ τελειώσῃ τὴν ἐκκλησίαν τοῦ χωρίου του χωρὶς νὰ τὸν ἐμποδίσῃ κανείς».Μετὰ τὴν ἀπαγγελίαν τῆς τοιαύτης ἀποφάσεως, ὁ μὲν Μπαρότζι μὲ τὸν Γάλλον διπλωμάτην ἀπῆλθον κατησχημένοι «μὲ τὴν οὐρὰν ὑπὸ τὰ σκέλη», ὁ δὲ γέρων Ψαρρᾶς ἔμεινεν ἀποσβολωμένος ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ συγκίνησιν, ἀναμεμιγμένων μὲ ἀπορίαν καὶ χαράν. Δὲν ἠδύνατο ν᾿ ἀντιληφθῇ πόθεν ἐπέμφθη τὸ θεῖον δῶρον. Ἐνῷ προηγουμένως τὸ θολὸν καὶ ἄπελπιν βλέμμα του ἔβλεπε τὸ σκότος, ἤδη φῶς ἱλαρὸν περιέλουσε τὸ πρόσωπόν του. Ἔμεινεν ἀκίνητος, μὴ δυνάμενος ν᾿ ἀντιληφθῇ ποῖος ἅγιος «τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι», μέχρις ὅτου τὸν ἐπλησίασεν ὁ δικαστὴς μὲ τὰ μάτια πλήρους χαρᾶς καὶ συγκινήσεως καὶ τοῦ εἶπε: «Κᾶμε τὸ καλὸ καὶ ρίχτο στὸ γιαλό!», «πατέρα Στέφανε, δὲν μὲ γνωρίζεις;»· «Εἶμαι ὁ Χουσεΐν, ὁ Γιώργης, τὸ ψυχοπαίδι σου\". Ὁ Ψαρρᾶς ἔμεινεν ἄφοβος. Ἐπηκολούθησαν σκηναὶ ἀφάτου συγκινήσεως μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν. Ἔμειναν ἐναγκαλισμένοι κλαίοντες ἀπὸ χαρὰν καὶ συγκίνησιν. Τὸ βλέμμα τοῦ «γερόλυκου» Ψαρρᾶ ἔλαμψε καὶ τότε κατάλαβε ἀπὸ ποῦ προῆλθεν ἡ σωτηρία του. Ηὐχαρίστησε τὸν Θεὸν καὶ τὴν Παναγίαν, διότι τοῦ ἔστειλαν τὸν Σωτῆρα του καὶ μάλιστα ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ τούτου τοῦ παιδιοῦ του. «Μέγας εἶσαι Κύριε καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου», ἐψιθύρισεν ὁ γερο-Ψαρρᾶς.Ὁ Χουσεῒν Μπέης ὡδήγησε τὸν Ψαρρᾶν εἰς τὸ ἀνάκτορό του καὶ τὸν ἐφιλοξένησεν ἐπὶ ἕνα μήνα καὶ ὅταν ἡτοιμάσθη νὰ ἀναχωρήση διὰ τὴν Νάξον τοῦ ἔδωσε δύο «κασέλες» γεμάτες δῶρα, μία σακκούλα φλουριά, μία κουμπούρα καὶ ἕνα σουλτανικὸν φιρμάνι διὰ νὰ μὴ τὸν πειράζῃ κανείς. «Πατέρα», τοῦ εἶπε, «μὲ τὰ φλουριὰ θὰ χτίσης τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα μεγάλο καμπαναριὸ καὶ μὲ τὸ φιρμάνι πᾶρε ὅσον τόπον θέλεις καὶ ὅταν βγῇς στὴ Χώρα ρῖχνε μερικὲς κουμπουριὲς εἰς πεῖσμα τῶν Φράγκων καὶ ἂν σὲ πειράζῃ τοῦρκος δεῖξε τὸ φιρμάνι». Τοῦ ἐνοικίασε ἕνα μεγάλο καΐκι καὶ τὸν κατευώδωσε. «Ὢ πόσον διάφορος ἦτο ἡ συμπεριφορὰ ἑνὸς ἄλλου εὐεργετηθέντος τουρκόπαιδος, ὁ ὁποῖος, ἀντὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν εὐεργέτην καὶ Σωτῆρα του Ἕλληνα, τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν ἀγχόνην (βλ. ἐν τόμ. 3, Κρήτη, Ῥέθυμνον, ὑπὸ «Μηλιώτισσα» ἀρ. 34).Ὅταν ὁ Ψαρρᾶς ἔφθασεν εἰς τὴν Νάξον καὶ ἐβγῆκε καλοντυμένος καὶ μὲ τὴν κουμπούραν εἰς τὴν μέσην, ἐγένετο ἀντιληπτὸς ἀπὸ τὸν βοεβόδαν, ὁ ὁποῖος μὲ δύο τούρκους τσελεπῆδες τὸν ἐπλησίασαν, διὰ νὰ τοῦ ζητήσουν τὸν φόρον διὰ τὰ πράγματα ποὺ ἔφερε (τελωνειακὸν δασμὸν) καὶ διὰ νὰ τοῦ πάρουν τὴν κουμπούραν ποὺ ἔφερεν εἰς τὴν μέσην του. Μόλις ὅμως ὁ Ψαρρᾶς τοὺς ἔδειξε τὸ φιρμάνι τοῦ Σουλτάνου, ἐκεῖνοι ἔσκυψαν καὶ τὸν ἐπροσκύνησαν. Ἡ εἴδησις ὅτι ὁ Ψαρρᾶς ἔφθασεν εἰς τὴν Νάξον διεδόθη εἰς ὅλο τὸ νησὶ καὶ οἱ Φιλωτίτες τοῦ ἐπεφύλαξαν ἐνθουσιώδη ὑποδοχὴν μὲ τσαμποῦνες, τουμπάκια, τραγούδια καὶ μπιστολιές».Τὴν ἑπόμενην ὁ Ψαρρᾶς κατέσχεσεν ὁλόκληρον τὸν λαχανόκηπον τοῦ Μπαρότζι καὶ ἐκήρυξε αὐτὸ κτῆμα τῆς Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ ἕνα ἀκόμη κτῆμα διὰ νεκροταφείου. Οὕτω μὲ τὰ χρήματα τοῦ Χουσέιν Μπέη ποὺ ἔφερεν ὁ Ψαρρᾶς κατεσκευάσθη ὁ περικαλλέστατος ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Φιλωτίτισσας μὲ τὸ ὡραιότατον κωδωνοστάσιον, καθὼς καὶ οἱ ἄλλοι καλλωπισμοί, ἐτελέσθησαν δὲ τὰ ἐγκαίνια τὴν 15ην Αὐγούστου 1718. Εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν φλογερὸν καὶ ἐνάρετον πατριώτην Στέφανον Ψαρρᾶν, οἱ συμπατριῶται του Φιλωτίτες ἐνετοίχισαν ἐπὶ τοῦ κωδωνοστασίου μαρμαρίνην πλάκα μὲ τὴν μορφήν του, ἥτις καὶ σώζεται μέχρι σήμερον διὰ νὰ ὑπενθυμίζῃ τὸ ρητὸν τοῦ ἁπλοϊκοῦ καὶ μεγαλοψύχου ἐκείνου συγχωριανοῦ των, ποὺ τόσην εὖρεν ἐπαλήθευσιν: «κᾶμε τὸ καλὸ καὶ ρίχ᾿ το στὸ γιαλό».Ἀναφέρεται ἀκόμη καὶ μία ἄλλη, σχετικὴ μὲ τὴν προσπάθειαν τῶν Φιλωτιτῶν νὰ ἀνεγείρουν τὸν ναόν, παράδοσις: Τῷ 1714, ὄτε οἱ Φιλωτίται διεξήγαγον τὸν κατὰ τοῦ Μπαρότζι ἀγῶνα των, διὰ νὰ ἀνακτήσουν τὸν χῶρον, ὅπου θὰ ἀνήγειρον τὸν ναόν των, ἤτοι ἀναμφισβητήτως εἰς χρόνον πρὸ τῆς προεκτιθεμένης περιπέτειας τοῦ Ψαρρᾶ, ἀπέστειλαν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Κοσμᾶν τὸν ἀπὸ Ἀλεξανδρείας, μεθ᾿ ἱκετηρίου γράμματος τῶν κατοίκων τοῦ Φιλωτίου, πρεσβείαν ἐκ τῶν ἱερέων Γεωργίου Γρατσία καὶ Νικ. Ψαρρᾶ, ἵνα ὁ Παναγιώτατος εὐδοκήσῃ καὶ ἀπαλλάξη τὸν ὑπὸ οἰκοδόμησιν ναὸν ἀπὸ τῆς ἁρπάγης τοῦ φεουδάρχου Μπαρότζι. Κατὰ τὸν Νικ. Κεφαλληνιάδην (ἔνθ᾿ ἀνωτ. σ.18), δὲν εἶναι γνωστὸν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς τοιαύτης ἐνεργείας τῶν Φιλωτιτῶν. Τὸ πιθανώτερον πάντως εἶναι ν᾿ ἀπέβη ἄκαρπος ἡ ἐνέργεια αὕτη, δι᾿ ὃ καὶ ἠκολούθησεν ἡ «αὐθαιρεσία» τῶν Φιλωτιτῶν καὶ ἡ δίωξις τοῦ Ψαρρᾶ καὶ τὰ ἐπακολουθήσαντα.Ὁ ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Φιλωτίτισσας κεῖται ἐπί της πλατείας τοῦ Φιλωτίου, σκιαζομένης ὑπὸ μεγάλων πλατάνων. Εἶναι τρίκλιτος βασιλικὴ καὶ θεωρεῖται ἓν ἐκ τῶν σημαντικωτέρων θρησκευτικῶν μνημείων τῆς Νάξου. Ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν προκαλοῦν τὰ ὑψούμενα τρία κωδωνοστάσια. Τὸ κεντρικόν, ἐπί του ὁποίου, ὡς προαναφέρεται, ἔχει ἐντοιχισθῆ ἡ πλὰξ μὲ τὴν μορφήν τοῦ Στεφάνου Ψαρρᾶ, φέρει τὴν χρονολογίαν 1810 καὶ γλυπτὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας βρεφοκρατούσης· ἐπὶ τοῦ δεξιοῦ ἀναγράφεται ἡ χρονολογία 1873, ἐπὶ δὲ τοῦ ἀριστεροῦ ὑπάρχει ἡ ἐπιγραφή: «Δωρεὰ Μ.Α. Λεοντίου 1958». Ἐπὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ τοίχου ὑπάρχει ἐντοιχισμένη θαυμασία γλυπτὴ εἰκὼν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς τὸ ἄνω μέρος τῆς ὁποίας παριστῶνται ἄγγελοι, εἰς τὸ μέσον ἡ Κοίμησις καὶ ἡ χρονολογία 1779 καὶ εἰς τὸ κάτω μέρος ὁ δικέφαλος βυζαντινὸς ἀετός, πλαισιούμενος ἀπὸ διακοσμητικὰ φυτά. Ἐπὶ τῆς κεντρικῆς πύλης τοῦ ναοῦ ἀναγράφεται ἡ χρονολογία 1874, εἰς δὲ τὴν ἀριστερὰν ἡ χρονολογία 1718, ἥτις, κατὰ τὰ προεκτιθέμενα, εἶναι ἡ τοιαύτη τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ.Ἐσωτερικῶς, ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ τέμπλον, κατασκευασμένον ἐκ φαιοῦ μαρμάρου, ἑξαιρετικῶς διακεκοσμημένον. Εἶναι ὑψηλόν, σχεδὸν ἐγγίζον τὸν θόλον, καθ᾿ ὅλον δ᾿ αὐτοῦ τὸ μῆκος ὑπάρχουν κιονίσκοι συνδεόμενοι μὲ τὸ τέμπλον διὰ φουρουσίων (καλλιτεχνικῶν καμπυλῶν). Τὸ Βημόθυρον εἶναι ἁγιογραφημένον, ἀπολῆγον εἰς μεγάλον ξύλινον σταυρόν, ἑκατέρωθεν τοῦ ὁποίου εἰκονίζονται τὰ λυπηρά. Ἡ τιμωμένη εἰκὼν τῆς Παναγίας τῆς Φιλωτίτισσας φέρει ἀργυροῦν κάλυμμα καὶ τὴν ἐπιγραφήν: «Διὰ χειρὸς Σεβαστιανοῦ Σμυρναίου 1800», ἡ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν τοιαύτην: «τῶν εὑρισκομένων συνδρομητῶν ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ Ναξίων τὸ ἀφιερώνουν εἰς χωρίον Φιλότι, 1873», νοουμένων τῶν ἐν Σμύρνη βουτσάδων (βαρελοποιῶν). Ὁ Ἄμβων εἶναι ἐπίσης μαρμάρινος, ὁμοιάζων πρὸς ἐκεῖνον τῆς Ἀπεραθίτισσας (Παναγίας τῆς Ἀπειράνθου, ἀνωτ. ἀρ.8). Εἶναι ὡσαύτως μαρμάρινος καὶ ὁ Δεσποτικὸς Θρόνος, φέρων δύο κιονίσκους Κορινθιακοῦ ρυθμοῦ καὶ ἑκατέρωθεν δύο μαρμάρινους καθιστοὺς λέοντας.Κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Κοιμήσεως (15 Αὐγ.) λαμβάνει χώραν Παναξιακὸς πανηγυρικὸς ἑορτασμός, προσερχομένων πάντων τῶν Φιλωτιτῶν, ἀκόμη καὶ τῶν ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ διαμενόντων, τῶν ναυτιλλομένων καὶ πολλῶν ἐξ ἁπανταχοῦ της Ἑλλάδος, ὅπου πάντες μὲ εὐλάβειαν «συναθροίζονται ἐκ περάτων», διὰ νὰ προσκυνήσουν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ τόπου των, τὴν Φιλωτίτισσαν, νὰ ἀνταλλάξουν νοσταλγικὸν χαιρετισμὸν μὲ τοὺς συμπατριῶτάς των καὶ νὰ χορέψουν ὅλοι τὴν Ναξιώτικην σούσταν»."
    }
  },
  "08155595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Θαλασσομαχούσας στην Ζάκυνθο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η ιστορική εικόνα της Ιεράς Μονής Στροφάδων Ζακύνθου ήταν αρχικά φυλαγμένη στην Κωνσταντινούπολη. Στα χρόνια της εικονομαχίας οι χριστιανοί την έριξαν στη θάλασσα, για να διαφυλαχθεί και να σωθεί από τη μανία των διωκτών. Η θαυματουργός εικόνα στάθηκε όρθια και κατευθύνθηκε προς την Ιερά Μονή Στροφάδων Ζακύνθου. Ο ηγούμενος κοι οι Πατέρες την παρέλαβαν με δεήσεις και παρακλήσεις και την τοποθέτησαν στο Καθολικό της Μονής. Την ονομασία «θαλασσομαχούσα» η εικόνα την οφείλει σύμφωνα με την παράδοση, στο γεγονός ότι πάλεψε με τα κύματα και έφτασε στο Μοναστήρι χωρίς να καταστραφεί."
    }
  },
  "08155695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Κοσμοσώτειρας στον Έβρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στο νοτιοανατολικό άκρο του Νομού Έβρου, δίπλα στον ομώνυμο ποταμό και το Δέλτα του, δεσπόζει η σημερινή πόλη των Φερών με το ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας, σύμβολο της τέχνης και του πολιτισμού της Βυζαντινής Θράκης. Ο ναός έχει ανακηρυχθεί προστάτιδα των απανταχού Θρακιωτών και προσκυνηματικό τους κέντρο.Το μοναστήρι της Παναγίας Κοσμοσώτειρας χτίστηκε το 1151 - 1152 μ.Χ. από τον Σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό, γιο του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081 - 1118 μ.Χ.). Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του ναού είναι σταυροειδής με τρούλο, σε μια - σπανιότατη - παραλλαγή του δικιονίου. Ο Ισαάκιος επίσης, συνέθεσε το τυπικό της μονής και τάφηκε σε αυτή.Διακόσια χρόνια μετά, το καθολικό μετατρέπεται σε τζαμί του Σουλεϊμάν και πεντέμισι αιώνες αργότερα, το 1920 μ.Χ., πάλι σε χριστιανική εκκλησία.Η Παναγιά η Κοσμοσώτειρα λέγεται και Αγία Σοφιά γιατί οι τεχνίτες που την κατασκεύασαν, είχαν ως πρότυπο το εσωτερικό της Αγιάς Σοφιάς."
    }
  },
  "08155795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στο δρόμο Σερρών - Καβάλας, αμέσως μετά την Κορμίστα, στα όρια των νομών Σερρών - Καβάλας, στη βόρεια πλευρά του κατάφυτου όρους Παγγαίου, σε μια θαυμάσια τοποθεσία, σε υψόμετρο 753 μ., βρίσκεται η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας. Είναι ένας από τους δύο ιερούς χώρους της Ανατολικής Μακεδονίας, που συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί πόλο έλξης πλήθους πιστών, που έρχονται να προσκυνήσουν την «αχειροποίητο εικόνα της Θεοτόκου» και να ηρεμήσουν μέσα στο γαλήνιο περιβάλλον της.Το όνομα της Μονής, κατά μία εκδοχή, οφείλεται στο θαύμα της εικόνας της Παναγίας, η οποία έλαμπε και σκορπούσε φως «φοινικούν», δηλαδή κόκκινο, όπως η πορφύρα των Φοινίκων. Απ' αυτό προέρχεται και η ονομασία: Εικών φοινίσσουσα - Εικών - φοίνισσα - Εικοσιφοίνισσα.Η Μονή, ιδίως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, πρόσφερε πάρα πολλά για τη διατήρηση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ώστε δίκαια προκάλεσε την οργή, αρχικά των Τούρκων και κατόπιν των Βουλγάρων. Αντιμετώπισε επανειλημμένα τις καταστροφικές επιδρομές τους και ανέδειξε πλήθος μαρτύρων.Σύμφωνα με πληροφορίες, ο επίσκοπος Φιλίππων Σώζων, που έλαβε μέρος στη Δ' Οικουμενική Σύνοδο (Χαλκηδόνα, 451 μ.Χ.) ίδρυσε ναό και μοναστικό οικισμό στη θέση Βίγλα, 50μ. ανατολικά της σημερινής Μονής, όπου τα σωζόμενα ερείπια τείχους και πύργου, μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίου μεγάλου φρουρίου. Όλα αυτά εγκαταλείφθηκαν αργότερα, όταν έφθασε εδώ ο πρώτος κτίτορας της Μονής, ο Άγιος Γερμανός (518 μ.Χ ή κατά μια άλλη εκδοχή τον 8ο μ.Χ. αιώνα), ο οποίος από πολύ νεαρή ηλικία ασκήτευσε στους Άγιους Τόπους, στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, πλησίον του Ιορδάνη ποταμού. Από τότε και για αρκετούς αιώνες η ιστορία της Εικοσιφοίνισσας είναι τελείως άγνωστη.Αρχαιολογικές ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατά τον 11ο μ.Χ. αι. κτίσθηκε ξανά το Καθολικό της Μονής. Κατά την περίοδο αυτή η Μονή έγινε «Σταυροπηγιακή», δηλ. εξαρτιόταν απ' ευθείας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.Νέα λάμψη γνώρισε το Μοναστήρι το έτος 1472 μ.Χ., όταν σ' αυτό αποσύρθηκε, παραιτηθείς από το θρόνο του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άγιος Διονύσιος, που θεωρείται ο δεύτερος κτίτορας της ιεράς Μονής.Kατά το μακρύ διάστημα της παραμονής του στη Μονή, ανήγειρε πολλά νέα κτίσματα και επισκεύασε παλαιά. Στην εποχή του το Μοναστήρι απέκτησε μεγάλη ακμή και αίγλη. Έτσι, σύμφωνα με πληροφορία ενός κατάστιχου του 16ου μ.Χ. αιώνα, το έτος 1507 μ.Χ. ζούσαν στη Μονή 24 ιερομόναχοι, 3 ιεροδιάκονοι και145 μοναχοί δηλ. συνολικά 172. Αυτοί διέτρεχαν την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, ενίσχυαν τους Χριστιανούς στην πίστη και απέτρεπαν τους εξισλαμισμούς. Η δράση τους αυτή προκάλεσε την οργή των Τούρκων, που την 25 Αυγόυστου 1507 μ.Χ. κατέσφαξαν και τους 172 μονάζοντες. Δεν κατέστρεψαν το ναό και τα κτίρια, όμως η Μονή παρέμεινε έρημη και ακατοίκητη επί 13 χρόνια.Μετά το τραγικό συμβάν της σφαγής, το Οικουμενικό Πατριαρχείο πέτυχε το 1510 μ.Χ. (ή κατ' άλλους το 1520 μ.Χ.) να λάβει άδεια του Σουλτάνου για την αναδιοργάνωση της Μονής. Έτσι, με τη βοήθεια δέκα (10) μοναχών του Αγίου Όρους, μέσα σε δέκα χρόνια προσήλθαν να μονάσουν στη Μονή 50 μοναχοί, διάκονοι και ιερομόναχοι, που είχαν και τη διακυβέρνηση του Μοναστηριού.Στα χρόνια που ακολούθησαν η Μονή είχε γίνει πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Εδώ, ελθών από τις Σέρρες, ο Εμμανουήλ Παπάς, όρκισε τους οπλίτες του και κήρυξε την Επανάσταση.Στην Ιερά Μονή λειτουργούσε περίφημη Ελληνική Σχολή. Ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η Βιβλιοθήκη της Εικοσιφοίνισσας. Πριν τη λεηλασία της από τους Βουλγάρους, το έτος 1917 μ.Χ., περιελάμβανε 1300 τόμους βιβλίων. Ορισμένα χειρόγραφα ήταν μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Κατά τους αιώνες αυτούς της ακμής, επισκευάσθηκαν και ανεγέρθηκαν πολλά κτίσματα της Μονής. Κατά το 2ο μισό του 19ου μ.Χ. αιώνα, αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες: το 1854 μ.Χ. πυρκαγιά αποτέφρωσε τη δυτική πλευρά και μέρος της βόρειας, ενώ το 1864 μ.Χ. επιδημία χολέρας αποδεκάτισε τους Μοναχούς. Για την ανόρθωση της Εικοσιφοίνισσας φρόντισε ιδιαίτερα ο περιφανής Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος (1902 - 1910 μ.Χ.). Την εποχή αυτή, επίφοβοι δεν ήταν μόνο οι Τούρκοι, αλλά και οι Βούλγαροι, που το1917 μ.Χ. σύλησαν τους ανεκτίμητους εθνικοθρησκευτικούς θησαυρούς της Μονής.Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πάλι οι Βούλγαροι, ολοκλήρωσαν την καταστροφή, βάζοντας φωτιά (έτος 1943 μ.Χ.) και καίγοντας τα οικοδομήματά της. Η ανοικοδόμηση της Μονής άρχισε πραγματικά το έτος 1965 μ.Χ. και μέσα σε μια 15ετία κατόρθωσε να έχει τη σημερινή της εμφάνιση.Το 1997 μ.Χ., η Μονή αριθμεί 25 Μοναχές. Γιορτάζει στις 15 Αυγούστου στη μνήμη της Παναγίας Θεοτόκου, στις 14 Σεπτεμβρίου στη μνήμη του Τιμ. Σταυρού και στις 21 Νοεμβρίου στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου.Η κυρίως Μονή στο κέντρο έχει τον επιβλητικό ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου και περιλαμβάνει το Ηγουμενείο, τα κελιά των μοναζουσών, Το Αρχονταρίκι, το παρεκκλήσι της Αγ. Βαρβάρας με το Αγίασμα, το Μουσείο, την Τράπεζα, τα εργαστήρια και συναφείς εγκαταστάσεις, ενώ όλο το συγκρότημα το περιβάλλει υψηλό τείχος.Προ της Ι. Μονής υπάρχει πλατεία και κοντά σ' αυτή βρίσκεται το μνημείο των 172 Μοναχών που σφαγιάσθηκαν το 1507 μ.Χ. από τους Τούρκους. Στον εξωτερικό τοίχο υπάρχει καλλιμάρμαρο προσκυνητάρι και εκεί κοντά άλλο προσκυνητάρι με θόλο, κάτω απ' το οποίο υπάρχει αγίασμα. Στη συνέχεια υπάρχει το Κοιμητήριο με το ναϊδριο των Αγίων Αναργύρων. Στην νοτιανατολική γωνία του ναού υψώνεται μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιο. Έξω και πάνω από τα τείχη της Μονής, προς ανατολάς, βρίσκονται ο παλαιός ανεμόμυλος και το «στασίδιον της Παναγίας» με μικρό προσκυνητάρι."
    }
  },
  "08155895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Γοργοεπηκόου στην Κω",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Γοργοεπήκοος βρίσκεται κοντά στην ακτή Μιαούλη στην πόλη της Κω και βρισκόταν εντός του περιμετρικού τείχους της Μεσαιωνικής πόλης και σε επαφή με αυτό.Πρόκειται για ένα μονόχωρο ναό με αψίδα στην ανατολική πλευρά, μία είσοδο στο μέσο της νότιας πλευράς και άλλη μία στο μέσο της δυτικής. Καλύπτεται με κτιστή ημικυκλική καμάρα, η οποία εξωτερικά καλύπτεται από ορθογώνιου σχήματος οπτοπλίνθους. Στις τέσσερις γωνίες της στέγης του ναού και στη μία της αψίδας υπάρχουν παλαιοχριστιανικά επιθήματα από διαχωριστικά αμφικιονίσκων με διάκοσμο από σταυρούς. Είναι κτισμένη κατά τον 15ο μ.Χ. αιώνα.Η τοιχοποιΐα του ναού αποτελείται ως επί το πλείστον από λαξευμένους λίθους και μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη, προερχόμενα από τα κτίσματα της Αρχαίας Αγοράς. Στην ανωδομή των τοίχων βρίσκονται εντοιχισμένα κατώφλια, σπόνδυλοι κιονίσκων, επιστύλια και τρεις αρχαίες επιγραφές. Επάνω από τη νότια είσοδο προεξέχει ημικυκλικό διακοσμητικό τόξο με πώρινο ημικυκλικό πλαίσιο, χαρακτηριστικό των εκκλησιών της ιπποτικής περιόδου στη Δωδεκάνησο. Στο αέτωμα του δυτικού τοίχου ανοίγεται κυκλικός φεγγίτης.Στο εσωτερικό σώζονται τοιχογραφίες που ανάγονται από τα τέλη του 15ου μέχρι τις αρχές του 16ου μ.Χ. αι. Στο Ιερό Βήμα κυριαρχούν οι παραστάσεις της Δέησης, της Κοινωνίας των Αποστόλων, οι συλλειτουργούντες Ιεράρχες και η Ανάληψη. Στον κυρίως ναό σώζονται τοιχογραφίες εν είδει αναθηματικών πινάκων, όπως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με αγία και κεκοιμημένο αφιερωτή, η Δέηση, η Θυσία του Αβραάμ, η Δευτέρα Παρουσία και η Κοίμηση της Θεοτόκου.Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με τετράγωνες πήλινες πλάκες και κατά τόπους μαρμάρινες και λίθινες.Ο κυρίως ναός χωρίζεται από το Ιερό Βήμα με ένα θαυμάσιας τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο, ίσως του 18ου μ.Χ. αιώνα."
    }
  },
  "08155995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Πλημμυριανής στην Ρόδο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στην Ρόδο, στη θέση «Έβγαλες» 4,5 χιλιόμετρα από το Μεσαναγρό υπάρχει η Παναγία η Πλημμυριανή, μοναστηράκι του 17ου μ.Χ. αιώνα. Λίγα μέτρα βορειοδυτικά υπάρχει πηγή, το νερό της οποίας περνά κάτω από το μοναστήρι και θεωρείται αγίασμα."
    }
  },
  "08156095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Καλόπετρας στην Ρόδο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Σε μια πανέμορφη τοποθεσία στα Ν.Α. του χωριού (Θεολόγου Ρόδου) Θολού στην περιοχή Καλαμώνα και στα όρια της Ψίνθου βρίσκεται το Μοναστήρι της Παναγιάς Καλόπετρας. Μπορεί κανείς να φθάσει από τη Ψίνθο μα και από το δρόμο μέσω Πεταλουδών περνώντας τα Μαλά και αντικρίζοντας δεξιά το Καστρί.Η Εκκλησία είναι σ’ ένα μικρό πλάτωμα του βουνού «Λευκόποδα» ή «Λευτόπαγος» χτισμένη από τον ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη (1782 μ.Χ.). Στο χάρτη το βουνό γράφεται και Λευκόπεδα , από το χρώμα του χώματος.Το Μοναστήρι υπήρχε στα 1489 μ.Χ., γιατί αν δεν προϋπήρχε της κατακτήσεως της Ρόδου το 1522 μ.Χ., οι Τούρκοι δεν θα επέτρεπαν επισκευή ή ανέγερσή του, σύμφωνα με την πολιτική που ακολουθούσαν κατά των χριστιανών. Η δημοσίευση των αρχείων των Ιπποτών επιφύλαξε εκπλήξεις, αλλά είναι αδύνατη η αρχαιολογική ανίχνευση του κτίσματος.Η πρώιμη αναφορά της Καλόπετρας στα 1314 μ.Χ., μας αναγκάζει να τη συσχετίσουμε μ’ άλλα αξιόλογα μοναστήρια που ανήκουν στην ίδια εποχή, όπως ο Ταξιάρχης στο Καμμυρί, ο Αρταμίτης, το Θάρρι, το Σκιάδι, ο Αγ. Φιλήμονας Αρνίθας, το Φουντουκλί και το Φιλέρημο. Καταδεικνύεται ότι όλα μαζί αποτελούσαν κομβικά σημεία ενός εσωτερικού δικτύου του νησιού που ένωνε σπουδαία χωριά και ήλεγχε στρατιωτικές διαβάσεις. Αποτελούσαν τόπο ξεκούρασης των διερχομένων, άρα συνέλεγαν σημαντικές πληροφορίες υψίστης σημασίας. Επιπλέον, εμπόδιζαν σε περίοδο επιχειρήσεων τους επιτιθέμενους ή απέκρυπταν στρατιωτικές δυνάμεις σε μυστική αποστολή. Μετέδιδαν, ως φρυκτωρίες, μηνύματα με φωτιά που έφθαναν εγκαίρως στην πόλη της Ρόδου. Ταυτόχρονα αποτελούσαν σημαντικές οικονομικές μονάδες για τον τόπο και θεραπευτήρια ψυχής.Γραπτές ιστορικές πηγές αποδεικνύουν τη σχέση της Μονής με την οικογένεια του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας. Είναι δύο μαρμάρινες επιγραφές που σήμερα βρίσκονται εντοιχισμένες πάνω από την είσοδο του ναού. Μια μικρή που φέρει τη χρονολογία 1784 μ.Χ. και τα αρχικά ΑΛ ΞΑ ΥΨ ΒΒ ΜΛ ΔΒ (Αλέξανδρος Υψηλάντης, Βοεβόδας Μολδοβλαχίας). Μια άλλη μεγαλύτερη κτητορική επιγραφή, σε διαστάσεις 43x46 εκ. και πάχους 0,7 εκ. από την επιγραφή πληροφορούμεθα ότι ο ναός είναι αφιέρωμα του Αλέξανδρου Υψηλάντη και ανοικοδομήθηκε στα 1782 - 1784 μ.Χ. έπειτα από τάξιμο που έκανε ο ηγεμόνας στην Παναγία. Προήγηθηκε το 1779 μ.Χ. σεισμός. Την πληροφορία για το σεισμό του Σεπτεμβρίου 1779 μ.Χ. την βρήκαν γραμμένη επάνω στο μηναίο του Σεπτεμβρίου. «Γεννάται τώρα το ερώτημα πως και διατί ο Υψηλάντης κατέφυγεν εις Ρόδον και έκτισεν την μονήν της Καλόπετρας.Η παράδοση αναφέρει δύο εκδοχές:«Ενώ η κόρη του Υψηλάντου υπό βαρείας ασθενείας κατατρυχομένη ήτο ετοιμοθάνατη, η δε επιστήμη είχε παραιτηθή πάσης βοηθείας, ο Υψηλάντης καθήμενος πλησίον της κλίνης της πασχούσης θυγατρός του, εκοιμήθη και βλέπει όνειρον ότι γυνή τις δίδει φάρμακον τι προς την θυγατέρα του, ήτις γίνεται εντελώς καλά. Έντρομος αφυπνίζεται ούτος και βλέπει την θυγατέρα του να χαίρει άκρας υγείας. Έκτοτε εβασάνιζε τον Υψηλάντη η ιδέα ποία ήτο η γυνή εκείνη. Μίαν νύκτα βλέπει καθ’ ύπνους την αυτήν γυναίκα, η οποία του είπεν ότι ήτο η Καλόπετρα. Αμέσως ο Υψηλάντης με πλοία σπεύδει εις αναζήτησιν αυτής και μετά πολλάς ημέρας φέρεται εις την παραλίαν του χωρίου Θολού, όπου έμαθεν εις ποίον μέρος ευρίσκεται η Καλόπετρα, εις ην και προσέφερε τας ευχαριστίας του».Η δεύτερη εκδοχή έχει ως εξής:Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ηγεμόνας της Βλαχίας, μαζί με τους δύο γυιους του για πολλούς λόγους θεωρήθηκαν ένοχοι ανταρσίας ενάντια στην Υψηλή Πύλη και εστάλησαν εξόριστοι στη Ρόδο, που ήταν νησί εξορίας μαζί με την Κύπρο. Ήταν Σεπτέμβριος του 1782 μ.Χ. και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τα δυο παιδιά του περιέπλεαν τη Ρόδο όταν άρχισε τρομερή καταιγίδα και το πλοίο κινδύνευε. Έκαναν τάμα, να κτίσουν μοναστήρι στην Παναγιά, αν σωθούν από την τρομερή τρικυμία, όπως και τελικά έγινε. Ένα δυνατό φως χύθηκε μέσα στο σκοτάδι, το οποίο έφτανε πάνω από ένα βουνό της περιοχής του Θολού. Όταν έφθασε εκεί από όπου έβγαινε το φως, βρήκε την εικόνα της Παναγιάς, στην οποία απέδωσε από θαύμα τη σωτηρία του και ανοικοδόμησε το Ναό. Επίσης, η αβλαβής προσάραξη του Υψηλάντη στη τοποθεσία «Πιλαβάκια» της παραλίας Θολού, απέναντι ακριβώς από την Καλόπετρα σε σημείο που δεν υπήρχε λιμάνι, θα μπορούσε να θεωρηθεί  κι άλλο θαύμα προς την οικογένεια Υψηλάντη.Όσο αφορά την εικόνα της Θεοτόκου, ο Χάρης Κουτελάκης μας κάνει λεπτομερέστατη περιγραφή της εικόνας, που απεικονίζει μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, με μισοβυθισμένα καμιά εικοσαριά ιστιοφόρα. Ένα πλοίο φαίνεται μόνο να έχει διασωθεί και η σωτηρία του οφείλεται σε θαύμα της Παναγίας, που εικονίζεται στην πάνω αριστερή γωνία να ξεπροβάλλει μέσα από τον σκοτεινό ουρανό, κρατώντας στο δεξί της χέρι το βρέφος – Χριστό. Στο κάτω μέρος της εικόνας, μέσα σ’ ένα «άσπρο κυματοειδές πλαίσιο», βρίσκεται γραμμένη η λατινική επιγραφή «VOTUM FECIT ET GRATIAM ACCEPIT» δηλαδή «Ευχήν έκαμα και χάριν έλαβα». Με βάση αυτή την επιγραφή έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις. Άλλοι πιστεύουν ότι η εικόνα αφιερώθηκε από τον Υψηλάντη ως ευχαριστία, άλλοι ότι τη βρήκε εκεί και ανοικοδόμησε το ναό και άλλοι ότι είναι τάξιμο Ροδίου ναυτικού που σώθηκε.Το Μοναστήρι ήταν Κοινοβιακή Μονή και βρισκόταν σε μεγάλη ακμή ως τις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα. Διατηρούσε κελιά που χρησίμευαν για κοιτώνες των μοναχών, σαν αποθήκες και σαν αναγνωστήρια. Η προσφορά της Μονής ήταν μεγάλη στην Παιδεία. Κάθε χρόνο έδινε το ποσό των 450 γροσίων για να συντηρήσει την κεντρική σχολή.Οι Ηγούμενοι που πέρασαν από την Καλόπετρα ήταν ο Φιλόθεος, ο Βενιαμίν, ο Σαμουήλ, ο Παρθένιος και ο τελευταίος Διονύσιος Παπαδάτος. Αυτός ήταν και δάσκαλος για τα παιδιά του Θολού. Στις 1 Οκτωβρίου 1908 μ.Χ. έχουμε ένα έγγραφο – επιστολή του Διονύσιου Παπαδάτου που απευθύνεται στα «φιλόμουσα και πατριωτικά αισθήματα των ομογενών ημών και ζητεί οικονομικήν ενίσχυση η οποία διατίθεται υπέρ της σπουδαζούσης νεότητος και ουχί προς άνετον βίον και ευμάρειαν των καλογήρων…».Το Μοναστήρι, εκτός από τα κτήματα ως οικονομική μονάδα, εκμεταλλευόταν το δέντρο Ζυά που αφθονούσε, όχι μόνο για το φαρμακευτικό του έλαιο, αλλά γιατί όταν ξεραθεί, χρησιμοποιείται ως λιβάνι. Ταυτόχρονα, ο νερόμυλος στην κοιλάδα πελεκάνου εξασφάλιζε το απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα αλεύρων, ενώ η μελισσοκομία και η σηροτροφία φαίνεται να ήταν ανεπτύγμενες. Αναφέρεται ότι χρησιμοποιώντας το φαρμακευτικό έλαιο και καταφεύγοντας στην Παναγιά, εθεραπεύοντο όσοι έπασχαν από βασκανία και εγκεφαλικές νόσους.Σήμερα στη Μονή σώζονται μερικά εκκλησιαστικά βιβλία τυπωμένα στη Βενετία το 1754 μ.Χ., ένα Ιερό Ευαγγέλιο τυπωμένο στα 1745 μ.χ., ένας μπακιρένιος δίσκος με παραστάσεις του Αδάμ και της Εύας και ένα ασημένιο Δισκοπότηρο με χρονολογία του 1873 μ.Χ. Επίσης, δύο μπρούτζινοι δίσκοι του 14ου μ.Χ. αιώνα με γοτθικές επιγραφές στο χείλος, ίσως του εργαστηρίου της Νυρεμβέργης.Η Παναγιά Καλόπετρα γιορτάζει εκτός από τις 15 Αυγούστου και την Παρασκευή της Διακαινησίμου."
    }
  },
  "08156195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Μακρινής στην Σάμο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία η Μακρινή τιμάται στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Βρίσκεται στη Δυτική πλευρά του Κέρκη και είναι χτισμένη μέσα σε σπήλαιο, κατά πάσα πιθανότητα επί των ημερών του οσίου Παύλου του Λατρινού.Το ιερό βήμα του ναού είναι διακοσμημένο με Βυζαντινές τοιχογραφίες του ΙΔ΄ μ.Χ. αιώνα και πλαισιώνονται με πουλιά, ζώα και φυτά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία υπάρχουσας επιγραφής το εξωτερικό σταυροθόλιο φαίνεται πως χτίσθηκε αργότερα και περατώθηκε στις 16 Αυγούστου 1764 μ.Χ.Στο κάτω μέρος του σπηλαίου υπάρχουν μικρά κοιλώματα και πήλινα δοχεία τα οποία γεμίζουν νερό από τους σταλακτίτες. Μέσα στο σπήλαιο έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά.Η αρχαία μονή της Παναγίας της Μακρινής υπαγόταν στο Μονύδριο του Αγίου Γεωργίου Σινά της Καστανιάς και αναφέρεται σε Πατριαρχικό Σιγίλλιο του έτους 1816 μ.Χ. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή με το όνομα «ασκηταριά», επειδή εδώ ζούσαν πολλοί ασκητές."
    }
  },
  "08156295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Ολυμπιώτισσας στην Ελασσόνα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Ι.Μ. Παναγίας Ολυμπιώτισσας, το κόσμημα της πόλης της Ελασσόνας, αποτελεί το πιο σημαντικό ιστορικό μνημείο και αξιοθέατο της επαρχίας. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει το Δεκαπεντεύγουστο. Με κάθε τιμή όμως εορτάζεται στις 6 Αυγούστου και η Μεταμόρφωση του Σωτήρος στην οποία ήταν αφιερωμένη η μονή αρχικά.Η εικόνα της ΠαναγίαςΗ ονομασία «Παναγία Ολυμπιώτισσα» οφείλεται στο γεγονός ότι η εικόνα προέρχεται από παλιό μοναστήρι της Καρυάς Ολύμπου. Όταν διαλύθηκε το μοναστήρι αυτό, η εικόνα μεταφέρθηκε στη μονή της Ελασσόνας. Δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία αυτής της μεταφοράς διότι χάθηκαν τα παλιά ιστορικά στοιχεία κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, όπως αναφέρεται σε χειρόγραφο της μονής. Από το ίδιο χειρόγραφο όμως προκύπτει ότι σύμφωνα με προφορική παράδοση παλαιότερων πατέρων της μονής η μεταφορά έγινε κατά τους βυζαντινούς χρόνους.Ο θρύλος της μεταφοράςΗ μεταφορά της εικόνας συνδέεται και με ένα θρύλο, σύμφωνα με τον οποίο, μετά τη διάλυση της μονής της Καρυάς, η εικόνα της Παναγίας με θαυματουργικό τρόπο ξεκίνησε για να έρθει στη μονή της Ελασσόνας. Τη νύχτα, ένας βοσκός είδε να βγαίνει ένα περίεργο φως από σωρό αγρίων χόρτων της περιοχής. Επειδή φοβήθηκε, έριξε μια πέτρα προς το μέρος από όπου έρχονταν το φως. Ευθύς αμέσως ένιωσε να παραλύει το χέρι του και τρομαγμένος έτρεξε στην Καρυά και διηγήθηκε το γεγονός στους συγχωριανούς του. Την επόμενη μέρα πήγαν όλοι μαζί στο σημείο εκείνο και, αφού έψαξαν, βρήκαν την εικόνα της Παναγίας στην οποία ήταν σφηνωμένη η μικρή πέτρα που είχε πετάξει ο βοσκός. Αμέσως ο βοσκός μετενόησε και το χέρι του έγινε καλά, και οι κάτοικοι της Καρυάς με λιτανεία μετέφεραν την εικόνα στη μονή της Ελασσόνας όπου βρίσκεται και τιμάται μέχρι σήμερα.Η εικόνα αυτή σήμερα εκτίθεται για προσκύνημα, έχει διαστάσεις 0,66 x 0,58 μ. και καλύπτεται με μία ασημένια πλάκα. Χωρίς αυτή τη προσθήκη, η οποία είναι κι αυτή εικονογραφημένη, οι διαστάσεις της εικόνας είναι 11x7 εκ. και είναι ζωγραφισμένη πάνω σε ξύλο. Η Παναγία παριστάνεται όρθια χωρίς το θείο βρέφος, με σταυρωμένα τα χέρια σε στάση προσευχής. Πάνω στην εικόνα υπάρχει η συντομογραφία «Μήτηρ Θεού» που παραπέμπει στην τεχνοτροπία των βυζαντινών χρόνων, ενώ σε εμφανές σημείο υπάρχει και η μικρή πέτρα σφηνωμένη."
    }
  },
  "08156395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μενετές στην Κάρπαθο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το χωριό Μενετές στην Κάρπαθο βρίσκεται κτισμένη στην βορινή πλαγιά του όρους Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 350μ. Στην σημερινή θέση που είναι κτισμένη η Παναγιά των Μενετών «Η Κοίμησις της Θεοτόκου» ήταν κτισμένα τα παλιά μοναστήρια του Αγίου Δημητρίου και Παναγίας. Κάθε χρόνο γίνεται τριήμερος λαμπρός εορτασμός στις 14,15 και16 Αυγούστου."
    }
  },
  "08156495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Αληθινής στην Σύμη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08156595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μυρταριώτισσας στην Σύμη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08156695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Αρχαγγελιώτισσας στην Ξάνθη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για την Σύναξη της Παναγιάς της Αρχαγγελιώτισσας στην Ξάνθη βλέπε στις 21 Νοεμβρίου."
    }
  },
  "08156795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Γερανού στην Πάτμο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το εξωκλήσι της Παναγιάς του Γερανού, που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου της ομώνυμης περιοχής της Πάτμου, είναι ένα από τα αρχαιότερα μνημεία και από τα ωραιότερα τοπία της Πάτμου, που το επισκέπτονται δεκάδες ξένοι και ντόπιοι κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Το συμπέρασμα των αρχαιολόγων που επισκέφθηκαν την περιοχή, είναι ότι στο συγκεκριμένο σημείο, υπήρχε προχριστιανική συνοικία με τείχη και πιθανόν παλαιός ειδωλολατρικός ναός που στα ερείπια του κτίστηκε χριστιανικός ναός, που κι αυτός έπεσε και πάνω στα ερείπια του κτίστηκε ο σημερινός δίκλιτος ναός, από ψαράδες και κατοίκους του Κονσολάτο Σκάλας Πάτμου.Το εκκλησάκι κτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα μ.Χ., πάνω σε παλαιότερο κτίσμα και αποτελείται από 2 μικρούς ναΐσκους, (η Κοίμηση της Θεοτόκου και η Αγία Ιουλιανή) με ένα κοινό πρόναο και εορτάζει στις 15 Αυγούστου."
    }
  },
  "08156895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Απόλου στον Κάμπο Πάτμου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08156995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Εξώσκαλας στην Πάτμο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08157095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Ελεούσας στην Ξυνιάδα Δομοκού",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πληροφορίες για αυτήν την θαυματουργική Εικόνα της Παναγιάς διαβάστε στις 21 Ιουνίου, ημέρα ευρέσεως της Εικόνας,"
    }
  },
  "08157195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Γκαλίτς της Ρωσίας",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Λεπτομέρειες για το γεγονός βλέπε στις 28 Μαΐου."
    }
  },
  "08157295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας στη Ναύπακτο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το Μοναστήρι της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας (ή μονή Κοζίτσης) βρίσκεται πάνω από το ομώνυμο χωριό, περίπου 16 χλμ. απ' την Aνω Χώρα. Ιδρύθηκε το 1455 μ.Χ. όταν, όπως θέλει η παράδοση, ένας βοσκός από το χωριό βρήκε μια εικόνα της Θεοτόκου κάτω από ένα δέντρο που σώζεται ακόμα και σήμερα. Η εικόνα αυτή λέγεται ότι προερχόταν από το χωριό Αμπελάκια Θεσσαλίας το οποίο λεηλάτησαν οι Οθωμανοί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.Ο πρώτος ναός κτίστηκε το 1456 μ.Χ., ενώ από το 1475 μ.Χ. στην μονή βρίσκεται λάρνακα με το δεξί χέρι του Αγίου Πολυκάρπου, πρώτου επίσκοπου Σμύρνης (βλέπε 23 Φεβρουαρίου). Το μοναστήρι είναι γνωστό για τη λατρευτική εικόνα της Παναγίας, τα λείψανα του χεριού του Αγίου Πολυκάρπου, τον χρυσοκέντητο επιτάφιο και το παραδοσιακό πανηγύρι που γίνεται το Δεκαπενταύγουστο. Μέσα στο χωριό της Αμπελακιώτισσας βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος διαθέτει ένα εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο σπάνιας τέχνης που κατασκευάστηκε γύρω στα 1748 μ.Χ."
    }
  },
  "08157395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Βαρνάκοβας",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας, βυζαντινό Μοναστήρι των θρύλων και των παραδόσεων, με έτος ίδρυσης το 1077 μ.Χ. από τον «εκ Καρυών» όσιο Αρσένιο (βλέπε 8 Μαϊου), είναι το 5ο αρχαιότερο από τα Μοναστήρια της Ελλάδας. Η Βαρνάκοβα υπήρξε το προπύργιο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού (εθνική συνείδηση, γλώσσα, παραδόσεις) στα χρόνια της επιρροής των Λατίνων στη Δυτική Ελλάδα και κυρίως, κατά τη Φραγκοκρατία της ευρύτερης περιοχής και ο «κυματοθραύστης» των σχεδίων καθολικοποίησης του Ελληνισμού, που θρησκευτικά ανήκε τότε στον Πάπα της Ρώμης.Η Μονή βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Φωκίδας, στο Δήμο Ευπαλίου, 30 περίπου χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Ναυπάκτου, στον παλαιό δρόμο του Λιδωρικίου. Είναι κτισμένη πάνω σε έναν μικρό λόφο και σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων, ανάμεσα σε πυκνό δάσος από δρυς και αγριοκαστανιές, με πλουσιότατη θέα προς την ορεινή Ναυπακτία και τη Δωρίδα.Ανάμεσα στα πολλά αξιοθέατα μεγάλου αρχαιολογικού και θρησκευτικού ενδιαφέροντος της Βαρνάκοβας, δεσπόζει η εικόνα της Παναγίας, η οποία χρονολογείται από κτίσεως του ναού. Η εικόνα φέρει εμφανές ράγισμα κατά μήκος του προσώπου της Θεοτόκου, που σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες δημιουργήθηκε από τοπικό σεισμό που συνέβη στις 15 Αυγούστου 1940 μ.Χ., την ώρα του τορπιλισμού του ευδρόμου Έλλη στην Τήνο.Κατά το μεγάλο αγώνα του 1821 μ.Χ. υπήρξε κέντρο ανεφοδιασμού των μαχητών της Ρούμελης και ισχυρό οχυρό τους. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου η Ιερά Μονή Βαρνάκοβας έγινε ολοκαύτωμα (26-05-1826 μ.Χ.). Σήμερα το ιερό Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας, ανακαινισμένο, αποτελεί χώρο ψυχικής ανάτασης και πνευματικής γαλήνης φωλιασμένο μέσα σε απέραντο «Δεντριά»."
    }
  },
  "0815995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής στην Πάρο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "ΟΝΟΜΑΣΙΑΟ ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής βρίσκεται στην Παροικία, πρωτεύουσα της νήσου Πάρου, σε μικρή απόσταση από το λιμάνι της. Είναι ένας από τους αρχαιότερους και καλύτερα διατηρημένους χριστιανικούς ναούς, που βρίσκονται στην ελεύθερη ελληνική γη.Yπάρχουν δύο ονομασίες γι' αυτόν το ναό: «Καταπολιανή» και «Εκατονταπυλιανή». Μέχρι πριν λίγα χρόνια, επικρατούσε η άποψη ότι το πραγματικό όνομα του ναού είναι το πρώτο, και τούτο γιατί βρισκόταν \"κατά την πόλιν\", προς το μέρος δηλαδή της αρχαίας πόλης, και ότι το δεύτερο είναι δημιούργημα των λογίων του 17ου αιώνα μ.Χ., που θέλησαν να δώσουν μ' αυτό περισσότερη μεγαλοπρέπεια στο ναό. Νεώτερες όμως έρευνες στις πηγές απέδειξαν ότι και οι δύο αυτές ονομασίες είναι σύγχρονες και βρίσκονταν σε παράλληλη χρήση από τα μέσα του 16ου αιώνα μ.Χ. Η ονομασία Καταπολιανή αναφέρεται για πρώτη φορά σε υπόμνημα περί Νάξου και Πάρου του δούκα τα Αρχιπελάγους Ιωάννη Δ΄, του έτους 1562 μ.Χ., ενώ η δεύτερη, «Εκατονταπυλιανή», μνημονεύεται σε έγγραφο του Πατριάρχη Θεολήπτου Β΄ του έτους 1586 μ.Χ. Σήμερα η επίσημη ονομασία του ναού είναι Εκατονταπυλιανή.Η παράδοση που διασώζεται μέχρι σήμερα σχετικά με την ονομασία Εκατονταπυλιανή έχει ως εξής: «Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη».ΚΤΗΤΟΡΕΣΠολλές παραδόσεις αναφέρονται στην ίδρυση της Εκατονταπυλιανής. Η πρώτη μας πληροφορεί ότι, όταν η Αγία Ελένη μητέρα του πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, πήγαινε στην Παλαιστίνη για να βρεί τον Τίμιο Σταυρό, ήλθε με το πλοίο της στην Πάρο. Κοντά στο λιμάνι, στη θέση που βρίσκεται η Εκατονταπυλιανή, υπήρχε τότε ένας μικρός ναός. Σ' αυτόν το ναό προσευχήθηκε κι έκανε ένα τάμα: Αν βρεί τον Τίμιο Σταυρό, να κτίσει στη θέση αυτή έναν μεγάλο ναό. Η προσευχή της εισακούστηκε, βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και, πραγματοποιώντας το τάμα της, ανήγειρε αυτόν τον μεγαλόπρεπο ναό. Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι η Αγία Ελένη δεν πρόφτασε να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή της. Έδωσε όμως εντολή στον γιό της, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, ο οποίος πραγματοποίησε το τάμα της μητέρας του, κτίζοντας αυτόν το ναό.Οι έρευνες που πραγματοποίησε από το 1959 μ.Χ. έως το 1966 μ.Χ. ο αείμνηστος καθηγητής και ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος, κατά την αναπαλαίωση τηs κατονταπυλιανής, απέδειξαν ότι οι παραδόσεις που θέλουν κτήτορες του ναού τους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη είναι σωστές. Απέδειξαν δηλαδή ότι υπήρχε ναός στο σημείο αυτό, τον 4ο αιώνα μ.Χ.ΡΥΘΜΟΣΟ ναός αυτός ήταν μια σταυρική ξυλόστεγη βασιλική, η οποία από κάποια αιτία, πιθανώτατα πυρκαγιά, καταστράφηκε και ο Ιουστιανιανός την ανακατασκεύασε με το νέο ρυθμό της εποχής του, δηλαδή με θόλους και τρούλλο. Επομένως, ο ναός που θαυμάζει σήμερα ο επισκέπτης είναι ο Ιουστινιάνειος, στον οποίο μετατράπηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. το παλιό κτίσμα των αγίων και ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Ο ναός της Εκατονταπυλιανής, όλους αυτούς τους αιώνες δεν είχε παραμείνει στην Ιουστινιάνεια μορφή του. Κατά τις εποχές της φραγκοκρατίας και της τουρκοκρατίας δοκίμασε πολλές καταστροφές και λεηλασίες. Μεγάλες καταστροφές έπαθε κατά την επιδρομή του Χαϊδερίν Βαρβαρόσσα, το 1537 μ.Χ., και αργότερα κατά την επιδρομή του καπουδάν Μουσταφά Καπλάν πασά, το 1666 μ.Χ.Την μεγαλύτερη όμως καταστροφή έπαθε ο ναός κατά τους σεισμούς το 1733 μ.Χ., κατά τους οποίους κατέρρευσαν ο βόρειος και ο δυτικός θόλος και μέρος του τρούλλου. Κατά την επισκευή του, στην οποία σημαντική οικονομική συμμετοχή είχε και ο Παριανός ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Νικόλαος Μαυρογένης, έγιναν για την στερέωσή του πολλές προσθήκες, και μέσα και έξω από το ναό, οι οποίες παραμόρφωσαν τελείως την επιβλητική μορφή του, μείωσαν την φωτεινότητά του και η πρόσοψή του πήρε μια ιδιότυπη μορφή, με μια μνημειακή πύλη και τρία αιγαιοπελαγίτικα καμπαναριά.Το 1959 μ.Χ. όμως, ο αείμνηστος καθηγητής και ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος άρχισε την αποκατάσταση του ναού στην Ιουστινιάνεια μορφή του και το 1966 μ.Χ. τον απέδωσε στον θαυμασμό και την λατρεία των πιστών."
    }
  },
  "08160100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Γεράσιμος ο νέος ασκητής, που ασκήτευσε στη νήσο Κεφαλληνία",
      "short": "Όσιος Γεράσιμος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Γεράσιμος απεβίωσε την 15η Αυγούστου του έτους 1579 μ.Χ., αλλά επειδή την ήμερα αυτή πανηγυρίζετε η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείται η γιορτή του την 20ή Οκτωβρίου, τότε που έγινε η ανακομιδή του θαυματουργού λειψάνου του. Την ήμερα αυτή όμως, αναγράφηκε η μνήμη της κοιμήσεως του και γίνεται στην Κεφαλονιά μεγάλο πανηγύρι."
    }
  },
  "08160200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Νικόδημος ο Μοναχός, ο εκ Μετεώρων",
      "short": "Άγιος Νικόδημος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο νέος Οσιομάρτυρας Νικόδημος, από τα Μετέωρα, μαρτύρησε για την ευσέβεια του στις 16 Αυγούστου 1551 μ.Χ.Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσιομάρτυρα."
    }
  },
  "08160295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Θεοδώρου εν Ρωσία",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Πληροφορίες για το γεγονός βλέπε 14 Μαρτίου."
    }
  },
  "08160300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Σταμάτιος από τον Βόλο",
      "short": "Άγιος Σταμάτιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος νεομάρτυρας Σταμάτιος, καταγόταν από ένα χωριό του Βόλου, Άγιος Γεώργιος ονομαζόμενο, της επαρχίας Δημητριάδος. Ήλθε κάποτε σαν πρεσβευτής των συγχωριανών του στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να παραπονεθεί για τις αδικίες κάποιου αγά σε βάρος των συμπατριωτών του, κατά την είσπραξη των φόρων. Εκεί όμως, αντί να δικαιώσουν την παρουσία του, τον συνέλαβαν και τον πίεζαν να δεχτεί τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Σταμάτιος, αφού απέρριψε όλες τις κολακείες, τις υποσχέσεις και τους φοβερισμούς των Τούρκων, αποκεφαλίστηκε στις 16 Αυγούστου 1680 ημέρα Δευτέρα, μπροστά στο παλάτι, στην Αγία Σοφία. Μαρτύριο του Αγίου, που συνέγραψε ο μοναχός Ιάκωβος ο Αγιορείτης το 1680, βρίσκεται στον υπ' αριθμ. 805 Κώδικα της Μονής Βατοπεδίου, φ. 12α-14."
    }
  },
  "08160400": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Νείλος ο Ερικούσιος",
      "short": "Όσιος Νείλος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Νείλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Ιωάννου Λασκάρεως, αδελφού του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως, που βασίλευσε στη Νίκαια το 1204 μ.Χ.Ο Όσιος Νείλος από τον διωγμό των Λατίνων, κατέφυγε στα παράλια του Πόντου στη Μονή Ακοίμητων, όπου ηγούμενος ήταν ο Όσιος Μάρκελος, ο οποίος τον χειροτόνησε Μοναχό με το όνομα Νείλος, από Νικόλαος, που ήταν το αρχικό του.Μετά από χρόνια, το 1261 μ.Χ., ο Νείλος επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη, πήρε χρήματα από τη μητέρα του και έφυγε στα Ιεροσόλυμα, όπου έμεινε έξι χρόνια.Κατόπιν επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να εξοριστεί από τον λατινόφρονα αυτοκράτορα Μιχαήλ Α' τον Παλαιολόγο στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη Μονή Ιβήρων έμεινε 10 χρόνια.Έπειτα, κλήθηκε από τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο και αφού έλαβε χρήματα από την αδελφή του, ταξίδεψε σε πολλούς τόπους της Μεσογείου. Κατέληξε σ' ένα ερημονήσι, την Ερικούσα, απ' όπου πήρε και την επωνυμία Ερικούσιος. Το νησί αυτό ήταν κοντά στην Κέρκυρα και ασκήτευσε εκεί 10 χρόνια.Κατόπιν πέρασε στην Ήπειρο, όπου στη Θεσπρωτία έκτισε τη Μονή Ιερομερίου. Εκεί, μετά από πολλούς ασκητικούς αγώνες, έφθασε σε βαθιά γεράματα και απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08160495": {
    "name": {
      "nominative": "Η εν τω Ναώ της Ζωοδόχου Πηγής εξάντλησις του Αγιασμού και αύθις ανάδοσις",
      "short": "Η εν"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08160595": {
    "name": {
      "nominative": "Μνήμη Σεισμού",
      "short": "Μνήμη Σεισμού"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Tη αυτή ημέρα συνέφθασε και η μνήμη της μετά οικτιρμών επενεχθείσης ημίν εν τοις πάλαι χρόνοις, φοβεράς απειλής του σεισμού, ης παρ’ ελπίδα πάσαν ελυτρώσατο ημάς ο Πανοικτίρμων Θεός."
    }
  },
  "08160600": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Απόστολος ο Νέος",
      "short": "Άγιος Απόστολος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το 1667. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω. Σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και το 1682 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν σ' ένα καπηλιό. Ο Απόστολος, επειδή ήταν και τουρκομαθής, ανέλαβε την υποστήριξη των αγρίως φορολογουμένων συμπατριωτών του, και απέδωσε αυτοπροσώπως αναφορά τους στον αρχιευνούχο. Κατά την επίδοση αυτή, ανέπτυξε και προφορικά με μεγάλη παρρησία τα δίκαια παράπονα των συμπατριωτών του. Λόγω αυτής της παρρησίας, φυλακίστηκε και με ψεύτικες κατηγορίες καταδικάστηκε σε θάνατο. Έτσι δέχτηκε το στεφάνι του μαρτυρίου, αποκεφαλισθείς στις 16 Αυγούστου 1686 στην Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν 19 χρονών."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Θεῖον βλάστημα τῆς Θεσσαλίας, νέον καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, ἀνεδείχθης Νεομάρτυς Ἀπόστολε, ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ ἀθλήσας στερρότατα, τῆς εὐσέβειας τὴν δόξαν ἐτράνωσας. Ἄλλα πρέσβευε Κυρίω τῷ Σὲ δοξάσαντι, δωρήσασθαι ἤμιν τὸ μέγα ἔλεος.",
          "Type": "1",
          "Tone": "3"
        }
      }
    }
  },
  "08160700": {
    "name": {
      "nominative": "Εύρεσις των τιμίων λειψάνων των Αγίων Σεραφείμ, Δωρόθεου, Ιάκωβου, Δημήτριου, Βασίλειου και Σαράντη",
      "short": "Εύρεσις των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Γι' αυτούς δεν αναφέρουν τίποτα οι Συναξαριστές. Ακολουθία τους συνέταξε ο π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Υπάρχει όμως παλιό χειρόγραφο, που φυλάσσεται στον φερώνυμο Ναό των Αγίων στα Μέγαρα Αττικής, που μας πληροφορεί ότι η εύρεση των τιμίων λειψάνων τους έγινε το έτος 1798 μ.Χ. σε τοποθεσίες της πόλεως των Μεγάρων, μετά από εμφάνιση τους σε όνειρο ενός εννιάχρονου παιδιού, που ονομαζόταν Παΐσιος."
    }
  },
  "08160795": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Μακάριος Αρχιεπίσκοπος",
      "short": "Άγιος Μακάριος Αρχιεπίσκοπος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η μνήμη του αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 103), χωρίς να δηλώνεται η αρχιεπισκοπή του. Ίσως να ήταν κάποιος από τους Αρχιεπισκόπους του Ιεροσολυμιτικού θρόνου."
    }
  },
  "08160800": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τριακοντατρείς Μάρτυρες από την Παλαιστίνη",
      "short": "Άγιοι Τριακοντατρείς"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν όλοι δια ξίφους."
    }
  },
  "08160900": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αλκιβιάδης",
      "short": "Άγιος Αλκιβιάδης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Αλκιβιάδης μαρτύρησε δια πυρός. Ίσως είναι ο ίδιος μ' αυτόν της 2ας Ιουνίου."
    }
  },
  "08164596": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου κτίτορας της Ιεράς Μονής Πεντέλης",
      "short": "Όσιος Τιμόθεος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Τιμόθεος γεννήθηκε στο χωριό Κάλαμος Αττικής το έτος 1510. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και του δίδαξε τα πρώτα χριστιανικά γράμματα. Από παιδί ο Τιμόθεος διακρινόταν για το αγνό ήθος του και την ευλάβεια του στα θεία. Σπούδασε τα Ιερά γράμματα στην Αθήνα με τη βοήθεια του τότε επισκόπου Ωρωπού. Μετά τις σπουδές του, επέστρεψε στον Ωρωπό, κοντά στον προστάτη του Επίσκοπο, ο όποιος τον χειροτόνησε διάκονο και κατόπιν ιερέα. Μετά τον θάνατο του επισκόπου αυτού, τη θέση του ανέλαβε ο Τιμόθεος. Τόσο όμως μεγάλο ήταν το πνευματικό έργο του Τιμοθέου στον λαό του Θεού, ώστε αργότερα εκλέχτηκε Αρχιεπίσκοπος Ευρίπου (Χαλκίδος). Οι δυσκολίες όμως της εποχής εκείνης, ανάγκασαν τον Τιμόθεο να καταφύγει το 1575 στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Κάλαμο Αττικής. Εκεί, αναχώρησε στο όρος της Πεντέλης, όπου το 1578 έκτισε την Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και αργότερα πήρε το όνομα του Οσίου αυτού Πατρός. Το 1590 πήγε στο νησί Κέα (Τζια), όπου στις 16 Αυγούστου παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του. Η αγία του κάρα σώζεται μέχρι ση μέρα στην Ιερά Μονή Πεντέλης."
    }
  },
  "0816995": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Δανιήλ ο Μετεωρίτης",
      "short": "Όσιος Δανιήλ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08170000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ηλίας ο Νέος",
      "short": "Όσιος Ηλίας"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Ηλίας ο Νέος ήταν ιδρυτής Μονής και αναχωρητής. Καταγόταν από τη Σικελία και προφήτευσε την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ταξίδεψε στην Πελοπόννησο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ασθένησε και κατά την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη κατέλυσε στον ναό των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Δημητρίου. Πέθανε την 17η Αυγούστου του 903, οπότε και η μνήμη του."
    }
  },
  "08170200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου",
      "short": "Άγιος Δημήτριος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Στύλος και εδραίωμα των σκλαβωμένων Ελλήνων ο μοναχός Δημήτριος, γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Πίνδου στα τέλη του 18ου μ.Χ. αιώνα. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Πατρίδας του, όπου με προσευχή και νηστεία εξάγνισε το σώμα και την ψυχή του. Μετά την κατάπνιξη, από τον Αλή Πασά το 1808, της επανάστασης που υποκίνησε ο παπα Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι του και γύριζε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και διδάσκοντας υπομονή στις θλίψεις. Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς και τον φυλάκισε. Κατόπιν διέταξε τον άγριο βασανισμό του. Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε μέγγενη και κατόπιν αφού τον κρέμασαν ανάποδα τον έκαιγαν από κάτω με φωτιά. Βλέποντας κάποιος Τούρκος την γενναιότητα του Δημητρίου, πίστεψε στον Χριστό και έπειτα μαρτύρησε. Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ' έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ' έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ημέρες. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, το έτος 1808. Το μαρτύριο του συνέγραψε ο πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα Ε. Pouqueville.(Το μαρτύριο του οσιομάρτυρα Δημητρίου, αντέγραψε κατόπιν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα αυτού. Στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει τη μνήμη του Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου)."
    }
  },
  "08170495": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Αίγλων",
      "short": "Όσιος Αίγλων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Αίγλων ήταν αναχωρητής, που έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08170595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Αρματίου, βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη σε κάποιο μοναστήρι που βρισκόταν στην περιοχή Αρμάτιο. Η περιοχή, έλαβε το όνομα της από τον Στρατιωτικό Αρμάτιο, ανιψιό του τυράννου Βασιλίσκου την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Ζήνων (474 - 494 μ.Χ.).Ο εορτασμός της θαυματουργού εικόνας καθιερώθηκε για να τιμήσει την νίκη της Ορθοδοξίας επί των εικονομάχων.Η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Αρματίου εορτάζει δύο φορές τον χρόνο, στις 21 Ιουλίου και στις 17 Αυγούστου."
    }
  },
  "08170695": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Μακάριος ο Οσιομάρτυρας",
      "short": "Άγιος Μακάριος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η μνήμη του Αγίου Μακαρίου αναφέρεται στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του Γεδεών (σελ. 158). Μαρτύρησε υπέρ των αγίων εικόνων στα χρόνια του αυτοκράτορα Κοπρώνυμου το 768 μ.Χ. Ήταν μοναχός στο βουνό του Αυξεντίου."
    }
  },
  "08180000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιοι Βαρνάβας, Σωφρόνιος και Χριστόφορος",
      "short": "Όσιοι Βαρνάβας,"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε σαφή βιογραφικά τους στοιχεία. Μόνο από το «Νέον Λειμωνάριον» μαθαίνουμε ότι απεβίωσαν ειρηνικά κατά το έτος 412 μ.Χ.Απ' αυτούς ο Βαρνάβας ήταν ιδρυτής της Μονής Σουμελά, ο Σωφρόνιος ήταν ανεψιός του, και οι δύο ήταν στην καταγωγή Αθηναίοι. Ο δε Χριστόφορος καταγόταν από την Τραπεζούντα και υπήρξε νέος Ιδρυτής της Μονής Σουμελά, μετά την ερήμωση της."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08180200": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης",
      "short": "Όσιος Σωφρόνιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στην Ήπειρο από γονείς ευσεβείς το 18ο αιώνα μ.Χ. Από μικρός διακρινόταν για την σεμνή ζωή του και τον σεβασμό του στα θεία.Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, οι γονείς του τον πάντρεψαν παρά τη θέληση του με μια σεμνή γυναίκα. Αλλά τη νύχτα του γάμου, έφυγε στο Άγιον Όρος.Εκεί, στη σκήτη της Αγίας Άννας δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός. Αργότερα χειροτονήθηκε Ιερέας και έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Η ζωή του υπήρξε ενάρετη και αγγελική. Η πνευματική του τελειότητα ήταν παράδειγμα όχι μόνο στους αδελφούς της Σκήτης της Αγίας Άννας, αλλά και σ' όλο το Άγιον Όρος. Έτσι οσιακά αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἀκριβῶς μιμησάμενος, μέτοχος αὐτῶν ἀνεδείχθης, θεοφόρε Σωφρόνιε, ὁσίως γὰρ βιώσας ἐπὶ γῆς, τῶν θείων δωρεῶν ἐν οὐρανοίς, ἠξιώθης καὶ παρέχεις πάσιν ἠμιν, τὴν χάριν σου τοὶς κράζουσι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληρούντι διὰ σοῦ, ἠμῶν τὰ αἰτήματα.",
          "Type": "1",
          "Podoben": "Τῆς",
          "Tone": "1"
        }
      }
    }
  },
  "08180295": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Πένητες Μάρτυρες",
      "short": "Άγιοι Πένητες Μάρτυρες"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Πένητες οι Μάρτυρες, θανατώθηκαν από τον Λικίνιο δια πυρός, επειδή κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού. Το ναό αυτό έκτισαν οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος (βλέπε 18 Αυγούστου). Τα χρήματα όμως που τους έδωσε ο βασιλιάς αυτός για την ανέγερση του ναού, οι άγιοι τα έδωσαν στο πλήθος αυτό των φτωχών, οι όποιοι, κατόπιν, με προτροπή των Αγίων Φλώρου και Λούρου, κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού και τον μετέτρεψαν, τρόπον τινά, σε χριστιανικό."
    }
  },
  "08180300": {
    "name": {
      "nominative": "Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Αρσενίου του νέου, εν Πάρω",
      "short": "Ανακομιδή των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε βιογραφικό του σημείωμα στην κυρίως μνήμη του την 31η Ιανουαρίου."
    }
  },
  "08180400": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ιουλιανή πλησίον του Στροβίλου",
      "short": "Αγία Ιουλιανή"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας. Πιαθνώς να είναι η ίδια με αυτή της 21ης Δεκεμβρίου, που μαρτύρησε στη Νικομήδεια."
    }
  },
  "08180500": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Λέων",
      "short": "Άγιος Λέων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Λέων μαρτύρησε στα παράλια των Μύρων της Λυκίας. Πιθανώς να είναι ο ίδιος με αυτόν της 18ης Φεβρουαρίου."
    }
  },
  "08180595": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τέσσερις Όσιοι Ασκητές",
      "short": "Άγιοι Τέσσερις"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Τέσσερις Όσιοι Ασκητές απεβίωσαν ειρηνικά. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο τους."
    }
  },
  "08190000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Θεοφάνης ο νέος και θαυματουργός",
      "short": "Όσιος Θεοφάνης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Θεοφάνης γεννήθηκε στα Ιωάννινα, στις αρχές του 16ου αιώνα μ.Χ. Πήγε στο Άγιο Όρος, όπου στη Μονή Δοχειαρίου εκάρη μοναχός και αργότερα, λόγω της οσιακής ζωής του, εξελέγη ηγούμενος της εν λόγω Μονής. Μετά από μία περιπέτεια με τον ανεψιό του, κατέληξε σ' ένα όρος της Νάουσας της Μακεδονίας, όπου έκτισε Μονή και ναό στο όνομα των Αρχαγγέλων. Η ζωή του υπήρξε πραγματικά άγια και γι' αυτό μετά τον θάνατο του, η σεβάσμια κάρα του, που μεταφέρθηκε στη Μονή της Νάουσας, έγινε αφορμή πολλών θαυμάτων."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Βλαστὸς Ἰωαννίνων ἀνεδείχθης περίδοξος, καὶ θεῖος πολιοῦχος τῆς Ναούσης θεόφανες- ὡς ἄγγελος γὰρ ζήσας ἐπὶ γῆς, θαυμάτων ἐκομίσω δωρεάν, καὶ παρέχεις τᾶς ἰάσεις τοὶς εὐλαβῶς, προστρέχουσι τὴ σκέπη σου. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.",
          "Type": "1",
          "Podoben": "Τῆς",
          "Tone": "1"
        }
      }
    }
  },
  "08190100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Γεννάδιος της Κοστρομά",
      "short": "Όσιος Γεννάδιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε πληροφορίες για τον βίο του Ρώσου Οσίου."
    }
  },
  "08191100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Ευτυχιανός ο στρατιώτης και Στρατήγιος",
      "short": "Άγιοι Ευτυχιανός"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Ευτυχιανός ο στρατιώτης και Στρατήγιος μαρτύρησαν δια πυρός."
    }
  },
  "08200000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Λούκιος ο βουλευτής",
      "short": "Άγιος Λούκιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Λούκιος ο βουλευτής φόρεσε το στεφάνι του μαρτυρίου στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (299 μ.Χ.). Καταγόταν από την Κυρήνη της Λιβύης, και ήταν ένας από τους βουλευτές της. Αν και ειδωλολάτρης, ακολουθούσε το νόμο της συνείδησης και διακρινόταν για την επιεική και φιλάνθρωπη συμπεριφορά του.Όταν λοιπόν ο επίσκοπος Κυρήνης Ιερομάρτυρας Θεόδωρος (βλέπε 4 Ιουλίου) φανέρωσε στο μαρτύριο του τους θαυμάσιους θησαυρούς της χριστιανικώτατης ψυχής του, ο Λούκιος ελκύστηκε και δέχτηκε το άγιο βάπτισμα. Αφού άναψε μέσα του η χριστιανική φλόγα, μπόρεσε να φέρει στην αλήθεια του Ευαγγελίου και τον έπαρχο Διγνιανό. Και οι δύο κατόπιν πήγαν στην Κύπρο, όπου εργάστηκαν για τη διάδοση της πίστης.Αλλά και εκεί ο διωγμός κατά των χριστιανών ήταν στο αποκορύφωμα του. Εκεί λοιπόν και ο Λούκιος, αφού συνελήφθη, πήρε το μαρτυρικό στεφάνι με αποκεφαλισμό."
    }
  },
  "08200100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Ηλιόδωρος και Δοσάς",
      "short": "Άγιοι Ηλιόδωρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Ηλιόδωρος και Δοσάς (ή Δοσαί ή Σοδάς) έζησαν επί βασιλείας Σαβωρίου, που ήταν βασιλιάς των Περσών. Αυτός λοιπόν, με τα στρατεύματα του, κατέλαβε μια πόλη των Ρωμαίων και άρχισε να γκρεμίζει τους ναούς των χριστιανών και να καίει τις άγιες εικόνες. Τότε ο Ηλιόδωρος, που τότε ήταν 95 χρονών, μαζί με τον Δοσά, παρουσιάστηκαν στον ασεβή βασιλιά και του έκαναν δριμύτατες παρατηρήσεις, ομολογώντας συγχρόνως τον Χριστό Θεό αληθινό. Τότε ο Σαβώρ τους βασάνισε σκληρά και ανελέητα. Αφού έκοψε τις μύτες τους, τελικά τους θανάτωσε καίγοντας τα κεφάλια τους."
    }
  },
  "08200298": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Θεοχάρης ο Νεαπολίτης, από τη Μικρά Ασία",
      "short": "Άγιος Θεοχάρης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το έτος 1740 μ.Χ., επί Σουλτάνου Αχμέτ και Ιμπραήμ Πασά γενικού διοικητή της Μικράς Ασίας, εκδόθηκε διάταγμα συγκέντρωσης των αγοριών των χριστιανών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μέσα σ' αυτά βρέθηκε και ο ορφανός Θεοχάρης. Κάποια μέρα όμως, ο δικαστής της Νεάπολης (Νέβσεχηρ) Καππαδοκίας, είδε τον Θεοχάρη μέσα στο στρατόπεδο, του άρεσε και τον πήρε στο σπίτι του να περιποιείται τα ζώα του.Η ευσέβεια και η ομορφιά του Θεοχάρη, έκαναν τον δικαστή να του προτείνει να γίνει γαμπρός του, αφού όμως γίνει πρώτα μωαμεθανός. Ο Θεοχάρης με θάρρος απάντησε. «Αφέντη μου, εγώ γεννήθηκα χριστιανός, και δεν μπορώ να αρνηθώ την πίστη του Σωτήρα μου και των πατέρων μου». Ο Οθωμανός δικαστής, θεώρησε την απάντηση προσβλητική και τον απείλησε με βασανιστήρια. Τότε ο Θεοχάρης έτρεξε στον Ναό του Αγίου Γεωργίου και μετάλαβε των αχράντων Μυστηρίων. Όταν του έκανε και πάλι πρόταση γάμου με την κόρη του ο δικαστής, ο Θεοχάρης σταθερά αρνήθηκε. Τότε μετά από σκληρά βασανιστήρια, τον οδήγησαν έξω από την πόλη της Νεάπολης, οπού τον λιθοβόλησαν και κατόπιν τον απαγχόνισαν, μεσημέρι στις 20 Αυγούστου 1740 μ.Χ.Το 1923 μ.Χ. τα λείψανα του Αγίου Θεοχάρη ήλθαν στην Θεσσαλονίκη και τοποθετήθηκαν στον Ναό της Αγίας Αικατερίνης, όπου και σήμερα βρίσκονται."
    }
  },
  "08200495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Σέβηρος και Μέμνων ο Κεντυρίων",
      "short": "Άγιοι Σέβηρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Σεβήρος ήταν από την Σίδη της Παμφυλίας, γιος του Θρακιώτη Πετρωνίου και της Μυγδονίας. Αυτός λοιπόν, όταν ήλθε στη Φιλιππούπολη και είδε τους Τριανταεπτά Αγίους Μάρτυρες (βλέπε 20 Αυγούστου) να αγωνίζονται γενναία για τον Χριστό, με θάρρος ομολόγησε και αυτός τον ένα και αληθινό Θεό. Αμέσως τότε ξέσχισαν τις σάρκες του με σιδερένια πυρακτωμένα νύχια, κατόπιν τον πριόνισαν, έπειτα του φόρεσαν σιδερένια πυρακτωμένη ζώνη και στο τέλος τον αποκεφάλισαν.Παρόμοια βασανιστήρια υπέστη και ο Μέμνων, που και αυτός με τόλμη ομολόγησε τον Χριστό. Τελικά αυτόν, τον έκαψαν ζωντανό μέσα σε αναμμένο καμίνι."
    }
  },
  "082005": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τριανταεπτά Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη Βιζύη της Θράκης",
      "short": "Άγιοι Τριανταεπτά"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Απ' αυτούς τους Αγίους, άλλοι μεν ήταν από το Βυζάντιο, άλλοι δε από την Φιλιππούπολη.Συνελήφθησαν στη Βιζύη της Θράκης από τον έπαρχο Απελλιανό, και επειδή ομολόγησαν με θάρρος την αληθινή πίστη τους στον Χριστό, στην αρχή τους έκοψαν τα πόδια και τα χέρια και έπειτα τους έκαψαν ζωντανούς μέσα σε αναμμένο καμίνι.Ο δε Παρισινός Κώδικας 1587, αναφέρει και κατάλογο ονομάτων τους ως εξής: Σευήρος, Ωρίωνας, Αντιλίνος, Μολίας, Ευδαίμονας, Σιλουανός, Σαβίνος, Ευστάθιος, Στράτωνας και Βόσβας από το Βυζάντιο, από δε τη Φιλιππούπολη Τιμόθεος, Παλμάτος, Μεστός, Νίκωνας, Δίφιλος, Δομετιανός, Μάξιμος, Νεόφυτος, Βίκτωρας, Ρίνος, Σατορνίνος, Επαφρόδιτος, Κερκάς, Γάιος, Ζωτικός, Κρονίονας, Ανθάνας, Εύρος, Ζωΐλος, Τύραννος, Αγαθός, Πανσθένης, Αχιλλέας, Πανθήριος, Χρύσανθος, Αθηνόδωρος, Παντολέοντας, Θεοσεβής, Γενέθλιος και Μέμνονας.Στο δε Πατμιακό Κώδικα 266, αναφέρονται την 24η Αυγούστου και στο σύνολο τους 33 και με κάποιες διαφορές στα ονόματα τους, σε σχέση με τον Παρισινό Κώδικα. «ὴ αὕτη ἥμερα ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Σεβήρου καὶ Μέμνονος τῶν ἐν Θρᾴκῃ μαρτυρησάντων, ὧν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα: Ρίων, Ἀνειτυλλιανός, Σαβίνος, Εὐστάθιος, Στρατῖων, Βόσβας, οὗτοι εἴσι Βυζάντιοι. Τιμόθεος δὲ καὶ Παλμάτιος, Μεστός, Νικῶν, Δίφιλος, Δομέτιος, Μάξιμος, Νεόφυτος, Βίκτωρ, Βίνος, Σατορνίνος, Ἐπαφροδίτης, Κέρκος, Γάιος, Ζωίλος, Τύραννος, Ἀγαθός, Παρθένος, Ἀχιλλεύς, Πανθήριος, Χρύσανθος, Ἀθηνόδωρος, Παντολέων, Θεόσεβρος, Γενέθλιος, Ὧρος, οὗτοι Θράκες ὑπῆρχον ἐπὶ Διοκλητιανοὺ καὶ Μαξιμιανοὺ τῶν βασιλέων»."
    }
  },
  "08200595": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Φωτεινή «έξω της θύρας των Βλαχερνών»",
      "short": "Αγία Φωτεινή"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ίσως να πρόκειται περί εγκαινίων ναού της Αγίας Φωτεινής στην τοποθεσία αυτή. Δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες."
    }
  },
  "08200695": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ιερόθεος Α' Επίσκοπος Ουγγαρίας",
      "short": "Άγιος Ιερόθεος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η διακήρυξης της αγιότητάς του έγινε το καλοκαίρι του 2000 μ.Χ. από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
    }
  },
  "08200795": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Στέφανος Α' Βασιλεύς Ουγγαρίας",
      "short": "Άγιος Στέφανος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η διακήρυξης της αγιότητάς του έγινε το καλοκαίρι του 2000 μ.Χ. από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
    }
  },
  "08201200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Ρηγίνος και Ορέστης «οι εν Κύπρω»",
      "short": "Άγιοι Ρηγίνος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Ρηγίνος και Ορέστης είναι άγνωστοι στους Συναξαριστές. Η μνήμη τους γινόταν στην Κύπρο, οπού υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο από τους ειδωλολάτρες.Κατάγονταν από τη Χαλκηδόνα (μάλλον Καρχηδόνα), όπου συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα και διότι ήταν χριστιανοί φυλακίστηκαν. Όταν ελευθερώθηκαν κατέφυγαν στην Κύπρο, όπου, κοντά στη Λεμεσό, μαρτύρησαν για τη χριστιανική τους πίστη.Τις πληροφορίες αυτές τις έχουμε από την Ακολουθία τους, που εκδόθηκε στη Λεμεσό το 1902 μ.Χ. (βλ. και Delehaye, Les Saints de Chypre, σελ. 271).Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο φυλλάδιο του Πρεσβύτερου Χαράλαμπου Νεοφύτου (Λεμεσός 1995)."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08210195": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Αλέξανδρος «ο εν Ικονίω»",
      "short": "Όσιος Αλέξανδρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η μνήμη του Οσίου Αλέξανδρου αναγράφεται στο Σιναϊτικό κώδικα 631. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του."
    }
  },
  "08220195": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Αριάδνη η Βασίλισσα",
      "short": "Αγία Αριάδνη"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Άγνωστη στους Συναξαριστές, αναφέρεται στον Συναξαριστή του Delehaye κατά τον Κωδ. του Οξονίου Τ. III. 16 και τον Παρισινό Κωδ. 1617 (στις 23 Αυγούστου). Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας."
    }
  },
  "08230295": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αντώνιος επίσκοπος Σάρδης",
      "short": "Άγιος Αντώνιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Αντώνιος επίσκοπος Σάρδης είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναφέρεται, μαζί με τον Μάρτυρα Λούππο, στον Σιναϊτικό Κώδικα 631. Ο Αντώνιος αυτός ήταν επί εποχής Νικολάου του Μυστικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ο όποιος κατά τη δεύτερη πατριαρχία του (912-925), έστειλε στον Αντώνιο θερμή φιλική επιστολή, που αναδημοσίευσε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σάρδεων Γερμανός στο Παράρτημα της μελέτης του, περί της Εκκλησίας των Σάρδεων σ. 106. Στον προαναφερθέντα Σιναϊτικό Κώδικα, υπάρχει κοινός Κανόνας Παρακλητικός στον Μάρτυρα Λούππο και τον Αντώνιο επίσκοπο Σάρδεων."
    }
  },
  "08230395": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Νικόλαος ο Σικελιώτης",
      "short": "Όσιος Νικόλαος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Νικόλαος γεννήθηκε στη Σικελία, από την οποία πήρε και το όνομά του. Αγαπούσε τη μοναχική ζωή και οδηγήθηκε από την Πρόνοια του Θεού στο όρος Νεότακος (σήμερα λέγεται Σκοτεινή) της Εύβοιας. Επειδή το μέρος που του υπεδείχθη δεν είχε νερό, ο Άγιος χτύπησε μία πέτρα και ανέβλυσε νερό.Αργότερα, συνελήφθη από Αγαρηνούς πειρατές και όταν αυτοί αποφάσισαν να τον μεταφέρουν με πλοίο μαζί με πολλούς άλλους χριστιανούς κινδύνεψαν απο τρικυμία και δίψα. Ο Όσιος, ύστερα από θερμή προσευχή κατέπαυσε την τρικυμία και μετέβαλε τα αλμυρά νερά σε γλυκά για να πιουν οι επιβαίνοντες του πλοίου. Εξεπλάγησαν οι Αγαρηνοί από τα θαυμαστά γεγονότα και τον επανέφεραν στο μοναστήρι του και απελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους."
    }
  },
  "08230495": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Χαράλαμπος ο Νεοφανής",
      "short": "Όσιος Χαράλαμπος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
    }
  },
  "08230595": {
    "name": {
      "nominative": "Μετακομιδή του Ιερού λειψάνου του Οσίου Κασσιανού",
      "short": "Μετακομιδή του"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε πληροφορίες για το γεγονός της μετακομιδής του Ιερού λειψάνου του Οσίου Κασσιανού. Για τον Όσιο Κασσιανό βλέπε στις 2 Οκτωβρίου."
    }
  },
  "08230695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς του Μαλίκη",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγία μας είναι το πνευματικό στόλισμα της Ορθοδοξίας, γι’ αυτό σε κάθε μέρος της Ελλάδας υπάρχει και από ένα σεβάσμιο εικόνισμα της, που φανερώνει το άπειρο κάλλος της Θεομήτορος, το οποίο γίνεται μαγνήτης σε κάθε πιστό άνθρωπο. Μια τέτοια ιερή και θαυματουργή εικόνα, που ευρίσκεται τοποθετημένη στο αριστερό κλίτος του εν Ύδρα Μοναστηρίου είναι και η πασίγνωστος «Παναγιά του Μαλίκη» (Παναγιά η Μαλίκαινα), από το επίθετο του δωρητή, όπως χαρακτηριστικός αναγράφεται εις το κάτω μέρος της εικόνος: «Παναγία μήτερ Θεού Λόγου κόρη, ευχάς δέδεξο καρδιάς τεθλιμμένης αναξίου σου οικέτου δώρον δέχου, σπουδή και δαπάνη Βασιλείου Μαλίκη…». Η ιερά εικόνα φέρει χρονολογία 29 Αυγούστου 1858, και είναι έργον αγνώστου Ιερομονάχου Ζωγράφου εκ Χίου όπως μαρτυρεί και άλλη σύντομος επιγραφή: «της μερίδος δεξιόν παραστάτην αναξίου μου ζωγράφου Χίου…», ο οποίος διέμενε πλησίον της Εκκλησίας του Χριστού στην Κιάφα.Η Εικόνα του Μαλίκη ανήκε εκ κληρονομιάς εις την Κυριακούλα σύζυγο Σταματίου Γλιάτη το γένος Μαλίκη. Η οικία όπου φυλασσόταν η εικόνα ερειπωμένη σήμερον ευρίσκετο μπροστά από τον πρώτο ιστορικό Ναό Γεννήσεως του Χριστού (1640) του ιερέως Αντωνίου Νέγκα – Μπουρντάβερτη. Μετά τον θάνατο ο υιός της Γεώργιος Σταμ. Γλιάτης παρέδωσε την εικόνα στον συγγενή της μητέρας του Νικόλαο Δρίβα ο οποίος δεν δέχτηκε να κρατήσει την θαυματουργό εικόνα στη οικία του και έτσι την αφιέρωσε εις τον Καθεδρικόν Ναός της Παναγίας όπου έκτοτε φυλάσσεται σε περίτεχνο ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι έργον Φάνη Νομικού και δωρεά της μακαριστής αρχοντίσσης Αννέζως Ε. Ραφαλιά. Η εικόνα μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι στις 9-10-1927 με λιτανευτική πομπή προεξάρχοντος του μακαριστού Μητροπολίτου Ύδρας κυρού Προκοπίου του Καραμάνου.Στο κέντρο ιστορείται σε όρθια στάση εν προτομή η Παναγία κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της απ’ τα Δεξιά, Βρεφοκρατούσα - Δεξιοκρατούσα και χαρακτηρίζεται ως η «χρυσορωιάτησσα – Ελεούσα» και πέριξ αυτής ιστορούνται διάφορες παραστάσεις θαυμάτων με σύντομο χρονικό της εικόνος Παναγίας της Κύκκου της οποίας τυγχάνει και πιστόν αντίγραφον όπως λέγει η παράδοσις ιστορήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Είναι επτανησιακής τεχνοτροπίας και το σώμα της Παναγίας καλύπτεται από ασημένιο περίτεχνο κάλυμμα. Το κεφάλι της είναι σκεπασμένο σεμνά και σοβαρά με το «μαφόριο» που πέφτει στον ώμο της απλόχωρο αφήνοντας να φαίνεται το γλυκύτατο πρόσωπό της και τα χέρια. Το μέτωπο της είναι σαν μελαχροινό φίλντισι, αγνό απλό και κατακάθαρο. Έχει το κεφάλι της γυρτό κατά την πλευρά του Κυρίου και η έκφραση της είναι πιο «αισθηματική» όπως θα έλεγε και ο Φ. Κόντογλου ενώ πάνω από την κεφαλή της στέκεται το στέμμα της ανάστασης όλου του κόσμου. Μια ταινία σε λευκό φόντο «κυκλώνει» την Παναγία όπου και αναγράφονται στην δεξιά πλευρά τα εξής; «Θεοτόκε παντάνασσα των ορθοδόξων το καύχημα αιρετικών τα φρυάγματα ων τα πρόσωπα καταίσχυνων των μη προσκυνούντων μηδέ τιμώντων Πάναγνε την σεβάσμιον εικόνα σου». Και στην αριστερή πλευρά: «Αγνή Παναγία ευσυμπαθής υφάπλωσον κόρη τας αγκάλας σων οικτιρμών και δέξαι Παρθένε τους σους δούλους, πάντας υπό την σκέπην την σην καταφεύγοντας».Ο λαός της ιστορικής νήσου Ύδρας περιβάλλει με ιδιαίτερη τιμή και λατρεία την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Μαλίκη και σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες η ιερά εικόνα μεταφερόταν στα σπίτια προς αγιασμόν και ευλογία. Όταν υπήρχε ασθενής και επρόκειτο να ιαθή αυτοί που την μετέφεραν την αισθάνονταν ελαφριά και το πρόσωπο της έλαμπε (ροδόχρουν χρώμα), ενώ αντιθέτως εάν του ασθενούς η κατάστασις ήτο ανίατος η εικόνα στους μεταφορείς εβάραινε και το πρόσωπο της γινόταν χλωμό. Τέλος η ιερά εικόνα συντηρήθηκε εσχάτως, είναι γεμάτη από αφιερώματα, και εορτάζει εις απόδοσιν της Κοιμήσεως δηλ. στα «εννιάμερα».Η Χάρις και η Ευλογία της Κυρίας Θεοτόκου είη μετά πάντων ημών!Έκδοσις Ιερού Καθεδρικού Ναού 2004."
    }
  },
  "08230795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Παντάνασσας στους Αρκούς (Λειψοί)",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08230895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Φανερωμένης στην Σαλαμίνα",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το μοναστήρι της Φανερωμένης χτίστηκε κατά τά μέσα του 16ου μ.Χ. αιώνα στο βόρειο μέρος του νησιού, απέναντι από το μεγάλο Πεύκο των Μεγάρων, μετά από θαυματουργική εμφάνιση της Θεοτόκου στον Λάμπρο Κανέλλο, που έγινε μοναχός με το όνομα Λαυρέντιος και που η Εκκλησία μας κατέταξε στην χορεία των Οσίων της.Ο Όσιος Λαυρέντιος (εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6 Μαρτίου του έτος 1707 μ.Χ. αλλά εορτάζει στις 7 Μαρτίου) είδε τρεις φορές σε όραμα του την Παναγία που του είπε να μεταβεί στη Σαλαμίνα και να οικοδομήσει το ναό που βρισκόταν σε ερείπια, πράγμα που έγινε. Διέπλευσε τη θάλασσα μεταξύ Μεγαρικής ακτής και νήσου Σαλαμίνας κατά προτροπή της Θεοτόκου πάνω στο επανωφόρια του «Ρίψε το επανωφόριον σου είς την θάλασσα και ανέβα επ΄αυτού θα διαπλεύσεις ασφαλώς αυτήν και θα αποβιβασθείς εις την έναντι της νήσου ακτής».Ο Αγιος επεδόθη σε πολύμοχθες έρευνες και αξιώθηκε να βρει, θαμμένη, ανάμεσα σε ερείπια του ναού την Αχραντο εικόνα της Παναγίας και ανεδείχθη σε ήρωα του χριστιανισμού.Στην αυλή της Μονής και Βορειοδυτικά του καθολικού της, υπάρχει ο τάφος του οπλαρχηγού Ιωάννη Γκούρα που σκοτώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1826 μ.Χ. Το 1878 μ.Χ. μεταφέρθει από τον Πόρο στη Φανερωμένη ο Πολεμικός Ναύσταθμος και το 1881 μ.Χ. στη σημερινή του θέση.Ο ναός είναι ρυθμού (βασιλικής πεντάτρουλου κράμα τρικλίτου βασιλικής μετά τρούλου και τρικλίτου πολυτρούλου). Εσωτερικά διαιρείται σε τρία κλίτη με τέσσερις σε κάθε μεριά μονόκορμους κίονες με ανθεμοειδή κιονόκρανα στα οποία στηρίζονται τόξα μήκους 5,25 μ.Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1735 μ.Χ. από τον αγιογράφο Γεώργιο Μάρκου από το Αργος, και περιλαμβάνει 3.500 μορφές. Στη νότια πλευρά του καθολικού είναι προσαρτημένο το ναϋδριο του Αγίου Νικολάου. Σ΄αυτό υπάρχει ξυλόγλυπτο τέμπλο καθώς και ξυλόγλυπτος επισκοπικός θρόνος. Επίσης σε μαρμάρινο προσκυνητάρι κατασκευασμένο το 1897 μ.Χ. βρίσκεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας που βρέθηκε από τον Όσιο Λαυρέντιο. Επίσης βρίσκεται ο αρχικός τάφος του Οσίου Λαυρεντίου καθώς και η κάρα του.Στη νότια πλευρά της Μονής βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Αγίων Αποστόλων και αφιερώθηκε στη μνήμη του παλαιού ομώνυμου ναού ανιδρυθέντος το 1611 μ.Χ.Σ' αυτό φυλάσσονται άριστης τέχνης αργυρές και επίχρυσες λειψανοθήκες που περιέχουν άγια λείψανα. Υπάρχουν ιερά σκεύη αξιόλογης τέχνης, ιερά άμφια, πολλά χειρόγραφα τουρκικά και ελληνικά ένα χειρόγραφο ευαγγέλιο, ένα ξύλινο προσκυνητάρι που χρονολογείται το 1744 μ.Χ., μανουάλια βυζαντινοαραβικής τεχνοτροπίας, φορητές εικόνες, όπλα και ξίφη οπλαρχηγών και παλικαριών της Εθνεγερσίας.Σε παρακείμενο ύψωμα της Μονής υπάρχει το ασκητήριο του Οσίου Λαυρεντίου.Από το 1938 μ.Χ. έως το 1941 μ.Χ. ήρθε αυτοεξόριστος στη Μονή ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Δαμασκηνός Παπανδρέου. Το 1944 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Αττικής - Μεγάρων και Σαλαμίνας Ιάκωβος την μετέτρεψε σε γυναικεία με Ηγουμένη τη μοναχή Χριστονύμφη Τσιγκέλη. Το 1947 μ.Χ. ο Ιάκωβος παραχώρησε το δεσποτικό της Μονής, στον 'Αγγελο Σικελιανό για να αποσυρθεί και να γράψει την τραγωδία του, «Ο θάνατος του Διγενή».Το μοναστήρι συνεχίζει μέχρι και σήμερα έτσι την λαμπρή του πορεία και δράση, διαθέτει μεγάλο ξενώνα και γυναικείο οίκο ευγηρίας. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι."
    }
  },
  "08231095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας του Χάρου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ξεχωρίζει για τη μοναδικότητα της καθώς είναι η μοναδική εικόνα της Παναγίας που δεν κρατά το Θείο Βρέφος, αλλά τον Εσταυρωμένο Χριστό. Ο λόγος για την Παναγία του Χάρου, που όσο και αν ακούγεται παράξενο το όνομά της, εδώ και εκατοντάδες χρόνια ευλογεί το νησί των Λειψών.Η Παναγία του Χάρου πήρε το όνομά της, από το γεγονός ότι ο νεκρός Χριστός στον σταυρό του μαρτυρίου και ο Χάρος σχετίζονται μεταξύ τους εννοιολογικά. Το μοναστήρι της Παναγίας βρίσκεται ένα χιλιόμετρο έξω από το βασικό οικισμό των Λειψών. Τόσο το εξωμονάστηρο όσο και η εικόνα χρονολογούνται από το 1600 μ.Χ., όταν έφτασαν στο νησί δύο μοναχοί από το Άγιο Όρος.Από το 1943 μ.Χ. μέχρι σήμερα τη θαυματουργή εικόνα κοσμούν τα περιώνυμα «κρινάκια της Παναγίας». Τα λουλούδια τοποθετούνται στην εικόνα την Ανοιξη, στη συνέχεια ξεραίνονται και στη γιορτή της, κατακαλόκαιρο, ανθίζουν βγάζοντας μοσχομυριστά μπουμπούκια."
    }
  },
  "08231195": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Εννιαμερίτισας",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η «Παναγιά η Εννιαμερίτισα» ή αλλιώς «Παναγιά της Νάουσας» βρίσκεται στο χωρίο Νάουσα της Πάρου. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08231295": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας Κυράς",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Το μοναστήρι της Παναγιάς Κυράς βρίσκεται στον Εμπορειό στην Νίσυρο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 450 μ. Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08231395": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας στη Γραβά της Πάτμου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Παναγιά Γραβά βρίσκεται δυτικά της Χώρας, μεταξύ του λόφου της Καλαμωτής και της γυναικείας μονής του Ευαγγελισμού. Χτίστηκε γύρω στο 1790 μ.Χ. από τον Πάτμιο Άγιο Γρηγόριο το Νισύριο, το μοναχό Νήφωνα και από άλλους μοναχούς, οι οποίοι εγκατέλειψαν το Άγιο Όρος και ήρθαν στην Πάτμο.Η μικρή αυτή εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, στην απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου."
    }
  },
  "08231495": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Φλαμπουριανής",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ένα σημαντικό μνημείο για το νησί της Κύθνου, είναι και η Παναγία η Φλαμπουριανή, χτισμένη στην άκρη ενός βράχου. Σύμφωνα, μάλιστα, με την παράδοση τα ίχνη που βρίσκονται από την παραλία έως την εκκλησία είναι τα ίχνη που άφησε η Παναγία."
    }
  },
  "08231595": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Ελεούσα στο Κάστρο στην Κύθνο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08231695": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μεγάλης στην Σάμο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Ιερά Μονή Μεγάλης Παναγίας ή «των πέντε οσπιτίων», βρίσκεται στο μέσο της νοτιάς πλευράς του Νησιού και ιδρύθηκε το 1586 μ.Χ. από τους μοναχούς Νείλο και Διονύσιο, οι όποιοι είχαν μονάσει στο ορός Λάτρος κοντά στην αρχαία Μίλητο.Το Καθολικό της Ιεράς Μονής, διαγωνίως τοποθετημένο στο μέσο της αυλής, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι κτίσμα του 1593 μ.Χ. βυζαντινού ρυθμού και αποτελεί ακριβή απομίμηση εγγεγραμμένου σταυροειδούς συνθέτου τετρακιονίου αθωνιτικού ναού με νάρθηκα, εξωνάρθηκα και παρεκκλήσιο προς τιμήν των αγίων Αποστόλων. Εξωτερικώς περιβάλλεται από το σύνηθες παραδοσιακό τετράπλευρο ορθογώνιο διώροφο και τριώροφο κτιριακό συγκρότημα, χάριν του οποίου το κατανυκτικό Καθολικό διεκρίνετο επιβλητικό μέσα στο άλλοτε καταπράσινο τοπίο, αφού η Ιερά Μονή γνώρισε μεγάλη καταστροφή από τις αλλεπάλληλες πυρκαγιές, οι οποίες απείλησαν και το Καθολικό.Μέσα στο Καθολικό, διασώζεται η παλαιά μαρμάρινη πλακόστρώση με σύνθετο ομφάλιο στο κέντρο, με ωραίο ανάγλυφο με τους πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύα ολόσωμους και στο μέσον το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού και τον όφιν το σύμβολο του κακού και της απάτης. Το ανάγλυφο πλαισιώνεται από ωραιότατα μαρμάρινα παλαιοχριστιανικά θωράκια. Έμπροσθεν του Ιερού Βήματος δεσπόζει το ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο, έργο του 1740 μ.Χ., επί του οποίου φέρονται οι δεσποτικές εικόνες του 18ου μ.Χ. αιώνα. Ο επισκοπικός θρόνος, στραμμένος προς ανατολάς, ιδίας τεχνοτροπίας και τεχνικής, έργον του 1803 μ.Χ. επιχρυσωμένος το 1819 μ.Χ.Ό άμβωνας του 1805 μ.Χ. και τα αναλόγια, τα όποια αποτελούν έξοχα δείγματα της διακοσμητικής ξυλογλυπτικής του 18ου μ.Χ. αιώνα.Αξιόλογη επίσης είναι η ξυλόγλυπτη δίφυλλη πόρτα της κυρίας εισόδου, έργο του 17ου μ.Χ. αιώνα διακεκοσμημένη με φυτικά σχέδια με αγιογραφικά ζώα και πτηνά και αλλά συμβολικά ποικίλματα. Ολόκληρος ο Ναός είναι αγιογραφημένος από άγνωστο αγιογράφο, ο όποιος θα πρέπει να είχε γνωρίσει την τέχνη του Άγιου Όρους. Σύμφωνα με την επιγραφή, που έχει διασωθεί στο αριστερό τμήμα του δυτικού τοίχου η ζωγραφική διακόσμηση ολοκληρώθηκε το 1596 μ.Χ.Οι τοιχογραφίες του Καθολικού παρά τις φθορές, που υπέστησαν από διάφορες αιτίες παρουσιάζουν πλούτο εικονογραφικών κύκλων και ιστορούν τον ακάθιστο ύμνο, σκηνές από το Ευαγγέλιο, την Δευτέρα Παρουσία στον Νάρθηκα κ.α. Στο ενσωματωμένο στο Καθολικό κτητορικό παρεκκλήσιο, οι τοιχογραφίες ιστορούν βίους Αγίων. Επάνω από το βόρειο άκρο του νάρθηκα υψώνεται λιτό μαρμάρινο κωδωνοστάσιο τετράγωνης κάτοψης, αποτελούμενο από τέσσερις πολυσπόνδυλους κυλινδρικούς κιονίσκους απολήγει σε διάτρητο διακοσμητικό τρούλλο. Ο πυλώνας της Μονής σύμφωνα με την επιγραφή στο υπέρθυρο κατασκευάσθηκε το 1762 μ.Χ.Η συμβολή της Ιεράς Μονής Μεγάλης Παναγίας , υπήρξε σημαντικότατη, στην διατήρηση του Ελληνορθόδοξου φρονήματος των Σαμίων κατά την διάρκεια της μακράς Οθωμανικής δουλείας, στην καλλιέργεια των Ελληνικών Γραμμάτων, αλλά και στην Επανάσταση του Γένους κατά το 1821 μ.Χ. υπήρξε ορμητήριο των τοπικών αγωνιστών.H Ιερά Μονή, η οποία υπήρξε σπουδαίο κέντρο λειτουργικής ζωής και καλλιέργειας της ψαλτικής τέχνης, ήδη από το 1901 μ.Χ. πανηγυρίζει κατά την απόδοσιν της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 23 Αυγούστου και αποτελεί προσκύνημα των απανταχού Σαμίων και των πολυπληθών προσκυνητών της Νήσου."
    }
  },
  "08231795": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Προυσιώτισσας στην Ευρυτανία",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ψηλά, στις ελατόφυτες βουνοκορφές της νοτιοδυτικής Ευρυτανίας, και σφηνωμένη ανάμεσα σε κάθετους γκριζωπούς βράχους με άγρια μεγαλοπρέπεια, προβάλλει η ιερά μονή του Προύσου. Είναι σταυροπηγιακό και ιστορικό μοναστήρι, με μεγαλόπρεπα τριώροφα κτίρια. Ανάμεσα τους υπάρχει σπήλαιο λαξευμένο, που φιλοξενεί στο εσωτερικό του τον πρώτο και παλαιό ναό της μονής. Μέσα σ' αυτόν φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που επονομάζεται Προυσιώτισσα.Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα αυτή ήταν τοποθετημένη σ' ένα ναό της Προύσας. Στα χρόνια της εικονομαχίας (829 μ.Χ.) την παρέλαβε κάποιος άρχοντας, που σκόπευε να τη μεταφέρει στην Ελλάδα για ασφάλεια. Όταν όμως έφθασε στην Καλλίπολη, έχασε την εικόνα, η οποία κατευθύνθηκε θαυματουργικά στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η μονή του Προύσου. Το γεγονός σύντομα διαδόθηκε. Δεν άργησε να φθάσει και στ' αυτιά του άρχοντα που τη μετέφερε. Έτρεξε, την αναγνώρισε συγκινημένος, εκάρη εκεί μοναχός και θεωρείται ο πρώτος κτίτωρ της μονής.Στο ιστορικό της μονής αναφέρεται ότι επί τουρκοκρατίας καταστράφηκε πολλές φορές. Η τελευταία όμως καταστροφή, που μετέβαλε τα κτίρια σε σωρούς ερειπίων, έγινε το 1944 μ.Χ. από τους γερμανούς. Μετά την καταστροφή των κτισμάτων, ένας αξιωματικός θέλησε να κάψει και την εκκλησία. Προσπάθησε πολλές φορές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ενώ λοιπόν στεκόταν άπ' έξω κι έδινε διαταγές, τιμωρήθηκε παραδειγματικά από το χέρι της Παναγίας. Μια αόρατη δύναμη τον έριξε με ορμή πάνω στο πλακόστρωτο. Το χτύπημα ήταν δυνατό, και ο γερμανός ανίκανος να σηκωθεί. Τον σήκωσαν οι στρατιώτες και τον έβαλαν πάνω σε ζώο για να τον μεταφέρουν στο Αγρίνιο. Έτσι ο ναός παρέμεινε αβλαβής, όπως διαφυλάχθηκε ακέραιος δια μέσου των αιώνων.Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Ο εμφίλιος πόλεμος τώρα μαίνεται στην ελληνική ύπαιθρο. Οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και ορεινής Ναυπακτίας εγκαταλείπουν τα χωριά τους και προσφευγουν για ασφάλεια σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Μαζί τους προσφεύγει και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Ακολουθεί κι αυτή την τύχη των παιδιών της και μεταφέρεται από τους μοναχούς του Προύσου στη ακρόπολη της Ναυπάκτου. Το μοναστήρι παραμένει τελείως έρημο.Ύστερα από καιρό αρχίζουν οι επιχειρήσεις του στρατού. Η ενάτη μεραρχία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ευρυτανία. Μερικά τμήματα περνούν από τον Προυσό. Ορισμένοι αξιωματικοί και στρατιώτες πλησιάζουν στη σκοτεινή εκκλησούλα της σπηλιάς και μπαίνουν για να προσκυνήσουν. Εκεί μέσα αντικρίζουν ένα παράδοξο θέαμα: Μπροστά το τέμπλο, στ' αριστερά της ωραίας πύλης, να αναμμένο καντήλι και μια καλόγρια γονατιστή. Οι στρατιώτες απορούν. Πως ζει αυτή η μοναχή εδώ,τι στιγμή που η Ευρυτανία είναι τελείως έρημη από κατοίκους; Πως συντηρείται, τι τρώει, που βρίσκει λάδι για το καντήλι; Την ερωτούν λοιπόν, κι εκείνη σεμνά και πονεμένα τους απαντά: «Παιδιά μου, ζω εδώ μοναχή μου δυόμισι τώρα χρόνια. Για τη δική μου ζωή δεν χρειάζονται φαγητό και ψωμί. Μου αρκεί ότι έχω το καντήλι μου αναμμένο». Οι στρατιώτες, κουρασμένοι από τις επιχειρήσεις και βιαστικοί να φύγουν, δεν έδωσαν προσοχή στα λόγια της.Την επομένη όμως, όταν τα έφεραν πάλι στη μνήμη τους, κατάλαβαν πως επρόκειτο νια κάτι θαυμαστό. Κι όταν αργότερα περνούσαν από τη Ναύπακτο, ζήτησαν με επιμονή άδεια από τον διοικητή τους νια να επισκεφθούν τον μητροπολίτη. Ο επίσκοπος Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Χριστόφορος τους υποδέχθηκε με αγάπη, κι αφού τους άκουσε συγκινημένος, έριξε φως στο μυστήριο. «Ο ναός, τους είπε, που επισκεφθήκατε, ανήκει στην έρημη τώρα ιερά μονή Προυσιώτισσας, της οποίας η θαυματουργή εικόνα βρίσκεται πάνω από δύο χρόνια εδώ, στο παρεκκλήσι της μητροπόλεως μας, στον άγιο Διονύσιο. Πηγαίνετε να την προσκυνήσετε, και θα καταλάβετε».Πήγαν πράγματι και προσκύνησαν. Τότε αυθόρμητα στον καθένα δόθηκε η εξήγηση στην απορία του: Στην εικόνα της Θεομήτορος αναγνώρισαν τη μοναχή εκείνη που συνάντησαν στο εκκλησάκι της σπηλιάς, ψηλά στον Προυσό!"
    }
  },
  "08231895": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Πολίτισσας στα Λιβάδια Τήλου",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
    }
  },
  "08231995": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Κυρά-Παναγίας στην Κάρπαθο",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08232095": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Αποκουής στον Νίμο της Σύμης",
      "short": "Σύναξη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
    }
  },
  "08234596": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ειρηναίος επίσκοπος Σιρμίου",
      "short": "Άγιος Ειρηναίος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ειρηναίος ήταν επίσκοπος Σιρμίου, πρωτεύουσας της Παννονίας. Σαν ποιμενάρχης ήταν αγνός, δραστήριος, γεμάτος ειλικρινή αγάπη για το ποίμνιο του, το όποιο τόσο πολύ αγαπούσε, ώστε ήταν αποφασισμένος να δώσει και τη ζωή του γι' αυτό, σαν γνήσιος μιμητής του αρχιποιμένα Χριστού, που είπε: «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων» (Ιωάννου, ι΄11). Δηλαδή, ο καλός ποιμένας παραδίδει τη ζωή του για να απομακρύνει κάθε κίνδυνο από τα πρόβατα του και για να υπερασπισθεί τη ζωή τους. Αργότερα, ο Ειρηναίος καταγγέλθηκε στον ηγεμόνα της πόλης ότι παρέσυρε στη θρησκεία του Ιησού ειδωλολάτρες. Τότε συνελήφθη και, όταν ο ηγεμόνας Πρόβος τον ρώτησε αν αληθεύει αυτό για το όποιο τον κατηγορούν, αυτός αντί άλλης απαντήσεως προσευχήθηκε μπροστά του. Ο ηγεμόνας αμέσως τον φυλάκισε και έπειτα, αφού τον μαστίγωσε, τον αποκεφάλισε και έριξε το κεφάλι του στον ποταμό Σαύο (288 μ.Χ.)."
    }
  },
  "0823995": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τριακονταοκτώ Μάρτρες που μαρτύρησαν στη Θράκη",
      "short": "Άγιοι Τριακονταοκτώ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Όλοι μαρτύρησαν δια ξίφους. Ίσως είναι οι ίδιοι με αυτούς της 20ής Αυγούστου."
    }
  },
  "08240000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός",
      "short": "Άγιος Κοσμάς"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μέγα Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Μετά την αποφοίτηση του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός και κατόπιν Ιερομόναχος. Αλλά ο Άγιος δεν ησύχαζε, φλεγόμενος νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο. Αλλά με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος. Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού. Απ' οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του. Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ.Τα λόγια του ήταν προφητικά, γεμάτα θεία χάρη και απλότητα. Κάποτε είπε στους κατοίκους κάποιου χωριού: «Ήρθα στο χωριό σας και σας κήρυξα. Δίκαιο είναι λοιπόν να με πληρώσετε για τον κόπο μου. Με χρήματα μήπως; Τι να τα κάνω; Η πληρωμή η δική μου είναι να βάλετε τα λόγια του Θεού στην καρδιά σας, για να κερδίσετε την αιώνια ζωή»."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08240295": {
    "name": {
      "nominative": "Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου του Ζακυνθινού",
      "short": "Ανακομιδή Ιερών"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε Βιογραφικό του σημείωμα την 17η Δεκεμβρίου."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "082507": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Ebba η Πρεσβυτέρα",
      "short": "Οσία Ebba"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Οσία Ebba η Πρεσβυτέρα ήταν αδελφή των βασιλέων Νορθάμπερλαντ Οσβάλδου και Όσγουι. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέριες για τον βίο της Οσίας."
    }
  },
  "08251100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος",
      "short": "Άγιος Ιωάννης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Ιωάννη. Έζησε μάλλον τον 7ο αιώνα μ.Χ. και στους ναούς του νησιού Κάρπαθος, υπάρχουν πολλές τοιχογραφίες και φορητές εικόνες του Ιωάννη σαν Αγίου. Κατατάχθηκε επίσημα στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο στις 20 Αυγούστου 1985 μ.Χ. Λέγεται ότι είναι ο συγγραφέας του έργου «Πρὸς τοὺς ἀπὸ τῆς Ἰνδίας προτρέψαντας μοναχοὺς παρακλητικός», (σε 100 κεφάλαια), που περιέχεται στη Φιλοκαλία."
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08251200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Επιφάνιος και Ιωάννης Αρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως",
      "short": "Άγιοι Επιφάνιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ιωάννης ο Β' έγινε Πατριάρχης μετά τον Τιμόθεο και έμεινε στον θρόνο δύο χρόνια και δέκα μήνες. Απεβίωσε ειρηνικά το έτος 520 μ.Χ. και άφησε διάδοχο του τον Επιφάνιο.Ο Επιφάνιος πατριάρχευσε 15 χρόνια και τρεις μήνες και απεβίωσε ειρηνικά το έτος 535 μ.Χ. Διάδοχος του έγινε ο Άνθιμος ο αιρετικός."
    }
  },
  "08251300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Σάββας Βενεθάλων",
      "short": "Άγιος Σάββας Βενεθάλων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Σάββας είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναφέρεται στον Σιναϊτικό Κώδικα 631 (10ος - 11ος αιών) ως εξής: «Τίτου καὶ κατάθεσις λειψάνου Βαρθολομαίου ἐν Σηκῷ τῆς Λιπάρεως καὶ τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σάβα Βενεθάλων» (Βλ. Τιμοθέου Θέμελη, Τα Μηναία από του ια' - ιγ' αιώνος, σελ. 115)."
    }
  },
  "08260000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Τιθόης",
      "short": "Όσιος Τιθόης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Απεβίωσε ειρηνικά. (Για τον Όσιο αυτό, γίνεται λόγος στον Ευεργετινό)."
    }
  },
  "08260100": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ιβιστίων",
      "short": "Όσιος Ιβιστίων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Ιβιστίων απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08260200": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Αδριανός εκ Ρωσίας",
      "short": "Όσιος Αδριανός"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε πληροφορίες για τον βίο του Οσίου."
    }
  },
  "08260295": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Εικοσιτρείς Μάρτυρες",
      "short": "Άγιοι Εικοσιτρείς Μάρτυρες"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι αυτοί μαρτύρησαν δια ξίφους μαζί με τον Άγιο Αδριανό. Τα ονόματα τους είναι: Ανατόλιος, Άνθιμος, Αντίοχος, Γεντήλιος, Ελευθέριος, Ερμογένης, Ευήθιος, Ευρετός, Ευτύχιος, Θεαγώνης, Θεόδωρος, Θύρσος, Ιωάννης, Καρτεράς, Κλαύδιος, Κυριάκος, Μαρίνος, Μαρδώνιος, Μηνώδιος, Πλάτων, Συνετός, Τρωάδιος και Φαρέτριος (+ 4ος αι)."
    }
  },
  "08260300": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Ιωάσαφ γιος του βασιλιά της Ινδίας Αβενίρ",
      "short": "Όσιος Ιωάσαφ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Για τη ζωή του οσίου Ιωάσαφ βρίσκουμε σε κάποιο διήγημα, που επιγράφεται «Βαρλαάμ», και αποδίδεται στον Ιωάννη το Δαμασκηνό. Το περιεχόμενο συνοπτικά έχει ως έξης: Επί μεγάλου Κωνσταντίνου υπήρχε στις Ινδίες κάποιος βασιλιάς, που τον έλεγαν Αβενίρ. Σ' αυτόν λοιπόν, είπαν κάποιοι αστρολόγοι ότι ο νεογέννητος γιος του Ιωάσαφ, κάποτε θα ασπασθεί τη χριστιανική θρησκεία. Για να ματαιώσει αυτή την «προφητεία» ο Αβενίρ, έκλεισε το βασιλοπαίδι σ' ένα απομακρυσμένο παλάτι μαζί με υπηρέτες και δασκάλους, και τους συνέστησε να μη πουν τίποτα στο παιδί για την πίστη των χριστιανών. Εκεί ο Ιωάσαφ μεγάλωσε και του δόθηκε μεγάλη μόρφωση. Αλλά του έκανε εντύπωση ο περιορισμός μέσα στον όποιο ζούσε, και απαίτησε να μάθει την αιτία. Κανείς όμως δεν του έλεγε τίποτα. Αυτός όμως, μετά από πολλές παρακλήσεις προς τον πατέρα του, κατάφερε και τον έπεισε να βγαίνει έξω από το παλάτι αλλά υπό αυστηρή επιτήρηση. Σε κάποιο περίπατο του όμως, συνάντησε δύο φτωχούς γέρους, που τους έδωσε γενναία ελεημοσύνη και αυτοί συγκινημένοι του αποκάλυψαν το μυστικό του περιορισμού του. Από τότε ο Ιωάσαφ διψούσε να μάθει για τη χριστιανική θρησκεία. Και ο Θεός ευλόγησε και έμαθε, από κάποιο χριστιανό Ιερέα τον Βαρλαάμ, που κατάφερε να μπει στο παλάτι με την ιδιότητα του πραγματευτή. Τελικά ο Ιωάσαφ βαπτίστηκε, έκανε χριστιανό και τον πατέρα του, αργότερα έγινε μοναχός και δίδαξε στη χώρα του το Ευαγγέλιο."
    },
    "services": {
      "LITURGY": {
        "TROPARION/1": {
          "text": "Θείας πίστεως, τὴ εἰσηγήσει, φῶς προσέλαβες, θεογνωσίας, Ἰωάσαφ Ὁσίων ἀγλάισμα, τοῦ Βαρλαὰμ λαμπρυνθεῖς γὰρ τοὶς ρήμασι, πρὸς ἀρετῶν τὴν ἀκρώρειαν ἔφθασας. Μεθ' οὐ πρέσβευε, Τριάδι τὴ πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.",
          "Type": "1",
          "Tone": "3"
        }
      }
    }
  },
  "08260695": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Γελάσιος",
      "short": "Άγιος Γελάσιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου Γελάσιου."
    }
  },
  "08261100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Αττικός και Σισίνιος",
      "short": "Άγιοι Αττικός"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν δια ξίφους. Ίσως συνελήφθησαν μαζί με τον Άγιο Αδριανό στη Νικομήδεια."
    }
  },
  "08270200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας",
      "short": "Άγιος Φανούριος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Φανούριος είναι άγνωστος στους αρχαίους Συναξαριστές. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β' ο Διασπωρινός (1355 - 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ». Ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο ήταν λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Τον αρχαίο αυτό ναό ανοικοδόμησε ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του. (Η αναφορά στο Νέο Λειμωνάριο ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε το 1500 μ.Χ., είναι λανθασμένη, διότι ο επίσκοπος Ρόδου Νείλος έζησε τον 14ο αιώνα μ.Χ.).Τα μαρτύρια που απεικονίζονται στην εικόνα είναι μεγάλα και σκληρά και αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για μεγάλο και γενναίο αθλητή της πίστεως.Στη πρώτη παράσταση: Εμφανίζεται ο Άγιος να απολογείται με παρρησία μπροστά στο Ρωμαίο άρχοντα.Στη δεύτερη: Ο Άγιος εικονίζεται ανάμεσα σε στρατιώτες που τον χτυπούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα.Στη τρίτη: Δείχνει τη συνέχεια αυτών των βασανιστηρίων, όπου έχουν ρίξει τον Άγιο πλέον στο χώμα και τον χτυπούν μανιασμένα με ρόπαλα και ξύλα, ενώ προσεύχεται.Στη τέταρτη: Είναι γυμνός και ματωμένος μέσα στη φυλακή, όπου οι δήμιοί του του καταξεσκίζουν τις σάρκες με σιδερένια εργαλεία. Εκείνος υπομένει ατάραχος  με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.Στη πέμπτη: Ο Άγιος  βρίσκεται μπροστά στο σκληρό τύραννο με μία έκφραση που δείχνει τον πόνο και το μαρτύριο.Στη έκτη: Προσεύχεται μόνος του μέσα στη φυλακή έχοντας υψώσει τα χέρια ικετευτικά προς τον Ουρανό.Στη έβδομη: Εικονίζεται ένα ακόμη μαρτύριο, όπου είναι γυμνός και καταματωμένος, ενώ γύρω του καίνε το σώμα του με αναμμένες λαμπάδες.Στην όγδοη: Εμφανίζεται καταπλακωμένος κάτω από μια μεγάλη πέτρα και ολόγυρά του βρίσκονται άγρια θηρία, έτοιμα να τον κατασπαράξουν, ωστόσο μοιάζουν να είναι καθηλωμένα από την αγιότητά του.Στην ένατη: Βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμα μαρτύριο, αφού τον έχουν στήσει μπροστά στα είδωλα με αναμμένα κάρβουνα στα χέρια, αλλά εκείνος προτιμά να κρατά τα κάρβουνα στα χέρια και να καίγεται, παρά να τα πετάξει στα είδωλα  και να λυτρωθεί.Στη δέκατη: Δέεται με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό, ενώ γαλήνη και το θείο φως είναι ζωγραφισμένα στο πρόσωπό του.Στη ενδέκατη: Ο Άγιος στέκεται στη μέση και οι βασανιστές του τον έχουν τοποθετήσει σ’ ένα μεγάλο μάγκανο και του τσακίζουν τα κόκαλα. Το πρόσωπο του παραμένει ήρεμο και υπομένει και υπομένει με καρτερία το φρικτό μαρτύριο.Στη τελευταία παράσταση: Εικονίζεται το φοβερό τέλος του μαρτυρίου του. Εικονίζεται λοιπόν μέσα σ’ ένα λάκκο με αναμμένα ξύλα, περιτριγυρισμένος από αναμμένες φλόγες και καπνούς. Πάλι όμως το πρόσωπό του εξακολουθεί να είναι ήρεμο και ατάραχο, εστραμμένο με πίστη και αγαλλίαση προς τον αγαπημένο του Χριστό.Και μόνο τα μαρτύρια που εικονίζονται στην εικόνα του Αγίου, τον καθιστούν μεγαλομάρτυρα!"
    },
    "services": {
      "0": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      },
      "1": {
        "LITURGY/0": {
          "text": ""
        }
      }
    }
  },
  "08270400": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Ανθούσα η νέα",
      "short": "Αγία Ανθούσα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Αγία Ανθούσα η νέα, μαρτύρησε, αφού της έβαλαν τρίχινο κουρέλι και μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό και την έριξαν μέσα σ' ένα πηγάδι."
    }
  },
  "08270495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αρκάδιος ο βασιλιάς",
      "short": "Άγιος Αρκάδιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Κανείς από τους Συναξαριστές δεν αναφέρει τον βασιλιά Αρκάδιο (395-408 μ.Χ.) σαν Άγιο. Συναντάται η μνήμη του μόνο στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 105 εκδ. Καλλίστου αρχιμ.) μαζί με τον άγιο Μαρτύριο. Ίσως η Εκκλησία των Ιεροσολύμων να είχε κάποιους σημαντικούς λόγους να τον κατατάξει μεταξύ των Αγίων της."
    }
  },
  "08270595": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Θεόκλητος",
      "short": "Όσιος Θεόκλητος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Άγνωστος στους Συναξαριστές. Συναντάται στον Πατμιακό Κώδικα 266 ως εξής: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τοῦ ὁσίου Θεοκλήτου. Οὗτος ἦν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἀξίαν ἔχων μαγίστρου, καὶ καταλιπῶν τὸν κόσμον ἀνῆλθεν ἐν τῷ ὄρει τοῦ Ὀλύμπου, κακεῖσε ἀποταξάμενος καὶ ἀσκήσας ἔτεσι πλείστοις ἐκοιμήθη»."
    }
  },
  "08271100": {
    "name": {
      "nominative": "Μνήμη της Βάπτισης του Αιθίοπα Ευνούχου από τον Άγιο Φίλιππο",
      "short": "Μνήμη της"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε Η' Κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, στίχοι 5 έως 12."
    }
  },
  "08280000": {
    "name": {
      "nominative": "Δίκαιος Εζεκίας ο Βασιλιάς",
      "short": "Δίκαιος Εζεκίας"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Δίκαιος Εζεκίας, ήταν γιος του αποστάτη βασιλιά του Ιούδα Αχαζ, που υποστήριζε με μεγάλη θέρμη τα είδωλα. Ο Εζεκίας όμως, ακολούθησε εντελώς διαφορετικό δρόμο από τον πατέρα του.Ο Εζεκίας καταπολέμησε την ειδωλολατρία, έδωσε στην γιορτή του Ιουδαϊκού Πάσχα περισσότερη μεγαλοπρέπεια, και υποστήριξε με το προσωπικό του παράδειγμα αλλά και το βασιλικό του κύρος, τον αληθινό Θεό. Αλλά και ο Θεός τον υποστήριξε ανάλογα. Ο Εζεκίας λοιπόν όχι μόνο κατόρθωσε να νικήσει τούς Φιλισταίους, αλλά κατόρθωσε να ξεφύγει και από τον ζυγό των Ασσυρίων, κατατροπώνοντας τον Βασιλιά τους, Σεναριχείμ. Οι σύμβουλοι του Εζεκία ήταν οι προφήτες Ησαΐας και Μιχαίας. Ακόμα υποστήριξε πολύ την γεωργία και το εμπόριο, οχύρωσε την Ιερουσαλήμ και στόλισε τον ναό της Ιερουσαλήμ.Πέθανε το 696 π.Χ και τάφηκε με μεγάλη πομπή, στον υψηλότερο τάφο των υιών του Δαυίδ. Υπήρξε δε ένας από τούς καλύτερους βασιλείς του Ιούδα."
    }
  },
  "08280100": {
    "name": {
      "nominative": "Σύναξη των Αγίων πατέρων των Σπηλαίων του Κιέβου",
      "short": "Σύναξη των"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Σήμερα, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, εορτάζει την Σύναξη των Αγίων πατέρων των Σπηλαίων του Κιέβου τα λείψανα των οποίων βρίσκονται στα σπήλαια του Αγίου Θεοδοσίου. Οι Άγιοι αυτοί είναι:1. Θεοδόσιος, ηγούμενος και ιδρυτής (Τιμάται 3 Μαΐου, 14 Αυγούστου, 2 Σεπτεμβρίου).2. Αγάθων ο θαυματουργός (Τιμάται 20 Φεβρουαρίου).3. Ακίνδυνος, αρχιμανδρίτης (+ 1235 μ.Χ.).4. Αμμούν (Τιμάται 4 Οκτωβρίου).5. Αμφιλόχιος Επίσκοπος Βλαδιμίρ, Βολυνία (Τιμάται 10 Οκτωβρίου - Σύναξη των Αγίων της Βολυνίας).6. Ανατόλιος ο εν τω σπηλαίω ο Έγκλειστος (Τιμάται 3 Ιουλίου).7. Αχιλλέας ο Διάκονος (Τιμάται 4 Ιανουαρίου).8. Αρσένιος, λάτρης της εργασίας (Τιμάται 8 Μαΐου).9. Αθανάσιος ο Έγκλειστος (Τιμάται 2 Δεκεμβρίου).10. Βενιαμίν ο Έγκλειστος (Τιμάται 13 Οκτωβρίου).11. Κασσιανός ο Έγκλειστος (Τιμάται 29 Φεβρουαρίου, 8 Μαΐου).12. Δανιήλ (14ος αιώνας μ.Χ.).13. Διονύσιος ο Έγκλειστος (Τιμάται 3 Οκτωβρίου).14. Δοσίθεος ο αρχιμανδρίτης (+ 1218 μ.Χ.).15. Ευλόγιος (14ος αιώνας μ.Χ.).16. Ευθύμιος ο Ησυχαστής (Τιμάται 20 Ιανουαρίου).17. Γερόντιος ο Κανονάρχης (Τιμάται 1 Απριλίου).18. Ισίδωρος ο Έγκλειστος (12ος - 13ος αιώνας μ.Χ.).19. Ιωσήφ ο Πολύαθλος (Τιμάται 4 Απριλίου).20. Λαυρέντιος ο Έγκλειστος (Τιμάται 20 Ιανουαρίου).21. Λουκιανός ο ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος των Σπηλαίων του Κιέβου (Τιμάται 15 Οκτωβρίου).22. Μακάριος ο Διάκονος (Τιμάται 19 Ιανουαρίου).23. Ρούφος (Τιμάται 8 Απριλίου).24. Τιμόθεος ο ηγούμενος (+ 1132 μ.Χ.).25. Τίτος ο στρατιώτης (Τιμάται 27 Ιανουαρίου, 27 Φεβρουαρίου).26. Ζαχαρίας (Τιμάται 24 Μαρτίου).27. Ζήνων ο Νηστευτής  (Τιμάται 30 Ιανουαρίου).28. Θεόδωρος ο σιωπηλός (Τιμάται 17 Φεβρουαρίου).29. Υπάτιος ο θεραπευτής (Τιμάται 31 Μαρτίου).30. Ιγνάτιος ο αρχιμανδρίτης (Τιμάται 20 Δεκεμβρίου).31. Ιλαρίων (Τιμάται 21 Οκτωβρίου).32. Λογγίνος ο φύλακας της θύρας  (Τιμάται 16 Οκτωβρίου).33. Μαρτύριος ο Έγκλειστος (Τιμάται 25 Οκτωβρίου).34. Μαρτύριος ο διάκονος (Τιμάται 25 Οκτωβρίου).35. Θεόφιλος Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ (Τιμάται 26 Οκτωβρίου).36. Μωησής ο θαυματουργός (Τιμάται 28 Ιουλίου).37. Νέστωρ ο αμαθής (Τιμάται 29 Οκτωβρίου).38. Λεόντιος ο Κανονάρχης (Τιμάται 18 Ιουνίου).39. Παμβώ ο Έγκλειστος (Τιμάται 18 Ιουλίου).40. Πίωρ ο Έγκλειστος (Τιμάται 4 Οκτωβρίου).41. Μαρδάριος ο Έγκλειστος (Τιμάται 13 Δεκεμβρίου).42. Παΐσιος (Τιμάται 19 Ιουλίου).43. Μερκούριος ο νηστευτής (Τιμάται 4 Νοεμβρίου, 24 Νοεμβρίου).44. Παγκράτιος, ιερομόναχος ο Έγκλειστος (Τιμάται 9 Φεβρουαρίου).45. Παφνούτιος ο Έγκλειστος (Τιμάται 15 Φεβρουαρίου).46. Παύλος ο Υπάκουος (Τιμάται 10 Σεπτεμβρίου).47. Σοφρώνιος ο Έγκλειστος (Τιμάται 11 Μαρτίου), 11 Μαΐου).48. Θεοδόσιος (Πρίγκιπας Θεόδωρος) (Τιμάται 11 Αυγούστου).49. Ποίμην ο Νηστευτής (Τιμάται 7 Αυγούστου).50. Σιλουανός (Τιμάται 10 Ιουνίου).51. Σισώης  (Τιμάται 6 Ιουλίου).52. Γρηγόριος ο Έγκλειστος (Τιμάται 8 Ιανουαρίου)."
    }
  },
  "08280195": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Διομήδης και Λαυρέντιος",
      "short": "Άγιοι Διομήδης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Διομήδης και Λαυρέντιος μαρτύρησαν, αφού τους θανάτωσαν με βέλη, δεμένους σ' ένα πλάτανο."
    }
  },
  "08280300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τριακοντατρείς Μάρτυρες από την Ηράκλεια",
      "short": "Άγιοι Τριακοντατρείς"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Τριακοντατρείς Μάρτυρες από την Ηράκλεια μαρτύρησαν δια πυρός."
    }
  },
  "08280395": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Δάμων ο Ιερομάρτυρας",
      "short": "Άγιος Δάμων"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Δάμων ο Ιερομάρτυρας είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναγράφεται στο Σιναϊτικό Κώδικα 631, όπου υπάρχουν και δύο Στιχηρά (τροπάρια) στον Άγιο Δάμωνα."
    }
  },
  "08290595": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Βασίλειος ο Μακεδών ο αυτοκράτορας",
      "short": "Άγιος Βασίλειος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η μνήμη του Αγίου Βασιλείου δεν αναφέρεται στους Συναξαριστές παρά μόνο στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του Γεδεών (σελ. 161).Σαν κτήτορας και ανακαινιστής πολλών ναών και μονών, ο Βασίλειος (867 - 886 μ.Χ.) βρήκε θέση σε κάποια Μηνολόγια μεταξύ των Αγίων για την ευσέβεια του και για τον εμπλουτισμό της πρωτεύουσας με ιερά κτίσματα, προς δόξαν Θεού."
    }
  },
  "082907": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη",
      "short": "Οσία Θεοδώρα"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 5 Απριλίου."
    }
  },
  "082908": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Sebbi",
      "short": "Άγιος Sebbi"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Άγγλου Αγίου."
    }
  },
  "08291200": {
    "name": {
      "nominative": "Κατάθεση Ιερού Λειψάνου του Οσίου Ιωσήφ του ηγιασμένου, του Σαμάκου",
      "short": "Κατάθεση Ιερού"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε βιογραφικό του σημείωμα στις 22 Ιανουαρίου."
    }
  },
  "08294596": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αρκάδιος ο θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης Κύπρου",
      "short": "Άγιος Αρκάδιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Αρκάδιος γεννήθηκε στην Αρσινόη της Κύπρου και ήταν γιος ευσεβών και πλουσίων γονέων, του Μιχαήλ και της Άννας. Ο Αρκάδιος μορφώθηκε πολύ καλά στην Κωνσταντινούπολη και επανήλθε στην ιδιαίτερη πατρίδα του Αρσινόη. Έγινε πολύ γνωστός για τους ασκητικούς του αγώνες και για τις μεγάλες του αρετές. Έτσι όταν πέθανε ο άγιος Νίκων, ο Αρκάδιος εκλέχθηκε διάδοχος του στο θρόνο της Αρσινόης. Αφού ποίμανε το ποίμνιο του θεάρεστα, απεβίωσε ειρηνικά την 29η Αυγούστου. Αυτός είχε και αδελφό τον Άγιο Θεοσέβειο τον Αρσινοήτη."
    }
  },
  "08300000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Ευλάλιος ο Ιεράρχης",
      "short": "Άγιος Ευλάλιος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Ευλάλιος απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08300495": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Αλέξανδρος του Σβερ",
      "short": "Άγιος Αλέξανδρος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για τον βίο του Αγίου."
    }
  },
  "08300795": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Φήλιξ ο επίσκοπος, Ιανουάριος ο πρεσβύτερος, Φορτουνάτος και Σεπτεμίνος",
      "short": "Άγιοι Φήλιξ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Βλέπε βιογραφικό σημείωμα στις 16 Απριλίου όπου επαναλαμβάνεται η μνήμη τους."
    }
  },
  "08300895": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Φύλαξ",
      "short": "Όσιος Φύλαξ"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Άγνωστος στους Συναξαριστές. Αναφέρεται στον Ιεροσολυμιτικό Κώδικα 1096 φ. 123 ως έξης: «Μνήμη των οσίων πατριαρχών Αλεξάνδρου, Ιωάννου και Παύλου του νέου και του οσίου Φύλακος» (6λ. Δημητριεύσκη, τυπικά Β' σελ. 55)."
    }
  },
  "08301000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Δεκαέξι Μάρτυρες οι Θηβαίοι",
      "short": "Άγιοι Δεκαέξι"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν όλοι δια ξίφους."
    }
  },
  "08301095": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Φιλωνίδης ο Ιερομάρτυρας",
      "short": "Άγιος Φιλωνίδης"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Ιερομάρτυρας Φιλωνίδης (ή Φιλονείδης) γεννήθηκε στην Κύπρο γύρω στο 250 μ.Χ. Σε νεαρή ηλικία κλήθηκε να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού στο Κούριο, μια πόλη μεγάλη και περιώνυμη για τη λατρεία του Απόλλωνα, στην αρχή ως αναγνώστης, ύστερα ως διάκονος και πρεσβύτερος και μετά τον θάνατο του επισκόπου του Κουρίου ως επίσκοπος.Όταν ξέσπασε ο τρομερός διωγμός του Διοκλητιανού, ο τότε ηγεμόνας της Κύπρου Μάξιμος, συνέλαβε τον Άγιο Φιλωνίδη και τον έριξε στη φυλακή μαζί με τα τρία πνευματικά παιδιά του, τον ιερέα Αριστοκλή, τον διάκονο Δημητριανό κι τον αναγνώστη Αθανάσιο. Ένα πρωί, μόλις η αγία συντροφιά τέλειωσε την κατανυκτική της προσευχή τρεις δήμιοι μπήκαν μέσα στο κελί κι έσυραν έξω τον ιερέα Αριστοκλή, τον διάκονο Δημήτριο και τον αναγνώστη Αθανάσιο και τους θανάτωσαν με βίαιο τρόπο. Στον Άγιο Φιλωνίδη, είπαν να θυσιάσει στα είδωλα, αλλιώς  θα τον ξεγύμνωναν και μεθυσμένοι σάτυροι θα ασελγούσαν στο σώμα του.Ο ιερομάρτυρας πάγωσε κυριολεκτικά, όταν το έμαθε και αφού προσευχήθηκε για πολλή ώρα με δάκρυα, σηκώθηκε, κάλεσε κοντά του μερικούς απ' τους κρατουμένους αδελφούς και τους φανέρωσε τις διαθέσεις του άρχοντα και την απόφαση του για αυτοθυσία. Ήθελε να μη σκανδαλισθεί κανένας από τον τρόπο που θα πέθαινε. Μετά σύρθηκε σιγά - σιγά σ' ένα διάδρομο κι από μια μυστική θυρίδα ανέβηκε σ' ένα ψηλό γκρεμό. Εκεί σκέπασε το πρόσωπο του με τον επενδύτη του, έκαμε τρεις φορές το σημείο του σταυρού κι ύστερα ρίχτηκε κάτω. Προτού το σώμα αγγίσει τη γη, η αγία ψυχή του ιερομάρτυρα λεύτερη πέταξε στον ουρανό."
    }
  },
  "08302000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Έξι Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη Μελιτινή",
      "short": "Άγιοι Έξι"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν, αφού τους έπνιξαν μέσα στη θάλασσα."
    }
  },
  "08303000": {
    "name": {
      "nominative": "Όσιος Σαρματάς",
      "short": "Όσιος Σαρματάς"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Όσιος Σαρματάς ήταν ασκητής της ερήμου και απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08304000": {
    "name": {
      "nominative": "Οσία Βρυαίνη",
      "short": "Οσία Βρυαίνη"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Η Οσία Βρυαίνη ίσως να είναι η μητέρα του Οσίου Φαντίνου. Απεβίωσε ειρηνικά."
    }
  },
  "08310000": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Aidan",
      "short": "Άγιος Aidan"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Aidan (ή Aeda ή Áedán) γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ήταν επίσκοπος του Lindisfarne. Κοιμήθηκε το 651 μ.Χ.Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου Aidan."
    }
  },
  "08310195": {
    "name": {
      "nominative": "Ανακαίνιση του Ναού της Θεοτόκου «ἐν τῷ Νεωρίῳ»",
      "short": "Ανακαίνιση του"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο ανακαινισθείς ναός της Θεοτόκου στο Νεώριο, ήταν κτήμα του πατρικίου Αντωνίου, που βρισκόταν μέσα στην αυλή του σπιτιού του. Κατά την αναπαλαίωση ο ναός έλαβε θαυματουργική χάρη και έκανε πολλά θαύματα σε πολλούς που προσέρχονταν σ' αυτόν με πίστη. Όταν πέθανε ο πατρίκιος Αντώνιος, ο ναός εγκαταλείφθηκε και ερήμωσε. Όταν δε ο βασιλιάς Ρωμανός Α' Λεκαπηνός ετοιμαζόταν να τον γκρεμίσει, ο επιστάτης της κατεδαφίσεως του ναού εμποδίστηκε με οπτασία της Θεοτόκου. Τότε αποφασίστηκε να ανακαινισθεί ο ναός και με χρυσόβουλο εξασφαλίστηκε ετήσια χορήγηση για τη συντήρηση του."
    }
  },
  "08310200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Επτά Παρθένοι από τη Γάζα",
      "short": "Άγιοι Επτά"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Οι Άγιοι Επτά Παρθένοι από τη Γάζα μαρτύρησαν δια ξίφους."
    }
  },
  "08311100": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Φιλέορτος",
      "short": "Άγιος Φιλέορτος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Ο Άγιος Φιλέορτος μαρτύρησε δια ξίφους."
    }
  },
  "08311200": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιος Διάδοχος",
      "short": "Άγιος Διάδοχος"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
    }
  },
  "08311300": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Ανδρέας ο Στρατηλάτης, Ηράκλειος, Φαύστος, Μηνάς και η συνοδεία τους",
      "short": "Άγιοι Ανδρέας"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μάρτυρες, χωρίς να γνωρίζουμε κανένα βιογραφικό τους στοιχείο. Η μνήμη τους επαναλαμβάνεται στις 12 Ιουλίου."
    }
  },
  "08311400": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τέσσερις Μάρτυρες από την Πέργη της Παμφυλίας",
      "short": "Άγιοι Τέσσερις"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Μαρτύρησαν, αφού τους ανάγκασαν να τρέξουν μέσα στη φωτιά."
    }
  },
  "08311500": {
    "name": {
      "nominative": "Άγιοι Τριακόσιοι Εξήκοντα Έξι Μάρτυρες από τη Νικομήδεια",
      "short": "Άγιοι Τριακόσιοι"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Όλοι μαρτύρησαν δια ξίφους."
    }
  },
  "0831995": {
    "name": {
      "nominative": "Αγία Cuthburge",
      "short": "Αγία Cuthburge"
    },
    "life": {
      "id": "",
      "copyright": "saint.gr",
      "text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Βρετανίδας Αγίας Cuthburge."
    }
  }
}