2793 lines
390 KiB
JSON
2793 lines
390 KiB
JSON
{
|
||
"114": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αλεξάνδρου «Νιέφσκι»",
|
||
"short": "Ανακομιδή Ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"116": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αλέξανδρος εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Όσιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αλέξανδρος του Όσεβεν, κατά κόσμον Αλέξιος, γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1427 στην περιοχή Βυζεοζέρο της Ρωσίας από την οικογένεια του Νικηφόρου και της Φωτεινής Όσεβεν. Ο Αλέξιος ήταν το τελευταίο από τα πέντε παιδιά και ήλθε στον κόσμο χάρη στις διακαείς προσευχές των γονέων του. Η Παναγία Παρθένος και ο Άγιος Κύριλλος της Λευκής Λίμνης είχαν εμφανιστεί στην μητέρα του και της είχαν υποσχεθεί την γέννηση ενός παιδιού. Αν και ο Αλέξιος ήταν ο μικρότερος υιός, οι γονείς του ήλπιζαν ότι αυτός θα τους συμπαραστεκόταν στα γηρατειά τους. Φθάνοντας στην εφηβεία ο Αλέξιος έμαθε να διαβάζει και να γράφει, προετοιμαζόμενος να γίνει ένας πολυμήχανος κτηματίας. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών οι γονείς του επιχείρησαν να τον παντρέψουν, διαλέγοντας μία πλούσια υποψήφια σύζυγο, αλλά ο Αλέξιος απέσπασε την υπόσχεσή τους να πάει να προσευχηθεί στο μοναστήρι του Αγίου Κυρίλλου πριν νυμφευθεί. Εκεί πλέον έμεινε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Πατρίκιος επίσκοπος Προύσας, Ακάκιος, Μένανδρος και Πολύαινος",
|
||
"short": "Άγιοι Πατρίκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι άριστες θεολογικές του γνώσεις, αλλά και η θερμή του πίστη, ανέδειξαν τον Πατρίκιο επίσκοπο Προύσσης. Η θέση αυτή για τον Πατρίκιο υπήρξε πνευματικό φρούριο για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου και ορμητήριο για την πάταξη της ειδωλολατρικής πλάνης. Στην αποστολική του αυτή εργασία δε θέλησε να είναι μόνος. Είχε μαζί του και τρεις πρόθυμους συνεργάτες, τον Ακάκιο, το Μένανδρο και τον Πολύαινο. Μαζί τους ο Πατρίκιος έφερε στη χριστιανική πίστη πολλούς ειδωλολάτρες. Αυτό, όμως, καταγγέλθηκε στον άρχοντα Ιουλιανό τον Υπατικό, και αμέσως συνελήφθησαν. Ο άρχοντας με φιλοσοφικές συζητήσεις προσπάθησε να πείσει τον Πατρίκιο ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός. Ο Πατρίκιος, με τη ρητορική δεινότητα και την άριστη θεολογική κατάρτιση που διέθετε, ανέτρεψε το ένα μετά το άλλο τα επιχειρήματα του Ιουλιανού. Αυτός, βλέποντας την ιδεολογική συντριβή του από το χριστιανό διδάσκαλο, διέταξε και αποκεφάλισαν τον Πατρίκιο με τους τρεις συνεργάτες του."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1101": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ισαάκιος ο Ομολογητής ηγούμενος Μονής Δαλμάτων",
|
||
"short": "Όσιος Ισαάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ισαάκιος καταγόταν από την Συρία και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Ουάλη (364 μ. Χ.), που ήταν υποστηρικτής των Αρειανών. Κάποτε οι Οστρογότθοι, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, κατασκήνωσαν στη Θράκη και απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Ουάλης αναγκάσθηκε να βαδίσει εναντίον τους. Ο Ισαάκιος, που ήταν ηγούμενος στη Μονή Δαλμάτων, βγήκε και συνάντησε τον πολέμιο των ορθοδόξων Ουάλη, και αφού έπιασε από τα χαλινάρια το άλογο του, του είπε: «Άπόδος ταις ποίμναις τους αρίστους νομέας και λήψη την νίκην άπονητί ει δε τούτων μηδέν δεδρακώς παρατάξαιο, μαθήσει τη πείρα ότι σκληρόν το προς κέντρα λακτίζειν ούτε γαρ έπανήξεις και προσαπολέσεις την στρατιάν» (Πράξεις των Αποστόλων, κστ' 14). Δηλαδή, δώσε στά ποίμνια τους άριστους ποιμένες και χωρίς κόπους θα πάρεις τη νίκη. Αν, όμως, δεν αποδεχθείς αυτά που σου λέω και δε συμφωνήσεις μαζί τους, θα μάθεις από την πείρα ότι είναι σκληρό πράγμα να κλωτσάς στα καρφιά. Διότι ούτε εσύ πρόκειται να γυρίσεις από τον πόλεμο, και σύντομα θα χάσεις και το στράτευμα. Ο Ουάλης όχι μόνο δεν πείσθηκε από τα λόγια του ηγουμένου, αλλά αφού τον ειρωνεύθηκε, τον έριξε μέσα σε ένα κρημνώδες φαράγγι. Ο Ισαάκιος από θαύμα δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Ο δε Ουάλης έπαθε αυτά που προφήτευσε ο Άγιος ηγούμενος.Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., διεξήχθη γύρω από την Αδριανούπολη σφοδρή μάχη, κατά την οποία ο αυτοκρατορικός στρατός κατατροπώθηκε, αφού φονεύθηκαν πολλοί από τους άριστους στρατηγούς του. Ο Ουάλης, καταφεύγοντας εντός αχυρώνος, για να σωθεί, κάηκε ζωντανός, μαζί με τον αρχιστράτηγό του.Ως ηγούμενος παρευρέθηκε στη Β' Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ., συντελώντας τα μέγιστα στην επιτυχία αυτής.Προαισθανόμενος το τέλος του, αφού διόρισε διάδοχό του τον Όσιο Δαλμάτιο (τιμάται 3 Αυγούστου), κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ γήρας το 396 μ.Χ.Η μνήμη του Οσίου Ισαάκιου επαναλαμβάνεται και στις 3 Αυγούστου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1103": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κορνήλιος",
|
||
"short": "Όσιος Κορνήλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κορνήλιος του Παλεοστρόβ γεννήθηκε στην πόλη Πσκώφ της Ρωσίας και έζησε κατά το 14ο και 15ο αιώνα μ.Χ. Ασκήτεψε στη νήσο Πάλι της λίμνης Ονέγκα, όπου ίδρυσε μοναστική κοινότητα και ανήγειρε ναό πρός τιμήν του Γενεσίου της Θεοτόκου. Για μεγαλύτερη άσκηση ο Όσιος έζησε μέσα σε ένα σπήλαιο κοντά στη μονή, όπου προσευχόταν αδιάλειπτα. Εκεί κοιμήθηκε με ειρήνη το 1420 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1105": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ισαάκιος ο Έγκλειστος ο εκ Ρωσίας",
|
||
"short": "Όσιος Ισαάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ισαάκιος (Τοροπτσάνιν) γεννήθηκε στη Ρωσία από πλούσιους και επιφανείς γονείς. Η κύρια ενασχόλησή του ήταν το εμπόριο. Κάποτε όμως η αγαθή διάνοιά του σκέφθηκε ότι όλα τα ανθρώπινα είναι μάταια. Μοίρασε τότε όλη την περιουσία του στους πτωχούς και ήλθε στο σπήλαιο του Οσίου Αντωνίου (τιμάται 10 Ιουλίου), στη Λαύρα του Κιέβου, ποθώντας να αφιερωθεί στον Κύριο. Εκεί εκάρη μοναχός και άρχισε τον σκληρό του πνευματικό αγώνα. Με την ευλογία του Οσίου Αντωνίου κλείσθηκε στο βάθος των Σπηλαίων, στο πιο σκοτεινό κελί.Ο Όσιος προσευχόταν αδιάλειπτα στον Κύριο με δάκρυα, χωρίς να γνωρίζει πότε ήταν νύκτα και πότε ημέρα. Δεν είχε στρώμα και ποτέ δεν ξάπλωνε για ύπνο. Κοιμόταν ελάχιστα καθισμένος σε ένα κούτσουρο. Έτρωγε μόνο λίγο πρόσφορο και έπινε λίγο νερό που του έφερνε ο ίδιος ο Όσιος Αντώνιος.Ο Όσιος Ισαάκιος δοκιμάσθηκε σκληρά από τον πειρασμό την κενοδοξίας. Όμως το έλεος του Θεού και η αγάπη των Πατέρων τον διαφύλαξαν σώο και αβλαβή. Αφού έζησε με σκληρή άσκηση και νηστεία και πρόκοψε στην υπακοή και την απλότητα, κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη. Ο ηγούμενος Ιωάννης και οι αδελφοί κήδευσαν με μεγάλη τιμή το ιερό λείψανό του στον υπόγειο τόπο, όπου αναπαύονταν τα σεπτά λείψανα και των άλλων Αγίων Ασκητών της Λαύρας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1106": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης επίσκοπος Γοτθίας",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Καταγόταν από τους τόπους της Κριμαίας και διακρίθηκε από παιδί για την ενάρετη ζωή του και το ζήλο του για την πίστη. Οι γονείς του ονομάζονταν Λέων και Φωτεινή και την ευσέβεια τους μετέδωσαν και στον γιο τους. Στα χρόνια της εικονομαχίας, ο Ιωάννης είχε εκκλησιαστική επικοινωνία περισσότερο με τη Ρώμη, που δεν την επηρέαζε η πληγή αυτή της Ανατολής. Σαν επίσκοπος Γοτθίας ο Ιωάννης υπήρξε διδακτικός και φιλάνθρωπος. Παρέμεινε απλός, ταπεινόφρων, φτωχός και αφιλάργυρος, αδελφός των ιερέων, πατέρας των λαϊκών του, αλλά κάποια αιματηρή στάση, ανάγκασε τον καλό ποιμένα να καταφύγει με πολλούς χριστιανούς στην Αμάστριδα του Ευξείνου Πόντου. Εκεί έμεινε τέσσερα χρόνια και πέθανε το 780 μ.Χ. ευεργετώντας, μέχρι την τελευταία του στιγμή. Κλήρος και λαός τον έθαψαν με μεγάλες τιμές."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1108": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ησαΐας ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Ησαΐας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ησαΐας έζησε κατά τον 10ο και 11ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτεψε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη το 1115 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1109": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Προφήτης Ησαΐας",
|
||
"short": "Προφήτης Ησαΐας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Προφήτης Ησαΐας, υιός του Αμώς, γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα περί το 774 π.Χ. Υπήρξε ο πρώτος μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων Προφητών, ο λαμπρότερος και μεγαλοφωνότερος από αυτούς. Το όνομα Ησαΐας, εβραϊστί Γιασιαγιάχου, σημαίνει «ο Θεός σώζει».Κατά αρχαία ραββινική παράδοση, ο πατέρας του ήταν αδελφός του βασιλέως των Ιουδαίων Αμασίου, η δε θυγατέρα του λέγεται ότι είχε νυμφευθεί τον βασιλέα Μαννασή. Οι παραδόσεις αυτές, θρύλοι μάλλον και όχι ιστορικές αλήθειες, υποδηλώνουν πάντως την ευγενή καταγωγή του Ησαΐου. Ο Ησαΐας ήταν έγγαμος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τα οποία αναφέρονται στις Προφητείες του. Σε αυτά, κατ' εντολήν προφανώς του Θεού, είχαν δοθεί συμβολικά ονόματα. Του μεν πρώτου το όνομα ήταν Ιασούβ και σημαίνει κατά τους εβδομήκοντα «το υπόλοιπο θα επιστρέψει», δηλαδή οι εναπομείναντες στην αιχμαλωσία Ιουδαίοι θα επανέλθουν στην πατρίδα τους. Του δε άλλου το όνομα ήταν Μαχέρ Σχαλάζ Χας Βαζ και σημαίνει «ταχέως σκύλευσον, οξέως προνόμευσον», σε δήλωση της επικείμενης κατά των Ιεροσολύμων επιδρομής των Ασσυρίων και Βαβυλωνίων.Ο Ησαΐας κλήθηκε στην προφητική διακονία του κατά το 738 μ.Χ., τελευταίο έτος της βασιλείας του Οζίου και πρώτο έτος της βασιλείας Ιωάθαμ. Ο ίδιος ιστορεί σε μια συναρπαστική περιγραφή την κλήση του. Ευρισκόμενος στο ιερό είδε τον Κύριο καθήμενο επάνω σε θρόνο υψηλό, ενώ ο ναός ήταν πλημμυρισμένος από υπέρλαμπρο φως της θείας δόξας. Τα εξαπτέρυγα Σεραφίμ, ίσταντο γύρω από το θείο θρόνο προσφωνώντας και αντιφωνώντας το ένα το άλλο, δοξολογώντας τον Θεό και λέγοντας «άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης Αυτού». Μπροστά στο μεγαλειώδες αυτό θέαμα ο Ησαΐας καταλύφθηκε από βαθιά συγκίνηση και δέος, αναλογίστηκε την αναγιότητά του ως ανθρώπου και αναφώνησε ότι, ως άνθρωπος που έχει ακάθαρτα χείλη, αξιώθηκε να δει τον Βασιλέα, Κύριο Σαβαώθ. Μετά την ταπεινή αυτή ομολογία του, ένα από τα Σεραφίμ έλαβε διά της λαβίδος στο χέρι του αναμμένο κάρβουνο από το θυσιαστήριο, στο οποίο καιγόταν ευώδες θυμίαμα, άγγιξε τα χείλη του Ησαΐα και του είπε: «ιδού, αυτό άγγιξε τα χείλη σου και θα αφαιρέσει τις ανομίες σου και θα καθαρίσει τελείως και θα απαλείψει από σένα τις αμαρτίες σου».Το έργο του Προφήτη Ησαΐα επεκτάθηκε επί της βασιλείας του Ιωάθαμ, Άχαζ, Εζεκίου, ίσως δε και επί Μανασσή, από τον οποίο, όπως λέγεται καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε με ξύλινο πριόνι, επειδή τον έλεγξε δημοσίως για την ασέβειά του.Η εποχή κατά την οποία έζησε ο Ησαΐας ήταν πολύ δύσκολη για το Ισραηλιτικό βασίλειο. Οι Εβραίοι της εποχής εκείνης είχαν εκτραπεί σε μια υλόφρονα ζωή, για την ικανοποίηση της οποίας δεν δίσταζαν μπροστά σε καμία αδικία και παρανομία. Οι ιερείς ήταν μέθυσοι, οι ψευδοπροφήτες οργίαζαν, οι άρχοντες ήταν κλέφτες. Οι ψευδοευλαβείς εκείνοι, που νήστευαν και προσέφεραν θυσίες υποκριτικά και ήταν άδικοι και ανελεήμονες, είχαν πληθυνθεί και συνεργούσαν στη διαφθορά.Μια τέτοια κατάπτωση ήταν επόμενο να οδηγήσει σε ολιγοπιστία, σε απιστία προς τον αληθινό Θεό και σε εκτροπή προς την ειδωλολατρία. Εξαιτίας της αμαρτωλότητας και ασέβειας που κυριαρχούσε, με σκοπό την παιδαγωγία, την επιστροφή του λαού και την υπακοή στον θείο νόμο, ο Θεός επέτρεπε συμφορές και θλίψεις, ιδιαίτερα δε τις καταστρεπτικές επιδρομές ξένων, γειτονικών και μακρινών λαών.Έτσι το έργο του Προφήτη Ησαΐα, καθ' όλο το διάστημα της δράσεώς του, ήταν να ελέγχει την αμαρτωλότητα και ασέβεια, να καταδικάζει αυστηρότατα την αποστασία και ειδωλολατρία, να προλέγει θλίψεις κατά του αποστάτη λαού και να καλεί σε μετάνοια και επιστροφή προς τον Θεό. Σε περίοδο δε προφανών κινδύνων, επιδρομής εχθρών και δουλείας του λαού, ενθάρρυνε τους αποκαρδιωμένους, αναθέρμαινε την πίστη και υπακοή προς τον Θεό, καλλιεργούσε την ελπίδα της απολυτρώσεως. Αλλά εκείνο το οποίο χαρακτηρίζει εντονότερα τον Ησαΐα είναι κυρίως οι πολυάριθμες και καθαρότατες Χριστολογικές Προφητείες του. Φωτιζόμενος από το Πανάγιο Πνεύμα προανήγγειλε την εκ Παρθένου γέννηση του Λυτρωτού, όπως και το Όνομα Αυτού «Εμμανουήλ», το οποίο σημαίνει «ο Θεός μαζί μας». Γι' αυτό και ονομάσθηκε από τους Πατέρες, «Ευαγγελικός Προφήτης», οι δε Προφητείες του «Καθ' Ησαΐαν Ευαγγέλιον».Το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' (408 - 450 μ.Χ.) και κατατέθηκε στο ναό του Αγίου Μάρτυρα Λαυρεντίου που ήταν πλησίον των Βλαχερνών."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1111": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Τιμόθεος του Πσκώφ",
|
||
"short": "Άγιος Τιμόθεος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Τιμόθεος, ο οποίος αρχικά ήταν ειδωλολάτρης με το όνομα Ντόβμοντ, καταγόταν από την Λιθουανία και ήταν πρίγκιπας του Ναλσχένσκ της Λιθουανίας. Το 1265 μ.Χ., λόγω των συγκρούσεων μεταξύ των ηγεμόνων της Λιθουανίας, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την επαρχία του και να εγκατασταθεί στο Πσκώφ μαζί με τριακόσιες οικογένειες. Εδώ η Χάρη του Θεού τον επισκίασε και βαπτίσθηκε Χριστιανός λαμβάνοντας το όνομα Τιμόθεος.Πολύ σύντομα οι κάτοικοι του Πσκώφ τον επέλεξαν ως πρίγκιπά τους για την ανδρεία και τις αληθινές χριστιανικές αρετές του.Ο Άγιος κυβέρνησε για τριάντα τρία χρόνια με ειρήνη και σύνεση. Ήταν δίκαιος, ελεήμων και φιλάνθρωπος, γενναιόδωρος και προστάτης των μονών και των ναών. Ίδρυσε μάλιστα και μία μονή προς τιμήν του Γενεσίου της Θεοτόκου.Το 1268 μ.Χ. ο πρίγκιπας Τιμόθεος ήταν ένας από τους ήρωες της ιστορικής μάχης κατά των Δανικών και Γερμανικών στρατευμάτων που υπερασπίσθηκαν με πίστη και αυταπάρνηση τη Ρωσική γη. Πριν από κάθε μάχη πήγαινε στην εκκλησία, όπου προσευχόταν και άφηνε το ξίφος του στο βήμα της Ωραίας Πύλης λαμβάνοντας την ευλογία του ιερέως. Ο γενναίος πολεμιστής - πρίγκιπας κέρδισε την τελική μάχη κατά των Γερμανών, στις 5 Μαρτίου του 1299 μ.Χ.Ο Άγιος Τιμόθεος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1299 μ.Χ., αλλά προστάτευε την πόλη του Πσκώφ και μετά την κοίμησή του. Όταν κατά το 1480 μ.Χ., περισσότερο από εκατό χιλιάδες Γερμανοί πολιόρκησαν την πόλη, εκείνος εμφανίσθηκε σε έναν Χριστιανό και τον προέτρεψε να λάβουν την εικόνα του μαζί με ένα σταυρό και να τα λιτανεύσουν στην πόλη. Οι Χριστιανοί του Πσκώφ έπραξαν, όπως τους είπε ο Άγιός τους, και οι Γερμανοί αναχώρησαν από την πόλη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1119": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ισίδωρος ο Ιερομάρτυρας και οι συν αυτώ 72 Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιος Ισίδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν πρεσβύτερος και μαρτύρησε από τους Λατίνους, στην πόλη Γιούρεβ της Εσθονίας, μαζί με άλλους 72 Χριστιανούς, το έτος 1472."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1126": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη της Β' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου",
|
||
"short": "Μνήμη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας ανεφάνησαν στην Εκκλησία και νέοι αιρετικοί, όπως οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί, υπό τον αιρεσιάρχη Μακεδόνιο Κωνσταντινουπόλεως, οι Ημιαρειανοί, ο Απολινάριος Λαοδικείας, ο Σαβέλλιος Πτολεμαΐδος, ο Μάρκελλος Αγκύρας, ο Φωτεινός Σιρμίου, ο Ευνόμιος Κυζίκου με το διδάσκαλό του Αέτιο, ο Ευδόξιος Κωνσταντινουπόλεως, ο Παύλος Σαμοσατεύς και άλλοι που προσείλκυαν πολλούς οπαδούς.Το χριστολογικό ζήτημα τέθηκε εξ αιτίας της αιρέσεως του Απολιναρίου Λαοδικείας. Ο Απολινάριος (390 μ.Χ.), όπως και η λεγόμενη Αλεξανδρινή Σχολή, τόνιζε πρωτίστως την ενότητα στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, συχνά εις βάρος της πληρότητας του ανθρώπινου στοιχείου. Δίδασκε ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού, ο οποίος είναι τέλειος Θεός και κατά την Ενανθρώπιση έλαβε μόνο σάρκα («Θεός σαρκοφόρος»), δηλαδή ανθρώπινο σώμα και άλογη ψυχή, όχι όμως και ανθρώπινο νου, γιατί αυτό θα σήμαινε την τελειότητα (ακεραιότητα) της ανθρώπινης φύσεως. Ο Απολινάριος θεωρούσε πως ο Χριστός για την σωτηρία του ανθρώπου είναι ανάγκη να είναι τέλειος Θεός. Για να είναι λοιπόν δυνατή η πλήρης ένωση στον Ένα Χριστό, δίδασκε ότι ο Λόγος του Θεού δεν έλαβε κατά την Ενανθρώπιση τέλεια ανθρώπινη φύση, αλλά μόνο το ανθρώπινο σώμα εμψυχωμένο με ζωική (άλογη) ψυχή και όχι ανθρώπινο νου. Προτιμούσε να χρησιμοποιεί τον όρο «σαρξ», όχι όμως με την βιβλική του σημασία. Επέμενε στη στενή ένωση Θεού και ανθρώπου στον Χριστό, αλλά η ανθρώπινη φύση Του δεν ήταν πλήρης. Την ένωση Λόγου και σαρκός σε μία φύση την χαρακτήριζε «ένωσιν ουσιώδη», «ένωσιν σύνθετον» και «ένωσιν φυσικήν». Η «κολοβωμένη» ανθρώπινη φύση μετά την ένωση πρέπει να θεωρηθεί ότι απορροφήθηκε και χάθηκε μέσα πιο κόλπους του Λόγου, έτσι ώστε ο Χριστός να μην είναι τέλειος άνθρωπος, αλλά μόνο τέλειος Θεός..Οι Πνευματομάχοι ή Μακεδονιανοί αρνούνταν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, θεωρώντας αυτό «κτίσμα και όχι Θεό, ούτε ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό». Κατά τον Μέγα Βασίλειο οι Πνευματομάχοι θεωρούνταν όχι μόνο ότι θεομαχούσαν κατά του Θεού και του Υιού και ότι χριστομαχούσαν, αλλά και ότι πνευματομαχούσαν..Στη διδασκαλία του Απολιναρίου και του Μακεδονίου αντέδρασαν από πολύ νωρίς οι Πατέρες της Εκκλησίας και τον καταδίκασαν πολλές φορές. Η οριστική όμως καταδίκη της αιρετικής τους κακοδοξίας έγινε από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381 μ.Χ..Η Β' Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε από τον Μάιο μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 381 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, προς επίλυση θεολογικών και διοικητικών προβλημάτων. Οι εκατόν πενήντα θεοφόροι Πατέρες, που συμμετείχαν σε αυτήν, προέρχονταν από περιοχές, οι οποίες πολιτικά υπάγονταν στη δικαιοδοσία του αυτοκράτορα που τους συγκάλεσε. Επρόκειτο δηλαδή περί Μεγάλης Συνόδου των Επισκόπων του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, η δε αναγνώρισή της ως της Β' Οικουμενικής έγινε από την Δ+ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ., η οποία και αποδέχθηκε το Σύμβολον αυτής ως ισοδύναμο και ισόκυρο με αυτό της Νικαίας.Η Β' Οικουμενική Σύνοδος απέκτησε μεγάλη σημασία για τον Χριστιανισμό προ πάντων διότι συμπλήρωσε το ιερό Σύμβολον της Πίστεως, αφού δογμάτισε ιδίως την Πνευματολογία της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως και άλλα άρθρα της πίστεως, και έτσι αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και μέγα σταθμό ιδίως στο δογματικό καθορισμό της αρχαίας Εκκλησίας. Η σπουδαιότητα της παρούσης Συνόδου και του Συμβόλου αυτής έγκειται κυρίως στην ολοκλήρωση του Τριαδικού δόγματος, διά της θεσπίσεως της Θεότητος και της «ἐκ τοῦ Πατρὸς» εκπορεύσεως του Πνεύματος, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι παραθεωρείται η σημασία της διδασκαλίας αυτής περί Εκκλησίας, βαπτίσματος, αναστάσεως νεκρών και ζωής αιωνίου.Αυτή κατά πρώτο και κύριο λόγο διετύπωσε πλατύτερα, πληρέστερα και ακριβέστερα το ιερό Σύμβολον της Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, το «Πιστεύω», επειδή τα μεν επτά πρώτα άρθρα συντάχθηκαν υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου το 325 μ.Χ., εναντίον της μεγάλης αιρέσεως του Αρειανισμού, που συντάραξε επί μακρόν την Εκκλησία, και η οποία αίρεση αρνιόταν τη Θεότητα του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τα δε πέντε τελευταία από τη Β' Οικουμενική Σύνοδο, εναντίον της Πνευματομαχίας που αρνιόταν τη Θεότητα του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος και των άλλων ως άνω αιρέσεων. το ιερόν Σύμβολον της Πίστεως, το «Πιστεύω», απαγγέλεται και καθομολογείται από όλους τους Χριστιανούς ως ομολογία πίστεως, ως βαπτιστήριο και ως λειτουργικό κείμενο στη θεία λατρεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αναγνωρίζει και τιμά αυτό ως έργο των δύο πρώτων Οικουμενικών Συνόδων.Εκείνο το οποίο υπογραμμίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης στη Σύνοδο είναι ότι ο Ίδιος ο Κύριος επισυνάπτει το Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό, δεδομένου ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά της θείας φύσεως και είναι ζωοποιόν, άγιον, αΐδιον, σοφόν, ευθές, ηγεμονικόν. Αυτή η κοινότητα των Ονομάτων αποδεικνύει ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει στην ενέργεια μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Η ταυτότητα δε της ενέργειας αποδεικνύει το ηνωμένον της φύσεως. Ουδείς επομένως πρέπει να αρνηθεί την μία Θεότητα των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος. Γι' αυτό ο ιερός Πατέρας αναγράφει ότι «μία ἐστὶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἡ διὰ τῆς εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα πίστεως παραγινομένη, ἐκ μὲν τοῦ θεοῦ τῶν ὅλων πηγάζουσα, διὰ δὲ τοῦ Υἱοῦ προϊοῦσα, ἐν δὲ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι τελειουμένη». Στην ερώτηση των Πνευματομάχων πως είναι δυνατόν το Πνεύμα να είναι ισότιμο προς τον Πατέρα και τον Υιό, εφ' όσον ο Πατέρας μεν είναι Δημιουργός, δι' Υιού δε τα πάντα εδημιουργήθησαν, απαντά ότι πάντα εκτίσθησαν εν Αγίω Πνεύματι και εξαίρει το συναΐδιον και αχώριστον των Τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος και υπογραμμίζει ότι εκτός της κατά τάξιν και υπόστασιν διαφοράς «ἐν οὐδενὶ τὸ παρηλλαγμένον καταλαμβάνομεν».Στο Τυπικό της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης η μνήμη της Συνόδου ετελείτο μαζί με την μνήμη της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου την πρώτη Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (τιμάται 14 Σεπτεμβρίου). Ως εισηγητής της διπλής αυτής εορτής και ποιητής της Ακολουθίας θεωρείται ο Συμεών Θεσσαλονίκης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1130": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μιχαήλ επίσκοπος Συνάδων ο Ομολογητής",
|
||
"short": "Όσιος Μιχαήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μιχαήλ, έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντα του Αρμένιου και καταγόταν από πλούσια και αρχοντική οικογένεια, από τα Σύναδα της Φρυγίας. Σπούδασε με ζήλο τα ιερά γράμματα και στη συνέχεια έφθασε στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει τις σπουδές του.Εκεί συνδέθηκε με ένα φημισμένο πνευματικό άνθρωπο το Θεοφύλακτο (βλέπε 8 Μαρτίου), και αποφάσισαν να αφοσιωθούν στην άσκηση της σάρκας και τη μελέτη των Θείων Γραφών. Αποσύρθηκαν σε κάποιο μοναστήρι στον Εύξεινο Πόντο το οποίο είχε ιδρύσει ο Πατριάρχης Ταράσιος, ο οποίος φωτισθείς από το Άγιο Πνεύμα, τους υποδέχθηκε εγκάρδια και πολύ γρήγορα τους χειροτόνησε πρεσβυτέρους.Στη συνέχεια, ο μεν Θεοφύλακτος εξελέγη επίσκοπος Νικομήδειας, ο δε Μιχαήλ επίσκοπος Συνάδων.Από τη θέση του Επισκόπου ο Μιχαήλ έλαμψε πνευματικά. Δυναμικός μαχητής της πίστης, δίδασκε καθημερινά το λόγο του Θεού, κήρυττε, νουθετούσε και βοηθούσε δυναμικά τους πτωχούς, τους πάσχοντες και τους αδυνάτους. Διακρίθηκε επίσης για την προσήλωσή του στα ορθόδοξα δόγματα και την σφοδρή καταπολέμηση των αιρετικών διδασκαλιών.Όταν ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος, κήρυξε διωγμό εναντίον όσων υπερασπιζόταν τις ιερές εικόνες, ο Μιχαήλ με γενναιότητα αντιτάχθηκε στη προκλητική αυτή ενέργεια του αυτοκράτορα. Εξοργισμένος ο Λέων έδωσε εντολή να φυλακισθεί σε ένα φρούριο, το οποίο ονομαζόταν Ευδοκιάς.Ο Όσιος όμως συνέχιζε να διακηρύσσει την αλήθεια με αντίτιμο συνεχείς εξορίες κακουχίες και στερήσεις για να καταλήξει σε κάποια ανθυγιεινή περιοχή όπου από τις ταλαιπωρίες παρέδωσε την αγία ψυχή του ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού.Την κάρα του Αγίου Μιχαήλ αποθησαυρίζει η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος, που της παραχωρήθηκε με χρυσόβουλο από τους βασιλείς Βασίλειο και Κωνσταντίνο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1135": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μελέτιος ο στρατηλάτης και οι συν αυτώ Μάρτυρες Ιωάννης, Στέφανος, Σεραπίων ο Aιγύπτιος, Καλλίνικος ο μάγος, Μαρκιανή, Παλλαδία, και Σωσάννη, Κυριάκος και Χριστιανός τα Νήπια, δώδεκα κομήτες και τριβούνοι, Φήστος, Φαύστος, Μάρκελλος, Θεόδωρος, Μελέτιος, Σέργιος, Μαρκελλίνος, Φήλιξ, Φωτεινός, Θεοδωρίσκος, Μερκούριος και Δίδυμος, καθώς και άλλοι έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιος Μελέτιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ηλιογάβαλου (218 - 222 μ.Χ.). Ο Άγιος Μελέτιος, ο αρχηγός ας πούμε της μαρτυρικής αυτής σειράς, υπηρετούσε στρατιώτης μαζί με δύο άλλους Αγίους τον Στέφανο και τον Ιωάννη. Καταγγέλθηκαν ότι πίστευαν στο Χριστό και διατάχτηκαν να τον αρνηθούν. Επειδή όμως δεν το έπραξαν, υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια. Τελικά τον μεν Μελέτιο απαγχόνισαν, τους δε Στέφανο και Ιωάννη αποκεφάλισαν. Αλλά ο Σεραπίων ο ειδωλολάτρης, όταν είδε τον Άγιο Μελέτιο με την προσευχή του να συντρίβει τα είδωλα του ναού, πίστεψε. Επίσης ο Καλλίνικος ο μάγος, όταν είδε και αυτός ότι ο Μελέτιος δεν έπαθε τίποτα από το θανατηφόρο δηλητήριο πού του είχαν ποτίσει, πίστεψε και αυτός. Και οι δύο αφού ομολόγησαν σταθερά το Χριστό, αποκεφαλίστηκαν. Όμως, στη θέα του μαρτυρίου τους, πίστεψαν και έδωσαν τη ζωή τους για το Χριστό, δώδεκα κόμιτες και Τριβούνοι, τρεις γυναίκες, η Μαρκιανή, η Παλλαδία και η Σωσάννη, δύο νήπια, ο Κυριάκος και ο Χριστιανός, και ακολούθησε ένα πλήθος μαρτύρων πού ο αριθμός τους φτάνει έντεκα χιλιάδες διακόσιοι οκτώ Μάρτυρες (11.208)!"
|
||
}
|
||
},
|
||
"1141": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κάρπος ο Απόστολος από τους Εβδομήκοντα",
|
||
"short": "Άγιος Κάρπος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Απόστολος Κάρπος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Νέρωνα (52 μ.Χ.), και συναριθμείτε με τους εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Επίσης, ήταν συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και απ' ότι μαθαίνουμε από τη Β' προς Τιμόθεον επιστολή του (δ' 13), εργάσθηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου στην Τρωάδα. Έπειτα, έγινε επίσκοπος στη Βάρνα της Θράκης (ο δε Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει Βέρροια της Θράκης), όπου με την αγία του ζωή και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτισε με τις θείες διδασκαλίες του όλη την επικράτεια της επισκοπής του.Στο έργο του ο Κάρπος υπέστη πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, που τις αντιμετώπισε με μεγάλη γενναιότητα και υπομονή. Δε φοβόταν τους πόνους και τις κακοπάθειες, αλλά έμπαινε δυναμικά στη μάχη, χωρίς να υπολογίζει το θυμό και την οργή των τυράννων. Είχε κατασταλάξει μέσα του ο λόγος του Κυρίου: «ἐν τῷ κοσμῷ θλίψιν ἔξετε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιστ' 33.). Δηλαδή, εφόσον είστε μέσα στον κόσμο, θα έχετε θλίψη. Ο δρόμος για την ένωση με τον Κύριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες, που με συνεχή αγώνα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.Ο Άγιος Κάρπος πέθανε ειρηνικά, φωτίζοντας με το παράδειγμά του πολλούς ανθρώπους."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1142": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας",
|
||
"short": "Άγιος Γεώργιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς στη Σόφια της Βουλγαρίας. Μετά από πολλά χρόνια ατεκνίας των γονέων του, ο Θεός εισάκουσε την προσευχή τους και τους χάρισε ένα τέκνο, το οποίο ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Κατά την περίοδο της νεότητας του Αγίου, οι Τούρκοι προσπαθούσαν διά της βίας να κάνουν τους Χριστιανούς να αλλαξοπιστήσουν.Ο Γεώργιος αρνήθηκε, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του κυβερνήτη, ο οποίος έκπληκτος από το θάρρος και την ομορφιά του Γεωργίου του υποσχέθηκε πλούτη και τιμές από τον σουλτάνο Σελίνα (1512 - 1520 μ.Χ.). Ο Άγιος με πνευματική ανδρεία και θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και έλεγξε τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Τούρκος κυβερνήτης έδωσε εντολή να βασανίσουν τον Άγιο και τέλος να τον ρίξουν στην φωτιά, όπου τελειώθηκε λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Όμως ξαφνικά έπιασε δυνατή βροχή, η οποία έσβησε τη φωτιά. Όταν νύχτωσε, ένα φώς ακτινοβολούσε πάνω από τα υπολείμματα του ιερού λειψάνου του Αγίου. Ένας ευλαβής ιερέας τα περισυνέλεξε και τα ενταφίασε με τιμή. Το ιερό λείψανο του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην πόλη Σρέντσε της Βουλγαρίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1143": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αβέρκιος",
|
||
"short": "Άγιος Αβέρκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στους Συναξαριστές αναφέρεται ότι ήταν γιος του Αποστόλου Αλφαίου (βλέπε ίδια ημέρα) και αφού τον άπλωσαν σε μελισσώνα, θανατώθηκε από τις μέλισσες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1148": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεράπων",
|
||
"short": "Άγιος Θεράπων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεράπων ήταν Ιερέας στην εκκλησία των Σάρδεων. Κατά τα παραγγέλματα του Αποστόλου Παύλου ήταν πράος, ειρηνικός, επιεικής, φιλόξενος, αφιλοχρήματος, διδακτικός, και έτρεμε μήπως από αμέλεια του χανόταν ή και στιγμιαία σκανδαλιζόταν έστω και μόνο μια ψυχή.Όταν συνελήφθη, διατάχθηκε να αρνηθεί τον Ιησού. Αυτός μίλησε στον ειδωλολάτρη άρχοντα σαν ήρωας, επιθυμώντας να βαδίσει στο μαρτύριο και όχι να τ' αποφύγει. Ο έπαρχος Ουαλεριανός τον βασάνισε σκληρά, και τελικά τον αποκεφάλισε κοντά στον ποταμό Έρμο, όπου βρισκόταν η επισκοπή Σατάλων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1149": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεράπων ηγούμενος της Λευκής Λίμνης",
|
||
"short": "Όσιος Θεράπων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεράπων, κατά κόσμον Θεόδωρος, γεννήθηκε το 1337 μ.Χ. στην πόλη Βολοκολάμσκ από την ευσεβή οικογένεια Ποσκόχιν. Οι γονείς του τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου και από την παιδική ηλικία εξεδήλωσε την κλίση και την αγάπη του προς τον μοναχικό βίο. Γι' αυτό εκάρη μοναχός και εγκαταστάθηκε βόρεια της Λευκής Λίμνης μαζί με τον Όσιο Κύριλλο (τιμάται 9 Ιουνίου), όπου ασκήτεψε ως ερημίτης ασκούμενος στη σιωπή. Η αγιότητα του βίου του προσείλκυσε γύρω του μαθητές που οργάνωσαν ένα μοναστήρι, το οποίο αργότερα έλαβε το όνομα του Οσίου.Το 1398 μ.Χ. ο Όσιος ανοικοδόμησε μία ξύλινη εκκλησία αφιερωμένη στο Γενέσιον της Θεοτόκου, ενώ οι μοναχοί τον βοηθούσαν στο έργο αυτό και ασχολούνταν παράλληλα με την αντιγραφή εκκλησιαστικών βιβλίων. Αργότερα, περί το 1500 μ.Χ., στον τόπο αυτό κτίσθηκε πέτρινος ναός φημισμένος για τις αγιογραφίες του, έργα του αγιογράφου Διονυσίου και των υιών του Βλαδιμήρου και Θεοδώρου.Ο Όσιος από ταπείνωση παραιτήθηκε από την θέση του ηγουμένου της μονής, εμπιστεύθηκε την πνευματική καθοδήγησή του σε έναν από τους πατέρες αυτής και επέστρεψε στον πνευματικό σύμβουλό του, Όσιο Κύριλλο.Το 1408 μ.Χ. ο πρίγκιπας Ανδρέας Δημητρίεβιτς ζήτησε από τον Όσιο Θεράποντα να ιδρύσει ένα νέο μοναστήρι στην πόλη Μοζάισκ. Εκεί, στο λόφο Λούσχο, ο Όσιος ανήγειρε τη νέα μονή και έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου από τον Μητροπολίτη Μόσχας Φώτιο (τιμάται 2 Ιουλίου και 27 Μαΐου). Εδώ ο Όσιος ασκήτεψε για δέκα οκτώ χρόνια και κοιμήθηκε με ειρήνη το 1426 μ.Χ.Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο βόρειο κλίτος του ναού του Γενεσίου της Θεοτόκου και βρέθηκε το 1514 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1156": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικήτας Αρχιεπίσκοπος Χαλκηδόνας",
|
||
"short": "Άγιος Νικήτας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νικήτας, ο Ομολογητής, είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Το όνομά του αναφέρεται στους τέσσερις Λαυριωτικούς Κώδικες Δ 39, Θ 87, Δ 36 και Ω 147, με Ακολουθία αυτού.Από την Ακολουθία του μαθαίνουμε ότι ο Άγιος Νικήτας ήταν Επίσκοπος Χαλκηδόνος, μεταξύ των ετών 726 και 775 μ.Χ. και έζησε κατά τους χρόνους της εικονομαχίας. Αναδείχθηκε Ομολογητής για τους υπέρ των ιερών εικόνων αγώνες του, μαζί με άλλους δύο άγνωστους ομολογητές, και μάλιστα συγγενείς του, τον Νικήτα και τον Ιγνάτιο. Ενδέχεται μάλιστα να παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο της Χαλκηδόνος και να αποσύρθηκε σε κάποια μονή της Παλαιστίνης, για να επιδοθεί αποκλειστικά σε ασκητικούς αγώνες.Ο Άγιος Νικήτας κοιμήθηκε με ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1157": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευτυχής Επίσκοπος Μελιτηνής",
|
||
"short": "Άγιος Ευτυχής"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Είναι άγνωστο από που καταγόταν και πότε άθλησε ο Άγιος Ιερομάρτυς Ευτύχιος. Αναδείχθηκε σε Επίσκοπο Μελιτηνής, όμως λόγω της Χριστιανικής δράσεώς του συνελήφθη, αρνήθηκε δε να θυσιάσει στα είδωλα, και μετά από πολλά βασανιστήρια ρίχθηκε στο νερό, όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο.Ο Σωφρόνιος Εύστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, ισχυρίζεται ότι εσφαλμένα γράφεται Ευτυχής και μάλιστα επίσκοπος Μελιτηνής και ότι το σωστό είναι Ευτύχιος μάρτυς και όχι επίσκοπος."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1158": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ελικωνίδα",
|
||
"short": "Αγία Ελικωνίδα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Ελικωνίδα έζησε στα χρόνια του βασιλιά Γορδιανού του Γ', στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα (238 - 244 μ.Χ.). Ήταν Θεσσαλονικιά αλλά μετακόμισε στην Κόρινθο, όπου καταγγέλθηκε σαν χριστιανή στον άρχοντα Περίνιο. Μάταια αυτός προσπάθησε να την αποσπάσει από τη χριστιανική πίστη. Εκείνη έμενε σταθερή και φώναζε ότι είναι χριστιανή. Εξοργισμένος τότε ο Περίνιος την έβρισε χυδαία και της ξύρισε το κεφάλι. Η Ελικωνίδα χαμογελώντας απάντησε: «Σείς, έπαρχε, θεωρείτε άνθρωπο κυρίως το σώμα, και την ομορφιά του, νομίζετε ότι είναι η κυριότερη ανθρώπινη αρετή, και πάνω σ' αυτή τη βάση στηρίζετε την ταπεινή και πρόσκαιρη ευτυχία σας. Αλλά για μας τους χριστιανούς, το επίγειο σώμα είναι όπως και το ρούχο. Αυτό κάποια μέρα θα παλιώσει και θα πεταχτεί. Επομένως ό,τι και αν κάνεις το φθαρτό σώμα μου δεν θα με ενοχλήσει, διότι δεν θα καταφέρεις να βλάψεις, με τη χάρη του Θεού, το σώμα της ψυχής μου, όπου εμείς οι χριστιανοί στηρίζουμε την αιώνια ευτυχία μας». Ο Περίνιος διέταξε τότε και έβαλαν την αγία μέσα σε λιωμένο μολύβι και άσφαλτο. Η θεία χάρη όμως την κράτησε αβλαβή. Το ίδιο συνέβη, όταν αργότερα και ο ανθύπατος Ιουστίνος την έριξε στη φωτιά και τα άγρια θηρία. Τελικά η Ελικωνίδα αποκεφαλίστηκε και έτσι φόρεσε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου για τον Χριστό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1159": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ελλάδιος",
|
||
"short": "Άγιος Ελλάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ελλάδιος, έζησε την εποχή των σκληρών διωγμών κατά της Εκκλησίας. Η ζωή του ως λαϊκού, χαρακτηριζόταν από μεγάλη σωφροσύνη, άσκηση γι' αυτό και εξελέγη επίσκοπος. Από τη θέση, αυτή ο Ελλάδιος, αναλώθηκε στη διακονία του ποιμνίου του. Κήρυττε, δίδασκε και με σύνεση και διάκριση, επέλυε τυχόν ανακύπτοντα προβλήματα. Η όλη του πολιτεία και διακονία κατόρθωσε να φέρει πολλούς ειδωλολάτρες στην ορθόδοξη πίστη.Η δράση του αυτή, προκάλεσε τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τον συνέλαβαν και του πρότειναν να αρνηθεί το Χριστό για να σώσει τη ζωή του. Εξοργισμένοι από την ακλόνητη πίστη του επισκόπου τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, αλλά με τη χάρη του Θεού θεραπεύθηκε απ' όλα. Τελικά μετά από συνεχόμενους ραβδισμούς, παρέδωσε το πνεύμα του και έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1169": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Θεοδοσία η Παρθένος",
|
||
"short": "Αγία Θεοδοσία"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Θεοδοσία καταγόταν από την Τύρο της Φοινίκης και δεν είχε μόνο παρθενικό σώμα, αλλά και παρθενική ψυχή. Από ηλικία 18 χρονών, έλαμπε για το ζήλο και τη θερμή της πίστη, ανάμεσα στις νεαρές ειδωλολάτρισσες γυναίκες. Αυτό καταγγέλθηκε στον άρχοντα Ουρβανό, που με κάθε δελεαστικό τρόπο προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Όμως η παρθένος Θεοδοσία έμεινε αμετακίνητη στο Ιερό της πιστεύω. Ο Ουρβανός, βλέποντας την αδάμαστη επιμονή της, εξοργίστηκε και με θηριώδη τρόπο έσπασε τα κόκκαλά της και πριόνισε τις σάρκες της. Έπειτα, την πλησίασε και της πρότεινε να αλλαξοπιστήσει, έστω και την τελευταία στιγμή, και αυτός θα θεράπευε αμέσως τις πληγές της. Η Θεοδοσία μισοπεθαμένη απάντησε: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο τύραννος διέταξε και την έριξαν στη θάλασσα, οπού και παρέδωσε το πνεύμα της."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1180": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Κασσιανός και Λαυρέντιος",
|
||
"short": "Όσιοι Κασσιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κασσιανός του Κομέλ ήταν μαθητής του Αγίου Κορνηλίου του Κομέλ και ασκήτεψε στη μονή του Κομέλ. Καθημερινά μοχθούσε να μιμηθεί τον πνευματικό του διδάσκαλο σε όλα και ακολουθούσε πιστά τον μοναχικό του κανόνα. Ο Όσιος Κασσιανός συμβούλευε τους μοναχούς να διάγουν τον βίο τους με φόβο Θεού, να προσεύχονται αδιάλειπτα , να ασχολούνται με την καλλιέργεια του εσωτερικού τους κόσμου και να αποβάλλουν όλες τις κοσμικές τους σκέψεις, να είναι νηφάλιοι στη σκέψη, άγρυπνοι στην ψυχή και να ζουν με μετάνοια. Μετά την επιστροφή του Οσίου Κορνηλίου στο μοναστήρι, ο Όσιος Κασσιανός με πνευματική χαρά συνάντησε τον γέροντά του και παραιτήθηκε από την ηγουμενία της μονής, θέλοντας να είναι υποτακτικός στον γέροντά του, όπως πριν. Ο Όσιος Κασσιανός κοιμήθηκε με ειρήνη το 1537.Ο Όσιος Λαυρέντιος του Κομέλ ήταν και ατός μαθητής του Οσίου Κορνηλίου του Κομέλ. Το 1538, με τη σύσταση του Οσίου Κορνηλίου, ομοφώνως εξελέγη ηγούμενος από τους αδελφούς της μονής και πορεύθηκε με βάση τις πνευματικές νουθεσίες και οδηγίες του διδασκάλου του. Παρ' όλες τις μοναχικές ασχολίες του, ο Όσιος Λαυρέντιος δεν εγκατέλειψε την προσφιλή σε αυτόν εργασία, που ήταν η αντιγραφή εκκλησιαστικών βιβλίων. Ο Όσιος Λαυρέντιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1548."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1183": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φιλόσοφος ο Ιερομάρτυρας και οι συν αυτώ Βόρις και Νικόλαος οι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιος Φιλόσοφος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλόσοφος (Νικολάγιεβιτς Ορνάτσκιυ) έζησε το 19ο και 20ο αιώνα μ.Χ. Το 1885 μ.Χ. τελείωσε τη θεολογική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και νυμφεύθηκε την Ελένη Ζαοζέρκοϋ. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και εργάσθηκε ποιμαντικά αναπτύσσοντας ένα τεράστιο φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο. Συνδέθηκε πνευματικά με τον Πατριάρχη Τύχωνα και κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου στάθηκε στο πλευρό των τραυματισμένων στρατιωτών και των οικογενειών τους. Ο υιός του Νικόλαος υπηρετούσε με ανώτερο βαθμό στο 9ο τάγμα του Ρωσικού και ο υιός του Boris είχε διορισθεί ως αρχηγός της 23ης ταξιαρχίας πυροβολικού και πολέμησε ηρωικά στο αυστρο-ουγγρικό μέτωπο.Μετά την επανάσταση του 1917 μ.Χ., ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλόσοφος συνελήφθη, στις 9 Αυγούστου 1918 μ.Χ., μαζί με τους υιούς του από άνδρες της κρατικής ασφάλειας, που τους μετέφεραν στις φυλακές της Κροστάνδης. Εκτελέσθηκαν διά τουφεκισμού, δίδοντας έτσι τη μαρτυρία της πίστεώς τους στον Κύριο και Θεό μας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11401": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι»",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος «Νιέφσκι»"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "<p>Ο Αλέξανδρος Γιαροσλάβιτς «Νιέφσκι» (1220 - 1263 μ.Χ.) είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της μεσαιωνικής Ρωσίας και άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας. Υπήρξε ηγέτης της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ και κατόπιν ολόκληρης της Ρωσίας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον ανατολικό σλαβικό κόσμο.</p><p>Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Περεσλάβλ (νυν Περεσλάβλ-Ζαλέσκι του Γιαροσλάβλ) στις 30 Μαΐου 1220 μ.Χ. Ήταν ο τέταρτος γιος του Γιαροσλάβ Βζέβολοντοβιτς, ρουρικίδα διαδόχου του θρόνου και μετέπειτα Μεγάλου Πρίγκιπα του Βλαντίμιρ. Βλέποντας ότι δεν είχε πιθανότητες να φορέσει το στέμμα του Βλαντίμιρ, σε ηλικία μόλις 16 ετών αποδέχθηκε την πρόταση της Φεουδαλικής Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ να αναλάβει Δούκας της και άφησε την πατρίδα του για να εγκατασταθεί στο Νόβγκοροντ, σε μια συγκυρία που δεν ήταν καθόλου ευνοϊκή:</p><p>1) Η Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων που έφερνε πλούτο είχε σταματήσει.2) Σχεδόν όλο το Κράτος των Ρως εκτός από το Νόβγκοροντ είχε μόλις καταλυθεί από τους Τατάρους της Χρυσής Ορδής και διασπασθεί σε δεκάδες μικρά πριγκιπάτα, τα περισσότερα ελεγχόμενα διά φόρου υποτέλειας.3) Δύο δυνάμεις από τα δυτικά εποφθαλμιούσαν τα εδάφη του Νόβγκοροντ: οι Σουηδοί που επιθυμούσαν να ανασυστήσουν τις ποτάμιες εμπορικές οδούς από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα, και οι γερμανοί Τεύτονες Ιππότες που ήδη ήλεγχαν τη Λιβονία (νυν Εσθονία και Λετονία).</p><p>Ο νεαρός δούκας κλήθηκε πολύ γρήγορα να αποδείξει τις ικανότητές του. Το 1240 μ.Χ. ο σουηδικός στρατός εισέβαλε στην Ίνγκρια με στόχο να αποκτήσει τον έλεγχο του Νέβα και της Λάντογκα, ώστε μακροπρόθεσμα να χρησιμοποιήσει την περιοχή ως ορμητήριο για περαιτέρω επέκταση. Ο Αλέξανδρος κινήθηκε ταχύτατα με ένα μικρό στράτευμα, θέλοντας να φθάσει τους εισβολείς πριν μπουν στην οχυρωμένη Λάντογκα. Τους πρόλαβε τελικά στη συμβολή του Νέβα με τον Ιζόρα και τους επιτέθηκε αιφνιδιαστικά τη νύχτα (Μάχη του Νέβα, 15 Ιουλίου 1240 μ.Χ.). Οι Σουηδοί δεν πρόλαβαν καλά-καλά να βγουν από τα πλοία τους (ο Νέβας είναι πλωτός ποταμός) και ο Αλέξανδρος θριάμβευσε - έκτοτε έλαβε το προσωνύμιο Νιέφσκι (δηλαδή του Νέβα). Η νίκη αυτή είχε μεγάλη σημασία για το μέλλον του Νόβγκοροντ, αφού απέτρεψε μία ενδεχόμενη εκστρατεία μεγάλης κλίμακας των σουηδών στη ΒΔ Ρωσία τα επόμενα χρόνια.</p><p>Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ο Αλέξανδρος μετά τη νίκη στο Νέβα διατάχθηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του! Τα αίτια εντοπίζονται στο εξής: η πολιτική εξουσία στη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ ασκούταν κυρίως από τους Βογιάρους (παραδοσιακή αριστοκρατία) και τη Βέτσε (λαϊκή συνέλευση). Από την άλλη ο Δούκας ήταν πρωτίστως στρατιωτικό αξίωμα, με αρμοδιότητες που οριοθετούνταν σαφώς από ειδικό συμβόλαιο που υπέγραφε όταν αναλάμβανε καθήκοντα. Όμως ο Αλέξανδρος είχε αποκτήσει τέτοια δημοφιλία που ήταν εύκολο να αρχίσει να συγκεντρώνει και πολιτική δύναμη, πράγμα που ενόχλησε τους βογιάρους και οδήγησε στην «απόλυσή» του. Τηρουμένων των αναλογιών, η ιστορία αυτή θυμίζει τον εξοστρακισμό της αρχαίας Αθήνας.</p><p>Ελάχιστο χρόνο αργότερα οι Τεύτονες Ιππότες της Λιβονίας άρχισαν να εκδηλώνουν έμπρακτα την επιθετικότητά τους. Αφού κατέλαβαν το Πσκοβ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατίας, άρχισαν να πραγματοποιούν ληστρικές επιδρομές στα περίχωρα του Νόβγκοροντ. Ο Αλέξανδρος ανακλήθηκε από την ιδιότυπη εξορία του και επέστρεψε στην πόλη την άνοιξη του 1241 μ.Χ., αν και η πρώτη του αντίδραση ήταν αρνητική. Τους πρώτους μήνες αφοσιώθηκε στην αποκατάσταση του ελέγχου στις κοντινές περιοχές και μόνο όταν ένιωσε αρκετά προετοιμασμένος εξεστράτευσε δυτικά για να απελευθερώσει το Πσκοβ.</p><p>Η μάχη - κλειδί ήταν αυτή της λίμνης Πέιπους (ή Τσούντσκο-Πσκόβσκοε), στις 5 Απριλίου 1242 μ.Χ. Ο Αλέξανδρος ήταν επικεφαλής μιας δύναμης 4.000 - 5.000 πεζών. Οι τεύτονες (υπό τις διαταγές του Χέρμαν φον Μπουξχέβντεν) μαζί με τους Δανούς και Εσθονούς συμμάχους τους ήταν περίπου οι μισοί, αλλά από αυτούς οι χίλιοι ήταν ιππότες και έως τότε θεωρούνταν ανίκητοι.</p><p>Γνωρίζοντας ότι δύσκολα θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε μάχη ενάντια στο σιδερόφρακτο ιππικό, ο Αλέξανδρος έκανε το εξής τέχνασμα: Παρέσυρε τους Τεύτονες στην παγωμένη επιφάνεια της λίμνης, όπου τα άλογα γλιστρούσαν και δε μπορούσαν να εκτελέσουν γρήγορους ελιγμούς! Η σύγκρουση έληξε με νίκη του στρατού του Νόβγκοροντ και έμεινε στην ιστορία ως Μάχη των Πάγων, η δε ήττα των τευτόνων σήμανε το τέλος της προσπάθειάς τους να επεκταθούν προς ανατολάς εις βάρος του Νόβγκοροντ.</p><p>Έχοντας εδραιώσει τη θέση του μετά την εκδίωξη των τευτόνων, ο Αλέξανδρος Νιέφσκι προσκλήθηκε από τον Πάπα Ρώμης να αναλάβει εκστρατεία κατά των αλλοθρήσκων Τατάρων της Χρυσής Ορδής. Η απάντησή του όμως ήταν αρνητική. Υπάρχουν διάφορες εικασίες για τα αίτια αυτής της επιλογής, όχι απαραίτητα αντίθετες μεταξύ τους:1) Φοβόταν πως δε θα μπορούσε να νικήσει τους Τατάρους, που λίγα νωρίτερα είχαν φθάσει μέχρι τις πύλες της Βιέννης. Επιπλέον πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι δεν ήταν παρά ο ηγέτης ενός μικρού κρατιδίου που απειλούνταν και από Σουηδούς - Γερμανούς, επομένως δε μπορούσε να έχει διαρκώς τρία μέτωπα ανοικτά.2) Πίστευε ότι ο καθολικισμός αντιπροσώπευε μεγαλύτερη απειλή για το λαό του απ' ό,τι οι Τάταροι, που ενδιαφέρονταν μόνο για τη συλλογή φόρου υποτέλειας και δε νοιάζονταν να προσαρτήσουν τους υποτελείς τους ή να τους επιβάλουν άλλη θρησκεία. Εξάλλου ήταν ακόμα νωπές οι μνήμες της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204 μ.Χ.).3) Εκτιμούσε ότι η ύπαρξη της Χρυσής Ορδής στα νότια ήταν ένα φόβητρο που απέτρεπε τους βογιάρους από το να αμφισβητήσουν ξανά την πολιτική ισχύ του, καθώς και τον απλό λαό από το να ζητά μεταρρυθμίσεις.4) Προτιμούσε να εξευμενίζει τους Τατάρους διά της πληρωμής φόρου υποτέλειας αντί να τους εξαγριώνει. Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να κρατήσει τις ρωσικές περιοχές ανέπαφες από τη μανία του ταταρικού στρατού, ελπίζοντας ότι στο μέλλον οι συνθήκες για διεκδίκηση πλήρους ανεξαρτησίας θα ήταν πιο ώριμες.</p><p>Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι και ο αδελφός του Αντρέι έγιναν κύριοι ολόκληρης της Ρωσίας το 1248 μ.Χ. Ο Αλέξανδρος έλαβε τα δυτικά πριγκιπάτα γύρω από το Κίεβο (συν το Νόβγκοροντ που ήδη εξουσίαζε), ενώ ο Αντρέι τα ανατολικά με κέντρο το Βλαντίμιρ.</p><p>Ο θάνατος βρήκε τον Αλέξανδρο σε ηλικία μόλις 43 ετών καθώς επέστρεφε στο Βλαντίμιρ από το Σαράι, όπου θρυλλείται πως είχε πάει για να ζητήσει επιεική μεταχείριση για κάποια πριγκιπάτα που δεν ήθελαν να πληρώσουν φόρο υποτέλειας. Ταξίδευε ήδη σοβαρά άρρωστος όταν εξέπνευσε στην πόλη Γκοροντέτς του Βόλγα στις 14 Νοεμβρίου 1263 μ.Χ.</p><p>Λίγα μόλις χρόνια μετά το θάνατό του, στα τέλη του 13ου αιώνα, εμφανίσθηκε ένα χρονικό με τίτλο «Η ζωή του Αλέξανδρου Νιέφσκι». Σε αυτό περιγράφεται ως ο ιδανικός πρίγκιπας που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή κατά των εχθρών και έσωσε τη Ρωσία. </p><p>Η Ρωσική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο το 1547 μ.Χ.</p><p>Το 1703 μ.Χ. ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε στο δέλτα του Νέβα την Αγία Πετρούπολη. Σε ένα σημείο της νέας πρωτεύουσας ίδρυσε τη Λαύρα του Αλέξανδρου Νιέφσκι και μετέφερε εκεί τα οστά του από το Βλαντίμιρ. Ως σήμερα η Λαύρα είναι η σημαντικότερη μονή της πόλης, ενώ στεγάζει και το νεκροταφείο των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων της.</p><p>Το 1725 μ.Χ. η αυτοκράτειρα Αικατερίνη καθιέρωσε το παράσημο του Τάγματος του Αλέξανδρου Νιέφσκι. Με την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης το παράσημο καταργήθηκε, αλλά επανήλθε κατά το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο για ανδραγαθήματα κατά των Γερμανών εισβολέων.</p><p>Κατόπιν παράκλησης του Ιωσήφ Στάλιν, το 1938 μ.Χ. ο Σεργκέι Αϊζενστάιν γύρισε την κινηματογραφική ταινία Αλέξανδρος Νιέφσκι. Σκοπός ήταν η δημιουργία ενός έπους που θα τόνωνε το εθνικό συναίσθημα των σοβιετικών εν όψει της επαπειλούμενης ναζιστικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, γι' αυτό και η ταινία περιορίσθηκε στα γεγονότα του 1241 - 1242 μ.Χ.</p><p>Το όνομά του δόθηκε σε πολλά πλοία τόσο στην τσαρική όσο και στη σοβιετική περίοδο. Ένα από αυτά, το ιστιοφόρο Αλέξανδρος Νιέφσκι, είχε λάβει μέρος στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827 μ.Χ. Συνεχίζοντας την παράδοση, το όνομά του πρόκειται να δοθεί σε ένα πυρηνοκίνητο υποβρύχιο που κατασκευάζεται στις μέρες μας (2008 μ.Χ.) για το ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό.</p><p>Τέλος, σε δημοσκόπηση που διεξήγαγε το 2008 μ.Χ. η ρωσική κρατική τηλεόραση με συμμετοχή περίπου 50.000.000 ατόμων, ο Νιέφσκι ψηφίσθηκε ως ο σπουδαιότερος Ρώσος όλων των εποχών.</p><p>Σημείωση: Λέγεται πως ο Αλέξανδρος κατάφερε τον Σαρτάκ (γιο και διάδοχο του Μεγάλου Μπατού Χαν) να βαπτισθεί χριστιανός, αλλά δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις.</p>"
|
||
}
|
||
},
|
||
"110101": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κορνήλιος ο Θαυματουργός",
|
||
"short": "Όσιος Κορνήλιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κορνήλιος του Κόμελ γεννήθηκε στην πόλη Ροστώβ της Ρωσίας το 1455 μ.Χ. και καταγόταν από την ευγενή οικογένεια Κριούκωφ των βογιάρων. Ο αδελφός του Λουκιανός υπηρετούσε στο δικαστήριο του μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας Βασιλείου Βασίλεβιτς Τέμνυϊ. Όταν ο Λουκιανός αποφάσισε να αποσυρθεί στη μονή του Αγίου Κυρίλλου της Λευκής Λίμνης, αυτό επηρέασε και τον Κορνήλιο, ο οποίος αγαπούσε πολύ το μοναχικό βίο. Τον ακολούθησε, λοιπόν, στη μονή, όπου άρχισε την αυστηρή άσκηση. Ακόμη και στο αρτοποιείο της μονής, όπου διακονούσε, φορούσε βαριές αλυσίδες, για να ασκείται περισσότερο, ενώ ησχολείτο και με την αντιγραφή εκκλησιαστικών βιβλίων. Λίγο αργότερα ο Όσιος Κορνήλιος κατέφυγε στη μονή του Οσίου Γενναδίου στο Νόβγκοροντ, αλλά προτιμώντας να ζήσει τον ησυχαστικό βίο κατέφυγε τελικά στο δάσος του Κομέλ το 1497 μ.Χ. Εδώ, το 1501 μ.Χ., ανήγειρε ένα ξύλινο ναό πρός τιμήν της Θεοτόκου και λίγο αργότερα ο Μητροπολίτης Σίμων τον όρισε ως ιερομόναχο της μονής. Σιγά - σιγά ο αριθμός των μοναχών αυξήθηκε και ο Όσιος Κορνήλιος οικοδόμησε και νέο ναό και συνέγραψε μοναχικό Κανόνα με βάση το Τυπικόν του Οσίου Ιωσήφ Βολοκολάμσκ και του Οσίου Νείλου της Σόρα.Ο Όσιος διακρίθηκε για την φιλανθρωπία και την αγάπη πρός τους πάσχοντες, τους φτωχούς και τα ορφανά. Επίσης, έκτισε ναό πρός τιμήν Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, πρός τον οποίο έτρεφε ίδιαίτερο σεβασμό και τον οποίο αξιώθηκε να βλέπει σε οράματα.Ο Όσιος Κορνήλιος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1537 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"110313": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Winefride του Treffynon",
|
||
"short": "Αγία Winefride"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Αγίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"110801": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θαλλέλαιος ο Ανάργυρος",
|
||
"short": "Άγιος Θαλλέλαιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάρτυς Θαλλέλαιος καταγόταν από τον Λίβανο και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Νουμεριανού (283-284 μ.Χ.). Ο πατέρας του ονομαζόταν Βερούκιος και η μητέρα του Ρωμυλία (κατ' άλλους Βερεκκόκιος και Ρομβυλιανή). Είχε σπουδάσει την ιατρική επιστήμη και προσέφερε πιο πάντες αφιλοκερδώς και με αγάπη τις ιατρικές του υπηρεσίες, γι' αυτό και εντάσσεται στην κατηγορία των γνωστών Αναργύρων.Για την πίστη του στον Χριστό τον συνέλαβαν οι ειδωλολάτρες στην Ανάζαρβο, πρωτεύουσα της δεύτερης επαρχίας της Κιλικίας, κρυμμένο μέσα στο δάσος και τον οδήγησαν στον άρχοντα Τιβεριανό. Εκείνος, επειδή ο Άγιος δεν πειθόταν να θυσιάσει στα είδωλα, πρόσταξε να του τρυπήσουν τους αστραγάλους και να τον κρεμάσουν με το κεφάλι προς τα κάτω. Τόση δε ήταν η υπομονή του Αγίου, την οποία επέδειξε κατά το φρικτό αυτό μαρτύριο, ώστε δύο από τους βασανιστές του στρατιώτες, ονόματι Αλέξανδρος και Αστέριος, πίστεψαν και αφού ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, αποκεφαλίσθηκαν. Κατόπιν ο Τιβεριανός πρόσταξε και έριξαν τον Άγιο στη θάλασσα να πνιγεί. Εκείνος όμως, δεν έπαθε τίποτε και βγήκε από την θάλασσα φορώντας ολόλευκη εσθήτα. Μετά από την θαυματουργική αυτή διάσωσή του τον έριξαν στο στάδιο να τον κατασπαράξουν πεινασμένα σαρκοβόρα θηρία. Όμως τα θηρία δεν τον πλησίασαν και έμεινε και πάλι αβλαβής.Έτσι ο Μάρτυς Θαλλέλαιος αποκεφαλίσθηκε διά ξίφους στην Έδεσσα των Αιγαίων, το φθινόπωρο του 284 μ.Χ. (κατά άλλους τον Μάιο του 289 μ.Χ.) και έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.Η Σύναξή του ετελείτο στο μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν εντός του Ναού του Αγίου Αγαθονίκου. Πλην του ναΐσκου αυτού γνωρίζουμε και το ναό κοντά στο όρος του Αυξεντίου. Επ' ονόματι του Αγίου υπήρχε και μονή στην Παλαιστίνη, την οποία, κατά τη μαρτυρία του Προκοπίου, «ἀνανεώσατο» ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527 - 565 μ.Χ.). Φαίνεται δε ότι ορισμένες μονές εόρταζαν τη μνήμη του Αγίου Θαλλελαίου στις 3 Σεπτεμβρίου, ενώ άλλοι και στις 23 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία ο Μάρτυς προσήχθη σε ανάκριση."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"110901": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ασκλάς",
|
||
"short": "Άγιος Ασκλάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ασκλάς (ή Ακλάς ή Ασκαλάς) καταγόταν από τη Θηβαΐδα. Εργαζόταν δραστηριώτατα υπέρ της χριστιανικής πίστης, γι' αυτό και καταγγέλθηκε στον έπαρχο Αρριανό. Επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, άνοιξαν τα πλευρά του και έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες. Επειδή, όμως και πάλι το φρόνημα του παρέμεινε άκαμπτο, ο Αρριανός, έδεσε μια μεγάλη πέτρα στο σώμα του μάρτυρα, τον έρριξε στα νερά του Νείλου, όπου και βρήκε τον θάνατο ο λαμπρός αθλητής του Χριστού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"111208": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νικόλας ο Νεομάρτυρας από την Ενορία των Έξι Μαρμάρων",
|
||
"short": "Άγιος Νικόλας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Πολλές πληροφορίες για τη ζωή του δεν έχουμε. Ο ένδοξος αυτός Νεομάρτυρας της χριστιανικής πίστης, μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη για την ευσέβεια του το έτος 1732 μ.Χ. Η μνήμη του καθιερώθηκε να γιορτάζεται στις 12 Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"111804": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ρωμανός από την Παλαιστίνη",
|
||
"short": "Άγιος Ρωμανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ρωμανός ήταν Διάκονος της Εκκλησίας στην Καισαρεία της Παλαιστίνης και μαρτύρησε στα χρόνια του Διοκλητιανού το 298 μ.Χ. στην Αντιόχεια.Αυτός λοιπόν ενθάρρυνε τους Χριστιανούς, κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου να ομολογούν τον Χριστό. Τότε αμέσως συλλήφθηκε και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός. Ο Διοκλητιανός όμως, διέταξε να του κόψουν τη γλώσσα. Αλλά ο Άγιος, δια θαύματος μιλούσε και ενθάρρυνε τους χριστιανούς ακόμα εντονότερα. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, τον φυλάκισαν και μέσα στη φυλακή τον έπνιξαν, τυλίγοντας σφιχτά στον λαιμό του ένα σχοινί και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.Διαπιστώνουμε εδώ, ότι το μαρτύριο του Αγίου αυτού συγχέεται με αυτό του προηγουμένου, κατά την ήμερα αυτή, Αγίου Ρωμανού και πολύ πιθανόν να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο."
|
||
}
|
||
},
|
||
"112009": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Edmund",
|
||
"short": "Άγιος Edmund"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Βρετανού Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"112403": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ερμογένης επίσκοπος Ακραγαντίνων",
|
||
"short": "Άγιος Ερμογένης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ερμογένης απεβίωσε ειρηνικά. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"112609": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σίλος επίσκοπος Κορίνθου της Περσίας",
|
||
"short": "Όσιος Σίλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου"
|
||
}
|
||
},
|
||
"112912": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Brendan",
|
||
"short": "Άγιος Brendan"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ιρλανδού Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"113004": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος Επίσκοπος Μηθύμνης",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος, σύμφωνα με την παράδοση, ήτο επίσκοπος Μηθύμνης, ο πρώτος ίσως επίσκοπος αυτής της Μητροπόλεως, και μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο το έτος 325 μ.Χ. Επίσης, λέγεται, ότι ίδρυσε μοναστήρι στην περιφέρεια της Κοινότητος Λαφιώνας, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.Για το έργο του Αγίου Αλεξάνδρου δεν έχουμε άλλες πληροφορίες, εκτός από αυτές που μας δίνει η ακολουθία που ψάλλετε την ήμερα της εορτής του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου. Εκεί εγκωμιάζεται ο Άγιος Αλέξανδρος «φωστὴρ ἀκοίμητος, ποιμὴν ὁ πραότατος, ἐν εὐσεβείᾳ συγκρατήσας τὸ ποίμνιον, ὁδηγήσας τε καὶ ποιμάνας ἐν χάριτι, λύκους ὡς τροπωσάμενος δεινῶς αἱρετίζοντας» και στη συνέχεια ως «πολύφωτος ἀστὴρ μοναζόντων» και σε άλλο σημείο ότι «ἰατρεῖον παθῶν ἀναδέδεικται ἡ σορὸς τῶν ἁγίων λειψάνων αὐτοῦ»."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τριάδα ἐκήρυξας τὴν παναγίαν σοφέ, φυλάξας ἁγνότητα καὶ παρθενίαν καλῶς, Πατέρων ἐκλόγιον ὅθεν καὶ τοῦ Κυρίου φίλος γνήσιος ὤφθης ὦ καὶ θερμῶς πρεσβεύεις, ποιμενάρχα Μηθύμνης, Ἀλέξανδρε θεοφόρε, Λεσβίων τὸ καύχημα.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τα",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"1112045": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μαρτίνος ο θαυματουργός επίσκοπος Φραγκιάς",
|
||
"short": "Όσιος Μαρτίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μαρτίνος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από τη Σαβωρία της Παννονίας. Από νεαρή ηλικία είχε αρχίσει την κατήχηση στο λόγο του Κυρίου. Στα 15 χρόνια του κατατάχθηκε στο στρατό, όπου υπηρέτησε τους βασιλιάδες Κωνσταντίνο και Ιουλιανό.Όταν βρέθηκε με το στράτευμα στην Αμιένη, συνάντησε έναν ζητιάνο ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη. Ο Άγιος έχοντας μόνο τη στολή του και τα όπλα του, έβγαλε τον μανδύα του και του τον έδωσε για να ζεσταθεί. την επόμενη νύχτα εμφανίστηκε ο Κύριος στον ύπνο του και του είπε δείχνοντάς του τον μανδύα του «Μαρτίνε, αν και κατηχούμενος ακόμη, με ζέστανες δίνοντας στον επαίτη τον μανδύα σου».Όταν βαπτίστηκε ο Μαρτίνος πήγε στον Άγιο Ιλάριο, επίσκοπο της Ποατιέρ της Γαλλίας. Αφού απέκτησε την κατάλληλη παιδεία, έγινε κληρικός και στη συνέχεια επίσκοπος στην Τούρ. Διακρίθηκε για τον Άγιο βίο του και τις σπουδαίες υπηρεσίες που πρόσφερε στο ποίμνιό του. Φρόντισε για την κατήχηση των γύρω ανθρώπων. Ήταν πολύ αγαπητός γι' αυτό και είχε ογδόντα μαθητές, τους οποίους χρησιμοποιούσε στα έργα του και στην διδασκαλία του.Αρρώστησε στο χωριό Κάνδην, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο σε ηλικία 81 ετών.Άλλη συναξαριστική πηγή όμως, έχει διαφορετικό το βιογραφικό του σημείωμα. Αναφέρει ότι ήταν κόμης και στρατηγός επί βασιλείας Τραϊανού (98 - 117 μ.Χ.). Απαρνήθηκε τα αξιώματα και την κοσμική δόξα και έγινε μοναχός. Για επτά ολόκληρα χρόνια ασκήθηκε στη μοναχική ζωή και στην ανάγνωση των Αγίων Γραφών. Για την καθαρότητα της ζωής του και τις μεγάλες του αρετές, εκλέχτηκε επίσκοπος της πόλης Κωνσταντίνος της Γαλλίας. Εκεί, αφού έζησε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου πέθανε ειρηνικά σαν θαυματουργός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"1121995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας στο Κακόβολο της Κύθνου",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11010000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Καισάριος, Δάσιος, και άλλοι πέντε Μάρτυρες, Σάββας, Σαβινιανός, Αγρίππας, Αδριανός και Θωμάς το νήπιο",
|
||
"short": "Άγιοι Καισάριος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Συλλήφθηκαν στη Δαμασκό και τιμωρήθηκαν με διάφορα βασανιστήρια για να αρνηθούν τον Χριστό. Επειδή όμως δεν αρνήθηκαν τη χριστιανική τους πίστη, όλοι έλαβαν το στεφάνι του μαρτυρίου δια αποκεφαλισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11010100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ιάκωβος ο νέος Οσιομάρτυρας από την Καστοριά και οι δύο μαθητές του Ιάκωβος ο Διάκονος και Διονύσιος ο Μοναχός",
|
||
"short": "Άγιοι Ιάκωβος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιάκωβος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της Καστοριάς (Κορησός), από χριστιανούς γονείς, τον Μαρτίνο και την Παρασκευή. Έγινε βοσκός προβάτων και απόκτησε αρκετό πλούτο, με αποτέλεσμα να τον φθονήσει ο αδελφός του, που τον διέβαλε στον κριτή, ότι δήθεν βρήκε θησαυρό. Για ν' αποφύγει τον φθόνο του αδελφού του ο Ιάκωβος, έφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόμενος σαν έμπορος προβάτων έγινε και πάλι πλούσιος.Κάποια μέρα όμως, πήγε στον Πατριάρχη, εξομολογήθηκε και διαμοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς, πήγε στο Άγιο Όρος, όπου εκάρη μοναχός στη Μονή Δοχειαρίου. Κατόπιν πήγε στη Μονή Τιμίου Προδρόμου (που ήταν σκήτη της Ιεράς Μονής Ιβήρων), όπου ησύχαζε υποτασσόμενος σε κάποιον γέροντα Ιγνάτιο.Αφού ασκήθηκε αρκετά στις αρετές, αναχώρησε και από εκεί ήλθε στα ενδότερα του Αγίου Όρους, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με έξι μαθητές του, και διακρίθηκε σαν δάσκαλος της αρετής στη μοναχική πολιτεία. Αργότερα αναχώρησε με τους μαθητές του από το Άγιο Όρος και πήγε στο Κάστρο Πέτρα και από κει στα Μετέωρα, όπου δίδαξε στους εκεί Μοναχούς. Έπειτα πήγε στο Μοναστήρι Τιμίου Προδρόμου της Δεβέρκιστας, κοντά στη Ναύπακτο, όπου ζούσε με προσευχή τον λόγο του Θεού.Εκεί λοιπόν, συκοφαντήθηκε απ' τους Τούρκους, ότι εξεγείρει τους χριστιανούς κατά της εξουσίας. Συλλήφθηκε και οδηγήθηκε μαζί με δύο μαθητές του στον Μπέη Τρικάλων, που τον έκλεισε στη φυλακή για 40 μέρες. Από τη φυλακή αυτή, οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος μαζί με τους μαθητές του, Ιάκωβο διάκονο και Διονύσιο μοναχό, στο Διδυμότειχο της Θράκης, όπου βρισκόταν ο Σουλτάνος Σελήμ. Εκεί αφού τους βασάνισαν φρικτά, τους έστειλαν στην Αδριανούπολη, όπου ήλθε και ο Σουλτάνος, ο οποίος τους πίεζε να αλλαξοπιστήσουν. Οι Άγιοι όμως, με μια φωνή απάντησαν: «μὴ γένοιτο ποτὲ νὰ ἀρνηθῶμεν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν, κἂν μύρια βάσανα μᾶς παιδεύσετε». Τότε με διαταγή του Σουλτάνου, οι βασανιστές έξυναν με σιδερένια νύχια τις σάρκες τους, γρονθοκοπούσαν τα σαγόνια του γέροντα Ιακώβου και έβγαζαν λουρίδες το δέρμα του από το στήθος, και στις πληγές του έριχναν αλάτι και ξίδι. Τους δύο μαθητές του, τους μαστίγωσαν σκληρά με μαστίγια από νεύρα βοδιών. Επειδή όμως και οι τρεις ήταν αμετακίνητοι στην πίστη τους, τους απαγχόνισαν στις 1 Νοεμβρίου του 1520 μ.Χ.Τα λείψανα του οσιομάρτυρα Ιακώβου και των συμμαρτύρων του, βρίσκονται στη Μονή Αγίας Αναστασίας κοντά στη Θεσσαλονίκη. Βίο και Ακολουθία του νεομάρτυρα αυτού, συνέγραψε ο ρήτωρ Θεοφάνης ο Θεσσαλονικεύς, που υπήρξε σύγχρονος του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11010200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Δαβίδ που ασκήτευε στην Εύβοια",
|
||
"short": "Όσιος Δαβίδ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Δαβίδ καταγόταν από το χωριό Γαρδινίτζα, που βρισκόταν κοντά στο Ταλάντιο, τόπος παραθαλάσσιος απέναντι από την Εύβοια. Έζησε όταν Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης ήταν ο Ιερεμίας, περί το 1519 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Χριστόδουλο και ήταν ιερέας, τη δε μητέρα του Θεοδώρα. Ο όσιος Δαβίδ είχε άλλον έναν αδελφό και δύο αδελφές. Από μικρός ο Όσιος έδειξε εξαίσια μορφή και έμαθε άριστα τα Ιερά γράμματα. Σε ηλικία 15 ετών υποτάχθηκε σ' έναν άγιο γέροντα, τον Ακάκιο, που τον εκπαίδευσε στις αρετές της μοναχικής πολιτείας και από τότε ο όσιος Δαβίδ κάνει μια φοβερή, σύμφωνα με τον βιογράφο του, πνευματική πορεία, διδάσκοντας την έμπρακτη αρετή και κάνοντας διάφορα θαύματα. Προείδε τον θάνατο του και απεβίωσε ειρηνικά και με μεγάλη αγιότητα την 1η Νοεμβρίου.Βιογραφία του συνέγραψε ο μαθητής του Χριστόφορος μοναχός και Ακολουθία του ο επίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος από την Αθήνα. Μονή του Όσιου Δαβίδ υπάρχει στην Εύβοια."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11010300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ελένη η Παρθενομάρτυς από τη Σινώπη",
|
||
"short": "Αγία Ελένη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Ελένη μαρτύρησε τον 18ο αιώνα μ.Χ. Καταγόταν από την ωραία πόλη του Πόντου Σινώπη και ήταν κόρη της ευσεβούς οικογενείας Μπεκιάρη. Ήταν 15 ετών ωραιότατη στο σώμα, η δε αγνότητα της έδινε ιδιαίτερη χάρη στο πρόσωπο της. Διακρινόταν για την υπακοή στους γονείς της και τον θερμό έρωτα της ψυχής της προς τον νυμφίο Χριστό. Στην ανατροφή της επέδρασε ιδιαίτερα ο θείος της, αδελφός του πατέρα της, ο οποίος δίδασκε τότε σε Ελληνικό κρυφό Σχολεόο της Σινώπης.Μια μέρα λοιπόν, η μητέρα της την έστειλε ν' αγοράσει νήματα για το κέντημα, από το κατάστημα του Κρύωνα. Στο δρόμο υπήρχε το σπίτι του Ουκούζογλου πασά, διοικητού της Σινώπης. Την ώρα που περνούσε η Ελένη, ο πασάς την είδε απ' το παράθυρο. Η ωραιότητα της τράβηξε την ακόλαστη ψυχή του και σκέφθηκε να τη μολύνει. Διέταξε τότε και την έφεραν μπροστά του. Αφού έμαθε ποια ήταν, προσπάθησε πολλές φορές να τη βιάσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Διότι ένα αόρατο τείχος προστάτευε την Ελένη, που συνεχώς προσευχόταν.Ο πασάς, αντί να δει το θαύμα, σκλήρυνε περισσότερο η ψυχή του και επειδή δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τον σκοπό του, τη βασάνισε σκληρά και τελικά την αποκεφάλισε. Το Ιερό της λείψανο το έβαλαν σε ένα σάκο και το έριξαν στη θάλασσα,. Αντί όμως να βυθιστεί, το λείψανο της Αγίας επέλπλεε και ένα ουράνιο φως το φώτιζε. Το σεπτό Λείψανο συνέχισε να επιπλέει, ώσπου έφτασε στην τοποθεσία Γάει, όπου λόγω του μεγάλου βάθους της θάλασσας τα νερά είναι μαύρα. Εκεί πλέον βυθίστηκε.Μετά από αρκετές ημέρες, ένα ελληνικό πλοίο αγκυροβόλησε στην τοποθεσία Γάει. Ένα βράδυ, ο φύλακας του πλοίου παρατήρησε ότι από το πυθμένα της θάλασσας έβγαινε ένα φως και νόμισε ότι εκεί θα υπήρχε ένα μεγάλος θυσαυρός από χρυσό. Αμέσως ειδοποίησε τον καπετάνιο και δύτες ανείλκυσαν το σάκκο που όμως αντί χρυσού υπήρχε το τίμιο λείψανο της Αγίας. Ο καπετάνιος του πλοίου μετέφερε κρυφά την τιμία Κάρα της Αγίας στον ιερό Ναό της Παναγίας στην Σινώπη, το δε σεπτό σκήνωμα της το έβαλε σε ένα άλλο πλοίο, το οποίο έφευγε με Έλληνες για την Ρωσία. Στο σημείο της θάλασσας που βυθίστηκε το Ιερό Λείψανο, άρχισε να βγαίνει γλυκό νερό και από τότε η περιοχή αυτή ονομάστηκε «Αγιάσματα».Διά της τιμίας Κάρας της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ελένης γίνονταν πολλά θαύματα στην Σινώπη. Ιδιαίτερα, όσοι υπέφεραν από πονοκεφάλους, καλούσαν τον Ιερέα, ο οποίος έφερνε την αγία Κάρα, έψαλλε την Παράκληση, έκαμνε Αγιασμό και θεραπεύονταν ο πόνος.Κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών πριν από το 1924 μ.Χ., ο τότε πρόεδρος της Σινώπης Χρήστος Καρφόπουλος, έφερε την Κάρα της Αγίας Ελένης στον Ιερό Ναό της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης στην Άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης, όπου φυλάσσεται σήμερα ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11010595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Θεολήπτη",
|
||
"short": "Αγία Θεολήπτη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Θεολήπτη είναι εντελώς άγνωστη στους Συναξαριστές. Για την Αγία αυτή γίνεται λόγος στον Παρισινό Κώδικα 259 φ. 2α, όπου υπάρχει και Στιχηρό τροπάριο της. Απ' αυτό συμπεραίνουμε ότι, βασανίστηκε από τον τύραννο, ρίχτηκε στη φυλακή και κατά πάσα πιθανότητα πέθανε μαρτυρικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11020195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Συγκλητικοί",
|
||
"short": "Άγιοι Συγκλητικοί"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Συγκλητικοί κατάγονταν από την Σεβάστεια και μαρτύρησαν επί άρχοντος αυτής Αυξάνοντος, δούκα Μαρκέλλου και Μάρκου Αγρικολάου. Τα ονόματά τους δεν διασώθηκαν στη γη, λάμπουν όμως αθάνατα στον ουρανό. Όταν ο Λικίνιος, το 315 μ.Χ., αντιμαχόμενος τον Μέγα Κωνσταντίνο κήρυξε βαρύ διωγμό κατά της χριστιανικής πίστης, ομάδα συγκλητικών είχε το θάρρος να πει φανερά στο βασιλιά ότι η διαταγή του ήταν έγκλημα απέναντι στο Θεό, που δεν θ' αργούσε να στείλει τη διδακτική τιμωρία. Ο Λικίνιος τους αποκάλεσε θρασείς και διέταξε να τους θανατώσουν. Εκείνοι δέχτηκαν με γενναιότητα, αν και άφηναν πίσω οικογένειες, εκτεθειμένες και αυτές στη μανία του θανάτου. Πέθαναν όλοι μαζί, ενθαρρύνοντας και μακαρίζοντας ο ένας τον άλλο, μέσα στη φωτιά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11021100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εύδοξιος, Αγάπιος και άλλοι οκτώ μάρτυρες, Αττικός, Μαρίνος, Ωκεανός, Ευστράτιος, Καρτέριος, Νικοπολιτιανός, Στύραξ και Τωβίας",
|
||
"short": "Άγιοι Εύδοξιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όλοι ήταν στρατιώτες στην πόλη Σεβάστεια, κατά τα χρόνια του βασιλιά Λικινίου. Όταν, το 315 μ.Χ., εξετάστηκαν από τον άρχοντα της Σεβάστειας Αυξάνιο και από τον δούκα Μάρκελλο, αλλά και από τον Μάρκο Αγρικόλαο, ομολόγησαν με θάρρος τη χριστιανική τους πίστη και βασανίστηκαν σκληρά με διάφορους τρόπους. Στο τέλος τους έριξαν στη φωτιά και τους έκαψαν ζωντανούς, παίρνοντας έτσι όλοι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11021200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιες Κυριακή, Δομνίνα και Δόμνα",
|
||
"short": "Άγιες Κυριακή,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Αγίες Κυριακή, Δομνίνα και Δόμνα μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11030200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ηλίας",
|
||
"short": "Όσιος Ηλίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ηλίας απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11030300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αχαιμενίδης",
|
||
"short": "Άγιος Αχαιμενίδης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αχαιμενίδης έζησε στα χρόνια του βασιλιά του Βυζαντίου Θεοδοσίου του μικρού και του Ισθιγέρδου βασιλιά των Περσών (περί το 410 μ.Χ.). Ήταν γιος επιφανούς Περσικής οικογένειας, διέθετε πλούτο και αξιώματα. Δεν άργησε να μάθει για την Χριστιανική πίστη και να προσέλθει στους κόλπους της, εγκαταλείποντας την πατρογονική θρησκεία και περιουσία. Το γεγονός αυτό το πληροφορήθηκε ο βασιλιάς, ο οποίος κατέβαλε κάθε προσπάθεια για να τον πείσει να ασπαστεί την αρχική του θρησκεία. Όταν είδε ότι δεν μπορούσε να τον δελεάσει, διέταξε τον βασανισμό του και τον δημόσιο εξευτελισμό του. Βλέποντας ο βασιλιάς ότι μετά από όλα τα μαρτύρια που υπέστη δεν απαρνιόταν τον Χριστιανισμό άφησε τον Αχαιμενίδη ελεύθερο, υπό τον όρο ότι θα φύγει από την Περσία. Ο Άγιος Αχαιμενίδης απεβίωσε εν ειρήνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11030500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεόδωρος ο Ομολογητής επίσκοπος Άγκυρας",
|
||
"short": "Όσιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεόδωρος μάλλον υπήρξε υπέρμαχος των αγίων εικόνων και ίσως έδωσε και το αίμα του για τη σωστή θέση τους στην Ορθοδοξία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11030595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή Ιεράς Κάρας του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Αποστόλου του νέου",
|
||
"short": "Ανακομιδή Ιεράς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Ανακομιδή της Ιεράς Κάρας του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Αποστόλου του νέου από την Κωνσταντινούπολη στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου έγινε το 1796 μ.Χ.Για την βιογραφία του Αγίου βλέπε στην κυρίως μνήμη του την 16η Αυγούστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11031100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δάσιος, Σέβηρος, Άνδρωνας, Θεόδοτος και Θεοδότη",
|
||
"short": "Άγιοι Δάσιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Δάσιος, Σέβηρος, Άνδρωνας, Θεόδοτος και Θεοδότη μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11031200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εννέα Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Εννέα Μάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Εννέα Μάρτυρες μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11031300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εικοσιοκτώ Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Εικοσιοκτώ Μάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Εικοσι οκτώ Μάρτυρες μαρτύρησαν δια πυρός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11034596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γεώργιος ο νέος Ιερομάρτυρας, ο Νεαπολίτης",
|
||
"short": "Άγιος Γεώργιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γεώργιος ήταν Ιερέας και καταγόταν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, που τούρκικα λέγεται «Νέβ Σεχήρ». Διέπρεπε σαν εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη Νεάπολη «ἐν ἀληθείᾳ καὶ ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ, πορευόμενος ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτος».Κατά το 1797 μ.Χ. προσκλήθηκε από τους χριστιανούς του χωρίου Μαλακωτή να Ιερουργήσει, αναπληρώνοντας τον εφημέριο τους, που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι. Ο Ιερέας Γεώργιος ευχαρίστως δέχτηκε και αναχώρησε για το χωριό. Ξαφνικά όμως, κοντά στη θέση «Κόμπια-Ντερέ», συνελήφθη από εξαγριωμένους βοσκούς Τούρκους, οι όποιοι τον λήστεψαν, τον βασάνισαν και τελικά τον αποκεφάλισαν.Αργότερα το 1924 μ.Χ., το ιερό λείψανο του Άγιου μεταφέρθηκε στον Ναό του Αγίου Ευσταθίου στη Νέα Νεάπολη κοντά στη Νέα Ιωνία στην Αθήνα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11040100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πορφύριος ο Μίμος",
|
||
"short": "Άγιος Πορφύριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πορφύριος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (περί το 270 μ.Χ.). Καταγόταν από την Έφεσο της Μικράς Ασίας και από μικρή ηλικία είχε ανατραφεί με τους μίμους στα θέατρα. Εξασκώντας την τέχνη του μίμου συχνά κορόιδευε τις χριστιανικές συνήθειες και τελετουργίες. Αλλά η Θεία επέμβαση έφερε μία απροσδόκητη μεταβολή.Ο Πορφύριος είχε μία κόρη την οποία έχασε από αιφνίδιο θάνατο. Η απώλειά της έφερε ένα τεράστιο πλήγμα στην καρδιά του. Άφησε το επάγγελμά του μίμου και άρχισε να περιφέρεται θρηνώντας. Η παρηγοριά στην καρδιά του ήρθε από τους κόλπους των χριστιανών, που τόσο είχε εμπαίξει. Έτσι βρίσκοντας την γαλήνη βαπτίσθηκε χριστιανός και μετά με θάρρος αποκήρυξε την ειδωλολατρική πίστη.Ο έπαρχος όταν το έμαθε τον κάλεσε και τον πρόσταξε να ασπαστεί τα είδωλα. Ο Άγιος Πορφύριος αρνήθηκε, γι' αυτό και αποκεφαλίστηκε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11040200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής ο ελεήμονας βασιλιάς",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Θράκης από γένος μεγάλο. Γαμπρός του βασιλιά Θεοδώρου Λασκάρεως, παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ειρήνη και τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Νικαίας (1222 - 1255 μ.Χ.).Ο Ιωάννης ήταν ευσεβής και φιλελεήμων βασιλιάς, και ο λαός τον αγαπούσε πολύ για τους χριστιανικούς του τρόπους, την πραότητα, την ταπεινοφροσύνη, την χρηστότητα του ήθους και την προσήλωση του στα θεία.Αφού βασίλευσε με χριστοήθεια, απεβίωσε ειρηνικά στις 30 Οκτωβρίου 1255 μ.Χ. Τον έθαψαν με μεγάλες τιμές στην Ιερά Μονή του Σωτήρος Χριστού, που ο ίδιος είχε κτίσει, την επιλεγόμενη των Σωσάνδρων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11040295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Διήγηση στο θρήνο του Προφήτη Ιερεμία",
|
||
"short": "Διήγηση στο"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για το γεγονός αυτό:«O μέγας ούτος Προφήτης Iερεμίας ήτον από χωρίον ονομαζόμενον Aναθώθ. Πολλά δε επροφήτευσε διά την Iερουσαλήμ και Bαβυλώνα. Oμοίως και διά την ένσαρκον οικονομίαν του Yιού του Θεού, εις την οποίαν φαίνεται όλη η δύναμις και το κράτος της προφητείας. Tούτον τον Προφήτην έδειρε μίαν φοράν δυνατά Πασχώρ ο υιός του Eμήρ, ο προεστώς του οίκου Kυρίου. Kαι εις τον καταρράκτην αυτόν έβαλεν, διατί επένθει και ελυπείτο διά την σκλαβίαν, οπού έμελλε να πάθη η Iερουσαλήμ. Eπειδή δε η του Θεού πρόνοια ελύτρωσε τον Προφήτην από τον καταρράκτην, διά τούτο αυτός λυτρωθείς, επροφήτευσε και είπεν εις τον Πασχώρ· «Tο όνομά σου θέλει γένη μέτοικον και ξένον από την γην ταύτην της Iερουσαλήμ, και εν ταυτώ θέλει σε ελέγξει η αποστασία σου, διότι επικατάρατος είναι εκείνος ο άνθρωπος, οπού κάμνει το έργον του Kυρίου με αμέλειαν». «Eπικατάρατος, ο ποιών τα έργα Kυρίου αμελώς» (Iερ. λα΄, 10).Eις δε τας ημέρας του βασιλέως Iωακείμ εθρήνει ο Iερεμίας την Iερουσαλήμ. Oι δε ψευδοπροφήται επαρακίνουν τους ιερείς να θανατώσουν αυτόν. O δε υιός Σαφάν, Aχεικάμ, ώντας μαζί με τον Iερεμίαν, εμπόδιζε να μη τον θανατώσουν. Tότε είπεν ο Kύριος προς Iερεμίαν. Kάμε εις τον εαυτόν σου δεσμά ξύλινα και βάλε αυτά εις τον λαιμόν σου. Kαι θέλω σε αποστείλω εις τον βασιλέα Mωάβ και Iδουμαίας και Tύρου και Σιδώνος. Tαύτα δε ποιήσας ο Προφήτης, τα έβαλεν εις τον λαιμόν του. Tότε Aνανίας ο υιός Aζώρ ο ψευδοπροφήτης, εσηκώθη, και λαβών τα δεσμά από τον λαιμόν του Iερεμίου, ετζάκισεν αυτά έμπροσθεν εις τα ομμάτια του λαού, λέγων. Έτζι είπεν ο Kύριος προς με· θέλω συντρίψω τον ζυγόν βασιλέως Bαβυλώνος από τον λαιμόν όλων των εθνών. Tότε είπεν ο Iερεμίας προς τον ψευδοπροφήτην. Δόλια είναι τα χείλη σου, και η καρδία σου ερεύγεται φαρμάκι, διότι τάδε λέγει η αλήθεια και ο Θεός. Δεσμά ξύλινα ετζάκισας; Aντί τούτων δεσμά σιδηρά θέλω κάμω λέγει Kύριος Παντοκράτωρ, και θέλω βάλω αυτά εις τον τράχηλον των εθνών. Eσύ δε Aνανία, ογλίγωρα θέλεις απορρίψεις την ψυχήν σου. Kαι ω του θαύματος! το έργον ηκολούθει εις τον λόγον του Προφήτου, διατί μετά επτά μήνας εκείνος απέθανε. Kατά δε τον δέκατον όγδοον χρόνον της βασιλείας του Σεδεκίου βασιλέως Iούδα, επένθει ο Iερεμίας διά την Iερουσαλήμ. Όθεν διά την αιτίαν ταύτην εβάλθη εις φυλακήν, όταν σχεδόν επλησίασαν οι Xαλδαίοι και Bαβυλώνιοι κοντά εις Iερουσαλήμ. Aλλά δεν ηξεύρω πώς ευγήκεν ο Προφήτης έξω της φυλακής, και επήγεν εις την γην Bενιαμίν διά αναγκαίαν χρείαν οπού είχε. Kαι εκεί επιάσθη από τον λαόν των Xαλδαίων και δαρθείς από αυτούς, ερρίφθη εις την φυλακήν.Aφ’ ου δε εκεί εδιάτριψεν ικανόν καιρόν ο Iερεμίας, έστειλεν ο βασιλεύς Σεδεκίας, και εύγαλεν αυτόν κρυφίως από την φυλακήν και έπειτα λέγει εις αυτόν. Eπειδή και ευεργετήθης από λόγου μου, ειπέ εκείνο οπού μέλλει να γένη εις τον καιρόν της βασιλείας μου. Tότε αποκριθείς ο Προφήτης είπε. Δεν είμαι εγώ οπού σοι λαλώ βασιλεύ. Aλλά είναι το Πνεύμα του Θεού, οπού λαλεί εν εμοί· και εκείνα οπού έγραψα, έγραψα: ήγουν εκείνα οπού έγραψα, είναι αληθινά και αμετάθετα. Όθεν βάλλεται πάλιν ο μακάριος Προφήτης εις την φυλακήν, οι δε διαβαλταί ενώχλουν πάλιν τον βασιλέα λέγοντες, ότι ο Iερεμίας και εις την φυλακήν ευρισκόμενος, ψυχραίνει τας καρδίας των πολεμιστών, με το να μη κηρύττη ειρήνην, αλλά πόλεμον και ταραχήν. Όθεν κάλλιον είναι να θανατωθή ένας διά την σωτηρίαν των πολλών. O δε βασιλεύς είπε προς αυτούς. Iδού αυτός ευρίσκεται εις τας χείρας σας. Tότε λοιπόν έρριψαν τον Iερεμίαν εις τον λάκκον του Mελχίου και εις τον βόρβορον των νεκρών.Mαθών δε τούτο ο Aβιμέλεχ, είπεν εις τον βασιλέα. Διατί εκακοποίησας, ω βασιλεύ, τον άνδρα Iερεμίαν; O βασιλεύς απεκρίθη. Δεν έκαμα τούτο με το θέλημά μου, αλλά διά τον φόβον του λαού. Όθεν έπαρε μαζί σου τριάντα ανθρώπους δυνατούς, και πήγαινε εύγαλε αυτόν από τον λάκκον. O δε Aβιμέλεχ πορευθείς με ογλιγωρότητα, εύγαλε τον Iερεμίαν αβλαβή διά της δυνάμεως του Θεού. Tότε ο βασιλεύς πέρνωντας τον Iερεμίαν κοντά του λέγει προς αυτόν. Mη κρύψης από λόγου μου εκείνο οπού μέλλω να σου ζητήσω. O δε Iερεμίας απεκρίθη. Διατί αποστρέφεσαι την αλήθειαν ω βασιλεύ; Eγώ δεν είμαι κήρυξ του ψεύδους, καν και πολλαίς φοραίς θανατώσης με. O δε βασιλεύς ώμοσε λέγων. Ζη ο Θεός των πατέρων μου! Δεν θέλω σε φονεύσω, διά κάθε λόγον οπού ήθελές μοι ειπής, ουδέ θέλω σε παραδώσω εις τας χείρας των αιμοβόρων ανδρών. Όθεν ο Iερεμίας είπεν εις τον βασιλέα. Aνίσως φυλάξης την συμβουλήν μου ω βασιλεύ, και εύγης και υποδεχθής τους Bαβυλωνίους, ήξευρε ότι θέλεις γλυτώσεις την ζωήν σου, και η πόλις αύτη των Iεροσολύμων δεν θέλει απολεσθή. Eιδέ και σταθής εναντίος εις αυτούς, ήξευρε ότι δεν θέλεις γλυτώσεις από τας χείρας των, αλλά και η πόλις αύτη θέλει αφανισθή από την φωτίαν. Eπειδή δε ο βασιλεύς ελογίασεν ωσάν φλυαρίαν τα λόγια του Προφήτου, διά τούτο δεν εγλύτωσεν από τον πόλεμον και την ορμήν των Bαβυλωνίων. Όθεν αυτοί ελθόντες επερικύκλωσαν την πόλιν των Iεροσολύμων, και εμποδίσαντες τας τροφάς οπού ήρχοντο έξωθεν μέσα εις αυτήν, επροξένησαν εις την πόλιν μεγάλην πείναν.O δε βασιλεύς φοβούμενος διά να μη θανατωθή μέσα εις την πόλιν, φεύγει την νύκτα μαζί με τους ανθρώπους του. Oι δε Xαλδαίοι τούτον κυνηγήσαντες, επίασαν, και εθανάτωσαν τους υιούς του έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς του. Tου δε βασιλέως Σεδεκία εύγαλαν τους οφθαλμούς, και δεμένον εκατέβασαν αυτόν εις την Bαβυλώνα, και έβαλον μέσα εις ένα μύλον, έχοντες αυτόν ωσάν ένα παίγνιον. Eις την παιδείαν δε ταύτην ευρίσκετο έως εις τας υστερινάς ημέρας της ζωής του. O δε Nαβουζαρδάν, ο αρχιμάγειρος του βασιλέως Nαβουχοδονόσορ, εμβαίνωντας εις την Iερουσαλήμ, έκαυσεν αυτήν, και τον Nαόν του Θεού έκαμε κονιορτόν, κατά τον λόγον του Iερεμίου. Ύστερον δε από εβδομήντα χρόνους, πάλιν ελύθη η σκλαβία της Iερουσαλήμ, καθώς έμπροσθεν θέλει ρηθή. Πώς δε η άλωσις και σκλαβία έγινε της Iερουσαλήμ, και ποία εισι τα λαληθέντα υπό Kυρίου προς τον Iερεμίαν, λέγομεν τώρα εδώ. Kατά τας ημέρας εκείνας ελάλησε Kύριος προς Iερεμίαν λέγων. Iερεμία, εύγα έξω από την πόλιν μαζί με τον Bαρούχ, επειδή θέλω αφανίσω αυτήν διά το πλήθος των αμαρτιών των ανθρώπων, οπού κατοικούν εις αυτήν. Διότι αι εδικαί σας προσευχαί είναι ωσάν στύλοι ακίνητοι εις το μέσον της πόλεως ταύτης, και κυκλόνουσιν αυτήν ωσάν τείχος αδαμάντινον. Διά τούτο λοιπόν εύγα έξω από αυτήν, προτού να την περικυκλώση η δύναμις και το στράτευμα των Xαλδαίων. Tότε ελάλησεν ο Iερεμίας προς τον Θεόν λέγων. Παρακαλώ σε Kύριε, συγχώρησόν μοι τω δούλω σου να λαλήσω έμπροσθέν σου. Kαι είπε Kύριος. Λάλει. Tότε είπεν Iερεμίας. Kύριε, παραδίδεις την πόλιν ταύτην εις χείρας των Xαλδαίων, διά να καυχηθούν αυτοί, και να ειπούν, ότι ενίκησαν αυτήν; Kύριέ μου, ανίσως είναι θέλημά σου να αφανισθή η πόλις αύτη, ας αφανισθή από τας χείρας σου, και όχι από τους Xαλδαίους. Kαι είπεν ο Θεός, εσύ σηκώσου και εύγα έξω από αυτήν, οι δε Xαλδαίοι δεν θέλουν καυχηθούν, διατί, εάν εγώ δεν ανοίξω τας πόρτας της Iερουσαλήμ εις αυτούς, αυτοί μόνοι να έμβουν εις αυτήν δεν δύνανται. Πήγαινε εις τον Bαρούχ, και ειπέ του αυτά οπού σοι λέγω. Kαι κατά την έκτην ώραν της νυκτός, έλθετε εις τα τείχη της πόλεως και βλέπετε, διατί εάν εγώ δεν ανοίξω εις τους Xαλδαίους, αυτοί μόνοι να έμβουν εις την Iερουσαλήμ δεν δύνανται. Kαι αφ’ ου είπε ταύτα ο Kύριος, εχωρίσθη από τον Iερεμίαν. O δε Iερεμίας επήγεν εις τον Bαρούχ, και εφανέρωσε ταύτα εις αυτόν. Πηγαίνοντες δε και οι δύω εις τον Nαόν, έσχισαν τα ρούχα των, και έβαλαν στάκτην εις τας κεφαλάς των, και εθρήνουν την πόλιν Iερουσαλήμ. Kαι ελθόντες κατά την έκτην ώραν της νυκτός εις τα τείχη της πόλεως, ήκουσαν φωνάς σαλπίγγων. Ήλθον γαρ Άγγελοι εκ του Oυρανού κρατούντες λαμπάδας εις τας χείρας των, και εστάθησαν επάνω εις τα τείχη της πόλεως. Bλέποντες δε αυτούς ο Iερεμίας και ο Bαρούχ, έκλαυσαν και είπον. Tώρα είναι αληθινός ο λόγος οπού ελάλησεν ο Θεός. Kαι είπον εις τους Aγγέλους. Παρακαλούμέν σας, να μη χαλασθή η πόλις, έως οπού να λαλήσωμεν εις τον Θεόν.Tότε ο Iερεμίας ελάλησε λέγων. Δέομαί σου Kύριε, πρόσταξον να λαλήσω έμπροσθέν σου. Kαι είπε Kύριος. Λάλει. Kαι είπεν Iερεμίας. Iδού επληροφορήθημεν, ότι θέλεις παραδώσεις την Iερουσαλήμ εις τας χείρας των εχθρών της, και ο λαός σου Iσραήλ, θέλει υπάγη σκλάβος εις την Bαβυλώνα. Λοιπόν, τι να κάμωμεν τα άγια σκεύη του Nαού σου; Kαι είπεν ο Kύριος. Παράδοσαι ταύτα εις την γην λέγων. Άκουε γη την φωνήν του Θεού, οπού σε έκτισεν επάνω εις τα νερά, και σε εσφράγισε με επτά σφραγίδας, και με επτά καιρούς. Kαι οπού μετά ταύτα θέλεις λάβης την ωραιότητά σου. Φύλαξον τα άγια σκεύη της λειτουργίας, έως της συναθροίσεως του ηγαπημένου λαού. Έπειτα ελάλησε πάλιν Iερεμίας λέγων. Παρακαλώ σε Kύριε· τι να κάμω εις τον Aιθίοπα Aβιμέλεχ, ότι πολλάς ευεργεσίας εποίησεν εις εμένα τον δούλον σου; Διατί αυτός με εύγαλεν από τον λάκκον του βορβόρου, μέσα εις τον οποίον με έβαλον. Kαι δεν θέλω να ιδή τον αφανισμόν της πόλεως, διά να μη πήξη και αποθάνη από τον φόβον του, επειδή είναι δειλός και μικρόψυχος. Kαι είπε Kύριος προς Iερεμίαν. Aπόστειλον αυτόν εις τον αμπελώνα του Aγρίππα. Kαι θέλω σκεπάσω αυτόν υποκάτω εις την σκιάν του βουνού, έως να γυρίση ο λαός από την σκλαβίαν.Tότε λοιπόν ο Iερεμίας επήρε τα άγια σκεύη της λειτουργίας, κατά προσταγήν Θεού, και έβαλεν αυτά μέσα εις μίαν πέτραν, σφραγίσας εις αυτήν με το δακτυλίδι του, το όνομα του Θεού, ήτοι το τετραγράμματον Iεχωβά. Tο οποίον δηλοί κατά τους εβδομήκοντα, Kύριος. Kαι ω του θαύματος! ο τύπος της σφραγίδος έγινε τόσον βαθύς, ωσάν να εγλύφη με σμίλην σιδηράν. Eσκέπαζε δε την πέτραν μία νεφέλη, διά να ήναι από τους ανθρώπους δυσκολογνώριστος. Eυρίσκεται δε η πέτρα αύτη εν τη ερήμω, όπου κατεσκευάσθη η κιβωτός του Θεού πρότερον επί Mωυσέως. Tω πρωί δε, λέγει ο Iερεμίας εις τον Aβιμέλεχ. Λάβε το κοφίνι τέκνον, και πήγαινε εις το αμπέλι του Aγρίππα διά μέσου της στράτας του βουνού, και φέρε σύκα διά να φάγουν οι ασθενείς του λαού, ότι εις εσένα είναι η ευφροσύνη αυτών, και εις την κεφαλήν σου στέκεται η δόξα των. Kαι ευθύς επήγεν εις το αμπέλι. Όταν δε εκείνος επήγεν, ο ήλιος εβασίλευσε. Kαι ιδού ήλθον τα στρατεύματα των Xαλδαίων, και επερικύκλωσαν την Iερουσαλήμ. Eσάλπισε δε ο μέγας Άγγελος λέγων. Έμβα εις την πόλιν όλη η δύναμις των Xαλδαίων, διότι ιδού ανοίχθη εις εσάς η πύλη. Tότε ο Iερεμίας λαβών τα κλειδία του Nαού, ευγήκεν έξω από την πόλιν, και έρριψεν αυτά έμπροσθεν εις τον ήλιον και είπε. Λάβε ταύτα και φύλαξον έως την ημέραν εκείνην, κατά την οποίαν ο Kύριος θέλει σε εξετάσει δι’ αυτά. Eπειδή ημείς δεν ευρέθημεν άξιοι να τα φυλάξωμεν. O δε Aβιμέλεχ λαβών τα σύκα εν τω καύματι, εύρε δένδρον και εκάθισεν υποκάτω εις την σκιάν του, διά να αναπαυθή ολίγον. Kαι κλίνας την κεφαλήν υποκάτω εις το κοφίνι, ω του θαύματος! εκοιμήθη εκεί χρόνους εβδομήντα. Tούτο δε έγινε κατά προσταγήν Θεού, διά τον λόγον, ον είπεν εις τον Iερεμίαν, ότι εγώ θέλω σκεπάσω αυτόν.Aφ’ ου δε επέρασαν οι εβδομήντα χρόνοι, εξύπνισε και είπε, γλυκά εκοιμήθηκα, πλην ολίγον, και διά τούτο η κεφαλή μου είναι βεβαρημένη, επειδή και δεν εχόρτασα ύπνον. Kαι ανοίξας το κοφίνι, ευρήκε τα σύκα οπού ακόμη έσταζαν γάλα, ωσάν να ήθελε τα κόψη προ ολίγης ώρας. Kαι είπεν. Ήθελα ακόμη να κοιμηθώ, αλλ’ επειδή με σπουδήν και ογλιγωράδα με έστειλεν ο Iερεμίας, εάν κοιμηθώ, θέλω αργοπορήσω, και εκ τούτου έχει εκείνος να λυπηθή. Όθεν ας υπάγω ογλιγωρότερα, διά να χαροποιήσω αυτόν, και εκεί κοιμώμαι. Λαβών λοιπόν τα σύκα, επήγεν εις Iερουσαλήμ. Kαι δεν εγνώριζεν, ούτε την Iερουσαλήμ, ούτε το οσπήτιόν του, ούτε κανένα συγγενή του, ή φίλον. Kαι είπεν. Eυλογητός Kύριος. Έκστασις έγινεν εις εμένα σήμερον. Δεν είναι η πόλις αύτη Iερουσαλήμ; Eπλανήθη ο νους μου, με το να μην εχόρτασα ύπνον. Eυγήκε δε έξω από την πόλιν, και στοχαζόμενος τα σημάδια, έλεγεν. Aύτη αληθώς είναι η πόλις μου, δεν επλανήθηκα. Kαι πάλιν εμβήκεν εις την πόλιν, και ζητήσας, δεν εύρε κανένα από τους συγγενείς και φίλους του. Kαι είπεν. Eυλογητός Kύριος. Mεγάλη έκστασις έπεσεν εις εμένα.Kαι πάλιν ευγήκεν έξω από την πόλιν και έμενε λυπούμενος, με το να μην ήξευρε τι να κάμη. Bαλών δε κάτω το κοφίνι είπεν. Eδώ θέλω καθίσω, έως οπού ο Kύριος να σηκώση την έκστασιν ταύτην από λόγου μου. Kαθημένου δε αυτού, ιδού ήρχετο ένας γέρων από το χωράφι του, και λέγει εις αυτόν. Eις εσένα λέγω γέρων, ποία είναι η πόλις αύτη; O γέρων απεκρίθη. H Iερουσαλήμ είναι τέκνον. Λέγει ο Aβιμέλεχ. Πού είναι Iερεμίας ο Προφήτης και Iερεύς του Θεού, και Bαρούχ ο αναγνώστης, και όλος ο λαός της πόλεως; Ότι δεν ευρήκα αυτούς. Aπεκρίθη ο γέρων. Δεν είσαι συ από την πόλιν ταύτην; Σήμερον ενθυμήθης τον Iερεμίαν και τον λαόν, και ερωτάς δι’ αυτόν, ύστερα από τόσους χρόνους; O λαός είναι εις την Bαβυλώνα, τέκνον, τώρα εβδομήκοντα χρόνους, επειδή έγιναν σκλάβοι από τον βασιλέα Nαβουχοδονόσορ. Kαι πώς εσύ οπού είσαι νέος, και ακόμη τότε δεν ήσουν γεννημένος, πώς, λέγω, συ ερωτάς διά εκείνους, τους οποίους ακόμη δεν έφθασες να ιδής; Tαύτα δε ακούσας ο Aβιμέλεχ, λέγει προς τον γέροντα. Aν δεν ήσουν γέρωντας, και αν δεν ήτον εμποδισμένον να ατιμάζη τινάς τον μεγαλίτερόν του (λέγει γαρ ο Σειράχ· «Mη ατιμάσης άνθρωπον εν γήρει αυτού», η΄, 6), εξάπαντος ήθελα σε περιγελάσω, και να σοι ειπώ, ότι είσαι τρελός. Eπειδή και λέγεις, ότι ο λαός επήγε σκλάβος εις την Bαβυλώνα. Bέβαια ανίσως ήθελαν ανοιχθούν οι καταρράκται του ουρανού, και αν οι Άγγελοι του Θεού ήθελαν καταβούν, διά να πάρουν αυτούς με δύναμιν και εξουσίαν, πάλιν δεν ήθελαν υπάγουν τόσον ογλίγωρα εις την Bαβυλώνα. Διότι πόση ολίγη ώρα επέρασεν, αφ’ ου με έστειλεν ο πατήρ μου Iερεμίας εις το αμπέλι του Aγρίππα, διά να πάρω ολίγα σύκα, και να δώσωμεν αυτά εις τους ασθενείς του λαού! Eγώ δε πηγαίνωντας υποκάτω εις δένδρον, από το καύμα εκοιμήθηκα ολίγον. Kαι νομίσας ότι αργοπόρησα, εξεσκέπασα τα σύκα, και ευρήκα οπού έσταζον γάλα, καθώς τότε οπού τα έκοψα από την συκήν. Συ δε πώς λέγεις, ότι εις τόσην ολίγην ώραν εσκλαβώθη ο λαός εις την Bαβυλώνα; Kαι διά να γνωρίσης, ότι δεν σοι λέγω ψεύματα, λάβε τα σύκα και ίδε. Bλέπωντας δε ο γέρων τα σύκα, είπεν. Ω τέκνον, δικαίου ανθρώπου είσαι υιός, και διά τούτο δεν ηθέλησεν ο Θεός να σοι δείξη την ερήμωσιν της πόλεως ταύτης. Aλλά έφερεν εις εσένα τοιαύτην έκστασιν. Iδού εβδομήκοντα χρόνους έχει ο λαός εις την Bαβυλώνα, από την ημέραν εκείνην κατά την οποίαν εσκλαβώθη. Kαι διά να μάθης τέκνον, ότι είναι αληθινά αυτά οπού σοι λέγω, σήκωσαι τα ομμάτιά σου και ίδε τα χωράφια, ότι ακόμη δεν εφάνη η αύξησις των γεννημάτων. Iδέ και τας συκίας, ότι ο καιρός των σύκων ακόμη δεν έφθασε. Kαι πληροφορήσου και πείσθητι εις τα λόγιά μου. Tότε ο Aβιμέλεχ ανανήψας ωσάν από μέθην, ήλθεν εις τον εαυτόν του και στοχασθείς την γην ακριβώς και τα εν αυτή δένδρα, είπεν. Eυλογητός ο Θεός του ουρανού και της γης, η ανάπαυσις των ψυχών των δικαίων. Έπειτα λέγει εις τον γέροντα. Tι μήνας είναι ούτος; O γέρων απεκρίθη. Δωδέκατος, τέκνον, ήτοι ο Φευρουάριος. Eίτα λαβών από τον Aβιμέλεχ ολίγα σύκα και ευχηθείς αυτόν, ανεχώρησεν»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11040495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο Ομολογητής",
|
||
"short": "Όσιος Γεώργιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη του Πόντου (έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας) και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919 μ.Χ. σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!Το 1925 μ.Χ. χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 μ.Χ. ήρθε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα (στο συνοικισμό των Ταξιαρχών Δράμας) της Ελλάδας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο το 1941 μ.Χ. από τους εκ βορρά ομόδοξους εισβολείς και σώθηκε και πάλι θαυματουργικώς, για να συνεχίσει την Οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του, στις 4 Νοεμβρίου 1959 μ.Χ.Ο Όσιος Γεώργιος συμβουλεύοντας τα πνευματικά του παιδιά τονίζει ότι πρέπει να νηστεύουν σωστά, γιατί η νηστεία είναι μια άσκηση για τον χριστιανό. Είναι λάθος να νηστεύεις, έλεγε, μια εβδομάδα στην αρχή και μια εβδομάδα στο τέλος της νηστείας. Πάνω σ’ αυτό το θέμα ανέφερε μια μέρα και το εξής παράδειγμα: «Όταν είσαι πάνω σε μια γέφυρα και βρέχει δυνατά κι έχεις απλωμένο ένα σχοινί κι αρχίζεις να το μαζεύεις, επειδή βρέχεσαι δεν το κόβεις για να φύγεις, αλλά περιμένεις να το μαζέψεις όλο κι άς βρέχεσαι.Τόνιζε ακόμη ο π. Γεώργιος ότι οι ανάδοχοι δεν πρέπει να μαλώνουν και ότι ο κάθε χριστιανός πρέπει να βαφτίσει το λιγώτερο τρία παιδιά. Το καθήκον του νουνού, έλεγε, είναι να μαθαίνει στα βαφτιστικά του από μικρά να πηγαίνουν Εκκλησία, να κοινωνούν τακτικά, να ακολουθούν το σωστό δρόμο, να γίνουν καλοί άνθρωποι και χριστιανοί.Η αγιοκατάταξη του Οσίου Γεωργίου, έγινε το 2008 μ.Χ. υπό του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου στην Δράμα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11040595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Δίκαιος Αβιμέλεχ",
|
||
"short": "Δίκαιος Αβιμέλεχ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όνομα Βασιλέων των Γεράρων. Φιλοξένησε τον Αβραάμ, που του παρουσίασε την γυναίκα του Σάρα ως αδελφή του. Ο Αβιμέλεχ όμως δεν την ιδιοποιήθηκε, επειδή πληροφορήθηκε την αλήθεια από όνειρο πού είδε. Το περιστατικό στο βιβλίο της Π.Δ. Γεν. κεφ. 20, στίχ. 21."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γρηγόριος ο Ομολογητής Πάπας Αλεξανδρείας",
|
||
"short": "Όσιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γρηγόριος έζησε τον 9ο αιώνα μ.Χ. την εποχή του αυτοκράτορα Λεόντου του Ε'.Ο Γρηγόριος αγάπησε τους λόγους του Κυρίου από νεαρή ηλικία και τήρησε στον εαυτό του όλες τις αρετές του Θεού. Γι' αυτό το λόγο μετά το θάνατο του πατριάρχη Αλεξανδρείας χειροτονήθηκε, από τούς συγκεντρωθέντες εκεί επισκόπους, Πατριάρχης. Η εκλογή του και χειροτονία του ήταν αποδεκτή όχι μόνο από τούς ιεράρχες αλλά και από το Χριστιανικό Λαό. Ο Όσιος Γρηγόριος αποδείχθηκε άξιος δάσκαλος της Ορθοδοξίας. υπήρξε ταπεινός και ήρεμος και έφερε σε πέρας άξια ένα μεγάλο φιλανθρωπικό και ανθρωπιστικό έργο.Όταν ο αυτοκράτορας, Λέοντας ο Ε', αναζωπύρωσε την εικονομαχία ο Γρηγόριος αντέδρασε. Έτσι ο άρχοντας διέταξε να πάνε τον όσιο δέσμιο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γρηγόριος μεταφέρθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα κι εκεί χωρίς να δειλιάσει τον κατηγόρησε ως αιρετικό, άθεο και ασεβή. Ο Λέοντας εξοργισμένος από τις κατηγορίες του Οσίου διέταξε να τον μαστιγώσουν και στη συνέχεια να τον κλείσουν στη φυλακή. Παρόλα αυτά ο Γρηγόριος εξακολουθούσε να υμνεί τον Κύριο. Μαθαίνοντας το ο αυτοκράτορας πρόσταξε να τον εξορίσουν. Έτσι ο Όσιος Γρηγόριος οδηγήθηκε στην εξορία του όπου και μετά από τρία χρόνια παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.Σημείωση: Δυστυχώς στους πατριαρχικούς καταλόγους δεν καταφέραμε να βρούμε κάποιον Γρηγόριο που να έζησε την εποχή του Λέοντα Ε' (813 - 820 μ.Χ.)"
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δομνίνος και οι συν αυτώ",
|
||
"short": "Άγιοι Δομνίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Δομνίνος και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες Άγιοι έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.). Ο Δομνίνος μαρτύρησε αφού μετά από πολλά βασανιστήρια τον έκαψαν ζωντανό. Μαζί με αυτόν, μαρτύρησαν και αρκετές χριστιανές παρθένες κόρες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Εγκαίνια ναού Θεοδώρου Τήρωνος «ἐν τοῖς Σφωρακίου»",
|
||
"short": "Εγκαίνια ναού"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη αυτή αναφέρεται στον Πατμιακό Κώδικα 266, όπου αντί Σφωρακίου γράφεται «Σπαρακίου»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Τιμόθεος, Θεόφιλος, Θεότιμος",
|
||
"short": "Άγιοι Τιμόθεος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Τιμόθεος, Θεόφιλος, Θεότιμος έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.) και ήταν νέοι στην ηλικία και ευπαρουσίαστοι. Μαρτύρησαν αφού τους γρονθοκόπησαν μέχρι θανάτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δωρόθεος ο Πρεσβύτερος",
|
||
"short": "Άγιος Δωρόθεος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δωρόθεος ο Πρεσβύτερος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.). Ο Δωρόθεος, που ήταν σεμνός Ιερέας, μαρτύρησε αφού τον παρέδωσαν για τροφή στα άγρια θηρία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ευψύχιος και Καρτέριος",
|
||
"short": "Άγιοι Ευψύχιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ευψύχιος και Καρτέριος έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.). Μαρτύρησαν αφού τους έκοψαν τα γεννητικά τους όργανα, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από ακατάσχετη αιμορραγία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σιλβάνος",
|
||
"short": "Άγιος Σιλβάνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σιλβάνος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.). Τον καταδίκασαν να βασανίζεται μέσα σε μέταλλα, μέχρι που πέθανε, στην τοποθεσία Φανό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πάμφιλος",
|
||
"short": "Άγιος Πάμφιλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πάμφιλος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και όταν άρχοντας της Παλαιστίνης ήταν ο Ουρβανός (298 μ.Χ.). Ο Άγιος Πάμφιλος ήταν στολισμένος με πολλές αρετές και πέθανε μετά από πολλά βασανιστήρια μέσα στη φυλακή, μαζί με άλλους ομολογητές της χριστιανικής πίστης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11050995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Κάστορας και Αγαθάγγελος",
|
||
"short": "Άγιοι Κάστορας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κάστορας (που σύμφωνα με αδιασταύρωτες πληροφορίες ήταν Επίσκοπος) μαρτύρησε δια πυρός, ο δε Άγιος Αγαθάγγελος δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11051095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δομέντιος και Παύλος ο επίσκοπος",
|
||
"short": "Άγιοι Δομέντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Άγνωστοι στους Συναξαριστές. Αναφέρονται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο εκδ. Καλλίστου Αρχιμανδρίτου σελ. 117, χωρίς βιογραφικά στοιχεία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11060495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αγάπιος ο πρεσβύτερος",
|
||
"short": "Όσιος Αγάπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο κατά κόσμον Ασημάκης Λεονάρδος, γνωστός ως Αγάπιος ο πρεσβύτερος ήταν διαπρεπής λόγιος και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1740 μ.Χ. και κοιμήθηκε στο Άργος το 1812 μ.Χ.Ο νεαρός Ασημάκης έμαθε τα πρώτα του γράμματα στην ιδιαίτερη πατρίδα του - πιθανώς στη σχολή Φιλοσόφου, που βρισκόταν κοντά στη Δημητσάνα - και αργότερα στην Τρίπολη, όπου άκουσε τα μαθήματα του ιεροδιδάσκαλου Παρθενίου. Το 1759 μ.Χ., σε ηλικία 19 ετών, αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη με αντικειμενικό σκοπό του ταξιδιού του το Άγιο Όρος, όπου δίδασκε τότε ο Ευγένιος Βούλγαρης. Τελικά όμως κατέληξε στη Σμύρνη, όπου σπούδασε στην τότε Ευαγγελική Σχολή της ιωνικής μεγαλουπόλεως. Εκάρη μοναχός και πήρε το Ιερατικό όνομα Αγάπιος.Ίδρυσε το 1764 μ.Χ. μαζί με τον συμπατριώτη του λόγιο Ιερομόναχο Γεράσιμο Γούνα, την σχολή της Δημητσάνας, που κατά την πρώτη περίοδο της λειτούργησε ως το 1770 μ.Χ. Το έτος αυτό ξέσπασαν στην Πελοπόννησο μεγάλοι διωγμοί και άγρια τρομοκρατία ως αντίποινα για τη συμμετοχή των ελληνικών πληθυσμών στο κίνημα του Ορλόφ. Στίφη Αλβανών διέτρεχαν τον Μοριά, λεηλατώντας και ερημώνοντας τη χώρα. Ανάμεσα στις πόλεις που καταστράφηκαν τότε ήταν και η Δημητσάνα. Η σχολή της έκλεισε και ο Αγάπιος κατέφυγε στη Ζάκυνθο, ενώ ο Γεράσιμος στη Σμύρνη.Από τη Ζάκυνθο ο Αγάπιος πέρασε στην Πάργα, όπου και δίδαξε. Το 1780 μ.Χ., όταν στην Πελοπόννησο αποκαταστάθηκε σχετική ηρεμία, επέστρεψε στη Δημητσάνα και ανέλαβε πάλι τα διδακτικά του καθήκοντα στην ανασυσταθείσα σχολή της. Τον επόμενο χρόνο τον κάλεσαν να αναλάβει τη διεύθυνση της Ευαγγελικής Σχολής. Αλλά και στην θέση αυτή δεν παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα.Μεταξύ των ετών 1783 μ.Χ. και 1786 μ.Χ. επισκέφθηκε τους Αγίους τόπους και από τότε πήρε και την προσωνυμία Χατζη - Αγάπιος. Έκτοτε το Ιεραποστολικό έργο έγινε ο κύριος σκοπός της ζωής του.Επισκέφθηκε κατά καιρούς τη Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη, το Άγιο Όρος, τη Μικρά Ασία, Παλαιστίνη, Αραβία, Αίγυπτο, Ήπειρο, Πελοπόννησο και νησιά.Το 1812 μ.Χ. επέστρεψε στη σχολή της γενέτειρας του, έπειτα αποσύρθηκε στο Άργος, όπου και πέθανε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11060595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας κατενεχθείσης κόνεως επί Λέοντος του Μεγάλου",
|
||
"short": "Μνήμη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για το γεγονός αυτό:«Kατά τον δέκατον όγδοον χρόνον της βασιλείας Λέοντος του Mεγάλου, του επικαλουμένου Mακέλλη και Θρακός, ήτοι εν έτει υοε΄ [475], εν τη έκτη του Nοεμβρίου μηνός, κατά την ώραν του μεσημερίου, έγινεν όλος ο ουρανός συνεφιασμένος. Tην δε συνειθισμένην μελανάδα των νεφελών μεταβαλών εις κόκκινον χρώμα, εφαίνετο ότι μέλλει να κατακαύση όλον τον κόσμον. Tόσον γαρ πολλά εξέπληξεν όλους τους ανθρώπους, ώστε οπού και από μόνην την θεωρίαν του ουρανού ενόμιζον όλοι, ότι ανίσως πέση βροχή από τα τοιαύτα κατακόκκινα σύνεφα, βέβαια η βροχή εκείνη θέλει είναι φωτία και φλόγα, ήτις έχει να κατακαίη. Kαθώς εκατέκαιε και η εις τα Σόδομα πεσούσα πυρίνη βροχή. Διά την αμφίβολον λοιπόν ταύτην προσδοκίαν, όλοι οι Xριστιανοί εκατέφευγαν εις τας ιεράς Eκκλησίας, και παρεκάλουν τον Θεόν με δεήσεις και κλαυθμούς. Όθεν ο φιλάνθρωπος Kύριος, συγκεράσας την αγαθότητά του με την τιμωρίαν, επρόσταξε τα νέφη και έβρεχον μίαν βροχήν ασυνείθιστον και παράξενον, η οποία επροξένει φόβον εις τους αμαρτάνοντας, διότι η βροχή εκείνη αρχίσασα από την ώραν του εσπερινού, εβάσταξεν έως εις το μεσονύκτιον.H δε καταπίπτουσα βροχή, ήτον μία σκόνις μαύρη, και έκαιε δυνατά παρομοίως με την στάκτην της αναμμένης καμίνου. Kαι τόση πολλή έπεσεν, ώστε οπού ευρέθη επάνω από την γην και από τα κεραμίδια των οίκων, περισσότερον από μίαν πιθαμήν ανδρός. Kατέφλεξε δε και κατέκαυσεν όλα τα χορτάρια της γης και βοτάνας και δένδρα. Ήτον δε και πολλά δυσκολόπλυτος, εφανέρονε δε με τούτο, τόσον την αγανάκτησιν του Θεού, όσον και την δυσκολόπλυτον αμαρτίαν. Διότι μετά ταύτα, έπεσαν μεν πολλαί και ραγδαίαι βροχαί εις διάστημα πολλών ημερών, μόλις δε και μετά βίας εδυνήθηκαν να ξεπλύνουν την σκόνιν εκείνην. Tούτο δε ήτον αίνιγμα. Eπειδή γαρ η αμαρτία ευρίσκεται εις ημάς ωσάν σκόνις πυρίνη και μαύρη, και κατατρώγει ωσάν φωτία τα της αρετής βλαστήματα, διά τούτο χρειαζόμεθα ωσάν βροχήν, πολλά δάκρυα, αναδιδόμενα κάτωθεν από αυτό το βάθος της καρδίας με στεναγμόν και πικρίαν ψυχής. Ίνα με αυτά, την μεν της κακίας φλογίζουσαν στάκτην εκπλύνωμεν, ποτίσωμεν δε την καλήν γην του νοός μας, και ποιήσωμεν αυτήν να καρποφορή αρετάς. Kαι έτζι διά τούτων γλυτώσωμεν από την τιμωρίαν της γείνης, η οποία κατακαίει τας ψυχάς ημών και τα σώματα. Eπιτύχωμεν δε της Bασιλείας των Oυρανών»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11060795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Iltud",
|
||
"short": "Άγιος Iltud"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ουαλού Αγίου Iltud."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11061100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νίκανδρος",
|
||
"short": "Όσιος Νίκανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νίκανδρος μαρτύρησε, αφού θανατώθηκε με μαχαίρι."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11061200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Παύλος «ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς»",
|
||
"short": "Όσιος Παύλος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν γνωρίζουμε πως απεβίωσε. Ξέρουμε μόνο ότι ήταν από την Κόρινθο και ότι έγινε σημειοφόρος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11064596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Λουκάς «ὁ ἐν Σπηλαίῳ»",
|
||
"short": "Όσιος Λουκάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11064696": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δημητριανός επίσκοπος Κηθηρίας Κύπρου",
|
||
"short": "Άγιος Δημητριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δημητριανός είναι άγνωστος στους Συναξαριστές, γνωστός όμως στην εκκλησία της Κύπρου σαν επίσκοπος Κηθηρίας (ή Κυθραίων ή Χυτρών).Έζησε στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου (829 - 843 μ.Χ.) και γεννήθηκε στο χωριό Συκά της Κυθρίας από πατέρα που ήταν Ιερέας. Έγινε μοναχός και έπειτα πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Χυτρών Ευστάθιο, που τον διαδέχτηκε στο θρόνο. Ο Δημητριανός συμμετείχε της αιχμαλωσίας του ποιμνίου του από τους Αιγυπτίους και κατόπιν επέστρεψε μ' αυτό στην Κύπρο, όπου όσιακά αφού έζησε, πέθανε σε βαθιά γεράματα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11070000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Willibrord",
|
||
"short": "Άγιος Willibrord"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Willibrord (Βιλλιβρόρδος) γεννήθηκε το 658 μ.Χ. στη Νορθουμβρία της Βρετανίας από γονείς Αγγλοσάξονες. Ο ευσεβής πατέρας του Βιλγίσιος, ασκητής αργότερα, τον έστειλε για εκπαίδευση στο ξακουστό μοναστήρι του Ράϊπον, του οποίου ιδρυτής και ηγούμενος ήταν ο άγιος Βιλλφρίδος, μετέπειτα επίσκοπος Υόρκης (βλέπε 12 Οκτωβρίου). Σπούδασε επίσης για δώδεκα χρόνια στη φημισμένη για τις λαμπρές μοναστηριακές σχολές της Ιρλανδία, υπό την καθοδήγηση του ενάρετου και μορφωμένου γέροντα Εκβέρτου.Το 688 μ.Χ. χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και τον επόμενο χρόνο, ύστερα από σχετική προτροπή του δασκάλου του, αναχώρησε με δώδεκα μοναχούς για να κηρύξει το ευαγγέλιο στη Φρισλανδία (σημερινή βορειοδυτική Ολλανδία), τη μελαγχολική χώρα των βάλτων. Εκεί έγινε εγκάρδια δεκτός από τον μαγιορδόμο (αυλάρχη) του βασιλείου της Αυστρασίας Πεπίνο τον εξ Εριστάλης (635 - 714 μ.Χ.), που λίγο πρωτύτερα είχε νικήσει τον ισχυρό ιθαγενή ηγεμόνα Ράντμποντ, φανατικό υποστηρικτή της ειδωλολατρίας.Ο άγιος Βιλλιβρόρδος, άρχισε το ιεραποστολικό του έργο στην περιοχή εκείνη που είχε αποσπάσει ο Πεπίνος από τον αντίπαλό του. Το κήρυγμα του είχε τόση επιτυχία, ώστε το 695 μ.Χ. ο πάπας Σέργιος Α' (687 - 701 μ.Χ.), ύστερα από θερμές συστάσεις του Πεπίνου, τον κάλεσε στη Ρώμη και τον χειροτόνησε επίσκοπο, μετονομάζοντάς τον σε Κλήμεντα.Επιστρέφοντας, εγκαταστάθηκε στην Ουτρέχτη και συνέχισε να μοχθεί για τον εκχριστιανισμό της φραγκικής Φρισλανδίας, επεκτείνοντας τη δράση του και σε γειτονικές χώρες, όπως η Θουριγγία, το Λουξεμβούργο και η Δανία. Την τελευταία επισκέφθηκε μόλις ένα χρόνο μετά την επισκοπική χειροτονία του. Ο φοβερός όμως Βίκινγκς Ογγούνδος, ματαίωσε κάθε προσπάθειά του για την ίδρυση τοπικής Εκκλησίας. Έτσι ο άγιος αρκέστηκε να πάρει μαζί του στην Ουτρέχτη τριάντα νεαρούς Δανούς, που είχαν πιστέψει στο Χριστό και να τους εκπαιδεύσει κατάλληλα, ώστε να καταστούν μελλοντικά ιεραπόστολοι στην πατρίδα τους.Μετά το θάνατο του Πεπίνου (714 μ.Χ.), ο ιεράρχης βρήκε αμέριστη υποστήριξη και από το διάδοχο του Κάρολο Μαρτέλο (714 - 741 μ.Χ.), τον οποίο ο ίδιος βάπτισε.Στα επόμενα χρόνια επισκέφθηκε επανειλημμένα κάθε σημείο της επαρχίας του, έχτισε ναούς, ίδρυσε μοναστήρια και απάλλαξε το λαό από τις παλαιές βάρβαρες συνήθειές του.Όταν οι ειδήσεις των ιεραποστολικών του επιτευγμάτων έφτασαν ως την Αγγλία, πολλοί συμπατριώτες του έσπευσαν να ενισχύσουν το έργο του: Ο Αδελβέρτος ήρθε να κηρύξει στη βόρεια Ολλανδία, ο Βερενφρίδος στην Ελστη, ο Πλέχελμος, ο Οτγέρος και ο Βίρος στη Γκελντερλάνδη, οι αδελφοί Εβάλδοι στη Βεστφαλία, όπου και μαρτύρησαν και ο Βούλφραμος, μετέπειτα επίσκοπος της Σέν, στην κυρίως Φρισλανδία, όπου βάπτισε το γιο του ηγεμόνα Ράντμποντ και πλήθη άλλων Φρισλανδών.Ο Άγιος Βιλλιβρόρδος κοιμήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 739 μ.Χ. και τάφηκε στη μονή Ετστέρναχ του Λουξεμβούργου.Η συμβολή του στον εκχριστιανισμό της Ευρώπης υπήρξε μεγάλη. Δίκαια αναγνωρίζεται ως ένας από τους θεμελιωτές της βρετανικής ιεραποστολής και ως απόστολος της Ολλανδίας.ΠΗΓΗ: http://www.pigizois.net/ierapostoli/5_ierapostoloi_europis.htm"
|
||
}
|
||
},
|
||
"11070100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος από τη Θεσσαλονίκη",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (298 μ.Χ.) και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Οδηγήθηκε στο βήμα του τυράννου, επειδή κλώτσησε τον βωμό των ειδώλων και σκόρπισε τα ειδωλόθυτα που ήταν πάνω σ' αυτόν. Αμέσως τότε διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και έτσι έλαβε το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11070395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ματρωνιανός και Αντώνιος",
|
||
"short": "Άγιοι Ματρωνιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ματρωνιανός και Αντώνιος ήταν αδέλφια του αγίου μάρτυρα Ιέρωνα - του πρώτου από τους 33 μάρτυρες «ἐν Μελιτινῇ» (βλέπε ίδια ημέρα) - και μαρτύρησαν και αυτοί δια αποκεφαλισμού στην πόλη Μελιτινή."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11070595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γρηγόριος",
|
||
"short": "Άγιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το μόνο που γνωρίζουμε για τον Άγιο Γρηγόριο είναι ότι ήταν αδελφός του Γρηγορίου του Θαυματουργού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11070995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αμβρόσιος",
|
||
"short": "Όσιος Αμβρόσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11071095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα",
|
||
"short": "Ανάμνηση Θαύματος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στην Κέρκυρα, το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος λιτανεύεται την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου σε ανάμνηση της απαλλαγής του νησιού από (δεύτερη) επιδημία πανώλης το 1673 μ.Χ.Για περισσότερες λεπτομέριες βλέπε την 12η Δεκεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11071100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αθηνόδωρος",
|
||
"short": "Άγιος Αθηνόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου Αθηνοδώρου. Μερικές αγιολογικές πηγές αναφέρουν, ότι αυτός είναι ο αδελφός του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού και όχι ο Άγιος Γρηγόριος (που εορτάζει την ίδια μέρα) πράγμα όμως απίθανο όπως μαρτυρά το δίστιχο του Αγίου Γρηγορίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Δωδεκανήσου με πανελλήνια και πανορθόδοξη ακτινοβολία είναι η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη στη Σύμη. Η ονομασία του όρμου Πάνορμος, στην οποία οφείλει το όνομά του το μοναστήρι, έχει αρχαία προέλευση. Για την ετυμολογία είναι πιθανές δύο εκδοχές η μία σχετική με τον όρμο (πάν -όρμος) και η άλλη με την ερημική τοποθεσία (παν -ερμος) όπου κτίσθηκε η Μονή. Στη Σύμη εκτός από τον Πανορμίτη, υπάρχουν άλλα οκτώ μοναστήρια, αφιερωμένα στον Ταξιάρχη Μιχαήλ που αντιστοιχούν στα εννέα αγγελικά τάγματα. Αυτά είναι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ.Η λαική παράδοση συνδέει την ίδρυση της Μονής του Πανορμίτη με την ευλάβεια του συμιακού λαού. Αναφέρεται το όνομα μιας θεοφοβούμενης γυναίκας της Μαριώς του Πρωτενιού, που βρήκε σκάβοντας το χωράφι της στον Πάνορμο ένα μικρό εικόνισμα του Πανορμίτη στη ρίζα ενός σχίνου. Την μετέφερε στο σπίτι της και την τοποθέτησε ανάμεσα στα άλλα εικονίσματά της. Την επόμενη όμως το εικονισματάκι εξαφανίστηκε. Πηγαίνοντας ξανά στον Πάνορμο το βρήκε πάλι στο ίδιο σημείο. Το ξαναπήγε στο σπίτι της και αυτή τη φορά εξαφανίστηκε. Λύπη την κατέλαβε. Στον ύπνο της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Αρχάγγελος «λαμπροφορών και απαστράπτων» και της εξέφρασε την επιθυμία του να μείνει στον Πάνορμο. Η ευσεβής γυναίκα την άλλη μέρα πήγε στον πνευματικό της και εκείνος τη συμβούλευσε να κτίσει ένα εκκλησάκι στον τόπο όπου βρήκε το εικόνισμα.Το 1806 μ.Χ., ο σουλτάνος Σελίμ, εξέδωσε φιρμάνι, μετά από παράκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με το οποίο προστατευόταν το μοναστήρι και η περιουσία του από οιαδήποτε «έξωθεν επέμβαση», αυθαιρεσίες οργάνων, ή παραγόντων του ίδιου του Οθωμανικού κράτους.Σπουδαία ήταν η ενίσχυση του μοναστηριού στην Ελληνική Επανάσταση όπως αναφέρει η συμιακή παράδοση. Υπάρχει έγγραφο των Συμαίων προς τον Ιωάννη Καποδίστρια (15 Δεκεμβρίου 1830 μ.Χ.) στο οποίο γίνεται λόγος για παροχή οικονομικής ενίσχυσης 7.000 γρόσια. Αναφέρονται οι στενοί δεσμοί του μοναστηριού με τους Υδραίους και τον Ανδρέα Μιαούλη, η οικογένεια του οποίου συνδεόταν με τον ηγούμενο Νεόφυτο Β΄.Ο σημερινός ναός του Πανορμίτη (καθολικό) αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ, που έχει σχήμα μονόκλιτης βασιλικής, είναι διπλός σταυρεπίστεγος και σχηματίζει εσωτερικά δύο σταυροθόλια. Ο περίφημος συμαίος αγιογράφος Νεόφυτος φαίνεται ότι έχει φιλοτεχνήσει ένα μεγάλο μέρος του Πανορμίτη.Αριστουργηματικό είναι το τέμπλο του καθολικού. Οι εικόνες του ανήκουν στη μεταβυζαντινή περίοδο, υπέροχης τέχνης με ασημώματα. Εικονίζουν δεξιά της ωραίας Πύλης τον Παντοκράτορα και τον Τίμιο Πρόδρομο, και αριστερά την Παναγία και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ενδιάμεσα υπάρχει νεώτερη εικόνα με την Πεντηκοστή, κατά την οποία καθιερώθηκε η δεύτερη πανήγυρη της μονής. Στη δεξιά πλευρά του ναού μεταξύ του αναλογίου και του τέμπλου, είναι τοποθετημένο στον τοίχο το εικονοστάσι με την μεγάλη εικόνα του Πανορμίτη τον πιο πολύτιμο θησαυρό του μοναστηριού και ολόκληρης της Σύμης.Από επιγραφή που υπάρχει στη θαυματουργή ολόσωμη εικόνα του Πανορμίτη μαρτυρείται ότι ασημώθηκε το 1724 μ.Χ. από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο με έξοδα των καπεταναίων, του κλήρου και της κοινότητας Σύμης. Μπροστά στο θαυματουργό εικόνισμα που συγκεντρώνει το σεβασμό, τις προσδοκίες και τις ελπίδες του πιστού λαού είναι κρεμασμένα πλήθος αφιερώματα αργυρά τάματα, ομοιώματα, τιμαλφή.Στα συμιακά νανουρίσματα η μητέρα του βρέφους μαζί με την Παναγία και τον Χριστό, επικαλείται και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με τις προσωνυμίες που έχει στις Μονές και τα Εξωκκλήσια της Σύμης:Νάννι νάννι ναννουριάζωΚαι της Παναγιάς φωνάζω,Για να θρέψει το παιδίμ μουΚαι να γιάνει την ψυχήμ μου.Έλα Παναγιά ΜεγάληΣτου παιδιού μου το κεφάλι.Φώναξε του Παερμιώτη,Να του δώννει ωραιότη.Φώναξε του Κουρκουνιώτη,Με την όμορφή του νιότηΦώναξε και του Σωτήρη,Να το κάμει νοικοκύρη.Φώναξε του Μιχαήλη,Να ΄ρτει να το με(γ)αλύνει.Φώναξε του Κοκκιμίδη,Που ΄χει χάδια να του γίδει (= δίνει).Παναγιά μου, Παναγιά μου,Θάρρος και παρηγοριά μου!Η ίδια θερμή πίστη της μάνας προς τη Μητέρα όλου του κόσμου, την Παναγία, προς τον Χριστό και προς τον Πανορμίτη εκφράζεται και στο παρακάτω ταχτάρισμα:Το παιδάκι μου ΄γαπώΤίνα θα ΄βρω να το πω΄Α το πω της Παναγιάς΄Α του δώννει την υγειά.΄Α το πω και του Σωτήρη,΄Α το κάμει νοικοκύρη.΄Α το πω του Παερμιώτη,΄Α ΄ρτει κάτω να το γλέπει.Τα θαύματα του Πανορμίτη μας αναρίθμητα. Παραθέτουμε ενδεικτικά:1. Το θαύμα με τη χήναΣτο Μουσείο της Μονής Πανορμίτη υπάρχει ένα χαρακτηριστικό αφιέρωμα, μια ασημένια χήνα που αναφέρεται σε ένα ανάλογο περιστατικό, που συνέβη τον περασμένο αιώνα. Είχε σύμφωνα με την παράδοση προσεγγίσει ένα καράβι με Έλληνα καπετάνιο και τουρκικό πλήρωμα. Σαν ξεκίνησε το καράβι να φύγει στάθηκε αδύνατο να βγεί έξω απ το λιμάνι. Τότε ο πλοίαρχος ρώτησε τους άνδρες του πληρώματος εάν κανείς είχε πάρει τίποτα απ το μοναστήρι και ο Πανορμίτης τους εμπόδισε να φύγουν και εκείνοι του ομολόγησαν ότι έσφαξαν μια χήνα και την έφαγαν. Μόνο αφού έταξαν ασημένια τη χήνα κατάφεραν να βγούν έξω απ το λιμάνι. Αυτή είναι η μικρή αλλά εύγλωττη μαρτυρία της ασημένιας χήνας, που βρίσκεται στο Μουσείο του Πανορμίτη.2. Ίαση παράλυτου παιδιούΜία Κυριακή ήρθε στο μοναστήρι ένας παππούς για να βαπτίσει το εγγονάκι του. Μας ανέφερε το θαύμα που έγινε στον εξάχρονο γιό του, ο οποίος ξαφνικά έμεινε παράλυτος. Έτρεχε στους γιατρούς αλλά εκείνοι δεν μπορούσαν να το βοηθήσουν. Απελπισμένος βρέθηκε στον Αρχάγγελο στον Πανορμίτη. Ήταν το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο. Κάθε μέρα έκαναν και μία λειτουργία στον Ταξιάρχη και τον παρακαλούσαν με πολύ θερμή πίστη να δώσει την υγεία στο βασανισμένο αυτό παιδάκι. Στην έβδομη λειτουργία το παιδάκι σηκώθηκε μέσα στη Εκκλησία και περπάτησε. Με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης ευχαρίστησαν τον Κύριο διότι δια των πρεσβειών του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, χάρισε την υγεία στο παράλυτο παιδί. Ο πατέρας του μετά το θαύμα έκτισε ναύδριο προς τιμήν του Αγίου Νικολάου, το όνομα του οποίου έφερε το παιδί, και έδωσε στην κόρη του το όνομα Μιχαλίτσα. Τώρα ήρθε στο μοναστήρι για να βαπτίσει το εγγονάκι του.3. Ίαση τυφλού βουτηχτήΈνας Καλύμνιος σφουγγαράς πριν 60 περίπου χρόνια, σύμφωνα με τη διήγηση του γιού του ιεροψάλτη στον Άγιο Βασίλειο Πειραιά, έχασε την όρασή του. Οι Καλύμνιοι όπως είναι γνωστό, τιμούν πάρα πολύ και ευλαβούνται τον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη. Έτσι ο Καλύμνιος αυτός βουτηχτής προσευχόταν και παρακαλούσε τον Άγιο να του χαρίσει το φως του και να βλέπει όπως πρώτα. Επειδή όμως το θαύμα δεν γινόταν, επιβιβάστηκε σε ένα καίκι και ήλθε στο μοναστήρι του Πανορμίτη πιστεύοντας ότι εάν πήγαινε στο σπίτι του, ο άγιος θα εισάκουε την παράκλησή του. Mόλις το καικι μπήκε στον όρμο του Πανορμίτη άνοιξαν τα μάτια του. Τότε ο άνθρωπος αυτός έπεσε στην θάλασσα κι έφτασε στη μονή κολυμπώντας, για να προσκυνήσει τη χάρη του και να τον ευχαριστήσει."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Αυλακιώτη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Εξωκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ του Αυλακιώτη βρίσκεται στο προάστιο Πέδι της Σύμης.Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Θαρρινού",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Εξωκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ του Θαρρινού (= δίνω θάρρος) βρίσκεται στο προάστιο Πέδι της Σύμης.Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Καϊλλιώτη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Εξωκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ του Καϊλλιώτη βρίσκεται στα Τσαγριά της Σύμης.Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κουρκουνιώτη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Εξωκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ του Κουρκουνιώτη (από το ρήμα κουρκουνώ= κτυπώ) βρίσκεται κοντά στο Σωτήρη τον Μεγάλο στην Σύμη.Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε Κουρκουνιώτης διότι όταν έσβηναν τα καντήλια που υπήρχαν στον Ναό του, ο Αρχάγγελος πήγαινε και χτύπαγε τις πόρτες των τσοπάνηδων που κατοικούσαν εκεί κοντά κι εκείνοι καταλάβαιναν και πήγαιναν και άναβαν ξανά τα καντήλια."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κοκκιμίδη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το Εξωκκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ του Κοκκιμίδη βρίσκεται στην κορυφή του όρους Κοκκιμίδης στην Σύμη.Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11080795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη",
|
||
"short": "Σύναξη του"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Σταυροπηγιακή Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη [:πατριδωνυμικό επίθετο από το μικροτοπωνύμιο τα Ρουκουνά ή Ρούκουνα (ενν. κτήματα, όπου κτίστηκε η Μονή) + πατριδων. επίθημα - ιώτης] ή απλά Μιχαήλης, βρίσκεται στην περιοχή Μέσα Νημοράκι στην Έρεικα της Σύμης και πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου.Η μεγάλη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη που βρίσκετε στην Μονή είναι έργο μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Ζωγράφος του είναι ο Στελιανός Γενίτης του Ιωάννου από τον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης. Η ασημένια επένδυση της εικόνας είναι αριστοτεχνική και έχει φιλοτεχνηθεί από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο που ήτο ο σπουδαιότερος αργυροχρυσοχόος στο Ν.Α. Αιγαίο τον 18ο αιώνα μ.Χ. Η εικόνα αυτή έχει μια ιδιαιτερότητα: αστέρι με πολύχρωμες πέτρες στο μέτωπο του Αρχαγγέλου. Αυτή η διακοσμητική λεπτομέρεια ίσως αποτελεί μια μοναδικότητα στον ορθόδοξο αγιογραφικό χώρο. Πιθανόν ο Ιωάννης Πελοπονήσιος με το αστέρι να ήθελε να συγκεκριμενοποιήσει την ουράνια υπόσταση του Αρχαγγέλου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11090000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Συμεών ο Μεταφραστής",
|
||
"short": "Όσιος Συμεών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Πατρίδα του ήταν η Κωνσταντινούπολη και έζησε στα χρόνια του Βασιλιά Λέοντα του Σοφού (886 - 912 μ.Χ.). Νεότερη όμως εκδοχή (του 1931 μ.Χ.), λέει ότι ο Συμεών έζησε στα χρόνια του Δούκα Παραπινάκη (1071 - 1078 μ.Χ.), που μάλλον είναι και η επικρατέστερη. Προηγούμενα ονομαζόταν Νικήτας Παφλαγών και λόγω της μεγάλης του αρετής και σοφίας πήρε το αξίωμα του Μαγίστρου και Λογοθέτου.Το κυριότερο έργο του, ήταν η εκκαθάριση των αρχαίων αγιολογικών υπομνημάτων και η παράστασή τους σε ομαλότερο ύφος. Απ' αυτό λένε, ότι πήρε την ονομασία Μεταφραστής, που μάλλον δεν φαίνεται και τόσο πιθανό. Ίσως να ήταν μεταφραστής ξενόγλωσσων εγγράφων στην ελληνική γλώσσα και το αντίθετο.Μερικοί νομίζουν, ότι στο τέλος της ζωής του έγινε μοναχός, αλλά ο φίλος του Ψελλός, που έγραψε εγκώμιο και Ακολουθία σ' αυτόν, δεν υπαινίσσεται κάτι τέτοιο. Έζησε οσιακά και έγραψε πολλά για την Εκκλησία. Απεβίωσε ειρηνικά και η μνήμη του αναφέρεται μόνο στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11090100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιοι Ευθύμιος και Νεόφυτος κτήτορες της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους",
|
||
"short": "Όσιοι Ευθύμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο όσιος Ευθύμιος ήταν θείος του οσίου Νεοφύτου. Ο Ευθύμιος λοιπόν, που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, ήταν γνώριμος και φίλος του Αγίου Αθανασίου ηγούμενου της Μεγίστης Λαύρας. Στην αρχή οικοδόμησε Μονύδριο στο όνομα του Αγίου Νικολάου, αλλά πειρατές το κατέστρεψαν και ο ίδιος μετά βίας σώθηκε. Τότε ήλθε στην τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται η Μονή Δοχειαρίου και οικοδομεί πάλι Ναό στο όνομα του Άγιου Νικολάου. Κοντά δε στον ναό έκτισε και κελιά. Μετά από λίγο ήλθε και ο ανεψιός του, που τον έκειρε μοναχό και του εμπιστεύθηκε την ηγουμενεία της Μονής. Ο ίδιος, αφού πέρασε και το υπόλοιπο της ζωής του με ησυχία, απεβίωσε σε ηλικία 100 χρονών.Ο δε ανεψιός του, Νεόφυτος, ήταν γιος δούκα στα χρόνια των βασιλέων Νικηφόρου Φωκά και Ιωάννη Τσιμισκή (963 - 976 μ.Χ.). Επειδή είχε το χάρισμα της σοφίας, τον αγαπούσαν όλοι και ο βασιλιάς τον έκανε πρώτο γραμματέα του. Επειδή όμως ο θείος του ήταν στο Άγιο Όρος και ηγούμενος στη Μονή Δοχειαρίου, αγάπησε να έλθει σ' αυτόν και να γίνει μοναχός. Αφού εγκατέλειψε τα εγκόσμια, ήλθε στη Μονή και αφιέρωσε όλα του τα χρήματα σ' αυτή. Πράγματι, έκτισε μεγαλύτερη εκκλησία, φρούριο στο Μοναστήρι για την ασφάλεια των μοναχών από τους πειρατές και έγινε αργότερα Πρώτος του Αγίου Όρους. Μετά απ' αυτά παραιτήθηκε της ηγουμενίας και ήσυχα απεβίωσε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11090200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νεκτάριος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αιγύπτου",
|
||
"short": "Άγιος Νεκτάριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου του 1846 μ.Χ. στη Σηλυβρία της Θράκης από τον Δήμο και τη Βασιλική Κεφάλα και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά τους. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος.Μικρός, 14 ετών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος και κατόπιν ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Κατόπιν πήγε στη Χίο, όπου, από το 1866 μ.Χ. μέχρι το 1876 μ.Χ. χρημάτισε δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λίθειο.Το 1876 μ.Χ. εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή Χίου με το όνομα Λάζαρος και στις 15 Ιανουαρίου 1877 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος, ονομασθείς Νεκτάριος, από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο (1860 - 1877 μ.Χ.), και ανέλαβε τη Γραμματεία της Μητροπόλεως.Το 1881 μ.Χ. ήλθε στην Αθήνα, όπου με έξοδα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ' (1870 - 1899 μ.Χ.), σπούδασε Θεολογία και πήρε το πτυχίο του το 1885 μ.Χ. Έπειτα, ο ίδιος προαναφερόμενος Πατριάρχης, τον χειροτόνησε το 1886 μ.Χ. πρεσβύτερο και του έδωσε τα καθήκοντα του γραμματέα και Ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Διετέλεσε επίσης πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο.Στις 15 Ιανουαρίου 1889 μ.Χ., χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η δράση του ως Μητροπολίτου ήταν καταπληκτική και ένεκα αυτού ήταν βασικός υποψήφιος του πατριαρχικού θρόνου Αλεξανδρείας. Λόγω όμως φθονερών εισηγήσεων (αισχρών συκοφαντιών), προς τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο ταπεινόφρων Νεκτάριος, για να μη λυπήσει τον γέροντα Πατριάρχη, επέστρεψε στην Ελλάδα (1889 μ.Χ.).Διετέλεσε Ιεροκήρυκας (Ευβοίας) (1891 - 1893 μ.Χ.), Φθιώτιδος και Φωκίδας (1893 - 1894 μ.Χ.) και διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα (1894 - 1904 μ.Χ.).Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου (1899 μ.Χ.), ο Νεκτάριος εκλήθη να τον διαδεχθεί, αλλά ο Άγιος αρνήθηκε.Στα κηρύγματα του, πλήθος λαού μαζευόταν, για να «ρουφήξει» το νέκταρ των Ιερών λόγων του.Το 1904 μ.Χ. ίδρυσε γυναικεία Μονή στην Αίγινα, της οποίας ανέλαβε προσωπικά τη διοίκηση, αφού εγκαταβίωσε εκεί το 1908 μ.Χ., μετά την παραίτηση του από τη Ριζάρειο Σχολή.Έγραψε αρκετά συγγράμματα, κυρίως βοηθητικά του θείου κηρύγματος. Η ταπεινοφροσύνη του και η φιλανθρωπία του υπήρξαν παροιμιώδεις.Πέθανε το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου 1920 μ.Χ. Τόση δε ήταν η αγιότητά του, ώστε επετέλεσε πολλά θαύματα, πριν αλλά και μετά τον θάνατο του. Ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα.Η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953 μ.Χ. και στις 20 Απριλίου του 1961 μ.Χ. με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, διακηρύχτηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11090495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικηφόρος «ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ»",
|
||
"short": "Όσιος Νικηφόρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11091100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ελλάδιος",
|
||
"short": "Όσιος Ελλάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ελλάδιος απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11091200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Χριστόφορος και Μαύρα",
|
||
"short": "Άγιοι Χριστόφορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Χριστόφορος και Μαύρα μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11091300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ναρσής και Αρτέμωνας",
|
||
"short": "Άγιοι Ναρσής"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Ναρσής και Αρτέμωνας μαρτύρησαν δια ξίφους. Ο Ναρσής ήταν Πέρσης και ίσως να είναι ο ίδιος με αυτόν της 9ης Δεκεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11100000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Θεοστήρικτος «ὁ ἐν Συμβόλοις»",
|
||
"short": "Όσιος Θεοστήρικτος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Θεοστήρικτος «ὁ ἐν Συμβόλοις» έζησε στην εποχή των εικονομάχων και αγωνίστηκε για τις ιερές εικόνες. Απεβίωσε ειρηνικά. Η μνήμη του γιορτάζεται και την 17η Φεβρουαρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11100100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νόννος ο κατηχητής της Οσίας Πελαγίας",
|
||
"short": "Άγιος Νόννος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νόννος ήταν επίσκοπος και κήρυττε τον θείο λόγο στην Αντιόχεια. Έτσι προσείλκυσε στο δρόμο του Θεού την τότε πόρνη Πελαγία (βλέπε 8 Οκτωβρίου), που από τότε, αφού κατάλληλα κατηχήθηκε, μίσησε τα έργα του σκότους και κατέφυγε στα Ιεροσόλυμα. Και επί του όρους των Ελαίων, με μετάνοια και άσκηση τελείωσε τη ζωή της."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11100795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δημητριανός ο επίσκοπος Αντιοχείας, Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Δημητριανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δημητριανός υπήρξε επίσκοπος Αντιοχείας από το 253 μ.Χ. μέχρι το 256 μ.Χ. (κατα άλλους από το 256 μ.Χ. μέχρι το 262 μ.Χ.) Οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Περσία το 256 μ.Χ., όπου και πέθανε. Ο διάδοχός του στον θρόνο της Αντιοχείας Δόμνος (270 - 273 μ.Χ.) ήταν γιος του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11100895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Justus",
|
||
"short": "Άγιος Justus"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Άγγλου Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11101100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης",
|
||
"short": "Όσιος Αρσένιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 μ.Χ. στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος.Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερέ) όπου αργότερα εκάρη Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός.Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. Με την άφθονη Θεία Χάρη που τον προίκισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο και όχι στον εαυτό του, διότι, όταν έβλεπε πολύ πόνο και καταπίεση Τουρκική, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιο δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη πλασθείσα εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επετέλεσε ο Άγιος με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε «φυλακτό» που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος. Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση. Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντάς το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα εθεραπεύοντο και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα. Χρήματα φυσικά δε δεχόταν ποτέ ούτε κι έπιανε στα χέρια του.Συνήθιζε να λέγει «η πίστη μας δεν πουλιέται».Βίωνε ολοκληρωτικά και «έπασχε τα Θεία». Ζούσε με αυταπάρνηση, διότι αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον. Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες κατέβαλε για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από διάφορους προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που προσπαθούσαν να ποιμάνουν την ποίμνη του Χριστού.Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.Σε αυτό, καθώς και για τα θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος. Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου Πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση. Ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθισε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντοτε να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντοτε μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο - μόνο μια φορά - και όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πως να καθίσω σ' αυτό;» Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατάφευγε σ' ορισμένες «ιδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σαν σκληρός θυμώδης, οξύθυμος, απόπαιρνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη γι' αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλνουν φαγητό. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο τα εξής: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούσε γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος».Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας, «Θεέ μου!» λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πώς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του έκανε το αίτημά του. «Εμείς», όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες, «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 μ.Χ. με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ' ένα νησί.Η αγία του μορφή συνέχεια σκοπούσε Χάρη και παρηγοριά.Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.Τρεις μέρες πριν την εκδημία του ήλθε η Παναγία, τον γύρισε σ' όλο το Άγιο Όρος, τα Μοναστήρια, τους Ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε και έδωσε όλο του τον εαυτό σ' Αυτόν.Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1924 μ.Χ. στην Κέρκυρα.Με λίγα λόγια αυτός ήταν ο Άγιος Αρσένιος. Ας έχομε όλοι τις Αγίες του Ευχές.Σημείωση: Από την Κέρκυρα, το 1958 μ.Χ., τα λείψανα του μεταφέρθηκαν από τον μοναχό Παΐσιο στην Κόνιτσα και το 1970 μ.Χ. από τον ίδιο Αγιορείτη μοναχό στο γυναικείο μοναστήρι - Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ο Άγιος μετά τον θάνατό του έκανε πολλά θαύματα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αγιοποίησε στις 11 Φεβρουαρίου 1986 μ.Χ."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11101200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Καλλιόπιος",
|
||
"short": "Άγιος Καλλιόπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Καλλιόπιος μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11101300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Νίρος",
|
||
"short": "Άγιος Νίρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Νίρος μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11101400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ωρίων",
|
||
"short": "Άγιος Ωρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ωρίων μαρτύρησε, αφού τον έθαψαν ζωντανό στη γη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11110100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μαρτίνος ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Όσιος Μαρτίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου.Σημείωση: Ο Όσιος Μαρτίνος που εορτάζει σήμερα, δεν είναι ο ίδιος με τον Όσιο Μαρτίνο Επίσκοπο Ταρακίνης που εορτάζει στις 12 Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11110295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δράκωνας",
|
||
"short": "Άγιος Δράκωνας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δράκωνας είναι άγνωστος στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Αναφέρεται στον Κώδικα 76 της Μεσσήνης, όπου λέγεται ότι έζησε επί Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.) και Δεκίου, ηγεμόνα Νικαίας, και καταγόταν από το χωριό Αραύρακα. Βλέποντας ο Άγιος την άδικη σφαγή τόσων χριστιανών, αγανάκτησε και παρουσιάστηκε αυθόρμητα στον ηγεμόνα Δέκιο και ομολόγησε τον Χριστό αφού, από Ιερή αγανάκτηση, έβρισε τους θεούς των ειδώλων. Τότε συνελήφθη, βασανίστηκε σκληρά και ρίχτηκε στη φυλακή. Επειδή όμως συνέχισε να ομολογεί τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11110395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Άβιβος επίσκοπος Γεωργίας, Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Άβιβος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου παρά μόνο ότι έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11114596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Στεφανίδα",
|
||
"short": "Αγία Στεφανίδα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Στεφανίδα ήταν γυναίκα ενός στρατιωτικού στην Ιταλία το 160 μ.Χ., όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος. Στο μεταξύ πέθανε ο άνδρας της και έμεινε χήρα.Αυτή λοιπόν, χριστιανή από τους προγόνους της ακόμα, βλέποντας τον Άγιο Βίκτωρα (βλέπε ίδια ημέρα) ότι βασανιζόταν υπερβολικά, τον μακάρισε για την ανδρεία του. Η εκδήλωση της αυτή όμως, προκάλεσε τους ειδωλολάτρες και την οδήγησαν στον ηγεμόνα. Επειδή και εκεί ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό, έδεσαν τα χέρια της στις κορυφές δύο δένδρων (φοινίκων), που με τη βία λύγισαν, κατόπιν τα άφησαν ελεύθερα και όπως με ορμή επανήλθαν στην αρχική τους θέση, έσχισαν την Αγία στα δύο, και έτσι παρέδωσε την μακαριά ψυχή της στα χέρια του Θεού."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Tρισάριθμον σύνταγμα τῶν ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ συμφώνως τιμήσωμεν ὡς καθαιρέτας ἐχθροῦ, Μηνᾶν τὸν ἀοίδημον, Βίκτωρα τὸν γενναῖον καὶ Βικέντιον ἅμα, τούτοις συνευφημοῦντες στεφανίδα τὴν θείαν. Αὐτῶν, Χριστέ, ἱκεσίαις πάντας ἐλέησον.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τα",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11120000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Λέων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Λέων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Λέων ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης είναι αυτός που επονομάστηκε Στυππής. Πατριάρχευσε στα χρόνια του βασιλιά Ιωάννη Κομνηνού τα έτη 1134 - 1143 μ.Χ. κατά τον Μελέτιο (σελ. 17 του Γ' τόμου). Προηγουμένως ήταν πρεσβύτερος και οικονόμος της Αγίας Σοφίας και διαδέχτηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Ιωάννη τον Αγαπητό. Αφού κυβέρνησε με θεοπρέπεια το ποίμνιο του, απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11120995": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα",
|
||
"short": "Ανάμνηση Θαύματος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το θαύμα αυτό του Αγίου Σπυρίδωνα έγινε το 1718 μ.Χ. όταν οι Λατίνοι θέλησαν να τοποθετήσουν δικό τους ιερό θυσιαστήριο (αλτάριο) στο Ναό του στην Κέρκυρα.Για περισσότερες λεπτομέριες για το θαύμα αυτό, βλέπε την 12η Δεκεμβρίου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Της Συνόδου της πρώτης, ώσπερ πάλαι υπέρμαχος, ούτω νυν υψών ανεφάνης την εκκλησίαν Χριστού και γαρ μακράν του Ναού σου εξωθείς, και άρδην εν πυρί κατέστρεψας, και εις το άσβεστον απέπεμψας σαφώς, Λατίνων γόνους, ως στρεβλούντας την θεολογίαν σου δόξα τω σε βραβεύσαντι ημίν` δόξα τω σε δοξάσαντι` δόξα το διά σου υψώσαντι ημάς Σπυρίδων μέγιστε.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11121095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάσαφ ο επίσκοπος",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάσαφ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11121100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αρσάκιος",
|
||
"short": "Άγιος Αρσάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αρσάκιος μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11121200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ζεβινάς, Γερμανός, Νικηφόρος, Αντωνίνος και Μαναθώ η Παρθένος",
|
||
"short": "Άγιοι Ζεβινάς,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Έλαβαν όλοι τα μαρτυρικά στεφάνια στα χρόνια του Μαξιμιανού (286-305). Οι μεν τέσσερις πρώτοι αποκεφαλίστηκαν στην Καισαρεία, η δε Μαραθώ η παρθένος στη Σκυθούπολη της Κοίλης Συρίας, όπου την έριξαν μέσα στη φωτιά και κάηκε ζωντανή. Εσφαλμένα, τέλος, σε μερικούς συναξαριστές η Αγία Μαναθώ αναφέρεται ως Μαραθώ. (Η μνήμη τους επαναλαμβάνεται και την 20η Οκτωβρίου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11121300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σάββας Νιγδελής ο Σαμολαδάς ο Νεομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Σάββας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από τη Νίγδη της Μικράς Ασίας και μαρτύρησε για τη χριστιανική πίστη στην Κωνσταντινούπολη, αφού τον αποκεφάλισαν στις 12 Νομεβρίου 1726 μ.Χ. στην τοποθεσία Κουτσούκ Καραμάνι. Ο λόγος της συλλήψεως του υπήρξε άφθονος των Τούρκων, διότι ο Άγιος είχε με την τίμια εργασία του, γίνει πολύ πλούσιος και ήθελαν να του αρπάξουν την περιουσία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11124596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μαρτίνος ο Επίσκοπος Ταρακίνης",
|
||
"short": "Όσιος Μαρτίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Διάσημος Ιλλυριός από τη Σαβαρία της Παννονίας, ευσεβής και ενάρετος, υπερασπιζόμενος την Ορθοδοξία οι Αρειανοί τον κακοποίησαν δημόσια και τον έδιωξαν από την πόλη. Κατέφυγε στο Μιλάνο της Ιταλίας, αλλά έπαθε και εκεί τα ίδια από τον Αρειανό επίσκοπο της πόλης Αυξέντιο. Τότε αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο νησί Γαλαρία (στο Τυρρηνικό πέλαγος), που ήταν εντελώς έρημο και τρεφόταν με χόρτα. Έπειτα έγινε επίσκοπος Ταρακίνης και διέπρεψε με τις ευαγγελικές του πράξεις. Έτρεφε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους και ποίμανε θεοπρεπώς το ποίμνιο πού του εμπιστεύτηκαν. Απεβίωσε ειρηνικά.Σημείωση: Ο Όσιος Μαρτίνος που εορτάζει σήμερα, δεν είναι ο ίδιος με τον Όσιο Μαρτίνο τον Επίσκοπο που εορτάζει στις 10 Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11130295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιλαρίων ο Ίβηρ",
|
||
"short": "Όσιος Ιλαρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Πιθανόν να είναι ο ίδιος μ' αυτόν της 19ης Νοεμβρίου. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11140295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Παντελεήμων ο Νεομάρτυρας, εν Κρήτη",
|
||
"short": "Άγιος Παντελεήμων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Παντελεήμων καταγόταν από τις Σπέτσες και μαρτύρησε στην Κρήτη το 1848 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11140495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Στάχυς επίσκοπος Ιεραπόλεως",
|
||
"short": "Άγιος Στάχυς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στον Συναξαριστή του Άγιου Νικόδημου και στη βιογραφία του Αποστόλου Φιλίππου (βλέπε ίδια ημέρα), αναφέρεται ότι μετά τον θάνατο αυτού, ο συνοδεύων αυτόν απόστολος Βαρθολομαίος, έκανε τον Στάχυν επίσκοπο Ιεραπόλεως. Σ' άλλους όμως Συναξαριστές, το γεγονός αυτό δεν αναφέρεται."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11140595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Dubritius",
|
||
"short": "Άγιος Dubritius"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11140695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανακομιδή Ιερών Λειψανων του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Άσσου",
|
||
"short": "Ανακομιδή Ιερών"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Ανακομιδή των Ιερών Λειψανων του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Άσσου έγινε το 1935 - 1936 μ.Χ. και εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά τις 11 Νοεμβρίου. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11141100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευφημιανός ο θαυματουργός",
|
||
"short": "Άγιος Ευφημιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ευφημιανός ήταν ακόμη ένας αθλητής του μεγάλου και δύσκολου αγώνα, που είναι γνωστός ως «αγώνας της ερήμου».Το κήρυγμα των ανθρώπων του πάπα στα μέσα περί που του 12ου αιώνα μ.Χ., που καλούσε τους χριστιανούς σε εκστρατεία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τα χέρια των μωαμεθανών, συγκινούσε πολλών τις καρδιές. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν κι ο Ευφημιανός, που με πολλούς άλλους Έλληνες ξεσηκώθηκαν, αφήκαν τις δουλειές τους και στρατεύθηκαν για τον ιερό εκείνο αγώνα. Τούτη η εκστρατεία που είναι γνωστή σαν Β' Σταυροφορία 1147 - 1149 μ.Χ. διαλύθηκε προτού ακόμη φθάσει στην Παλαιστίνη. Οι Έλληνες, που ήσαν στη στρατιά αυτή με αρχηγό κάποιο Αυξέντιο, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο, αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους την πορεία προς τα Ιεροσόλυμα, που τα κρατούσαν ακόμη χριστιανοί Ευρωπαίοι. Ποθούσαν να πάνε εκεί για να προσκυνήσουν στα άγια μέρη που περπάτησε, δίδαξε, θαυματούργησε κι απέθανε ο Κύριος μας. Και το έκαμαν. Ύστερα από την πραγματοποίηση του ιερού τούτου πόθου τους οι αθλητές αποφάσισαν να σκορπισθούν εκεί στα έρημα του Ιορδάνου και να ασκητέψουν. Επειδή όμως οι μωαμεθανοί, όπως κι οι Λατίνοι που ήσαν εκεί τους ενοχλούσαν διαρκώς, μια μέρα μαζεύτηκαν όλοι και πήραν την απόφαση να φύγουν. Κατέβηκαν στην παραλία, βρήκαν ένα καράβι που έφευγε για την Κύπρο και μπήκαν σ' αυτό. Το καράβι όμως, όταν έφτασε στην Πάφο, εξ αιτίας δυνατής τρικυμίας συνετρίβη πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι επιβαίνοντες σώθηκαν όλοι, καθισμένοι πάνω σε κομμάτια ξύλα του καραβιού και μ' αυτά βγήκαν στα Παφιακά ακρογιάλια. Από εκεί αφού συνεσκέφθηκαν τι να κάμουν, κατέληξαν στην απόφαση να διασκορπιστούν στο νησί και να ασκητέψει ο καθένας όπου βρει κατάλληλο μέρος. Και το πραγματοποίησαν.Ο Άγιος Ευφημιανός μαζί με τον Άγιο Ιωνά προχώρησαν κι έφτασαν, ο μεν άγιος Ιωνάς στο Πέργαμο, ο δε άγιος Ευφημιανός ολίγο παρακάτω ανάμεσα στα χωριά Λύση και Τρούλλοι. Εκεί σε μια σπηλιά βολεύτηκε κι άρχισε την άσκηση του. Εκεί στο ερημητήριό του, τη σπηλιά του περνούσε καθημερινά τη ζωή του, ανάμεσα σε νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές. Το αποτέλεσμα της άσκησης του αυτής υπήρξε άμεσο. Η θεία χάρη, που θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα επισκίασε πλούσια τον όσιο. Οι ιερές του προσπάθειες καθαγιάζονται. Ο νους και η καρδία φωτίζονται. Και ο αθλητής αναδεικνύεται «παρά τω Θεώ εκλεκτός, έντιμος» και «άγιος τω Κυρίω».Η φήμη της αγιωσύνης του μέρα με τη μέρα διαδίδεται παντού. Πολλοί χριστιανοί από τα γύρω μέρη έρχονται να τον γνωρίσουν και να τον ακούσουν. Να ακούσουν τα λόγια του τα «αλάτι ηρτυμένα» και να φωτισθούν. Να διδαχθούν. Να ενισχυθούν. Να παρηγορηθούν ψυχικά. Κάτι περισσότερο. Να λάβουν ακόμη τη θαυματουργική του χάρη με την οποία πλούσια τον ετίμησε ο Θεός.Ο Άγιος Ευφημιανός έζησε θεάρεστα μέχρι τα βαθιά του γηρατειά και οι πιστοί με δάκρυα κήδευσαν το άγιο σκήνωμα του εκεί στη σπηλιά του, κι αργότερα έκτισαν μια μικρή εκκλησία στ' όνομα του, που στέκει ως τα σήμερα.Προτού ο Αττίλας βεβηλώσει την Κύπρο με τον ερχομό του, κάθε χρόνο στη μνήμη του χιλιάδες χριστιανοί από παν ού έτρεχαν εκεί στο εκκλησάκι του, για να ασπασθούν την άγια εικόνα του και να ζητήσουν τη μεσιτεία του.Το εκκλησάκι του αγίου μέχρι την τουρκική εισβολή βρισκόταν σε πολύ καλή κατάσταση. Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδος του ιερού περιλαμβανόταν και τούτη η επιγραφή:ΠΑΝΣΕΠΤΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΘΕΜΟΝΙΑΝΟΥ ΔΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΚΑΙ ΕΚ ΠΟΛΛΟΥ ΠΟΘΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΟΥ ΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΜΙΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ.Η επιγραφή αυτή μας δημιουργεί τα εξής τρία ερωτήματα.α) Ποίο το πραγματικό όνομα του Αγίου;β) Ποίος έκτισε το εκκλησάκι;γ) Που βρισκόταν το μοναστήρι του αγίου Ανδρονίκου;Στα ερωτήματα αυτά απαντάμε:α) Το πραγματικό όνομα του αγίου είναι εκείνο, που αναφέρεται στη χειρόγραφη ακολουθία του. Αυτό το όνομα αναγράφει κι ο Μαχαιράς στον κατάλογο, που μας έχει αφήσει. Σ' αυτόν αναφέρει τα ονόματα μόνον 67 από τους Αλαμανούς αγίους. Ανάμεσα σ' αυτά είναι και το όνομα Ευφημιανός. Αυτό που αναφέρεται στην επιγραφή του ναού «Θεμονιανός», καθώς και τα άλλα που προφέρονται από τους κατοίκους «Φηνιανός, Θυμιανός, Θωμιανός» δεν είναι παρά παραμόρφωση του πραγματικού ονόματος.β) Το εκκλησάκι έκτισε κάποιος Λαυρέντιος, που ήταν ηγούμενος του μοναστηριού του αγίου Ανδρόνικου.γ) Τούτο το μοναστήρι σύμφωνα με προφορική παράδοση Λυσιωτών βρισκόταν στο χωριό Άρσος της επαρχίας Λάρνακος."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τῶν ὁσίων φωστῆρα καὶ τῆς Λύσης τὸ καύχημα, Εὐφημιανὸν τὸν θεόπνουν, εὐφημήσωμεν ᾄσμασι, τῷ πίστει ἀναλώσαντι αὐτόν, ἀσκήσει καὶ συντόνῳ προσευχῇ, καὶ πτερώσαντι ἐκθύμως, τὸν νοῦν πρὸς δόμους δόξης ἐκβοήσωμεν. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πιστὸς ἰάματα.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Podoben": "Τῆς",
|
||
"Tone": "1"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11144596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος Νεομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Κωνσταντίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κωνσταντίνος γεννήθηκε στην Ύδρα και ο πατέρας του ονομαζόταν Μιχαήλ, η δε μητέρα του Μαρίνα.Δεκαοκτώ χρονών έφυγε από την Ύδρα και πήγε στη Ρόδο, κοντά στον Τούρκο ηγεμόνα Χασάν Καπετάν. Εκεί ο Κωνσταντίνος παρασύρθηκε και έξισλαμίστηκε, με το όνομα Χασάν και για τρία χρόνια απολάμβανε μεγάλες τιμές. Αργότερα όμως, συναισθάνθηκε το ολίσθημα του και άρχισε να μετανοεί. Έκανε ελεημοσύνες και έκλαψε πικρά. Τελικά, για να εξιλεωθεί αποφάσισε να μαρτυρήσει. Βρήκε λοιπόν κάποιο πνευματικό, εξομολογήθηκε και ζήτησε την ευχή του να μαρτυρήσει. Ο πνευματικός του όμως τον απέτρεψε, διότι φοβήθηκε το νεαρό της ηλικίας του. Ο Κωνσταντίνος έκανε υπακοή, εγκατέλειψε τη Ρόδο και πήγε στην πόλη Κρίμι, κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη και από 'κει στο Άγιον Όρος.Στην Μονή Ιβήρων, προετοιμάστηκε για το μαρτύριο και αφού πήρε την ευχή των πατέρων ήλθε στη Ρόδο. Εκεί, παρουσιάστηκε στον ηγεμόνα και με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό. Τα βασανιστήρια που ακολούθησαν ήταν φρικτά. Τελικά τον απαγχόνισαν στις 14 Νοεμβρίου 1800 μ.Χ.Σήμερα, στη γενέτειρα του την Ύδρα, υπάρχει λαμπρότατος Ναός στο όνομα του, όπου βρίσκεται και το ιερό του λείψανο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11150200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κυντίων επίσκοπος Σελευκείας",
|
||
"short": "Όσιος Κυντίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κυντίων (ή Κυντιρίων ή Κυντιανός ή Κυντιριανός) επίσκοπος Σελευκείας ήταν ένας από τους 318 Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας. Υπήρξε ασκητικός, αλλά και θαυματουργός. Απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11150395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ιουστίνος και Θεοδώρα οι ευσεβείς βασιλείς",
|
||
"short": "Άγιοι Ιουστίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Εδώ τα πράγματα είναι λίγο συγκεχυμένα. Άλλες πήγες αναφέρουν αυτή τη μέρα τη μνήμη Ιουστινιανού και Θεοδώρας και άλλες Ιουστίνου και Ευφημίας. Πάντως όσο αφορά τον Ιουστίνο, καταγόταν από τη Θράκη και προηγουμένως ήταν βοσκός προβάτων και χοίρων. Κατόπιν έγινε στρατιώτης, έπειτα κόμης και στο τέλος βασιλιάς το 518 μ.Χ. Είχε δε γυναίκα κάποια Λουπικία, που την έκανε Αύγουστο και μετονόμασε Ευφημία. Όταν πέθανε η γυναίκα του αυτή, πήρε άλλη με το όνομα Θεοδώρα.Ο Ιουστίνος, αν και αγράμματος, συμμάζεψε και νοικοκύρεψε το κράτος και υπήρξε πολύ ευσεβής χριστιανός βασιλιάς, βοηθώντας παντοιοτρόπως την Εκκλησία. Βασίλευσε εννέα χρόνια και 33 ήμερες."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11150400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θωμάς ο Β' ο νέος, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Θωμάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θωμάς ήταν διάκονος και χαρτοφύλακας της Αγίας Σοφίας, κατά τον Νικηφόρο Κάλλιστο. Εκλέχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης το 667 μ.Χ. (κατ' άλλους το 665 μ.Χ.) και διαδέχτηκε τον Πέτρο. Παρέμεινε στο θρόνο μέχρι το 669 μ.Χ., τον όποιο θεάρεστα κυβέρνησε και απεβίωσε ειρηνικά (Παρισινός Κώδικας 259).Η μνήμη του, από ορισμένους Συναξαριστές, τοποθετείται και την 14η ή την 16η Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11150495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δημήτριος",
|
||
"short": "Άγιος Δημήτριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δημήτριος καταγόταν από το χωριό Δαβούδιο, που ήταν κοντά στην πόλη Αμαπασός. Συνελήφθη στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και του άρχοντα Πουπλίου το 298 μ.Χ. Αφού υπέστη πολλά βασανιστήρια για τον Χριστό, στο τέλος τον αποκεφάλισαν."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11150595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ευψύχιος, Νέαρχος και Καρτέριος",
|
||
"short": "Άγιοι Ευψύχιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη των τριών αυτών μαρτύρων, αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 και στον Πατμιακό 266 μετά της συνοδείας αυτών. Περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή τους δεν έχουμε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11160195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Ιφιγένεια η Παρθενομάρτυς",
|
||
"short": "Αγία Ιφιγένεια"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη της Αγίας Ιφιγένειας αναφέρεται επιγραμματικά στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον» έκδοση Αποστολικής Διακονίας 1956 μ.Χ., χωρίς άλλες πληροφορίες. Πουθενά αλλού δεν αναφέρεται η μνήμη της."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11160295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φιλούμενος ο Νεοιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Φιλούμενος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Από μικρός ο Άγιος Φιλούμενος αγάπησε τον Χριστό. Σε ηλικία δέκα ετών μαζί με τον αδελφό του περίμεναν να αποκοιμηθεί ο μεγαλύτερος τους αδελφός και αυτοί σηκώνονταν και προσεύχονταν κρυφά για ώρες.Ο Άγιος, κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου. Καλή παιδαγωγό και δασκάλα της ευσεβείας είχαν τη γιαγιά τους Λωξάντρα, η οποία τους ζητούσε να της διαβάζουν βίους αγίων. Διαβάζοντας ο Άγιος του Θεού Φιλούμενος, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καυσοκαλυβίτου, ως άλλος μιμητής εκείνου, έκαυσε τις επιθυμίες του κόσμου τούτου.Τα δίδυμα τέκνα της Μαγδαληνής και Γεωργίου Ορουντιώτη, Φιλούμενος και Ελπίδιος φλεγόμενα από θείο έρωτα, ξεκίνησαν για την παλαίφατη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου.Εκεί παρέμειναν για πέντε χρόνια και μετά ανεχωρήσαν από τη μαρτυρική γη της Κύπρου στην Αγία Γην των Ιεροσολύμων. Ο πατήρ Ελπίδιος μετά από δώδεκα έτη διακονίας στα Ιεροσόλυμα συνέχισε τον εκκλησιαστικό του βίο σε διάφορα μέρη της Ορθοδοξίας και εκοιμήθη στο Άγιο Όρός.Ο Φιλούμενος έμεινε στην αγία γη για 46 έτη διακονώντας την εκεί αδελφότητα του Πατριαρχείου, ως φύλακας αγίων τόπων, αλλά εξαιρέτως αγίων τρόπων. Τελευταίος σταθμός της διακονίας του ήταν το Φρέαρ του Ιακώβ, το οποίον έγινε τόπος του μαρτυρίου του. Στις 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ. (29 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), φανατικοί σιωνιστές, που διεκδικούσαν το προσκύνημα ως δικό τους, τον κατέκοψαν την ώρα του εσπερινού, Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιο του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην αγία γη.Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία θανούντος μέλους της αγιοταφικής αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει ανακομιδή των οστών. Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε. Ξανακλείσανε τον τάφο μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984 μ.Χ., οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλης Κλαυδίου ανοίχθηκε και πάλι. Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει. Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς.Σημείωση: Διαβάστε εδώ την Πατριαρχική Πράξη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για την αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλούμενου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Λογγίνος",
|
||
"short": "Όσιος Λογγίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Λογγίνος ήταν ένας από τους λόγιους και σοφούς της ερήμου ασκητές. Κάποια σοφά αποφθέγματα του, περιλαμβάνονται στον Ευεργετινό, όπου ο Λογγίνος ρωτά τον Αββά Λούκια για διάφορα ζητήματα.Ο Όσιος Λογγίνος απεβίωσε ειρηνικά.Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον Συναξαριστή του:«O Όσιος ούτος Λογγίνος αφήκεν ημίν το απόφθεγμα τούτο· «Ώσπερ ο νεκρός ουκ αισθάνεταί τινος, ουδέ κρίνει τινα, ούτω και ο ταπεινόφρων ου δύναται κρίναι άνθρωπον, καν ίδη αυτόν προσκυνούντα τοις ειδώλοις» (σελ. 280 του Eυεργετινού). O ίδιος ούτος ερώτησε τον αββάν Λούκιον ούτω· «Θέλω ξενιτεύσαι». Kαι απεκρίθη εκείνος· «Eάν μη κρατήσης της γλώσσης σου ουκ εί ξένος, όπου αν απέλθης. Kαι ώδε ουν κράτησον της γλώσσης σου, και ξένος εί». Eρώτησε και δεύτερον· «Θέλω νηστεύσαι». Kαι απεκρίθη εκείνος· «Eίπεν Hσαΐας ο προφήτης. Eάν κάμψης ως κρίκον τον τράχηλόν σου, ουδ’ ούτως κληθήσεται νηστεία δεκτή. Aλλά μάλλον κράτησον των πονηρών λογισμών». Eρώτησε και τρίτον· «Θέλω φυγείν τους ανθρώπους». Kαι απεκρίθη εκείνος· «Eάν μη πρότερον κατορθώσης την αρετήν μετά των ανθρώπων, ουδέ κατά μόνας δύνασαι κατορθώσαι» (σελ. 723 του αυτού).Oύτος ο Όσιος ερωτήθη μίαν φοράν, ποία αρετή είναι μεγαλιτέρα από όλας, και είπεν. Ότι καθώς η υπερηφανία είναι μεγαλιτέρα από όλας τας κακίας και τα πάθη, ώστε οπού εδυνήθη να ρίψη και τους Aγγέλους από τον Oυρανόν, έτζι εκ του εναντίου η ταπεινοφροσύνη είναι μεγαλιτέρα από όλας τας αρετάς. Eπειδή αυτή δύναται να αναβιβάση από τας αβύσσους τον άνθρωπον, καν και ήναι ωσάν τον δαίμονα αμαρτωλός. Διά τούτο και ο Kύριος προτίτερα από όλους μακαρίζει τους πτωχούς τω πνεύματι: ήτοι τους ταπεινούς (σελ. 275 του Eυεργετινού). Γράφεται δε περί τούτου και εν τω χειρογράφω Παραδείσω των Πατέρων, ότι είπε ταύτα τα ψυχοσωτήρια λόγια. «H νηστεία ταπεινοί το σώμα, η αγρυπνία καθαρίζει τον νούν. H ησυχία φέρει το πένθος. Tο πένθος βαπτίζει τον άνθρωπον, και ποιεί αυτόν αναμάρτητον». Eίχε δε ούτος κατάνυξιν πολλήν εν τη ευχή και εν τη ψαλμωδία αυτού. Λέγει ουν εν μιά ημέρα ο μαθητής αυτού. Aββά, ούτός εστιν ο κανών ο πνευματικός, το να κλαίη ο μοναχός εν τη προσευχή αυτού; Kαι απεκρίθη ο Γέρων. Nαι τέκνον, αυτός είναι ο κανών. Tον οποίον ζητεί ο Θεός. Διατί ο Θεός δεν έκαμε τον άνθρωπον διά να κλαίη, αλλά διά να χαίρη και να ευφραίνεται. Ίνα δοξάζη αυτόν καθαρώς και αναμαρτήτως, ως οι Άγγελοι. Aφ’ ου δε ο άνθρωπος έπεσεν εις την αμαρτίαν, εχρειάσθη να κλαίη. Όπου γαρ αμαρτία δεν είναι, εκεί δεν είναι χρεία ούτε κλαυθμού»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Γεννάδιος και Μάξιμος Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιοι Γεννάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Άξιοι κατά πάντα και οι δύο ποιμενάρχες της Εκκλησίας!Ο Γεννάδιος Α', διαδέχτηκε το έτος 458 μ.Χ. τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ανατόλιο. Προηγούμενα ήταν πρεσβύτερος στην ίδια Εκκλησία. Ο Πατριάρχης αυτός, εργάστηκε καρποφόρα για την επιστροφή πολλών αιρετικών στην Ορθοδοξία. Μεταξύ αυτών, επέστρεψε μέσω του Γενναδίου και ο ασπαζόμενος τις πλάνες των Ναβατιανών Μαρκιανός, τον όποιο και έκανε οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας. Επίσης ο Γεννάδιος Α', έπεισε τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, να εξορίσει τον αιρετικό Πέτρο τον Κναφέα, όταν αυτός άρπαξε το θρόνο της Αντιόχειας από τον ορθόδοξο Πατριάρχη Μαρτύριο. Άλλα επί Γενναδίου ο αυτοκράτορας Λέων ο Μακέλλης, νομοθέτησε τον αγιασμό της Κυριακής. Ο Γεννάδιος κανένα δεν χειροτονούσε Ιερέα, αν αυτός δεν γνώριζε καλά την ερμηνεία των Ψαλμών. Επίσης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκδόθηκε εγκύκλιος «κατὰ τῆς χρηματολογίας πρὸς χειροτονίαν». Μετά από αυτή την ευσυνείδητη και ιεροπρεπή πολιτεία, ο Γεννάδιος Α' πέθανε το 471 μ.Χ.Τώρα ως προς τον Πατριάρχη Μάξιμο, δεν είναι επαρκώς καθορισμένο ποιος από τους Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης, που φέρουν το όνομα αυτό είναι ο Άγιος. Κατά πάσα πιθανότητα όμως, πρόκειται για τον Μάξιμο Γ' (1476 - 1482 μ.Χ.). Αυτός καταγόταν από την Πελοπόννησο και εργάστηκε με πολλούς τρόπους για τη βελτίωση των ηθών. Ο ίδιος μάλιστα, ακούραστα κάθε Κυριακή δίδασκε στο λαό τον θείο λόγο."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Ἀρετῶν ταὶς ἰδέαις κατακοσμούμενος, τῆς Ἐκκλησίας ἐδείχθης Ἀρχιεράρχης σοφός, καὶ ποιμὴν ἀληθινός, πάτερ Γεννάδιε, ὡς θεράπων τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁσίων κοινωνός, ἐν πάσῃ δικαιοσύνη. Καὶ νῦν δυσώπει ἀπαύστως, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "5"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Hilda",
|
||
"short": "Αγία Hilda"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο της Βρεταννίδας Αγίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σακ ο Πέρσης",
|
||
"short": "Άγιος Σακ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος αυτός, άγνωστος στους Συναξαριστές, βρίσκεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 χωρίς υπόμνημα. Ίσως να είναι ο ίδιος με τον μάρτυρα Σάκτο που γιορτάζεται την 25η Ιουλίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης ο Δερμοκαΐτης",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του αναφέρει στον Συναξαριστή Delehaye με τη σημείωση ότι ασκήτευσε στον Όλυμπο της Βιθυνίας. Πρόκειται για τον Ιωάννη τον μοναχό (919 - 944 μ.Χ.) που υπήρξε γνωστός για την αγιότητα της ζωής του επί Ρωμανού του Λεκαπηνού, που ο αυτοκράτορας αυτός, μετά την πτώση του, έστειλε σφραγισμένη επιστολή σ' αυτόν τον Ιωάννη και εξομολογείτο τις αμαρτίες του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ζαχαρίας ο Σκυτοτόμος και Ιωάννης",
|
||
"short": "Άγιοι Ζαχαρίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι δύο αυτοί Όσιοι αναφέρονται σε κάποια διήγηση, κατά την οποία ο Ιωάννης είδε τον Ζαχαρία τον Σκυτοτόμο (Σκυτοτόμος: σανδαλοποιός, ράπτης δερμάτων, κάτι παρόμοιο και μεταξύ σημερινού τσαγκάρη και τεχνίτη κατεργασίας και μεταποίησης δερματίνων ειδών) να βγαίνει από τον Ναό της Αγίας Σοφίας συνοδευμένο από θείο φως. Τον ακολούθησε στο σπίτι του και έμαθε ότι, αν και ήταν παντρεμένος, ζούσε με παρθενία και σωφροσύνη, όσα κέρδιζε από την τέχνη του τα μισά τα έδινε στους φτωχούς και ότι έζησε ζωή θεοφιλή (7ος αι. μ.Χ.).Για τον Ιωάννη λέγεται, ότι ήταν πλούσιος και αξιωματούχος. Περιφρόνησε όμως τα εγκόσμια και ζούσε ζωή απλή και ασκητική, συχνάζοντας κάθε μέρα στους ναούς, όπου έτυχε να συναντήσει και τον πιο πάνω σκυτοτόμο Ζαχαρία.Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον Συναξαριστή του:«Ένας άνθρωπος ένδοξος και περιφανής εις τα του κόσμου πράγματα, ονόματι Iωάννης, καταφρονήσας όλα τα του βίου ηδονικά, εμεταχειρίζετο μίαν ζωήν ταπεινήν και μοναχικήν. Kαι σχολάζων εις τα του Θεού πράγματα, εσπούδαζε να αρέση εις μόνον τον Θεόν. Kαταγινόμενος μεν πάντοτε εις προσευχάς και δεήσεις, εκτεινόμενος δε και προκόπτων εις τα έμπροσθεν και μεγαλίτερα κατορθώματα. Eπειδή δε κοντά εις τα άλλα του κατορθώματα, είχεν απαραίτητον έργον και το να πηγαίνη να αγρυπνή όλην την νύκτα εις τους ναούς του Kυρίου, διά τούτο μίαν νύκτα επήγεν εις τον εν Kωνσταντινουπόλει μέγαν Nαόν της του Θεού Λόγου Aγίας Σοφίας. Kαι ευρών κλεισμένας τας πόρτας, εκάθισεν εις ένα σκαμνίον, οπού ήτον εκεί κοντά, με το να ήτον αποκαμωμένος. Eκεί δε καθήμενος, ανεγίνωσκε με σιγανήν φωνήν την ακολουθίαν του.Kαι ιδού βλέπει μίαν λάμψιν φωτός, η οποία ήρχετο από έξω. Θεωρήσας δε προσεκτικώτερον, εστοχάζετο ένα άνδρα σεμνόν, ακολουθούντα εις το φως εκείνο. Όθεν χαροποιηθείς διά την θεωρίαν ταύτην, επρόσεχε καλλίτερα, θέλωντας να μάθη, τι έχει να κάμη ο άνθρωπος εκείνος. Όταν δε ο φαινόμενος έφθασεν εις τας κεκλεισμένας πόρτας του Nαού της Aγίας Σοφίας, έκλινε τα γόνατα εις το κατώφλιον της πόρτας, και αρκετά επροσευχήθη. Έπειτα εσήκωσεν υψηλά τα χέριά του, και ποιήσας το σημείον του Σταυρού εις τας πόρτας, ω του θαύματος! παρευθύς αι πόρται ανοίχθησαν από λόγου των, και μαζί με το φως εμβήκε μέσα και ο θαυμάσιος εκείνος. Aφ’ ου δε εμβήκε, πάλιν έκλινε γόνυ εις το έδαφος, όπου άνωθεν ήτον ζωγραφημένη η εικών της υπεραγίας Θεοτόκου, σηκωθείς δε, άνοιξε και εκεί τας πόρτας. Kαι ελθών εις τας αργυράς και ωραίας πόρτας του Nαού τας εν τω νάρθηκι, αρκετά εκεί επροσευχήθη. Έπειτα άνοιξε και ταύτας με το σημείον του Σταυρού, και έτζι εμβήκεν εις τον Nαόν φωτοειδής όλος ων.Πηγαίνωντας δε εις το μέσον του Nαού, εσήκωσε τας χείρας του υψηλά, εξιλεόνωντας τον Θεόν. Όταν δε ετελείωσε την προσευχήν του, πάλιν εγύρισεν οπίσω, και πηγαίνει εις το προαύλιον του Nαού. Aι δε πόρται εκλείοντο υπό θείας ενεργείας, καθώς εκείνος εύγαινεν έξω. Eστέκετο λοιπόν ο ιερός άνθρωπος Iωάννης, και έβλεπε προσεκτικώς, που θέλει υπάγη ο θείος εκείνος ανήρ, αφ’ ου ευγήκεν από τον Nαόν. Eπειδή δε εκείνος επεριπάτει την ίσην στράταν, δεν αμέλησεν ο Aβραμιαίος Iωάννης να ακολουθήση αυτόν, διά να μάθη, πού κρύπτεται ο τοιούτος πολύτιμος του Θεού μαργαρίτης. Kλίνας δε ο φαινόμενος ολίγον από την ίσην στράταν, επήγαινεν εις τον κατήφορον κατά την σκάλαν του Aγίου Mάρτυρος Iουλιανού. Πλησιάσας δε εις ένα μικρότατον οσπήτιον, και κτυπήσας την πόρταν με το χέρι, είπε με σιγανήν φωνήν το όνομα της ένδον ούσης γυναικός, Mαρία, και ούτως εμβήκε μέσα. Tότε το φως οπού τον εφώτιζεν εις τον δρόμον, εσηκώθη από το μέσον. Kαι ούτως έγινεν αναμεταξύ εις τους δύω νύκτα σκοτεινή.H δε γυνή του θείου εκείνου ανδρός, άναψε τον λύχνον από την κανδήλαν και έφερεν εις τον άνδρα της. Eκείνος δε, δεν επλαγίασεν εις κλίνην, μήτε κατά άλλον τρόπον ανέπαυσε το σώμα του, αλλά άρχισε να δουλεύη. Tζαγγάρης γαρ ήτον και των δερμάτων ράπτης. Tότε και ο ακολουθών οπίσω του αξιομνημόνευτος Iωάννης, χωρίς εντροπήν επήγεν εις το οσπήτιον εκείνου. Kαι πεσών εις τους πόδας του, έβρεχεν αυτούς με τα δάκρυα και παρακαλών αυτόν, μη αποκρύψης από λόγου μου, έλεγε, ποίος είσαι, και ποία είναι η υψηλή πολιτεία σου, διά μέσου της οποίας ποιείς εξαίσια θαύματα, τα οποία είδον εγώ με τους οφθαλμούς μου. O δε ταπεινόφρων εκείνος, συγχώρησον, έλεγε, γέρων διά τον Kύριον. Eγώ είμαι αμαρτωλός άνθρωπος, και δεν έχω κανένα έργον καλόν εις τον εαυτόν μου. Ποίος γαρ είμαι ο ιδιώτης εγώ; ή πόθεν έμαθον καμμίαν υψηλήν πολιτείαν, ως αυτός λέγεις, εις καιρόν οπού είμαι πτωχός και εργάτης μιάς τέχνης ευτελεστάτης; Eπλανήθης ω άνθρωπε, επλανήθης, και φάντασμα μάλλον είδες, παρά αλήθειαν.Tότε ο γέρων επρόσθεσε δάκρυα επάνω εις τα δάκρυα, και δεν έπαυεν ορκίζων αυτόν εις τον Θεόν, διά να του φανερώση την μεγαλιτέραν αυτού αρετήν. Aν γαρ δεν ήτον, έλεγεν, έργον της θείας Προνοίας διά να φανερωθή η εδική σου πολιτεία, βέβαια δεν ήθελα αξιωθώ εγώ ο ελάχιστος να γένω θεωρός τοιούτων μυστηρίων. Στενοχωρούμενος λοιπόν από τους όρκους ο θαυμάσιος εκείνος ανήρ, εσηκώθη επάνω, και ποιήσας πρώτον μετάνοιαν εις τον γέροντα, άρχισε έτζι να λέγη.Ήξευρε καλά, αδελφέ μου, ότι κανένα κατόρθωμα επί της γης δεν απόκτησα, πάρεξ το να συμφύρωμαι και να μολύνωμαι με τας αμαρτίας. Kαι το να προτιμώ της σαρκός μου την καλοπάθειαν. Mετά ταύτα δε, εκ της αγαθότητος του Θεού μου, λαβών εις νουν τον φόβον της κολάσεως, αφ’ ου ταύτην, οπού βλέπεις, έλαβον εις γυναίκα μου, δεν εμόλυνα την καθαρότητα της σαρκός. Aλλά και οι δύω φυλάττομεν παρθενίαν με συμφωνίαν και κρύπτομεν τούτο λέγοντες, ότι αύτη είναι στείρα. Kαι έως τώρα με την βοήθειαν του Θεού, φυλάττεται βεβαία από ημάς η καθαρότης της ψυχής και του σώματος, διά τον πόθον και την αγάπην του πλάστου μας. Θέλω προσθέσω δε και άλλο ένα διά την ασφάλειαν του όρκου. O εδικός μου πλούτος όλος, δεν είναι περισσότερος από ένα τριμίσιον (Tούτο φαίνεται ότι είναι μία ποσότης νομισμάτων). Mε τούτο δε αγοράζωντας δέρματα, εργάζομαι την τέχνην των υποδημάτων. Kαι ό,τι μισθόν ευγάλω από αυτήν, μοιράζω αυτόν εις δύω ίσα μερίδια. Kαι το μεν ένα μερίδιον το πρώτον και κυριώτερον, το αφιερόνω εις τον Xριστόν, δίδωντας αυτό εις τους πτωχούς τους του Xριστού αδελφούς, το δε άλλο, εξοδεύω εις τα εδικά μας χρειαζόμενα. Kαι έτζι πάντοτε πολιτευόμενος, φαντάζομαι καθ’ εκάστην τον φοβερόν Kριτήν, οπού μέλλει να έλθη. Kαι ενθυμούμαι την εξέτασιν, οπού έχουν να κάμουν εις εμέ οι φορολόγοι δαίμονες.Tαύτην την διήγησιν ακούσας ο Iωάννης και εκπλαγείς, διά την καθαράν και μακαρίαν ζωήν του αοιδίμου Ζαχαρίου (έτζι γαρ ωνομάζετο) υπερεπαίνεσεν αυτόν. Eίτα αποχαιρετήσας τον θαυμαστόν άνδρα, ευγήκεν από το οσπήτιόν του χαίρων και αγαλλόμενος. Kαι ο μεν Iωάννης, επήγεν εις τον οίκον, όπου εξενοδοχείτο, και ευχαρίστει τον Θεόν διά τα θαυμαστά μεγαλεία οπού είδεν. O δε μακάριος Ζαχαρίας και αληθώς ανυπερήφανος, θέλωντας να φύγη της ανθρωπίνης δόξης το δόλωμα, αφήκε το οσπήτιόν του εκείνο και έφυγεν, άγνωστος τελείως εις όλους γενόμενος»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γεννάδιος ο Βατοπαιδινός",
|
||
"short": "Όσιος Γεννάδιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γεννάδιος ήταν δοχειάρης (υπεύθυνος για την πλήρωση των δοχείων της Μονής με λάδι) της Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους. Αυτός λοιπόν, αξιώθηκε να δει πιθάρι άδειο να αναβλύζει λάδι, δια θαύματος της Θεοτόκου.Ο Όσιος Γεννάδιος απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11170495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νίκων ο θαυματουργός μαθητής του Αγίου Σεργίου",
|
||
"short": "Όσιος Νίκων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νίκων υπήρξε μαθητής του Αγίου Σεργίου (βλέπε 25 Σεπτεμβρίου). Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Οσίου παρά μόνο ότι κοιμήθηκε το 1427 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11171100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιουστίνος",
|
||
"short": "Όσιος Ιουστίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιουστίνος απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11180195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της Ηπείρου",
|
||
"short": "Άγιος Αναστάσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αναστάσιος καταγόταν από την Παραμυθιά της Ηπείρου.Κατά την εποχή του θέρους, βρισκόταν μαζί με την αδελφή του καθώς και με άλλους χριστιανούς στους αγρούς. Εκεί λοιπόν, ήλθε σε συμπλοκή με κάποιους Τούρκους, που επιτέθηκαν με κακό σκοπό στην αδελφή του. Τότε οι Τούρκοι, προσβληθέντες από τη συμπλοκή αυτή, συκοφάντησαν τον Αναστάσιο στον πασά, ότι δήθεν έδωσε λόγο να αλλάξει την πίστη του. Ο πασάς τον συνέλαβε και τον πίεζε να αλλαξοπιστήσει. Στις προτάσεις του πασά ο Αναστάσιος απάντησε: «Ποτέ δεν έδωσε τέτοιο λόγο. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός και θα πεθάνω με τη βοήθεια του Χριστού μου. Όσο για τα αγαθά που μου υπόσχεσαι δεν ενδιαφέρομαι καθόλου, διότι έχω πολλά αγαθά αιώνια, που βρίσκονται στους ουρανούς και δεν έχουν καμιά σύγκριση με τα παρόντα». Με τα λόγια αυτά ο Αναστάσιος, κατόρθωσε και έκανε χριστιανό τον γιο του πασά, Μούσα ονομαζόμενο (κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι μετονομάστηκε Δημήτριος και μάλιστα μαρτύρησε για τον Χριστό). Ο δε Άγιος, αφού βασανίστηκε μέσα στη φυλακή με τον πιο φρικτό τρόπο, τελικά αποκεφαλίστηκε έξω από την Παραμυθιά κοντά σ' ένα Μοναστήρι στις 18 Νοεμβρίου 1750 μ.Χ. Το Ιερό λείψανο του ενταφίασαν με τιμές οι μοναχοί του Μοναστηριού αυτού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11180395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιο Νήπιο",
|
||
"short": "Άγιο Νήπιο"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Όταν ο Άγιος Ρωμανός (βλέπε ίδια ημέρα) είπε στον ηγεμόνα Ασκληπιάδη, ότι και τα παιδιά ακόμα γνωρίζουν ότι τα είδωλα δεν είναι θεοί, ο ηγεμόνας ρώτησε ένα νήπιο σε ποιο θεό πιστεύει. Το άγιο αυτό νήπιο απάντησε θαυματουργικά με καθαρή φωνητική άρθρωση, τον Χριστό. Τότε αμέσως αποκεφαλίστηκε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11180495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Βασίλειος",
|
||
"short": "Όσιος Βασίλειος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Τη μνήμη του βρίσκουμε μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1578 χωρίς κάποια άλλη προσθήκη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Εύρεση των Ιερών Λειψάνων του Οσίου Αδριανού του Ιερομάρτυρα",
|
||
"short": "Εύρεση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εύρεση των Ιερών Λειψλανων του Οσίου Αδριανού του Ιερομάρτυρα έγινε στις 19 Νοεμβρίου του 1625 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εκατόν πενήντα Μάρτυρες Στρατιώτες",
|
||
"short": "Άγιοι Εκατόν"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Αυτοί πίστεψαν δια του Αγίου Αζή (βλέπε ίδια ημέρα) στον Χριστό και μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Δώδεκα Μάρτυρες Στρατιώτες",
|
||
"short": "Άγιοι Δώδεκα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Μαρτύρησαν δια ξίφους, ίσως την εποχή των Εκατόν πενήντα Αγίων μαρτύρων στρατιωτών (βλέπε ίδια ημέρα)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγίες Γυναίκα και Θυγατέρα",
|
||
"short": "Αγίες Γυναίκα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Αγίες αυτλες, ήταν σύζυγος και κόρη του έπαρχου Ακυλίνου, που πίστεψαν στον Χριστό δια του Αγίου Αζή (βλέπε ίδια ημέρα) και μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Άνθιμος, Θαλλελαίος, Χριστόφορος, Ευφημία και τα παιδιά τους και Παγχάριος",
|
||
"short": "Άγιοι Άνθιμος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο των Αγίων."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11190895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Σίμων",
|
||
"short": "Όσιος Σίμων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Άγνωστος στους Συναξαριστές και στα Μηναία. Η μνήμη του υπάρχει στον Παρισινό Κώδικα 1621 (13ος αιώνας μ.Χ.).Ο Σ. Ευστρατιάδης γράφει για τον Άγιο Σίμων (Αγιολόγιο Σ. Ευστρατιάδη, σελ. 425):«Οὗτος ἦν ἐκ Καλαβρίας μοναχὸς μονῆς μεγάλης καὶ θαυμαστῆς· ὅτε ποτὲ ἐστάλησαν εἰς διακονίαν μοναχοί τινες ἐκ τῆς μονῆς παρὰ τὴν θάλασσαν συνελήφθησαν ὑπὸ πειρατῶν Τούρκων καὶ ὡδηγήθησαν εἰς τὴν Ἀφρικήν· πρὸς ἐξαγορὰν τῶν αἰχμαλώτων ἀδελφῶν ἐλθὼν οὗτος καὶ εὑρὼν αὐτοὺς διηρώτα ἐν συγκινήσει τὰ κατ᾿ αὐτούς, ὅτε πλησιάσας Ἀγαρηνὸς ἐξέτεινε τὴν χεῖρα αὐτοῦ νὰ ῥαπίση τὸν ὅσιον, ἀλλ᾿ ἐξηράνθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ· τὸ αὐτὸ ἐπανελήφθη καὶ εἰς τὸν δεύτερον ἐλθόντα, ὅτε οἱ ἄλλοι οἱ μετ᾿ αὐτοῦ ἀπήγαγαν αὐτὸν εἰς τὸν ἄρχοντα τοῦ τόπου καὶ διηγήθησαν τὰ διατρέξαντα· ἐκ τούτων ὁ ἄρχων κατεπλάγη καὶ παρεκάλεσε τὸν ὅσιον δι᾿ εὐχῆς ν᾿ ἀποκαταστήσῃ τὰς ἐξηραμένας τῶν στρατιωτῶν χεῖρας· καὶ τούτου γενομένου, διέταξε νὰ μεταφέρωσιν ἐν τιμῇ τοὺς αἰχμαλώτους μοναχοὺς εἰς τὸν τόπον αὐτῶν. Κατὰ δὲ τὸ ταξίδιον, ἀπολιπόντος τοῦ ὕδατος διὰ προσευχῆς τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ μετέβαλεν εἰς γλυκύτητα ὅπερ ἐκίνησεν εἰς θαυμασμὸν τοὺς ἀπίστους· ἐγένετο αὐτουργὸς καὶ ἄλλων θαυμάτων καὶ ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11197195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αγάπιος",
|
||
"short": "Άγιος Αγάπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αγάπιος καταγόταν από την Καισαρεία της Παλαιστίνης και διέπρεψε για τη σεμνότητα της ζωής του. Συνελήφθη από τον βασιλιά Μαξιμίνο (311 - 313 μ.Χ.), επί δούκα Ουρβανού, για το λόγο ότι ήταν χριστιανός. Τότε τον διαπόμπευσαν μέσα στο στάδιο και στη συνέχεια τον άφησαν για τροφή στα άγρια θηρία. Αυτά τον κατασπάραξαν, αλλά τον άφησαν μισοπεθαμένο. Σ' αυτή την κατάσταση τον έριξαν στη φυλακή και την επόμενη μέρα τον έπνιξαν στη θάλασσα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11200100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόκτιστος ο Ομολογητής",
|
||
"short": "Άγιος Θεόκτιστος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεόκτιστος ο Ομολογητής έζησε τον 9ο αιώνα μ.Χ. Υπέστη πολλά από τους εικονομάχους για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, αλλά επί βασιλίσσης Θεοδώρας αναδείχτηκε Πατρίκιος και τιμήθηκε με πολλές άλλες διακρίσεις."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11200695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ιωάννης",
|
||
"short": "Όσιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ιωάννης ήταν ασκητής στο όρος της Νιτρίας. Με οσιότητα βίου αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά. Τα περί της ζωής του, που αναφέρονται στο Λαυσαϊκό δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11201100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Ισάκιος, Ιωάννης, Σαβώριος, Ωνάμ, Παππίας και Ισαάκιος",
|
||
"short": "Άγιοι Ισάκιος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι τρεις πρώτοι μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού το 343 μ.Χ. μαζί με τον ασκητή Ωνάμ, από τον βασιλιά των Περσών. Οι δε επόμενοι δύο με αποκεφαλισμό. Στον Παρισινό Κώδικα 1578 και 1624 λέγονται επίσκοποι."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11201200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Γεϊθαζέτ ο ευνούχος, Σασάνης, Νοηλμάρης και Ζαρουαντίνης",
|
||
"short": "Άγιοι Γεϊθαζέτ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι μάρτυρες Γεϊθαζέτ (ή Γεϊδαζέτ ή Γαϊσαδέτ ή Βοηθαζάτ) ο ευνούχος, Σασάνης (ή Σωσάννης), Νοηλμάρης και Ζαρουαντίνης, επειδή δεν θυσίασαν στον Θεό Ήλιο των Περσών, θανατώθηκαν όλοι δια λογχισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11201300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγίες παρθένες Θέκλα, Βαουθά, Δενάχις, Τεντούς, Μάμα, Μαλοχία, Άννα, Νάνα, Άστη και Μαλάχ",
|
||
"short": "Αγίες παρθένες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Αγίες παρθένες Θέκλα, Βαουθά, Δενάχις (ή Δινάχ), Τεντούς, Μάμα, Μαλοχία, Άννα, Νάνα, Άστη και Μαλάχ ήταν ασκήτριες χριστιανές γυναίκες από την Περσία. Διατάχθηκαν από τον βασιλιά των Περσών να προσκυνήσουν τη φωτιά και επειδή δεν δέχτηκαν, τεμαχίστηκαν όλες με τα ξίφη των στρατιωτών."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11204596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σωζόμενος ο θαυματουργός",
|
||
"short": "Άγιος Σωζόμενος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ένας κώδικας από την Αγία Τριάδα Ριζοκαρπάσου αναφέρει πως ο Άγιος Σωζόμενος καταγόταν από την Καρπασία της Κύπρου, ενώ από την ακολουθία του, καθώς και από άλλες πηγές, μαθαίνουμε πως έζησε πριν από τη φράγκικη κατοχή της Κύπρου (περί το 1100 μ.Χ.). Από τους γονείς του που ήσαν άνθρωποι θεοσεβείς οδηγήθηκε από μικρός στη μελέτη και τη γνώση του λόγου του Θεού και με τον καιρό απέκτησε μια σπάνια για την εποχή του μόρφωση και γνώση.Όταν ενηλικιώθηκε πήρε την απόφαση να φύγει κι από το σπίτι του και να τραβήξει στην ερημιά. Εκεί ελεύθερος από κάθε γήινη φροντίδα ένα μόνο θα σκεφτόταν και για ένα μόνο θα φρόντιζε: Πως να αρέσει στον Θεό. Έτσι, αφού περιπλανήθηκε αρκετά έφτασε σε μια σπηλιά που βρισκόταν στην πρόσοψη ενός κρημνού, που ήταν βραχώδης κι υψηλός. Εκεί σταμάτησε. Μπήκε μέσα, έκαμε τον σταυρό του και με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση και φόβο άρχισε να σιγοψάλλει: «Ἡ καρδία μου πρὸς Σέ, Λόγε, ὑψωθήτω, καὶ οὐδὲν θέλξει μέ, τῶν τοῦ κόσμου τερπνῶν, πρὸς χαμαιζηλίαν». (Τρίτο αντίφωνο του Δ' ήχου). Δηλαδή, σε Σένα Χριστέ μου, σε Σένα, Λόγε, του Θεού, ας υψωθεί η καρδιά μου. Και τότε τίποτα, Κύριε, από όλα εκείνα τα μάταια και φθαρτά του κόσμου τούτου δεν θα μπορεί να την τραβήξει μακριά σου, ούτε και να την αποσπάσει από τη θεωρία σου.Όσο περνούσε ο καιρός, η φήμη του Αγίου εξαπλωνόταν. Σε κανένα δεν αρνιόταν την αγάπη και τη βοήθεια του. Το κατάλυμα του ήταν για όλους ανοικτό. Και το θεραπευτικό χάρισμα με το οποίο τον χαρίτωσε ο Θεός, το πρόσφερε πρόθυμα σε όσους με πίστη και μετάνοια ειλικρινή κατάφευγαν στη χάρη του και του το ζητούσαν.Και, έτσι, αφού έζησε Θεάρεστα, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Το άγιο σκήνωμα του με ευλάβεια το πήρανε οι χριστιανοί και το 'θαψαν στο βάθος της σπηλιάς βρέχοντας το με τα δάκρυα της στοργής τους. Ο τάφος του έγινε «ἰατρεῖον νοσημάτων». Σ' αυτόν καταφεύγουν και σήμερα άρρωστοι από διάφορα μέρη για να λάβουν τη θεραπεία τους.Η μνήμη του αγίου γιορτάζεται σε πολλά μέρη του νησιού μας στις 20 Νοεμβρίου και σ' άλλα στην 21 μαζί με την εορτή των Εισοδίων. Την ήμερα αυτή χιλιάδες προσκυνητές από διάφορα μέρη συγκεντρώνονται στη σπηλιά όπου ασκήτευσε. Στον άγιο Σωζόμενο Ποταμιάς ή στο Ριζοκάρπασο (20 Νοεμβρίου) μα και στους ναούς που είναι αφιερωμένοι στ' όνομα του, για να τον τιμήσουν και να δοξάσουν τον Παντοδύναμο Θεό για τους αγίους Του. Έτσι τα θαύματα του όσιου συνεχίζονται. Κι οι πιστοί πού μ' ευλάβεια προστρέχουν στη χάρη του με κατάνυξη ψυχής του ψάλλουν κάθε φορά."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Τοῖς πίστει προστρέχουσι, πάτερ Σῳζόμενε τρισόλβιε, τῇ σορῷ τῶν λειψάνων σου καὶ προσκυνοῦσι πιστῶς τοῦ εἴδους ἐμφέρειαν, ἄφεσιν τῶν πταισμάτων καὶ σωμάτων τὴν ῥῶσιν δώρησαι, Θεοφόρε, καὶ ἐκ παντοίων κινδύνων καὶ παθῶν ἀρρωστίας πάντας ἐκλύτρωσαι.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "4"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Προκόπιος της Βιάτκα",
|
||
"short": "Άγιος Προκόπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο του Ρώσου Αγίου, παρά μόνο ότι έζησε σαν δια Χριστόν σαλός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μαχαιριώτισσας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Παναγία η Μαχαιριώτισσα είναι μια θαυματουργός εικόνα της Παναγίας που ευρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά στην Κύπρο. Με την εν λόγω εικόνα συνδέεται ιστορικά και πνευματικά και η Ιερά Μονή, η οποία οφείλει και το όνομά της στην ιστορία της εικόνας.Αυτή η εικόνα θεωρείται μία από τις 70 εικόνες της Παναγίας που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς και τον τότε καιρό βρισκόταν πάνω από την Αγία Σορό, δηλαδή την αγία Έσθητα (φόρεμα) και την αγία Ζώνη της Θεοτόκου, στον ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες. Αυτό ενισχύεται από την επιγραφή «Αγιοσορίτισσα» πάνω στην εικόνα, η οποία μεταλλάχθηκε αργότερα σε «Μαχαιριώτισσα». Σύμφωνα με μιά προφορική παράδοση, κατά τον καιρό της Εικονομαχίας (716 - 843 μ.Χ.) ένας ασκητής έφερε στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη την εικόνα της Παναγίας της Αγιοσορίτισσας, και εγκαταστάθηκε σε μιά σπηλιά στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Μετά την κοίμηση του ασκητού η εικόνα ξεχάστηκε και βάτοι κάλυψαν την είσοδο της σπηλιάς μέχρι τον 12o αιώνα, όταν η Παναγία με θαυματουργικό τρόπο έδωσε ένα μαχαίρι στους οσίους ασκητές Νεόφυτο και Ιγνάτιο (βλέπε 13 Δεκεμβρίου), για να κόψουν τους βάτους και έτσι να βρουν την εικόνα. Όταν ο όσιος Νεόφυτος κοιμήθηκε, κοντά στον Iγνάτιο προσήλθε ένας άλλος γηραιός μοναχός, ο Προκόπιος. Οι δύο αυτοί πατέρες αποφάσισαν, όταν η αδελφότητα έγινε πολυπληθής, να ανεγείρουν μοναστήρι, το όποιο θα λειτουργούσε σύμφωνα με το κοινοβιακό πρότυπο που ακολουθούσαν τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της εποχής.H Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους κοντά στην κορυφή Κιόνια (1423 μ), σε υψόμετρο 870 μέτρων. Είναι κτισμένη σε μιά όμορφη, κατάφυτη από πεύκα βουνοπλαγιά, που καταλήγει στον χείμαρρο Πεδιαίο. Ονομάζεται βασιλική γιατί κτίσθηκε με βασιλική βοήθεια, και σταυροπηγιακή, γιατί κατέστη εκκλησιαστικά αυτοδιοίκητη, πράγμα το όποιο συμβολίζεται με την τοποθέτηση σταυρού στα θεμέλια της. Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Μαλτέζας στην Σαντορίνη",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Παναγία η Μαλτέζα (ή Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου) πήρε το όνομά της από εικόνα που βρέθηκε στη θάλασσα κοντά στην Μάλτα. Σύμφωνα με την παράδοση, σε ένα ταξίδι από τη Σαντορίνη στην Μάλτα, για μεταφορά βινσάντο, ο Μεροβιγλιανός καπετάνιος Θεόδωρος Μπορλής, σπρωγμένος από όνειρο με την Παναγία, μάζεψε την εικόνα Της από την θάλασσα και την έφερε στο Ημεροβίγλι όπου και έκτισε την εκκλησία προς χάρη Της. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο της έχει παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη. Η αρχική εκκλησία της Παναγίας της Μαλτέζας ήταν του 19ου αιώνα μ.Χ., καταστράφηκε, όμως, με τον σεισμό του 1956 μ.Χ. και στην θέση της οικοδομήθηκε νέος ναός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Για την εορτή της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας βλέπε στις 15 Αυγούστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Καπνικαρέας στην Αθήνα",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Καπνικαρέα ή Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας ονομάζεται μικρή, βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται από τον 11ο μ.Χ. αιώνα και η οποία βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Ερμού, τον εμπορικότερο δρόμο του ιστορικού κέντρου της πόλης. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έτσι λοιπόν ονομάζεται «Ιερός Πανεπιστημιακός Ναός».Ο αρχιτεκτονικός της ρυθμός είναι Βυζαντινός, σταυροειδής με τρούλο. Αναφέρεται ότι έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερης εκκλησίας την οποία είχε αναγείρει η Ευδοκία, Αθηναία σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Μικρού. Η αρχική εκκλησία είχε χτιστεί με τη σειρά της (όπως συνηθιζόταν) πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού ναού, αφιερωμένου σε γυναικεία θεότητα, πιθανότατα την Αθηνά ή την Δήμητρα. Στο ναό βρίσκονται ενσωματωμένα οικοδομικά στοιχεία όπως κίονες με ρωμαϊκά κιονόκρανα και εντοιχισμένα γλυπτά και επιγραφές. Στη βόρεια πλευρά του ναού έχει προστεθεί παρεκλήσσι με τρούλο στη μνήμη της Αγίας Βαρβάρας.Το όνομα της εκκλησίας θεωρείται ότι προέρχεται από αυτόν που την έκτισε, ο οποίος εισέπραττε ένα φόρο οικοδομών στα χρόνια του Βυζαντίου, τον καπνικό φόρο. Πιο παλιά είχε το όνομα Καμουχαρέα, από το όνομα των χρυσοΰφαντων υφασμάτων (καμουχάς) τα οποία πιθανότατα έφτιαχναν σε εργαστήρια στην περιοχή.Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν εκκλησία της Βασιλοπούλας και του Πρέντζα. Το 1834 μ.Χ. υπήρξε σχέδιο κατεδάφισης του ναού το οποίο δεν εκτελέσθηκε με παρέμβαση του Λουδοβίκου της Βαυαρίας, του πατέρα του Όθωνα και του Μητροπολίτη Αθηνών Μισαήλ Α΄.Ο Φώτης Κόντογλου έχει αγιογραφήσει την εικόνα της Πλατυτέρας στο Ιερό του Ναού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας, σε επίπεδο 300 μέτρων απ αυτό της θάλασσας, αποτελεί αρχιτεκτονικό αριστούργημα και προκαλεί δέος με την θέση του στην αλλιώς απροσπέλαστη πλαγιά βράχου.Ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό το 1088 μ.Χ., προς τιμή της σχεδιασμένης από τον Ευαγγελιστή Λουκά εικόνας της παναγίας την οποία τον καιρό της Εικονομαχίας είχε στείλει μια γυναίκα από το Χόζοβο της Μικράς Ασίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Κίμωλο",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "H Παναγία η Οδηγήτρια είναι ο μητροπολιτικός ναός της Κιμώλου. Η ανέγερσή της έγινε μεταξύ των ετών 1867 και 1874 μ.Χ. και αποτελεί την δεύτερη μητροπολιτική εκκλησία του νησιού. Η πρώτη έχει εγκαταλειφθεί και βρισκόταν μέσα στο Κάστρο.Στον Ναό της Παναγίας, που γιορτάζει στα Εισόδια της Θεοτόκου, είναι ενθρονισμένη η Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, του 15ου μ.Χ. αιώνα, και πιθανότατα προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη ή τη Θεσσαλονίκη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11210895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας της Κουνίστρας στην Σκιάθο",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Το μοναστήρι της Παναγίας της Κουνίστρας ιδρύθηκε τον 17ο μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε κρεμασμένη σε ένα πεύκο και κουνιόταν. Από εκεί βγήκε και η ονομασία «Κουνίστρα».Η Παναγία η Κουνίστρα είναι η πολιούχος τηε Σκιάθου. Η ομώνυμη εικόνα της βρίσκεται στο μητροπολιτικό ναό της Σκιάθου και κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου, οργανώνεται μεγάλο πανηγύρι. Κάθε προσκυνητής εντυπωσιάζεται από το ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο του ναού, καθώς και από τις εξαιρετικές αγιογραφίες που φιλοτεχνήθηκαν σε δύο διαφορετικές ιστορικές περιόδου, το 1741 μ.Χ. και το 1805 μ.Χ.Ποίημα του Αλέξανδρου ΠαπαδιαμάντηΣτην Παναγία την ΚουνίστραΕις όλην την Χριστιανοσύνημια είναι μόνη Παναγία αγνή,κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων,χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια,και τρεφομένη με αγγέλων άρτον!..Εσύ' σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα,που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί,εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη,κ' αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν,όπως αι κορασίδες συνηθίζουν...Εφανερώθης, κι όλος ο λαόςμετά θυμιαμάτων και λαμπάδωνεν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε -κ' εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν,που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε!..Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου,και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες,όλα τ' άστέρια εφεγγοβολούσαν,και η σελήνη εχάιδευε γλυκάτα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια !..Κ' είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν,είδες και την πτωχείαν κ' ευσπλαχνίσθης,όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σουτους προγόνους του ίδιου του λαού,ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα...Κι άρχισες να γιατρεύης τους αρρώστουςκαι να γιατρεύης τους δαιμονισμένους -που ήρχετο ώρα κ' εις τους τοίχους εχτυπώντομε φοβερόν συγκλονισμόν -κι άρχισες, θεία, να θαυματουργής!..Κ' η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατατου ειρηνικού νησιού της Σκιάθου -ω Παναγιά μου, κόρη πάναγνη, καλή!...Κ' ίσως να φτάση κι ως εμένα και ν' απλώσηγαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή..."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11211095": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγίας των Εισοδίων (του Λαγκαδιού) στην Αγριλιά Θηρασιάς",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η εκκλησιά των Εισοδίων της Παναγίας, ή Παναγιά του Λαγκαδιού, βρίσκεται στην είσοδο του εγκαταλελειμμένου χωριού της Αγριλιάς, στο νοτιοδυτικό μέρος του νησιού της Θηρασιάς.Χτισμένη το 1887 μ.Χ., ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό της πλούτο. Είναι πολύ ψηλή, σε αντίθεση με τις εκκλησιές των Κυκλάδων. Έχει τρεις εισόδους και στην κεντρική, σε μαρμάρινη πλάκα αναγράφεται το όνομα της εκκλησίας. Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις κολώνες, στις βάσεις των οποίων βρίσκονται γελαστοί άγγελοι. Ψηλά, κοντά στον τρούλο, τέσσερις δικέφαλοι αετοί βρίσκονται ανάμεσα στα παράθυρα. Στο κέντρο του ναού κρέμεται ένας ρώσικος πολυέλαιος, τάμα ενός ναυτικού που η Παναγία τον έσωσε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11211195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη της Παναγιάς της Αρχαγγελιώτισσας στην Ξάνθη",
|
||
"short": "Σύναξη της"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Ιερά Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας βρίσκεται βορειοανατολικά της Ξάνθης και σε υψόμετρο 160 μέτρων. Το μοναστήρι αυτό, καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου και μάλιστα στη δεκαπενταύγουστο - αν και το καθολικό του είναι άφιερωμένο στα Εισόδια της θεοτόκου - γίνεται τύπος πανθρακικού προσκυνήματος.Απο που ακριβώς πήρε το ονομά το μοναστήρι είναι άγνωστο. Κατά μια εκδοχή το πήρε απο την μικρή θαυματουργή εικόνα του 16ου αιώνα μ.Χ. που παριστάνει την Θεοτόκο να παραστέκεται απο τους αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ και η οποία εχει την επιγραφή: Αρχαγγελιώτισσα. Είναι δυνατό όμως ο ζωγράφος να εμπνεύσθηκε την εικόνα απο την ονομασία του μοναστηριού. Παράλληλα με την ονομασία Αρχαγγελιώτισσα εκεινα τα χρόνια - ίσως και απο πιό μπροστά - το μοναστήρι αυτό λεγόταν και Παναγία η Χαλκαλιώτισσα. Επίσης, άλλη μια ονομασία του Μοναστηριού είναι και η Σαμακωβιαvή, επειδή κτίστηκε από κατοίκους της συvοικίας Σαμακώβ.Στη σημερινή της μορφή η Μονή ανοικοδομήθηκε γύρω στο 1840 μ.Χ. από το Μητροπολίτη Ξάνθης Ευγένιο (1831-1848 μ.Χ.). Οι δαπάνες καλύφθηκαν από χρήματα που συγκέντρωσαν οι κάτοικοι με εράνους. Σημαντική υπήρξε η οικονομική υποστήριξη των καπνεμπόρων της Ξάνθης.Το 1913 μ.Χ., κατά την Πρώτη Βουλγαρική Κατοχή, τα κειμήλια της Μονής αφαιρέθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Σόφια.Σήμερα, η Μονή είναι ανδρώα και στην ανατολική της πτέρυγα στεγάζεται το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Μητροπόλεως Ξάνθης."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αγαπίων ο Ρωμαίος",
|
||
"short": "Άγιος Αγαπίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αγαπίων επειδή ομολόγησε τον Χριστό, τον έριξαν για τροφή στα άγρια θηρία. Θαυματουργικά όμως βγήκε αβλαβής και απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220097": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Μάξιμος ο Καπιτουλάριος",
|
||
"short": "Άγιος Μάξιμος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Μάξιμος ήταν δεσμοφύλακας κάποιας φυλακής της Ρώμης. Πίστεψε στον Χριστό δια των Άγιων Βαλεριανού και Κικιλίας (βλέπε ίδια ημέρα), ομολόγησε την πίστη του και υπέστη μαρτυρικό θάνατο (αἰκισθεὶς τελειοῦται)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Μάρκος, Στέφανος και Μάρκος",
|
||
"short": "Άγιοι Μάρκος,"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Μάρκος, Στέφανος και Μάρκος μαρτύρησαν στα χρόνια του βασιλιά Διοκλητιανού και ηγεμόνα Μάγου το έτος 290 μ.Χ. Κατάγονταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας και επειδή ομολόγησαν τον Χριστό σαν αληθινό Θεό, αποκεφαλίστηκαν."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Αββάς",
|
||
"short": "Όσιος Αββάς"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Αββάς, προηγουμένως ήταν Αγαρηνός και πίστεψε στον Χριστό μέσω ενός μονάχου, για να γίνει στη συνέχεια και ο ίδιος μοναχός. Με τη συνοδεία του μοναχού λοιπόν, που τον έκανε χριστιανό, πήγε στον μεγάλο ασκητή Ευσέβειο (βλέπε 15 Φεβρουαρίου), που ασκήτευε πάνω σ' ένα βουνό κοντά στο χωριό Ασιχά και έμεινε κοντά του.Μετά τον θάνατο του Ευσεβείου, ο Αββάς τον διαδέχτηκε στην επιστασία της δημιουργηθείσας Μονής και υπήρξε τύπος αυστηρού ασκητή στους υφισταμένους του. Έζησε με μεγάλη σκληραγωγία, πολλή εγκράτεια και απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Κλήμης ο Θαυματουργός επίσκοπος Αχρίδας της Βουλγαρίας",
|
||
"short": "Άγιος Κλήμης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Κλήμης καταγόταν από τη Βουλγαρία και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Μιχαήλ (842 - 867 μ.Χ.), γιου του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου. Από μικρός είχε τη μοναχική κλίση και έτσι κατέφυγε σε μοναστήρι, όπου ασκήτευε στην πνευματική ζωή και μελετούσε συστηματικά την Αγία Γραφή. Για τις ευαγγελικές του αρετές χειροτονήθηκε από τον Ιερό Μεθόδιο επίσκοπος Βουλγαρίας, που μέχρι το τέλος της ζωής του αποστολικά ποίμανε. Απεβίωσε ειρηνικά. Το δε ιερό λείψανο του, κατατέθηκε στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, που ο ίδιος έκτισε, στην Αχρίδα της Βουλγαρίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Κάλλιστος ο Β', Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Όσιος Κάλλιστος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Κάλλιστος ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο το έτος 1397 μ.Χ. Διακρίθηκε για τη ζωντανή ευσέβεια και φιλανθρωπία του. Άφησε όμως την πατριαρχεία, επειδή τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ ταραγμένα και αποσύρθηκε σε Μονή, όπου και ασκητεύοντας απεβίωσε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220697": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αγάπιος",
|
||
"short": "Άγιος Αγάπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αγάπιος μαρτύρησε δια ξίφους. Στον Παρισινό Κώδικα 1578 σημειώνεται, ότι ήταν από την Καππαδοκία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220797": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Σισίνιος ο Ιερομάρτυρας",
|
||
"short": "Άγιος Σισίνιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Σισίνιος μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11220895": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Θαλαλαίος και Άνθιμος",
|
||
"short": "Άγιοι Θαλαλαίος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Θαλαλαίος και Άνθιμος μαρτύρησαν δια ξίφους. Μάλλον είναι οι ίδιοι με αυτούς της 19ης Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11221100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Χριστόφορος και Ευφημία",
|
||
"short": "Άγιοι Χριστόφορος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Χριστόφορος και Ευφημία μαρτύρησαν δια ξίφους. Μάλλον είναι οι ίδιοι με αυτούς της 19ης Νοεμβρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11221200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θαδδαίος",
|
||
"short": "Άγιος Θαδδαίος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θαδδαίος «Ἐν τροχῷ δεθεὶς καὶ κατὰ πρανοῦς ἀφεθεὶς τελειοῦται»."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11221495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γερμανός Ιδρυτής Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης",
|
||
"short": "Όσιος Γερμανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γερμανός έζησε περί το 880 μ.Χ. Δεν υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11230100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ισχυρίων ο Επίσκοπος",
|
||
"short": "Όσιος Ισχυρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ισχυρίων ίσως ήταν επίσκοπος Ταρσού. Απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11230200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διονύσιος Α' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης",
|
||
"short": "Άγιος Διονύσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Διονύσιος γεννήθηκε στην Δημητσάνα της Πελοποννήσου· εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Μαγγάνων στην Κωνσταντινούπολη, όπου διέπρεψε στην αρετή και την ευσέβεια υπό την καθοδήγηση του πνευματικού του, Αγίου Μάρκου, μητροπολίτου Εφέσου του Ευγενικού (βλέπε 19 Ιανουαρίου), ο οποίος και τον χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο.Αιχμάλωτος των Τούρκων στην Αδριανούπολη, αγοράσθηκε από τον άρχοντα Κυρίτζη και χειροτονήθηκε μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο (1454 - 1456 μ.Χ.). Τον Ιανουάριο του 1467 μ.Χ. ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης και είχε την προστασία της χριστιανής μητριάς του σουλτάνου Μεχμέτ Β' (1430 - 1481 μ.Χ.) κυρα-Μάρως και πατριάρχευσε μέχρι το 1472 μ.Χ.Συκοφαντήθηκε ότι κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Αδριανούπολη έκανε περιτομή και τούρκεψε, αλλά απέδειξε ότι η κατηγορία ήταν ψευδής ενώπιον κριτηρίου αρχιερέων και λαού «ἐπιδείξας τὴν σάρκα αὐτοῦ εἰς ὅλον τὸν λαόν» καὶ ὅλοι εἶδαν «τὴν καθαρότητα καὶ παρθενίαν αὐτοῦ..., διότι δὲν ἧτο σαρκὸς σημεῖον εἰς αὐτόν, ἤγουν τοῦ αὐλοῦ, εἰ μὴ μόνον ὁλίγον κομμάτι τομάρι...», και αποσύρθηκε στην Μονή Εικοσιφοινίσσης Δράμας, στην οποία εγκαταβίωσε και μετά την δευτέρα πατριαρχεία του (1488 - 1490 μ.Χ.) μέχρι τον θάνατο του το 1492 μ.Χ. και της οποίας θεωρείται δεύτερος κτίτωρ.Ακολουθία και κανόνα προς αυτόν έγραψε ο σύγχρονος του Μ. Ρήτωρ της Μεγάλης Εκκλησίας Μανουήλ ο Κορίνθιος, άλλον δε κανόνα προς αυτόν συνέταξε ο πρωτοσύγκελος Ξάνθης Χρύσανθος."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11230395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Columbanus απόστολος της Γαλλίας",
|
||
"short": "Άγιος Columbanus"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Columbanus(Κολουμβάνος) γεννήθηκε το 543 μ.Χ. στο Λάινστερ της Ιρλανδίας από γονείς ευγενείς, που του έδωσαν αξιόλογη κλασική παιδεία. Πολύ νωρίς πόθησε τη μοναχική πολιτεία, από την οποία όμως τον κρατούσαν μακριά οι νεανικοί πειρασμοί. Η εξαιρετική ομορφιά του, έκανε πολλές νέες να τον ερωτεύονται παράφορα. Ζήτησε τη συμβουλή μίας ηλικιωμένης ασκήτριας, που τον παρακίνησε ν' απαρνηθεί την πατρίδα του και τα εγκόσμια. «Φύγε και σώσου», του είπε λακωνικά. Κι εκείνος πραγματικά έφυγε, παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, που δοκίμασε να τον εμποδίσει.Ύστερα από σύντομη παραμονή στη μονή Κλουάινινις του Λούφερν, πήγε στο περίφημο μοναστήρι Μπαγκόρ του Καρρικφέργκως, μεγάλο εκπαιδευτικό και ιεραποστολικό κέντρο, όπου μαθήτευσε στο διάσημο ηγούμενο άγιο Κογγάλλο (+ 602 μ.Χ.).Το 590 μ.Χ., φλεγόμενος από τον πόθο της ιεραποστολής, αναχώρησε με δώδεκα ακόμη μοναχούς για την Ευρώπη. Πέρασε τη Βρετανία και ήρθε στη Γαλλία, χώρα με χριστιανική παρουσία ήδη, αλλά, λόγω των πολεμικών αναστατώσεων και της ολιγωρίας του ανώτερου κλήρου, σε κατάσταση πνευματικής καταπτώσεως και εκκλησιαστικής αταξίας. Για πολλά χρόνια αφοσιώθηκε στο ευαγγελικό έργο. Διατρέχοντας τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη, κήρυσσε την πίστη, καλούσε σε μετάνοια, δίδασκε την αρετή, έδινε με τη ζωή του το παράδειγμα της ταπεινοφροσύνης, της αγάπης, της φιλανθρωπίας και της καλοσύνης. Στην Ιερή αυτή διακονία τον ακολουθούσαν και τον βοηθούσαν οι δώδεκα σύντροφοι του.Σε μιαν από τις αλλεπάλληλες αποστολικές περιοδείες του, έφτασε και στη Βουργουνδία, όπου έγινε δεκτός από το βασιλιά Γκοντράν (+ 593 μ.Χ.). Η αγιότητα και η ευγλωττία του, σαγήνευσαν το μονάρχη, που του πρόσφερε το ρωμαϊκό κάστρο του Αννεγκραί για να το μετατρέψει σε μοναστήρι. Έτσι η μικρή αδελφότητα του αγίου εγκαταστάθηκε εκεί, ζώντας με πτώχεια, εγκράτεια και προσευχή. Η ραγδαία αύξηση των μοναχών έκανε σύντομα αναγκαία την αναζήτηση άλλου τόπου. Ο Γκοντράν παραχώρησε στον άγιο το ευρύχωρο φρούριο του Λουξέγ, όπου πλήθη Φράγκων και Βουργουνδών, όλων των τάξεων και των ηλικιών, συνέρεαν είτε για ν' απολαύσουν τις ψυχωφελείς διδαχές του ηγουμένου Κολουμβάνου, είτε για να ενταχθούν στο κοινόβιό του.Είκοσι χρόνια φώτιζε πνευματικά ο Άγιος τους μοναχούς και τους κοσμικούς, όχι μόνο της Βουργουνδίας αλλά και ολόκληρης της Γαλλίας, επιτελώντας ένα αξιοθαύμαστο εποικοδομητικό έργο. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο συναξάρι του, «θεμελίωσε τη συνείδηση της Ευρώπης... σε όποιον τόπο πήγε, έκανε να βλαστήσει η αληθινή αγιότητα... άναψε το πυρ του Χριστού όπου μπορούσε, αδιαφορώντας αν θα καιγόταν ο ίδιος από τη φλόγα...». Και πράγματι, τα φλογερά κηρύγματά του, ελεγκτικά κάποτε των παρεκτροπών κάποιων ασυνείδητων ρασοφόρων, δυσαρέστησαν μια μερίδα του τοπικού κλήρου.Θέλοντας να τον εκδικηθούν και μη βρίσκοντας άλλη αφορμή, τον κατηγόρησαν για το ότι ακολουθούσε το κελτικό τυπικό στον εορτασμό του Πάσχα και στη μοναχική αμφίεση. Ο Άγιος Κολουμβάνος απολογήθηκε με επιστολές, τόσο προς τη σύνοδο των Γάλλων επισκόπων (Σεν, 601 μ.Χ.) όσο και προς τον πάπα Ρώμης άγιο Γρηγόριο το Μέγα (590 - 604 μ.Χ.), υποστηρίζοντας τις θέσεις του με την επίκληση της παλαιάς δυτικής (ιρλανδικής) πράξης και του αγίου Ανατολίου Λαοδικείας (+ 282 μ.Χ.), συγγραφέα πραγματείας για το Πάσχα.Στη συνέχεια γνώρισε τον κατατρεγμό και από την κοσμική εξουσία. Ακέραιος καθώς ήταν, προκάλεσε το μίσος της διεφθαρμένης βασίλισσας Βρουγχίλδης, χήρας και μητέρας αντίστοιχα των βασιλέων της Αυστραλίας (Ανατ. Γαλλίας) Σιγεβέρτου Α' (+ 575 μ.Χ.) και Χιλδεβέρτου Β' (+ 596 μ.Χ.). Η Βρουγχίλδη, είχε την κηδεμονία των δύο ανήλικων εγγονών της, βασιλέων της Αυστραλίας Θεοδεβέρτου Β' (γενν. 586 μ.Χ.) και της Βουργουνδίας Θεοδώριχου Β' (γενν. 587 μ.χ.) και κατοικούσε στα ανάκτορα του πρώτου. Όταν η σκανδαλώδης ανάμειξή της στη διακυβέρνηση της χώρας ανάγκασε τους άρχοντες να απαιτήσουν από τον νεαρό βασιλιά την απομάκρυνσή της, εκείνη κατέφυγε στον άλλο εγγονό της (599 μ.Χ.). Στη Βουργουνδιανή Αυλή, η φίλαρχη και αδίσταχτη γυναίκα χρησιμοποίησε κάθε αθέμιτο μέσο για να πάρει στα χέρια της την εξουσία. Εξώθησε τον ευάλωτο Θεοδώριχο σε ακόλαστη ζωή, ματαίωσε τον νόμιμο γάμο του με μια Βησιγοτθίδα πριγκίπισσα κι έβαλε κακοποιούς να δολοφονήσουν τον άγιο Δεσιδέριο, επίσκοπο της Βιέν, που αποδοκίμαζε τις ανομίες της. Στόχος της οργής της έγινε και ο άγιος Κολουμβάνος, όταν αρνήθηκε να ευλογήσει τους τέσσερις γιους, που ο εγγονός της είχε αποκτήσει με παλλακίδες. «Αυτά τα παιδιά είναι καρποί της αμαρτίας!», είπε. «Όχι μόνο δεν θα βασιλέψουν ποτέ, αλλά θα έχουν και κακό θάνατο σύντομα», πρόσθεσε προφητικά, απαγορεύοντας άφοβα στη βασιλομάμμη να μπει στη μονή του. Ύστερ' από λίγο, στρατιώτες συνέλαβαν τον άγιο και όλους τους Ιρλανδούς μοναχούς του. Τους επιβίβασαν με τη βία σ' ένα πλοίο, που σάλπαρε αμέσως με προορισμό την Ιρλανδία. Το ταξίδι όμως ήταν προβληματικό και το σκάφος κινδύνεψε να ναυαγήσει. Οι δεισιδαίμονες ναυτικοί, αποδίδοντας τον κίνδυνο στην παρουσία των μοναχών, τους αποβίβασαν σε μια γαλλική ακτή, απ' όπου κατέφυγαν στη Νευστρία (Δυτ. Γαλλία).Ό βασιλιάς τής χώρας Κλοτάριος Β' (584 - 628 μ.Χ.), εχθρός του Θεοδώριχου και της Βρουγχίλδης, τους δέχτηκε φιλόφρονα και τους έστειλε με συνοδεία στο μονάρχη της Αυστρασίας Θεοδεβέρτο, που τους πρόσφερε την προστασία του και τους παρακάλεσε να εγκατασταθούν στην επικράτειά του. Ο Άγιος Κολουμβάνος όμως «μετά από μάταιες προσπάθειες τόσων χρόνων για τη διόρθωση βασιλέων και υπηκόων που ήθελαν να λέγονται χριστιανοί χωρίς όμως να ζουν χριστιανικά, αποφάσισε να στρέψει το ιεραποστολικό του ενδιαφέρον στους ειδωλολάτρες. Κατευθύνθηκε λοιπόν με τους μαθητές του προς την Ελβετία. Εκεί κήρυξαν το ευαγγέλιο στις παγανιστικές φυλές της περιοχής της Κωνσταντίας.Στο μεταξύ ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους αδελφούς Θεοδεβέρτο της Αυστρασίας και Θεοδώριχο της Βουργουνδίας, με υποκίνηση της δαιμόνιας γιαγιάς τους. Ο δεύτερος νίκησε τον πρώτο δυο φορές, στην Τούλη και στο Τολβίακο, τον αιχμαλώτισε και τον παρέδωσε στη Βρουγχίλδη (612 μ.Χ.). Εκείνη, για να εκδικηθεί τον εγγονό της, που την είχε διώξει δεκατρία χρόνια πριν από το παλάτι του, τον έκειρε με τη βία μοναχό -η κούρα ήταν για τους Φράγκους ηγεμόνες η έσχατη ταπείνωση(!!)- και τον έκλεισε στο φρούριο του Σαλόν-σύρ-Σέν, όπου τον θανάτωσε λίγο αργότερα.Ο Άγιος Κολουμβάνος, που οι ανάγκες της ιεραποστολής τον είχαν φέρει κοντά στις κατεχόμενες πια από τον Θεοδώριχο περιοχές, βρέθηκε σε κίνδυνο. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να αναχωρήσει με το μαθητή του Άτταλο για την Ιταλία. Πέρασαν τις Άλπεις κι έφτασαν στο Μιλάνο, όπου ο βασιλιάς των Λομβαρδών Αγιλούλφος (590 - 615 μ.X.) τους δέχτηκε εγκάρδια και τους παραχώρησε την περιοχή του Μπόμπιο, στα Απέννινα, για την ίδρυση μονής. Εκεί έζησε ο Άγιος τα τελευταία του χρόνια, οικοδομώντας το μοναστήρι του και πολεμώντας με τα πειστικά κηρύγματά του την αίρεση του αρειανισμού, που είχε μολύνει τον λομβαρδικό λαό.Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 23 (ή στις 21) Νοεμβρίου του 615 μ.Χ. και τάφηκε στο Μπόμπιο.Στο μνήμα του έγιναν πολλά θαύματα.Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγο νωρίτερα, το 613 μ.Χ., ο Θεοδώριχος πέθανε στο Μέτς δηλητηριασμένος από την εγκληματική Βρουγχίλδη. Κι εκείνη, όμως, έπεσε στα χέρια του εχθρού της Κλοτάριου Β' της Νευστρίας, που τη θανάτωσε με φρικτά βασανιστήρια, αφού πρώτα έσφαξε τους τέσσερις γιους του Θεοδώριχου και δισέγγονους της. Έτσι επαληθεύτηκε η προφητεία του αγίου Κολουμβάνου.ΠΗΓΗ: http://www.pigizois.net/ierapostoli/5_ierapostoloi_europis.htm"
|
||
}
|
||
},
|
||
"11230495": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Διήγηση οπτασίας κάποιου Ιωάννη",
|
||
"short": "Διήγηση οπτασίας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον συναξαριστή του:"
|
||
}
|
||
},
|
||
"11230695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Deiniol",
|
||
"short": "Άγιος Deiniol"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέριες για τον βίο του Ουαλού Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11231100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ελένος επίσκοπος Ταρσού",
|
||
"short": "Άγιος Ελένος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ελένος απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11240199": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Αλέξανδρος",
|
||
"short": "Άγιος Αλέξανδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Αλέξανδρος μαρτύρησε στην Κόρινθο το 360 μ.Χ. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Αγίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250097": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μάλχος",
|
||
"short": "Όσιος Μάλχος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μάλχος απεβίωσε ειρηνικά. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250197": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Καρίων",
|
||
"short": "Όσιος Καρίων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "O Όσιος Kαρίων είναι κατά σάρκα και πνεύμα πατέρας του Oσίου Ζαχαρίου (βλέπε 24 Μαρτίου).Για τον Όσιο Καρίων γράφεται στον Eυεργετινό, σελ. 468, ότι είπε και το εξής απόφθεγμα: «Άνθρωπος μένων μετά παιδίου, ει μεν δεν είναι δυνατός, έρχεται κάτω και βλάπτεται. Eι δε και είναι δυνατός, αγκαλά και δεν έρχεται κάτω· ήτοι δεν βλάπτεται. Όμως εις ανώτερον μέτρον αρετής δεν προκόπτει».Ο Όσιος Καρίων απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Βασίλισσα",
|
||
"short": "Αγία Βασίλισσα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Βασίλισσα ήταν σύζυγος του βασιλιά Μαξεντίου, που πίστεψε στον Χριστό δια της Αγίας Αικατερίνης και μαρτύρησε δια αποκεφαλισμού."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250397": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Φιλούμενος και Χριστόφορος",
|
||
"short": "Άγιοι Φιλούμενος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Φιλούμενος και Χριστόφορος μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250497": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ευγένιος",
|
||
"short": "Άγιος Ευγένιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ευγένιος μαρτύρησε, αφού τον έκτισαν ζωντανό, μέσα στην τρύπα ενός τείχους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εκατόν πενήντα Ρήτορες",
|
||
"short": "Άγιοι Εκατόν"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Εκατόν πενήντα Ρήτορες πίστεψαν στον Χριστό δια της Αγίας Αικατερίνης και μαρτύρησαν δια πυρός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250597": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Προκόπιος και Χριστόφορος",
|
||
"short": "Άγιοι Προκόπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Προκόπιος και Χριστόφορος μαρτύρησαν δια ξίφους το 274 μ.Χ."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Εξακόσιοι Εβδομήκοντα Mάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Εξακόσιοι"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Εξακόσιοι Εβδομήκοντα Mάρτυρες μαρτύρησαν δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250797": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γρηγόριος",
|
||
"short": "Όσιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Γρηγόριος ήταν από τα μέρη της Ανατολής και ήλθε και ασκήτευσε στη Χρυσή Πέτρα. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για τον βίο του Οσίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250897": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Χρυσόγονος",
|
||
"short": "Άγιος Χρυσόγονος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Χρυσόγονος καταγγέλθηκε σαν θερμός κήρυκας του ονόματος του Χριστού, συνελήφθη με διαταγή του Διοκλητιανού και φυλακίστηκε στη Ρώμη. Από τη φυλακή στήριζε και καθοδηγούσε πολλούς πιστούς.Αργότερα ο Διοκλητιανός του έταξε τιμές και αξιώματα, διότι ο Χρυσόγονος ήταν ανώτερης παιδείας και από ευγενική καταγωγή. Αυτός όμως παρέμεινε στην ομολογία της χριστιανικής πίστης. Εξοργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε και τον έσφαξαν με τσεκούρι. Το δε λείψανο του το έριξαν στη θάλασσα, όπου το βρήκε κάποιος Ιερέας Ζωίλος, ο όποιος αφού το παράλαβε κρυφά το έθαψε με ευλάβεια μέσα στο σπίτι του."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11250997": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μάρκος ο Τριγλινός",
|
||
"short": "Όσιος Μάρκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μάρκος ήταν μάλλον ήταν από την Τρίγλια της Βυθινίας και ασκήτευε σε μια από τις εκεί τέσσερις μεγάλες Μονές."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11251097": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Θεόδωρος που μαρτύρησε στην Αντιόχεια",
|
||
"short": "Άγιος Θεόδωρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Θεόδωρος μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (361 μ.Χ.) και έπαρχου Σαλουστίου.Ο Θεόδωρος λοιπόν, κατά την μετακομιδή του λειψάνου του Αγίου Βαβύλα επισκόπου Αντιοχείας (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου), από το προάστιο Δάφνη στην Αντιόχεια, έψαλλε τον ύμνο του Δαβίδ και τόνιζε ιδιαίτερα το «αἰσχυνθήτωσαν πάντες οἱ προσκυνοῦντες τοῖς γλυπτοῖς». Συνελήφθη γι' αυτό και μαστιγώθηκε με μαστίγια από νεύρα βοδιών, έσκισαν τις πλευρές του και στη συνέχεια τον άφησαν να φύγει. Αλλά καταγγέλθηκε και πάλι, ότι εξακολουθούσε να κοροϊδεύει τα είδωλα, συνελήφθη για δεύτερη φορά και αποκεφαλίστηκε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11257195": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Αικατερίνη",
|
||
"short": "Αγία Αικατερίνη"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Αικατερίνη καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Αλεξάνδρειας και μαρτύρησε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. (304 μ.Χ.) Ήταν ευφυέστατη και φιλομαθής. Ήδη σε ηλικία δέκα οκτώ χρονών κατείχε τις γνώσεις της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας, αλλά και ήταν άρτια καταρτισμένη και στα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Όταν επί Μαξεντίου διεξαγόταν διωγμός εναντίον των χριστιανών, η Αικατερίνη δε φοβήθηκε, αλλά με παρρησία διέδιδε πώς ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος Αληθινός Θεός. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τον έπαρχο της περιοχής, ο οποίος προσπάθησε με συζητήσεις να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της. Όταν ο έπαρχος διαπίστωσε την ανωτερότητά των λόγων της Αικατερίνης, συγκάλεσε δημόσια συζήτηση με τους πιο άξιους ρήτορες της Αλεξάνδρειας, τους οποίους όμως η Αικατερίνη αποστόμωσε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιοι από τους συνομιλητές της Αικατερίνης πείσθηκαν για τους λόγους της και ασπάστηκαν την Χριστιανική Πίστη. Μπροστά σε αυτή την κατάληξη, ο έπαρχος διέταξε να τη βασανίσουν σκληρά με την ελπίδα πώς η αγία θα λύγιζε και θα αρνιόταν τον Χριστό. όμως η Αικατερίνη έμεινε ακλόνητη στην πίστη της. Πέθανε στον τροχό, ύστερα από διαταγή του έπαρχου."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νίκων ο «Μετανοεῖτε»",
|
||
"short": "Όσιος Νίκων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νίκων γεννήθηκε μεταξύ των ετών 920 - 925 μ.Χ. Καταγόταν από τον Πολεμωνιακό Πόντο (Αρμενία) και ήταν γιος μεγιστάνα.Νέος ακόμα άφησε το πατρικό του σπίτι και μόνασε. Επειδή δε τον διέκρινε Ιερός ζήλος και μεγάλο χάρισμα διδακτικότητας, γύρισε όλη την Ανατολή σαν απεσταλμένος της Μονής του κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και επαναλάμβανε τη φωνή, που αντήχησε πρώτα στην έρημο της Ιουδαίας και κοντά στις όχθες του Ιορδάνη: «Μετανοεῖτε».Κατόπιν ο όσιος Νικών πήγε στην Κρήτη, όπου παρέμεινε διδάσκοντας για 20 χρόνια. Από κει πήγε στην Πελοπόννησο, όπου κατέληξε στην πόλη των Λακώνων. Εκεί κήρυξε, έκανε διάφορα θαύματα και έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Η ηθική επιρροή του στους κατοίκους, υπήρξε μεγάλη. Και στη χώρα αυτή, που αγάπησε περισσότερο και από την πατρίδα του, άφησε την τελευταία του πνοή το έτος 998 μ.Χ.Αξίζει τέλος να σημειώσουμε ότι ο Όσιος Νίκων επισκέφτηκε και την Εύβοια. Εκεί ασχολήθηκε, όπως έπραττε παντού, με το κήρυγμα. Έλαβε αφορμή από το φαινόμενο της παλίρροιας και μίλησε «Περί της ρευστότητας και μεταβλητότητας του εγκοσμίου βίου και περί των ασταθών τρόπων των ακαταστάτων ανθρώπων». Τόπος από όπου εκήρυττε ήταν το υψηλό φρούριο του Ευρίπου (Χαλκίδος). Θαυματούργησε σώζοντας ένα παιδί που έπεσε από ψηλά από το φρούριο. Όλοι νόμιζαν ότι σκοτώθηκε. Όταν συνήλθε το παιδί είπε: Δεν σκοτώθηκα γιατί με κράτησε αυτός ο μοναχός που λέει «Μετανοείτε». Επίσης θεράπευσε μία δαιμονόπληκτη γυναίκα για τη θεραπεία της οποίας προσευχήθηκε δημόσια με τη συμμετοχή του λαού."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας από τη Χίο",
|
||
"short": "Άγιος Γεώργιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στη Χίο. Ο πατέρας του ονομαζόταν Παρασκευάς, η δε μητέρα του Αγγερού.Σε ηλικία 18 μηνών, ορφανός από μητέρα, παραδόθηκε από τον πατέρα του να τον αναθρέψει η μητριά του. Σε παιδική ηλικία οι γονείς, παρέδωσαν τον Γεώργιο σε κάποιο λεπτουργό, Βισσετζή ονομαζόμενο, για να του μάθει την τέχνη του. Όταν κάποτε με το αφεντικό του ήλθε στα Ψαρά, για να φιλοτεχνήσουν το τέμπλο του ναού του Αγίου Νικολάου, ο Γεώργιος έφυγε με ορισμένους νέους στην Καβάλα. Εκεί συνελήφθη να κλέβει από έναν κήπο και παραδόθηκε στον κριτή. Για ν' αποφύγει την τιμωρία δέχτηκε τον Ισλαμισμό, περιτμήθηκε και ονομάστηκε Αχμέτ.Σε ηλικία 10 χρονών, επέστρεψε στη Χίο κλαίγοντας και ομολογώντας τον Χριστό. Ο πατέρας του για να τον προφυλάξει τον μετέφερε σ' ένα κτήμα του στις Κυδωνιές.Αργότερα, 22 χρονών, αρραβωνιάστηκε και ο αδελφός της μνηστής του, επειδή είχε μαζί του χρηματικές διαφορές, τον πρόδωσε στον Τούρκο διοικητή, ότι ενώ έγινε Μουσουλμάνος επανήλθε στον Χριστιανισμό. Βασανίστηκε σκληρά και αφού μέσα στη φυλακή κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 1807 μ.Χ. του έκοψαν - με μαρτυρικό τρόπο - το κεφάλι λίγο-λίγο. Έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου, από τον αθλοθέτη Χριστό."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"0": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
},
|
||
"1": {
|
||
"LITURGY/0": {
|
||
"text": ""
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ακάκιος «ὁ ἐν τῇ Κλίμακι»",
|
||
"short": "Όσιος Ακάκιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Ακάκιος αναφέρεται από τον Άγιο Ιωάννη, που συνέγραψε την Κλίμακα (βλέπε 30 Μαρτίου).Μόνασε στη Μικρά Ασία (στο Μοναστήρι Κελλιβάρα του όρους Λάτρου) και διακρίθηκε για την ανεξάντλητη υπομονή του. Έλεγε μάλιστα: «πλανώνται όσοι νομίζουν ότι δεν θυμώνω ποτέ. Θυμώνω, αλλά κατά των δύο μεγαλυτέρων εχθρών. Ο ένας είναι ο Σατανάς, τον άλλο περιττό να σας τον πω» και έδειχνε τον εαυτό του.Στο Μοναστήρι είχε πολύ δύστροπο προϊστάμενο, αλλά απέναντι του ο Ακάκιος δεν έλεγε το παραμικρό. Ο ηγούμενος τον κακοποιούσε και ο Ακάκιος τον αγαπούσε, όμως τον έθλιβε το γεγονός ότι κινδύνευε η σωτηρία του ηγουμένου του από την όλη διαγωγή του.Ο Ακάκιος πέθανε νέος, έχοντας παροιμιώδη υπομονή και ζωντανή ελπίδα στον Θεό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Προκόπιος ο Πέρσης",
|
||
"short": "Άγιος Προκόπιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Προκόπιος ο Πέρσης είναι άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Από την Ακολουθία του στον Παρισινό Κώδικα 259φ. 229α, μαθαίνουμε ότι ήλεγξε την πλάνη των ειδώλων και υπέστη μαρτυρικό θάνατο μετά από πολλά και διάφορα βασανιστήρια."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πέτρος επίσκοπος Ιεροσολύμων",
|
||
"short": "Άγιος Πέτρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πέτρος επίσκοπος Ιεροσολύμων είναι άγνωστος στους Συναξαριστές. Η μνήμη του αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο σ. 119, έκδοση Αρχιμανδρίτη Καλλίστου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11260695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Χαιρέμων",
|
||
"short": "Όσιος Χαιρέμων"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Χαιρέμων δεν αναφέρεται από τα Μηναία και τον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Αναφέρεται όμως την ήμερα αυτή από τον Παρισινό Κώδικα 1621 με σύντομο υπόμνημα, που λέει, ότι έζησε με αγνότητα και σωφροσύνη. Επίσης η ζωή του μέσα στην έρημο ήταν ασκητικότατη και έτσι απεβίωσε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11264596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας",
|
||
"short": "Όσιος Στυλιανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Στυλιανός ήταν γιος πλουσίων γονέων (που μάλλον γεννήθηκε στην Παφλαγονία, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, διότι εκεί φυλασσόταν και ιερό λείψανο του), διδάχτηκε νωρίς απ' αυτούς να είναι εγκρατής και να θεωρεί το χρήμα μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων.Αφού έτσι ανατράφηκε, και οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε σαν ασκητής στην έρημο. Εκεί γνωρίστηκε με άλλους ασκητές, που ζούσε μαζί τους με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια. Δεν λύπησε ποτέ κανένα, μεγάλη του χαρά μάλιστα, ήταν να επαναφέρει τη γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές. Η φήμη της θαυμαστής ασκητικής του ζωής έφθασε μέχρι τις πόλεις, και πολλοί έτρεχαν να τον βρουν για να ζητήσουν απ' αυτόν τις πνευματικές του οδηγίες.Ο όσιος Στυλιανός, παρά την ερημική ζωή του, έτρεφε στοργή και συμπάθεια προς τα παιδιά, που τόσο αγαπούσε και ο Κύριος. Αν, έλεγε, η ταπεινοφροσύνη αποτελεί θεμέλιο των αρετών, η παιδική ηλικία από τη φύση της είναι περισσότερο ενάρετη, απ' ότι οι μεγαλύτεροι των φιλοσόφων. Πολλές φορές οι γονείς έφεραν προς αυτόν τα παιδιά τους, και τότε η αγαλλίαση του οσίου ήταν πολύ μεγάλη. Ο Θεός βραβεύοντας το Ιερό αυτό αίσθημα του, προίκισε τον όσιο με το χάρισμα να θεραπεύει τα άρρωστα παιδιά και να καθίστα εύτεκνους άτεκνες γυναίκες.Ο Όσιος Στυλιανός κοιμήθηκε πλήρης ήμερων αλλά και αρετών."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε· ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "3"
|
||
},
|
||
"TROPARION/2": {
|
||
"text": "Στήλη ἐμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς ἐκκλησίαςε, Στυλιανέ, ἀνεδείχθης, μακάριε. Τὸν γὰρ σὸν πλοῦτον σκορπίσας τοῖς πένησιν, ἐν οὐρανοῖς ἐκομίσω τὸν ἄφθαρτον, καὶ ἐγκρατείᾳ καὶ πόνοις, πανόλβιε, χάριν εἴληφας νηπίων προστάτης γενόμενος καὶ φύλαξ νεογνῶν ἀπροσμάχητος.",
|
||
"Type": "2",
|
||
"Podoben": "Τὸν γὰρ σὸν πλοῦτον σκορπίσας τοῖς πένησιν, ἐν οὐρανοῖς ἐκομίσω τὸν ἄφθαρτον, καὶ ἐγκρατείᾳ καὶ πόνοις, πανόλβιε, χάριν εἴληφας νηπίων προστάτης γενόμενος καὶ φύλαξ νεογνῶν"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11270100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Πινούφριος",
|
||
"short": "Όσιος Πινούφριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Πινούφριος ήταν μέγας ασκητής στην Αιγυπτιακή έρημο, Ιερέας και ηγούμενος κοινοβίου κοντά στην πόλη Πανεφώ. Επειδή δεν ήθελε τιμές, εγκατέλειψε τη Μονή του και με λαϊκή ενδυμασία κατέφυγε στη Μονή Ταβεννησιωτών και υπηρετούσε όπως ο τελευταίος υπηρέτης. Μετά τρία χρόνια όμως, τον γνώρισε κάποιος μαθητής του και επανήλθε στη Μονή του. Αλλά και πάλι για τους ίδιους λόγους την εγκατέλειψε και πήγε στην Παλαιστίνη και έπειτα ξαναγύρισε στη Μονή του, όπου με πλήρη ταπεινοφροσύνη αφού έζησε απεβίωσε ειρηνικά. Λόγοι του οσίου αυτού, σώζονται στον Ευεργετινό."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11270297": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μωυσής",
|
||
"short": "Όσιος Μωυσής"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Μωυσής είναι άγνωστος στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου και τα έντυπα Μηναία. Η μνήμη του με σύντομο υπόμνημα αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 1621, οπού λέγεται ότι ήταν από την πόλη Φάρα. Σε μικρή ηλικία έγινε μοναχός και έζησε 85 χρόνια ασκούμενος πάνω σ' ένα όρος, μέσα σε μια σπηλιά, με αυστηρή νηστεία και προσευχή. Βάδισε με θεοπρέπεια τον ασκητικό δρόμο και απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11270300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Ναθαναήλ",
|
||
"short": "Όσιος Ναθαναήλ"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ασκητής με τον όποιο ασχολείται ο Παλλάδιος στο Λαυσαϊκό, αφηγούμενος τα παράδοξα της ζωής του. Έζησε 37 χρόνια μέσα στο κελί του, χωρίς να βγει καθόλου, παρά τις παγίδες του δαίμονα να τον αποσπάσει από την καλύβα του. Απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11270595": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης",
|
||
"short": "Όσιος Γρηγόριος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Βλέπε βιογραφικό του σημείωμα στις 6 Απριλίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11280099": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ανδρέας",
|
||
"short": "Άγιος Ανδρέας"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ανδρέας ήταν ασκητής και διέμενε σε κάποιο κελί κοντά στις Βλαχερνές. Επίσης ήταν συναγωνιστής του οσίου Στεφάνου του ομολογητή (βλέπε ίδια ημέρα). Ο Ανδρέας μαρτύρησε υπέρ των αγίων εικόνων, συρόμενος στη γη από τους εικονομάχους μέχρι θανάτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11280199": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Αγία Άννα η Οσιομάρτυς",
|
||
"short": "Αγία Άννα"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Αγία Άννα η Οσιομάρτυς συμμαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Στέφανο τον νέο (βλέπε ίδια ημέρα), για τις άγιες εικόνες, αφού τη χτύπησαν μέχρι θανάτου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11280295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Σύναξη των Αχαιών Αγίων",
|
||
"short": "Σύναξη των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η Κυριακή προ της εορτής του Αγίου Ανδρέου είναι αφιερωμένη στους εν Αχαΐα διαλάμψαντας Αγίους και εορτάζεται με ξεχωριστή λαμπρότητα. Στον χορό των εν Αχαΐα ανήκουν οι:1) Άγιος Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος. Πολιούχος των Πατρών που μαρτύρησε στην Πάτρα περί το 62 μ.Χ. (βλέπε 30 Νοεμβρίου).2) Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής. Εκ των Ο' Αποστόλων. Κήρυξε στην Αχαΐα και σύμφωνα με διάφορες Αγιολογικές πηγές εκεί συνέγραψε το Ευαγγέλιον και τας Πράξεις των Αποστόλων (βλέπε 18 Οκτωβρίου).3) Άγιος Ηρωδίων ο Απόστολος, Επίσκοπος Πατρών. Εκ των Ο' Αποστόλων (βλέπε 10 Nοεμβρίου και 28 Mαρτίου).4) Άγιος Σωσίπατρος ο Απόστολος εξ Αχαΐας. Εκ των Ο' Αποστόλων (βλέπε 29 Απριλίου).5) Άγιος Μύρων ιερομάρτυς εξ Αχαΐας. Μαρτύρησε στην Κύζικο επί Δεκίου (βλέπε 17 Αυγούστου).6) Άγιος Αρτέμιος ο Μεγαλομάρτυς (βλέπε20 Οκτωβρίου).7) Άγιος Ασχόλιος (ή Αχόλιος), Επίσκοπος Θεσσαλονίκης (βλέπε 23 Ιανουαρίου).8) Παύλος ο Πατρεύς, ο Οσιομάρτυς. Ηγούμενος των εν Ραϊθώ μαρτυρησάντων Αγίων Πατέρων (βλέπε 14 Ιανουαρίου).9) Άγιος Αθανάσιος, Επίσκοπος Μεθώνης (βλέπε 10 Δεκεμβρίου).10) Όσιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος (βλέπε 3 Απριλίου).11) Όσιος Ηλίας ο Σικελιώτης (βλέπε 17 Αυγούστου).12) Όσιοι Ηλίας ο Σπηλαιώτης και Αρσένιος (βλέπε 11 Σεπτεμβρίου).13) Όσιος Δανιήλ ο ἐν τῷ κάστρῳ των Πατρών (βλέπε 23 Ιουνίου).14) Αγία Μάρτυς Ολυμπία (βλέπε 11 Μαΐου).15) Όσιος Σάββας ο Βατοπεδινός (βλέπε 15 Ιουνίου).16) Άγιος Ζαχαρίας ο Νεομάρτυς (βλέπε 20 Ιανουαρίου).17) Όσιος Ιωακείμ Νοτενών (βλέπε 3 Ιουλίου).18) Άγιος Παύλος ο Οσιομάρτυρας (βλέπε 22 Μαΐου).19) Άγιοι Αναστασία και Χριστόδουλος και οι συν αυτοίς Νεομάρτυρες. (Τρίτη Διακαινησίμου)."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11280395": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Πέτρος",
|
||
"short": "Άγιος Πέτρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Πέτρος ήταν ασκητής στον Όλυμπο. Φυλακίστηκε από τον Κοπρώνυμο μαζί με τον Στέφανο τον νέο (βλέπε ίδια ημέρα), διότι προσκυνούσε τις άγιες εικόνες. Κατόπιν τον χτύπησαν μέχρι θανάτου και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11280695": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ρωμανός επίσκοπος Μακεδονίας",
|
||
"short": "Άγιος Ρωμανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του δεν αναφέρεται από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου, αλλά ούτε και απ' αυτόν του Delehaye. Βρίσκεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 σαν επίσκοπος Μακεδονίας."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11284596": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Τιμόθεος και Θεόδωρος οι επίσκοποι, Πέτρος, Ιωάννης, Σέργιος, Θεόδωρος και Νικηφόρος, οι Ιερείς, Βασίλειος και Θωμάς οι Διάκονοι, Ιερόθεος, Δανιήλ, Χαρίτων, Σωκράτης, Κομάσιος, Ευσέβιος οι Μοναχοί και Ετιμάσιος",
|
||
"short": "Άγιοι Τιμόθεος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι 'Αγιοι Τιμόθεος, Κομάσιος, Ευσέβιος και Θεόδωρος άφησαν την πατρίδα τους Νίκαια, όταν τον 4ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης υποχρέωνε τους πιστούς Χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα. Κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμειναν λίγο, γιατί οι Έπαρχοι της περιοχής Ουάλης και Φίλιππος, υποχρέωναν και εκείνοι τους πιστούς να γίνουν ειδωλολάτρες.Τότε κατευθύνθηκαν βορειότερα στην Τιβεριούπολη, δηλαδή στη σημερινή Στρώμνιτσα, όπου ελεύθερα έσπερναν στις ψυχές των ανθρώπων το λόγο του Θεού.Ο Τιμόθεος αναδείχτηκε Επίσκοπος της Τιβεριουπόλεως, ο Κομάσιος από στρατιώτης έγινε μοναχός και ο Ευσέβιος φώτιζε τους πλανεμένους με τα έργα της φιλανθρωπίας. Ο Θεόδωρος πήρε και αυτός το αξίωμα του Επισκόπου και αξιώθηκε να συμμετάσχει στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο ανάμεσα στους 318 θεοφόρους Πατέρες.Οι τέσσερις πατέρες με ένθεο ζήλο και αυταπάρνηση εργάζονταν για τη διάδοση της αληθείας και πρόκοπταν ολοένα και περισσότερο στην αρετή."
|
||
},
|
||
"services": {
|
||
"LITURGY": {
|
||
"TROPARION/1": {
|
||
"text": "Μέγα καύχημα η Τιβερίων και οχύρωμα τους Ιεράρχας Ιερείς τε και Λευϊτας κατέχουσα, των γαρ ειδώλων την πλάνην ελέγξαντες των ασεβούντων νικηταί ανεδείχθησαν, ούτοι δαιμόνων αποσοβούντες τας φάλαγγας, ρώσιν δωρούνται πιστοίς οι Πεντεκαίδεκα.",
|
||
"Type": "1",
|
||
"Tone": "3"
|
||
}
|
||
}
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Διονύσιος επίσκοπος Κορίνθου",
|
||
"short": "Άγιος Διονύσιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Διονύσιος, ήταν επίσκοπος Κορίνθου και έζησε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (περί το 160 μ.Χ.) στην εποχή του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Κατά τον Μελέτιο ο Διονύσιος αυτός, ήταν άνδρας λόγιος, πολυμαθής και θεοσεβής. Μεριμνούσε όχι μόνο για το ποίμνιό του, αλλά και για τις άλλες εκκλησίες με τις οποίες επικοινωνούσε με επιστολές. Αυτή την επικοινωνία ο ιστορικός Ευσέβιος τη χαρακτηρίζει ως θεία διδασκαλία. Λέγεται ότι μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Πιτυρούν",
|
||
"short": "Όσιος Πιτυρούν"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Πιτυρούν έκανε μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου (βλέπε 17 Ιανουαρίου) και πήρε από τις αρετές και τα χαρίσματα εκείνου, η δε εγκράτεια του εικονίζεται κατά τον αυστηρότατο ασκητισμό. Πολλές φορές έμεινε νηστικός εντελώς, χωρίς καθόλου να ζημιωθεί η υγεία του ή να ελαττωθεί η πνευματική αντοχή του και η προθυμία του. Συχνά έλεγαν οι μοναχοί για οράματα, που εμφανίζονταν σ' αυτούς οι δαίμονες. Εκείνος τότε έλεγε: «εγώ φοβάμαι περισσότερα τα δαιμόνια, πού φωλιάζουν την υπερηφάνεια, τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και άλλα παρόμοια πάθη. Αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα δαιμόνια και πρέπει μεγάλη προσοχή προς αυτά». Ο όσιος Πιτυρούν απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Μάρκος",
|
||
"short": "Όσιος Μάρκος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Η μνήμη του αναφέρεται στον Συναξαριστή Delehaye με σύντομο υπόμνημα. Αυτός εγκατέλειψε γυναίκα, παιδιά και συγγενείς, και έγινε μοναχός. Γύριζε την έρημο, τις πόλεις και τα χωριά, για να καταλήξει στην Αίγυπτο, όπου βρέθηκε νεκρός σε κάποιο ναό, φέροντας επάνω του βαρεία σίδερα. Όταν το είδε αυτό ο κόσμος, θαύμασε για την ασκητικότητά του. Έτσι κατασκεύασαν ξύλινη θήκη, όπου έβαλαν μέσα το σώμα του, μαζί με τα σίδερα πού έφερε όταν ζούσε."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης",
|
||
"short": "Όσιος Νικόλαος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Νικόλαος ήταν Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης και απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290500": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ουρβανός επίσκοπος Μακεδονίας",
|
||
"short": "Άγιος Ουρβανός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ουρβανός απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11290795": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Όσιος Παγκόσμιος",
|
||
"short": "Όσιος Παγκόσμιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Όσιος Παγκόσμιος απεβίωσε ειρηνικά."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11291100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φαίδρος",
|
||
"short": "Άγιος Φαίδρος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Φαίδρος θανατώθηκε μαρτυρικά, αφού έχυσαν επάνω του καυτή ρητίνη."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11291200": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ιωάννης ο Ιερομάρτυρας, «ὁ ἐν Περσίδι»",
|
||
"short": "Άγιος Ιωάννης"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Σε πολλά Μηνολόγια ο Ιωάννης αυτός αναφέρεται ότι καταγόταν από την πόλη της Δαμασκού και μαρτύρησε στην Περσία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11291295": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Ανάμνηση των Εγκαινίων του Ιερού Ναού των Αγίων Μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου",
|
||
"short": "Ανάμνηση των"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11291300": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιοι Έξι Μάρτυρες",
|
||
"short": "Άγιοι Έξι Μάρτυρες"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Οι Άγιοι Έξι Μάρτυρες είναι άγνωστο που και πότε μαρτύρησαν. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν τους καταδίωκαν, άνοιξε μια πέτρα και μπήκαν στο εσωτερικό της."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11291400": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Ουαλερίνος",
|
||
"short": "Άγιος Ουαλερίνος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Ουαλερίνος (ή Ουαλεριανός) μαρτύρησε δια ξίφους."
|
||
}
|
||
},
|
||
"11300000": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Φρουμέντιος αρχιεπίσκοπος Αβησσυνίας",
|
||
"short": "Άγιος Φρουμέντιος"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Στα χρόνια του μεγάλου Κωνσταντίνου (330 μ.Χ.), κάποιος φιλόσοφος από την Τύρο, που ονομαζόταν Φρουμέντιος, πήγε στην Αβησσυνία (Αιθιοπία) για να συλλέξει ιστορικά στοιχεία γι' αυτή τη χώρα. Έγινε γνωστός στη βασιλική αυλή για τη λογιότητά του και διορίστηκε σε ανώτερη διοικητική θέση.Τη θέση και την επιρροή του, χρησιμοποίησε για την έναρξη διάδοσης του χριστιανισμού. Κατόπιν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου ανακοίνωσε στον τότε αρχιεπίσκοπο Μέγα Αθανάσιο, ότι μια πιο συστηματική χριστιανική εργασία σ' αυτή τη χώρα θα είχε αποτελέσματα καρποφόρα. Ο Μέγας Αθανάσιος συμφώνησε και του ανέθεσε την Ιεραποστολή εκείνη, αφού τον χειροτόνησε επίσκοπο (το έτος 341 μ.Χ.) με τον τίτλο «Ἀξώμης». Και η Ιεραποστολή εκείνη, με βοηθό του Φρουμεντίου τον Αιδέσιο, έφερε πράγματι αρκετή καρποφορία."
|
||
}
|
||
},
|
||
"111130100": {
|
||
"name": {
|
||
"nominative": "Άγιος Δαμασκηνός ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Κωνσταντινουπολίτης",
|
||
"short": "Άγιος Δαμασκηνός"
|
||
},
|
||
"life": {
|
||
"id": "",
|
||
"copyright": "saint.gr",
|
||
"text": "Ο Άγιος Δαμασκηνός καταγόταν από τον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης και ονομαζόταν Διαμαντής. Οι γονείς του, ευσεβείς χριστιανοί, ονομάζονταν Κυριάκος και Κυριακή.Ο Διαμαντής σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός. Και για να αποφύγει την οργή των Τούρκων, για κάποιο του παράπτωμα, αναγκάστηκε να ασπαστεί τον ισλαμισμό. Αργότερα όμως μετανόησε και πήγε στο Άγιον Όρος.Εκεί, στο Μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας, έγινε μοναχός με το όνομα Δαμασκηνός και ασκήθηκε στην αρετή για 12 χρόνια. Τον κατέλαβε όμως ο πόθος του μαρτυρίου και μαζί με τον απερχόμενο από τη Λαύρα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονύσιο, ήλθε στη Βασιλεύουσα. Εκεί δημόσια κήρυττε τον Χριστό και προέτρεπε τους μουσουλμάνους ν' αρνηθούν τον Μωάμεθ.Οι Τούρκοι τον πέρασαν για τρελό και στην αρχή δεν του έδωσαν σημασία. Αλλά ο Δαμασκηνός με τα κηρύγματα του έγινε τόσο προκλητικός στους Τούρκους, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν και αφού σκληρά τον βασάνισαν, τον αποκεφάλισαν μπροστά στην πόρτα του Πατριαρχείου στις 13 Νοεμβρίου 1681 μ.Χ. Το λείψανο του ενταφιάσθηκε στο ναό της Θεοτόκου, στη νήσο Χάλκη. Ο ηγούμενος Μακάριος του μοναστηριού του Μαύρου Μόλου αγόρασε και φύλαξε τις πόρτες του εργαστηρίου απέναντι στην είσοδο του Πατριαρχείου, που είχαν βαφτεί με το αίμα του μάρτυρα."
|
||
}
|
||
}
|
||
} |