enrich ru lives with Chetyi-Minei texts and track static data
This commit is contained in:
catarrh committed
1 parent
69fd5b7460
commit
7dde2168d1
6512 files changed
+1448065
-5
No files matched your search
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,156 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verba Amos, qui fuit in pastoribus de Thecue, quæ vidit super Israël in diebus Oziæ, regis Juda, et in diebus Jeroboam, filii Joas, regis Israël, ante duos annos terræmotus.
|
||||
2| Et dixit : Dominus de Sion rugiet, et de Jerusalem dabit vocem suam ; et luxerunt speciosa pastorum, et exsiccatus est vertex Carmeli.
|
||||
3| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Damasci, et super quatuor non convertam eum, eo quod trituraverint in plaustris ferreis Galaad.
|
||||
4| Et mittam ignem in domum Azaël, et devorabit domos Benadad.
|
||||
5| Et conteram vectem Damasci : et disperdam habitatorem de campo idoli, et tenentem sceptrum de domo voluptatis : et transferetur populus Syriæ Cyrenen, dicit Dominus.
|
||||
6| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Gazæ, et super quatuor non convertam eum, eo quod transtulerint captivitatem perfectam, ut concluderent eam in Idumæa.
|
||||
7| Et mittam ignem in murum Gazæ, et devorabit ædes ejus.
|
||||
8| Et disperdam habitatorem de Azoto, et tenentem sceptrum de Ascalone : et convertam manum meam super Accaron, et peribunt reliqui Philisthinorum, dicit Dominus Deus.
|
||||
9| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Tyri, et super quatuor non convertam eum, eo quod concluserint captivitatem perfectam in Idumæa, et non sint recordati fœderis fratrum.
|
||||
10| Et mittam ignem in murum Tyri, et devorabit ædes ejus.
|
||||
11| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Edom, et super quatuor non convertam eum, eo quod persecutus sit in gladio fratrem suum, et violaverit misericordiam ejus, et tenuerit ultra furorem suum, et indignationem suam servaverit usque in finem.
|
||||
12| Mittam ignem in Theman, et devorabit ædes Bosræ.
|
||||
13| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus filiorum Ammon, et super quatuor non convertam eum, eo quod dissecuerit prægnantes Galaad ad dilatandum terminum suum.
|
||||
14| Et succendam ignem in muro Rabba, et devorabit ædes ejus in ululatu in die belli, et in turbine in die commotionis.
|
||||
15| Et ibit Melchom in captivitatem, ipse et principes ejus simul, dicit Dominus.
|
||||
#2
|
||||
1| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Moab, et super quatuor non convertam eum, eo quod incenderit ossa regis Idumææ usque ad cinerem.
|
||||
2| Et mittam ignem in Moab, et devorabit ædes Carioth : et morietur in sonitu Moab, in clangore tubæ.
|
||||
3| Et disperdam judicem de medio ejus, et omnes principes ejus interficiam cum eo, dicit Dominus.
|
||||
4| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Juda, et super quatuor non convertam eum, eo quod abjecerit legem Domini et mandata ejus non custodierit : deceperant enim eos idola sua, post quæ abierant patres eorum.
|
||||
5| Et mittam ignem in Juda, et devorabit ædes Jerusalem.
|
||||
6| Hæc dicit Dominus : Super tribus sceleribus Israël, et super quatuor non convertam eum, pro eo quod vendiderit pro argento justum, et pauperem pro calceamentis.
|
||||
7| Qui conterunt super pulverem terræ capita pauperum, et viam humilium declinant : et filius ac pater ejus ierunt ad puellam, ut violarent nomen sanctum meum.
|
||||
8| Et super vestimentis pignoratis accubuerunt juxta omne altare, et vinum damnatorum bibebant in domo Dei sui.
|
||||
9| Ego autem exterminavi Amorrhæum a facie eorum, cujus altitudo, cedrorum altitudo ejus, et fortis ipse quasi quercus ; et contrivi fructum ejus desuper, et radices ejus subter.
|
||||
10| Ego sum qui ascendere vos feci de terra ægypti, et duxi vos in deserto quadraginta annis, ut possideretis terram Amorrhæi.
|
||||
11| Et suscitavi de filiis vestris in prophetas, et de juvenibus vestris nazaræos. Numquid non ita est, filii Israël ? dicit Dominus.
|
||||
12| Et propinabitis nazaræis vinum, et prophetis mandabitis, dicentes : Ne prophetetis.
|
||||
13| Ecce ego stridebo subter vos, sicut stridet plaustrum onustum fœno.
|
||||
14| Et peribit fuga a veloce, et fortis non obtinebit virtutem suam, et robustus non salvabit animam suam :
|
||||
15| et tenens arcum non stabit, et velox pedibus suis non salvabitur, et ascensor equi non salvabit animam suam :
|
||||
16| et robustus corde inter fortes nudus fugiet in illa die, dicit Dominus.
|
||||
#3
|
||||
1| Audite verbum quod locutus est Dominus super vos, filii Israël, super omnem cognationem quam eduxi de terra ægypti, dicens :
|
||||
2| Tantummodo vos cognovi ex omnibus cognationibus terræ ; idcirco visitabo super vos omnes iniquitates vestras.
|
||||
3| Numquid ambulabunt duo pariter, nisi convenerit eis ?
|
||||
4| numquid rugiet leo in saltu, nisi habuerit prædam ? numquid dabit catulus leonis vocem de cubili suo, nisi aliquid apprehenderit ?
|
||||
5| numquid cadet avis in laqueum terræ absque aucupe ? numquid auferetur laqueus de terra antequam quid ceperit ?
|
||||
6| si clanget tuba in civitate, et populus non expavescet ? si erit malum in civitate, quod Dominus non fecerit ?
|
||||
7| Quia non facit Dominus Deus verbum, nisi revelaverit secretum suum ad servos suos prophetas.
|
||||
8| Leo rugiet, quis non timebit ? Dominus Deus locutus est, quis non prophetabit ?
|
||||
9| Auditum facite in ædibus Azoti, et in ædibus terræ ægypti, et dicite : Congregamini super montes Samariæ, et videte insanias multas in medio ejus, et calumniam patientes in penetralibus ejus.
|
||||
10| Et nescierunt facere rectum, dicit Dominus, thesaurizantes iniquitatem et rapinas in ædibus suis.
|
||||
11| Propterea hæc dicit Dominus Deus : Tribulabitur et circuietur terra : et detrahetur ex te fortitudo tua, et diripientur ædes tuæ.
|
||||
12| Hæc dicit Dominus : Quomodo si eruat pastor de ore leonis duo crura, aut extremum auriculæ, sic eruentur filii Israël, qui habitant in Samaria in plaga lectuli, et in Damasci grabato.
|
||||
13| Audite, et contestamini in domo Jacob, dicit Dominus Deus exercituum ;
|
||||
14| quia in die cum visitare cœpero prævaricationes Israël, super eum visitabo, et super altaria Bethel ; et amputabuntur cornua altaris, et cadent in terram.
|
||||
15| Et percutiam domum hiemalem cum domo æstiva, et peribunt domus eburneæ, et dissipabuntur ædes multæ, dicit Dominus.
|
||||
#4
|
||||
1| Audite verbum hoc, vaccæ pingues, quæ estis in monte Samariæ, quæ calumniam facitis egenis et confringitis pauperes ; quæ dicitis dominis vestris : Afferte, et bibemus.
|
||||
2| Juravit Dominus Deus in sancto suo, quia ecce dies venient super vos, et levabunt vos in contis, et reliquias vestras in ollis ferventibus.
|
||||
3| Et per aperturas exibitis altera contra alteram, et projiciemini in Armon, dicit Dominus.
|
||||
4| Venite ad Bethel, et impie agite ; ad Galgalam, et multiplicate prævaricationem : et afferte mane victimas vestras, tribus diebus decimas vestras.
|
||||
5| Et sacrificate de fermentato laudem, et vocate voluntarias oblationes, et annuntiate ; sic enim voluistis, filii Israël, dicit Dominus Deus.
|
||||
6| Unde et ego dedi vobis stuporem dentium in cunctis urbibus vestris, et indigentiam panum in omnibus locis vestris ; et non estis reversi ad me, dicit Dominus.
|
||||
7| Ego quoque prohibui a vobis imbrem, cum adhuc tres menses superessent usque ad messem : et plui super unam civitatem, et super alteram civitatem non plui ; pars una compluta est, et pars super quam non plui, aruit.
|
||||
8| Et venerunt duæ et tres civitates ad unam civitatem ut biberent aquam, et non sunt satiatæ ; et non redistis ad me, dicit Dominus.
|
||||
9| Percussi vos in vento urente, et in aurugine : multitudinem hortorum vestrorum et vinearum vestrarum, oliveta vestra et ficeta vestra comedit eruca : et non redistis ad me, dicit Dominus.
|
||||
10| Misi in vos mortem in via ægypti ; percussi in gladio juvenes vestros, usque ad captivitatem equorum vestrorum, et ascendere feci putredinem castrorum vestrorum in nares vestras : et non redistis ad me, dicit Dominus.
|
||||
11| Subverti vos sicut subvertit Deus Sodomam et Gomorrham, et facti estis quasi torris raptus ab incendio : et non redistis ad me, dicit Dominus.
|
||||
12| Quapropter hæc faciam tibi, Israël : postquam autem hæc fecero tibi, præparare in occursum Dei tui, Israël.
|
||||
13| Quia ecce formans montes, et creans ventum, et annuntians homini eloquium suum, faciens matutinam nebulam, et gradiens super excelsa terræ : Dominus Deus exercituum nomen ejus.
|
||||
#5
|
||||
1| Audite verbum istud, quod ego levo super vos planctum : domus Israël cecidit, et non adjiciet ut resurgat.
|
||||
2| Virgo Israël projecta est in terram suam, non est qui suscitet eam.
|
||||
3| Quia hæc dicit Dominus Deus : Urbs de qua egrediebantur mille, relinquentur in ea centum ; et de qua egrediebantur centum, relinquentur in ea decem in domo Israël.
|
||||
4| Quia hæc dicit Dominus domui Israël : Quærite me, et vivetis.
|
||||
5| Et nolite quærere Bethel, et in Galgalam nolite intrare, et in Bersabee non transibitis, quia Galgala captiva ducetur, et Bethel erit inutilis.
|
||||
6| Quærite Dominum, et vivite (ne forte comburatur ut ignis domus Joseph, et devorabit, et non erit qui extinguat Bethel :
|
||||
7| qui convertitis in absinthium judicium, et justitiam in terra relinquitis) :
|
||||
8| facientem Arcturum et Orionem, et convertentem in mane tenebras, et diem in noctem mutantem ; qui vocat aquas maris, et effundit eas super faciem terræ ; Dominus nomen est ejus :
|
||||
9| qui subridet vastitatem super robustum, et depopulationem super potentem affert.
|
||||
10| Odio habuerunt corripientem in porta, et loquentem perfecte abominati sunt.
|
||||
11| Idcirco, pro eo quod diripiebatis pauperem, et prædam electam tollebatis ab eo, domos quadro lapide ædificabitis, et non habitabitis in eis ; vineas plantabis amantissimas, et non bibetis vinum earum.
|
||||
12| Quia cognovi multa scelera vestra, et fortia peccata vestra : hostes justi, accipientes munus, et pauperes deprimentes in porta.
|
||||
13| Ideo prudens in tempore illo tacebit, quia tempus malum est.
|
||||
14| Quærite bonum, et non malum, ut vivatis ; et erit Dominus Deus exercituum vobiscum, sicut dixistis.
|
||||
15| Odite malum et diligite bonum, et constituite in porta judicium : si forte misereatur Dominus Deus exercituum reliquiis Joseph.
|
||||
16| Propterea hæc dicit Dominus Deus exercituum, dominator : In omnibus plateis planctus ; et in cunctis quæ foris sunt, dicetur : Væ, væ ! et vocabunt agricolam ad luctum, et ad planctum eos qui sciunt plangere.
|
||||
17| Et in omnibus vineis erit planctus, quia pertransibo in medio tui, dicit Dominus.
|
||||
18| Væ desiderantibus diem Domini ! ad quid eam vobis ? Dies Domini ista, tenebræ, et non lux.
|
||||
19| Quomodo si fugiat vir a facie leonis, et occurrat ei ursus ; et ingrediatur domum, et innitatur manu sua super parietem, et mordeat eum coluber.
|
||||
20| Numquid non tenebræ dies Domini, et non lux ; et caligo, et non splendor in ea ?
|
||||
21| Odi, et projeci festivitates vestras, et non capiam odorem cœtuum vestrorum.
|
||||
22| Quod si obtuleritis mihi holocautomata, et munera vestra, non suscipiam ; et vota pinguium vestrorum non respiciam.
|
||||
23| Aufer a me tumultum carminum tuorum ; et cantica lyræ tuæ non audiam.
|
||||
24| Et revelabitur quasi aqua judicium, et justitia quasi torrens fortis.
|
||||
25| Numquid hostias et sacrificium obtulistis mihi in deserto quadraginta annis, domus Israël ?
|
||||
26| et portastis tabernaculum Moloch vestro, et imaginem idolorum vestrorum, sidus dei vestri, quæ fecistis vobis.
|
||||
27| Et migrare vos faciam trans Damascum, dicit Dominus : Deus exercituum nomen ejus.
|
||||
#6
|
||||
1| Væ qui opulenti estis in Sion, et confiditis in monte Samariæ : optimates capita populorum, ingredientes pompatice domum Israël !
|
||||
2| Transite in Chalane, et videte, et ite inde in Emath magnam, et descendite in Geth Palæstinorum, et ad optima quæque regna horum : si latior terminus eorum termino vestro est.
|
||||
3| Qui separati estis in diem malum, et appropinquatis solio iniquitatis ;
|
||||
4| qui dormitis in lectis eburneis, et lascivitis in stratis vestris ; qui comeditis agnum de grege, et vitulos de medio armenti ;
|
||||
5| qui canitis ad vocem psalterii, sicut David putaverunt se habere vasa cantici,
|
||||
6| bibentes vinum in phialis, et optimo unguento delibuti, et nihil patiebantur super contritione Joseph.
|
||||
7| Quapropter nunc migrabunt in capite transmigrantium, et auferetur factio lascivientium.
|
||||
8| Juravit Dominus Deus in anima sua, dicit Dominus Deus exercituum : Detestor ego superbiam Jacob, et domos ejus odi, et tradam civitatem cum habitatoribus suis.
|
||||
9| Quod si reliqui fuerint decem viri in domo una, et ipsi morientur.
|
||||
10| Et tollet eum propinquus suus, et comburet eum, ut efferat ossa de domo ; et dicet ei, qui in penetralibus domus est : Numquid adhuc est penes te ?
|
||||
11| Et respondebit : Finis est. Et dicet ei : Tace, et non recorderis nominis Domini.
|
||||
12| Quia ecce Dominus mandabit, et percutiet domum majorem ruinis, et domum minorem scissionibus.
|
||||
13| Numquid currere queunt in petris equi, aut arari potest in bubalis ? quoniam convertistis in amaritudinem judicium, et fructum justitiæ in absinthium.
|
||||
14| Qui lætamini in nihilo ; qui dicitis : Numquid non in fortitudine nostra assumpsimus nobis cornua ?
|
||||
15| Ecce enim suscitabo super vos, domus Israël, dicit Dominus Deus exercituum, gentem, et conteret vos ab introitu Emath usque ad torrentem deserti.
|
||||
#7
|
||||
1| Hæc ostendit mihi Dominus Deus : et ecce fictor locustæ in principio germinantium serotini imbris, et ecce serotinus post tonsionem regis.
|
||||
2| Et factum est, cum consummasset comedere herbam terræ, dixi : Domine Deus, propitius esto, obsecro ; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est ?
|
||||
3| Misertus est Dominus super hoc : Non erit, dixit Dominus.
|
||||
4| Hæc ostendit mihi Dominus Deus : et ecce vocabat judicium ad ignem Dominus Deus ; et devoravit abyssum multam, et comedit simul partem.
|
||||
5| Et dixi : Domine Deus, quiesce, obsecro ; quis suscitabit Jacob, quia parvulus est ?
|
||||
6| Misertus est Dominus super hoc : Sed et istud non erit, dixit Dominus Deus.
|
||||
7| Hæc ostendit mihi Dominus : et ecce Dominus stans super murum litum, et in manu ejus trulla cæmentarii.
|
||||
8| Et dixit Dominus ad me : Quid tu vides, Amos ? Et dixi : Trullam cæmentarii. Et dixit Dominus : Ecce ego ponam trullam in medio populi mei Israël ; non adjiciam ultra superinducere eum.
|
||||
9| Et demolientur excelsa idoli, et sanctificationes Israël desolabuntur, et consurgam super domum Jeroboam in gladio.
|
||||
10| Et misit Amasias, sacerdos Bethel, ad Jeroboam, regem Israël, dicens : Rebellavit contra te Amos in medio domus Israël ; non poterit terra sustinere universos sermones ejus.
|
||||
11| Hæc enim dicit Amos : In gladio morietur Jeroboam, et Israël captivus migrabit de terra sua.
|
||||
12| Et dixit Amasias ad Amos : Qui vides, gradere : fuge in terram Juda, et comede ibi panem, et prophetabis ibi.
|
||||
13| Et in Bethel non adjicies ultra ut prophetes, quia sanctificatio regis est, et domus regni est.
|
||||
14| Responditque Amos, et dixit ad Amasiam : Non sum propheta, et non sum filius prophetæ : sed armentarius ego sum vellicans sycomoros.
|
||||
15| Et tulit me Dominus cum sequerer gregem, et dixit Dominus ad me : Vade, propheta ad populum meum Israël.
|
||||
16| Et nunc audi verbum Domini : Tu dicis : Non prophetabis super Israël, et non stillabis super domum idoli.
|
||||
17| Propter hoc hæc dicit Dominus : Uxor tua in civitate fornicabitur, et filii tui et filiæ tuæ in gladio cadent, et humus tua funiculo metietur : et tu in terra polluta morieris, et Israël captivus migrabit de terra sua.
|
||||
#8
|
||||
1| Hæc ostendit mihi Dominus Deus : et ecce uncinus pomorum.
|
||||
2| Et dixit : Quid tu vides, Amos ? Et dixi : Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me : Venit finis super populum meum Israël ; non adjiciam ultra ut pertranseam eum.
|
||||
3| Et stridebunt cardines templi in die illa, dicit Dominus Deus : multi morientur ; in omni loco projicietur silentium.
|
||||
4| Audite hoc, qui conteritis pauperem, et deficere facitis egenos terræ,
|
||||
5| dicentes : Quando transibit mensis, et venundabimus merces ? et sabbatum, et aperiemus frumentum, ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum, et supponamus stateras dolosas,
|
||||
6| ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis, et quisquilias frumenti vendamus ?
|
||||
7| Juravit Dominus in superbiam Jacob : Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.
|
||||
8| Numquid super isto non commovebitur terra, et lugebit omnis habitator ejus, et ascendet quasi fluvius universus, et ejicicetur, et defluet, quasi rivus ægypti ?
|
||||
9| Et erit in die illa, dicit Dominus Deus : occidet sol in meridie, et tenebrescere faciam terram in die luminis :
|
||||
10| et convertam festivitates vestras in luctum, et omnia cantica vestra in planctum, et inducam super omne dorsum vestrum saccum, et super omne caput calvitium : et ponam eam quasi luctum unigeniti, et novissima ejus quasi diem amarum.
|
||||
11| Ecce dies veniunt, dicet Dominus, et mittam famem in terram : non famem panis, neque sitim aquæ, sed audiendi verbum Domini.
|
||||
12| Et commovebuntur a mari usque ad mare, et ab aquilone usque ad orientem : circuibunt quærentes verbum Domini, et non invenient.
|
||||
13| In die illa deficient virgines pulchræ et adolescentes in siti,
|
||||
14| qui jurant in delicto Samariæ, et dicunt : Vivit Deus tuus, Dan, et vivit via Bersabee ; et cadent, et non resurgent ultra.
|
||||
#9
|
||||
1| Vidi Dominum stantem super altare, et dixit : Percute cardinem, et commoveantur superliminaria : avaritia enim in capite omnium, et novissimum eorum in gladio interficiam ; non erit fuga eis. Fugient, et non salvabitur ex eis qui fugerit.
|
||||
2| Si descenderint usque ad infernum, inde manus mea educet eos ; et si ascenderint usque in cælum, inde detraham eos.
|
||||
3| Et si absconditi fuerint in vertice Carmeli, inde scrutans auferam eos ; et si celaverint se ab oculis meis in profundo maris, ibi mandabo serpenti, et mordebit eos.
|
||||
4| Et si abierint in captivitatem coram inimicis suis, ibi mandabo gladio, et occidet eos : et ponam oculos meos super eos in malum, et non in bonum.
|
||||
5| Et Dominus Deus exercituum, qui tangit terram, et tabescet, et lugebunt omnes habitantes in ea : et ascendet sicut rivus omnis, et defluet sicut fluvius ægypti.
|
||||
6| Qui ædificat in cælo ascensionem suam, et fasciculum suum super terram fundavit ; qui vocat aquas maris, et effundit eas super faciem terræ : Dominus nomen ejus.
|
||||
7| Numquid non ut filii æthiopum vos estis mihi, filii Israël ? ait Dominus. Numquid non Israël ascendere feci de terra ægypti, et Palæstinos de Cappadocia, et Syros de Cyrene ?
|
||||
8| Ecce oculi Domini Dei super regnum peccans : et conteram illud a facie terræ ; verumtamen conterens non conteram domum Jacob, dicit Dominus.
|
||||
9| Ecce enim mandabo ego, et concutiam in omnibus gentibus domum Israël, sicut concutitur triticum in cribro, et non cadet lapillus super terram.
|
||||
10| In gladio morientur omnes peccatores populi mei, qui dicunt : Non appropinquabit, et non veniet super nos malum.
|
||||
11| In die illa suscitabo tabernaculum David, quod cecidit : et reædificabo aperturas murorum ejus, et ea quæ corruerant instaurabo : et reædificabo illud sicut in diebus antiquis,
|
||||
12| ut possideant reliquias Idumææ, et omnes nationes : eo quod invocatum sit nomen meum super eos, dicit Dominus faciens hæc.
|
||||
13| Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et comprehendet arator messorem, et calcator uvæ mittentem semen : et stillabunt montes dulcedinem, et omnes colli culti erunt.
|
||||
14| Et convertam captivitatem populi mei Israël ; et ædificabunt civitates desertas, et inhabitabunt ; et plantabunt vineas, et bibent vinum earum, et facient hortos, et comedent fructus eorum.
|
||||
15| Et plantabo eos super humum suam, et non evellam eos ultra de terra sua, quam dedi eis, dicit Dominus Deus tuus.
|
||||
@@ -0,0 +1,427 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Apocalypsis Jesu Christi, quam dedit illi Deus palam facere servis suis, quæ oportet fieri cito : et significavit, mittens per angelum suum servo suo Joanni,
|
||||
2| qui testimonium perhibuit verbo Dei, et testimonium Jesu Christi, quæcumque vidit.
|
||||
3| Beatus qui legit, et audit verba prophetiæ hujus, et servat ea, quæ in ea scripta sunt : tempus enim prope est.
|
||||
4| Joannes septem ecclesiis, quæ sunt in Asia. Gratia vobis, et pax ab eo, qui est, et qui erat, et qui venturus est : et a septem spiritibus qui in conspectu throni ejus sunt :
|
||||
5| et a Jesu Christo, qui est testis fidelis, primogenitus mortuorum, et princeps regum terræ, qui dilexit nos, et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo,
|
||||
6| et fecit nos regnum, et sacerdotes Deo et Patri suo : ipsi gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
7| Ecce venit cum nubibus, et videbit eum omnis oculus, et qui eum pupugerunt. Et plangent se super eum omnes tribus terræ. Etiam : amen.
|
||||
8| Ego sum alpha et omega, principium et finis, dicit Dominus Deus : qui est, et qui erat, et qui venturus est, omnipotens.
|
||||
9| Ego Joannes frater vester, et particeps in tribulatione, et regno, et patientia in Christo Jesu : fui in insula, quæ appellatur Patmos, propter verbum Dei, et testimonium Jesu :
|
||||
10| fui in spiritu in dominica die, et audivi post me vocem magnam tamquam tubæ,
|
||||
11| dicentis : Quod vides, scribe in libro : et mitte septem ecclesiis, quæ sunt in Asia, Epheso, et Smyrnæ, et Pergamo, et Thyatiræ, et Sardis, et Philadelphiæ, et Laodiciæ.
|
||||
12| Et conversus sum ut viderem vocem, quæ loquebatur mecum : et conversus vidi septem candelabra aurea :
|
||||
13| et in medio septem candelabrorum aureorum, similem Filio hominis vestitum podere, et præcinctum ad mamillas zona aurea :
|
||||
14| caput autem ejus, et capilli erant candidi tamquam lana alba, et tamquam nix, et oculi ejus tamquam flamma ignis :
|
||||
15| et pedes ejus similes auricalco, sicut in camino ardenti, et vox illius tamquam vox aquarum multarum :
|
||||
16| et habebat in dextera sua stellas septem : et de ore ejus gladius utraque parte acutus exibat : et facies ejus sicut sol lucet in virtute sua.
|
||||
17| Et cum vidissem eum, cecidi ad pedes ejus tamquam mortuus. Et posuit dexteram suam super me, dicens : Noli timere : ego sum primus, et novissimus,
|
||||
18| et vivus, et fui mortuus, et ecce sum vivens in sæcula sæculorum : et habeo claves mortis, et inferni.
|
||||
19| Scribe ergo quæ vidisti, et quæ sunt, et quæ oportet fieri post hæc.
|
||||
20| Sacramentum septem stellarum, quas vidisti in dextera mea, et septem candelabra aurea : septem stellæ, angeli sunt septem ecclesiarum : et candelabra septem, septem ecclesiæ sunt.
|
||||
#2
|
||||
1| Angelo Ephesi ecclesiæ scribe : Hæc dicit, qui tenet septem stellas in dextera sua, qui ambulat in medio septem candelabrorum aureorum :
|
||||
2| Scio opera tua, et laborem, et patientiam tuam, et quia non potes sustinere malos : et tentasti eos, qui se dicunt apostolos esse, et non sunt : et invenisti eos mendaces :
|
||||
3| et patientiam habes, et sustinuisti propter nomen meum, et non defecisti.
|
||||
4| Sed habeo adversum te, quod caritatem tuam primam reliquisti.
|
||||
5| Memor esto itaque unde excideris : et age pœnitentiam, et prima opera fac : sin autem, venio tibi, et movebo candelabrum tuum de loco suo, nisi pœnitentiam egeris.
|
||||
6| Sed hoc habes, quia odisti facta Nicolaitarum, quæ et ego odi.
|
||||
7| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Vincenti dabo edere de ligno vitæ, quod est in paradiso Dei mei.
|
||||
8| Et angelo Smyrnæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit primus, et novissimus, qui fuit mortuus, et vivit :
|
||||
9| Scio tribulationem tuam, et paupertatem tuam, sed dives es : et blasphemaris ab his, qui se dicunt Judæos esse, et non sunt, sed sunt synagoga Satanæ.
|
||||
10| Nihil horum timeas quæ passurus es. Ecce missurus est diabolus aliquos ex vobis in carcerem ut tentemini : et habebitis tribulationem diebus decem. Esto fidelis usque ad mortem, et dabo tibi coronam vitæ.
|
||||
11| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Qui vicerit, non lædetur a morte secunda.
|
||||
12| Et angelo Pergami ecclesiæ scribe : Hæc dicit qui habet rhomphæam utraque parte acutam :
|
||||
13| Scio ubi habitas, ubi sedes est Satanæ : et tenes nomen meum, et non negasti fidem meam. Et in diebus illis Antipas testis meus fidelis, qui occisus est apud vos ubi Satanas habitat.
|
||||
14| Sed habeo adversus te pauca : quia habes illic tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balac mittere scandalum coram filiis Israël, edere, et fornicari :
|
||||
15| ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum.
|
||||
16| Similiter pœnitentiam age : si quominus veniam tibi cito, et pugnabo cum illis in gladio oris mei.
|
||||
17| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Vincenti dabo manna absconditum, et dabo illi calculum candidum : et in calculo nomen novum scriptum, quod nemo scit, nisi qui accipit.
|
||||
18| Et angelo Thyatiræ ecclesiæ scribe : Hæc dicit Filius Dei, qui habet oculos tamquam flammam ignis, et pedes ejus similes auricalco :
|
||||
19| Novi opera tua, et fidem, et caritatem tuam, et ministerium, et patientiam tuam, et opera tua novissima plura prioribus.
|
||||
20| Sed habeo adversus te pauca : quia permittis mulierem Jezabel, quæ se dicit propheten, docere, et seducere servos meos, fornicari, et manducare de idolothytis.
|
||||
21| Et dedi illi tempus ut pœnitentiam ageret : et non vult pœnitere a fornicatione sua.
|
||||
22| Ecce mittam eam in lectum : et qui mœchantur cum ea, in tribulatione maxima erunt, nisi pœnitentiam ab operibus suis egerint.
|
||||
23| Et filios ejus interficiam in morte, et scient omnes ecclesiæ, quia ego sum scrutans renes, et corda : et dabo unicuique vestrum secundum opera sua. Vobis autem dico,
|
||||
24| et ceteris qui Thyatiræ estis : quicumque non habent doctrinam hanc, et qui non cognoverunt altitudines Satanæ, quemadmodum dicunt, non mittam super vos aliud pondus :
|
||||
25| tamen id quod habetis, tenete donec veniam.
|
||||
26| Et qui vicerit, et custodierit usque in finem opera mea, dabo illi potestatem super gentes,
|
||||
27| et reget eas in virga ferrea, et tamquam vas figuli confringentur,
|
||||
28| sicut et ego accepi a Patre meo : et dabo illi stellam matutinam.
|
||||
29| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
|
||||
#3
|
||||
1| Et angelo ecclesiæ Sardis scribe : Hæc dicit qui habet septem spiritus Dei, et septem stellas : Scio opera tua, quia nomen habes quod vivas, et mortuus es.
|
||||
2| Esto vigilans, et confirma cetera, quæ moritura erant. Non enim invenio opera tua plena coram Deo meo.
|
||||
3| In mente ergo habe qualiter acceperis, et audieris, et serva, et pœnitentiam age. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te tamquam fur et nescies qua hora veniam ad te.
|
||||
4| Sed habes pauca nomina in Sardis qui non inquinaverunt vestimenta sua : et ambulabunt mecum in albis, quia digni sunt.
|
||||
5| Qui vicerit, sic vestietur vestimentis albis, et non delebo nomen ejus de libro vitæ, et confitebor nomen ejus coram Patre meo, et coram angelis ejus.
|
||||
6| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
|
||||
7| Et angelo Philadelphiæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit Sanctus et Verus, qui habet clavem David : qui aperit, et nemo claudit : claudit, et nemo aperit :
|
||||
8| Scio opera tua. Ecce dedi coram te ostium apertum, quod nemo potest claudere : quia modicam habes virtutem, et servasti verbum meum, et non negasti nomen meum.
|
||||
9| Ecce dabo de synagoga Satanæ, qui dicunt se Judæos esse, et non sunt, sed mentiuntur : ecce faciam illos ut veniant, et adorent ante pedes tuos : et scient quia ego dilexi te,
|
||||
10| quoniam servasti verbum patientiæ meæ, et ego servabo te ab hora tentationis, quæ ventura est in orbem universum tentare habitantes in terra.
|
||||
11| Ecce venio cito : tene quod habes, ut nemo accipiat coronam tuam.
|
||||
12| Qui vicerit, faciam illum columnam in templo Dei mei, et foras non egredietur amplius : et scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitatis Dei mei novæ Jerusalem, quæ descendit de cælo a Deo meo, et nomen meum novum.
|
||||
13| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
|
||||
14| Et angelo Laodiciæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit : Amen, testis fidelis et verus, qui est principium creaturæ Dei.
|
||||
15| Scio opera tua : quia neque frigidus es, neque calidus : utinam frigidus esses, aut calidus :
|
||||
16| sed quia tepidus es, et nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere ex ore meo :
|
||||
17| quia dicis : Quod dives sum, et locupletatus, et nullius egeo : et nescis quia tu es miser, et miserabilis, et pauper, et cæcus, et nudus.
|
||||
18| Suadeo tibi emere a me aurum ignitum probatum, ut locuples fias, et vestimentis albis induaris, et non appareat confusio nuditatis tuæ, et collyrio inunge oculos tuos ut videas.
|
||||
19| Ego quos amo, arguo, et castigo. Æmulare ergo, et pœnitentiam age.
|
||||
20| Ecce sto ad ostium, et pulso : si quis audierit vocem meam, et aperuerit mihi januam, intrabo ad illum, et cœnabo cum illo, et ipse mecum.
|
||||
21| Qui vicerit, dabo ei sedere mecum in throno meo : sicut et ego vici, et sedi cum Patre meo in throno ejus.
|
||||
22| Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.
|
||||
#4
|
||||
1| Post hæc vidi : et ecce ostium apertum in cælo, et vox prima, quam audivi tamquam tubæ loquentis mecum, dicens : Ascende huc, et ostendam tibi quæ oportet fieri post hæc.
|
||||
2| Et statim fui in spiritu : et ecce sedes posita erat in cælo, et supra sedem sedens.
|
||||
3| Et qui sedebat similis erat aspectui lapidis jaspidis, et sardinis : et iris erat in circuitu sedis similis visioni smaragdinæ.
|
||||
4| Et in circuitu sedis sedilia viginti quatuor : et super thronos viginti quatuor seniores sedentes, circumamicti vestimentis albis, et in capitibus eorum coronæ aureæ.
|
||||
5| Et de throno procedebant fulgura, et voces, et tonitrua : et septem lampades ardentes ante thronum, qui sunt septem spiritus Dei.
|
||||
6| Et in conspectu sedis tamquam mare vitreum simile crystallo : et in medio sedis, et in circuitu sedis quatuor animalia plena oculis ante et retro.
|
||||
7| Et animal primum simile leoni, et secundum animal simile vitulo, et tertium animal habens faciem quasi hominis, et quartum animal simile aquilæ volanti.
|
||||
8| Et quatuor animalia, singula eorum habebant alas senas : et in circuitu, et intus plena sunt oculis : et requiem non habebant die ac nocte, dicentia : Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus omnipotens, qui erat, et qui est, et qui venturus est.
|
||||
9| Et cum darent illa animalia gloriam, et honorem, et benedictionem sedenti super thronum, viventi in sæcula sæculorum,
|
||||
10| procidebant viginti quatuor seniores ante sedentem in throno, et adorabant viventem in sæcula sæculorum, et mittebant coronas suas ante thronum, dicentes :
|
||||
11| Dignus es Domine Deus noster accipere gloriam, et honorem, et virtutem : quia tu creasti omnia, et propter voluntatem tuam erant, et creata sunt.
|
||||
#5
|
||||
1| Et vidi in dextera sedentis supra thronum, librum scriptum intus et foris, signatum sigillis septem.
|
||||
2| Et vidi angelum fortem, prædicantem voce magna : Quis est dignus aperire librum, et solvere signacula ejus ?
|
||||
3| Et nemo poterat neque in cælo, neque in terra, neque subtus terram aperire librum, neque respicere illum.
|
||||
4| Et ego flebam multum, quoniam nemo dignus inventus est aperire librum, nec videre eum.
|
||||
5| Et unus de senioribus dixit mihi : Ne fleveris : ecce vicit leo de tribu Juda, radix David, aperire librum, et solvere septem signacula ejus.
|
||||
6| Et vidi : et ecce in medio throni et quatuor animalium, et in medio seniorum, Agnum stantem tamquam occisum, habentem cornua septem, et oculos septem : qui sunt septem spiritus Dei, missi in omnem terram.
|
||||
7| Et venit : et accepit de dextera sedentis in throno librum.
|
||||
8| Et cum aperuisset librum, quatuor animalia, et viginti quatuor seniores ceciderunt coram Agno, habentes singuli citharas, et phialas aureas plenas odoramentorum, quæ sunt orationes sanctorum :
|
||||
9| et cantabant canticum novum, dicentes : Dignus es, Domine, accipere librum, et aperire signacula ejus : quoniam occisus es, et redemisti nos Deo in sanguine tuo ex omni tribu, et lingua, et populo, et natione :
|
||||
10| et fecisti nos Deo nostro regnum, et sacerdotes : et regnabimus super terram.
|
||||
11| Et vidi, et audivi vocem angelorum multorum in circuitu throni, et animalium, et seniorum : et erat numerus eorum millia millium,
|
||||
12| dicentium voce magna : Dignus est Agnus, qui occisus est, accipere virtutem, et divinitatem, et sapientiam, et fortitudinem, et honorem, et gloriam, et benedictionem.
|
||||
13| Et omnem creaturam, quæ in cælo est, et super terram, et sub terra, et quæ sunt in mari, et quæ in eo : omnes audivi dicentes : Sedenti in throno, et Agno, benedictio et honor, et gloria, et potestas in sæcula sæculorum.
|
||||
14| Et quatuor animalia dicebant : Amen. Et viginti quatuor seniores ceciderunt in facies suas : et adoraverunt viventem in sæcula sæculorum.
|
||||
#6
|
||||
1| Et vidi quod aperuisset Agnus unum de septem sigillis, et audivi unum de quatuor animalibus, dicens tamquam vocem tonitrui : Veni, et vide.
|
||||
2| Et vidi : et ecce equus albus, et qui sedebat super illum, habebat arcum, et data est ei corona, et exivit vincens ut vinceret.
|
||||
3| Et cum aperuisset sigillum secundum, audivi secundum animal, dicens : Veni, et vide.
|
||||
4| Et exivit alius equus rufus : et qui sedebat super illum, datum est ei ut sumeret pacem de terra, et ut invicem se interficiant, et datus est ei gladius magnus.
|
||||
5| Et cum aperuisset sigillum tertium, audivi tertium animal, dicens : Veni, et vide. Et ecce equus niger : et qui sedebat super illum, habebat stateram in manu sua.
|
||||
6| Et audivi tamquam vocem in medio quatuor animalium dicentium : Bilibris tritici denario et tres bilibres hordei denario, et vinum, et oleum ne læseris.
|
||||
7| Et cum aperuisset sigillum quartum, audivi vocem quarti animalis dicentis : Veni, et vide.
|
||||
8| Et ecce equus pallidus : et qui sedebat super eum, nomen illi Mors, et infernus sequebatur eum, et data est illi potestas super quatuor partes terræ, interficere gladio, fame, et morte, et bestiis terræ.
|
||||
9| Et cum aperuisset sigillum quintum, vidi subtus altare animas interfectorum propter verbum Dei, et propter testimonium, quod habebant :
|
||||
10| et clamabant voce magna, dicentes : Usquequo Domine (sanctus et verus), non judicas, et non vindicas sanguinem nostrum de iis qui habitant in terra ?
|
||||
11| Et datæ sunt illis singulæ stolæ albæ : et dictum est illis ut requiescerent adhuc tempus modicum donec compleantur conservi eorum, et fratres eorum, qui interficiendi sunt sicut et illi.
|
||||
12| Et vidi cum aperuisset sigillum sextum : et ecce terræmotus magnus factus est, et sol factus est niger tamquam saccus cilicinus : et luna tota facta est sicut sanguis :
|
||||
13| et stellæ de cælo ceciderunt super terram, sicut ficus emittit grossos suos cum a vento magno movetur :
|
||||
14| et cælum recessit sicut liber involutus : et omnis mons, et insulæ de locis suis motæ sunt :
|
||||
15| et reges terræ, et principes, et tribuni, et divites, et fortes, et omnis servus, et liber absconderunt se in speluncis, et in petris montium :
|
||||
16| et dicunt montibus, et petris : Cadite super nos, et abscondite nos a facie sedentis super thronum, et ab ira Agni :
|
||||
17| quoniam venit dies magnus iræ ipsorum : et quis poterit stare ?
|
||||
#7
|
||||
1| Post hæc vidi quatuor angelos stantes super quatuor angulos terræ, tenentes quatuor ventos terræ, ne flarent super terram, neque super mare, neque in ullam arborem.
|
||||
2| Et vidi alterum angelum ascendentem ab ortu solis, habentem signum Dei vivi : et clamavit voce magna quatuor angelis, quibus datum est nocere terræ et mari,
|
||||
3| dicens : Nolite nocere terræ, et mari, neque arboribus, quoadusque signemus servos Dei nostri in frontibus eorum.
|
||||
4| Et audivi numerum signatorum, centum quadraginta quatuor millia signati, ex omni tribu filiorum Israël.
|
||||
5| Ex tribu Juda duodecim millia signati : ex tribu Ruben duodecim millia signati : ex tribu Gad duodecim millia signati :
|
||||
6| ex tribu Aser duodecim millia signati : ex tribu Nephthali duodecim millia signati : ex tribu Manasse duodecim millia signati :
|
||||
7| ex tribu Simeon duodecim millia signati : ex tribu Levi duodecim millia signati : ex tribu Issachar duodecim millia signati :
|
||||
8| ex tribu Zabulon duodecim millia signati : ex tribu Joseph duodecim millia signati : ex tribu Benjamin duodecim millia signati.
|
||||
9| Post hæc vidi turbam magnam, quam dinumerare nemo poterat, ex omnibus gentibus, et tribubus, et populis, et linguis : stantes ante thronum, et in conspectu Agni, amicti stolis albis, et palmæ in manibus eorum :
|
||||
10| et clamabant voce magna, dicentes : Salus Deo nostro, qui sedet super thronum, et Agno.
|
||||
11| Et omnes angeli stabant in circuitu throni, et seniorum, et quatuor animalium : et ceciderunt in conspectu throni in facies suas, et adoraverunt Deum,
|
||||
12| dicentes : Amen. Benedictio, et claritas, et sapientia, et gratiarum actio, honor, et virtus, et fortitudo Deo nostro in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
13| Et respondit unus de senioribus et dixit mihi : Hi, qui amicti sunt stolis albis, qui sunt ? et unde venerunt ?
|
||||
14| Et dixi illi : Domine mi, tu scis. Et dixit mihi : Hi sunt, qui venerunt de tribulatione magna, et laverunt stolas suas, et dealbaverunt eas in sanguine Agni.
|
||||
15| Ideo sunt ante thronum Dei, et serviunt ei die ac nocte in templo ejus : et qui sedet in throno, habitabit super illos :
|
||||
16| non esurient, neque sitient amplius, nec cadet super illos sol, neque ullus æstus :
|
||||
17| quoniam Agnus, qui in medio throni est, reget illos et deducet eos ad vitæ fontes aquarum, et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum.
|
||||
#8
|
||||
1| Et cum aperuisset sigillum septimum, factum est silentium in cælo, quasi media hora.
|
||||
2| Et vidi septem angelos stantes in conspectu Dei : et datæ sunt illis septem tubæ.
|
||||
3| Et alius angelus venit, et stetit ante altare habens thuribulum aureum : et data sunt illi incensa multa, ut daret de orationibus sanctorum omnium super altare aureum, quod est ante thronum Dei.
|
||||
4| Et ascendit fumus incensorum de orationibus sanctorum de manu angeli coram Deo.
|
||||
5| Et accepit angelus thuribulum, et implevit illud de igne altaris, et misit in terram : et facta sunt tonitrua, et voces, et fulgura, et terræmotus magnus.
|
||||
6| Et septem angeli, qui habebant septem tubas, præparaverunt se ut tuba canerent.
|
||||
7| Et primus angelus tuba cecinit, et facta est grando, et ignis, mista in sanguine, et missum est in terram, et tertia pars terræ combusta est, et tertia pars arborum concremata est, et omne fœnum viride combustum est.
|
||||
8| Et secundus angelus tuba cecinit : et tamquam mons magnus igne ardens missus est in mare, et facta est tertia pars maris sanguis,
|
||||
9| et mortua est tertia pars creaturæ eorum, quæ habebant animas in mari, et tertia pars navium interiit.
|
||||
10| Et tertius angelus tuba cecinit : et cecidit de cælo stella magna, ardens tamquam facula, et cecidit in tertiam partem fluminum, et in fontes aquarum :
|
||||
11| et nomen stellæ dicitur Absinthium, et facta est tertia pars aquarum in absinthium ; et multi hominum mortui sunt de aquis, quia amaræ factæ sunt.
|
||||
12| Et quartus angelus tuba cecinit : et percussa est tertia pars solis, et tertia pars lunæ, et tertia pars stellarum, ita ut obscuraretur tertia pars eorum, et diei non luceret pars tertia, et noctis similiter.
|
||||
13| Et vidi, et audivi vocem unius aquilæ volantis per medium cæli dicentis voce magna : Væ, væ, væ habitantibus in terra de ceteris vocibus trium angelorum, qui erant tuba canituri.
|
||||
#9
|
||||
1| Et quintus angelus tuba cecinit : et vidi stellam de cælo cecidisse in terram, et data est ei clavis putei abyssi.
|
||||
2| Et aperuit puteum abyssi : et ascendit fumus putei, sicut fumus fornacis magnæ : et obscuratus est sol, et aër de fumo putei :
|
||||
3| et de fumo putei exierunt locustæ in terram, et data est illis potestas, sicut habent potestatem scorpiones terræ :
|
||||
4| et præceptum est illis ne læderent fœnum terræ, neque omne viride, neque omnem arborem : nisi tantum homines, qui non habent signum Dei in frontibus suis :
|
||||
5| et datum est illis ne occiderent eos : sed ut cruciarent mensibus quinque : et cruciatus eorum, ut cruciatus scorpii cum percutit hominem.
|
||||
6| Et in diebus illis quærent homines mortem, et non invenient eam : et desiderabunt mori, et fugiet mors ab eis.
|
||||
7| Et similitudines locustarum, similes equis paratis in prælium : et super capita earum tamquam coronæ similes auro : et facies earum tamquam facies hominum.
|
||||
8| Et habebant capillos sicut capillos mulierum. Et dentes earum, sicut dentes leonum erant :
|
||||
9| et habebant loricas sicut loricas ferreas, et vox alarum earum sicut vox curruum equorum multorum currentium in bellum :
|
||||
10| et habebant caudas similes scorpionum, et aculei erant in caudis earum : et potestas earum nocere hominibus mensibus quinque :
|
||||
11| et habebant super se regem angelum abyssi cui nomen hebraice Abaddon, græce autem Apollyon, latine habens nomen Exterminans.
|
||||
12| Væ unum abiit, et ecce veniunt adhuc duo væ post hæc.
|
||||
13| Et sextus angelus tuba cecinit : et audivi vocem unam ex quatuor cornibus altaris aurei, quod est ante oculos Dei,
|
||||
14| dicentem sexto angelo, qui habebat tubam : Solve quatuor angelos, qui alligati sunt in flumine magno Euphrate.
|
||||
15| Et soluti sunt quatuor angeli, qui parati erant in horam, et diem, et mensem, et annum, ut occiderent tertiam partem hominum.
|
||||
16| Et numerus equestris exercitus vicies millies dena millia. Et audivi numerum eorum.
|
||||
17| Et ita vidi equos in visione : et qui sedebant super eos, habebant loricas igneas, et hyacinthinas, et sulphureas, et capita equorum erant tamquam capita leonum : et de ore eorum procedit ignis, et fumus, et sulphur.
|
||||
18| Et ab his tribus plagis occisa est tertia pars hominum de igne, et de fumo, et sulphure, quæ procedebant de ore ipsorum.
|
||||
19| Potestas enim equorum in ore eorum est, et in caudis eorum, nam caudæ eorum similes serpentibus, habentes capita : et in his nocent.
|
||||
20| Et ceteri homines, qui non sunt occisi in his plagis, neque pœnitentiam egerunt de operibus manuum suarum, ut non adorarent dæmonia, et simulacra aurea, et argentea, et ærea, et lapidea, et lignea, quæ neque videre possunt, neque audire, neque ambulare,
|
||||
21| et non egerunt pœnitentiam ab homicidiis suis, neque a veneficiis suis, neque a fornicatione sua, neque a furtis suis.
|
||||
#10
|
||||
1| Et vidi alium angelum fortem descendentem de cælo amictum nube, et iris in capite ejus, et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tamquam columnæ ignis :
|
||||
2| et habebat in manu sua libellum apertum : et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram :
|
||||
3| et clamavit voce magna, quemadmodum cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas.
|
||||
4| Et cum locuta fuissent septem tonitrua voces suas, ego scripturus eram : et audivi vocem de cælo dicentem mihi : Signa quæ locuta sunt septem tonitrua : et noli ea scribere.
|
||||
5| Et angelus, quem vidi stantem super mare et super terram, levavit manum suam ad cælum :
|
||||
6| et juravit per viventem in sæcula sæculorum, qui creavit cælum, et ea quæ in eo sunt : et terram, et ea quæ in ea sunt : et mare, et ea quæ in eo sunt : Quia tempus non erit amplius :
|
||||
7| sed in diebus vocis septimi angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei sicut evangelizavit per servos suos prophetas.
|
||||
8| Et audivi vocem de cælo iterum loquentem mecum, et dicentem : Vade, et accipe librum apertum de manu angeli stantis super mare, et super terram.
|
||||
9| Et abii ad angelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi : Accipe librum, et devora illum : et faciet amaricari ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel.
|
||||
10| Et accepi librum de manu angeli, et devoravi illum : et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus :
|
||||
11| et dixit mihi : Oportet te iterum prophetare gentibus, et populis, et linguis, et regibus multis.
|
||||
#11
|
||||
1| Et datus est mihi calamus similis virgæ, et dictum est mihi : Surge, et metire templum Dei, et altare, et adorantes in eo :
|
||||
2| atrium autem, quod est foris templum, ejice foras, et ne metiaris illud : quoniam datum est gentibus, et civitatem sanctam calcabunt mensibus quadraginta duobus :
|
||||
3| et dabo duobus testibus meis, et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis.
|
||||
4| Hi sunt duæ olivæ et duo candelabra in conspectu Domini terræ stantes.
|
||||
5| Et si quis voluerit eos nocere, ignis exiet de ore eorum, et devorabit inimicos eorum : et si quis voluerit eos lædere, sic oportet eum occidi.
|
||||
6| Hi habent potestatem claudendi cælum, ne pluat diebus prophetiæ ipsorum : et potestatem habent super aquas convertendi eas in sanguinem, et percutere terram omni plaga quotiescumque voluerint.
|
||||
7| Et cum finierint testimonium suum, bestia, quæ ascendit de abysso, faciet adversum eos bellum, et vincet illos, et occidet eos.
|
||||
8| Et corpora eorum jacebunt in plateis civitatis magnæ, quæ vocatur spiritualiter Sodoma, et Ægyptus, ubi et Dominus eorum crucifixus est.
|
||||
9| Et videbunt de tribubus, et populis, et linguis, et gentibus corpora eorum per tres dies et dimidium : et corpora eorum non sinent poni in monumentis :
|
||||
10| et inhabitantes terram gaudebunt super illos, et jucundabuntur : et munera mittent invicem, quoniam hi duo prophetæ cruciaverunt eos, qui habitabant super terram.
|
||||
11| Et post dies tres et dimidium, spiritus vitæ a Deo intravit in eos. Et steterunt super pedes suos, et timor magnus cecidit super eos qui viderunt eos.
|
||||
12| Et audierunt vocem magnam de cælo, dicentem eis : Ascendite huc. Et ascenderunt in cælum in nube : et viderunt illos inimici eorum.
|
||||
13| Et in illa hora factus est terræmotus magnus, et decima pars civitatis cecidit : et occisa sunt in terræmotu nomina hominum septem millia : et reliqui in timorem sunt missi, et dederunt gloriam Deo cæli.
|
||||
14| Væ secundum abiit : et ecce væ tertium veniet cito.
|
||||
15| Et septimus angelus tuba cecinit : et factæ sunt voces magnæ in cælo dicentes : Factum est regnum hujus mundi, Domini nostri et Christi ejus, et regnabit in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
16| Et viginti quatuor seniores, qui in conspectu Dei sedent in sedibus suis, ceciderunt in facies suas, et adoraverunt Deum, dicentes :
|
||||
17| Gratias agimus tibi, Domine Deus omnipotens, qui es, et qui eras, et qui venturus es : quia accepisti virtutem tuam magnam, et regnasti.
|
||||
18| Et iratæ sunt gentes, et advenit ira tua et tempus mortuorum judicari, et reddere mercedem servis tuis prophetis, et sanctis, et timentibus nomen tuum pusillis et magnis, et exterminandi eos qui corruperunt terram.
|
||||
19| Et apertum est templum Dei in cælo : et visa est arca testamenti ejus in templo ejus, et facta sunt fulgura, et voces, et terræmotus, et grando magna.
|
||||
#12
|
||||
1| Et signum magnum apparuit in cælo : mulier amicta sole, et luna sub pedibus ejus, et in capite ejus corona stellarum duodecim :
|
||||
2| et in utero habens, clamabat parturiens, et cruciabatur ut pariat.
|
||||
3| Et visum est aliud signum in cælo : et ecce draco magnus rufus habens capita septem, et cornua decem : et in capitibus ejus diademata septem,
|
||||
4| et cauda ejus trahebat tertiam partem stellarum cæli, et misit eas in terram : et draco stetit ante mulierem, quæ erat paritura, ut cum peperisset, filium ejus devoraret.
|
||||
5| Et peperit filium masculum, qui recturus erat omnes gentes in virga ferrea : et raptus est filius ejus ad Deum, et ad thronum ejus,
|
||||
6| et mulier fugit in solitudinem ubi habebat locum paratum a Deo, ut ibi pascant eam diebus mille ducentis sexaginta.
|
||||
7| Et factum est prælium magnum in cælo : Michaël et angeli ejus præliabantur cum dracone, et draco pugnabat, et angeli ejus :
|
||||
8| et non valuerunt, neque locus inventus est eorum amplius in cælo.
|
||||
9| Et projectus est draco ille magnus, serpens antiquus, qui vocatur diabolus, et Satanas, qui seducit universum orbem : et projectus est in terram, et angeli ejus cum illo missi sunt.
|
||||
10| Et audivi vocem magnam in cælo dicentem : Nunc facta est salus, et virtus, et regnum Dei nostri, et potestas Christi ejus : quia projectus est accusator fratrum nostrorum, qui accusabat illos ante conspectum Dei nostri die ac nocte.
|
||||
11| Et ipsi vicerunt eum propter sanguinem Agni, et propter verbum testimonii sui, et non dilexerunt animas suas usque ad mortem.
|
||||
12| Propterea lætamini cæli, et qui habitatis in eis. Væ terræ, et mari, quia descendit diabolus ad vos habens iram magnam, sciens quod modicum tempus habet.
|
||||
13| Et postquam vidit draco quod projectus esset in terram, persecutus est mulierem, quæ peperit masculum :
|
||||
14| et datæ sunt mulieri alæ duæ aquilæ magnæ ut volaret in desertum in locum suum, ubi alitur per tempus et tempora, et dimidium temporis a facie serpentis.
|
||||
15| Et misit serpens ex ore suo post mulierem, aquam tamquam flumen, ut eam faceret trahi a flumine.
|
||||
16| Et adjuvit terra mulierem, et aperuit terra os suum, et absorbuit flumen, quod misit draco de ore suo.
|
||||
17| Et iratus est draco in mulierem : et abiit facere prælium cum reliquis de semine ejus, qui custodiunt mandata Dei, et habent testimonium Jesu Christi.
|
||||
18| Et stetit supra arenam maris.
|
||||
#13
|
||||
1| Et vidi de mari bestiam ascendentem habentem capita septem, et cornua decem, et super cornua ejus decem diademata, et super capita ejus nomina blasphemiæ.
|
||||
2| Et bestia, quam vidi, similis erat pardo, et pedes ejus sicut pedes ursi, et os ejus sicut os leonis. Et dedit illi draco virtutem suam, et potestatem magnam.
|
||||
3| Et vidi unum de capitibus suis quasi occisum in mortem : et plaga mortis ejus curata est. Et admirata est universa terra post bestiam.
|
||||
4| Et adoraverunt draconem, qui dedit potestatem bestiæ : et adoraverunt bestiam, dicentes : Quis similis bestiæ ? et quis poterit pugnare cum ea ?
|
||||
5| Et datum est ei os loquens magna et blasphemias : et data est ei potestas facere menses quadraginta duos.
|
||||
6| Et aperuit os suum in blasphemias ad Deum, blasphemare nomen ejus, et tabernaculum ejus, et eos qui in cælo habitant.
|
||||
7| Et est datum illi bellum facere cum sanctis, et vincere eos. Et data est illi potestas in omnem tribum, et populum, et linguam, et gentem,
|
||||
8| et adoraverunt eam omnes, qui inhabitant terram : quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ Agni, qui occisus est ab origine mundi.
|
||||
9| Si quis habet aurem, audiat.
|
||||
10| Qui in captivitatem duxerit, in captivitatem vadet : qui in gladio occiderit, oportet eum gladio occidi. Hic est patientia, et fides sanctorum.
|
||||
11| Et vidi aliam bestiam ascendentem de terra, et habebat cornua duo similia Agni, et loquebatur sicut draco.
|
||||
12| Et potestatem prioris bestiæ omnem faciebat in conspectu ejus : et fecit terram, et habitantes in ea, adorare bestiam primam, cujus curata est plaga mortis.
|
||||
13| Et fecit signa magna, ut etiam ignem faceret de cælo descendere in terram in conspectu hominum.
|
||||
14| Et seduxit habitantes in terra propter signa, quæ data sunt illi facere in conspectu bestiæ, dicens habitantibus in terra, ut faciant imaginem bestiæ, quæ habet plagam gladii, et vixit.
|
||||
15| Et datum est illi ut daret spiritum imagini bestiæ, et ut loquatur imago bestiæ : et faciat ut quicumque non adoraverint imaginem bestiæ, occidantur.
|
||||
16| Et faciet omnes pusillos, et magnos, et divites, et pauperes, et liberos, et servos habere caracterem in dextera manu sua, aut in frontibus suis :
|
||||
17| et nequis possit emere, aut vendere, nisi qui habet caracterem, aut nomen bestiæ, aut numerum nominis ejus.
|
||||
18| Hic sapientia est. Qui habet intellectum, computet numerum bestiæ. Numerus enim hominis est : et numerus ejus sexcenti sexaginta sex.
|
||||
#14
|
||||
1| Et vidi : et ecce Agnus stabat supra montem Sion, et cum eo centum quadraginta quatuor millia, habentes nomen ejus, et nomen Patris ejus scriptum in frontibus suis.
|
||||
2| Et audivi vocem de cælo, tamquam vocem aquarum multarum, et tamquam vocem tonitrui magni : et vocem, quam audivi, sicut citharœdorum citharizantium in citharis suis.
|
||||
3| Et cantabant quasi canticum novum ante sedem, et ante quatuor animalia, et seniores : et nemo poterat dicere canticum, nisi illa centum quadraginta quatuor millia, qui empti sunt de terra.
|
||||
4| Hi sunt, qui cum mulieribus non sunt coinquinati : virgines enim sunt. Hi sequuntur Agnum quocumque ierit. Hi empti sunt ex hominibus primitiæ Deo, et Agno :
|
||||
5| et in ore eorum non est inventum mendacium : sine macula enim sunt ante thronum Dei.
|
||||
6| Et vidi alterum angelum volantem per medium cæli, habentem Evangelium æternum, ut evangelizaret sedentibus super terram, et super omnem gentem, et tribum, et linguam, et populum :
|
||||
7| dicens magna voce : Timete Dominum, et date illi honorem, quia venit hora judicii ejus : et adorate eum, qui fecit cælum, et terram, mare, et fontes aquarum.
|
||||
8| Et alius angelus secutus est dicens : Cecidit, cecidit Babylon illa magna : quæ a vino iræ fornicationis suæ potavit omnes gentes.
|
||||
9| Et tertius angelus secutus est illos, dicens voce magna : Si quis adoraverit bestiam, et imaginem ejus, et acceperit caracterem in fronte sua, aut in manu sua :
|
||||
10| et hic bibet de vino iræ Dei, quod mistum est mero in calice iræ ipsius, et cruciabitur igne, et sulphure in conspectu angelorum sanctorum, et ante conspectum Agni :
|
||||
11| et fumus tormentorum eorum ascendet in sæcula sæculorum : nec habent requiem die ac nocte, qui adoraverunt bestiam, et imaginem ejus, et si quis acceperit caracterem nominis ejus.
|
||||
12| Hic patientia sanctorum est, qui custodiunt mandata Dei, et fidem Jesu.
|
||||
13| Et audivi vocem de cælo, dicentem mihi : Scribe : Beati mortui qui in Domino moriuntur. Amodo jam dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis : opera enim illorum sequuntur illos.
|
||||
14| Et vidi : et ecce nubem candidam, et super nubem sedentem similem Filio hominis, habentem in capite suo coronam auream, et in manu sua falcem acutam.
|
||||
15| Et alius angelus exivit de templo, clamans voce magna ad sedentem super nubem : Mitte falcem tuam, et mete, quia venit hora ut metatur, quoniam aruit messis terræ.
|
||||
16| Et misit qui sedebat super nubem, falcem suam in terram, et demessa est terra.
|
||||
17| Et alius angelus exivit de templo, quod est in cælo, habens et ipse falcem acutam.
|
||||
18| Et alius angelus exivit de altari, qui habebat potestatem supra ignem : et clamavit voce magna ad eum qui habebat falcem acutam, dicens : Mitte falcem tuam acutam, et vindemia botros vineæ terræ : quoniam maturæ sunt uvæ ejus.
|
||||
19| Et misit angelus falcem suam acutam in terram, et vindemiavit vineam terræ, et misit in lacum iræ Dei magnum :
|
||||
20| et calcatus est lacus extra civitatem, et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per stadia mille sexcenta.
|
||||
#15
|
||||
1| Et vidi aliud signum in cælo magnum et mirabile, angelos septem, habentes plagas septem novissimas : quoniam in illis consummata est ira Dei.
|
||||
2| Et vidi tamquam mare vitreum mistum igne, et eos, qui vicerunt bestiam, et imaginem ejus, et numerum nominis ejus, stantes super mare vitreum, habentes citharas Dei :
|
||||
3| et cantantes canticum Moysi servi Dei, et canticum Agni, dicentes : Magna et mirabilia sunt opera tua, Domine Deus omnipotens : justæ et veræ sunt viæ tuæ, Rex sæculorum.
|
||||
4| Quis non timebit te, Domine, et magnificabit nomen tuum ? quia solus pius es : quoniam omnes gentes venient, et adorabunt in conspectu tuo, quoniam judicia tua manifesta sunt.
|
||||
5| Et post hæc vidi : et ecce apertum est templum tabernaculi testimonii in cælo,
|
||||
6| et exierunt septem angeli habentes septem plagas de templo, vestiti lino mundo et candido, et præcincti circa pectora zonis aureis.
|
||||
7| Et unum de quatuor animalibus dedit septem angelis septem phialas aureas, plenas iracundiæ Dei viventis in sæcula sæculorum.
|
||||
8| Et impletum est templum fumo a majestate Dei, et de virtute ejus : et nemo poterat introire in templum, donec consummarentur septem plagæ septem angelorum.
|
||||
#16
|
||||
1| Et audivi vocem magnam de templo, dicentem septem angelis : Ite, et effundite septem phialas iræ Dei in terram.
|
||||
2| Et abiit primus, et effudit phialam suam in terram, et factum est vulnus sævum et pessimum in homines, qui habebant caracterem bestiæ, et in eos qui adoraverunt imaginem ejus.
|
||||
3| Et secundus angelus effudit phialam suam in mare, et factus est sanguis tamquam mortui : et omnis anima vivens mortua est in mari.
|
||||
4| Et tertius effudit phialam suam super flumina, et super fontes aquarum, et factus est sanguis.
|
||||
5| Et audivi angelum aquarum dicentem : Justus es, Domine, qui es, et qui eras sanctus, qui hæc judicasti :
|
||||
6| quia sanguinem sanctorum et prophetarum effuderunt, et sanguinem eis dedisti bibere : digni enim sunt.
|
||||
7| Et audivi alterum ab altari dicentem : Etiam Domine Deus omnipotens, vera et justa judicia tua.
|
||||
8| Et quartus angelus effudit phialam suam in solem, et datum est illi æstu affligere homines, et igni :
|
||||
9| et æstuaverunt homines æstu magno, et blasphemaverunt nomen Dei habentis potestatem super has plagas, neque egerunt pœnitentiam ut darent illi gloriam.
|
||||
10| Et quintus angelus effudit phialam suam super sedem bestiæ : et factum est regnum ejus tenebrosum, et commanducaverunt linguas suas præ dolore :
|
||||
11| et blasphemaverunt Deum cæli præ doloribus, et vulneribus suis, et non egerunt pœnitentiam ex operibus suis.
|
||||
12| Et sextus angelus effudit phialam suam in flumen illud magnum Euphraten : et siccavit aquam ejus, ut præpararetur via regibus ab ortu solis.
|
||||
13| Et vidi de ore draconis, et de ore bestiæ, et de ore pseudoprophetæ spiritus tres immundos in modum ranarum.
|
||||
14| Sunt enim spiritus dæmoniorum facientes signa, et procedunt ad reges totius terræ congregare illos in prælium ad diem magnum omnipotentis Dei.
|
||||
15| Ecce venio sicut fur. Beatus qui vigilat, et custodit vestimenta sua, ne nudus ambulet, et videant turpitudinem ejus.
|
||||
16| Et congregabit illos in locum qui vocatur hebraice Armagedon.
|
||||
17| Et septimus angelus effudit phialam suam in aërem, et exivit vox magna de templo a throno, dicens : Factum est.
|
||||
18| Et facta sunt fulgura, et voces, et tonitrua, et terræmotus factus est magnus, qualis numquam fuit ex quo homines fuerunt super terram : talis terræmotus, sic magnus.
|
||||
19| Et facta est civitas magna in tres partes : et civitates gentium ceciderunt. Et Babylon magna venit in memoriam ante Deum, dare illi calicem vini indignationis iræ ejus.
|
||||
20| Et omnis insula fugit, et montes non sunt inventi.
|
||||
21| Et grando magna sicut talentum descendit de cælo in homines : et blasphemaverunt Deum homines propter plagam grandinis : quoniam magna facta est vehementer.
|
||||
#17
|
||||
1| Et venit unus de septem angelis, qui habebant septem phialas, et locutus est mecum, dicens : Veni, ostendam tibi damnationem meretricis magnæ, quæ sedet super aquas multas,
|
||||
2| cum qua fornicati sunt reges terræ, et inebriati sunt qui inhabitant terram de vino prostitutionis ejus.
|
||||
3| Et abstulit me in spiritu in desertum. Et vidi mulierem sedentem super bestiam coccineam, plenam nominibus blasphemiæ, habentem capita septem, et cornua decem.
|
||||
4| Et mulier erat circumdata purpura, et coccino, et inaurata auro, et lapide pretioso, et margaritis, habens poculum aureum in manu sua, plenum abominatione, et immunditia fornicationis ejus.
|
||||
5| Et in fronte ejus nomen scriptum : Mysterium : Babylon magna, mater fornicationum, et abominationum terræ.
|
||||
6| Et vidi mulierem ebriam de sanguine sanctorum, et de sanguine martyrum Jesu. Et miratus sum cum vidissem illam admiratione magna.
|
||||
7| Et dixit mihi angelus : Quare miraris ? ego dicam tibi sacramentum mulieris, et bestiæ, quæ portat eam, quæ habet capita septem, et cornua decem.
|
||||
8| Bestia, quam vidisti, fuit, et non est, et ascensura est de abysso, et in interitum ibit : et mirabuntur inhabitantes terram (quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ a constitutione mundi) videntes bestiam, quæ erat, et non est.
|
||||
9| Et hic est sensus, qui habet sapientiam. Septem capita, septem montes sunt, super quos mulier sedet, et reges septem sunt.
|
||||
10| Quinque ceciderunt, unus est, et alius nondum venit : et cum venerit, oportet illum breve tempus manere.
|
||||
11| Et bestia, quæ erat, et non est : et ipsa octava est : et de septem est, et in interitum vadit.
|
||||
12| Et decem cornua, quæ vidisti, decem reges sunt : qui regnum nondum acceperunt, sed potestatem tamquam reges una hora accipient post bestiam.
|
||||
13| Hi unum consilium habent, et virtutem, et potestatem suam bestiæ tradent.
|
||||
14| Hi cum Agno pugnabunt, et Agnus vincet illos : quoniam Dominus dominorum est, et Rex regum, et qui cum illo sunt, vocati, electi, et fideles.
|
||||
15| Et dixit mihi : Aquæ, quas vidisti ubi meretrix sedet, populi sunt, et gentes, et linguæ.
|
||||
16| Et decem cornua, quæ vidisti in bestia : hi odient fornicariam, et desolatam facient illam, et nudam, et carnes ejus manducabunt, et ipsam igni concremabunt.
|
||||
17| Deus enim dedit in corda eorum ut faciant quod placitum est illi : ut dent regnum suum bestiæ donec consummentur verba Dei.
|
||||
18| Et mulier, quam vidisti, est civitas magna, quæ habet regnum super reges terræ.
|
||||
#18
|
||||
1| Et post hæc vidi alium angelum descendentem de cælo, habentem potestatem magnam : et terra illuminata est a gloria ejus.
|
||||
2| Et exclamavit in fortitudine, dicens : Cecidit, cecidit Babylon magna : et facta est habitatio dæmoniorum, et custodia omnis spiritus immundi, et custodia omnis volucris immundæ, et odibilis :
|
||||
3| quia de vino iræ fornicationis ejus biberunt omnes gentes : et reges terræ cum illa fornicati sunt : et mercatores terræ de virtute deliciarum ejus divites facti sunt.
|
||||
4| Et audivi aliam vocem de cælo, dicentem : Exite de illa populus meus : ut ne participes sitis delictorum ejus, et de plagis ejus non accipiatis.
|
||||
5| Quoniam pervenerunt peccata ejus usque ad cælum, et recordatus est Dominus iniquitatum ejus.
|
||||
6| Reddite illi sicut et ipsa reddidit vobis : et duplicate duplicia secundum opera ejus : in poculo, quo miscuit, miscete illi duplum.
|
||||
7| Quantum glorificavit se, et in deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum : quia in corde suo dicit : Sedeo regina : et vidua non sum, et luctum non videbo.
|
||||
8| Ideo in una die venient plagæ ejus, mors, et luctus, et fames, et igne comburetur : quia fortis est Deus, qui judicabit illam.
|
||||
9| Et flebunt, et plangent se super illam reges terræ, qui cum illa fornicati sunt, et in deliciis vixerunt, cum viderint fumum incendii ejus :
|
||||
10| longe stantes propter timorem tormentorum ejus, dicentes : Væ, væ civitas illa magna Babylon, civitas illa fortis : quoniam una hora venit judicium tuum.
|
||||
11| Et negotiatores terræ flebunt, et lugebunt super illam : quoniam merces eorum nemo emet amplius :
|
||||
12| merces auri, et argenti, et lapidis pretiosi, et margaritæ, et byssi, et purpuræ, et serici, et cocci (et omne lignum thyinum, et omnia vasa eboris, et omnia vasa de lapide pretioso, et æramento, et ferro, et marmore,
|
||||
13| et cinnamomum) et odoramentorum, et unguenti, et thuris, et vini, et olei, et similæ, et tritici, et jumentorum, et ovium, et equorum, et rhedarum, et mancipiorum, et animarum hominum.
|
||||
14| Et poma desiderii animæ tuæ discesserunt a te, et omnia pinguia et præclara perierunt a te, et amplius illa jam non invenient.
|
||||
15| Mercatores horum, qui divites facti sunt, ab ea longe stabunt propter timorem tormentorum ejus, flentes, ac lugentes,
|
||||
16| et dicentes : Væ, væ civitas illa magna, quæ amicta erat bysso, et purpura, et cocco, et deaurata erat auro, et lapide pretioso, et margaritis :
|
||||
17| quoniam una hora destitutæ sunt tantæ divitiæ, et omnis gubernator, et omnis qui in lacum navigat, et nautæ, et qui in mari operantur, longe steterunt,
|
||||
18| et clamaverunt videntes locum incendii ejus, dicentes : Quæ similis civitati huic magnæ ?
|
||||
19| et miserunt pulverem super capita sua, et clamaverunt flentes, et lugentes, dicentes : Væ, væ civitas illa magna, in qua divites facti sunt omnes, qui habebant naves in mari de pretiis ejus : quoniam una hora desolata est.
|
||||
20| Exsulta super eam cælum, et sancti apostoli, et prophetæ : quoniam judicavit Deus judicium vestrum de illa.
|
||||
21| Et sustulit unus angelus fortis lapidem quasi molarem magnum, et misit in mare, dicens : Hoc impetu mittetur Babylon civitas illa magna, et ultra jam non invenietur.
|
||||
22| Et vox citharœdorum, et musicorum, et tibia canentium, et tuba non audietur in te amplius : et omnis artifex omnis artis non invenietur in te amplius : et vox molæ non audietur in te amplius :
|
||||
23| et lux lucernæ non lucebit in te amplius : et vox sponsi et sponsæ non audietur adhuc in te : quia mercatores tui erant principes terræ, quia in veneficiis tuis erraverunt omnes gentes.
|
||||
24| Et in ea sanguis prophetarum et sanctorum inventus est : et omnium qui interfecti sunt in terra.
|
||||
#19
|
||||
1| Post hæc audivi quasi vocem turbarum multarum in cælo dicentium : Alleluja : salus, et gloria, et virtus Deo nostro est :
|
||||
2| quia vera et justa judicia sunt ejus, qui judicavit de meretrice magna, quæ corrupit terram in prostitutione sua, et vindicavit sanguinem servorum suorum de manibus ejus.
|
||||
3| Et iterum dixerunt : Alleluja. Et fumus ejus ascendit in sæcula sæculorum.
|
||||
4| Et ceciderunt seniores viginti quatuor, et quatuor animalia, et adoraverunt Deum sedentem super thronum, dicentes : Amen : alleluja.
|
||||
5| Et vox de throno exivit, dicens : Laudem dicite Deo nostro omnes servi ejus : et qui timetis eum pusilli et magni.
|
||||
6| Et audivi quasi vocem turbæ magnæ, et sicut vocem aquarum multarum, et sicut vocem tonitruorum magnorum, dicentium : Alleluja : quoniam regnavit Dominus Deus noster omnipotens.
|
||||
7| Gaudeamus, et exsultemus : et demus gloriam ei : quia venerunt nuptiæ Agni, et uxor ejus præparavit se.
|
||||
8| Et datum est illi ut cooperiat se byssino splendenti et candido. Byssinum enim justificationes sunt sanctorum.
|
||||
9| Et dixit mihi : Scribe : Beati qui ad cœnam nuptiarum Agni vocati sunt ; et dixit mihi : Hæc verba Dei vera sunt.
|
||||
10| Et cecidi ante pedes ejus, ut adorarem eum. Et dicit mihi : Vide ne feceris : conservus tuus sum, et fratrum tuorum habentium testimonium Jesu. Deum adora. Testimonium enim Jesu est spiritus prophetiæ.
|
||||
11| Et vidi cælum apertum, et ecce equus albus, et qui sedebat super eum, vocabatur Fidelis, et Verax, et cum justitia judicat et pugnat.
|
||||
12| Oculi autem ejus sicut flamma ignis, et in capite ejus diademata multa, habens nomen scriptum, quod nemo novit nisi ipse.
|
||||
13| Et vestitus erat veste aspersa sanguine : et vocatur nomen ejus : Verbum Dei.
|
||||
14| Et exercitus qui sunt in cælo, sequebantur eum in equis albis, vestiti byssino albo et mundo.
|
||||
15| Et de ore ejus procedit gladius ex utraque parte acutus, ut in ipso percutiat gentes. Et ipse reget eas in virga ferrea : et ipse calcat torcular vini furoris iræ Dei omnipotentis.
|
||||
16| Et habet in vestimento et in femore suo scriptum : Rex regum et Dominus dominantium.
|
||||
17| Et vidi unum angelum stantem in sole, et clamavit voce magna, dicens omnibus avibus, quæ volabant per medium cæli : Venite, et congregamini ad cœnam magnam Dei :
|
||||
18| ut manducetis carnes regum, et carnes tribunorum, et carnes fortium, et carnes equorum, et sedentium in ipsis, et carnes omnium liberorum, et servorum, et pusillorum et magnorum.
|
||||
19| Et vidi bestiam, et reges terræ, et exercitus eorum congregatos ad faciendum prælium cum illo, qui sedebat in equo, et cum exercitu ejus.
|
||||
20| Et apprehensa est bestia, et cum ea pseudopropheta : qui fecit signa coram ipso, quibus seduxit eos, qui acceperunt caracterem bestiæ, et qui adoraverunt imaginem ejus. Vivi missi sunt hi duo in stagnum ignis ardentis sulphure :
|
||||
21| et ceteri occisi sunt in gladio sedentis super equum, qui procedit de ore ipsius : et omnes aves saturatæ sunt carnibus eorum.
|
||||
#20
|
||||
1| Et vidi angelum descendentem de cælo, habentem clavem abyssi, et catenam magnam in manu sua.
|
||||
2| Et apprehendit draconem, serpentem antiquum, qui est diabolus, et Satanas, et ligavit eum per annos mille :
|
||||
3| et misit eum in abyssum, et clausit, et signavit super illum ut non seducat amplius gentes, donec consummentur mille anni : et post hæc oportet illum solvi modico tempore.
|
||||
4| Et vidi sedes, et sederunt super eas, et judicium datum est illis : et animas decollatorum propter testimonium Jesu, et propter verbum Dei, et qui non adoraverunt bestiam, neque imaginem ejus, nec acceperunt caracterem ejus in frontibus, aut in manibus suis, et vixerunt, et regnaverunt cum Christo mille annis.
|
||||
5| Ceteri mortuorum non vixerunt, donec consummentur mille anni. Hæc est resurrectio prima.
|
||||
6| Beatus, et sanctus, qui habet partem in resurrectione prima : in his secunda mors non habet potestatem : sed erunt sacerdotes Dei et Christi, et regnabunt cum illo mille annis.
|
||||
7| Et cum consummati fuerint mille anni, solvetur Satanas de carcere suo, et exibit, et seducet gentes, quæ sunt super quatuor angulos terræ, Gog, et Magog, et congregabit eos in prælium, quorum numerus est sicut arena maris.
|
||||
8| Et ascenderunt super latitudinem terræ, et circuierunt castra sanctorum, et civitatem dilectam.
|
||||
9| Et descendit ignis a Deo de cælo, et devoravit eos : et diabolus, qui seducebat eos, missus est in stagnum ignis, et sulphuris, ubi et bestia
|
||||
10| et pseudopropheta cruciabuntur die ac nocte in sæcula sæculorum.
|
||||
11| Et vidi thronum magnum candidum, et sedentem super eum, a cujus conspectu fugit terra, et cælum, et locus non est inventus eis.
|
||||
12| Et vidi mortuos, magnos et pusillos, stantes in conspectu throni, et libri aperti sunt : et alius liber apertus est, qui est vitæ : et judicati sunt mortui ex his, quæ scripta erant in libris, secundum opera ipsorum :
|
||||
13| et dedit mare mortuos, qui in eo erant : et mors et infernus dederunt mortuos suos, qui in ipsis erant : et judicatum est de singulis secundum opera ipsorum.
|
||||
14| Et infernus et mors missi sunt in stagnum ignis. Hæc est mors secunda.
|
||||
15| Et qui non inventus est in libro vitæ scriptus, missus est in stagnum ignis.
|
||||
#21
|
||||
1| Et vidi cælum novum et terram novam. Primum enim cælum, et prima terra abiit, et mare jam non est.
|
||||
2| Et ego Joannes vidi sanctam civitatem Jerusalem novam descendentem de cælo a Deo, paratam sicut sponsam ornatam viro suo.
|
||||
3| Et audivi vocem magnam de throno dicentem : Ecce tabernaculum Dei cum hominibus, et habitabit cum eis. Et ipsi populus ejus erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum Deus :
|
||||
4| et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum : et mors ultra non erit, neque luctus, neque clamor, neque dolor erit ultra, quia prima abierunt.
|
||||
5| Et dixit qui sedebat in throno : Ecce nova facio omnia. Et dixit mihi : Scribe, quia hæc verba fidelissima sunt, et vera.
|
||||
6| Et dixit mihi : Factum est : ego sum alpha et omega, initium et finis. Ego sitienti dabo de fonte aquæ vitæ, gratis.
|
||||
7| Qui vicerit, possidebit hæc : et ero illi Deus, et ille erit mihi filius.
|
||||
8| Timidis autem, et incredulis, et execratis, et homicidis, et fornicatoribus, et veneficis, et idolatris, et omnibus mendacibus, pars illorum erit in stagno ardenti igne et sulphure : quod est mors secunda.
|
||||
9| Et venit unus de septem angelis habentibus phialas plenas septem plagis novissimis, et locutus est mecum, dicens : Veni, et ostendam tibi sponsam, uxorem Agni.
|
||||
10| Et sustulit me in spiritu in montem magnum et altum, et ostendit mihi civitatem sanctam Jerusalem descendentem de cælo a Deo,
|
||||
11| habentem claritatem Dei : et lumen ejus simile lapidi pretioso tamquam lapidi jaspidis, sicut crystallum.
|
||||
12| Et habebat murum magnum, et altum, habentem portas duodecim : et in portis angelos duodecim, et nomina inscripta, quæ sunt nomina duodecim tribuum filiorum Israël :
|
||||
13| ab oriente portæ tres, et ab aquilone portæ tres, et ab austro portæ tres, et ab occasu portæ tres.
|
||||
14| Et murus civitatis habens fundamenta duodecim, et in ipsis duodecim nomina duodecim apostolorum Agni.
|
||||
15| Et qui loquebatur mecum, habebat mensuram arundineam auream, ut metiretur civitatem, et portas ejus, et murum.
|
||||
16| Et civitas in quadro posita est, et longitudo ejus tanta est quanta et latitudo : et mensus est civitatem de arundine aurea per stadia duodecim millia : et longitudo, et altitudo, et latitudo ejus æqualia sunt.
|
||||
17| Et mensus est murum ejus centum quadraginta quatuor cubitorum, mensura hominis, quæ est angeli.
|
||||
18| Et erat structura muri ejus ex lapide jaspide : ipsa vero civitas aurum mundum simile vitro mundo.
|
||||
19| Et fundamenta muri civitatis omni lapide pretioso ornata. Fundamentum primum, jaspis : secundum, sapphirus : tertium, calcedonius : quartum, smaragdus :
|
||||
20| quintum, sardonyx : sextum, sardius : septimum, chrysolithus : octavum, beryllus : nonum, topazius : decimum, chrysoprasus : undecimum, hyacinthus : duodecimum, amethystus.
|
||||
21| Et duodecim portæ, duodecim margaritæ sunt, per singulas : et singulæ portæ erant ex singulis margaritis : et platea civitatis aurum mundum, tamquam vitrum perlucidum.
|
||||
22| Et templum non vidi in ea : Dominus enim Deus omnipotens templum illius est, et Agnus.
|
||||
23| Et civitas non eget sole neque luna ut luceant in ea, nam claritas Dei illuminavit eam, et lucerna ejus est Agnus.
|
||||
24| Et ambulabunt gentes in lumine ejus : et reges terræ afferent gloriam suam et honorem in illam.
|
||||
25| Et portæ ejus non claudentur per diem : nox enim non erit illic.
|
||||
26| Et afferent gloriam et honorem gentium in illam.
|
||||
27| Non intrabit in eam aliquod coinquinatum, aut abominationem faciens et mendacium, nisi qui scripti sunt in libro vitæ Agni.
|
||||
#22
|
||||
1| Et ostendit mihi fluvium aquæ vitæ, splendidum tamquam crystallum, procedentem de sede Dei et Agni.
|
||||
2| In medio plateæ ejus, et ex utraque parte fluminis, lignum vitæ, afferens fructus duodecim per menses singulos, reddens fructum suum et folia ligni ad sanitatem gentium.
|
||||
3| Et omne maledictum non erit amplius : sed sedes Dei et Agni in illa erunt, et servi ejus servient illi.
|
||||
4| Et videbunt faciem ejus : et nomen ejus in frontibus eorum.
|
||||
5| Et nox ultra non erit : et non egebunt lumine lucernæ, neque lumine solis, quoniam Dominus Deus illuminabit illos, et regnabunt in sæcula sæculorum.
|
||||
6| Et dixit mihi : Hæc verba fidelissima sunt, et vera. Et Dominus Deus spirituum prophetarum misit angelum suum ostendere servis suis quæ oportet fieri cito.
|
||||
7| Et ecce venio velociter. Beatus, qui custodit verba prophetiæ libri hujus.
|
||||
8| Et ego Joannes, qui audivi, et vidi hæc. Et postquam audissem, et vidissem, cecidi ut adorarem ante pedes angeli, qui mihi hæc ostendebat :
|
||||
9| et dixit mihi : Vide ne feceris : conservus enim tuus sum, et fratrum tuorum prophetarum, et eorum qui servant verba prophetiæ libri hujus : Deum adora.
|
||||
10| Et dicit mihi : Ne signaveris verba prophetiæ libri hujus : tempus enim prope est.
|
||||
11| Qui nocet, noceat adhuc : et qui in sordibus est, sordescat adhuc : et qui justus est, justificetur adhuc : et sanctus, sanctificetur adhuc.
|
||||
12| Ecce venio cito, et merces mea mecum est, reddere unicuique secundum opera sua.
|
||||
13| Ego sum alpha et omega, primus et novissimus, principium et finis.
|
||||
14| Beati, qui lavant stolas suas in sanguine Agni : ut sit potestas eorum in ligno vitæ, et per portas intrent in civitatem.
|
||||
15| Foris canes, et venefici, et impudici, et homicidæ, et idolis servientes, et omnis qui amat et facit mendacium.
|
||||
16| Ego Jesus misi angelum meum testificari vobis hæc in ecclesiis. Ego sum radix, et genus David, stella splendida et matutina.
|
||||
17| Et spiritus, et sponsa dicunt : Veni. Et qui audit, dicat : Veni. Et qui sitit, veniat : et qui vult, accipiat aquam vitæ, gratis.
|
||||
18| Contestor enim omni audienti verba prophetiæ libri hujus : si quis apposuerit ad hæc, apponet Deus super illum plagas scriptas in libro isto.
|
||||
19| Et si quis diminuerit de verbis libri prophetiæ hujus, auferet Deus partem ejus de libro vitæ, et de civitate sancta, et de his quæ scripta sunt in libro isto :
|
||||
20| dicit qui testimonium perhibet istorum. Etiam venio cito : amen. Veni, Domine Jesu.
|
||||
21| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,146 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et hæc verba libri quæ scripsit Baruch filius Neriæ, filii Maasiæ, filii Sedeciæ, filii Sedei, filii Helciæ, in Babylonia,
|
||||
2| in anno quinto, in septimo die mensis, in tempore quo ceperunt Chaldæi Jerusalem, et succenderunt eam igni.
|
||||
3| Et legit Baruch verba libri hujus ad aures Jechoniæ filii Joakim regis Juda, et ad aures universi populi venientis ad librum,
|
||||
4| et ad aures potentium, filiorum regum, et ad aures presbyterorum, et ad aures populi, a minimo usque ad maximum eorum, omnium habitantium in Babylonia, ad flumen Sodi.
|
||||
5| Qui audientes plorabant, et jejunabant, et orabant in conspectu Domini.
|
||||
6| Et collegerunt pecuniam, secundum quod potuit uniuscujusque manus,
|
||||
7| et miserunt in Jerusalem ad Joakim filium Helciæ filii Salom sacerdotem, et ad sacerdotes, et ad omnem populum qui inventi sunt cum eo in Jerusalem :
|
||||
8| cum acciperet vasa templi Domini, quæ ablata fuerant de templo, revocare in terram Juda, decima die mensis Sivan, vasa argentea quæ fecit Sedecias filius Josiæ rex Juda,
|
||||
9| posteaquam cepisset Nabuchodonosor rex Babylonis Jechoniam, et principes, et cunctos potentes, et populum terræ, ab Jerusalem, et duxit eos vinctos in Babylonem.
|
||||
10| Et dixerunt : Ecce misimus ad vos pecunias, de quibus emite holocautomata et thus : et facite manna, et offerte pro peccato, ad aram Domini Dei nostri :
|
||||
11| et orate pro vita Nabuchodonosor regis Babylonis, et pro vita Baltassar filii ejus, ut sint dies eorum sicut dies cæli super terram :
|
||||
12| et ut det Dominus virtutem nobis, et illuminet oculos nostros, ut vivamus sub umbra Nabuchodonosor regis Babylonis, et sub umbra Baltassar filii ejus, et serviamus eis multis diebus, et inveniamus gratiam in conspectu eorum.
|
||||
13| Et pro nobis ipsis orate ad Dominum Deum nostrum, quia peccavimus Domino Deo nostro, et non est aversus furor ejus a nobis usque in hunc diem.
|
||||
14| Et legite librum istum quem misimus ad vos recitari in templo Domini, in die solemni et in die opportuno :
|
||||
15| et dicetis : Domino Deo nostro justitia, nobis autem confusio faciei nostræ, sicut est dies hæc omni Juda, et habitantibus in Jerusalem :
|
||||
16| regibus nostris, et principibus nostris, et sacerdotibus nostris, et prophetis nostris, et patribus nostris.
|
||||
17| Peccavimus ante Dominum Deum nostrum, et non credidimus, diffidentes in eum :
|
||||
18| et non fuimus subjectibiles illi, et non audivimus vocem Domini Dei nostri, ut ambularemus in mandatis ejus, quæ dedit nobis.
|
||||
19| A die qua eduxit patres nostros de terra Ægypti, usque ad diem hanc, eramus incredibiles ad Dominum Deum nostrum : et dissipati recessimus, ne audiremus vocem ipsius :
|
||||
20| et adhæserunt nobis multa mala et maledictiones quæ constituit Dominus Moysi servo suo, qui eduxit patres nostros de terra Ægypti, dare nobis terram fluentem lac et mel, sicut hodierna die.
|
||||
21| Et non audivimus vocem Domini Dei nostri, secundum omnia verba prophetarum quos misit ad nos :
|
||||
22| et abivimus unusquisque in sensum cordis nostri maligni, operari diis alienis, facientes mala ante oculos Domini Dei nostri.
|
||||
#2
|
||||
1| Propter quod statuit Dominus Deus noster verbum suum, quod locutus est ad nos, et ad judices nostros qui judicaverunt Israël, et ad reges nostros, et ad principes nostros, et ad omnem Israël et Juda :
|
||||
2| ut adduceret Dominus super nos mala magna, quæ non sunt facta sub cælo quemadmodum facta sunt in Jerusalem, secundum quæ scripta sunt in lege Moysi,
|
||||
3| et manducaret homo carnes filii sui et carnes filiæ suæ.
|
||||
4| Et dedit eos sub manu regum omnium qui sunt in circuitu nostro, in improperium et in desolationem in omnibus populis in quibus nos dispersit Dominus :
|
||||
5| et facti sumus subtus, et non supra, quia peccavimus Domino Deo nostro, non obaudiendo voci ipsius.
|
||||
6| Domino Deo nostro justitia, nobis autem et patribus nostris confusio faciei, sicut est dies hæc :
|
||||
7| quia locutus est Dominus super nos omnia mala hæc quæ venerunt super nos :
|
||||
8| et non sumus deprecati faciem Domini Dei nostri, ut reverteremur unusquisque nostrum a viis nostris pessimis.
|
||||
9| Et vigilavit Dominus in malis, et adduxit ea super nos : quia justus est Dominus in omnibus operibus suis quæ mandavit nobis,
|
||||
10| et non audivimus vocem ipsius ut iremus in præceptis Domini, quæ dedit ante faciem nostram.
|
||||
11| Et nunc, Domine Deus Israël, qui eduxisti populum tuum de terra Ægypti in manu valida, et in signis, et in prodigiis, et in virtute tua magna, et in brachio excelso, et fecisti tibi nomen sicut est dies iste :
|
||||
12| peccavimus, impie egimus, inique gessimus, Domine Deus noster, in omnibus justitiis tuis.
|
||||
13| Avertatur ira tua a nobis, quia derelicti sumus pauci inter gentes ubi dispersisti nos.
|
||||
14| Exaudi, Domine, preces nostras et orationes nostras, et educ nos propter te, et da nobis invenire gratiam ante faciem eorum qui nos abduxerunt :
|
||||
15| ut sciat omnis terra quia tu es Dominus Deus noster, et quia nomen tuum invocatum est super Israël, et super genus ipsius.
|
||||
16| Respice, Domine, de domo sancta tua in nos, et inclina aurem tuam, et exaudi nos.
|
||||
17| Aperi oculos tuos et vide : quia non mortui qui sunt in inferno, quorum spiritus acceptus est a visceribus suis, dabunt honorem et justificationem Domino :
|
||||
18| sed anima quæ tristis est super magnitudine mali, et incedit curva et infirma, et oculi deficientes, et anima esuriens, dat tibi gloriam et justitiam Domino.
|
||||
19| Quia non secundum justitias patrum nostrorum nos fundimus preces et petimus misericordiam ante conspectum tuum, Domine Deus noster :
|
||||
20| sed quia misisti iram tuam et furorem tuum super nos, sicut locutus es in manu puerorum tuorum prophetarum, dicens :
|
||||
21| Sic dicit Dominus : Inclinate humerum vestrum et cervicem vestram, et opera facite regi Babylonis, et sedebitis in terra quam dedi patribus vestris.
|
||||
22| Quod si non audieritis vocem Domini Dei vestri, operari regi Babyloniæ, defectionem vestram faciam de civitatibus Juda, et a foris Jerusalem,
|
||||
23| et auferam a vobis vocem jucunditatis et vocem gaudii, et vocem sponsi et vocem sponsæ, et erit omnis terra sine vestigio ab inhabitantibus eam.
|
||||
24| Et non audierunt vocem tuam, ut operarentur regi Babylonis : et statuisti verba tua, quæ locutus es in manibus puerorum tuorum prophetarum, ut transferrentur ossa regum nostrorum et ossa patrum nostrorum de loco suo :
|
||||
25| et ecce projecta sunt in calore solis et in gelu noctis, et mortui sunt in doloribus pessimis, in fame et in gladio, et in emissione.
|
||||
26| Et posuisti templum in quo invocatum est nomen tuum in ipso sicut hæc dies, propter iniquitatem domus Israël et domus Juda.
|
||||
27| Et fecisti in nobis, Domine Deus noster, secundum omnem bonitatem tuam et secundum omnem miserationem tuam illam magnam :
|
||||
28| sicut locutus es in manu pueri tui Moysi, in die qua præcepisti ei scribere legem tuam coram filiis Israël,
|
||||
29| dicens : Si non audieritis vocem meam, multitudo hæc magna convertetur in minimam inter gentes, quo ego eos dispergam :
|
||||
30| quia scio quod me non audiet populus : populus est enim dura cervice. Et convertetur ad cor suum in terra captivitatis suæ,
|
||||
31| et scient quia ego sum Dominus Deus eorum : et dabo eis cor, et intelligent ; aures, et audient :
|
||||
32| et laudabunt me in terra captivitatis suæ, et memores erunt nominis mei,
|
||||
33| et avertent se a dorso suo duro, et a malignitatibus suis : quia reminiscentur viam patrum suorum, qui peccaverunt in me.
|
||||
34| Et revocabo illos in terram quam juravi patribus eorum, Abraham, Isaac, et Jacob : et dominabuntur ejus, et multiplicabo eos, et non minorabuntur :
|
||||
35| et statuam illis testamentum alterum sempiternum, ut sim illis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum : et non movebo amplius populum meum, filios Israël, a terra quam dedi illis.
|
||||
#3
|
||||
1| Et nunc, Domine omnipotens, Deus Israël, anima in angustiis, et spiritus anxius clamat ad te.
|
||||
2| Audi, Domine, et miserere, quia Deus es misericors : et miserere nostri, quia peccavimus ante te :
|
||||
3| quia tu sedes in sempiternum, et nos, peribimus in ævum ?
|
||||
4| Domine omnipotens, Deus Israël, audi nunc orationem mortuorum Israël, et filiorum ipsorum qui peccaverunt ante te, et non audierunt vocem Domini Dei sui, et agglutinata sunt nobis mala.
|
||||
5| Noli meminisse iniquitatum patrum nostrorum, sed memento manus tuæ et nominis tui in tempore isto :
|
||||
6| quia tu es Dominus Deus noster, et laudabimus te, Domine :
|
||||
7| quia propter hoc dedisti timorem tuum in cordibus nostris, et ut invocemus nomen tuum, et laudemus te in captivitate nostra, quia convertimur ab iniquitate patrum nostrorum, qui peccaverunt ante te.
|
||||
8| Et ecce nos in captivitate nostra sumus hodie, qua nos dispersisti in improperium, et in maledictum, et in peccatum, secundum omnes iniquitates patrum nostrorum, qui recesserunt a te, Domine Deus noster.
|
||||
9| Audi, Israël, mandata vitæ : auribus percipe, ut scias prudentiam.
|
||||
10| Quid est, Israël, quod in terra inimicorum es,
|
||||
11| inveterasti in terra aliena, coinquinatus es cum mortuis, deputatus es cum descendentibus in infernum ?
|
||||
12| Dereliquisti fontem sapientiæ :
|
||||
13| nam si in via Dei ambulasses, habitasses utique in pace sempiterna.
|
||||
14| Disce ubi sit prudentia, ubi sit virtus, ubi sit intellectus, ut scias simul ubi sit longiturnitas vitæ et victus, ubi sit lumen oculorum, et pax.
|
||||
15| Quis invenit locum ejus ? et quis intravit in thesauros ejus ?
|
||||
16| Ubi sunt principes gentium, et qui dominantur super bestias quæ sunt super terram ?
|
||||
17| qui in avibus cæli ludunt,
|
||||
18| qui argentum thesaurizant, et aurum, in quo confidunt homines, et non est finis acquisitionis eorum ? qui argentum fabricant, et solliciti sunt, nec est inventio operum illorum ?
|
||||
19| Exterminati sunt, et ad inferos descenderunt, et alii loco eorum surrexerunt.
|
||||
20| Juvenes viderunt lumen, et habitaverunt super terram, viam autem disciplinæ ignoraverunt,
|
||||
21| neque intellexerunt semitas ejus, neque filii eorum susceperunt eam : a facie ipsorum longe facta est ;
|
||||
22| non est audita in terra Chanaan, neque visa est in Theman.
|
||||
23| Filii quoque Agar, qui exquirunt prudentiam quæ de terra est, negotiatores Merrhæ et Theman, et fabulatores, et exquisitores prudentiæ et intelligentiæ : viam autem sapientiæ nescierunt, neque commemorati sunt semitas ejus.
|
||||
24| O Israël, quam magna est domus Dei, et ingens locus possessionis ejus !
|
||||
25| magnus est, et non habet finem : excelsus, et immensus.
|
||||
26| Ibi fuerunt gigantes nominati illi, qui ab initio fuerunt, statura magna, scientes bellum.
|
||||
27| Non hos elegit Dominus, neque viam disciplinæ invenerunt : propterea perierunt,
|
||||
28| et quoniam non habuerunt sapientiam, interierunt propter suam insipientiam.
|
||||
29| Quis ascendit in cælum, et accepit eam, et eduxit eam de nubibus ?
|
||||
30| Quis transfretavit mare, et invenit illam, et attulit illam super aurum electum ?
|
||||
31| Non est qui possit scire vias ejus, neque qui exquirat semitas ejus :
|
||||
32| sed qui scit universa novit eam, et adinvenit eam prudentia sua qui præparavit terram in æterno tempore : et replevit eam pecudibus et quadrupedibus
|
||||
33| qui emittit lumen, et vadit, et vocavit illud, et obedit illi in tremore.
|
||||
34| Stellæ autem dederunt lumen in custodiis suis, et lætatæ sunt :
|
||||
35| vocatæ sunt, et dixerunt : Adsumus, et luxerunt ei cum jucunditate, qui fecit illas.
|
||||
36| Hic est Deus noster, et non æstimabitur alius adversus eum.
|
||||
37| Hic adinvenit omnem viam disciplinæ, et tradidit illam Jacob puero suo, et Israël dilecto suo.
|
||||
38| Post hæc in terris visus est, et cum hominibus conversatus est.
|
||||
#4
|
||||
1| Hic liber mandatorum Dei, et lex quæ est in æternum : omnes qui tenent eam pervenient ad vitam : qui autem dereliquerunt eam, in mortem.
|
||||
2| Convertere, Jacob, et apprehende eam : ambula per viam ad splendorem ejus contra lumen ejus.
|
||||
3| Ne tradas alteri gloriam tuam, et dignitatem tuam genti alienæ.
|
||||
4| Beati sumus, Israël, quia quæ Deo placent manifesta sunt nobis.
|
||||
5| Animæquior esto, populus Dei, memorabilis Israël :
|
||||
6| venundati estis gentibus non in perditionem : sed propter quod in ira ad iracundiam provocastis Deum, traditi estis adversariis.
|
||||
7| Exacerbastis enim eum qui fecit vos, Deum æternum, immolantes dæmoniis, et non Deo.
|
||||
8| Obliti enim estis Deum qui nutrivit vos, et contristastis nutricem vestram Jerusalem.
|
||||
9| Vidit enim iracundiam a Deo venientem vobis, et dixit : Audite, confines Sion : adduxit enim mihi Deus luctum magnum.
|
||||
10| Vidi enim captivitatem populi mei, filiorum meorum et filiarum, quam superduxit illis Æternus.
|
||||
11| Nutrivi enim illos cum jucunditate ; dimisi autem illos cum fletu et luctu.
|
||||
12| Nemo gaudeat super me viduam et desolatam : a multis derelicta sum propter peccata filiorum meorum, quia declinaverunt a lege Dei.
|
||||
13| Justitias autem ipsius nescierunt, nec ambulaverunt per vias mandatorum Dei, neque per semitas veritatis ejus cum justitia ingressi sunt.
|
||||
14| Veniant confines Sion, et memorentur captivitatem filiorum et filiarum mearum, quam superduxit illis Æternus.
|
||||
15| Adduxit enim super illos gentem de longinquo, gentem improbam, et alterius linguæ,
|
||||
16| qui non sunt reveriti senem, neque puerorum miserti sunt, et abduxerunt dilectos viduæ, et a filiis unicam desolaverunt.
|
||||
17| Ego autem, quid possum adjuvare vos ?
|
||||
18| qui enim adduxit super vos mala, ipse vos eripiet de manibus inimicorum vestrorum.
|
||||
19| Ambulate, filii, ambulate : ego enim derelicta sum sola.
|
||||
20| Exui me stola pacis, indui autem me sacco obsecrationis, et clamabo ad Altissimum in diebus meis.
|
||||
21| Animæquiores estote, filii ; clamate ad Dominum, et eripiet vos de manu principum inimicorum.
|
||||
22| Ego enim speravi in æternum salutem vestram, et venit mihi gaudium a Sancto, super misericordia quæ veniet vobis ab æterno salutari nostro.
|
||||
23| Emisi enim vos cum luctu et ploratu : reducet autem vos mihi Dominus cum gaudio et jucunditate in sempiternum.
|
||||
24| Sicut enim viderunt vicinæ Sion captivitatem vestram a Deo, sic videbunt et in celeritate salutem vestram a Deo, quæ superveniet vobis cum honore magno et splendore æterno.
|
||||
25| Filii, patienter sustinete iram quæ supervenit vobis : persecutus est enim te inimicus tuus : sed cito videbis perditionem ipsius, et super cervices ipsius ascendes.
|
||||
26| Delicati mei ambulaverunt vias asperas : ducti sunt enim ut grex direptus ab inimicis.
|
||||
27| Animæquiores estote, filii, et proclamate ad Dominum : erit enim memoria vestra ab eo qui duxit vos.
|
||||
28| Sicut enim fuit sensus vester ut erraretis a Deo, decies tantum iterum convertentes requiretis eum :
|
||||
29| qui enim induxit vobis mala, ipse rursum adducet vobis sempiternam jucunditatem cum salute vestra.
|
||||
30| Animæquior esto, Jerusalem : exhortatur enim te, qui te nominavit.
|
||||
31| Nocentes peribunt, qui te vexaverunt : et qui gratulati sunt in tua ruina, punientur.
|
||||
32| Civitates quibus servierunt filii tui, punientur, et quæ accepit filios tuos.
|
||||
33| Sicut enim gavisa est in tua ruina, et lætata est in casu tuo, sic contristabitur in sua desolatione,
|
||||
34| et amputabitur exsultatio multitudinis ejus, et gaudimonium ejus erit in luctum.
|
||||
35| Ignis enim superveniet ei ab Æterno in longiturnis diebus, et habitabitur a dæmoniis in multitudine temporis.
|
||||
36| Circumspice, Jerusalem, ad orientem, et vide jucunditatem a Deo tibi venientem.
|
||||
37| Ecce enim veniunt filii tui, quos dimisisti dispersos : veniunt collecti ab oriente usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes in honorem Dei.
|
||||
#5
|
||||
1| Exue te, Jerusalem, stola luctus et vexationis tuæ, et indue te decore, et honore ejus, quæ a Deo tibi est, sempiternæ gloriæ.
|
||||
2| Circumdabit te Deus diploide justitiæ, et imponet mitram capiti honoris æterni.
|
||||
3| Deus enim ostendet splendorem suum in te, omni qui sub cælo est.
|
||||
4| Nominabitur enim tibi nomen tuum a Deo in sempiternum : pax justitiæ, et honor pietatis.
|
||||
5| Exsurge, Jerusalem, et sta in excelso : et circumspice ad orientem, et vide collectos filios tuos ab oriente sole usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes Dei memoria.
|
||||
6| Exierunt enim abs te pedibus ducti ab inimicis : adducet autem illos Dominus ad te portatos in honore sicut filios regni :
|
||||
7| constituit enim Deus humiliare omnem montem excelsum et rupes perennes, et convalles replere in æqualitatem terræ, ut ambulet Israël diligenter in honorem Dei.
|
||||
8| Obumbraverunt autem et silvæ, et omne lignum suavitatis Israël ex mandato Dei.
|
||||
9| Adducet enim Deus Israël cum jucunditate in lumine majestatis suæ, cum misericordia et justitia quæ est ex ipso.
|
||||
@@ -0,0 +1,99 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater :
|
||||
2| eis, qui sunt Colossis, sanctis, et fidelibus fratribus in Christo Jesu.
|
||||
3| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo. Gratias agimus Deo, et Patri Domini nostri Jesu Christi semper pro vobis orantes :
|
||||
4| audientes fidem vestram in Christo Jesu, et dilectionem quam habetis in sanctos omnes
|
||||
5| propter spem, quæ reposita est vobis in cælis : quam audistis in verbo veritatis Evangelii :
|
||||
6| quod pervenit ad vos, sicut et in universo mundo est, et fructificat, et crescit sicut in vobis, ex ea die, qua audistis, et cognovistis gratiam Dei in veritate,
|
||||
7| sicut didicistis ab Epaphra carissimo conservo nostro, qui est fidelis pro vobis minister Christi Jesu,
|
||||
8| qui etiam manifestavit nobis dilectionem vestram in spiritu.
|
||||
9| Ideo et nos ex qua die audivimus, non cessamus pro vobis orantes, et postulantes ut impleamini agnitione voluntatis ejus, in omni sapientia et intellectu spiritali :
|
||||
10| ut ambuletis digne Deo per omnia placentes : in omni opere bono fructificantes, et crescentes in scientia Dei :
|
||||
11| in omni virtute confortati secundum potentiam claritatis ejus, in omni patientia et longanimitate cum gaudio,
|
||||
12| gratias agentes Deo Patri, qui dignos nos fecit in partem sortis sanctorum in lumine :
|
||||
13| qui eripuit nos de potestate tenebrarum, et transtulit in regnum filii dilectionis suæ,
|
||||
14| in quo habemus redemptionem per sanguinem ejus, remissionem peccatorum :
|
||||
15| qui est imago Dei invisibilis, primogenitus omnis creaturæ :
|
||||
16| quoniam in ipso condita sunt universa in cælis, et in terra, visibilia, et invisibilia, sive throni, sive dominationes, sive principatus, sive potestates : omnia per ipsum et in ipso creata sunt :
|
||||
17| et ipse est ante omnes, et omnia in ipso constant.
|
||||
18| Et ipse est caput corporis Ecclesiæ, qui est principium, primogenitus ex mortuis : ut sit in omnibus ipse primatum tenens :
|
||||
19| quia in ipso complacuit, omnem plenitudinem inhabitare :
|
||||
20| et per eum reconciliare omnia in ipsum, pacificans per sanguinem crucis ejus, sive quæ in terris, sive quæ in cælis sunt.
|
||||
21| Et vos cum essetis aliquando alienati, et inimici sensu in operibus malis :
|
||||
22| nunc autem reconciliavit in corpore carnis ejus per mortem, exhibere vos sanctos, et immaculatos, et irreprehensibiles coram ipso :
|
||||
23| si tamen permanetis in fide fundati, et stabiles, et immobiles a spe Evangelii, quod audistis, quod prædicatum est in universa creatura, quæ sub cælo est, cujus factus sum ego Paulus minister.
|
||||
24| Qui nunc gaudeo in passionibus pro vobis, et adimpleo ea quæ desunt passionem Christi, in carne mea pro corpore ejus, quod est Ecclesia :
|
||||
25| cujus factus sum ego minister secundum dispensationem Dei, quæ data est mihi in vos, ut impleam verbum Dei :
|
||||
26| mysterium, quod absconditum fuit a sæculis, et generationibus, nunc autem manifestatum est sanctis ejus,
|
||||
27| quibus voluit Deus notas facere divitias gloriæ sacramenti hujus in gentibus, quod est Christus, in vobis spes gloriæ,
|
||||
28| quem nos annuntiamus, corripientes omnem hominem, et docentes omnem hominem, in omni sapientia, ut exhibeamus omnem hominem perfectum in Christo Jesu :
|
||||
29| in quo et laboro, certando secundum operationem ejus, quam operatur in me in virtute.
|
||||
#2
|
||||
1| Volo enim vos scire qualem sollicitudinem habeam pro vobis, et pro iis qui sunt Laodiciæ, et quicumque non viderunt faciem meam in carne :
|
||||
2| ut consolentur corda ipsorum, instructi in caritate, et in omnes divitias plenitudinis intellectus, in agnitionem mysterii Dei Patris et Christi Jesu :
|
||||
3| in quo sunt omnes thesauri sapientiæ et scientiæ absconditi.
|
||||
4| Hoc autem dico, ut nemo vos decipiat in sublimitate sermonum.
|
||||
5| Nam etsi corpore absens sum, sed spiritu vobiscum sum : gaudens, et videns ordinem vestrum, et firmamentum ejus, quæ in Christo est, fidei vestræ.
|
||||
6| Sicut ergo accepistis Jesum Christum Dominum, in ipso ambulate,
|
||||
7| radicati, et superædificati in ipso, et confirmati fide, sicut et didicistis, abundantes in illo in gratiarum actione.
|
||||
8| Videte ne quis vos decipiat per philosophiam, et inanem fallaciam secundum traditionem hominum, secundum elementa mundi, et non secundum Christum :
|
||||
9| quia in ipso inhabitat omnis plenitudo divinitatis corporaliter :
|
||||
10| et estis in illo repleti, qui est caput omnis principatus et potestatis :
|
||||
11| in quo et circumcisi estis circumcisione non manu facta in expoliatione corporis carnis, sed in circumcisione Christi :
|
||||
12| consepulti ei in baptismo, in quo et resurrexistis per fidem operationis Dei, qui suscitavit illum a mortuis.
|
||||
13| Et vos cum mortui essetis in delictis, et præputio carnis vestræ, convivificavit cum illo, donans vobis omnia delicta :
|
||||
14| delens quod adversus nos erat chirographum decreti, quod erat contrarium nobis, et ipsum tulit de medio, affigens illud cruci :
|
||||
15| et expolians principatus, et potestates traduxit confidenter, palam triumphans illos in semetipso.
|
||||
16| Nemo ergo vos judicet in cibo, aut in potu, aut in parte diei festi, aut neomeniæ, aut sabbatorum :
|
||||
17| quæ sunt umbra futurorum : corpus autem Christi.
|
||||
18| Nemo vos seducat, volens in humilitate, et religione angelorum, quæ non vidit ambulans, frustra inflatus sensu carnis suæ,
|
||||
19| et non tenens caput, ex quo totum corpus per nexus, et conjunctiones subministratum, et constructum crescit in augmentum Dei.
|
||||
20| Si ergo mortui estis cum Christo ab elementis hujus mundi : quid adhuc tamquam viventes in mundo decernitis ?
|
||||
21| Ne tetigeritis, neque gustaveritis, neque contrectaveritis :
|
||||
22| quæ sunt omnia in interitum ipso usu, secundum præcepta et doctrinas hominum :
|
||||
23| quæ sunt rationem quidem habentia sapientiæ in superstitione, et humilitate, et non ad parcendum corpori, non in honore aliquo ad saturitatem carnis.
|
||||
#3
|
||||
1| Igitur, si consurrexistis cum Christo : quæ sursum sunt quærite, ubi Christus est in dextera Dei sedens :
|
||||
2| quæ sursum sunt sapite, non quæ super terram.
|
||||
3| Mortui enim estis, et vita vestra est abscondita cum Christo in Deo.
|
||||
4| Cum Christus apparuerit, vita vestra : tunc et vos apparebitis cum ipso in gloria.
|
||||
5| Mortificate ergo membra vestra, quæ sunt super terram : fornicationem, immunditiam, libidinem, concupiscentiam malam, et avaritiam, quæ est simulacrorum servitus :
|
||||
6| propter quæ venit ira Dei super filios incredulitatis :
|
||||
7| in quibus et vos ambulastis aliquando, cum viveretis in illis.
|
||||
8| Nunc autem deponite et vos omnia : iram, indignationem, malitiam, blasphemiam, turpem sermonem de ore vestro.
|
||||
9| Nolite mentiri invicem, expoliantes vos veterem hominem cum actibus suis,
|
||||
10| et induentes novum eum, qui renovatur in agnitionem secundum imaginem ejus qui creavit illum :
|
||||
11| ubi non est gentilis et Judæus, circumcisio et præputium, Barbarus et Scytha, servus et liber : sed omnia, et in omnibus Christus.
|
||||
12| Induite vos ergo, sicut electi Dei, sancti, et dilecti, viscera misericordiæ, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam :
|
||||
13| supportantes invicem, et donantes vobismetipsis si quis adversus aliquem habet querelam : sicut et Dominus donavit vobis, ita et vos.
|
||||
14| Super omnia autem hæc, caritatem habete, quod est vinculum perfectionis :
|
||||
15| et pax Christi exsultet in cordibus vestris, in qua et vocati estis in uno corpore : et grati estote.
|
||||
16| Verbum Christi habitet in vobis abundanter, in omni sapientia, docentes, et commonentes vosmetipsos, psalmis, hymnis, et canticis spiritualibus, in gratia cantantes in cordibus vestris Deo.
|
||||
17| Omne, quodcumque facitis in verbo aut in opere, omnia in nomine Domini Jesu Christi, gratias agentes Deo et Patri per ipsum.
|
||||
18| Mulieres, subditæ estote viris, sicut oportet, in Domino.
|
||||
19| Viri, diligite uxores vestras, et nolite amari esse ad illas.
|
||||
20| Filii, obedite parentibus per omnia : hoc enim placitum est in Domino.
|
||||
21| Patres, nolite ad indignationem provocare filios vestros, ut non pusillo animo fiant.
|
||||
22| Servi, obedite per omnia dominis carnalibus, non ad oculum servientes, quasi hominibus placentes, sed in simplicitate cordis, timentes Deum.
|
||||
23| Quodcumque facitis, ex animo operamini sicut Domino, et non hominibus :
|
||||
24| scientes quod a Domino accipietis retributionem hæreditatis. Domino Christo servite.
|
||||
25| Qui enim injuriam facit, recipiet id quod inique gessit : et non est personarum acceptio apud Deum.
|
||||
#4
|
||||
1| Domini, quod justum est et æquum, servis præstate : scientes quod et vos Dominum habetis in cælo.
|
||||
2| Orationi instate, vigilantes in ea in gratiarum actione :
|
||||
3| orantes simul et pro nobis, ut Deus aperiat nobis ostium sermonis ad loquendum mysterium Christi (propter quod etiam vinctus sum),
|
||||
4| ut manifestem illud ita ut oportet me loqui.
|
||||
5| In sapientia ambulate ad eos, qui foris sunt : tempus redimentes.
|
||||
6| Sermo vester semper in gratia sale sit conditus, ut sciatis quomodo oporteat vos unicuique respondere.
|
||||
7| Quæ circa me sunt, omnia vobis nota faciet Tychicus, carissimus frater, et fidelis minister, et conservus in Domino :
|
||||
8| quem misi ad vos ad hoc ipsum, ut cognoscat quæ circa vos sunt, et consoletur corda vestra,
|
||||
9| cum Onesimo carissimo, et fideli fratre, qui ex vobis est. Omnia, quæ hic aguntur, nota facient vobis.
|
||||
10| Salutat vos Aristarchus concaptivus meus, et Marcus consobrinus Barnabæ, de quo accepistis mandata : si venerit ad vos, excipite illum :
|
||||
11| et Jesus, qui dicitur Justus : qui sunt ex circumcisione : hi soli sunt adjutores mei in regno Dei, qui mihi fuerunt solatio.
|
||||
12| Salutat vos Epaphras, qui ex vobis est, servus Christi Jesu, semper sollicitus pro vobis in orationibus, ut stetis perfecti, et pleni in omni voluntate Dei.
|
||||
13| Testimonium enim illi perhibeo quod habet multum laborem pro vobis, et pro iis qui sunt Laodiciæ, et qui Hierapoli.
|
||||
14| Salutat vos Lucas, medicus carissimus, et Demas.
|
||||
15| Salutate fratres, qui sunt Laodiciæ, et Nympham, et quæ in domo ejus est, ecclesiam.
|
||||
16| Et cum lecta fuerit apud vos epistola hæc, facite ut et in Laodicensium ecclesia legatur : et eam, quæ Laodicensium est, vos legatis.
|
||||
17| Et dicite Archippo : Vide ministerium, quod accepisti in Domino, ut illud impleas.
|
||||
18| Salutatio, mea manu Pauli. Memores estote vinculorum meorum. Gratia vobiscum. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,545 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Anno tertio regni Joakim regis Juda, venit Nabuchodonosor, rex Babylonis, in Jerusalem, et obsedit eam :
|
||||
2| et tradidit Dominus in manu ejus Joakim, regem Juda, et partem vasorum domus Dei : et asportavit ea in terram Sennaar in domum dei sui, et vasa intulit in domum thesauri dei sui.
|
||||
3| Et ait rex Asphenez præposito eunuchorum ut introduceret de filiis Israël, et de semine regio et tyrannorum,
|
||||
4| pueros in quibus nulla esset macula, decoros forma, et eruditos omni sapientia, cautos scientia, et doctos disciplina, et qui possent stare in palatio regis, ut doceret eos litteras et linguam Chaldæorum.
|
||||
5| Et constituit eis rex annonam per singulos dies de cibis suis, et de vino unde bibebat ipse, ut enutriti tribus annis, postea starent in conspectu regis.
|
||||
6| Fuerunt ergo inter eos de filiis Juda, Daniel, Ananias, Misaël, et Azarias.
|
||||
7| Et imposuit eis præpositus eunuchorum nomina : Danieli, Baltassar ; Ananiæ, Sidrach ; Misaëli, Misach ; et Azariæ, Abdenago.
|
||||
8| Proposuit autem Daniel in corde suo ne pollueretur de mensa regis, neque de vino potus ejus : et rogavit eunuchorum præpositum ne contaminaretur.
|
||||
9| Dedit autem Deus Danieli gratiam et misericordiam in conspectu principis eunuchorum.
|
||||
10| Et ait princeps eunuchorum ad Danielem : Timeo ego dominum meum regem, qui constituit vobis cibum et potum : qui si viderit vultus vestros macilentiores præ ceteris adolescentibus coævis vestris, condemnabitis caput meum regi.
|
||||
11| Et dixit Daniel ad Malasar, quem constituerat princeps eunuchorum super Danielem, Ananiam, Misaëlem, et Azariam :
|
||||
12| Tenta nos, obsecro, servos tuos, diebus decem, et dentur nobis legumina ad vescendum, et aqua ad bibendum :
|
||||
13| et contemplare vultus nostros, et vultus puerorum, qui vescuntur cibo regio : et sicut videris, facies cum servis tuis.
|
||||
14| Qui, audito sermone hujuscemodi, tentavit eos diebus decem.
|
||||
15| Post dies autem decem, apparuerunt vultus eorum meliores, et corpulentiores præ omnibus pueris, qui vescebantur cibo regio.
|
||||
16| Porro Malasar tollebat cibaria, et vinum potus eorum : dabatque eis legumina.
|
||||
17| Pueris autem his dedit Deus scientiam et disciplinam, in omni libro et sapientia : Danieli autem intelligentiam omnium visionum et somniorum.
|
||||
18| Completis itaque diebus, post quos dixerat rex ut introducerentur, introduxit eos præpositus eunuchorum in conspectu Nabuchodonosor.
|
||||
19| Cumque eis locutus fuisset rex, non sunt inventi tales de universis, ut Daniel, Ananias, Misaël, et Azarias : et steterunt in conspectu regis.
|
||||
20| Et omne verbum sapientiæ et intellectus, quod sciscitatus est ab eis rex, invenit in eis decuplum super cunctos ariolos et magos qui erant in universo regno ejus.
|
||||
21| Fuit autem Daniel usque ad annum primum Cyri regis.
|
||||
#2
|
||||
1| In anno secundo regni Nabuchodonosor, vidit Nabuchodonosor somnium, et conterritus est spiritus ejus, et somnium ejus fugit ab eo.
|
||||
2| Præcepit autem rex ut convocarentur arioli, et magi, et malefici, et Chaldæi, ut indicarent regi somnia sua. Qui cum venissent, steterunt coram rege.
|
||||
3| Et dixit ad eos rex : Vidi somnium, et mente confusus ignoro quid viderim.
|
||||
4| Responderuntque Chaldæi regi syriace : Rex, in sempiternum vive ! dic somnium servis tuis, et interpretationem ejus indicabimus.
|
||||
5| Et respondens rex ait Chaldæis : Sermo recessit a me : nisi indicaveritis mihi somnium, et conjecturam ejus, peribitis vos, et domus vestræ publicabuntur.
|
||||
6| Si autem somnium, et conjecturam ejus narraveritis, præmia, et dona, et honorem multum accipietis a me. Somnium igitur, et interpretationem ejus indicate mihi.
|
||||
7| Responderunt secundo, atque dixerunt : Rex somnium dicat servis suis, et interpretationem illius indicabimus.
|
||||
8| Respondit rex, et ait : Certe novi quod tempus redimitis, scientes quod recesserit a me sermo.
|
||||
9| Si ergo somnium non indicaveritis mihi, una est de vobis sententia, quod interpretationem quoque fallacem, et deceptione plenam composueritis, ut loquamini mihi donec tempus pertranseat. Somnium itaque dicite mihi, ut sciam quod interpretationem quoque ejus veram loquamini.
|
||||
10| Respondentes ergo Chaldæi coram rege, dixerunt : Non est homo super terram, qui sermonem tuum, rex, possit implere : sed neque regum quisquam magnus et potens verbum hujuscemodi sciscitatur ab omni ariolo, et mago, et Chaldæo.
|
||||
11| Sermo enim, quem tu quæris, rex, gravis est : nec reperietur quisquam qui indicet illum in conspectu regis, exceptis diis, quorum non est cum hominibus conversatio.
|
||||
12| Quo audito, rex, in furore et in ira magna, præcepit ut perirent omnes sapientes Babylonis.
|
||||
13| Et egressa sententia, sapientes interficiebantur : quærebanturque Daniel et socii ejus, ut perirent.
|
||||
14| Tunc Daniel requisivit de lege atque sententia ab Arioch principe militiæ regis, qui egressus fuerat ad interficiendos sapientes Babylonis.
|
||||
15| Et interrogavit eum, qui a rege potestatem acceperat, quam ob causam tam crudelis sententia a facie regis esset egressa. Cum ergo rem indicasset Arioch Danieli,
|
||||
16| Daniel ingressus rogavit regem ut tempus daret sibi ad solutionem indicandam regi.
|
||||
17| Et ingressus est domum suam, Ananiæque et Misaëli et Azariæ, sociis suis, indicavit negotium,
|
||||
18| ut quærerent misericordiam a facie Dei cæli super sacramento isto, et non perirent Daniel et socii ejus cum ceteris sapientibus Babylonis.
|
||||
19| Tunc Danieli mysterium per visionem nocte revelatum est : et benedixit Daniel Deum cæli,
|
||||
20| et locutus ait : Sit nomen Domini benedictum a sæculo et usque in sæculum : quia sapientia et fortitudo ejus sunt.
|
||||
21| Et ipse mutat tempora, et ætates : transfert regna, atque constituit : dat sapientiam sapientibus, et scientiam intelligentibus disciplinam.
|
||||
22| Ipse revelat profunda et abscondita, et novit in tenebris constituta : et lux cum eo est.
|
||||
23| Tibi, Deus patrum nostrorum, confiteor, teque laudo, quia sapientiam et fortitudinem dedisti mihi, et nunc ostendisti mihi quæ rogavimus te, quia sermonem regis aperuisti nobis.
|
||||
24| Post hæc Daniel ingressus ad Arioch, quem constituerat rex ut perderet sapientes Babylonis, sic ei locutus est : Sapientes Babylonis ne perdas : introduc me in conspectu regis, et solutionem regi narrabo.
|
||||
25| Tunc Arioch festinus introduxit Danielem ad regem, et dixit ei : Inveni hominem de filiis transmigrationis Juda, qui solutionem regi annuntiet.
|
||||
26| Respondit rex, et dixit Danieli, cujus nomen erat Baltassar : Putasne vere potes mihi indicare somnium, quod vidi, et interpretationem ejus ?
|
||||
27| Et respondens Daniel coram rege, ait : Mysterium, quod rex interrogat, sapientes, magi, arioli, et aruspices nequeunt indicare regi :
|
||||
28| sed est Deus in cælo revelans mysteria, qui indicavit tibi, rex Nabuchodonosor, quæ ventura sunt in novissimis temporibus. Somnium tuum, et visiones capitis tui in cubili tuo hujuscemodi sunt.
|
||||
29| Tu, rex, cogitare cœpisti in strato tuo, quid esset futurum post hæc : et qui revelat mysteria, ostendit tibi quæ ventura sunt.
|
||||
30| Mihi quoque non in sapientia, quæ est in me plus quam in cunctis viventibus, sacramentum hoc revelatum est : sed ut interpretatio regi manifesta fieret, et cogitationes mentis tuæ scires.
|
||||
31| Tu, rex, videbas, et ecce quasi statua una grandis : statua illa magna, et statura sublimis stabat contra te, et intuitus ejus erat terribilis.
|
||||
32| Hujus statuæ caput ex auro optimo erat, pectus autem et brachia de argento, porro venter et femora ex ære,
|
||||
33| tibiæ autem ferreæ : pedum quædam pars erat ferrea, quædam autem fictilis.
|
||||
34| Videbas ita, donec abscissus est lapis de monte sine manibus : et percussit statuam in pedibus ejus ferreis et fictilibus, et comminuit eos.
|
||||
35| Tunc contrita sunt pariter ferrum, testa, æs, argentum, et aurum, et redacta quasi in favillam æstivæ areæ, quæ rapta sunt vento, nullusque locus inventus est eis : lapis autem, qui percusserat statuam, factus est mons magnus, et implevit universam terram.
|
||||
36| Hoc est somnium : interpretationem quoque ejus dicemus coram te, rex.
|
||||
37| Tu rex regum es : et Deus cæli regnum, et fortitudinem, et imperium, et gloriam dedit tibi :
|
||||
38| et omnia, in quibus habitant filii hominum, et bestiæ agri : volucres quoque cæli dedit in manu tua, et sub ditione tua universa constituit : tu es ergo caput aureum.
|
||||
39| Et post te consurget regnum aliud minus te argenteum : et regnum tertium aliud æreum, quod imperabit universæ terræ.
|
||||
40| Et regnum quartum erit velut ferrum : quomodo ferrum comminuit, et domat omnia, sic comminuet, et conteret omnia hæc.
|
||||
41| Porro quia vidisti pedum, et digitorum partem testæ figuli, et partem ferream, regnum divisum erit : quod tamen de plantario ferri orietur, secundum quod vidisti ferrum mistum testæ ex luto.
|
||||
42| Et digitos pedum ex parte ferreos, et ex parte fictiles : ex parte regnum erit solidum, et ex parte contritum.
|
||||
43| Quod autem vidisti ferrum mistum testæ ex luto, commiscebuntur quidem humano semine, sed non adhærebunt sibi, sicut ferrum misceri non potest testæ.
|
||||
44| In diebus autem regnorum illorum suscitabit Deus cæli regnum, quod in æternum non dissipabitur, et regnum ejus alteri populo non tradetur : comminuet autem, et consumet universa regna hæc, et ipsum stabit in æternum.
|
||||
45| Secundum quod vidisti, quod de monte abscissus est lapis sine manibus, et comminuit testam, et ferrum, et æs, et argentum, et aurum, Deus magnus ostendit regi quæ ventura sunt postea : et verum est somnium, et fidelis interpretatio ejus.
|
||||
46| Tunc rex Nabuchodonosor cecidit in faciem suam, et Danielem adoravit, et hostias, et incensum præcepit ut sacrificarent ei.
|
||||
47| Loquens ergo rex, ait Danieli : Vere Deus vester Deus deorum est, et Dominus regum, et revelans mysteria : quoniam tu potuisti aperire hoc sacramentum.
|
||||
48| Tunc rex Danielem in sublime extulit, et munera multa et magna dedit ei : et constituit eum principem super omnes provincias Babylonis, et præfectum magistratuum super cunctos sapientes Babylonis.
|
||||
49| Daniel autem postulavit a rege, et constituit super opera provinciæ Babylonis Sidrach, Misach, et Abdenago : ipse autem Daniel erat in foribus regis.
|
||||
#3
|
||||
1| Nabuchodonosor rex fecit statuam auream, altitudine cubitorum sexaginta, latitudine cubitorum sex, et statuit eam in campo Dura, provinciæ Babylonis.
|
||||
2| Itaque Nabuchodonosor rex misit ad congregandos satrapas, magistratus, et judices, duces, et tyrannos, et præfectos, omnesque principes regionum, ut convenirent ad dedicationem statuæ quam erexerat Nabuchodonosor rex.
|
||||
3| Tunc congregati sunt satrapæ, magistratus, et judices, duces, et tyranni, et optimates, qui erant in potestatibus constituti, et universi principes regionum, ut convenirent ad dedicationem statuæ, quam erexerat Nabuchodonosor rex. Stabant autem in conspectu statuæ, quam posuerat Nabuchodonosor rex :
|
||||
4| et præco clamabat valenter : Vobis dicitur populis, tribubus, et linguis :
|
||||
5| in hora qua audieritis sonitum tubæ, et fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et universi generis musicorum, cadentes adorate statuam auream, quam constituit Nabuchodonosor rex.
|
||||
6| Si quis autem non prostratus adoraverit, eadem hora mittetur in fornacem ignis ardentis.
|
||||
7| Post hæc igitur, statim ut audierunt omnes populi sonitum tubæ, fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et omnis generis musicorum, cadentes omnes populi, tribus, et linguæ adoraverunt statuam auream, quam constituerat Nabuchodonosor rex.
|
||||
8| Statimque in ipso tempore accedentes viri Chaldæi accusaverunt Judæos :
|
||||
9| dixeruntque Nabuchodonosor regi : Rex, in æternum vive !
|
||||
10| tu, rex, posuisti decretum, ut omnis homo, qui audierit sonitum tubæ, fistulæ, et citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, et universi generis musicorum, prosternat se, et adoret statuam auream :
|
||||
11| si quis autem non procidens adoraverit, mittatur in fornacem ignis ardentis.
|
||||
12| Sunt ergo viri Judæi, quos constituisti super opera regionis Babylonis, Sidrach, Misach, et Abdenago : viri isti contempserunt, rex, decretum tuum : deos tuos non colunt, et statuam auream, quam erexisti, non adorant.
|
||||
13| Tunc Nabuchodonosor, in furore et in ira, præcepit ut adducerentur Sidrach, Misach, et Abdenago : qui confestim adducti sunt in conspectu regis.
|
||||
14| Pronuntiansque Nabuchodonosor rex, ait eis : Verene Sidrach, Misach, et Abdenago, deos meos non colitis, et statuam auream, quam constitui, non adoratis ?
|
||||
15| nunc ergo si estis parati, quacumque hora audieritis sonitum tubæ, fistulæ, citharæ, sambucæ, et psalterii, et symphoniæ, omnisque generis musicorum, prosternite vos, et adorate statuam, quam feci : quod si non adoraveritis, eadem hora mittemini in fornacem ignis ardentis : et quis est Deus, qui eripiet vos de manu mea ?
|
||||
16| Respondentes Sidrach, Misach, et Abdenago, dixerunt regi Nabuchodonosor : Non oportet nos de hac re respondere tibi.
|
||||
17| Ecce enim Deus noster, quem colimus, potest eripere nos de camino ignis ardentis, et de manibus tuis, o rex, liberare.
|
||||
18| Quod si noluerit, notum sit tibi, rex, quia deos tuos non colimus, et statuam auream, quam erexisti, non adoramus.
|
||||
19| Tunc Nabuchodonosor repletus est furore, et aspectus faciei illius immutatus est super Sidrach, Misach, et Abdenago : et præcepit ut succenderetur fornax septuplum quam succendi consueverat.
|
||||
20| Et viris fortissimis de exercitu suo jussit ut ligatis pedibus Sidrach, Misach, et Abdenago, mitterent eos in fornacem ignis ardentis.
|
||||
21| Et confestim viri illi vincti, cum braccis suis, et tiaris, et calceamentis, et vestibus, missi sunt in medium fornacis ignis ardentis :
|
||||
22| nam jussio regis urgebat. Fornax autem succensa erat nimis : porro viros illos, qui miserant Sidrach, Misach, et Abdenago, interfecit flamma ignis.
|
||||
23| Viri autem hi tres, id est, Sidrach, Misach, et Abdenago, ceciderunt in medio camino ignis ardentis, colligati.
|
||||
24| Et ambulabant in medio flammæ, laudantes Deum, et benedicentes Domino.
|
||||
25| Stans autem Azarias oravit sic, aperiensque os suum in medio ignis, ait :
|
||||
26| Benedictus es, Domine Deus patrum nostrorum, et laudabile, et gloriosum nomen tuum in sæcula :
|
||||
27| quia justus es in omnibus, quæ fecisti nobis, et universa opera tua vera, et viæ tuæ rectæ, et omnia judicia tua vera.
|
||||
28| Judicia enim vera fecisti juxta omnia, quæ induxisti super nos, et super civitatem sanctam patrum nostrorum Jerusalem : quia in veritate et in judicio induxisti omnia hæc propter peccata nostra.
|
||||
29| Peccavimus enim, et inique egimus recedentes a te, et deliquimus in omnibus :
|
||||
30| et præcepta tua non audivimus, nec observavimus, nec fecimus sicut præceperas nobis ut bene nobis esset.
|
||||
31| Omnia ergo, quæ induxisti super nos, et universa quæ fecisti nobis, in vero judicio fecisti ;
|
||||
32| et tradidisti nos in manibus inimicorum nostrorum iniquorum, et pessimorum, prævaricatorumque, et regi injusto, et pessimo ultra omnem terram.
|
||||
33| Et nunc non possumus aperire os : confusio, et opprobrium facti sumus servis tuis, et his qui colunt te.
|
||||
34| Ne, quæsumus, tradas nos in perpetuum propter nomen tuum, et ne dissipes testamentum tuum :
|
||||
35| neque auferas misericordiam tuam a nobis, propter Abraham, dilectum tuum, et Isaac, servum tuum, et Israël, sanctum tuum,
|
||||
36| quibus locutus es pollicens quod multiplicares semen eorum sicut stellas cæli, et sicut arenam quæ est in littore maris ;
|
||||
37| quia, Domine, imminuti sumus plus quam omnes gentes, sumusque humiles in universa terra hodie propter peccata nostra.
|
||||
38| Et non est in tempore hoc princeps, et dux, et propheta, neque holocaustum, neque sacrificium, neque oblatio, neque incensum, neque locus primitiarum coram te,
|
||||
39| ut possimus invenire misericordiam tuam, sed in animo contrito, et spiritu humilitatis suscipiamur.
|
||||
40| Sicut in holocausto arietum, et taurorum, et sicut in millibus agnorum pinguium, sic fiat sacrificium nostrum in conspectu tuo hodie, ut placeat tibi, quoniam non est confusio confidentibus in te.
|
||||
41| Et nunc sequimur te in toto corde ; et timemus te, et quærimus faciem tuam.
|
||||
42| Nec confundas nos, sed fac nobiscum juxta mansuetudinem tuam, et secundum multitudinem misericordiæ tuæ.
|
||||
43| Et erue nos in mirabilibus tuis, et da gloriam nomini tuo, Domine ;
|
||||
44| et confundantur omnes qui ostendunt servis tuis mala : confundantur in omni potentia tua, et robur eorum conteratur :
|
||||
45| et sciant quia tu es Dominus Deus solus, et gloriosus super orbem terrarum.
|
||||
46| Et non cessabant qui miserant eos ministri regis succendere fornacem, naphtha, et stuppa, et pice, et malleolis,
|
||||
47| et effundebatur flamma super fornacem cubitis quadraginta novem :
|
||||
48| et erupit, et incendit quos reperit juxta fornacem de Chaldæis.
|
||||
49| Angelus autem Domini descendit cum Azaria, et sociis ejus in fornacem : et excussit flammam ignis de fornace,
|
||||
50| et fecit medium fornacis quasi ventum roris flantem, et non tetigit eos omnino ignis, neque contristavit, nec quidquam molestiæ intulit.
|
||||
51| Tunc hi tres quasi ex uno ore laudabant, et glorificabant, et benedicebant Deum in fornace, dicentes :
|
||||
52| Benedictus es, Domine Deus patrum nostrorum : et laudabilis, et gloriosus, et superexaltatus in sæcula. Et benedictum nomen gloriæ tuæ sanctum : et laudabile, et superexaltatum in omnibus sæculis.
|
||||
53| Benedictus es in templo sancto gloriæ tuæ : et superlaudabilis, et supergloriosus in sæcula.
|
||||
54| Benedictus es in throno regni tui : et superlaudabilis, et superexaltatus in sæcula.
|
||||
55| Benedictus es, qui intueris abyssos, et sedes super cherubim : et laudabilis, et superexaltatus in sæcula.
|
||||
56| Benedictus es in firmamento cæli : et laudabilis et gloriosus in sæcula.
|
||||
57| Benedicite, omnia opera Domini, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
58| Benedicite, angeli Domini, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
59| Benedicite, cæli, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
60| Benedicite, aquæ omnes, quæ super cælos sunt, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
61| Benedicite, omnes virtutes Domini, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
62| Benedicite, sol et luna, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
63| Benedicite, stellæ cæli, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
64| Benedicite, omnis imber et ros, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
65| Benedicite, omnes spiritus Dei, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
66| Benedicite, ignis et æstus, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
67| Benedicite, frigus et æstus, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
68| Benedicite, rores et pruina, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
69| Benedicite, gelu et frigus, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
70| Benedicite, glacies et nives, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
71| Benedicite, noctes et dies, Domino laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
72| Benedicite, lux et tenebræ, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
73| Benedicite, fulgura et nubes, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
74| Benedicat terra Dominum : laudet et superexaltet eum in sæcula.
|
||||
75| Benedicite, montes et colles, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
76| Benedicite, universa germinantia in terra, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
77| Benedicite, fontes, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
78| Benedicite, maria et flumina, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
79| Benedicite, cete, et omnia quæ moventur in aquis, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
80| Benedicite, omnes volucres cæli, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
81| Benedicite, omnes bestiæ et pecora, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
82| Benedicite, filii hominum, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
83| Benedicat Israël Dominum : laudet et superexaltet eum in sæcula.
|
||||
84| Benedicite, sacerdotes Domini, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
85| Benedicite, servi Domini, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
86| Benedicite, spiritus et animæ justorum, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
87| Benedicite, sancti et humiles corde, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula.
|
||||
88| Benedicite, Anania, Azaria, Misaël, Domino : laudate et superexaltate eum in sæcula : quia eruit nos de inferno, et salvos fecit de manu mortis : et liberavit nos de medio ardentis flammæ, et de medio ignis eruit nos.
|
||||
89| Confitemini Domino, quoniam bonus : quoniam in sæculum misericordia ejus.
|
||||
90| Benedicite, omnes religiosi, Domino Deo deorum : laudate et confitemini ei, quia in omnia sæcula misericordia ejus.
|
||||
91| Tunc Nabuchodonosor rex obstupuit, et surrexit propere, et ait optimatibus suis : Nonne tres viros misimus in medium ignis compeditos ? Qui respondentes regi, dixerunt : Vere, rex.
|
||||
92| Respondit, et ait : Ecce ego video quatuor viros solutos, et ambulantes in medio ignis, et nihil corruptionis in eis est, et species quarti similis filio Dei.
|
||||
93| Tunc accessit Nabuchodonosor ad ostium fornacis ignis ardentis, et ait : Sidrach, Misach, et Abdenago, servi Dei excelsi, egredimini, et venite. Statimque egressi sunt Sidrach, Misach, et Abdenago de medio ignis.
|
||||
94| Et congregati satrapæ, et magistratus, et judices, et potentes regis contemplabantur viros illos, quoniam nihil potestatis habuisset ignis in corporibus eorum, et capillus capitis eorum non esset adustus, et sarabala eorum non fuissent immutata, et odor ignis non transisset per eos.
|
||||
95| Et erumpens Nabuchodonosor, ait : Benedictus Deus eorum, Sidrach videlicet, Misach, et Abdenago : qui misit angelum suum, et eruit servos suos, qui crediderunt in eum : et verbum regis immutaverunt, et tradiderunt corpora sua ne servirent, et ne adorarent omnem deum, excepto Deo suo.
|
||||
96| A me ergo positum est hoc decretum : ut omnis populus, tribus, et lingua, quæcumque locuta fuerit blasphemiam contra Deum Sidrach, Misach, et Abdenago, dispereat, et domus ejus vastetur : neque enim est alius deus, qui possit ita salvare.
|
||||
97| Tunc rex promovit Sidrach, Misach, et Abdenago in provincia Babylonis.
|
||||
98| Nabuchodonosor rex, omnibus populis, gentibus, et linguis, qui habitant in universa terra, pax vobis multiplicetur.
|
||||
99| Signa, et mirabilia fecit apud me Deus excelsus. Placuit ergo mihi prædicare
|
||||
100| signa ejus, quia magna sunt : et mirabilia ejus, quia fortia : et regnum ejus regnum sempiternum, et potestas ejus in generationem et generationem.
|
||||
#4
|
||||
1| Ego Nabuchodonosor quietus eram in domo mea, et florens in palatio meo :
|
||||
2| somnium vidi, quod perterruit me : et cogitationes meæ in strato meo, et visiones capitis mei conturbaverunt me.
|
||||
3| Et per me propositum est decretum ut introducerentur in conspectu meo cuncti sapientes Babylonis, et ut solutionem somnii indicarent mihi.
|
||||
4| Tunc ingrediebantur arioli, magi, Chaldæi, et aruspices, et somnium narravi in conspectu eorum : et solutionem ejus non indicaverunt mihi,
|
||||
5| donec collega ingressus est in conspectu meo Daniel, cui nomen Baltassar secundum nomen dei mei, qui habet spiritum deorum sanctorum in semetipso : et somnium coram ipso locutus sum.
|
||||
6| Baltassar, princeps ariolorum, quoniam ego scio quod spiritum sanctorum deorum habeas in te, et omne sacramentum non est impossibile tibi : visiones somniorum meorum, quas vidi, et solutionem earum narra.
|
||||
7| Visio capitis mei in cubili meo : videbam, et ecce arbor in medio terræ, et altitudo ejus nimia.
|
||||
8| Magna arbor, et fortis, et proceritas ejus contingens cælum : aspectus illius erat usque ad terminos universæ terræ.
|
||||
9| Folia ejus pulcherrima, et fructus ejus nimius : et esca universorum in ea. Subter eam habitabant animalia et bestiæ, et in ramis ejus conversabantur volucres cæli : et ex ea vescebatur omnis caro.
|
||||
10| Videbam in visione capitis mei super stratum meum, et ecce vigil, et sanctus, de cælo descendit.
|
||||
11| Clamavit fortiter, et sic ait : Succidite arborem, et præcidite ramos ejus : excutite folia ejus, et dispergite fructus ejus : fugiant bestiæ, quæ subter eam sunt, et volucres de ramis ejus.
|
||||
12| Verumtamen germen radicum ejus in terra sinite, et alligetur vinculo ferreo et æreo in herbis quæ foris sunt, et rore cæli tingatur, et cum feris pars ejus in herba terræ.
|
||||
13| Cor ejus ab humano commutetur, et cor feræ detur ei : et septem tempora mutentur super eum.
|
||||
14| In sententia vigilum decretum est, et sermo sanctorum, et petitio : donec cognoscant viventes quoniam dominatur Excelsus in regno hominum, et cuicumque voluerit, dabit illud, et humillimum hominem constituet super eum.
|
||||
15| Hoc somnium vidi ego Nabuchodonosor rex : tu ergo Baltassar interpretationem narra festinus, quia omnes sapientes regni mei non queunt solutionem edicere mihi : tu autem potes, quia spiritus deorum sanctorum in te est.
|
||||
16| Tunc Daniel, cujus nomen Baltassar, cœpit intra semetipsum tacitus cogitare quasi una hora : et cogitationes ejus conturbabant eum. Respondens autem rex, ait : Baltassar, somnium et interpretatio ejus non conturbent te. Respondit Baltassar, et dixit : Domine mi, somnium his, qui te oderunt, et interpretatio ejus hostibus tuis sit.
|
||||
17| Arborem, quam vidisti sublimem atque robustam, cujus altitudo pertingit ad cælum, et aspectus illius in omnem terram ;
|
||||
18| et rami ejus pulcherrimi, et fructus ejus nimius, et esca omnium in ea, subter eam habitantes bestiæ agri, et in ramis ejus commorantes aves cæli :
|
||||
19| tu es rex, qui magnificatus es, et invaluisti : et magnitudo tua crevit, et pervenit usque ad cælum, et potestas tua in terminos universæ terræ.
|
||||
20| Quod autem vidit rex vigilem, et sanctum descendere de cælo, et dicere : Succidite arborem, et dissipate illam, attamen germen radicum ejus in terra dimittite, et vinciatur ferro et ære in herbis foris, et rore cæli conspergatur, et cum feris sit pabulum ejus, donec septem tempora mutentur super eum :
|
||||
21| hæc est interpretatio sententiæ Altissimi, quæ pervenit super dominum meum regem,
|
||||
22| Ejicient te ab hominibus, et cum bestiis ferisque erit habitatio tua, et fœnum ut bos comedes, et rore cæli infunderis : septem quoque tempora mutabuntur super te, donec scias quod dominetur Excelsus super regnum hominum, et cuicumque voluerit, det illud.
|
||||
23| Quod autem præcepit ut relinqueretur germen radicum ejus, id est arboris : regnum tuum tibi manebit postquam cognoveris potestatem esse cælestem.
|
||||
24| Quam ob rem, rex, consilium meum placeat tibi, et peccata tua eleemosynis redime, et iniquitates tuas misericordiis pauperum : forsitan ignoscet delictis tuis.
|
||||
25| Omnia hæc venerunt super Nabuchodonosor regem.
|
||||
26| Post finem mensium duodecim, in aula Babylonis deambulabat.
|
||||
27| Responditque rex, et ait : Nonne hæc est Babylon magna, quam ego ædificavi in domum regni, in robore fortitudinis meæ, et in gloria decoris mei ?
|
||||
28| Cumque sermo adhuc esset in ore regis, vox de cælo ruit : Tibi dicitur, Nabuchodonosor rex : Regnum tuum transibit a te,
|
||||
29| et ab hominibus ejicient te, et cum bestiis et feris erit habitatio tua : fœnum quasi bos comedes, et septem tempora mutabuntur super te, donec scias quod dominetur Excelsus in regno hominum, et cuicumque voluerit, det illud.
|
||||
30| Eadem hora sermo completus est super Nabuchodonosor, et ex hominibus abjectus est, et fœnum ut bos comedit, et rore cæli corpus ejus infectum est, donec capilli ejus in similitudinem aquilarum crescerent, et ungues ejus quasi avium.
|
||||
31| Igitur post finem dierum, ego Nabuchodonosor oculos meos ad cælum levavi, et sensus meus redditus est mihi : et Altissimo benedixi, et viventem in sempiternum laudavi et glorificavi : quia potestas ejus potestas sempiterna, et regnum ejus in generationem et generationem.
|
||||
32| Et omnes habitatores terræ apud eum in nihilum reputati sunt : juxta voluntatem enim suam facit tam in virtutibus cæli quam in habitatoribus terræ : et non est qui resistat manui ejus, et dicat ei : Quare fecisti ?
|
||||
33| In ipso tempore sensus meus reversus est ad me, et ad honorem regni mei, decoremque perveni : et figura mea reversa est ad me, et optimates mei et magistratus mei requisierunt me, et in regno meo restitutus sum : et magnificentia amplior addita est mihi.
|
||||
34| Nunc igitur, ego Nabuchodonosor laudo, et magnifico, et glorifico regem cæli : quia omnia opera ejus vera, et viæ ejus judicia, et gradientes in superbia potest humiliare.
|
||||
#5
|
||||
1| Baltassar rex fecit grande convivium optimatibus suis mille : et unusquisque secundum suam bibebat ætatem.
|
||||
2| Præcepit ergo jam temulentus ut afferrentur vasa aurea et argentea, quæ asportaverat Nabuchodonosor pater ejus de templo, quod fuit in Ierusalem, ut biberent in eis rex, et optimates ejus, uxoresque ejus, et concubinæ.
|
||||
3| Tunc allata sunt vasa aurea, et argentea, quæ asportaverat de templo, quod fuerat in Ierusalem : et biberunt in eis rex, et optimates ejus, uxores et concubinæ illius.
|
||||
4| Bibebant vinum, et laudabant deos suos aureos et argenteos, æreos, ferreos, ligneosque et lapideos.
|
||||
5| In eadem hora apparuerunt digiti, quasi manus hominis scribentis contra candelabrum in superficie parietis aulæ regiæ : et rex aspiciebat articulos manus scribentis.
|
||||
6| Tunc facies regis commutata est, et cogitationes ejus conturbabant eum : et compages renum ejus solvebantur, et genua ejus ad se invicem collidebantur.
|
||||
7| Exclamavit itaque rex fortiter ut introducerent magos, Chaldæos, et aruspices. Et proloquens rex ait sapientibus Babylonis : Quicumque legerit scripturam hanc, et interpretationem ejus manifestam mihi fecerit, purpura vestietur, et torquem auream habebit in collo, et tertius in regno meo erit.
|
||||
8| Tunc ingressi omnes sapientes regis non potuerunt nec scripturam legere, nec interpretationem indicare regi.
|
||||
9| Unde rex Baltassar satis conturbatus est, et vultus illius immutatus est ; sed et optimates ejus turbabantur.
|
||||
10| Regina autem pro re, quæ acciderat regi et optimatibus ejus, domum convivii ingressa est : et proloquens ait : Rex, in æternum vive ! non te conturbent cogitationes tuæ, neque facies tua immutetur.
|
||||
11| Est vir in regno tuo, qui spiritum deorum sanctorum habet in se, et in diebus patris tui scientia et sapientia inventæ sunt in eo : nam et rex Nabuchodonosor pater tuus principem magorum, incantatorum, Chaldæorum, et aruspicum constituit eum, pater, inquam, tuus, o rex :
|
||||
12| quia spiritus amplior, et prudentia, intelligentiaque et interpretatio somniorum, et ostensio secretorum, ac solutio ligatorum inventæ sunt in eo, hoc est in Daniele : cui rex posuit nomen Baltassar. Nunc itaque Daniel vocetur, et interpretationem narrabit.
|
||||
13| Igitur introductus est Daniel coram rege : ad quem præfatus rex ait : Tu es Daniel de filiis captivitatis Judæ, quem adduxit pater meus rex de Judæa ?
|
||||
14| audivi de te, quoniam spiritum deorum habeas, et scientia, intelligentiaque ac sapientia ampliores inventæ sunt in te.
|
||||
15| Et nunc introgressi sunt in conspectu meo sapientes magi, ut scripturam hanc legerent, et interpretationem ejus indicarent mihi : et nequiverunt sensum hujus sermonis edicere.
|
||||
16| Porro ego audivi de te, quod possis obscura interpretari, et ligata dissolvere : si ergo vales scripturam legere, et interpretationem ejus indicare mihi, purpura vestieris, et torquem auream circa collum tuum habebis, et tertius in regno meo princeps eris.
|
||||
17| Ad quæ respondens Daniel, ait coram rege : Munera tua sint tibi, et dona domus tuæ alteri da : scripturam autem legam tibi, rex, et interpretationem ejus ostendam tibi.
|
||||
18| O rex, Deus altissimus regnum et magnificentiam, gloriam et honorem dedit Nabuchodonosor patri tuo.
|
||||
19| Et propter magnificentiam, quam dederat ei, universi populi, tribus, et linguæ tremebant, et metuebant eum : quos volebat, interficiebat : et quos volebat, percutiebat : et quos volebat, exaltabat : et quos volebat, humiliabat.
|
||||
20| Quando autem elevatum est cor ejus, et spiritus illius obfirmatus est ad superbiam, depositus est de solio regni sui, et gloria ejus ablata est :
|
||||
21| et a filiis hominum ejectus est, sed et cor ejus cum bestiis positum est, et cum onagris erat habitatio ejus : fœnum quoque ut bos comedebat, et rore cæli corpus ejus infectum est, donec cognosceret quod potestatem haberet Altissimus in regno hominum, et quemcumque voluerit, suscitabit super illud.
|
||||
22| Tu quoque, filius ejus Baltassar, non humiliasti cor tuum, cum scires hæc omnia :
|
||||
23| sed adversum Dominatorem cæli elevatus es : et vasa domus ejus allata sunt coram te, et tu, et optimates tui, et uxores tuæ, et concubinæ tuæ vinum bibistis in eis : deos quoque argenteos, et aureos, et æreos, ferreos, ligneosque et lapideos, qui non vident, neque audiunt, neque sentiunt, laudasti : porro Deum, qui habet flatum tuum in manu sua, et omnes vias tuas, non glorificasti.
|
||||
24| Idcirco ab eo missus est articulus manus, quæ scripsit hoc quod exaratum est.
|
||||
25| Hæc est autem scriptura, quæ digesta est : Mane, Thecel, Phares.
|
||||
26| Et hæc est interpretatio sermonis. Mane : numeravit Deus regnum tuum, et complevit illud.
|
||||
27| Thecel : appensus es in statera, et inventus es minus habens.
|
||||
28| Phares : divisum est regnum tuum, et datum est Medis, et Persis.
|
||||
29| Tunc, jubente rege, indutus est Daniel purpura, et circumdata est torques aurea collo ejus : et prædicatum est de eo quod haberet potestatem tertius in regno suo.
|
||||
30| Eadem nocte interfectus est Baltassar rex Chaldæus.
|
||||
31| Et Darius Medus successit in regnum, annos natus sexaginta duos.
|
||||
#6
|
||||
1| Placuit Dario, et constituit super regnum satrapas centum viginti ut essent in toto regno suo.
|
||||
2| Et super eos principes tres, ex quibus Daniel unus erat : ut satrapæ illis redderent rationem, et rex non sustineret molestiam.
|
||||
3| Igitur Daniel superabat omnes principes et satrapas, quia spiritus Dei amplior erat in illo.
|
||||
4| Porro rex cogitabat constituere eum super omne regnum : unde principes, et satrapæ quærebant occasionem ut invenirent Danieli ex latere regis : nullamque causam, et suspicionem reperire potuerunt, eo quod fidelis esset, et omnis culpa, et suspicio non inveniretur in eo.
|
||||
5| Dixerunt ergo viri illi : Non inveniemus Danieli huic aliquam occasionem, nisi forte in lege Dei sui.
|
||||
6| Tunc principes et satrapæ surripuerunt regi, et sic locuti sunt ei : Dari rex, in æternum vive !
|
||||
7| consilium inierunt omnes principes regni tui, magistratus, et satrapæ, senatores, et judices, ut decretum imperatorium exeat, et edictum : ut omnis, qui petierit aliquam petitionem a quocumque deo et homine usque ad triginta dies, nisi a te, rex, mittatur in lacum leonum.
|
||||
8| Nunc itaque rex, confirma sententiam, et scribe decretum : ut non immutetur quod statutum est a Medis et Persis, nec prævaricari cuiquam liceat.
|
||||
9| Porro rex Darius proposuit edictum, et statuit.
|
||||
10| Quod cum Daniel comperisset, id est, constitutam legem, ingressus est domum suam : et fenestris apertis in cœnaculo suo contra Jerusalem tribus temporibus in die flectebat genua sua, et adorabat, confitebaturque coram Deo suo sicut et ante facere consueverat.
|
||||
11| Viri ergo illi curiosius inquirentes invenerunt Danielem orantem, et obsecrantem Deum suum.
|
||||
12| Et accedentes locuti sunt regi super edicto : Rex, numquid non constituisti ut omnis homo qui rogaret quemquam de diis et hominibus usque ad dies triginta, nisi te, rex, mitteretur in lacum leonum ? Ad quos respondens rex, ait : Verus est sermo juxta decretum Medorum atque Persarum, quod prævaricari non licet.
|
||||
13| Tunc respondentes dixerunt coram rege : Daniel de filiis captivitatis Juda, non curavit de lege tua, et de edicto quod constituisti : sed tribus temporibus per diem orat obsecratione sua.
|
||||
14| Quod verbum cum audisset rex, satis contristatus est : et pro Daniele posuit cor ut liberaret eum, et usque ad occasum solis laborabat ut erueret illum.
|
||||
15| Viri autem illi, intelligentes regem, dixerunt ei : Scito, rex, quia lex Medorum atque Persarum est ut omne decretum, quod constituerit rex, non liceat immutari.
|
||||
16| Tunc rex præcepit, et adduxerunt Danielem, et miserunt eum in lacum leonum. Dixitque rex Danieli : Deus tuus, quem colis semper, ipse liberabit te.
|
||||
17| Allatusque est lapis unus, et positus est super os laci : quem obsignavit rex annulo suo, et annulo optimatum suorum, ne quid fieret contra Danielem.
|
||||
18| Et abiit rex in domum suam, et dormivit incœnatus, cibique non sunt allati coram eo, insuper et somnus recessit ab eo.
|
||||
19| Tunc rex primo diluculo consurgens, festinus ad lacum leonum perrexit :
|
||||
20| appropinquansque lacui, Danielem voce lacrimabili inclamavit, et affatus est eum : Daniel serve Dei viventis, Deus tuus, cui tu servis semper, putasne valuit te liberare a leonibus ?
|
||||
21| Et Daniel regi respondens ait : Rex, in æternum vive !
|
||||
22| Deus meus misit angelum suum, et conclusit ora leonum, et non nocuerunt mihi : quia coram eo justitia inventa est in me : sed et coram te, rex, delictum non feci.
|
||||
23| Tunc vehementer rex gavisus est super eo, et Danielem præcepit educi de lacu : eductusque est Daniel de lacu, et nulla læsio inventa est in eo, quia credidit Deo suo.
|
||||
24| Jubente autem rege, adducti sunt viri illi, qui accusaverant Danielem : et in lacum leonum missi sunt, ipsi, et filii, et uxores eorum : et non pervenerunt usque ad pavimentum laci, donec arriperent eos leones, et omnia ossa eorum comminuerunt.
|
||||
25| Tunc Darius rex scripsit universis populis, tribubus, et linguis habitantibus in universa terra : Pax vobis multiplicetur.
|
||||
26| A me constitutum est decretum, ut in universo imperio et regno meo, tremiscant et paveant Deum Danielis : ipse est enim Deus vivens, et æternus in sæcula, et regnum ejus non dissipabitur, et potestas ejus usque in æternum.
|
||||
27| Ipse liberator atque salvator, faciens signa et mirabilia in cælo et in terra : qui liberavit Danielem de lacu leonum.
|
||||
28| Porro Daniel perseveravit usque ad regnum Darii, regnumque Cyri Persæ.
|
||||
#7
|
||||
1| Anno primo Baltassar regis Babylonis, Daniel somnium vidit : visio autem capitis ejus in cubili suo : et somnium scribens, brevi sermone comprehendit : summatimque perstringens, ait :
|
||||
2| Videbam in visione mea nocte : et ecce quatuor venti cæli pugnabant in mari magno.
|
||||
3| Et quatuor bestiæ grandes ascendebant de mari diversæ inter se.
|
||||
4| Prima quasi leæna, et alas habebat aquilæ : aspiciebam donec evulsæ sunt alæ ejus, et sublata est de terra, et super pedes quasi homo stetit ; et cor hominis datum est ei.
|
||||
5| Et ecce bestia alia similis urso in parte stetit : et tres ordines erant in ore ejus, et in dentibus ejus, et sic dicebant ei : Surge, comede carnes plurimas.
|
||||
6| Post hæc aspiciebam, et ecce alia quasi pardus, et alas habebat quasi avis, quatuor super se : et quatuor capita erant in bestia, et potestas data est ei.
|
||||
7| Post hæc aspiciebam in visione noctis, et ecce bestia quarta terribilis atque mirabilis, et fortis nimis : dentes ferreos habebat magnos, comedens atque comminuens, et reliqua pedibus suis conculcans : dissimilis autem erat ceteris bestiis quas videram ante eam, et habebat cornua decem.
|
||||
8| Considerabam cornua, et ecce cornu aliud parvulum ortum est de medio eorum : et tria de cornibus primis evulsa sunt a facie ejus : et ecce oculi, quasi oculi hominis erant in cornu isto, et os loquens ingentia.
|
||||
9| Aspiciebam donec throni positi sunt, et antiquus dierum sedit. Vestimentum ejus candidum quasi nix, et capilli capitis ejus quasi lana munda : thronus ejus flammæ ignis : rotæ ejus ignis accensus.
|
||||
10| Fluvius igneus rapidusque egrediebatur a facie ejus. Millia millium ministrabant ei, et decies millies centena millia assistebant ei : judicium sedit, et libri aperti sunt.
|
||||
11| Aspiciebam propter vocem sermonum grandium, quos cornu illud loquebatur : et vidi quoniam interfecta esset bestia, et perisset corpus ejus, et traditum esset ad comburendum igni :
|
||||
12| aliarum quoque bestiarum ablata esset potestas, et tempora vitæ constituta essent eis usque ad tempus et tempus.
|
||||
13| Aspiciebam ergo in visione noctis, et ecce cum nubibus cæli quasi filius hominis veniebat, et usque ad antiquum dierum pervenit : et in conspectu ejus obtulerunt eum.
|
||||
14| Et dedit ei potestatem, et honorem, et regnum : et omnes populi, tribus, et linguæ ipsi servient : potestas ejus, potestas æterna, quæ non auferetur : et regnum ejus, quod non corrumpetur.
|
||||
15| Horruit spiritus meus : ego Daniel territus sum in his, et visiones capitis mei conturbaverunt me.
|
||||
16| Accessi ad unum de assistentibus, et veritatem quærebam ab eo de omnibus his. Qui dixit mihi interpretationem sermonum, et docuit me :
|
||||
17| Hæ quatuor bestiæ magnæ, quatuor sunt regna, quæ consurgent de terra.
|
||||
18| Suscipient autem regnum sancti Dei altissimi, et obtinebunt regnum usque in sæculum, et sæculum sæculorum.
|
||||
19| Post hoc volui diligenter discere de bestia quarta, quæ erat dissimilis valde ab omnibus, et terribilis nimis : dentes et ungues ejus ferrei : comedebat, et comminuebat, et reliqua pedibus suis conculcabat :
|
||||
20| et de cornibus decem, quæ habebat in capite, et de alio, quod ortum fuerat, ante quod ceciderant tria cornua : et de cornu illo, quod habebat oculos, et os loquens grandia, et majus erat ceteris.
|
||||
21| Aspiciebam, et ecce cornu illud faciebat bellum adversus sanctos, et prævalebat eis,
|
||||
22| donec venit antiquus dierum, et judicium dedit sanctis Excelsi, et tempus advenit, et regnum obtinuerunt sancti.
|
||||
23| Et sic ait : Bestia quarta, regnum quartum erit in terra, quod majus erit omnibus regnis, et devorabit universam terram, et conculcabit, et comminuet eam.
|
||||
24| Porro cornua decem ipsius regni, decem reges erunt : et alius consurget post eos, et ipse potentior erit prioribus, et tres reges humiliabit.
|
||||
25| Et sermones contra Excelsum loquetur, et sanctos Altissimi conteret : et putabit quod possit mutare tempora, et leges : et tradentur in manu ejus usque ad tempus, et tempora, et dimidium temporis.
|
||||
26| Et judicium sedebit, ut auferatur potentia, et conteratur, et dispereat usque in finem.
|
||||
27| Regnum autem, et potestas, et magnitudo regni, quæ est subter omne cælum, detur populo sanctorum Altissimi : cujus regnum, regnum sempiternum est, et omnes reges servient ei, et obedient.
|
||||
28| Hucusque finis verbi. Ego Daniel multum cogitationibus meis conturbabar, et facies mea mutata est in me : verbum autem in corde meo conservavi.
|
||||
#8
|
||||
1| Anno tertio regni Baltassar regis, visio apparuit mihi. Ego Daniel, post id quod videram in principio,
|
||||
2| vidi in visione mea, cum essem in Susis castro, quod est in Ælam regione : vidi autem in visione esse me super portam Ulai.
|
||||
3| Et levavi oculus meos, et vidi : et ecce aries unus stabat ante paludem, habens cornua excelsa, et unum excelsius altero atque succrescens. Postea
|
||||
4| vidi arietem cornibus ventilantem contra occidentem, et contra aquilonem, et contra meridiem, et omnes bestiæ non poterant resistere ei, neque liberari de manu ejus : fecitque secundum voluntatem suam, et magnificatus est.
|
||||
5| Et ego intelligebam : ecce autem hircus caprarum veniebat ab occidente super faciem totius terræ, et non tangebat terram : porro hircus habebat cornu insigne inter oculos suos.
|
||||
6| Et venit usque ad arietem illum cornutum, quem videram stantem ante portam, et cucurrit ad eum in impetu fortitudinis suæ.
|
||||
7| Cumque appropinquasset prope arietem, efferatus est in eum, et percussit arietem : et comminuit duo cornua ejus, et non poterat aries resistere ei : cumque eum misisset in terram, conculcavit, et nemo quibat liberare arietem de manu ejus.
|
||||
8| Hircus autem caprarum magnus factus est nimis : cumque crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt quatuor cornua subter illud per quatuor ventos cæli.
|
||||
9| De uno autem ex eis egressum est cornu unum modicum : et factum est grande contra meridiem, et contra orientem, et contra fortitudinem.
|
||||
10| Et magnificatum est usque ad fortitudinem cæli : et dejecit de fortitudine, et de stellis, et conculcavit eas.
|
||||
11| Et usque ad principem fortitudinis magnificatum est : et ab eo tulit juge sacrificium, et dejecit locum sanctificationis ejus.
|
||||
12| Robur autem datum est ei contra juge sacrificium propter peccata : et prosternetur veritas in terra, et faciet, et prosperabitur.
|
||||
13| Et audivi unum de sanctis loquentem : et dixit unus sanctus alteri nescio cui loquenti : Usquequo visio, et juge sacrificium, et peccatum desolationis quæ facta est : et sanctuarium, et fortitudo conculcabitur ?
|
||||
14| Et dixit ei : Usque ad vesperam et mane, dies duo millia trecenti : et mundabitur sanctuarium.
|
||||
15| Factum est autem cum viderem ego Daniel visionem, et quærerem intelligentiam : ecce stetit in conspectu meo quasi species viri.
|
||||
16| Et audivi vocem viri inter Ulai : et clamavit, et ait : Gabriel, fac intelligere istam visionem.
|
||||
17| Et venit, et stetit juxta ubi ego stabam : cumque venisset, pavens corrui in faciem meam : et ait ad me : Intellige, fili hominis, quoniam in tempore finis complebitur visio.
|
||||
18| Cumque loqueretur ad me, collapsus sum pronus in terram : et tetigit me, et statuit me in gradu meo,
|
||||
19| dixitque mihi : Ego ostendam tibi quæ futura sunt in novissimo maledictionis : quoniam habet tempus finem suum.
|
||||
20| Aries, quem vidisti habere cornua, rex Medorum est atque Persarum.
|
||||
21| Porro hircus caprarum, rex Græcorum est ; et cornu grande, quod erat inter oculos ejus, ipse est rex primus.
|
||||
22| Quod autem fracto illo surrexerunt quatuor pro eo : quatuor reges de gente ejus consurgent, sed non in fortitudine ejus.
|
||||
23| Et post regnum eorum, cum creverint iniquitates, consurget rex impudens facie, et intelligens propositiones ;
|
||||
24| et roborabitur fortitudo ejus, sed non in viribus suis : et supra quam credi potest, universa vastabit, et prosperabitur, et faciet. Et interficiet robustos, et populum sanctorum
|
||||
25| secundum voluntatem suam, et dirigetur dolus in manu ejus : et cor suum magnificabit, et in copia rerum omnium occidet plurimos : et contra principem principum consurget, et sine manu conteretur.
|
||||
26| Et visio vespere et mane, quæ dicta est, vera est : tu ergo visionem signa, quia post multos dies erit.
|
||||
27| Et ego Daniel langui, et ægrotavi per dies : cumque surrexissem, faciebam opera regis, et stupebam ad visionem, et non erat qui interpretaretur.
|
||||
#9
|
||||
1| In anno primo Darii filii Assueri de semine Medorum, qui imperavit super regnum Chaldæorum,
|
||||
2| anno uno regni ejus, ego Daniel intellexi in libris numerum annorum, de quo factus est sermo Domini ad Jeremiam prophetam, ut complerentur desolationis Jerusalem septuaginta anni.
|
||||
3| Et posui faciem meam ad Dominum Deum meum rogare et deprecari in jejuniis, sacco, et cinere.
|
||||
4| Et oravi Dominum Deum meum, et confessus sum, et dixi : Obsecro, Domine Deus magne et terribilis, custodiens pactum, et misericordiam diligentibus te, et custodientibus mandata tua :
|
||||
5| peccavimus, iniquitatem fecimus, impie egimus, et recessimus : et declinavimus a mandatis tuis ac judiciis.
|
||||
6| Non obedivimus servis tuis prophetis, qui locuti sunt in nomine tuo regibus nostris, principibus nostris, patribus nostris, omnique populo terræ.
|
||||
7| Tibi, Domine, justitia : nobis autem confusio faciei, sicut est hodie viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, et omni Israël, his qui prope sunt, et his qui procul in universis terris, ad quas ejecisti eos propter iniquitates eorum, in quibus peccaverunt in te.
|
||||
8| Domine, nobis confusio faciei, regibus nostris, principibus nostris, et patribus nostris, qui peccaverunt.
|
||||
9| Tibi autem Domino Deo nostro misericordia et propitiatio, quia recessimus a te,
|
||||
10| et non audivimus vocem Domini Dei nostri ut ambularemus in lege ejus, quam posuit nobis per servos suos prophetas.
|
||||
11| Et omnis Israël prævaricati sunt legem tuam, et declinaverunt ne audirent vocem tuam : et stillavit super nos maledictio et detestatio quæ scripta est in libro Moysi servi Dei, quia peccavimus ei.
|
||||
12| Et statuit sermones suos, quos locutus est super nos et super principes nostros, qui judicaverunt nos, ut superinduceret in nos magnum malum, quale numquam fuit sub omni cælo, secundum quod factum est in Jerusalem.
|
||||
13| Sicut scriptum est in lege Moysi, omne malum hoc venit super nos : et non rogavimus faciem tuam, Domine Deus noster, ut reverteremur ab iniquitatibus nostris, et cogitaremus veritatem tuam.
|
||||
14| Et vigilavit Dominus super malitiam, et adduxit eam super nos. Justus Dominus Deus noster in omnibus operibus suis, quæ fecit : non enim audivimus vocem ejus.
|
||||
15| Et nunc Domine Deus noster, qui eduxisti populum tuum de terra Ægypti in manu forti, et fecisti tibi nomen secundum diem hanc : peccavimus, iniquitatem fecimus.
|
||||
16| Domine, in omnem justitiam tuam avertatur, obsecro, ira tua et furor tuus a civitate tua Jerusalem, et monte sancto tuo. Propter peccata enim nostra, et iniquitates patrum nostrorum, Jerusalem et populus tuus in opprobrium sunt omnibus per circuitum nostrum.
|
||||
17| Nunc ergo exaudi, Deus noster, orationem servi tui, et preces ejus : et ostende faciem tuam super sanctuarium tuum, quod desertum est propter temetipsum.
|
||||
18| Inclina, Deus meus, aurem tuam, et audi : aperi oculos tuos, et vide desolationem nostram, et civitatem super quam invocatum est nomen tuum : neque enim in justificationibus nostris prosternimus preces ante faciem tuam, sed in miserationibus tuis multis.
|
||||
19| Exaudi, Domine ; placare Domine : attende et fac : ne moreris propter temetipsum, Deus meus, quia nomen tuum invocatum est super civitatem et super populum tuum.
|
||||
20| Cumque adhuc loquerer, et orarem, et confiterer peccata mea, et peccata populi mei Israël, et prosternerem preces meas in conspectu Dei mei, pro monte sancto Dei mei :
|
||||
21| adhuc me loquente in oratione, ecce vir Gabriel, quem videram in visione a principio, cito volans tetigit me in tempore sacrificii vespertini.
|
||||
22| Et docuit me, et locutus est mihi, dixitque : Daniel, nunc egressus sum ut docerem te, et intelligeres.
|
||||
23| Ab exordio precum tuarum egressus est sermo : ego autem veni ut indicarem tibi, quia vir desideriorum es : tu ergo animadverte sermonem, et intellige visionem.
|
||||
24| Septuaginta hebdomades abbreviatæ sunt super populum tuum et super urbem sanctam tuam, ut consummetur prævaricatio, et finem accipiat peccatum, et deleatur iniquitas, et adducatur justitia sempiterna, et impleatur visio et prophetia, et ungatur Sanctus sanctorum.
|
||||
25| Scito ergo, et animadverte : ab exitu sermonis, ut iterum ædificetur Jerusalem, usque ad christum ducem, hebdomades septem, et hebdomades sexaginta duæ erunt : et rursum ædificabitur platea, et muri in angustia temporum.
|
||||
26| Et post hebdomades sexaginta duas occidetur christus : et non erit ejus populus qui eum negaturus est. Et civitatem et sanctuarium dissipabit populus cum duce venturo : et finis ejus vastitas, et post finem belli statuta desolatio.
|
||||
27| Confirmabit autem pactum multis hebdomada una : et in dimidio hebdomadis deficiet hostia et sacrificium : et erit in templo abominatio desolationis : et usque ad consummationem et finem perseverabit desolatio.
|
||||
#10
|
||||
1| Anno tertio Cyri regis Persarum, verbum revelatum est Danieli cognomento Baltassar, et verbum verum, et fortitudo magna : intellexitque sermonem : intelligentia enim est opus in visione.
|
||||
2| In diebus illis ego Daniel lugebam trium hebdomadarum diebus :
|
||||
3| panem desiderabilem non comedi, et caro et vinum non introierunt in os meum, sed neque unguento unctus sum, donec complerentur trium hebdomadarum dies.
|
||||
4| Die autem vigesima et quarta mensis primi, eram juxta fluvium magnum, qui est Tigris.
|
||||
5| Et levavi oculos meos, et vidi : et ecce vir unus vestitus lineis, et renes ejus accincti auro obrizo :
|
||||
6| et corpus ejus quasi chrysolithus, et facies ejus velut species fulguris, et oculi ejus ut lampas ardens : et brachia ejus, et quæ deorsum sunt usque ad pedes, quasi species æris candentis : et vox sermonum ejus ut vox multitudinis.
|
||||
7| Vidi autem ego Daniel solus visionem : porro viri qui erant mecum non viderunt, sed terror nimius irruit super eos, et fugerunt in absconditum.
|
||||
8| Ego autem relictus solus vidi visionem grandem hanc : et non remansit in me fortitudo, sed et species mea immutata est in me, et emarcui, nec habui quidquam virium.
|
||||
9| Et audivi vocem sermonum ejus : et audiens jacebam consternatus super faciem meam, et vultus meus hærebat terræ.
|
||||
10| Et ecce manus tetigit me, et erexit me super genua mea, et super articulos manuum mearum.
|
||||
11| Et dixit ad me : Daniel vir desideriorum, intellige verba quæ ego loquor ad te, et sta in gradu tuo : nunc enim sum missus ad te. Cumque dixisset mihi sermonem istum, steti tremens.
|
||||
12| Et ait ad me : Noli metuere, Daniel : quia ex die primo, quo posuisti cor tuum ad intelligendum ut te affligeres in conspectu Dei tui, exaudita sunt verba tua : et ego veni propter sermones tuos.
|
||||
13| Princeps autem regni Persarum restitit mihi viginti et uno diebus : et ecce Michaël, unus de principibus primis, venit in adjutorium meum, et ego remansi ibi juxta regem Persarum.
|
||||
14| Veni autem ut docerem te quæ ventura sunt populo tuo in novissimis diebus, quoniam adhuc visio in dies.
|
||||
15| Cumque loqueretur mihi hujuscemodi verbis, dejeci vultum meum ad terram, et tacui.
|
||||
16| Et ecce quasi similitudo filii hominis tetigit labia mea : et aperiens os meum locutus sum, et dixi ad eum, qui stabat contra me : Domine mi, in visione tua dissolutæ sunt compages meæ, et nihil in me remansit virium.
|
||||
17| Et quomodo poterit servus domini mei loqui cum domino meo ? nihil enim in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur.
|
||||
18| Rursum ergo tetigit me quasi visio hominis, et confortavit me,
|
||||
19| et dixit : Noli timere, vir desideriorum : pax tibi : confortare, et esto robustus. Cumque loqueretur mecum, convalui, et dixi : Loquere, domine mi, quia confortasti me.
|
||||
20| Et ait : Numquid scis quare venerim ad te ? et nunc revertar ut prælier adversum principem Persarum. Cum ego egrederer, apparuit princeps Græcorum veniens.
|
||||
21| Verumtamen annuntiabo tibi quod expressum est in scriptura veritatis : et nemo est adjutor meus in omnibus his, nisi Michaël princeps vester.
|
||||
#11
|
||||
1| Ego autem ab anno primo Darii Medi stabam ut confortaretur et roboraretur.
|
||||
2| Et nunc veritatem annuntiabo tibi. Ecce adhuc tres reges stabunt in Perside, et quartus ditabitur opibus nimiis super omnes : et cum invaluerit divitiis suis, concitabit omnes adversum regnum Græciæ.
|
||||
3| Surget vero rex fortis, et dominabitur potestate multa, et faciet quod placuerit ei.
|
||||
4| Et cum steterit, conteretur regnum ejus, et dividetur in quatuor ventos cæli : sed non in posteros ejus, neque secundum potentiam illius, qua dominatus est : lacerabitur enim regnum ejus etiam in externos, exceptis his.
|
||||
5| Et confortabitur rex austri : et de principibus ejus prævalebit super eum, et dominabitur ditione : multa enim dominatio ejus.
|
||||
6| Et post finem annorum fœderabuntur : filiaque regis austri veniet ad regem aquilonis facere amicitiam, et non obtinebit fortitudinem brachii, nec stabit semen ejus : et tradetur ipsa, et qui adduxerunt eam adolescentes ejus, et qui confortabant eam in temporibus.
|
||||
7| Et stabit de germine radicum ejus plantatio : et veniet cum exercitu, et ingredietur provinciam regis aquilonis : et abutetur eis, et obtinebit.
|
||||
8| Insuper et deos eorum, et sculptilia, vasa quoque pretiosa argenti et auri, captiva ducet in Ægyptum : ipse prævalebit adversus regem aquilonis.
|
||||
9| Et intrabit in regnum rex austri, et revertetur ad terram suam.
|
||||
10| Filii autem ejus provocabuntur, et congregabunt multitudinem exercituum plurimorum : et veniet properans, et inundans : et revertetur, et concitabitur, et congredietur cum robore ejus.
|
||||
11| Et provocatus rex austri egredietur, et pugnabit adversus regem aquilonis, et præparabit multitudinem nimiam, et dabitur multitudo in manu ejus.
|
||||
12| Et capiet multitudinem, et exaltabitur cor ejus, et dejiciet multa millia, sed non prævalebit.
|
||||
13| Convertetur enim rex aquilonis, et præparabit multitudinem multo majorem quam prius : et in fine temporum annorumque veniet properans cum exercitu magno, et opibus nimiis.
|
||||
14| Et in temporibus illis multi consurgent adversus regem austri : filii quoque prævaricatorum populi tui extollentur ut impleant visionem, et corruent.
|
||||
15| Et venit rex aquilonis, et comportabit aggerem, et capiet urbes munitissimas : et brachia austri non sustinebunt, et consurgent electi ejus ad resistendum, et non erit fortitudo.
|
||||
16| Et faciet veniens super eum juxta placitum suum, et non erit qui stet contra faciem ejus : et stabit in terra inclyta, et consumetur in manu ejus.
|
||||
17| Et ponet faciem suam ut veniat ad tenendum universum regnum ejus, et recta faciet cum eo : et filiam feminarum dabit ei, ut evertat illud : et non stabit, nec illius erit.
|
||||
18| Et convertet faciem suam ad insulas, et capiet multas : et cessare faciet principem opprobrii sui, et opprobrium ejus convertetur in eum.
|
||||
19| Et convertet faciem suam ad imperium terræ suæ, et impinget, et corruet, et non invenietur.
|
||||
20| Et stabit in loco ejus vilissimus, et indignus decore regio : et in paucis diebus conteretur, non in furore, nec in prælio.
|
||||
21| Et stabit in loco ejus despectus, et non tribuetur ei honor regius : et veniet clam, et obtinebit regnum in fraudulentia.
|
||||
22| Et brachia pugnantis expugnabuntur a facie ejus, et conterentur : insuper et dux fœderis.
|
||||
23| Et post amicitias, cum eo faciet dolum : et ascendet, et superabit in modico populo.
|
||||
24| Et abundantes, et uberes urbes ingredietur : et faciet quæ non fecerunt patres ejus, et patres patrum ejus : rapinas, et prædam, et divitias eorum dissipabit, et contra firmissimas cogitationes inibit : et hoc usque ad tempus.
|
||||
25| Et concitabitur fortitudo ejus, et cor ejus adversum regem austri in exercitu magno : et rex austri provocabitur ad bellum multis auxiliis, et fortibus nimis : et non stabunt, quia inibunt adversus eum consilia.
|
||||
26| Et comedentes panem cum eo, conterent illum, exercitusque ejus opprimetur : et cadent interfecti plurimi.
|
||||
27| Duorum quoque regum cor erit ut malefaciant, et ad mensam unam mendacium loquentur : et non proficient, quia adhuc finis in aliud tempus.
|
||||
28| Et revertetur in terram suam cum opibus multis : et cor ejus adversum testamentum sanctum, et faciet, et revertetur in terram suam.
|
||||
29| Statuto tempore revertetur, et veniet ad austrum : et non erit priori simile novissimum.
|
||||
30| Et venient super eum trieres, et Romani : et percutietur, et revertetur, et indignabitur contra testamentum sanctuarii, et faciet : reverteturque, et cogitabit adversum eos qui dereliquerunt testamentum sanctuarii.
|
||||
31| Et brachia ex eo stabunt, et polluent sanctuarium fortitudinis, et auferent juge sacrificium : et dabunt abominationem in desolationem.
|
||||
32| Et impii in testamentum simulabunt fraudulenter : populus autem sciens Deum suum, obtinebit, et faciet.
|
||||
33| Et docti in populo docebunt plurimos : et ruent in gladio, et in flamma, et in captivitate, et in rapina dierum.
|
||||
34| Cumque corruerint, sublevabuntur auxilio parvulo : et applicabuntur eis plurimi fraudulenter.
|
||||
35| Et de eruditis ruent, ut conflentur, et eligantur, et dealbentur usque ad tempus præfinitum : quia adhuc aliud tempus erit.
|
||||
36| Et faciet juxta voluntatem suam rex, et elevabitur, et magnificabitur adversus omnem deum : et adversus Deum deorum loquetur magnifica, et dirigetur, donec compleatur iracundia : perpetrata quippe est definitio.
|
||||
37| Et Deum patrum suorum non reputabit : et erit in concupiscentiis feminarum, nec quemquam deorum curabit, quia adversum universa consurget.
|
||||
38| Deum autem Maozim in loco suo venerabitur : et deum, quem ignoraverunt patres ejus, colet auro, et argento, et lapide pretioso, rebusque pretiosis.
|
||||
39| Et faciet ut muniat Maozim cum deo alieno, quem cognovit, et multiplicabit gloriam, et dabit eis potestatem in multis, et terram dividet gratuito.
|
||||
40| Et in tempore præfinito præliabitur adversus eum rex austri, et quasi tempestas veniet contra illum rex aquilonis in curribus, et in equitibus, et in classe magna, et ingredietur terras, et conteret, et pertransiet.
|
||||
41| Et introibit in terram gloriosam, et multæ corruent : hæ autem solæ salvabuntur de manu ejus, Edom, et Moab, et principium filiorum Ammon.
|
||||
42| Et mittet manum suam in terras : et terra Ægypti non effugiet.
|
||||
43| Et dominabitur thesaurorum auri, et argenti, et in omnibus pretiosis Ægypti : per Libyam quoque, et Æthiopiam transibit.
|
||||
44| Et fama turbabit eum ab oriente et ab aquilone : et veniet in multitudine magna ut conterat et interficiat plurimos.
|
||||
45| Et figet tabernaculum suum Apadno inter maria, super montem inclytum et sanctum : et veniet usque ad summitatem ejus, et nemo auxiliabitur ei.
|
||||
#12
|
||||
1| In tempore autem illo consurget Michaël princeps magnus, qui stat pro filiis populi tui : et veniet tempus quale non fuit ab eo ex quo gentes esse cœperunt usque ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur populus tuus, omnis qui inventus fuerit scriptus in libro.
|
||||
2| Et multi de his qui dormiunt in terræ pulvere evigilabunt, alii in vitam æternam, et alii in opprobrium ut videant semper.
|
||||
3| Qui autem docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti : et qui ad justitiam erudiunt multos, quasi stellæ in perpetuas æternitates.
|
||||
4| Tu autem Daniel, claude sermones, et signa librum usque ad tempus statutum : plurimi pertransibunt, et multiplex erit scientia.
|
||||
5| Et vidi ego Daniel, et ecce quasi duo alii stabant : unus hinc super ripam fluminis, et alius inde ex altera ripa fluminis.
|
||||
6| Et dixi viro qui erat indutus lineis, qui stabat super aquas fluminis : Usquequo finis horum mirabilium ?
|
||||
7| Et audivi virum qui indutus erat lineis, qui stabat super aquas fluminis, cum elevasset dexteram et sinistram suam in cælum, et jurasset per viventem in æternum, quia in tempus, et tempora, et dimidium temporis. Et cum completa fuerit dispersio manus populi sancti, complebuntur universa hæc.
|
||||
8| Et ego audivi, et non intellexi. Et dixi : Domine mi, quid erit post hæc ?
|
||||
9| Et ait : Vade, Daniel, quia clausi sunt signatique sermones usque ad præfinitum tempus.
|
||||
10| Eligentur, et dealbabuntur, et quasi ignis probabuntur multi : et impie agent impii, neque intelligent omnes impii : porro docti intelligent.
|
||||
11| Et a tempore cum ablatum fuerit juge sacrificium, et posita fuerit abominatio in desolationem, dies mille ducenti nonaginta.
|
||||
12| Beatus qui exspectat, et pervenit usque ad dies mille trecentos triginta quinque.
|
||||
13| Tu autem vade ad præfinitum : et requiesces, et stabis in sorte tua in finem dierum.
|
||||
#13
|
||||
1| Et erat vir habitans in Babylone, et nomen ejus Joakim :
|
||||
2| et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciæ, pulchram nimis, et timentem Deum :
|
||||
3| parentes enim illius, cum essent justi, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi.
|
||||
4| Erat autem Joakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suæ : et ad ipsum confluebant Judæi, eo quod esset honorabilior omnium.
|
||||
5| Et constituti sunt de populo duo senes judices in illo anno, de quibus locutus est Dominus : Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus judicibus, qui videbantur regere populum.
|
||||
6| Isti frequentabant domum Joakim, et veniebant ad eos omnes qui habebant judicia.
|
||||
7| Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui.
|
||||
8| Et videbant eam senes quotidie ingredientem et deambulantem, et exarserunt in concupiscentiam ejus :
|
||||
9| et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent cælum, neque recordarentur judiciorum justorum.
|
||||
10| Erant ergo ambo vulnerati amore ejus, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum :
|
||||
11| erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea.
|
||||
12| Et observabant quotidie sollicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum :
|
||||
13| Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi, recesserunt a se.
|
||||
14| Cumque revertissent, venerunt in unum : et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam : et tunc in communi statuerunt tempus quando eam possent invenire solam.
|
||||
15| Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario : æstus quippe erat :
|
||||
16| et non erat ibi quisquam, præter duos senes absconditos, et contemplantes eam.
|
||||
17| Dixit ergo puellis : Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver.
|
||||
18| Et fecerunt sicut præceperat : clauseruntque ostia pomarii, et egressæ sunt per posticum ut afferrent quæ jusserat ; nesciebantque senes intus esse absconditos.
|
||||
19| Cum autem egressæ essent puellæ, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt :
|
||||
20| Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus : quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum.
|
||||
21| Quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum juvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.
|
||||
22| Ingemuit Susanna, et ait : Angustiæ sunt mihi undique : si enim hoc egero, mors mihi est : si autem non egero, non effugiam manus vestras.
|
||||
23| Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini.
|
||||
24| Et exclamavit voce magna Susanna : exclamaverunt autem et senes adversus eam.
|
||||
25| Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.
|
||||
26| Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.
|
||||
27| Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer, quia numquam dictus fuerat sermo hujuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina.
|
||||
28| Cumque venisset populus ad Joakim virum ejus, venerunt et duo presbyteri, pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.
|
||||
29| Et dixerunt coram populo : Mittite ad Susannam filiam Helciæ uxorem Joakim. Et statim miserunt.
|
||||
30| Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.
|
||||
31| Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.
|
||||
32| At iniqui illi jusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta), ut vel sic satiarentur decore ejus.
|
||||
33| Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.
|
||||
34| Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput ejus.
|
||||
35| Quæ flens suspexit ad cælum : erat enim cor ejus fiduciam habens in Domino.
|
||||
36| Et dixerunt presbyteri : Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est hæc cum duabus puellis : et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas.
|
||||
37| Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.
|
||||
38| Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.
|
||||
39| Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit :
|
||||
40| hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis : hujus rei testes sumus.
|
||||
41| Credidit eis multitudo quasi senibus et judicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem.
|
||||
42| Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit : Deus æterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,
|
||||
43| tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me : et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quæ isti malitiose composuerunt adversum me.
|
||||
44| Exaudivit autem Dominus vocem ejus.
|
||||
45| Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri junioris, cujus nomen Daniel :
|
||||
46| et exclamavit voce magna : Mundus ego sum a sanguine hujus.
|
||||
47| Et conversus omnis populus ad eum, dixit : Quis est iste sermo, quem tu locutus es ?
|
||||
48| Qui cum staret in medio eorum, ait : Sic fatui filii Israël, non judicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israël ?
|
||||
49| revertimini ad judicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam.
|
||||
50| Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes : Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis : quia tibi Deus dedit honorem senectutis.
|
||||
51| Et dixit ad eos Daniel : Separate illos ab invicem procul, et dijudicabo eos.
|
||||
52| Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum : Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quæ operabaris prius :
|
||||
53| judicans judicia injusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino : Innocentem et justum non interficies.
|
||||
54| Nunc ergo, si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait : Sub schino.
|
||||
55| Dixit autem Daniel : Recte mentitus es in caput tuum : ecce enim angelus Dei, accepta sententia ab eo, scindet te medium.
|
||||
56| Et, amoto eo, jussit venire alium, et dixit ei : Semen Chanaan, et non Juda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum :
|
||||
57| sic faciebatis filiabus Israël, et illæ timentes loquebantur vobis : sed filia Juda non sustinuit iniquitatem vestram.
|
||||
58| Nunc ergo, dic mihi sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait : Sub prino.
|
||||
59| Dixit autem ei Daniel : Recte mentitus es et tu in caput tuum : manet enim angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos.
|
||||
60| Exclamavit itaque omnis cœtus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se.
|
||||
61| Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium), feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum,
|
||||
62| ut facerent secundum legem Moysi. Et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa.
|
||||
63| Helcias autem et uxor ejus laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Joakim marito ejus, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis.
|
||||
64| Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps.
|
||||
65| Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum ejus.
|
||||
#14
|
||||
1| Erat autem Daniel conviva regis, et honoratus super omnes amicos ejus.
|
||||
2| Erat quoque idolum apud Babylonios nomine Bel : et impendebantur in eo per dies singulos similæ artabæ duodecim, et oves quadraginta, vinique amphoræ sex.
|
||||
3| Rex quoque colebat eum, et ibat per singulos dies adorare eum : porro Daniel adorabat Deum suum. Dixitque ei rex : Quare non adoras Bel ?
|
||||
4| Qui respondens ait ei : Quia non colo idola manufacta, sed viventem Deum, qui creavit cælum, et terram, et habet potestatem omnis carnis.
|
||||
5| Et dixit rex ad eum : Non videtur tibi esse Bel vivens deus ? an non vides quanta comedat et bibat quotidie ?
|
||||
6| Et ait Daniel arridens : Ne erres, rex : iste enim intrinsecus luteus est, et forinsecus æreus, neque comedit aliquando.
|
||||
7| Et iratus rex vocavit sacerdotes ejus, et ait eis : Nisi dixeritis mihi quis est qui comedat impensas has, moriemini.
|
||||
8| Si autem ostenderitis quoniam Bel comedat hæc, morietur Daniel, quia blasphemavit in Bel. Et dixit Daniel regi : Fiat juxta verbum tuum.
|
||||
9| Erant autem sacerdotes Bel septuaginta, exceptis uxoribus, et parvulis, et filiis. Et venit rex cum Daniele in templum Bel.
|
||||
10| Et dixerunt sacerdotes Bel : Ecce nos egredimur foras : et tu, rex, pone escas, et vinum misce, et claude ostium, et signa annulo tuo :
|
||||
11| et cum ingressus fueris mane, nisi inveneris omnia comesta a Bel, morte moriemur, vel Daniel qui mentitus est adversum nos.
|
||||
12| Contemnebant autem, quia fecerant sub mensa absconditum introitum, et per illum ingrediebantur semper, et devorabant ea.
|
||||
13| Factum est igitur postquam egressi sunt illi, rex posuit cibos ante Bel : præcepit Daniel pueris suis, et attulerunt cinerem, et cribravit per totum templum coram rege : et egressi clauserunt ostium, et signantes annulo regis abierunt.
|
||||
14| Sacerdotes autem ingressi sunt nocte juxta consuetudinem suam, et uxores et filii eorum, et comederunt omnia, et biberunt.
|
||||
15| Surrexit autem rex primo diluculo, et Daniel cum eo.
|
||||
16| Et ait rex : Salvane sunt signacula, Daniel ? Qui respondit : Salva, rex.
|
||||
17| Statimque cum aperuisset ostium, intuitus rex mensam, exclamavit voce magna : Magnus es, Bel, et non est apud te dolus quisquam.
|
||||
18| Et risit Daniel, et tenuit regem ne ingrederetur intro : et dixit : Ecce pavimentum : animadverte cujus vestigia sint hæc.
|
||||
19| Et dixit rex : Video vestigia virorum, et mulierum, et infantium. Et iratus est rex.
|
||||
20| Tunc apprehendit sacerdotes, et uxores, et filios eorum : et ostenderunt ei abscondita ostiola, per quæ ingrediebantur, et consumebant quæ erant super mensam.
|
||||
21| Occidit ergo illos rex, et tradidit Bel in potestatem Danielis : qui subvertit eum, et templum ejus.
|
||||
22| Et erat draco magnus in loco illo, et colebant eum Babylonii.
|
||||
23| Et dixit rex Danieli : Ecce nunc non potes dicere quia iste non sit deus vivens : adora ergo eum.
|
||||
24| Dixitque Daniel : Dominum Deum meum adoro, quia ipse est Deus vivens : iste autem non est deus vivens.
|
||||
25| Tu autem, rex, da mihi potestatem, et interficiam draconem absque gladio et fuste. Et ait rex : Do tibi.
|
||||
26| Tulit ergo Daniel picem, et adipem, et pilos, et coxit pariter : fecitque massas, et dedit in os draconis, et diruptus est draco. Et dixit : Ecce quem colebatis.
|
||||
27| Quod cum audissent Babylonii, indignati sunt vehementer : et congregati adversum regem, dixerunt : Judæus factus est rex : Bel destruxit, draconem interfecit, et sacerdotes occidit.
|
||||
28| Et dixerunt cum venissent ad regem : Trade nobis Danielem, alioquin interficiemus te, et domum tuam.
|
||||
29| Vidit ergo rex quod irruerent in eum vehementer : et necessitate compulsus, tradidit eis Danielem.
|
||||
30| Qui miserunt eum in lacum leonum, et erat ibi diebus sex.
|
||||
31| Porro in lacu erant leones septem, et dabantur eis duo corpora quotidie, et duæ oves : et tunc non data sunt eis, ut devorarent Danielem.
|
||||
32| Erat autem Habacuc propheta in Judæa, et ipse coxerat pulmentum, et intriverat panes in alveolo : et ibat in campum ut ferret messoribus.
|
||||
33| Dixitque angelus Domini ad Habacuc : Fer prandium quod habes in Babylonem Danieli, qui est in lacu leonum.
|
||||
34| Et dixit Habacuc : Domine, Babylonem non vidi, et lacum nescio.
|
||||
35| Et apprehendit eum angelus Domini in vertice ejus, et portavit eum capillo capitis sui, posuitque eum in Babylone supra lacum in impetu spiritus sui.
|
||||
36| Et clamavit Habacuc, dicens : Daniel serve Dei, tolle prandium quod misit tibi Deus.
|
||||
37| Et ait Daniel : Recordatus es mei, Deus, et non dereliquisti diligentes te.
|
||||
38| Surgensque Daniel comedit. Porro angelus Domini restituit Habacuc confestim in loco suo.
|
||||
39| Venit ergo rex die septimo ut lugeret Danielem : et venit ad lacum, et introspexit, et ecce Daniel sedens in medio leonum.
|
||||
40| Et exclamavit voce magna rex, dicens : Magnus es, Domine Deus Danielis. Et extraxit eum de lacu leonum.
|
||||
41| Porro illos, qui perditionis ejus causa fuerant, intromisit in lacum, et devorati sunt in momento coram eo.
|
||||
42| Tunc rex ait : Paveant omnes habitantes in universa terra Deum Danielis : quia ipse est salvator, faciens signa et mirabilia in terra : qui liberavit Danielem de lacu leonum.
|
||||
@@ -0,0 +1,993 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Hæc sunt verba quæ locutus est Moyses ad omnem Israël trans Jordanem in solitudine campestri, contra mare Rubrum, inter Pharan et Tophel et Laban et Haseroth, ubi auri est plurimum :
|
||||
2| undecim diebus de Horeb per viam montis Seir usque ad Cadesbarne.
|
||||
3| Quadragesimo anno, undecimo mense, prima die mensis, locutus est Moyses ad filios Israël omnia quæ præceperat illi Dominus, ut diceret eis,
|
||||
4| postquam percussit Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et Og regem Basan, qui mansit in Astaroth, et in Edrai,
|
||||
5| trans Jordanem in terra Moab. Cœpitque Moyses explanare legem, et dicere :
|
||||
6| Dominus Deus noster locutus est ad nos in Horeb, dicens : Sufficit vobis quod in hoc monte mansistis :
|
||||
7| revertimini, et venite ad montem Amorrhæorum, et ad cetera quæ ei proxima sunt campestria atque montana et humiliora loca contra meridiem, et juxta littus maris, terram Chananæorum, et Libani usque ad flumen magnum Euphraten.
|
||||
8| En, inquit, tradidi vobis : ingredimini et possidete eam, super qua juravit Dominus patribus vestris Abraham, Isaac, et Jacob, ut daret illam eis, et semini eorum post eos.
|
||||
9| Dixique vobis illo in tempore :
|
||||
10| Non possum solus sustinere vos : quia Dominus Deus vester multiplicavit vos, et estis hodie sicut stellæ cæli, plurimi.
|
||||
11| (Dominus Deus patrum vestrorum addat ad hunc numerum multa millia, et benedicat vobis sicut locutus est.)
|
||||
12| Non valeo solus negotia vestra sustinere, et pondus ac jurgia.
|
||||
13| Date ex vobis viros sapientes et gnaros, et quorum conversatio sit probata in tribubus vestris, ut ponam eos vobis principes.
|
||||
14| Tunc respondistis mihi : Bona res est, quam vis facere.
|
||||
15| Tulique de tribubus vestris viros sapientes et nobiles, et constitui eos principes, tribunos, et centuriones, et quinquagenarios ac decanos, qui docerent vos singula.
|
||||
16| Præcepique eis, dicens : Audite illos, et quod justum est judicate : sive civis sit ille, sive peregrinus.
|
||||
17| Nulla erit distantia personarum : ita parvum audietis ut magnum, nec accipietis cujusquam personam, quia Dei judicium est. Quod si difficile vobis visum aliquid fuerit, referte ad me, et ego audiam.
|
||||
18| Præcepique omnia quæ facere deberetis.
|
||||
19| Profecti autem de Horeb, transivimus per eremum terribilem et maximam, quam vidistis, per viam montis Amorrhæi, sicut præceperat Dominus Deus noster nobis. Cumque venissemus in Cadesbarne,
|
||||
20| dixi vobis : Venistis ad montem Amorrhæi, quem Dominus Deus noster daturus est nobis :
|
||||
21| vide terram, quam Dominus Deus tuus dat tibi : ascende et posside eam, sicut locutus est Dominus Deus noster patribus tuis : noli timere, nec quidquam paveas.
|
||||
22| Et accessistis ad me omnes, atque dixistis : Mittamus viros qui considerent terram : et renuntient per quod iter debeamus ascendere, et ad quas pergere civitates.
|
||||
23| Cumque mihi sermo placuisset, misi ex vobis duodecim viros, singulos de tribubus suis.
|
||||
24| Qui cum perrexissent, et ascendissent in montana, venerunt usque ad Vallem botri : et considerata terra,
|
||||
25| sumentes de fructibus ejus, ut ostenderent ubertatem, attulerunt ad nos, atque dixerunt : Bona est terra, quam Dominus Deus noster daturus est nobis.
|
||||
26| Et noluistis ascendere, sed increduli ad sermonem Domini Dei nostri,
|
||||
27| murmurastis in tabernaculis vestris, atque dixistis : Odit nos Dominus, et idcirco eduxit nos de terra Ægypti, ut traderet nos in manu Amorrhæi, atque deleret.
|
||||
28| Quo ascendemus ? nuntii terruerunt cor nostrum, dicentes : Maxima multitudo est, et nobis statura procerior ; urbes magnæ, et ad cælum usque munitæ : filios Enacim vidimus ibi.
|
||||
29| Et dixi vobis : Nolite metuere, nec timeatis eos :
|
||||
30| Dominus Deus, qui ductor est vester, pro vobis ipse pugnabit, sicut fecit in Ægypto cunctis videntibus.
|
||||
31| Et in solitudine (ipse vidisti) portavit te Dominus Deus tuus, ut solet homo gestare parvulum filium suum, in omni via per quam ambulastis, donec veniretis ad locum istum.
|
||||
32| Et nec sic quidem credidistis Domino Deo vestro,
|
||||
33| qui præcessit vos in via, et metatus est locum in quo tentoria figere deberetis, nocte ostendens vobis iter per ignem, et die per columnam nubis.
|
||||
34| Cumque audisset Dominus vocem sermonum vestrorum, iratus juravit, et ait :
|
||||
35| Non videbit quispiam de hominibus generationis hujus pessimæ terram bonam, quam sub juramento pollicitus sum patribus vestris,
|
||||
36| præter Caleb filium Jephone : ipse enim videbit eam, et ipsi dabo terram, quam calcavit, et filiis ejus, quia secutus est Dominum.
|
||||
37| Nec miranda indignatio in populum, cum mihi quoque iratus Dominus propter vos dixerit : Nec tu ingredieris illuc :
|
||||
38| sed Josue filius Nun minister tuus, ipse intrabit pro te. Hunc exhortare et robora, et ipse sorte terram dividet Israëli.
|
||||
39| Parvuli vestri, de quibus dixistis quod captivi ducerentur, et filii qui hodie boni ac mali ignorant distantiam, ipsi ingredientur : et ipsis dabo terram, et possidebunt eam.
|
||||
40| Vos autem revertimini, et abite in solitudinem per viam maris Rubri.
|
||||
41| Et respondistis mihi : Peccavimus Domino : ascendemus et pugnabimus, sicut præcepit Dominus Deus noster. Cumque instructi armis pergeretis in montem,
|
||||
42| ait mihi Dominus : Dic ad eos : Nolite ascendere, neque pugnetis : non enim sum vobiscum : ne cadatis coram inimicis vestris.
|
||||
43| Locutus sum, et non audistis : sed adversantes imperio Domini, et tumentes superbia, ascendistis in montem.
|
||||
44| Itaque egressus Amorrhæus, qui habitabat in montibus, et obviam veniens, persecutus est vos, sicut solent apes persequi : et cecidit de Seir usque Horma.
|
||||
45| Cumque reversi ploraretis coram Domino, non audivit vos, nec voci vestræ voluit acquiescere.
|
||||
46| Sedistis ergo in Cadesbarne multo tempore.
|
||||
#2
|
||||
1| Profectique inde, venimus in solitudinem, quæ ducit ad mare Rubrum, sicut mihi dixerat Dominus : et circuivimus montem Seir longo tempore.
|
||||
2| Dixitque Dominus ad me :
|
||||
3| Sufficit vobis circuire montem istum : ite contra aquilonem :
|
||||
4| et populo præcipe, dicens : Transibitis per terminos fratrum vestrorum filiorum Esau, qui habitant in Seir, et timebunt vos.
|
||||
5| Videte ergo diligenter ne moveamini contra eos. Neque enim dabo vobis de terra eorum quantum potest unius pedis calcare vestigium, quia in possessionem Esau dedi montem Seir.
|
||||
6| Cibos emetis ab eis pecunia, et comedetis : aquam emptam haurietis, et bibetis.
|
||||
7| Dominus Deus tuus benedixit tibi in omni opere manuum tuarum : novit iter tuum, quomodo transieris solitudinem hanc magnam, per quadraginta annos habitans tecum Dominus Deus tuus, et nihil tibi defuit.
|
||||
8| Cumque transissemus fratres nostros filios Esau, qui habitabant in Seir, per viam campestrem de Elath, et de Asiongaber, venimus ad iter quod ducit in desertum Moab.
|
||||
9| Dixitque Dominus ad me : Non pugnes contra Moabitas, nec ineas adversus eos prælium : non enim dabo tibi quidquam de terra eorum, quia filiis Loth tradidi Ar in possessionem.
|
||||
10| Emim primi fuerunt habitatores ejus, populus magnus, et validus, et tam excelsus ut de Enacim stirpe,
|
||||
11| quasi gigantes crederentur, et essent similes filiorum Enacim. Denique Moabitæ appellant eos Emim.
|
||||
12| In Seir autem prius habitaverunt Horrhæi : quibus expulsis atque deletis, habitaverunt filii Esau, sicut fecit Israël in terra possessionis suæ, quam dedit illi Dominus.
|
||||
13| Surgentes ergo ut transiremus torrentem Zared, venimus ad eum.
|
||||
14| Tempus autem, quo ambulavimus de Cadesbarne usque ad transitum torrentis Zared, triginta et octo annorum fuit : donec consumeretur omnis generatio hominum bellatorum de castris, sicut juraverat Dominus :
|
||||
15| cujus manus fuit adversum eos, ut interirent de castrorum medio.
|
||||
16| Postquam autem universi ceciderunt pugnatores,
|
||||
17| locutus est Dominus ad me, dicens :
|
||||
18| Tu transibis hodie terminos Moab, urbem nomine Ar :
|
||||
19| et accedens in vicina filiorum Ammon, cave ne pugnes contra eos, nec movearis ad prælium : non enim dabo tibi de terra filiorum Ammon, quia filiis Loth dedi eam in possessionem.
|
||||
20| Terra gigantum reputata est : et in ipsa olim habitaverunt gigantes, quos Ammonitæ vocant Zomzommim,
|
||||
21| populus magnus, et multus, et proceræ longitudinis, sicut Enacim, quos delevit Dominus a facie eorum : et fecit illos habitare pro eis,
|
||||
22| sicut fecerat filiis Esau, qui habitant in Seir, delens Horrhæos, et terram eorum illis tradens, quam possident usque in præsens.
|
||||
23| Hevæos quoque, qui habitabant in Haserim usque Gazan, Cappadoces expulerunt : qui egressi de Cappadocia deleverunt eos, et habitaverunt pro illis.
|
||||
24| Surgite, et transite torrentem Arnon : ecce tradidi in manu tua Sehon regem Hesebon Amorrhæum, et terram ejus incipe possidere, et committe adversus eum prælium.
|
||||
25| Hodie incipiam mittere terrorem atque formidinem tuam in populos, qui habitant sub omni cælo : ut audito nomine tuo paveant, et in morem parturientium contremiscant, et dolore teneantur.
|
||||
26| Misi ergo nuntios de solitudine Cademoth ad Sehon regem Hesebon verbis pacificis, dicens :
|
||||
27| Transibimus per terram tuam : publica gradiemur via ; non declinabimus neque ad dexteram, neque ad sinistram.
|
||||
28| Alimenta pretio vende nobis, ut vescamur : aquam pecunia tribue, et sic bibemus. Tantum est ut nobis concedas transitum,
|
||||
29| sicut fecerunt filii Esau, qui habitant in Seir, et Moabitæ, qui morantur in Ar : donec veniamus ad Jordanem, et transeamus ad terram, quam Dominus Deus noster daturus est nobis.
|
||||
30| Noluitque Sehon rex Hesebon dare nobis transitum : quia induraverat Dominus Deus tuus spiritum ejus, et obfirmaverat cor illius, ut traderetur in manus tuas, sicut nunc vides.
|
||||
31| Dixitque Dominus ad me : Ecce cœpi tibi tradere Sehon, et terram ejus : incipe possidere eam.
|
||||
32| Egressusque est Sehon obviam nobis cum omni populo suo ad prælium in Jasa.
|
||||
33| Et tradidit eum Dominus Deus noster nobis : percussimusque eum cum filiis suis et omni populo suo.
|
||||
34| Cunctasque urbes in tempore illo cepimus, interfectis habitatoribus earum, viris ac mulieribus et parvulis : non reliquimus in eis quidquam,
|
||||
35| absque jumentis, quæ in partem venere prædantium : et spoliis urbium, quas cepimus
|
||||
36| ab Aroër, quæ est super ripam torrentis Arnon, oppido quod in valle situm est, usque Galaad. Non fuit vicus et civitas, quæ nostras effugeret manus : omnes tradidit Dominus Deus noster nobis,
|
||||
37| absque terra filiorum Ammon, ad quam non accessimus : et cunctis quæ adjacent torrenti Jeboc, et urbibus montanis, universisque locis, a quibus nos prohibuit Dominus Deus noster.
|
||||
#3
|
||||
1| Itaque conversi ascendimus per iter Basan : egressusque est Og rex Basan in occursum nobis cum populo suo ad bellandum in Edrai.
|
||||
2| Dixitque Dominus ad me : Ne timeas eum : quia in manu tua traditus est cum omni populo ac terra sua : faciesque ei sicut fecisti Sehon regi Amorrhæorum, qui habitavit in Hesebon.
|
||||
3| Tradidit ergo Dominus Deus noster in manibus nostris etiam Og regem Basan, et universum populum ejus : percussimusque eos usque ad internecionem,
|
||||
4| vastantes cunctas civitates illius uno tempore. Non fuit oppidum, quod nos effugeret : sexaginta urbes, omnem regionem Argob regni Og in Basan.
|
||||
5| Cunctæ urbes erant munitæ muris altissimis, portisque et vectibus, absque oppidis innumeris, quæ non habebant muros.
|
||||
6| Et delevimus eos, sicut feceramus Sehon regi Hesebon, disperdentes omnem civitatem, virosque ac mulieres et parvulos :
|
||||
7| jumenta autem et spolia urbium diripuimus.
|
||||
8| Tulimusque illo in tempore terram de manu duorum regum Amorrhæorum, qui erant trans Jordanem : a torrente Arnon usque ad montem Hernon,
|
||||
9| quem Sidonii Sarion vocant, et Amorrhæi Sanir :
|
||||
10| omnes civitates, quæ sitæ sunt in planitie, et universam terram Galaad et Basan usque ad Selcha, et Edrai civitates regni Og in Basan.
|
||||
11| Solus quippe Og rex Basan restiterat de stirpe gigantum. Monstratur lectus ejus ferreus, qui est in Rabbath filiorum Ammon, novem cubitos habens longitudinis, et quatuor latitudinis ad mensuram cubiti virilis manus.
|
||||
12| Terramque possedimus tempore illo ab Aroër, quæ est super ripam torrentis Arnon, usque ad mediam partem montis Galaad : et civitates illius dedi Ruben et Gad.
|
||||
13| Reliquam autem partem Galaad, et omnem Basan regni Og, tradidi mediæ tribui Manasse, omnem regionem Argob : cunctaque Basan vocatur Terra gigantum.
|
||||
14| Jair filius Manasse possedit omnem regionem Argob usque ad terminos Gessuri et Machati. Vocavitque ex nomine suo Basan, Havoth Jair, id est, Villas Jair, usque in præsentem diem.
|
||||
15| Machir quoque dedi Galaad.
|
||||
16| Et tribubus Ruben et Gad dedi de terra Galaad usque ad torrentem Arnon medium torrentis, et confinium usque ad torrentem Jeboc, qui est terminus filiorum Ammon :
|
||||
17| et planitiem solitudinis, atque Jordanem, et terminos Cenereth usque ad mare deserti, quod est salsissimum, ad radices montis Phasga contra orientem.
|
||||
18| Præcepique vobis in tempore illo, dicens : Dominus Deus vester dat vobis terram hanc in hæreditatem : expediti præcedite fratres vestros filios Israël omnes viri robusti,
|
||||
19| absque uxoribus, et parvulis, atque jumentis. Novi enim quod plura habeatis pecora, et in urbibus remanere debebunt, quas tradidi vobis,
|
||||
20| donec requiem tribuat Dominus fratribus vestris, sicut vobis tribuit : et possideant ipsi etiam terram, quam daturus est eis trans Jordanem : tunc revertetur unusquisque in possessionem suam, quam dedi vobis.
|
||||
21| Josue quoque in tempore illo præcepi, dicens : Oculi tui viderunt quæ fecit Dominus Deus vester duobus his regibus : sic faciet omnibus regnis, ad quæ transiturus es.
|
||||
22| Ne timeas eos : Dominus enim Deus vester pugnabit pro vobis.
|
||||
23| Precatusque sum Dominum in tempore illo, dicens :
|
||||
24| Domine Deus, tu cœpisti ostendere servo tuo magnitudinem tuam, manumque fortissimam : neque enim est alius deus vel in cælo, vel in terra, qui possit facere opera tua, et comparari fortitudini tuæ.
|
||||
25| Transibo igitur, et videbo terram hanc optimam trans Jordanem, et montem istum egregium, et Libanum.
|
||||
26| Iratusque est Dominus mihi propter vos, nec exaudivit me, sed dixit mihi : Sufficit tibi : nequaquam ultra loquaris de hac re ad me.
|
||||
27| Ascende cacumen Phasgæ, et oculos tuos circumfer ad occidentem, et ad aquilonem, austrumque et orientem, et aspice ; nec enim transibis Jordanem istum.
|
||||
28| Præcipe Josue, et corrobora eum atque conforta : quia ipse præcedet populum istum, et dividet eis terram quam visurus es.
|
||||
29| Mansimusque in valle contra fanum Phogor.
|
||||
#4
|
||||
1| Et nunc, Israël, audi præcepta et judicia, quæ ego doceo te : ut faciens ea, vivas, et ingrediens possideas terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum daturus est vobis.
|
||||
2| Non addetis ad verbum, quod vobis loquor, nec auferetis ex eo : custodite mandata Domini Dei vestri, quæ ego præcipio vobis.
|
||||
3| Oculi vestri viderunt omnia quæ fecit Dominus contra Beelphegor, quomodo contriverit omnes cultores ejus de medio vestri.
|
||||
4| Vos autem qui adhæretis Domino Deo vestro, vivitis universi usque in præsentem diem.
|
||||
5| Scitis quod docuerim vos præcepta atque justitias, sicut mandavit mihi Dominus Deus meus : sic facietis ea in terra, quam possessuri estis :
|
||||
6| et observabitis et implebitis opere. Hæc est enim vestra sapientia, et intellectus coram populis, ut audientes universa præcepta hæc, dicant : En populus sapiens et intelligens, gens magna.
|
||||
7| Nec est alia natio tam grandis, quæ habeat deos appropinquantes sibi, sicut Deus noster adest cunctis obsecrationibus nostris.
|
||||
8| Quæ est enim alia gens sic inclyta, ut habeat cæremonias, justaque judicia, et universam legem, quam ego proponam hodie ante oculos vestros ?
|
||||
9| Custodi igitur temetipsum, et animam tuam sollicite. Ne obliviscaris verborum, quæ viderunt oculi tui, et ne excidant de corde tuo cunctis diebus vitæ tuæ. Docebis ea filios ac nepotes tuos,
|
||||
10| a die in quo stetisti coram Domino Deo tuo in Horeb, quando Dominus locutus est mihi, dicens : Congrega ad me populum, ut audiant sermones meos, et discant timere me omni tempore quo vivunt in terra, doceantque filios suos.
|
||||
11| Et accessistis ad radices montis, qui ardebat usque ad cælum : erantque in eo tenebræ, et nubes, et caligo.
|
||||
12| Locutusque est Dominus ad vos de medio ignis. Vocem verborum ejus audistis, et formam penitus non vidistis.
|
||||
13| Et ostendit vobis pactum suum, quod præcepit ut faceretis, et decem verba, quæ scripsit in duabus tabulis lapideis.
|
||||
14| Mihique mandavit in illo tempore ut docerem vos cæremonias et judicia, quæ facere deberetis in terra, quam possessuri estis.
|
||||
15| Custodite igitur sollicite animas vestras. Non vidistis aliquam similitudinem in die, qua locutus est vobis Dominus in Horeb de medio ignis :
|
||||
16| ne forte decepti faciatis vobis sculptam similitudinem, aut imaginem masculi vel feminæ :
|
||||
17| similitudinem omnium jumentorum, quæ sunt super terram, vel avium sub cælo volantium,
|
||||
18| atque reptilium, quæ moventur in terra, sive piscium qui sub terra morantur in aquis :
|
||||
19| ne forte elevatis oculis ad cælum, videas solem et lunam, et omnia astra cæli, et errore deceptus adores ea, et colas quæ creavit Dominus Deus tuus in ministerium cunctis gentibus, quæ sub cælo sunt.
|
||||
20| Vos autem tulit Dominus, et eduxit de fornace ferrea Ægypti, ut haberet populum hæreditarium, sicut est in præsenti die.
|
||||
21| Iratusque est Dominus contra me propter sermones vestros, et juravit ut non transirem Jordanem, nec ingrederer terram optimam, quam daturus est vobis.
|
||||
22| Ecce morior in hac humo ; non transibo Jordanem : vos transibitis, et possidebitis terram egregiam.
|
||||
23| Cave nequando obliviscaris pacti Domini Dei tui, quod pepigit tecum, et facias tibi sculptam similitudinem eorum, quæ fieri Dominus prohibuit :
|
||||
24| quia Dominus Deus tuus ignis consumens est, Deus æmulator.
|
||||
25| Si genueritis filios ac nepotes, et morati fueritis in terra, deceptique feceritis vobis aliquam similitudinem, patrantes malum coram Domino Deo vestro, ut eum ad iracundiam provocetis :
|
||||
26| testes invoco hodie cælum et terram, cito perituros vos esse de terra, quam transito Jordane possessuri estis : non habitabitis in ea longo tempore, sed delebit vos Dominus,
|
||||
27| atque disperget in omnes gentes, et remanebitis pauci in nationibus, ad quas vos ducturus est Dominus.
|
||||
28| Ibique servietis diis, qui hominum manu fabricati sunt, ligno et lapidi qui non vident, nec audiunt, nec comedunt, nec odorantur.
|
||||
29| Cumque quæsieris ibi Dominum Deum tuum, invenies eum : si tamen toto corde quæsieris, et tota tribulatione animæ tuæ.
|
||||
30| Postquam te invenerint omnia quæ prædicta sunt, novissimo tempore reverteris ad Dominum Deum tuum, et audies vocem ejus.
|
||||
31| Quia Deus misericors Dominus Deus tuus est : non dimittet te, nec omnino delebit, neque obliviscetur pacti, in quo juravit patribus tuis.
|
||||
32| Interroga de diebus antiquis, qui fuerunt ante te ex die quo creavit Deus hominem super terram, a summo cælo usque ad summum ejus, si facta est aliquando hujuscemodi res, aut umquam cognitum est,
|
||||
33| ut audiret populus vocem Dei loquentis de medio ignis, sicut tu audisti, et vixisti :
|
||||
34| si fecit Deus ut ingrederetur, et tolleret sibi gentem de medio nationum, per tentationes, signa atque portenta, per pugnam et robustam manum, extentumque brachium, et horribiles visiones juxta omnia quæ fecit pro vobis Dominus Deus vester in Ægypto, videntibus oculis tuis :
|
||||
35| ut scires quoniam Dominus ipse est Deus, et non est alius præter eum.
|
||||
36| De cælo te fecit audire vocem suam, ut doceret te, et in terra ostendit tibi ignem suum maximum, et audisti verba illius de medio ignis :
|
||||
37| quia dilexit patres tuos, et elegit semen eorum post eos. Eduxitque te præcedens in virtute sua magna ex Ægypto,
|
||||
38| ut deleret nationes maximas et fortiores te in introitu tuo : et introduceret te, daretque tibi terram earum in possessionem, sicut cernis in præsenti die.
|
||||
39| Scito ergo hodie, et cogitato in corde tuo quod Dominus ipse sit Deus in cælo sursum, et in terra deorsum, et non sit alius.
|
||||
40| Custodi præcepta ejus atque mandata, quæ ego præcipio tibi : ut bene sit tibi, et filiis tuis post te, et permaneas multo tempore super terram, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi.
|
||||
41| Tunc separavit Moyses tres civitates trans Jordanem ad orientalem plagam,
|
||||
42| ut confugiat ad eas qui occiderit nolens proximum suum, nec sibi fuerit inimicus ante unum et alterum diem, et ad harum aliquam urbium possit evadere :
|
||||
43| Bosor in solitudine, quæ sita est in terra campestri de tribu Ruben : et Ramoth in Galaad, quæ est in tribu Gad : et Golan in Basan, quæ est in tribu Manasse.
|
||||
44| Ista est lex, quam proposuit Moyses coram filiis Israël :
|
||||
45| et hæc testimonia et cæremoniæ atque judicia, quæ locutus est ad filios Israël, quando egressi sunt de Ægypto,
|
||||
46| trans Jordanem in valle contra fanum Phogor in terra Sehon regis Amorrhæi, qui habitavit in Hesebon, quem percussit Moyses. Filii quoque Israël egressi ex Ægypto
|
||||
47| possederunt terram ejus, et terram Og regis Basan, duorum regum Amorrhæorum, qui erant trans Jordanem ad solis ortum :
|
||||
48| ab Aroër, quæ sita est super ripam torrentis Arnon, usque ad montem Sion, qui est et Hermon,
|
||||
49| omnem planitiem trans Jordanem ad orientalem plagam, usque ad mare solitudinis, et usque ad radices montis Phasga.
|
||||
#5
|
||||
1| Vocavitque Moyses omnem Israëlem, et dixit ad eum : Audi, Israël, cæremonias atque judicia, quæ ego loquor in auribus vestris hodie : discite ea, et opere complete.
|
||||
2| Dominus Deus noster pepigit nobiscum fœdus in Horeb.
|
||||
3| Non cum patribus nostris iniit pactum, sed nobiscum qui in præsentiarum sumus, et vivimus.
|
||||
4| Facie ad faciem locutus est nobis in monte de medio ignis.
|
||||
5| Ego sequester et medius fui inter Dominum et vos in tempore illo, ut annuntiarem vobis verba ejus : timuistis enim ignem, et non ascendistis in montem. Et ait :
|
||||
6| Ego Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Ægypti, de domo servitutis.
|
||||
7| Non habebis deos alienos in conspectu meo.
|
||||
8| Non facies tibi sculptile, nec similitudinem omnium, quæ in cælo sunt desuper, et quæ in terra deorsum, et quæ versantur in aquis sub terra.
|
||||
9| Non adorabis ea, et non coles. Ego enim sum Dominus Deus tuus : Deus æmulator, reddens iniquitatem patrum super filios in tertiam et quartam generationem his qui oderunt me :
|
||||
10| et faciens misericordiam in multa millia diligentibus me, et custodientibus præcepta mea.
|
||||
11| Non usurpabis nomen Domini Dei tui frustra : quia non erit impunitus qui super re vana nomen ejus assumpserit.
|
||||
12| Observa diem sabbati, ut sanctifices eum, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus.
|
||||
13| Sex diebus operaberis, et facies omnia opera tua.
|
||||
14| Septimus dies sabbati est, id est, requies Domini Dei tui. Non facies in eo quidquam operis tu, et filius tuus, et filia, servus et ancilla, et bos, et asinus, et omne jumentum tuum, et peregrinus qui est intra portas tuas : ut requiescat servus tuus, et ancilla tua, sicut et tu.
|
||||
15| Memento quod et ipse servieris in Ægypto, et eduxerit te inde Dominus Deus tuus in manu forti, et brachio extento. Idcirco præcepit tibi ut observares diem sabbati.
|
||||
16| Honora patrem tuum et matrem, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus, ut longo vivas tempore, et bene sit tibi in terra, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi.
|
||||
17| Non occides,
|
||||
18| neque mœchaberis,
|
||||
19| furtumque non facies :
|
||||
20| nec loqueris contra proximum tuum falsum testimonium.
|
||||
21| Non concupisces uxorem proximi tui : non domum, non agrum, non servum, non ancillam, non bovem, non asinum, et universa quæ illius sunt.
|
||||
22| Hæc verba locutus est Dominus ad omnem multitudinem vestram in monte de medio ignis et nubis, et caliginis, voce magna, nihil addens amplius : et scripsit ea in duabus tabulis lapideis, quas tradidit mihi.
|
||||
23| Vos autem postquam audistis vocem de medio tenebrarum, et montem ardere vidistis, accessistis ad me omnes principes tribuum et majores natu, atque dixistis :
|
||||
24| Ecce ostendit nobis Dominus Deus noster majestatem et magnitudinem suam : vocem ejus audivimus de medio ignis, et probavimus hodie, quod loquente Deo cum homine, vixerit homo.
|
||||
25| Cur ergo moriemur, et devorabit nos ignis hic maximus ? si enim audierimus ultra vocem Domini Dei nostri, moriemur.
|
||||
26| Quid est omnis caro, ut audiat vocem Dei viventis, qui de medio ignis loquitur sicut nos audivimus, et possit vivere ?
|
||||
27| Tu magis accede : et audi cuncta quæ dixerit Dominus Deus noster tibi : loquerisque ad nos, et nos audientes faciemus ea.
|
||||
28| Quod cum audisset Dominus, ait ad me : Audivi vocem verborum populi hujus quæ locuti sunt tibi : bene omnia sunt locuti.
|
||||
29| Quis det talem eos habere mentem, ut timeant me, et custodiant universa mandata mea in omni tempore, ut bene sit eis et filiis eorum in sempiternum ?
|
||||
30| Vade et dic eis : Revertimini in tentoria vestra.
|
||||
31| Tu vero hic sta mecum, et loquar tibi omnia mandata mea, et cæremonias atque judicia : quæ docebis eos, ut faciant ea in terra, quam dabo illis in possessionem.
|
||||
32| Custodite igitur et facite quæ præcepit Dominus Deus vobis : non declinabitis neque ad dexteram, neque ad sinistram :
|
||||
33| sed per viam, quam præcepit Dominus Deus vester, ambulabitis, ut vivatis, et bene sit vobis, et protelentur dies in terra possessionis vestræ.
|
||||
#6
|
||||
1| Hæc sunt præcepta, et cæremoniæ, atque judicia, quæ mandavit Dominus Deus vester ut docerem vos, et faciatis ea in terra, ad quam transgredimini possidendam :
|
||||
2| ut timeas Dominum Deum tuum, et custodias omnia mandata et præcepta ejus, quæ ego præcipio tibi, et filiis, ac nepotibus tuis, cunctis diebus vitæ tuæ, ut prolongentur dies tui.
|
||||
3| Audi, Israël, et observa ut facias quæ præcepit tibi Dominus, et bene sit tibi, et multipliceris amplius, sicut pollicitus est Dominus Deus patrum tuorum tibi terram lacte et melle manantem.
|
||||
4| Audi, Israël : Dominus Deus noster, Dominus unus est.
|
||||
5| Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota fortitudine tua.
|
||||
6| Eruntque verba hæc, quæ ego præcipio tibi hodie, in corde tuo :
|
||||
7| et narrabis ea filiis tuis, et meditaberis in eis sedens in domo tua, et ambulans in itinere, dormiens atque consurgens.
|
||||
8| Et ligabis ea quasi signum in manu tua, eruntque et movebuntur inter oculos tuos,
|
||||
9| scribesque ea in limine, et ostiis domus tuæ.
|
||||
10| Cumque introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, pro qua juravit patribus tuis Abraham, Isaac, et Jacob, et dederit tibi civitates magnas et optimas, quas non ædificasti,
|
||||
11| domos plenas cunctarum opum, quas non exstruxisti, cisternas, quas non fodisti, vineta et oliveta, quæ non plantasti,
|
||||
12| et comederis, et saturatus fueris :
|
||||
13| cave diligenter ne obliviscaris Domini, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis. Dominum Deum tuum timebis, et illi soli servies, ac per nomen illius jurabis.
|
||||
14| Non ibitis post deos alienos cunctarum gentium, quæ in circuitu vestro sunt :
|
||||
15| quoniam Deus æmulator Dominus Deus tuus in medio tui : nequando irascatur furor Domini Dei tui contra te, et auferat te de superficie terræ.
|
||||
16| Non tentabis Dominum Deum tuum, sicut tentasti in loco tentationis.
|
||||
17| Custodi præcepta Domini Dei tui, ac testimonia et cæremonias, quas præcepit tibi :
|
||||
18| et fac quod placitum est et bonum in conspectu Domini, ut bene sit tibi : et ingressus possideas terram optimam, de qua juravit Dominus patribus tuis,
|
||||
19| ut deleret omnes inimicos tuos coram te, sicut locutus est.
|
||||
20| Cumque interrogaverit te filius tuus cras, dicens : Quid sibi volunt testimonia hæc, et cæremoniæ, atque judicia, quæ præcepit Dominus Deus noster nobis ?
|
||||
21| dices ei : Servi eramus Pharaonis in Ægypto, et eduxit nos Dominus de Ægypto in manu forti :
|
||||
22| fecitque signa atque prodigia magna et pessima in Ægypto contra Pharaonem, et omnem domum illius in conspectu nostro,
|
||||
23| et eduxit nos inde, ut introductis daret terram, super qua juravit patribus nostris.
|
||||
24| Præcepitque nobis Dominus ut faciamus omnia legitima hæc, et timeamus Dominum Deum nostrum, ut bene sit nobis cunctis diebus vitæ nostræ, sicut est hodie.
|
||||
25| Eritque nostri misericors, si custodierimus et fecerimus omnia præcepta ejus coram Domino Deo nostro, sicut mandavit nobis.
|
||||
#7
|
||||
1| Cum introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, quam possessurus ingredieris, et deleverit gentes multas coram te, Hethæum, et Gergezæum, et Amorrhæum, Chananæum, et Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum, septem gentes multo majoris numeri quam tu es, et robustiores te :
|
||||
2| tradideritque eas Dominus Deus tuus tibi, percuties eas usque ad internecionem. Non inibis cum eis fœdus, nec misereberis earum,
|
||||
3| neque sociabis cum eis conjugia. Filiam tuam non dabis filio ejus, nec filiam illius accipies filio tuo :
|
||||
4| quia seducet filium tuum, ne sequatur me, et ut magis serviat diis alienis : irasceturque furor Domini, et delebit te cito.
|
||||
5| Quin potius hæc facietis eis : aras eorum subvertite, et confringite statuas, lucosque succidite, et sculptilia comburite :
|
||||
6| quia populus sanctus es Domino Deo tuo. Te elegit Dominus Deus tuus, ut sis ei populus peculiaris de cunctis populis, qui sunt super terram.
|
||||
7| Non quia cunctas gentes numero vincebatis, vobis junctus est Dominus, et elegit vos, cum omnibus sitis populis pauciores :
|
||||
8| sed quia dilexit vos Dominus, et custodivit juramentum, quod juravit patribus vestris : eduxitque vos in manu forti, et redemit de domo servitutis, de manu Pharaonis regis Ægypti.
|
||||
9| Et scies, quia Dominus Deus tuus, ipse est Deus fortis et fidelis, custodiens pactum et misericordiam diligentibus se, et his qui custodiunt præcepta ejus in mille generationes :
|
||||
10| et reddens odientibus se statim, ita ut disperdat eos, et ultra non differat, protinus eis restituens quod merentur.
|
||||
11| Custodi ergo præcepta et cæremonias atque judicia, quæ ego mando tibi hodie ut facias.
|
||||
12| Si postquam audieris hæc judicia, custodieris ea, et feceris, custodiet et Dominus Deus tuus pactum tibi, et misericordiam quam juravit patribus tuis :
|
||||
13| et diliget te, ac multiplicabit, benedicetque fructui ventris tui, et fructui terræ tuæ, frumento tuo, atque vindemiæ, oleo, et armentis, gregibus ovium tuarum super terram, pro qua juravit patribus tuis ut daret eam tibi.
|
||||
14| Benedictus eris inter omnes populos. Non erit apud te sterilis utriusque sexus, tam in hominibus quam in gregibus tuis.
|
||||
15| Auferet Dominus a te omnem languorem : et infirmitates Ægypti pessimas, quas novisti, non inferet tibi, sed cunctis hostibus tuis.
|
||||
16| Devorabis omnes populos, quos Dominus Deus tuus daturus est tibi. Non parcet eis oculus tuus, nec servies diis eorum, ne sint in ruinam tui.
|
||||
17| Si dixeris in corde tuo : Plures sunt gentes istæ quam ego : quomodo potero delere eas ?
|
||||
18| noli metuere, sed recordare quæ fecerit Dominus Deus tuus Pharaoni, et cunctis Ægyptiis,
|
||||
19| plagas maximas, quas viderunt oculi tui, et signa atque portenta, manumque robustam, et extentum brachium, ut educeret te Dominus Deus tuus : sic faciet cunctis populis, quos metuis.
|
||||
20| Insuper et crabrones mittet Dominus Deus tuus in eos, donec deleat omnes atque disperdat qui te fugerint, et latere potuerint.
|
||||
21| Non timebis eos, quia Dominus Deus tuus in medio tui est, Deus magnus et terribilis :
|
||||
22| ipse consumet nationes has in conspectu tuo paulatim atque per partes. Non poteris eas delere pariter : ne forte multiplicentur contra te bestiæ terræ.
|
||||
23| Dabitque eos Dominus Deus tuus in conspectu tuo : et interficiet illos, donec penitus deleantur.
|
||||
24| Tradetque reges eorum in manus tuas, et disperdes nomina eorum sub cælo : nullus poterit resistere tibi, donec conteras eos.
|
||||
25| Sculptilia eorum igne combures : non concupisces argentum et aurum, de quibus facta sunt, neque assumes ex eis tibi quidquam, ne offendas, propterea quia abominatio est Domini tui :
|
||||
26| nec inferes quippiam ex idolo in domum tuam, ne fias anathema, sicut et illud est. Quasi spurcitiam detestaberis, et velut inquinamentum ac sordes abominationi habebis, quia anathema est.
|
||||
#8
|
||||
1| Omne mandatum, quod ego præcipio tibi hodie, cave diligenter ut facias, ut possitis vivere, et multiplicemini, ingressique possideatis terram, pro qua juravit Dominus patribus vestris.
|
||||
2| Et recordaberis cuncti itineris, per quod adduxit te Dominus Deus tuus quadraginta annis per desertum, ut affligeret te, atque tentaret, et nota fierent quæ in tuo animo versabantur, utrum custodires mandata illius, an non.
|
||||
3| Afflixit te penuria, et dedit tibi cibum manna, quod ignorabas tu et patres tui : ut ostenderet tibi quod non in solo pane vivat homo, sed in omni verbo quod egreditur de ore Dei.
|
||||
4| Vestimentum tuum, quo operiebaris, nequaquam vetustate defecit, et pes tuus non est subtritus, en quadragesimus annus est :
|
||||
5| ut recogites in corde tuo, quia sicut erudit filium suum homo, sic Dominus Deus tuus erudivit te,
|
||||
6| ut custodias mandata Domini Dei tui, et ambules in viis ejus, et timeas eum.
|
||||
7| Dominus enim Deus tuus introducet te in terram bonam, terram rivorum, aquarumque et fontium, in cujus campis et montibus erumpunt fluviorum abyssi :
|
||||
8| terram frumenti, hordei ac vinearum, in qua ficus, et malogranata, et oliveta nascuntur : terram olei ac mellis,
|
||||
9| ubi absque ulla penuria comedes panem tuum, et rerum omnium abundantia perfrueris : cujus lapides ferrum sunt, et de montibus ejus æris metalla fodiuntur :
|
||||
10| ut cum comederis, et satiatus fueris, benedicas Domino Deo tuo pro terra optima, quam dedit tibi.
|
||||
11| Observa, et cave nequando obliviscaris Domini Dei tui, et negligas mandata ejus atque judicia et cæremonias, quas ego præcipio tibi hodie :
|
||||
12| ne postquam comederis et satiatus fueris, domos pulchras ædificaveris, et habitaveris in eis,
|
||||
13| habuerisque armenta boum, et ovium greges, argenti et auri, cunctarumque rerum copiam,
|
||||
14| elevetur cor tuum, et non reminiscaris Domini Dei tui, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis,
|
||||
15| et ductor tuus fuit in solitudine magna atque terribili, in qua erat serpens flatu adurens, et scorpio, ac dipsas, et nullæ omnino aquæ : qui eduxit rivos de petra durissima,
|
||||
16| et cibavit te manna in solitudine, quod nescierunt patres tui. Et postquam afflixit ac probavit, ad extremum misertus est tui,
|
||||
17| ne diceres in corde tuo : Fortitudo mea, et robur manus meæ, hæc mihi omnia præstiterunt :
|
||||
18| sed recorderis Domini Dei tui, quod ipse vires tibi præbuerit, ut impleret pactum suum, super quo juravit patribus tuis, sicut præsens indicat dies.
|
||||
19| Sin autem oblitus Domini Dei tui, secutus fueris deos alienos, coluerisque illos et adoraveris : ecce nunc prædico tibi quod omnino dispereas.
|
||||
20| Sicut gentes, quas delevit Dominus in introitu tuo, ita et vos peribitis, si inobedientes fueritis voci Domini Dei vestri.
|
||||
#9
|
||||
1| Audi, Israël : tu transgredieris hodie Jordanem, ut possideas nationes maximas et fortiores te, civitates ingentes, et ad cælum usque muratas,
|
||||
2| populum magnum atque sublimem, filios Enacim, quos ipse vidisti et audisti, quibus nullus potest ex adverso resistere.
|
||||
3| Scies ergo hodie quod Dominus Deus tuus ipse transibit ante te, ignis devorans atque consumens, qui conterat eos, et deleat atque disperdat ante faciem tuam velociter, sicut locutus est tibi :
|
||||
4| ne dicas in corde tuo, cum deleverit eos Dominus Deus tuus in conspectu tuo : Propter justitiam meam introduxit me Dominus ut terram hanc possiderem, cum propter impietates suas istæ deletæ sint nationes.
|
||||
5| Neque enim propter justitias tuas, et æquitatem cordis tui ingredieris, ut possideas terras earum : sed quia illæ egerunt impie, introëunte te deletæ sunt : et ut compleret verbum suum Dominus, quod sub juramento pollicitus est patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob.
|
||||
6| Scito ergo quod non propter justitias tuas Dominus Deus tuus dederit tibi terram hanc optimam in possessionem, cum durissimæ cervicis sis populus.
|
||||
7| Memento, et ne obliviscaris, quomodo ad iracundiam provocaveris Dominum Deum tuum in solitudine. Ex eo die, quo egressus es ex Ægypto usque ad locum istum, semper adversum Dominum contendisti.
|
||||
8| Nam et in Horeb provocasti eum, et iratus delere te voluit,
|
||||
9| quando ascendi in montem, ut acciperem tabulas lapideas, tabulas pacti quod pepigit vobiscum Dominus : et perseveravi in monte quadraginta diebus ac noctibus, panem non comedens, et aquam non bibens.
|
||||
10| Deditque mihi Dominus duas tabulas lapideas scriptas digito Dei, et continentes omnia verba quæ vobis locutus est in monte de medio ignis, quando concio populi congregata est.
|
||||
11| Cumque transissent quadraginta dies, et totidem noctes, dedit mihi Dominus duas tabulas lapideas, tabulas fœderis,
|
||||
12| dixitque mihi : Surge, et descende hinc cito : quia populus tuus, quem eduxisti de Ægypto, deseruerunt velociter viam, quam demonstrasti eis, feceruntque sibi conflatile.
|
||||
13| Rursumque ait Dominus ad me : Cerno quod populus iste duræ cervicis sit :
|
||||
14| dimitte me ut conteram eum, et deleam nomen ejus de sub cælo, et constituam te super gentem, quæ hac major et fortior sit.
|
||||
15| Cumque de monte ardente descenderem, et duas tabulas fœderis utraque tenerem manu,
|
||||
16| vidissemque vos peccasse Domino Deo vestro, et fecisse vobis vitulum conflatilem, ac deseruisse velociter viam ejus, quam vobis ostenderat :
|
||||
17| projeci tabulas de manibus meis, confregique eas in conspectu vestro.
|
||||
18| Et procidi ante Dominum sicut prius, quadraginta diebus et noctibus panem non comedens, et aquam non bibens, propter omnia peccata vestra quæ gessistis contra Dominum, et eum ad iracundiam provocastis :
|
||||
19| timui enim indignationem et iram illius, qua adversum vos concitatus, delere vos voluit. Et exaudivit me Dominus etiam hac vice.
|
||||
20| Adversum Aaron quoque vehementer iratus, voluit eum conterere, et pro illo similiter deprecatus sum.
|
||||
21| Peccatum autem vestrum quod feceratis, id est, vitulum, arripiens, igne combussi, et in frusta comminuens, omninoque in pulverem redigens, projeci in torrentem, qui de monte descendit.
|
||||
22| In incendio quoque, et in tentatione, et in Sepulchris concupiscentiæ provocastis Dominum :
|
||||
23| et quando misit vos de Cadesbarne, dicens : Ascendite, et possidete terram, quam dedi vobis, et contempsistis imperium Domini Dei vestri, et non credidistis ei, neque vocem ejus audire voluistis :
|
||||
24| sed semper fuistis rebelles a die qua nosse vos cœpi.
|
||||
25| Et jacui coram Domino quadraginta diebus ac noctibus, quibus eum suppliciter deprecabar, ne deleret vos ut fuerat comminatus :
|
||||
26| et orans dixi : Domine Deus, ne disperdas populum tuum, et hæreditatem tuam, quam redemisti in magnitudine tua, quos eduxisti de Ægypto in manu forti.
|
||||
27| Recordare servorum tuorum Abraham, Isaac, et Jacob : ne aspicias duritiam populi hujus, et impietatem atque peccatum :
|
||||
28| ne forte dicant habitatores terræ, de qua eduxisti nos : Non poterat Dominus introducere eos in terram, quam pollicitus est eis, et oderat illos : idcirco eduxit, ut interficeret eos in solitudine :
|
||||
29| qui sunt populus tuus et hæreditas tua, quos eduxisti in fortitudine tua magna, et in brachio tuo extento.
|
||||
#10
|
||||
1| In tempore illo dixit Dominus ad me : Dola tibi duas tabulas lapideas, sicut priores fuerunt, et ascende ad me in montem : faciesque arcam ligneam,
|
||||
2| et scribam in tabulis verba quæ fuerunt in his qui ante confregisti : ponesque eas in arca.
|
||||
3| Feci igitur arcam de lignis setim. Cumque dolassem duas tabulas lapideas instar priorum, ascendi in montem, habens eas in manibus.
|
||||
4| Scripsitque in tabulis, juxta id quod prius scripserat, verba decem, quæ locutus est Dominus ad vos in monte de medio ignis, quando populus congregatus est : et dedit eas mihi.
|
||||
5| Reversusque de monte, descendi, et posui tabulas in arcam, quam feceram, quæ hucusque ibi sunt, sicut mihi præcepit Dominus.
|
||||
6| Filii autem Israël moverunt castra ex Beroth filiorum Jacan in Mosera, ubi Aaron mortuus ac sepultus est, pro quo sacerdotio functus est Eleazar filius ejus.
|
||||
7| Inde venerunt in Gadgad : de quo loco profecti, castrametati sunt in Jetebatha, in terra aquarum atque torrentium.
|
||||
8| Eo tempore separavit tribum Levi, ut portaret arcam fœderis Domini, et staret coram eo in ministerio, ac benediceret in nomine illius usque in præsentem diem.
|
||||
9| Quam ob rem non habuit Levi partem, neque possessionem cum fratribus suis : quia ipse Dominus possessio ejus est, sicut promisit ei Dominus Deus tuus.
|
||||
10| Ego autem steti in monte, sicut prius, quadraginta diebus ac noctibus : exaudivitque me Dominus etiam hac vice, et te perdere noluit.
|
||||
11| Dixitque mihi : Vade, et præcede populum, ut ingrediatur, et possideat terram, quam juravi patribus eorum ut traderem eis.
|
||||
12| Et nunc Israël, quid Dominus Deus tuus petit a te, nisi ut timeas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus, et diligas eum, ac servias Domino Deo tuo in toto corde tuo, et in tota anima tua :
|
||||
13| custodiasque mandata Domini, et cæremonias ejus, quas ego hodie præcipio tibi, ut bene sit tibi ?
|
||||
14| En Domini Dei tui cælum est, et cælum cæli, terra, et omnia quæ in ea sunt :
|
||||
15| et tamen patribus tuis conglutinatus est Dominus, et amavit eos, elegitque semen eorum post eos, id est, vos, de cunctis gentibus, sicut hodie comprobatur.
|
||||
16| Circumcidite igitur præputium cordis vestri, et cervicem vestram ne induretis amplius :
|
||||
17| quia Dominus Deus vester ipse est Deus deorum, et Dominus dominantium, Deus magnus, et potens, et terribilis, qui personam non accipit, nec munera.
|
||||
18| Facit judicium pupillo et viduæ ; amat peregrinum, et dat ei victum atque vestitum.
|
||||
19| Et vos ergo amate peregrinos, quia et ipsi fuistis advenæ in terra Ægypti.
|
||||
20| Dominum Deum tuum timebis, et ei soli servies : ipsi adhærebis, jurabisque in nomine illius.
|
||||
21| Ipse est laus tua, et Deus tuus, qui fecit tibi hæc magnalia et terribilia, quæ viderunt oculi tui.
|
||||
22| In septuaginta animabus descenderunt patres tui in Ægyptum, et ecce nunc multiplicavit te Dominus Deus tuus sicut astra cæli.
|
||||
#11
|
||||
1| Ama itaque Dominum Deum tuum, et observa præcepta ejus et cæremonias, judicia atque mandata, omni tempore.
|
||||
2| Cognoscite hodie quæ ignorant filii vestri, qui non viderunt disciplinam Domini Dei vestri, magnalia ejus et robustam manum, extentumque brachium,
|
||||
3| signa et opera quæ fecit in medio Ægypti Pharaoni regi, et universæ terræ ejus,
|
||||
4| omnique exercitui Ægyptiorum, et equis ac curribus : quomodo operuerint eos aquæ maris Rubri, cum vos persequerentur, et deleverit eos Dominus usque in præsentem diem :
|
||||
5| vobisque quæ fecerit in solitudine donec veniretis ad hunc locum :
|
||||
6| et Dathan atque Abiron filiis Eliab, qui fuit filius Ruben : quos aperto ore suo terra absorbuit, cum domibus et tabernaculis, et universa substantia eorum, quam habebant in medio Israël.
|
||||
7| Oculi vestri viderunt opera Domini magna quæ fecit,
|
||||
8| ut custodiatis universa mandata illius, quæ ego hodie præcipio vobis, et possitis introire, et possidere terram, ad quam ingredimini,
|
||||
9| multoque in ea vivatis tempore : quam sub juramento pollicitus est Dominus patribus vestris, et semini eorum, lacte et melle manantem.
|
||||
10| Terra enim, ad quam ingrederis possidendam, non est sicut terra Ægypti, de qua existi, ubi jacto semine in hortorum morem aquæ ducuntur irriguæ :
|
||||
11| sed montuosa est et campestris, de cælo expectans pluvias,
|
||||
12| quam Dominus Deus tuus semper invisit, et oculi illius in ea sunt a principio anni usque ad finem ejus.
|
||||
13| Si ergo obedieritis mandatis meis, quæ ego hodie præcipio vobis, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et serviatis ei in toto corde vestro, et in tota anima vestra :
|
||||
14| dabit pluviam terræ vestræ temporaneam et serotinam, ut colligatis frumentum, et vinum, et oleum,
|
||||
15| fœnumque ex agris ad pascenda jumenta, et ut ipsi comedatis ac saturemini.
|
||||
16| Cavete ne forte decipiatur cor vestrum, et recedatis a Domino, serviatisque diis alienis, et adoretis eos :
|
||||
17| iratusque Dominus claudat cælum, et pluviæ non descendant, nec terra det germen suum, pereatisque velociter de terra optima, quam Dominus daturus est vobis.
|
||||
18| Ponite hæc verba mea in cordibus et in animis vestris, et suspendite ea pro signo in manibus, et inter oculos vestros collocate.
|
||||
19| Docete filios vestros ut illa meditentur : quando sederis in domo tua, et ambulaveris in via, et accubueris atque surrexeris.
|
||||
20| Scribes ea super postes et januas domus tuæ,
|
||||
21| ut multiplicentur dies tui, et filiorum tuorum in terra, quam juravit Dominus patribus tuis, ut daret eis quamdiu cælum imminet terræ.
|
||||
22| Si enim custodieritis mandata quæ ego præcipio vobis, et feceritis ea, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et ambuletis in omnibus viis ejus, adhærentes ei,
|
||||
23| disperdet Dominus omnes gentes istas ante faciem vestram, et possidebitis eas, quæ majores et fortiores vobis sunt.
|
||||
24| Omnis locus, quem calcaverit pes vester, vester erit. A deserto, et a Libano, a flumine magno Euphrate usque ad mare occidentale erunt termini vestri.
|
||||
25| Nullus stabit contra vos : terrorem vestrum et formidinem dabit Dominus Deus vester super omnem terram quam calcaturi estis, sicut locutus est vobis.
|
||||
26| En propono in conspectu vestro hodie benedictionem et maledictionem :
|
||||
27| benedictionem, si obedieritis mandatis Domini Dei vestri, quæ ego hodie præcipio vobis :
|
||||
28| maledictionem, si non obedieritis mandatis Domini Dei vestri, sed recesseritis de via, quam ego nunc ostendo vobis, et ambulaveritis post deos alienos, quos ignoratis.
|
||||
29| Cum vero introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, ad quam pergis habitandam, pones benedictionem super montem Garizim, maledictionem super montem Hebal :
|
||||
30| qui sunt trans Jordanem, post viam quæ vergit ad solis occubitum in terra Chananæi, qui habitat in campestribus contra Galgalam, quæ est juxta vallem tendentem et intrantem procul.
|
||||
31| Vos enim transibitis Jordanem, ut possideatis terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis, ut habeatis et possideatis illam.
|
||||
32| Videte ergo ut impleatis cæremonias atque judicia, quæ ego hodie ponam in conspectu vestro.
|
||||
#12
|
||||
1| Hæc sunt præcepta atque judicia, quæ facere debetis in terra, quam Dominus Deus patrum tuorum daturus est tibi, ut possideas eam cunctis diebus, quibus super humum gradieris.
|
||||
2| Subvertite omnia loca, in quibus coluerunt gentes, quas possessuri estis, deos suos super montes excelsos, et colles, et subter omne lignum frondosum.
|
||||
3| Dissipate aras eorum, et confringite statuas : lucos igne comburite, et idola comminuite : disperdite nomina eorum de locis illis.
|
||||
4| Non facietis ita Domino Deo vestro :
|
||||
5| sed ad locum, quem elegerit Dominus Deus vester de cunctis tribubus vestris, ut ponat nomen suum ibi, et habitet in eo, venietis :
|
||||
6| et offeretis in loco illo holocausta et victimas vestras, decimas et primitias manuum vestrarum, et vota atque donaria, primogenita boum et ovium.
|
||||
7| Et comedetis ibi in conspectu Domini Dei vestri : ac lætabimini in cunctis, ad quæ miseritis manum vos et domus vestræ, in quibus benedixerit vobis Dominus Deus vester.
|
||||
8| Non facietis ibi quæ nos hic facimus hodie, singuli quod sibi rectum videtur :
|
||||
9| neque enim usque in præsens tempus venistis ad requiem, et possessionem, quam Dominus Deus vester daturus est vobis.
|
||||
10| Transibitis Jordanem, et habitabitis in terra, quam Dominus Deus vester daturus est vobis, ut requiescatis a cunctis hostibus per circuitum : et absque ullo timore habitetis
|
||||
11| in loco, quem elegerit Dominus Deus vester, ut sit nomen ejus in eo : illuc omnia, quæ præcipio, conferetis, holocausta, et hostias, ac decimas, et primitias manuum vestrarum : et quidquid præcipuum est in muneribus, quæ vovebitis Domino.
|
||||
12| Ibi epulabimini coram Domino Deo vestro, vos et filii ac filiæ vestræ, famuli et famulæ, atque Levites qui in urbibus vestris commoratur : neque enim habet aliam partem et possessionem inter vos.
|
||||
13| Cave ne offeras holocausta tua in omni loco, quem videris :
|
||||
14| sed in eo, quem elegerit Dominus, in una tribuum tuarum offeres hostias, et facies quæcumque præcipio tibi.
|
||||
15| Sin autem comedere volueris, et te esus carnium delectaverit, occide, comede juxta benedictionem Domini Dei tui, quam dedit tibi in urbibus tuis : sive immundum fuerit, hoc est, maculatum et debile : sive mundum, hoc est, integrum et sine macula, quod offerri licet, sicut capream et cervum, comedes :
|
||||
16| absque esu dumtaxat sanguinis, quem super terram quasi aquam effundes.
|
||||
17| Non poteris comedere in oppidis tuis decimam frumenti, et vini, et olei tui, primogenita armentorum et pecorum, et omnia quæ voveris, et sponte offerre volueris, et primitias manuum tuarum :
|
||||
18| sed coram Domino Deo tuo comedes ea in loco, quem elegerit Dominus Deus tuus, tu et filius tuus, et filia tua, et servus et famula, atque Levites qui manet in urbibus tuis : et lætaberis et reficieris coram Domino Deo tuo in cunctis ad quæ extenderis manum tuam.
|
||||
19| Cave ne derelinquas Levitem in omni tempore quo versaris in terra.
|
||||
20| Quando dilataverit Dominus Deus tuus terminos tuos, sicut locutus est tibi, et volueris vesci carnibus, quas desiderat anima tua :
|
||||
21| locus autem, quem elegerit Dominus Deus tuus ut sit nomen ejus ibi, si procul fuerit, occides de armentis et pecoribus, quæ habueris, sicut præcepi tibi, et comedes in oppidis tuis, ut tibi placet.
|
||||
22| Sicut comeditur caprea et cervus, ita vesceris eis : et mundus et immundus in commune vescentur.
|
||||
23| Hoc solum cave, ne sanguinem comedas : sanguis enim eorum pro anima est, et idcirco non debes animam comedere cum carnibus :
|
||||
24| sed super terram fundes quasi aquam,
|
||||
25| ut bene sit tibi et filiis tuis post te, cum feceris quod placet in conspectu Domini.
|
||||
26| Quæ autem sanctificaveris, et voveris Domino, tolles, et venies ad locum, quem elegerit Dominus :
|
||||
27| et offeres oblationes tuas carnem et sanguinem super altare Domini Dei tui : sanguinem hostiarum fundes in altari ; carnibus autem ipse vesceris.
|
||||
28| Observa et audi omnia quæ ego præcipio tibi, ut bene sit tibi et filiis tuis post te in sempiternum, cum feceris quod bonum est et placitum in conspectu Domini Dei tui.
|
||||
29| Quando disperdiderit Dominus Deus tuus ante faciem tuam gentes, ad quas ingredieris possidendas, et possederis eas, atque habitaveris in terra earum :
|
||||
30| cave ne imiteris eas, postquam te fuerint introëunte subversæ, et requiras cæremonias earum, dicens : Sicut coluerunt gentes istæ deos suos, ita et ego colam.
|
||||
31| Non facies similiter Domino Deo tuo. Omnes enim abominationes, quas aversatur Dominus, fecerunt diis suis, offerentes filios et filias, et comburentes igni.
|
||||
32| Quod præcipio tibi, hoc tantum facito Domino : nec addas quidquam, nec minuas.
|
||||
#13
|
||||
1| Si surrexerit in medio tui prophetes, aut qui somnium vidisse se dicat, et prædixerit signum atque portentum,
|
||||
2| et evenerit quod locutus est, et dixerit tibi : Eamus, et sequamur deos alienos quos ignoras, et serviamus eis :
|
||||
3| non audies verba prophetæ illius aut somniatoris : quia tentat vos Dominus Deus vester, ut palam fiat utrum diligatis eum an non, in toto corde, et in tota anima vestra.
|
||||
4| Dominum Deum vestrum sequimini, et ipsum timete, et mandata illius custodite, et audite vocem ejus : ipsi servietis, et ipsi adhærebitis.
|
||||
5| Propheta autem ille aut fictor somniorum interficietur : quia locutus est ut vos averteret a Domino Deo vestro, qui eduxit vos de terra Ægypti, et redemit vos de domo servitutis : ut errare te faceret de via, quam tibi præcepit Dominus Deus tuus : et auferes malum de medio tui.
|
||||
6| Si tibi voluerit persuadere frater tuus filius matris tuæ, aut filius tuus vel filia, sive uxor quæ est in sinu tuo, aut amicus, quem diligis ut animam tuam, clam dicens : Eamus, et serviamus diis alienis, quos ignoras tu, et patres tui,
|
||||
7| cunctarum in circuitu gentium, quæ juxta vel procul sunt, ab initio usque ad finem terræ,
|
||||
8| non acquiescas ei, nec audias, neque parcat ei oculus tuus ut miserearis et occultes eum,
|
||||
9| sed statim interficies : sit primum manus tua super eum, et postea omnis populus mittat manum.
|
||||
10| Lapidibus obrutus necabitur : quia voluit te abstrahere a Domino Deo tuo, qui eduxit te de terra Ægypti, de domo servitutis :
|
||||
11| ut omnis Israël audiens timeat, et nequaquam ultra faciat quippiam hujus rei simile.
|
||||
12| Si audieris in una urbium tuarum, quas Dominus Deus tuus dabit tibi ad habitandum, dicentes aliquos :
|
||||
13| Egressi sunt filii Belial de medio tui, et averterunt habitatores urbis suæ, atque dixerunt : Eamus, et serviamus diis alienis quos ignoratis :
|
||||
14| quare sollicite et diligenter, rei veritate perspecta, si inveneris certum esse quod dicitur, et abominationem hanc opere perpetratam,
|
||||
15| statim percuties habitatores urbis illius in ore gladii, et delebis eam ac omnia quæ in illa sunt, usque ad pecora.
|
||||
16| Quidquid etiam supellectilis fuerit, congregabis in medio platearum ejus, et cum ipsa civitate succendes, ita ut universa consumas Domino Deo tuo, et sit tumulus sempiternus. Non ædificabitur amplius,
|
||||
17| et non adhærebit de illo anathemate quidquam in manu tua : ut avertatur Dominus ab ira furoris sui, et misereatur tui, multiplicetque te sicut juravit patribus tuis,
|
||||
18| quando audieris vocem Domini Dei tui custodiens omnia præcepta ejus, quæ ego præcipio tibi hodie, ut facias quod placitum est in conspectu Domini Dei tui.
|
||||
#14
|
||||
1| Filii estote Domini Dei vestri : non vos incidetis, nec facietis calvitium super mortuo :
|
||||
2| quoniam populus sanctus es Domino Deo tuo, et te elegit ut sis ei in populum peculiarem de cunctis gentibus, quæ sunt super terram.
|
||||
3| Ne comedatis quæ immunda sunt.
|
||||
4| Hoc est animal quod comedere debetis : bovem, et ovem, et capram,
|
||||
5| cervum et capream, bubalum, tragelaphum, pygargum, orygem, camelopardalum.
|
||||
6| Omne animal, quod in duas partes findit ungulam, et ruminat, comedetis.
|
||||
7| De his autem, quæ ruminant, et ungulam non findunt, comedere non debetis, ut camelum, leporem, chœrogryllum : hæc, quia ruminant et non dividunt ungulam, immunda erunt vobis.
|
||||
8| Sus quoque, quoniam dividat ungulam et non ruminat, immunda erit. Carnibus eorum non vescemini, et cadavera non tangetis.
|
||||
9| Hæc comedetis ex omnibus quæ morantur in aquis : quæ habent pinnulas et squamas, comedite :
|
||||
10| quæ absque pinnulis et squamis sunt, ne comedatis, quia immunda sunt.
|
||||
11| Omnes aves mundas comedite.
|
||||
12| Immundas ne comedatis : aquilam scilicet, et gryphem, et haliæetum,
|
||||
13| ixion et vulturem ac milvum juxta genus suum :
|
||||
14| et omne corvini generis,
|
||||
15| et struthionem, ac noctuam, et larum, atque accipitrem juxta genus suum :
|
||||
16| herodium ac cygnum, et ibin,
|
||||
17| ac mergulum, porphyrionem, et nycticoracem,
|
||||
18| onocrotalum, et charadrium, singula in genere suo : upupam quoque et vespertilionem.
|
||||
19| Et omne quod reptat et pennulas habet, immundum erit, et non comedetur.
|
||||
20| Omne quod mundum est, comedite.
|
||||
21| Quidquid autem morticinum est, ne vescamini ex eo. Peregrino, qui intra portas tuas est, da ut comedat, aut vende ei : quia tu populus sanctus Domini Dei tui es. Non coques hædum in lacte matris suæ.
|
||||
22| Decimam partem separabis de cunctis fructibus tuis qui nascuntur in terra per annos singulos,
|
||||
23| et comedes in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit, ut in eo nomen illius invocetur, decimam frumenti tui, et vini, et olei, et primogenita de armentis et ovibus tuis : ut discas timere Dominum Deum tuum omni tempore.
|
||||
24| Cum autem longior fuerit via, et locus quem elegerit Dominus Deus tuus, tibique benedixerit, nec potueris ad eum hæc cuncta portare,
|
||||
25| vendes omnia, et in pretium rediges, portabisque manu tua, et proficisceris ad locum quem elegerit Dominus Deus tuus :
|
||||
26| et emes ex eadem pecunia quidquid tibi placuerit, sive ex armentis, sive ex ovibus, vinum quoque et siceram, et omne quod desiderat anima tua : et comedes coram Domino Deo tuo, et epulaberis tu et domus tua :
|
||||
27| et Levites qui intra portas tuas est, cave ne derelinquas eum, quia non habet aliam partem in possessione tua.
|
||||
28| Anno tertio separabis aliam decimam ex omnibus quæ nascuntur tibi eo tempore, et repones intra januas tuas.
|
||||
29| Venietque Levites qui aliam non habet partem nec possessionem tecum, et peregrinus ac pupillus et vidua, qui intra portas tuas sunt, et comedent et saturabuntur : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in cunctis operibus manuum tuarum quæ feceris.
|
||||
#15
|
||||
1| Septimo anno facies remissionem,
|
||||
2| quæ hoc ordine celebrabitur. Cui debetur aliquid ab amico vel proximo ac fratre suo, repetere non poterit, quia annus remissionis est Domini.
|
||||
3| A peregrino et advena exiges : civem et propinquum repetendi non habebis potestatem.
|
||||
4| Et omnino indigens et mendicus non erit inter vos : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in terra, quam traditurus est tibi in possessionem.
|
||||
5| Si tamen audieris vocem Domini Dei tui, et custodieris universa quæ jussit, et quæ ego hodie præcipio tibi, benedicet tibi, ut pollicitus est.
|
||||
6| Fœnerabis gentibus multis, et ipse a nullo accipies mutuum. Dominaberis nationibus plurimis, et tui nemo dominabitur.
|
||||
7| Si unus de fratribus tuis, qui morantur intra portas civitatis tuæ in terra quam Dominus Deus tuus daturus est tibi, ad paupertatem venerit, non obdurabis cor tuum, nec contrahes manum,
|
||||
8| sed aperies eam pauperi, et dabis mutuum, quo eum indigere perspexeris.
|
||||
9| Cave ne forte subrepat tibi impia cogitatio, et dicas in corde tuo : Appropinquat septimus annus remissionis : et avertas oculos tuos a paupere fratre tuo, nolens ei quod postulat mutuum commodare : ne clamet contra te ad Dominum, et fiat tibi in peccatum.
|
||||
10| Sed dabis ei : nec ages quippiam callide in ejus necessitatibus sublevandis, ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni tempore, et in cunctis ad quæ manum miseris.
|
||||
11| Non deerunt pauperes in terra habitationis tuæ : idcirco ego præcipio tibi, ut aperias manum fratri tuo egeno et pauperi, qui tecum versatur in terra.
|
||||
12| Cum tibi venditus fuerit frater tuus Hebræus aut Hebræa, et sex annis servierit tibi, in septimo anno dimittes eum liberum :
|
||||
13| et quem libertate donaveris, nequaquam vacuum abire patieris :
|
||||
14| sed dabis viaticum de gregibus, et de area, et torculari tuo, quibus Dominus Deus tuus benedixerit tibi.
|
||||
15| Memento quod et ipse servieris in terra Ægypti, et liberaverit te Dominus Deus tuus, et idcirco ego nunc præcipio tibi.
|
||||
16| Sin autem dixerit : Nolo egredi : eo quod diligat te, et domum tuam, et bene sibi apud te esse sentiat :
|
||||
17| assumes subulam, et perforabis aurem ejus in janua domus tuæ, et serviet tibi usque in æternum. Ancillæ quoque similiter facies.
|
||||
18| Non avertas ab eis oculos tuos, quando dimiseris eos liberos, quoniam juxta mercedem mercenarii per sex annos servivit tibi : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in cunctis operibus quæ agis.
|
||||
19| De primogenitis, quæ nascuntur in armentis, et in ovibus tuis, quidquid est sexus masculini, sanctificabis Domino Deo tuo. Non operaberis in primogenito bovis, et non tondebis primogenita ovium.
|
||||
20| In conspectu Domini Dei tui comedes ea per annos singulos in loco quem elegerit Dominus, tu et domus tua.
|
||||
21| Sin autem habuerit maculam, vel claudum fuerit, vel cæcum, aut in aliqua parte deforme vel debile, non immolabitur Domino Deo tuo :
|
||||
22| sed intra portas urbis tuæ comedes illud : tam mundus quam immundus similiter vescentur eis, quasi caprea et cervo.
|
||||
23| Hoc solum observabis, ut sanguinem eorum non comedas, sed effundes in terram quasi aquam.
|
||||
#16
|
||||
1| Observa mensem novarum frugum, et verni primum temporis, ut facias Phase Domino Deo tuo : quoniam in isto mense eduxit te Dominus Deus tuus de Ægypto nocte.
|
||||
2| Immolabisque Phase Domino Deo tuo de ovibus, et de bobus, in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi.
|
||||
3| Non comedes in eo panem fermentatum : septem diebus comedes absque fermento afflictionis panem, quoniam in pavore egressus es de Ægypto : ut memineris diei egressionis tuæ de Ægypto, omnibus diebus vitæ tuæ.
|
||||
4| Non apparebit fermentum in omnibus terminis tuis septem diebus, et non remanebit de carnibus ejus, quod immolatum est vespere in die primo, usque mane.
|
||||
5| Non poteris immolare Phase in qualibet urbium tuarum, quas Dominus Deus tuus daturus est tibi,
|
||||
6| sed in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi : immolabis Phase vespere ad solis occasum, quando egressus es de Ægypto.
|
||||
7| Et coques, et comedes in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, maneque consurgens vades in tabernacula tua.
|
||||
8| Sex diebus comedes azyma : et in die septima, quia collecta est Domini Dei tui, non facies opus.
|
||||
9| Septem hebdomadas numerabis tibi ab ea die qua falcem in segetem miseris.
|
||||
10| Et celebraris diem festum hebdomadarum Domino Deo tuo, oblationem spontaneam manus tuæ, quam offeres juxta benedictionem Domini Dei tui :
|
||||
11| et epulaberis coram Domino Deo tuo, tu, filius tuus et filia tua, servus tuus et ancilla tua, et Levites qui est intra portas tuas, advena ac pupillus et vidua, qui morantur vobiscum : in loco quem elegerit Dominus Deus tuus, ut habitet nomen ejus ibi.
|
||||
12| Et recordaberis quoniam servus fueris in Ægypto : custodiesque ac facies quæ præcepta sunt.
|
||||
13| Solemnitatem quoque tabernaculorum celebrabis per septem dies, quando collegeris de area et torculari fruges tuas :
|
||||
14| et epulaberis in festivitate tua, tu, filius tuus et filia, servus tuus et ancilla, Levites quoque et advena, pupillus et vidua qui intra portas tuas sunt.
|
||||
15| Septem diebus Domino Deo tuo festa celebrabis in loco quem elegerit Dominus : benedicetque tibi Dominus Deus tuus in cunctis frugibus tuis, et in omni opere manuum tuarum, erisque in lætitia.
|
||||
16| Tribus vicibus per annum apparebit omne masculinum tuum in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit : in solemnitate azymorum, in solemnitate hebdomadarum, et in solemnitate tabernaculorum. Non apparebit ante Dominum vacuus :
|
||||
17| sed offeret unusquisque secundum quod habuerit juxta benedictionem Domini Dei sui, quam dederit ei.
|
||||
18| Judices et magistros constitues in omnibus portis tuis, quas Dominus Deus tuus dederit tibi, per singulas tribus tuas : ut judicent populum justo judicio,
|
||||
19| nec in alteram partem declinent. Non accipies personam, nec munera : quia munera excæcant oculos sapientum, et mutant verba justorum.
|
||||
20| Juste quod justum est persequeris : ut vivas, et possideas terram, quam Dominus Deus tuus dederit tibi.
|
||||
21| Non plantabis lucum, et omnem arborem juxta altare Domini Dei tui.
|
||||
22| Nec facies tibi, neque constitues statuam : quæ odit Dominus Deus tuus.
|
||||
#17
|
||||
1| Non immolabis Domino Deo tuo ovem, et bovem, in quo est macula, aut quippiam vitii : quia abominatio est Domino Deo tuo.
|
||||
2| Cum reperti fuerint apud te intra unam portarum tuarum, quas Dominus Deus tuus dabit tibi, vir aut mulier qui faciant malum in conspectu Domini Dei tui, et transgrediantur pactum illius,
|
||||
3| ut vadant et servant diis alienis, et adorent eos, solem et lunam, et omnem militiam cæli, quæ non præcepi :
|
||||
4| et hoc tibi fuerit nuntiatum, audiensque inquisieris diligenter et verum esse repereris, et abominatio facta est in Israël :
|
||||
5| educes virum ac mulierem, qui rem sceleratissimam perpetrarunt, ad portas civitatis tuæ, et lapidibus obruentur.
|
||||
6| In ore duorum aut trium testium peribit qui interficietur. Nemo occidatur, uno contra se dicente testimonium.
|
||||
7| Manus testium prima interficiet eum, et manus reliqui populi extrema mittetur : ut auferas malum de medio tui.
|
||||
8| Si difficile et ambiguum apud te judicium esse perspexeris inter sanguinem et sanguinem, causam et causam, lepram et lepram : et judicum intra portas tuas videris verba variari : surge, et ascende ad locum, quem elegerit Dominus Deus tuus.
|
||||
9| Veniesque ad sacerdotes Levitici generis, et ad judicem qui fuerit illo tempore : quæresque ab eis, qui indicabunt tibi judicii veritatem.
|
||||
10| Et facies quodcumque dixerint qui præsunt loco quem elegerit Dominus, et docuerint te
|
||||
11| juxta legem ejus, sequerisque sententiam eorum, nec declinabis ad dexteram neque ad sinistram.
|
||||
12| Qui autem superbierit, nolens obedire sacerdotis imperio, qui eo tempore ministrat Domino Deo tuo, et decreto judicis, morietur homo ille, et auferes malum de Israël :
|
||||
13| cunctusque populus audiens timebit, ut nullus deinceps intumescat superbia.
|
||||
14| Cum ingressus fueris terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, et possederis eam, habitaverisque in illa, et dixeris : Constituam super me regem, sicut habent omnes per circuitum nationes :
|
||||
15| eum constitues, quem Dominus Deus tuus elegerit de numero fratrum tuorum. Non poteris alterius gentis hominem regem facere, qui non sit frater tuus.
|
||||
16| Cumque fuerit constitutus, non multiplicabit sibi equos, nec reducet populum in Ægyptum, equitatus numero sublevatus, præsertim cum Dominus præceperit vobis ut nequaquam amplius per eamdem viam revertamini.
|
||||
17| Non habebit uxores plurimas, quæ alliciant animum ejus, neque argenti et auri immensa pondera.
|
||||
18| Postquam autem sederit in solio regni sui, describet sibi Deuteronomium legis hujus in volumine, accipiens exemplar a sacerdotibus Leviticæ tribus,
|
||||
19| et habebit secum, legetque illud omnibus diebus vitæ suæ, ut discat timere Dominum Deum suum, et custodire verba et cæremonias ejus, quæ in lege præcepta sunt.
|
||||
20| Nec elevetur cor ejus in superbiam super fratres suos, neque declinet in partem dexteram vel sinistram, ut longo tempore regnet ipse et filii ejus super Israël.
|
||||
#18
|
||||
1| Non habebunt sacerdotes et Levitæ, et omnes qui de eadem tribu sunt, partem et hæreditatem cum reliquo Israël, quia sacrificia Domini, et oblationes ejus comedent,
|
||||
2| et nihil aliud accipient de possessione fratrum suorum : Dominus enim ipse est hæreditas eorum, sicut locutus est illis.
|
||||
3| Hoc erit judicium sacerdotum a populo, et ab his qui offerunt victimas : sive bovem, sive ovem immolaverint, dabunt sacerdoti armum ac ventriculum :
|
||||
4| primitias frumenti, vini, et olei, et lanarum partem ex ovium tonsione.
|
||||
5| Ipsum enim elegit Dominus Deus tuus de cunctis tribubus tuis, ut stet, et ministret nomini Domini, ipse, et filii ejus in sempiternum.
|
||||
6| Si exierit Levites ex una urbium tuarum ex omni Israël in qua habitat, et voluerit venire, desiderans locum quem elegerit Dominus,
|
||||
7| ministrabit in nomine Domini Dei sui, sicut omnes fratres ejus Levitæ, qui stabunt eo tempore coram Domino.
|
||||
8| Partem ciborum eamdem accipiet, quam et ceteri : excepto eo, quod in urbe sua ex paterna ei successione debetur.
|
||||
9| Quando ingressus fueris terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, cave ne imitari velis abominationes illarum gentium.
|
||||
10| Nec inveniatur in te qui lustret filium suum, aut filiam, ducens per ignem : aut qui ariolos sciscitetur, et observet somnia atque auguria, nec sit maleficus,
|
||||
11| nec incantator, nec qui pythones consulat, nec divinos, aut quærat a mortuis veritatem.
|
||||
12| Omnia enim hæc abominatur Dominus, et propter istiusmodi scelera delebit eos in introitu tuo.
|
||||
13| Perfectus eris, et absque macula cum Domino Deo tuo.
|
||||
14| Gentes istæ, quarum possidebis terram, augures et divinos audiunt : tu autem a Domino Deo tuo aliter institutus es.
|
||||
15| Prophetam de gente tua et de fratribus tuis, sicut me, suscitabit tibi Dominus Deus tuus : ipsum audies,
|
||||
16| ut petisti a Domino Deo tuo in Horeb, quando concio congregata est, atque dixisti : Ultra non audiam vocem Domini Dei mei, et ignem hunc maximum amplius non videbo, ne moriar.
|
||||
17| Et ait Dominus mihi : Bene omnia sunt locuti.
|
||||
18| Prophetam suscitabo eis de medio fratrum suorum similem tui : et ponam verba mea in ore ejus, loqueturque ad eos omnia quæ præcepero illi.
|
||||
19| Qui autem verba ejus, quæ loquetur in nomine meo, audire noluerit, ego ultor existam.
|
||||
20| Propheta autem qui arrogantia depravatus voluerit loqui in nomine meo, quæ ego non præcepi illi ut diceret, aut ex nomine alienorum deorum, interficietur.
|
||||
21| Quod si tacita cogitatione responderis : Quomodo possum intelligere verbum, quod Dominus non est locutus ?
|
||||
22| hoc habebis signum : quod in nomine Domini propheta ille prædixerit, et non evenerit : hoc Dominus non est locutus, sed per tumorem animi sui propheta confinxit : et idcirco non timebis eum.
|
||||
#19
|
||||
1| Cum disperdiderit Dominus Deus tuus gentes, quarum tibi traditurus est terram, et possederis eam, habitaverisque in urbibus ejus et in ædibus :
|
||||
2| tres civitates separabis tibi in medio terræ, quam Dominus Deus tuus dabit tibi in possessionem,
|
||||
3| sternens diligenter viam : et in tres æqualiter partes totam terræ tuæ provinciam divides : ut habeat e vicino qui propter homicidium profugus est, quo possit evadere.
|
||||
4| Hæc erit lex homicidæ fugientis, cujus vita servanda est : qui percusserit proximum suum nesciens, et qui heri et nudiustertius nullum contra eum odium habuisse comprobatur :
|
||||
5| sed abiisse cum eo simpliciter in silvam ad ligna cædenda, et in succisione lignorum securis fugerit manu, ferrumque lapsum de manubrio amicum ejus percusserit, et occiderit : hic ad unam supradictarum urbium confugiet, et vivet :
|
||||
6| ne forsitan proximus ejus, cujus effusus est sanguis, dolore stimulatus, persequatur, et apprehendat eum si longior via fuerit, et percutiat animam ejus, qui non est reus mortis : quia nullum contra eum, qui occisus est, odium prius habuisse monstratur.
|
||||
7| Idcirco præcipio tibi, ut tres civitates æqualis inter se spatii dividas.
|
||||
8| Cum autem dilataverit Dominus Deus tuus terminos tuos, sicut juravit patribus tuis, et dederit tibi cunctam terram, quam eis pollicitus est
|
||||
9| (si tamen custodieris mandata ejus, et feceris, quæ hodie præcipio tibi, ut diligas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus omni tempore), addes tibi tres alias civitates, et supradictarum trium urbium numerum duplicabis :
|
||||
10| ut non effundatur sanguis innoxius in medio terræ, quam Dominus Deus tuus dabit tibi possidendam, ne sis sanguinis reus.
|
||||
11| Si quis autem, odio habens proximum suum, insidiatus fuerit vitæ ejus, surgensque percusserit illum, et mortuus fuerit, fugeritque ad unam de supradictis urbibus,
|
||||
12| mittent seniores civitatis illius, et arripient eum de loco effugii, tradentque in manu proximi, cujus sanguis effusus est, et morietur.
|
||||
13| Non miseraberis ejus, et auferes innoxium sanguinem de Israël, ut bene sit tibi.
|
||||
14| Non assumes, et transferes terminos proximi tui, quos fixerunt priores in possessione tua, quam Dominus Deus tuus dabit tibi in terra quam acceperis possidendam.
|
||||
15| Non stabit testis unus contra aliquem, quidquid illud peccati, et facinoris fuerit : sed in ore duorum aut trium testium stabit omne verbum.
|
||||
16| Si steterit testis mendax contra hominem, accusans eum prævaricationis,
|
||||
17| stabunt ambo, quorum causa est, ante Dominum in conspectu sacerdotum et judicum qui fuerint in diebus illis.
|
||||
18| Cumque diligentissime perscrutantes, invenerint falsum testem dixisse contra fratrem suum mendacium,
|
||||
19| reddent ei sicut fratri suo facere cogitavit, et auferes malum de medio tui :
|
||||
20| ut audientes ceteri timorem habeant, et nequaquam talia audeant facere.
|
||||
21| Non misereberis ejus, sed animam pro anima, oculum pro oculo, dentem pro dente, manum pro manu, pedem pro pede exiges.
|
||||
#20
|
||||
1| Si exieris ad bellum contra hostes tuos, et videris equitatus et currus, et majorem quam tu habeas adversarii exercitus multitudinem, non timebis eos : quia Dominus Deus tuus tecum est, qui eduxit te de terra Ægypti.
|
||||
2| Appropinquante autem jam prælio, stabit sacerdos ante aciem, et sic loquetur ad populum :
|
||||
3| Audi, Israël : vos hodie contra inimicos vestros pugnam committitis : non pertimescat cor vestrum, nolite metuere, nolite cedere, nec formidetis eos :
|
||||
4| quia Dominus Deus vester in medio vestri est, et pro vobis contra adversarios dimicabit, ut eruat vos de periculo.
|
||||
5| Duces quoque per singulas turmas audiente exercitu proclamabunt : Quis est homo qui ædificavit domum novam, et non dedicavit eam ? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius dedicet eam.
|
||||
6| Quis est homo qui plantavit vineam, et necdum fecit eam esse communem, de qua vesci omnibus liceat ? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius homo ejus fungatur officio.
|
||||
7| Quis est homo, qui despondit uxorem, et non accepit eam ? vadat, et revertatur in domum suam, ne forte moriatur in bello, et alius homo accipiat eam.
|
||||
8| His dictis addent reliqua, et loquentur ad populum : Quis est homo formidolosus, et corde pavido ? vadat, et revertatur in domum suam, ne pavere faciat corda fratrum suorum, sicut ipse timore perterritus est.
|
||||
9| Cumque siluerint duces exercitus, et finem loquendi fecerint, unusquisque suos ad bellandum cuneos præparabit.
|
||||
10| Siquando accesseris ad expugnandam civitatem, offeres ei primum pacem.
|
||||
11| Si receperit, et aperuerit tibi portas, cunctus populus, qui in ea est, salvabitur, et serviet tibi sub tributo.
|
||||
12| Sin autem fœdus inire noluerit, et cœperit contra te bellum, oppugnabis eam.
|
||||
13| Cumque tradiderit Dominus Deus tuus illam in manu tua, percuties omne quod in ea generis masculini est, in ore gladii,
|
||||
14| absque mulieribus et infantibus, jumentis et ceteris quæ in civitate sunt. Omnem prædam exercitui divides, et comedes de spoliis hostium tuorum, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi.
|
||||
15| Sic facies cunctis civitatibus, quæ a te procul valde sunt, et non sunt de his urbibus, quas in possessionem accepturus es.
|
||||
16| De his autem civitatibus, quæ dabuntur tibi, nullum omnino permittes vivere :
|
||||
17| sed interficies in ore gladii, Hethæum videlicet, et Amorrhæum, et Chananæum, Pherezæum, et Hevæum, et Jebusæum, sicut præcepit tibi Dominus Deus tuus :
|
||||
18| ne forte doceant vos facere cunctas abominationes, quas ipsi operati sunt diis suis, et peccetis in Dominum Deum vestrum.
|
||||
19| Quando obsederis civitatem multo tempore, et munitionibus circumdederis ut expugnes eam, non succides arbores, de quibus vesci potest, nec securibus per circuitum debes vastare regionem : quoniam lignum est, et non homo, nec potest bellantium contra te augere numerum.
|
||||
20| Si qua autem ligna non sunt pomifera, sed agrestia, et in ceteros apta usus, succide, et instrue machinas, donec capias civitatem, quæ contra te dimicat.
|
||||
#21
|
||||
1| Quando inventum fuerit in terra, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi, hominis cadaver occisi, et ignorabitur cædis reus,
|
||||
2| egredientur majores natu, et judices tui, et metientur a loco cadaveris singularum per circuitum spatia civitatum :
|
||||
3| et quam viciniorem ceteris esse perspexerint, seniores civitatis illius tollent vitulam de armento, quæ non traxit jugum, nec terram scidit vomere,
|
||||
4| et ducent eam ad vallem asperam atque saxosam, quæ numquam arata est, nec sementem recepit : et cædent in ea cervices vitulæ :
|
||||
5| accedentque sacerdotes filii Levi, quos elegerit Dominus Deus tuus ut ministrent ei, et benedicant in nomine ejus, et ad verbum eorum omne negotium, et quidquid mundum, vel immundum est, judicetur.
|
||||
6| Et venient majores natu civitatis illius ad interfectum, lavabuntque manus suas super vitulam, quæ in valle percussa est,
|
||||
7| et dicent : Manus nostræ non effuderunt sanguinem hunc, nec oculi viderunt :
|
||||
8| propitius esto populo tuo Israël, quem redemisti, Domine, et ne reputes sanguinem innocentem in medio populi tui Israël. Et auferetur ab eis reatus sanguinis :
|
||||
9| tu autem alienus eris ab innocentis cruore, qui fusus est, cum feceris quod præcepit Dominus.
|
||||
10| Si egressus fueris ad pugnam contra inimicos tuos, et tradiderit eos Dominus Deus tuus in manu tua, captivosque duxeris,
|
||||
11| et videris in numero captivorum mulierem pulchram, et adamaveris eam, voluerisque habere uxorem,
|
||||
12| introduces eam in domum tuam : quæ radet cæsariem, et circumcidet ungues,
|
||||
13| et deponet vestem, in qua capta est : sedensque in domo tua, flebit patrem et matrem suam uno mense : et postea intrabis ad eam, dormiesque cum illa, et erit uxor tua.
|
||||
14| Si autem postea non sederit animo tuo, dimittes eam liberam, nec vendere poteris pecunia, nec opprimere per potentiam : quia humiliasti eam.
|
||||
15| Si habuerit homo uxores duas, unam dilectam, et alteram odiosam, genuerintque ex eo liberos, et fuerit filius odiosæ primogenitus,
|
||||
16| volueritque substantiam inter filios suos dividere, non poterit filium dilectæ facere primogenitum, et præferre filio odiosæ :
|
||||
17| sed filium odiosæ agnoscet primogenitum, dabitque ei de his quæ habuerit cuncta duplicia : iste est enim principium liberorum ejus, et huic debentur primogenita.
|
||||
18| Si genuerit homo filium contumacem et protervum, qui non audiat patris aut matris imperium, et coërcitus obedire contempserit :
|
||||
19| apprehendent eum, et ducent ad seniores civitatis illius, et ad portam judicii,
|
||||
20| dicentque ad eos : Filius noster iste protervus et contumax est : monita nostra audire contemnit, comessationibus vacat, et luxuriæ atque conviviis :
|
||||
21| lapidibus eum obruet populus civitatis, et morietur, ut auferatis malum de medio vestri, et universus Israël audiens pertimescat.
|
||||
22| Quando peccaverit homo quod morte plectendum est, et adjudicatus morti appensus fuerit in patibulo :
|
||||
23| non permanebit cadaver ejus in ligno, sed in eadem die sepelietur : quia maledictus a Deo est qui pendet in ligno : et nequaquam contaminabis terram tuam, quam Dominus Deus tuus dederit tibi in possessionem.
|
||||
#22
|
||||
1| Non videbis bovem fratris tui, aut ovem errantem, et præteribis : sed reduces fratri tuo,
|
||||
2| etiamsi non est propinquus frater tuus, nec nosti eum : duces in domum tuam, et erunt apud te quamdiu quærat ea frater tuus, et recipiat.
|
||||
3| Similiter facies de asino, et de vestimento, et de omni re fratris tui, quæ perierit : si inveneris eam, ne negligas quasi alienam.
|
||||
4| Si videris asinum fratris tui aut bovem cecidisse in via, non despicies, sed sublevabis cum eo.
|
||||
5| Non induetur mulier veste virili, nec vir utetur veste feminea : abominabilis enim apud Deum est qui facit hæc.
|
||||
6| Si ambulans per viam, in arbore vel in terra nidum avis inveneris, et matrem pullis vel ovis desuper incubantem : non tenebis eam cum filiis,
|
||||
7| sed abire patieris, captos tenens filios : ut bene sit tibi, et longo vivas tempore.
|
||||
8| Cum ædificaveris domum novam, facies murum tecti per circuitum : ne effundatur sanguis in domo tua, et sis reus labente alio, et in præceps ruente.
|
||||
9| Non seres vineam tuam altero semine : ne et sementis quam sevisti, et quæ nascuntur ex vinea, pariter sanctificentur.
|
||||
10| Non arabis in bove simul et asino.
|
||||
11| Non indueris vestimento, quod ex lana linoque contextum est.
|
||||
12| Funiculos in fimbriis facies per quatuor angulos pallii tui, quo operieris.
|
||||
13| Si duxerit vir uxorem, et postea odio habuerit eam,
|
||||
14| quæsieritque occasiones quibus dimittat eam, objiciens ei nomen pessimum, et dixerit : Uxorem hanc accepi, et ingressus ad eam non inveni virginem :
|
||||
15| tollent eam pater et mater ejus, et ferent secum signa virginitatis ejus ad seniores urbis qui in porta sunt :
|
||||
16| et dicet pater : Filiam meam dedi huic uxorem : quam quia odit,
|
||||
17| imponit ei nomen pessimum, ut dicat : Non inveni filiam tuam virginem : et ecce hæc sunt signa virginitatis filiæ meæ. Expandent vestimentum coram senioribus civitatis :
|
||||
18| apprehendentque senes urbis illius virum, et verberabunt illum,
|
||||
19| condemnantes insuper centum siclis argenti, quos dabit patri puellæ, quoniam diffamavit nomen pessimum super virginem Israël : habebitque eam uxorem, et non poterit dimittere eam omnibus diebus vitæ suæ.
|
||||
20| Quod si verum est quod objicit, et non est in puella inventa virginitas,
|
||||
21| ejicient eam extra fores domus patris sui, et lapidibus obruent viri civitatis illius, et morietur : quoniam fecit nefas in Israël, ut fornicaretur in domo patris sui : et auferes malum de medio tui.
|
||||
22| Si dormierit vir cum uxore alterius, uterque morietur, id est, adulter et adultera : et auferes malum de Israël.
|
||||
23| Si puellam virginem desponderit vir, et invenerit eam aliquis in civitate, et concubuerit cum ea,
|
||||
24| educes utrumque ad portam civitatis illius, et lapidibus obruentur : puella, quia non clamavit, cum esset in civitate : vir, quia humiliavit uxorem proximi sui : et auferes malum de medio tui.
|
||||
25| Sin autem in agro repererit vir puellam, quæ desponsata est, et apprehendens concubuerit cum ea, ipse morietur solus :
|
||||
26| puella nihil patietur, nec est rea mortis : quoniam sicut latro consurgit contra fratrem suum, et occidit animam ejus, ita et puella perpessa est.
|
||||
27| Sola erat in agro : clamavit, et nullus affuit qui liberaret eam.
|
||||
28| Si invenerit vir puellam virginem, quæ non habet sponsum, et apprehendens concubuerit cum illa, et res ad judicium venerit :
|
||||
29| dabit qui dormivit cum ea, patri puellæ quinquaginta siclos argenti, et habebit eam uxorem, quia humiliavit illam : non poterit dimittere eam cunctis diebus vitæ suæ.
|
||||
30| Non accipiet homo uxorem patris sui, nec revelabit operimentum ejus.
|
||||
#23
|
||||
1| Non intravit eunuchus, attritis vel amputatis testiculis et abscisso veretro, ecclesiam Domini.
|
||||
2| Non ingredietur mamzer, hoc est, de scorto natus, in ecclesiam Domini, usque ad decimam generationem.
|
||||
3| Ammonites et Moabites etiam post decimam generationem non intrabunt ecclesiam Domini in æternum :
|
||||
4| quia noluerunt vobis occurrere cum pane et aqua in via quando egressi estis de Ægypto : et quia conduxerunt contra te Balaam filium Beor de Mesopotamia Syriæ, ut malediceret tibi :
|
||||
5| et noluit Dominus Deus tuus audire Balaam, vertitque maledictionem ejus in benedictionem tuam, eo quod diligeret te.
|
||||
6| Non facies cum eis pacem, nec quæras eis bona cunctis diebus vitæ tuæ in sempiternum.
|
||||
7| Non abominaberis Idumæum, quia frater tuus est : nec Ægyptium, quia advena fuisti in terra ejus.
|
||||
8| Qui nati fuerint ex eis, tertia generatione intrabunt in ecclesiam Domini.
|
||||
9| Quando egressus fueris adversus hostes tuos in pugnam, custodies te ab omni re mala.
|
||||
10| Si fuerit inter vos homo, qui nocturno pollutus sit somnio, egredietur extra castra,
|
||||
11| et non revertetur, priusquam ad vesperam lavetur aqua : et post solis occasum regredietur in castra.
|
||||
12| Habebis locum extra castra, ad quem egrediaris ad requisita naturæ,
|
||||
13| gerens paxillum in balteo : cumque sederis, fodies per circuitum, et egesta humo operies
|
||||
14| quo revelatus es : Dominus enim Deus tuus ambulat in medio castrorum, ut eruat te, et tradat tibi inimicos tuos : et sint castra tua sancta, et nihil in eis appareat fœditatis, ne derelinquat te.
|
||||
15| Non trades servum domino suo, qui ad te confugerit.
|
||||
16| Habitabit tecum in loco, qui ei placuerit, et in una urbium tuarum requiescet : ne contristes eum.
|
||||
17| Non erit meretrix de filiabus Israël, nec scortator de filiis Israël.
|
||||
18| Non offeres mercedem prostibuli, nec pretium canis in domo Domini Dei tui, quidquid illud est quod voveris : quia abominatio est utrumque apud Dominum Deum tuum.
|
||||
19| Non fœnerabis fratri tuo ad usuram pecuniam, nec fruges, nec quamlibet aliam rem :
|
||||
20| sed alieno. Fratri autem tuo absque usura id quo indiget, commodabis : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni opere tuo in terra, ad quam ingredieris possidendam.
|
||||
21| Cum votum voveris Domino Deo tuo, non tardabis reddere : quia requiret illud Dominus Deus tuus, et si moratus fueris, reputabitur tibi in peccatum.
|
||||
22| Si nolueris polliceri, absque peccato eris.
|
||||
23| Quod autem semel egressum est de labiis tuis, observabis, et facies sicut promisisti Domino Deo tuo, et propria voluntate et ore tuo locutus es.
|
||||
24| Ingressus vineam proximi tui, comede uvas, quantum tibi placuerit : foras autem ne efferas tecum.
|
||||
25| Si intraveris in segetem amici tui, franges spicas, et manu conteres : falce autem non metes.
|
||||
#24
|
||||
1| Si acceperit homo uxorem, et habuerit eam, et non invenerit gratiam ante oculos ejus propter aliquam fœditatem : scribet libellum repudii, et dabit in manu illius, et dimittet eam de domo sua.
|
||||
2| Cumque egressa alterum maritum duxerit,
|
||||
3| et ille quoque oderit eam, dederitque ei libellum repudii, et dimiserit de domo sua, vel certe mortuus fuerit :
|
||||
4| non poterit prior maritus recipere eam in uxorem : quia polluta est, et abominabilis facta est coram Domino : ne peccare facias terram tuam, quam Dominus Deus tuus tradiderit tibi possidendam.
|
||||
5| Cum acceperit homo nuper uxorem, non procedet ad bellum, nec ei quippiam necessitatis injungetur publicæ, sed vacabit absque culpa domi suæ, ut uno anno lætetur cum uxore sua.
|
||||
6| Non accipies loco pignoris inferiorem, et superiorem molam : quia animam suam opposuit tibi.
|
||||
7| Si deprehensus fuerit homo sollicitans fratrem suum de filiis Israël, et vendito eo acceperit pretium, interficietur, et auferes malum de medio tui.
|
||||
8| Observa diligenter ne incurras plagam lepræ, sed facies quæcumque docuerint te sacerdotes Levitici generis, juxta id quod præcepi eis, et imple sollicite.
|
||||
9| Mementote quæ fecerit Dominus Deus vester Mariæ in via cum egrederemini de Ægypto.
|
||||
10| Cum repetes a proximo tuo rem aliquam, quam debet tibi, non ingredieris domum ejus ut pignus auferas :
|
||||
11| sed stabis foris, et ille tibi proferet quod habuerit.
|
||||
12| Sin autem pauper est, non pernoctabit apud te pignus,
|
||||
13| sed statim reddes ei ante solis occasum : ut dormiens in vestimento suo, benedicat tibi, et habeas justitiam coram Domino Deo tuo.
|
||||
14| Non negabis mercedem indigentis, et pauperis fratris tui, sive advenæ, qui tecum moratur in terra, et intra portas tuas est :
|
||||
15| sed eadem die reddes ei pretium laboris sui ante solis occasum, quia pauper est, et ex eo sustentat animam suam : ne clamet contra te ad Dominum, et reputetur tibi in peccatum.
|
||||
16| Non occidentur patres pro filiis, nec filii pro patribus, sed unusquisque pro peccato suo morietur.
|
||||
17| Non pervertes judicium advenæ et pupilli, nec auferes pignoris loco viduæ vestimentum.
|
||||
18| Memento quod servieris in Ægypto, et eruerit te Dominus Deus tuus inde. Idcirco præcipio tibi ut facias hanc rem.
|
||||
19| Quando messueris segetem in agro tuo, et oblitus manipulum reliqueris, non reverteris, ut tollas illum : sed advenam, et pupillum, et viduam auferre patieris, ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni opere manuum tuarum.
|
||||
20| Si fruges collegeris olivarum, quidquid remanserit in arboribus, non reverteris ut colligas : sed relinques advenæ, pupillo, ac viduæ.
|
||||
21| Si vindemiaveris vineam tuam, non colliges remanentes racemos : sed cedent in usus advenæ, pupilli, ac viduæ.
|
||||
22| Memento quod et tu servieris in Ægypto, et idcirco præcipio tibi ut facias hanc rem.
|
||||
#25
|
||||
1| Si fuerit causa inter aliquos, et interpellaverint judices : quem justum esse perspexerint, illi justitiæ palmam dabunt : quem impium, condemnabunt impietatis.
|
||||
2| Sin autem eum, qui peccavit, dignum viderint plagis : prosternent, et coram se facient verberari. Pro mensura peccati erit et plagarum modus :
|
||||
3| ita dumtaxat, ut quadragenarium numerum non excedant : ne fœde laceratus ante oculos tuos abeat frater tuus.
|
||||
4| Non ligabis os bovis terentis in area fruges tuas.
|
||||
5| Quando habitaverint fratres simul, et unus ex eis absque liberis mortuus fuerit, uxor defuncti non nubet alteri : sed accipiet eam frater ejus, et suscitabit semen fratris sui :
|
||||
6| et primogenitum ex ea filium nomine illius appellabit, ut non deleatur nomen ejus ex Israël.
|
||||
7| Sin autem noluerit accipere uxorem fratris sui, quæ ei lege debetur, perget mulier ad portam civitatis, et interpellabit majores natu, dicetque : Non vult frater viri mei suscitare nomen fratris sui in Israël, nec me in conjugem sumere.
|
||||
8| Statimque accersiri eum facient, et interrogabunt. Si responderit : Nolo eam uxorem accipere :
|
||||
9| accedet mulier ad eum coram senioribus, et tollet calceamentum de pede ejus, spuetque in faciem illius, et dicet : Sic fiet homini, qui non ædificat domum fratris sui.
|
||||
10| Et vocabitur nomen illius in Israël, Domus discalceati.
|
||||
11| Si habuerint inter se jurgium viri duo, et unus contra alterum rixari cœperit, volensque uxor alterius eruere virum suum de manu fortioris, miseritque manum, et apprehenderit verenda ejus :
|
||||
12| abscides manum illius, nec flecteris super eam ulla misericordia.
|
||||
13| Non habebis in sacculo diversa pondera, majus et minus :
|
||||
14| nec erit in domo tua modius major, et minor.
|
||||
15| Pondus habebis justum et verum, et modius æqualis et verus erit tibi : ut multo vivas tempore super terram, quam Dominus Deus tuus dederit tibi.
|
||||
16| Abominatur enim Dominus tuus eum qui facit hæc, et aversatur omnem injustitiam.
|
||||
17| Memento quæ fecerit tibi Amalec in via quando egrediebaris ex Ægypto :
|
||||
18| quomodo occurrerit tibi, et extremos agminis tui, qui lassi residebant, ceciderit, quando tu eras fame et labore confectus : et non timuerit Deum.
|
||||
19| Cum ergo Dominus Deus tuus dederit tibi requiem, et subjecerit cunctas per circuitum nationes in terra, quam tibi pollicitus est : delebis nomen ejus sub cælo. Cave ne obliviscaris.
|
||||
#26
|
||||
1| Cumque intraveris terram, quam Dominus Deus tuus tibi daturus est possidendam, et obtinueris eam, atque habitaveris in ea :
|
||||
2| tolles de cunctis frugibus tuis primitias, et pones in cartallo, pergesque ad locum quem Dominus Deus tuus elegerit, ut ibi invocetur nomen ejus :
|
||||
3| accedesque ad sacerdotem, qui fuerit in diebus illis, et dices ad eum : Profiteor hodie coram Domino Deo tuo, quod ingressus sum in terram, pro qua juravit patribus nostris, ut daret eam nobis.
|
||||
4| Suscipiensque sacerdos cartallum de manu tua, ponet ante altare Domini Dei tui :
|
||||
5| et loqueris in conspectu Domini Dei tui : Syrus persequebatur patrem meum, qui descendit in Ægyptum, et ibi peregrinatus est in paucissimo numero : crevitque in gentem magnam ac robustam et infinitæ multitudinis.
|
||||
6| Afflixeruntque nos Ægyptii, et persecuti sunt, imponentes onera gravissima :
|
||||
7| et clamavimus ad Dominum Deum patrum nostrorum : qui exaudivit nos, et respexit humilitatem nostram, et laborem, atque angustiam :
|
||||
8| et eduxit nos de Ægypto in manu forti, et brachio extento, in ingenti pavore, in signis atque portentis :
|
||||
9| et introduxit ad locum istum, et tradidit nobis terram lacte et melle manantem.
|
||||
10| Et idcirco nunc offero primitias frugum terræ, quam Dominus dedit mihi. Et dimittes eas in conspectu Domini Dei tui, et adorato Domino Deo tuo.
|
||||
11| Et epulaberis in omnibus bonis, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi et domui tuæ, tu et Levites, et advena qui tecum est.
|
||||
12| Quando compleveris decimam cunctarum frugum tuarum, anno decimarum tertio, dabis Levitæ, et advenæ, et pupillo et viduæ, ut comedant intra portas tuas, et saturentur :
|
||||
13| loquerisque in conspectu Domini Deo tui : Abstuli quod sanctificatum est de domo mea, et dedi illud Levitæ et advenæ, et pupillo ac viduæ, sicut jussisti mihi : non præterivi mandata tua, nec sum oblitus imperii tui.
|
||||
14| Non comedi ex eis in luctu meo, nec separavi ea in qualibet immunditia, nec expendi ex his quidquam in re funebri. Obedivi voci Domini Dei mei, et feci omnia sicut præcepisti mihi.
|
||||
15| Respice de sanctuario tuo, et de excelso cælorum habitaculo, et benedic populo tuo Israël, et terræ, quam dedisti nobis, sicut jurasti patribus nostris, terræ lacte et melle mananti.
|
||||
16| Hodie Dominus Deus tuus præcepit tibi ut facias mandata hæc atque judicia : et custodias et impleas ex toto corde tuo, et ex tota anima tua.
|
||||
17| Dominum elegisti hodie, ut sit tibi Deus, et ambules in viis ejus, et custodias cæremonias illius, et mandata atque judicia, et obedias ejus imperio.
|
||||
18| Et Dominus elegit te hodie ut sis ei populus peculiaris, sicut locutus est tibi, et custodias omnia præcepta illius :
|
||||
19| et faciat te excelsiorem cunctis gentibus quas creavit, in laudem, et nomen, et gloriam suam : ut sis populus sanctus Domini Dei tui, sicut locutus est.
|
||||
#27
|
||||
1| Præcepit autem Moyses et seniores Israël populo, dicentes : Custodite omne mandatum quod præcipio vobis hodie.
|
||||
2| Cumque transieritis Jordanem in terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, eriges ingentes lapides, et calce lævigabis eos,
|
||||
3| ut possis in eis scribere omnia verba legis hujus, Jordane transmisso : ut introëas terram, quam Dominus Deus tuus dabit tibi, terram lacte et melle manantem, sicut juravit patribus tuis.
|
||||
4| Quando ergo transieritis Jordanem, erigite lapides, quos ego hodie præcipio vobis in monte Hebal, et lævigabis eos calce :
|
||||
5| et ædificabis ibi altare Domino Deo tuo de lapidibus, quos ferrum non tetigit,
|
||||
6| et de saxis informibus et impolitis : et offeres super eo holocausta Domino Deo tuo,
|
||||
7| et immolabis hostias pacificas, comedesque ibi, et epulaberis coram Domino Deo tuo.
|
||||
8| Et scribes super lapides omnia verba legis hujus plane et lucide.
|
||||
9| Dixeruntque Moyses et sacerdotes Levitici generis ad omnem Israëlem : Attende, et audi, Israël : hodie factus es populus Domini Dei tui :
|
||||
10| audies vocem ejus, et facies mandata atque justitias, quas ego præcipio tibi.
|
||||
11| Præcepitque Moyses populo in die illo, dicens :
|
||||
12| Hi stabunt ad benedicendum populo super montem Garizim, Jordane transmisso : Simeon, Levi, Judas, Issachar, Joseph, et Benjamin.
|
||||
13| Et e regione isti stabunt ad maledicendum in monte Hebal : Ruben, Gad, et Aser, et Zabulon, Dan, et Nephthali.
|
||||
14| Et pronuntiabunt Levitæ, dicentque ad omnes viros Israël excelsa voce :
|
||||
15| Maledictus homo qui facit sculptile et conflatile, abominationem Domini, opus manuum artificum, ponetque illud in abscondito : et respondebit omnis populus, et dicet : Amen.
|
||||
16| Maledictus qui non honorat patrem suum, et matrem : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
17| Maledictus qui transfert terminos proximi sui : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
18| Maledictus qui errare facit cæcum in itinere : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
19| Maledictus qui pervertit judicium advenæ, pupilli et viduæ : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
20| Maledictus qui dormit cum uxore patris sui, et revelat operimentum lectuli ejus : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
21| Maledictus qui dormit cum omni jumento : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
22| Maledictus qui dormit cum sorore sua, filia patris sui, vel matris suæ : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
23| Maledictus qui dormit cum socru sua : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
24| Maledictus qui clam percusserit proximum suum : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
25| Maledictus qui accipit munera, ut percutiat animam sanguinis innocentis : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
26| Maledictus qui non permanet in sermonibus legis hujus, nec eos opere perficit : et dicet omnis populus : Amen.
|
||||
#28
|
||||
1| Si autem audieris vocem Domini Dei tui, ut facias atque custodias omnia mandata ejus, quæ ego præcipio tibi hodie, faciet te Dominus Deus tuus excelsiorem cunctis gentibus, quæ versantur in terra.
|
||||
2| Venientque super te universæ benedictiones istæ, et apprehendent te : si tamen præcepta ejus audieris.
|
||||
3| Benedictus tu in civitate, et benedictus in agro.
|
||||
4| Benedictus fructus ventris tui, et fructus terræ tuæ, fructusque jumentorum tuorum, greges armentorum tuorum, et caulæ ovium tuarum.
|
||||
5| Benedicta horrea tua, et benedictæ reliquiæ tuæ.
|
||||
6| Benedictus eris tu ingrediens et egrediens.
|
||||
7| Dabit Dominus inimicos tuos, qui consurgunt adversum te, corruentes in conspectu tuo : per unam viam venient contra te, et per septem fugient a facie tua.
|
||||
8| Emittet Dominus benedictionem super cellaria tua, et super omnia opera manuum tuarum : benedicetque tibi in terra, quam acceperis.
|
||||
9| Suscitabit te Dominus sibi in populum sanctum, sicut juravit tibi : si custodieris mandata Domini Dei tui, et ambulaveris in viis ejus.
|
||||
10| Videbuntque omnes terrarum populi quod nomen Domini invocatum sit super te, et timebunt te.
|
||||
11| Abundare te faciet Dominus omnibus bonis, fructu uteri tui, et fructu jumentorum tuorum, fructu terræ tuæ, quam juravit Dominus patribus tuis ut daret tibi.
|
||||
12| Aperiet Dominus thesaurum suum optimum, cælum, ut tribuat pluviam terræ tuæ in tempore suo : benedicetque cunctis operibus manuum tuarum. Et fœnerabis gentibus multis, et ipse a nullo fœnus accipies.
|
||||
13| Constituet te Dominus in caput, et non in caudam : et eris semper supra, et non subter : si tamen audieris mandata Domini Dei tui quæ ego præcipio tibi hodie, et custodieris et feceris,
|
||||
14| ac non declinaveris ab eis nec ad dexteram, nec ad sinistram, nec secutus fueris deos alienos, neque colueris eos.
|
||||
15| Quod si audire nolueris vocem Domini Dei tui, ut custodias, et facias omnia mandata ejus et cæremonias, quas ego præcipio tibi hodie, venient super te omnes maledictiones istæ, et apprehendent te.
|
||||
16| Maledictus eris in civitate, maledictus in agro.
|
||||
17| Maledictum horreum tuum, et maledictæ reliquiæ tuæ.
|
||||
18| Maledictus fructus ventris tui, et fructus terræ tuæ, armenta boum tuorum, et greges ovium tuarum.
|
||||
19| Maledictus eris ingrediens, et maledictus egrediens.
|
||||
20| Mittet Dominus super te famem et esuriem, et increpationem in omnia opera tua, quæ tu facies : donec conterat te, et perdat velociter, propter adinventiones tuas pessimas in quibus reliquisti me.
|
||||
21| Adjungat tibi Dominus pestilentiam, donec consumat te de terra ad quam ingredieris possidendam.
|
||||
22| Percutiat te Dominus egestate, febri et frigore, ardore et æstu, et aëre corrupto ac rubigine, et persequatur donec pereas.
|
||||
23| Sit cælum, quod supra te est, æneum : et terra, quam calcas, ferrea.
|
||||
24| Det Dominus imbrem terræ tuæ pulverem, et de cælo descendat super te cinis, donec conteraris.
|
||||
25| Tradat te Dominus corruentem ante hostes tuos : per unam viam egrediaris contra eos, et per septem fugias, et dispergaris per omnia regna terræ,
|
||||
26| sitque cadaver tuum in escam cunctis volatilibus cæli, et bestiis terræ, et non sit qui abigat.
|
||||
27| Percutiat te Dominus ulcere Ægypti, et partem corporis, per quam stercora egeruntur, scabie quoque et prurigine : ita ut curari nequeas.
|
||||
28| Percutiat te Dominus amentia et cæcitate ac furore mentis,
|
||||
29| et palpes in meridie sicut palpare solet cæcus in tenebris, et non dirigas vias tuas. Omnique tempore calumniam sustineas, et opprimaris violentia, nec habeas qui liberet te.
|
||||
30| Uxorem accipias, et alius dormiat cum ea. Domum ædifices, et non habites in ea. Plantes vineam, et non vindemies eam.
|
||||
31| Bos tuus immoletur coram te, et non comedas ex eo. Asinus tuus rapiatur in conspectu tuo, et non reddatur tibi. Oves tuæ dentur inimicis tuis, et non sit qui te adjuvet.
|
||||
32| Filii tui et filiæ tuæ tradantur alteri populo, videntibus oculis tuis, et deficientibus ad conspectum eorum tota die, et non sit fortitudo in manu tua.
|
||||
33| Fructus terræ tuæ, et omnes labores tuos, comedat populus quem ignoras : et sis semper calumniam sustinens, et oppressus cunctis diebus,
|
||||
34| et stupens ad terrorem eorum quæ videbunt oculi tui.
|
||||
35| Percutiat te Dominus ulcere pessimo in genibus et in suris, sanarique non possis a planta pedis usque ad verticem tuum.
|
||||
36| Ducet te Dominus, et regem tuum, quem constitueris super te, in gentem, quam ignoras tu et patres tui : et servies ibi diis alienis, ligno et lapidi.
|
||||
37| Et eris perditus in proverbium ac fabulam omnibus populis, ad quos te introduxerit Dominus.
|
||||
38| Sementem multam jacies in terram, et modicum congregabis : quia locustæ devorabunt omnia.
|
||||
39| Vineam plantabis, et fodies : et vinum non bibes, nec colliges ex ea quippiam : quoniam vastabitur vermibus.
|
||||
40| Olivas habebis in omnibus terminis tuis, et non ungeris oleo : quia defluent, et peribunt.
|
||||
41| Filios generabis et filias, et non frueris eis : quoniam ducentur in captivitatem.
|
||||
42| Omnes arbores tuas et fruges terræ tuæ rubigo consumet.
|
||||
43| Advena, qui tecum versatur in terra, ascendet super te, eritque sublimior : tu autem descendes, et eris inferior.
|
||||
44| Ipse fœnerabit tibi, et tu non fœnerabis ei. Ipse erit in caput, et tu eris in caudam.
|
||||
45| Et venient super te omnes maledictiones istæ, et persequentes apprehendent te, donec intereas : quia non audisti vocem Domini Dei tui, nec servasti mandata ejus et cæremonias, quas præcepit tibi.
|
||||
46| Et erunt in te signa atque prodigia, et in semine tuo usque in sempiternum :
|
||||
47| eo quod non servieris Domino Deo tuo in gaudio, cordisque lætitia, propter rerum omnium abundantiam.
|
||||
48| Servies inimico tuo, quem immittet tibi Dominus, in fame, et siti, et nuditate, et omni penuria : et ponet jugum ferreum super cervicem tuam, donec te conterat.
|
||||
49| Adducet Dominus super te gentem de longinquo, et de extremis terræ finibus in similitudinem aquilæ volantis cum impetu, cujus linguam intelligere non possis :
|
||||
50| gentem procacissimam, quæ non deferat seni, nec misereatur parvuli,
|
||||
51| et devoret fructum jumentorum tuorum, ac fruges terræ tuæ : donec intereas, et non relinquat tibi triticum, vinum, et oleum, armenta boum, et greges ovium : donec te disperdat,
|
||||
52| et conterat in cunctis urbibus tuis, et destruantur muri tui firmi atque sublimes, in quibus habebas fiduciam in omni terra tua. Obsideberis intra portas tuas in omni terra tua, quam dabit tibi Dominus Deus tuus :
|
||||
53| et comedes fructum uteri tui, et carnes filiorum tuorum et filiarum tuarum, quas dederit tibi Dominus Deus tuus, in angustia et vastitate qua opprimet te hostis tuus.
|
||||
54| Homo delicatus in te, et luxuriosus valde, invidebit fratri suo, et uxori, quæ cubat in sinu suo,
|
||||
55| ne det eis de carnibus filiorum suorum, quas comedet : eo quod nihil aliud habeat in obsidione et penuria, qua vastaverint te inimici tui intra omnes portas tuas.
|
||||
56| Tenera mulier et delicata, quæ super terram ingredi non valebat, nec pedis vestigium figere, propter mollitiem et teneritudinem nimiam, invidebit viro suo, qui cubat in sinu ejus, super filii et filiæ carnibus,
|
||||
57| et illuvie secundarum, quæ egrediuntur de medio feminum ejus, et super liberis qui eadem hora nati sunt. Comedent enim eos clam propter rerum omnium penuriam in obsidione et vastitate, qua opprimet te inimicus tuus intra portas tuas.
|
||||
58| Nisi custodieris et feceris omnia verba legis hujus, quæ scripta sunt in hoc volumine, et timueris nomen ejus gloriosum et terribile, hoc est, Dominum Deum tuum :
|
||||
59| augebit Dominus plagas tuas, et plagas seminis tui, plagas magnas et perseverantes, infirmitates pessimas et perpetuas :
|
||||
60| et convertet in te omnes afflictiones Ægypti, quas timuisti, et adhærebunt tibi.
|
||||
61| Insuper et universos languores, et plagas, quæ non sunt scriptæ in volumine legis hujus, inducet Dominus super te, donec te conterat :
|
||||
62| et remanebitis pauci numero, qui prius eratis sicut astra cæli præ multitudine, quoniam non audisti vocem Domini Dei tui.
|
||||
63| Et sicut ante lætatus est Dominus super vos, bene vobis faciens, vosque multiplicans : sic lætabitur disperdens vos atque subvertens, ut auferamini de terra, ad quam ingredieris possidendam.
|
||||
64| Disperget te Dominus in omnes populos, a summitate terræ usque ad terminos ejus : et servies ibi diis alienis, quos et tu ignoras et patres tui, lignis et lapidibus.
|
||||
65| In gentibus quoque illis non quiesces, neque erit requies vestigio pedis tui. Dabit enim tibi Dominus ibi cor pavidum, et deficientes oculos, et animam consumptam mœrore :
|
||||
66| et erit vita tua quasi pendens ante te. Timebis nocte et die, et non credes vitæ tuæ.
|
||||
67| Mane dices : Quis mihi det vesperum ? et vespere : Quis mihi det mane ? propter cordis tui formidinem, qua terreberis, et propter ea, quæ tuis videbis oculis.
|
||||
68| Reducet te Dominus classibus in Ægyptum per viam de qua dixit tibi ut eam amplius non videres. Ibi venderis inimicis tuis in servos et ancillas, et non erit qui emat.
|
||||
#29
|
||||
1| Hæc sunt verba fœderis quod præcepit Dominus Moysi ut feriret cum filiis Israël in terra Moab : præter illud fœdus, quod cum eis pepigit in Horeb.
|
||||
2| Vocavitque Moyses omnem Israël, et dixit ad eos : Vos vidistis universa, quæ fecit Dominus coram vobis in terra Ægypti Pharaoni, et omnibus servis ejus, universæque terræ illius,
|
||||
3| tentationes magnas, quas viderunt oculi tui, signa illa, portentaque ingentia,
|
||||
4| et non dedit vobis Dominus cor intelligens, et oculos videntes, et aures quæ possunt audire, usque in præsentem diem.
|
||||
5| Adduxit vos quadraginta annis per desertum : non sunt attrita vestimenta vestra, nec calceamenta pedum vestrorum vetustate consumpta sunt.
|
||||
6| Panem non comedistis, vinum et siceram non bibistis : ut sciretis quia ego sum Dominus Deus vester.
|
||||
7| Et venistis ad hunc locum : egressusque est Sehon rex Hesebon, et Og rex Basan, occurrentes nobis ad pugnam. Et percussimus eos,
|
||||
8| et tulimus terram eorum, ac tradidimus possidendam Ruben et Gad, et dimidiæ tribui Manasse.
|
||||
9| Custodite ergo verba pacti hujus, et implete ea : ut intelligatis universa quæ facitis.
|
||||
10| Vos statis hodie cuncti coram Domino Deo vestro, principes vestri, et tribus, ac majores natu, atque doctores, omnis populus Israël,
|
||||
11| liberi et uxores vestræ, et advena qui tecum moratur in castris, exceptis lignorum cæsoribus, et his qui comportant aquas :
|
||||
12| ut transeas in fœdere Domini Dei tui, et in jurejurando quod hodie Dominus Deus tuus percutit tecum :
|
||||
13| ut suscitet te sibi in populum, et ipse sit Deus tuus sicut locutus est tibi, et sicut juravit patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob.
|
||||
14| Nec vobis solis ego hoc fœdus ferio, et hæc juramenta confirmo,
|
||||
15| sed cunctis præsentibus et absentibus.
|
||||
16| Vos enim nostis quomodo habitaverimus in terra Ægypti, et quomodo transierimus per medium nationum, quas transeuntes
|
||||
17| vidistis abominationes et sordes, id est, idola eorum, lignum et lapidem, argentum et aurum, quæ colebant.
|
||||
18| Ne forte sit inter vos vir aut mulier, familia aut tribus, cujus cor aversum est hodie a Domino Deo nostro, ut vadat et serviat diis illarum gentium : et sit inter vos radix germinans fel et amaritudinem.
|
||||
19| Cumque audierit verba juramenti hujus, benedicat sibi in corde suo, dicens : Pax erit mihi, et ambulabo in pravitate cordis mei : et absumat ebria sitientem,
|
||||
20| et Dominus non ignoscat ei : sed tunc quam maxime furor ejus fumet, et zelus contra hominem illum, et sedeant super eum omnia maledicta, quæ scripta sunt in hoc volumine : et deleat Dominus nomen ejus sub cælo,
|
||||
21| et consumat eum in perditionem ex omnibus tribubus Israël, juxta maledictiones, quæ in libro legis hujus ac fœderis continentur.
|
||||
22| Dicetque sequens generatio, et filii qui nascentur deinceps, et peregrini qui de longe venerint, videntes plagas terræ illius, et infirmitates, quibus eam afflixerit Dominus,
|
||||
23| sulphure, et salis ardore comburens, ita ut ultra non seratur, nec virens quippiam germinet, in exemplum subversionis Sodomæ et Gomorrhæ, Adamæ et Seboim, quas subvertit Dominus in ira et furore suo.
|
||||
24| Et dicent omnes gentes : Quare sic fecit Dominus terræ huic ? quæ est hæc ira furoris ejus immensa ?
|
||||
25| Et respondebunt : Quia dereliquerunt pactum Domini, quod pepigit cum patribus eorum, quando eduxit eos de terra Ægypti :
|
||||
26| et servierunt diis alienis, et adoraverunt eos, quos nesciebant, et quibus non fuerant attributi :
|
||||
27| idcirco iratus est furor Domini contra terram istam, ut induceret super eam omnia maledicta, quæ in hoc volumine scripta sunt :
|
||||
28| et ejecit eos de terra sua in ira et in furore, et in indignatione maxima, projecitque in terram alienam, sicut hodie comprobatur.
|
||||
29| Abscondita, Domino Deo nostro ; quæ manifesta sunt, nobis et filiis nostris usque in sempiternum, ut faciamus universa verba legis hujus.
|
||||
#30
|
||||
1| Cum ergo venerint super te omnes sermones isti, benedictio sive maledictio, quam proposui in conspectu tuo : et ductus pœnitudine cordis tui in universis gentibus, in quas disperserit te Dominus Deus tuus,
|
||||
2| et reversus fueris ad eum, et obedieris ejus imperiis, sicut ego hodie præcipio tibi, cum filiis tuis, in toto corde tuo, et in tota anima tua :
|
||||
3| reducet Dominus Deus tuus captivitatem tuam, ac miserebitur tui, et rursum congregabit te de cunctis populis, in quos te ante dispersit.
|
||||
4| Si ad cardines cæli fueris dissipatus, inde te retrahet Dominus Deus tuus,
|
||||
5| et assumet, atque introducet in terram, quam possederunt patres tui, et obtinebis eam : et benedicens tibi, majoris numeri te esse faciat quam fuerunt patres tui.
|
||||
6| Circumcidet Dominus Deus tuus cor tuum, et cor seminis tui, ut diligas Dominum Deum tuum in toto corde tuo, et in tota anima tua, ut possis vivere.
|
||||
7| Omnes autem maledictiones has convertet super inimicos tuos, et eos qui oderunt te et persequuntur.
|
||||
8| Tu autem reverteris, et audies vocem Domini Dei tui, faciesque universa mandata quæ ego præcipio tibi hodie :
|
||||
9| et abundare te faciet Dominus Deus tuus in cunctis operibus manuum tuarum, in sobole uteri tui, et in fructu jumentorum tuorum, in ubertate terræ tuæ, et in rerum omnium largitate. Revertetur enim Dominus, ut gaudeat super te in omnibus bonis, sicut gavisus est in patribus tuis :
|
||||
10| si tamen audieris vocem Domini Dei tui, et custodieris præcepta ejus et cæremonias, quæ in hac lege conscripta sunt : et revertaris ad Dominum Deum tuum in toto corde tuo, et in tota anima tua.
|
||||
11| Mandatum hoc, quod ego præcipio tibi hodie, non supra te est, neque procul positum,
|
||||
12| nec in cælo situm, ut possis dicere : Quis nostrum valet ad cælum ascendere, ut deferat illud ad nos, et audiamus atque opere compleamus ?
|
||||
13| neque trans mare positum : ut causeris, et dicas : Quis ex nobis poterit transfretare mare, et illud ad nos usque deferre, ut possimus audire et facere quod præceptum est ?
|
||||
14| sed juxta te est sermo valde, in ore tuo, et in corde tuo, ut facias illum.
|
||||
15| Considera quod hodie proposuerim in conspectu tuo, vitam et bonum, et e contrario mortem et malum :
|
||||
16| ut diligas Dominum Deum tuum, et ambules in viis ejus, et custodias mandata illius ac cæremonias atque judicia : et vivas, atque multiplicet te, benedicatque tibi in terra, ad quam ingredieris possidendam.
|
||||
17| Si autem aversum fuerit cor tuum, et audire nolueris, atque errore deceptus adoraveris deos alienos, et servieris eis :
|
||||
18| prædico tibi hodie quod pereas, et parvo tempore moreris in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredieris possidendam.
|
||||
19| Testes invoco hodie cælum et terram, quod proposuerim vobis vitam et mortem, benedictionem et maledictionem. Elige ergo vitam, ut et tu vivas, et semen tuum :
|
||||
20| et diligas Dominum Deum tuum, atque obedias voci ejus, et illi adhæreas (ipse est enim vita tua, et longitudo dierum tuorum), ut habites in terra, pro qua juravit Dominus patribus tuis, Abraham, Isaac, et Jacob, ut daret eam illis.
|
||||
#31
|
||||
1| Abiit itaque Moyses, et locutus est omnia verba hæc ad universum Israël,
|
||||
2| et dixit ad eos : Centum viginti annorum sum hodie ; non possum ultra egredi et ingredi, præsertim cum et Dominus dixerit mihi : Non transibis Jordanem istum.
|
||||
3| Dominus ergo Deus tuus transibit ante te : ipse delebit omnes gentes has in conspectu tuo, et possidebis eas : et Josue iste transibit ante te, sicut locutus est Dominus.
|
||||
4| Facietque Dominus eis sicut fecit Sehon et Og regibus Amorrhæorum, et terræ eorum, delebitque eos.
|
||||
5| Cum ergo et hos tradiderit vobis, similiter facietis eis, sicut præcepi vobis.
|
||||
6| Viriliter agite, et confortamini : nolite timere, nec paveatis ad conspectum eorum : quia Dominus Deus tuus ipse est ductor tuus, et non dimittet, nec derelinquet te.
|
||||
7| Vocavitque Moyses Josue, et dixit ei coram omni Israël : Confortare, et esto robustus : tu enim introduces populum istum in terram, quam daturum se patribus eorum juravit Dominus, et tu eam sorte divides.
|
||||
8| Et Dominus qui ductor est vester, ipse erit tecum : non dimittet, nec derelinquet te : noli timere, nec paveas.
|
||||
9| Scripsit itaque Moyses legem hanc, et tradidit eam sacerdotibus filiis Levi, qui portabant arcam fœderis Domini, et cunctis senioribus Israël.
|
||||
10| Præcepitque eis, dicens : Post septem annos, anno remissionis, in solemnitate tabernaculorum,
|
||||
11| convenientibus cunctis ex Israël, ut appareant in conspectu Domini Dei tui in loco quem elegerit Dominus, leges verba legis hujus coram omni Israël, audientibus eis,
|
||||
12| et in unum omni populo congregato, tam viris quam mulieribus, parvulis, et advenis, qui sunt intra portas tuas : ut audientes discant, et timeant Dominum Deum vestrum, et custodiant, impleantque omnes sermones legis hujus.
|
||||
13| Filii quoque eorum qui nunc ignorant, ut audire possint, et timeant Dominum Deum suum cunctis diebus quibus versantur in terra, ad quam vos, Jordane transmisso, pergitis obtinendam.
|
||||
14| Et ait Dominus ad Moysen : Ecce prope sunt dies mortis tuæ : voca Josue, et state in tabernaculo testimonii, ut præcipiam ei. Abierunt ergo Moyses et Josue, et steterunt in tabernaculo testimonii :
|
||||
15| apparuitque Dominus ibi in columna nubis, quæ stetit in introitu tabernaculi.
|
||||
16| Dixitque Dominus ad Moysen : Ecce tu dormies cum patribus tuis, et populus iste consurgens fornicabitur post deos alienos in terra, ad quam ingreditur ut habitet in ea : ibi derelinquet me, et irritum faciet fœdus, quod pepigi cum eo.
|
||||
17| Et irascetur furor meus contra eum in die illo : et derelinquam eum, et abscondam faciem meam ab eo, et erit in devorationem : invenient eum omnia mala et afflictiones, ita ut dicat in illo die : Vere quia non est Deus mecum, invenerunt me hæc mala.
|
||||
18| Ego autem abscondam, et celabo faciem meam in die illo propter omnia mala, quæ fecit, quia secutus est deos alienos.
|
||||
19| Nunc itaque scribite vobis canticum istud, et docete filios Israël : ut memoriter teneant, et ore decantent, et sit mihi carmen istud pro testimonio inter filios Israël.
|
||||
20| Introducam enim eum in terram, pro qua juravi patribus ejus, lacte et melle manantem. Cumque comederint, et saturati, crassique fuerint, avertentur ad deos alienos, et servient eis : detrahentque mihi, et irritum facient pactum meum.
|
||||
21| Postquam invenerint eum mala multa et afflictiones, respondebit ei canticum istud pro testimonio, quod nulla delebit oblivio ex ore seminis sui. Scio enim cogitationes ejus, quæ facturus sit hodie, antequam introducam eum in terram, quam ei pollicitus sum.
|
||||
22| Scripsit ergo Moyses canticum, et docuit filios Israël.
|
||||
23| Præcepitque Dominus Josue filio Nun, et ait : Confortare, et esto robustus : tu enim introduces filios Israël in terram, quam pollicitus sum, et ego ero tecum.
|
||||
24| Postquam ergo scripsit Moyses verba legis hujus in volumine, atque complevit,
|
||||
25| præcepit Levitis, qui portabant arcam fœderis Domini, dicens :
|
||||
26| Tollite librum istum, et ponite eum in latere arcæ fœderis Domini Dei vestri : ut sit ibi contra te in testimonium.
|
||||
27| Ego enim scio contentionem tuam, et cervicem tuam durissimam. Adhuc vivente me et ingrediente vobiscum, semper contentiose egistis contra Dominum : quanto magis cum mortuus fuero ?
|
||||
28| Congregate ad me omnes majores natu per tribus vestras, atque doctores, et loquar audientibus eis sermones istos, et invocabo contra eos cælum et terram.
|
||||
29| Novi enim quod post mortem meam inique agetis, et declinabitis cito de via, quam præcepi vobis : et occurrent vobis mala in extremo tempore, quando feceritis malum in conspectu Domini, ut irritetis eum per opera manuum vestrarum.
|
||||
30| Locutus est ergo Moyses, audiente universo cœtu Israël, verba carminis hujus, et ad finem usque complevit.
|
||||
#32
|
||||
1| Audite, cæli, quæ loquor : audiat terra verba oris mei.
|
||||
2| Concrescat ut pluvia doctrina mea, fluat ut ros eloquium meum, quasi imber super herbam, et quasi stillæ super gramina.
|
||||
3| Quia nomen Domini invocabo : date magnificentiam Deo nostro.
|
||||
4| Dei perfecta sunt opera, et omnes viæ ejus judicia : Deus fidelis, et absque ulla iniquitate, justus et rectus.
|
||||
5| Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus : generatio prava atque perversa.
|
||||
6| Hæccine reddis Domino, popule stulte et insipiens ? numquid non ipse est pater tuus, qui possedit te, et fecit, et creavit te ?
|
||||
7| Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas : interroga patrem tuum, et annuntiabit tibi : majores tuos, et dicent tibi.
|
||||
8| Quando dividebat Altissimus gentes, quando separabat filios Adam, constituit terminos populorum juxta numerum filiorum Israël.
|
||||
9| Pars autem Domini, populus ejus : Jacob funiculus hæreditatis ejus.
|
||||
10| Invenit eum in terra deserta, in loco horroris, et vastæ solitudinis : circumduxit eum, et docuit : et custodivit quasi pupillam oculi sui.
|
||||
11| Sicut aquila provocans ad volandum pullos suos, et super eos volitans, expandit alas suas, et assumpsit eum, atque portavit in humeris suis.
|
||||
12| Dominus solus dux ejus fuit, et non erat cum eo deus alienus :
|
||||
13| constituit eum super excelsam terram, ut comederet fructus agrorum : ut sugeret mel de petra, oleumque de saxo durissimo ;
|
||||
14| butyrum de armento, et lac de ovibus cum adipe agnorum, et arietum filiorum Basan : et hircos cum medulla tritici, et sanguinem uvæ biberet meracissimum.
|
||||
15| Incrassatus est dilectus, et recalcitravit : incrassatus, impinguatus, dilatatus, dereliquit Deum factorem suum, et recessit a Deo salutari suo.
|
||||
16| Provocaverunt eum in diis alienis, et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt.
|
||||
17| Immolaverunt dæmoniis et non Deo, diis quos ignorabant : novi recentesque venerunt, quos non coluerunt patres eorum :
|
||||
18| Deum qui te genuit dereliquisti, et oblitus es Domini creatoris tui.
|
||||
19| Vidit Dominus, et ad iracundiam concitatus est : quia provocaverunt eum filii sui et filiæ.
|
||||
20| Et ait : Abscondam faciem meam ab eis, et considerabo novissima eorum : generatio enim perversa est, et infideles filii.
|
||||
21| Ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus, et irritaverunt in vanitatibus suis : et ego provocabo eos in eo qui non est populus, et in gente stulta irritabo illos.
|
||||
22| Ignis succensus est in furore meo, et ardebit usque ad inferni novissima : devorabitque terram cum germine suo, et montium fundamenta comburet.
|
||||
23| Congregabo super eos mala, et sagittas meas complebo in eis.
|
||||
24| Consumentur fame, et devorabunt eos aves morsu amarissimo : dentes bestiarum immittam in eos, cum furore trahentium super terram, atque serpentium.
|
||||
25| Foris vastabit eos gladius, et intus pavor, juvenem simul ac virginem, lactentem cum homine sene.
|
||||
26| Dixi : Ubinam sunt ? cessare faciam ex hominibus memoriam eorum.
|
||||
27| Sed propter iram inimicorum distuli : ne forte superbirent hostes eorum, et dicerent : Manus nostra excelsa, et non Dominus, fecit hæc omnia.
|
||||
28| Gens absque consilio est, et sine prudentia.
|
||||
29| Utinam saperent, et intelligerent, ac novissima providerent.
|
||||
30| Quomodo persequatur unus mille, et duo fugent decem millia ? nonne ideo, quia Deus suus vendidit eos, et Dominus conclusit illos ?
|
||||
31| Non enim est Deus noster ut dii eorum : et inimici nostri sunt judices.
|
||||
32| De vinea Sodomorum, vinea eorum, et de suburbanis Gomorrhæ : uva eorum, uva fellis, et botri amarissimi.
|
||||
33| Fel draconum vinum eorum, et venenum aspidum insanabile.
|
||||
34| Nonne hæc condita sunt apud me, et signata in thesauris meis ?
|
||||
35| Mea est ultio, et ego retribuam in tempore, ut labatur pes eorum : juxta est dies perditionis, et adesse festinant tempora.
|
||||
36| Judicabit Dominus populum suum, et in servis suis miserebitur : videbit quod infirmata sit manus, et clausi quoque defecerunt, residuique consumpti sunt.
|
||||
37| Et dicet : Ubi sunt dii eorum, in quibus habebant fiduciam ?
|
||||
38| de quorum victimis comedebant adipes, et bibebant vinum libaminum : surgant, et opitulentur vobis, et in necessitate vos protegant.
|
||||
39| Videte quod ego sim solus, et non sit alius deus præter me : ego occidam, et ego vivere faciam : percutiam, et ego sanabo, et non est qui de manu mea possit eruere.
|
||||
40| Levabo ad cælum manum meam, et dicam : Vivo ego in æternum.
|
||||
41| Si acuero ut fulgur gladium meum, et arripuerit judicium manus mea : reddam ultionem hostibus meis, et his qui oderunt me retribuam.
|
||||
42| Inebriabo sagittas meas sanguine, et gladius meus devorabit carnes ; de cruore occisorum et de captivitate, nudati inimicorum capitis.
|
||||
43| Laudate, gentes, populum ejus, quia sanguinem servorum suorum ulciscetur : et vindictam retribuet in hostes eorum, et propitius erit terræ populi sui.
|
||||
44| Venit ergo Moyses, et locutus est omnia verba cantici hujus in auribus populi, ipse et Josue filius Nun.
|
||||
45| Complevitque omnes sermones istos, loquens ad universum Israël,
|
||||
46| et dixit ad eos : Ponite corda vestra in omnia verba, quæ ego testificor vobis hodie : ut mandetis ea filiis vestris custodire et facere, et implere universa quæ scripta sunt legis hujus :
|
||||
47| quia non incassum præcepta sunt vobis, sed ut singuli in eis viverent : quæ facientes longo perseveretis tempore in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredimini possidendam.
|
||||
48| Locutusque est Dominus ad Moysen in eadem die, dicens :
|
||||
49| Ascende in montem istum Abarim, id est, transitum, in montem Nebo, qui est in terra Moab contra Jericho : et vide terram Chanaan, quam ego tradam filiis Israël obtinendam, et morere in monte.
|
||||
50| Quem conscendens jungeris populis tuis, sicut mortuus est Aaron frater tuus in monte Hor, et appositus populis suis :
|
||||
51| quia prævaricati estis contra me in medio filiorum Israël ad aquas contradictionis in Cades deserti Sin : et non sanctificastis me inter filios Israël.
|
||||
52| E contra videbis terram, et non ingredieris in eam, quam ego dabo filiis Israël.
|
||||
#33
|
||||
1| Hæc est benedictio, qua benedixit Moyses, homo Dei, filiis Israël ante mortem suam.
|
||||
2| Et ait : Dominus de Sinai venit, et de Seir ortus est nobis : apparuit de monte Pharan, et cum eo sanctorum millia. In dextera ejus ignea lex.
|
||||
3| Dilexit populos, omnes sancti in manu illius sunt : et qui appropinquant pedibus ejus, accipient de doctrina illius.
|
||||
4| Legem præcepit nobis Moyses, hæreditatem multitudinis Jacob.
|
||||
5| Erit apud rectissimum rex, congregatis principibus populi cum tribubus Israël.
|
||||
6| Vivat Ruben, et non moriatur, et sit parvus in numero.
|
||||
7| Hæc est Judæ benedictio : Audi, Domine, vocem Judæ, et ad populum suum introduc eum : manus ejus pugnabunt pro eo, et adjutor illius contra adversarios ejus erit.
|
||||
8| Levi quoque ait : Perfectio tua, et doctrina tua viro sancto tuo, quem probasti in tentatione, et judicasti ad aquas contradictionis.
|
||||
9| Qui dixit patri suo et matri suæ : Nescio vos : et fratribus suis : Ignoro vos : et nescierunt filios suos. Hi custodierunt eloquium tuum, et pactum tuum servaverunt.
|
||||
10| Judicia tua, o Jacob, et legem tuam, o Israël : ponent thymiama in furore tuo, et holocaustum super altare tuum.
|
||||
11| Benedic, Domine, fortitudini ejus : et opera manuum illius suscipe. Percute dorsa inimicorum ejus : et qui oderunt eum, non consurgant.
|
||||
12| Et Benjamin ait : Amantissimus Domini habitabit confidenter in eo : quasi in thalamo tota die morabitur, et inter humeros illius requiescet.
|
||||
13| Joseph quoque ait : De benedictione Domini terra ejus, de pomis cæli, et rore, atque abysso subjacente.
|
||||
14| De pomis fructuum solis ac lunæ,
|
||||
15| de vertice antiquorum montium, de pomis collium æternorum :
|
||||
16| et de frugibus terræ, et de plenitudine ejus. Benedictio illius qui apparuit in rubo, veniat super caput Joseph, et super verticem nazaræi inter fratres suos.
|
||||
17| Quasi primogeniti tauri pulchritudo ejus, cornua rhinocerotis cornua illius : in ipsis ventilabit gentes usque ad terminos terræ. Hæ sunt multitudines Ephraim : et hæc millia Manasse.
|
||||
18| Et Zabulon ait : Lætare, Zabulon, in exitu tuo, et Issachar in tabernaculis tuis.
|
||||
19| Populos vocabunt ad montem : ibi immolabunt victimas justitiæ. Qui inundationem maris quasi lac sugent, et thesauros absconditos arenarum.
|
||||
20| Et Gad ait : Benedictus in latitudine Gad : quasi leo requievit, cepitque brachium et verticem.
|
||||
21| Et vidit principatum suum, quod in parte sua doctor esset repositus : qui fuit cum principibus populi, et fecit justitias Domini, et judicium suum cum Israël.
|
||||
22| Dan quoque ait : Dan catulus leonis, fluet largiter de Basan.
|
||||
23| Et Nephthali dixit : Nephthali abundantia perfruetur, et plenus erit benedictionibus Domini : mare et meridiem possidebit.
|
||||
24| Aser quoque ait : Benedictus in filiis Aser, sit placens fratribus suis, et tingat in oleo pedem suum :
|
||||
25| ferrum et æs calceamentum ejus. Sicut dies juventutis tuæ, ita et senectus tua.
|
||||
26| Non est deus alius ut Deus rectissimi, ascensor cæli, auxiliator tuus. Magnificentia ejus discurrunt nubes,
|
||||
27| habitaculum ejus sursum, et subter brachia sempiterna ejiciet a facie tua inimicum, dicetque : Conterere.
|
||||
28| Habitabit Israël confidenter, et solus. Oculus Jacob in terra frumenti et vini, cælique caligabunt rore.
|
||||
29| Beatus es tu, Israël : quis similis tui, popule, qui salvaris in Domino ? Scutum auxilii tui, et gladius gloriæ tuæ : negabunt te inimici tui, et tu eorum colla calcabis.
|
||||
#34
|
||||
1| Ascendit ergo Moyses de campestribus Moab super montem Nebo, in verticem Phasga contra Jericho : ostenditque ei Dominus omnem terram Galaad usque Dan,
|
||||
2| et universum Nephthali, terramque Ephraim et Manasse, et omnem terram Juda usque ad mare novissimum,
|
||||
3| et australem partem, et latitudinem campi Jericho civitatis palmarum usque Segor.
|
||||
4| Dixitque Dominus ad eum : Hæc est terra, pro qua juravi Abraham, Isaac, et Jacob, dicens : Semini tuo dabo eam. Vidisti eam oculis tuis, et non transibis ad illam.
|
||||
5| Mortuusque est ibi Moyses servus Domini, in terra Moab, jubente Domino :
|
||||
6| et sepelivit eum in valle terræ Moab contra Phogor : et non cognovit homo sepulchrum ejus usque in præsentem diem.
|
||||
7| Moyses centum et viginti annorum erat quando mortuus est : non caligavit oculus ejus, nec dentes illius moti sunt.
|
||||
8| Fleveruntque eum filii Israël in campestribus Moab triginta diebus : et completi sunt dies planctus lugentium Moysen.
|
||||
9| Josue vero filius Nun repletus est spiritu sapientiæ, quia Moyses posuit super eum manus suas. Et obedierunt ei filii Israël, feceruntque sicut præcepit Dominus Moysi.
|
||||
10| Et non surrexit ultra propheta in Israël sicut Moyses, quem nosset Dominus facie ad faciem,
|
||||
11| in omnibus signis atque portentis, quæ misit per eum, ut faceret in terra Ægypti Pharaoni, et omnibus servis ejus, universæque terræ illius,
|
||||
12| et cunctam manum robustam, magnaque mirabilia, quæ fecit Moyses coram universo Israël.
|
||||
@@ -0,0 +1,234 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verba Ecclesiastæ, filii David, regis Jerusalem.
|
||||
2| Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes ; vanitas vanitatum, et omnia vanitas.
|
||||
3| Quid habet amplius homo de universo labore suo quo laborat sub sole ?
|
||||
4| Generatio præterit, et generatio advenit ; terra autem in æternum stat.
|
||||
5| Oritur sol et occidit, et ad locum suum revertitur ; ibique renascens,
|
||||
6| gyrat per meridiem, et flectitur ad aquilonem. Lustrans universa in circuitu pergit spiritus, et in circulos suos revertitur.
|
||||
7| Omnia flumina intrant in mare, et mare non redundat ; ad locum unde exeunt flumina revertuntur ut iterum fluant.
|
||||
8| Cunctæ res difficiles ; non potest eas homo explicare sermone. Non saturatur oculus visu, nec auris auditu impletur.
|
||||
9| Quid est quod fuit ? Ipsum quod futurum est. Quid est quod factum est ? Ipsum quod faciendum est.
|
||||
10| Nihil sub sole novum, nec valet quisquam dicere : Ecce hoc recens est : jam enim præcessit in sæculis quæ fuerunt ante nos.
|
||||
11| Non est priorum memoria ; sed nec eorum quidem quæ postea futura sunt erit recordatio apud eos qui futuri sunt in novissimo.
|
||||
12| Ego Ecclesiastes fui rex Israël in Jerusalem ;
|
||||
13| et proposui in animo meo quærere et investigare sapienter de omnibus quæ fiunt sub sole. Hanc occupationem pessimam dedit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea.
|
||||
14| Vidi cuncta quæ fiunt sub sole, et ecce universa vanitas et afflictio spiritus.
|
||||
15| Perversi difficile corriguntur, et stultorum infinitus est numerus.
|
||||
16| Locutus sum in corde meo, dicens : Ecce magnus effectus sum, et præcessi omnes sapientia qui fuerunt ante me in Jerusalem ; et mens mea contemplata est multa sapienter, et didici.
|
||||
17| Dedique cor meum ut scirem prudentiam atque doctrinam, erroresque et stultitiam ; et agnovi quod in his quoque esset labor et afflictio spiritus :
|
||||
18| eo quod in multa sapientia multa sit indignatio ; et qui addit scientiam, addit et laborem.
|
||||
#2
|
||||
1| Dixi ego in corde meo : Vadam, et affluam deliciis, et fruar bonis ; et vidi quod hoc quoque esset vanitas.
|
||||
2| Risum reputavi errorem, et gaudio dixi : Quid frustra deciperis ?
|
||||
3| Cogitavi in corde meo abstrahere a vino carnem meam, ut animam meam transferrem ad sapientiam, devitaremque stultitiam, donec viderem quid esset utile filiis hominum, quo facto opus est sub sole numero dierum vitæ suæ.
|
||||
4| Magnificavi opera mea, ædificavi mihi domos, et plantavi vineas ;
|
||||
5| feci hortos et pomaria, et consevi ea cuncti generis arboribus ;
|
||||
6| et exstruxi mihi piscinas aquarum, ut irrigarem silvam lignorum germinantium.
|
||||
7| Possedi servos et ancillas, multamque familiam habui : armenta quoque, et magnos ovium greges, ultra omnes qui fuerunt ante me in Jerusalem ;
|
||||
8| coacervavi mihi argentum et aurum, et substantias regum ac provinciarum ; feci mihi cantores et cantatrices, et delicias filiorum hominum, scyphos, et urceos in ministerio ad vina fundenda ;
|
||||
9| et supergressus sum opibus omnes qui ante me fuerunt in Jerusalem : sapientia quoque perseveravit mecum.
|
||||
10| Et omnia quæ desideraverunt oculi mei non negavi eis, nec prohibui cor meum quin omni voluptate frueretur, et oblectaret se in his quæ præparaveram ; et hanc ratus sum partem meam si uterer labore meo.
|
||||
11| Cumque me convertissem ad universa opera quæ fecerant manus meæ, et ad labores in quibus frustra sudaveram, vidi in omnibus vanitatem et afflictionem animi, et nihil permanere sub sole.
|
||||
12| Transivi ad contemplandam sapientiam, erroresque, et stultitiam. (Quid est, inquam, homo, ut sequi possit regem, factorem suum ?)
|
||||
13| Et vidi quod tantum præcederet sapientia stultitiam, quantum differt lux a tenebris.
|
||||
14| Sapientis oculi in capite ejus ; stultus in tenebris ambulat : et didici quod unus utriusque esset interitus.
|
||||
15| Et dixi in corde meo : Si unus et stulti et meus occasus erit, quid mihi prodest quod majorem sapientiæ dedi operam ? Locutusque cum mente mea, animadverti quod hoc quoque esset vanitas.
|
||||
16| Non enim erit memoria sapientis similiter ut stulti in perpetuum, et futura tempora oblivione cuncta pariter operient : moritur doctus similiter ut indoctus.
|
||||
17| Et idcirco tæduit me vitæ meæ, videntem mala universa esse sub sole, et cuncta vanitatem et afflictionem spiritus.
|
||||
18| Rursus detestatus sum omnem industriam meam, qua sub sole studiosissime laboravi, habiturus hæredem post me,
|
||||
19| quem ignoro utrum sapiens an stultus futurus sit, et dominabitur in laboribus meis, quibus desudavi et sollicitus fui : et est quidquam tam vanum ?
|
||||
20| Unde cessavi, renuntiavitque cor meum ultra laborare sub sole.
|
||||
21| Nam cum alius laboret in sapientia, et doctrina, et sollicitudine, homini otioso quæsita dimittit ; et hoc ergo vanitas et magnum malum.
|
||||
22| Quid enim proderit homini de universo labore suo, et afflictione spiritus, qua sub sole cruciatus est ?
|
||||
23| Cuncti dies ejus doloribus et ærumnis pleni sunt, nec per noctem mente requiescit. Et hoc nonne vanitas est ?
|
||||
24| Nonne melius est comedere et bibere, et ostendere animæ suæ bona de laboribus suis ? et hoc de manu Dei est.
|
||||
25| Quis ita devorabit et deliciis affluet ut ego ?
|
||||
26| Homini bono in conspectu suo dedit Deus sapientiam, et scientiam, et lætitiam ; peccatori autem dedit afflictionem et curam superfluam, ut addat, et congreget, et tradat ei qui placuit Deo ; sed et hoc vanitas est, et cassa sollicitudo mentis.
|
||||
#3
|
||||
1| Omnia tempus habent, et suis spatiis transeunt universa sub cælo.
|
||||
2| Tempus nascendi, et tempus moriendi ; tempus plantandi, et tempus evellendi quod plantatum est.
|
||||
3| Tempus occidendi, et tempus sanandi ; tempus destruendi, et tempus ædificandi.
|
||||
4| Tempus flendi, et tempus ridendi ; tempus plangendi, et tempus saltandi.
|
||||
5| Tempus spargendi lapides, et tempus colligendi, tempus amplexandi, et tempus longe fieri ab amplexibus.
|
||||
6| Tempus acquirendi, et tempus perdendi ; tempus custodiendi, et tempus abjiciendi.
|
||||
7| Tempus scindendi, et tempus consuendi ; tempus tacendi, et tempus loquendi.
|
||||
8| Tempus dilectionis, et tempus odii ; tempus belli, et tempus pacis.
|
||||
9| Quid habet amplius homo de labore suo ?
|
||||
10| Vidi afflictionem quam dedit Deus filiis hominum, ut distendantur in ea.
|
||||
11| Cuncta fecit bona in tempore suo, et mundum tradidit disputationi eorum, ut non inveniat homo opus quod operatus est Deus ab initio usque ad finem.
|
||||
12| Et cognovi quod non esset melius nisi lætari, et facere bene in vita sua ;
|
||||
13| omnis enim homo qui comedit et bibit, et videt bonum de labore suo, hoc donum Dei est.
|
||||
14| Didici quod omnia opera quæ fecit Deus perseverent in perpetuum ; non possumus eis quidquam addere, nec auferre, quæ fecit Deus ut timeatur.
|
||||
15| Quod factum est, ipsum permanet ; quæ futura sunt jam fuerunt, et Deus instaurat quod abiit.
|
||||
16| Vidi sub sole in loco judicii impietatem, et in loco justitiæ iniquitatem :
|
||||
17| et dixi in corde meo : Justum et impium judicabit Deus, et tempus omnis rei tunc erit.
|
||||
18| Dixi in corde meo de filiis hominum, ut probaret eos Deus, et ostenderet similes esse bestiis.
|
||||
19| Idcirco unus interitus est hominis et jumentorum, et æqua utriusque conditio. Sicut moritur homo, sic et illa moriuntur. Similiter spirant omnia, et nihil habet homo jumento amplius : cuncta subjacent vanitati,
|
||||
20| et omnia pergunt ad unum locum. De terra facta sunt, et in terram pariter revertuntur.
|
||||
21| Quis novit si spiritus filiorum Adam ascendat sursum, et si spiritus jumentorum descendat deorsum ?
|
||||
22| Et deprehendi nihil esse melius quam lætari hominem in opere suo, et hanc esse partem illius. Quis enim eum adducet ut post se futura cognoscat ?
|
||||
#4
|
||||
1| Verti me ad alia, et vidi calumnias quæ sub sole geruntur, et lacrimas innocentium, et neminem consolatorem, nec posse resistere eorum violentiæ, cunctorum auxilio destitutos,
|
||||
2| et laudavi magis mortuos quam viventes ;
|
||||
3| et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est, nec vidit mala quæ sub sole fiunt.
|
||||
4| Rursum contemplatus sum omnes labores hominum, et industrias animadverti patere invidiæ proximi ; et in hoc ergo vanitas et cura superflua est.
|
||||
5| Stultus complicat manus suas, et comedit carnes suas, dicens :
|
||||
6| Melior est pugillus cum requie, quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi.
|
||||
7| Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole.
|
||||
8| Unus est, et secundum non habet, non filium, non fratrem, et tamen laborare non cessat, nec satiantur oculi ejus divitiis ; nec recogitat, dicens : Cui laboro, et fraudo animam meam bonis ? In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima.
|
||||
9| Melius est ergo duos esse simul quam unum ; habent enim emolumentum societatis suæ.
|
||||
10| Si unus ceciderit, ab altero fulcietur. Væ soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se.
|
||||
11| Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo ; unus quomodo calefiet ?
|
||||
12| Et si quispiam prævaluerit contra unum, duo resistunt ei ; funiculus triplex difficile rumpitur.
|
||||
13| Melior est puer pauper et sapiens, rege sene et stulto, qui nescit prævidere in posterum.
|
||||
14| Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum ; et alius, natus in regno, inopia consumatur.
|
||||
15| Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adolescente secundo, qui consurget pro eo.
|
||||
16| Infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum, et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo ; sed et hoc vanitas et afflictio spiritus.
|
||||
17| Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei, et appropinqua ut audias. Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimæ, qui nesciunt quid faciunt mali.
|
||||
#5
|
||||
1| Ne temere quid loquaris, neque cor tuum sit velox ad proferendum sermonem coram Deo. Deus enim in cælo, et tu super terram ; idcirco sint pauci sermones tui.
|
||||
2| Multas curas sequuntur somnia, et in multis sermonibus invenietur stultitia.
|
||||
3| Si quid vovisti Deo, ne moreris reddere : displicet enim ei infidelis et stulta promissio, sed quodcumque voveris redde :
|
||||
4| multoque melius est non vovere, quam post votum promissa non reddere.
|
||||
5| Ne dederis os tuum ut peccare facias carnem tuam, neque dicas coram angelo : Non est providentia : ne forte iratus Deus contra sermones tuos dissipet cuncta opera manuum tuarum.
|
||||
6| Ubi multa sunt somnia, plurimæ sunt vanitates, et sermones innumeri ; tu vero Deum time.
|
||||
7| Si videris calumnias egenorum, et violenta judicia, et subverti justitiam in provincia, non mireris super hoc negotio : quia excelso excelsior est alius, et super hos quoque eminentiores sunt alii ;
|
||||
8| et insuper universæ terræ rex imperat servienti.
|
||||
9| Avarus non implebitur pecunia, et qui amat divitias fructum non capiet ex eis ; et hoc ergo vanitas.
|
||||
10| Ubi multæ sunt opes, multi et qui comedunt eas. Et quid prodest possessori, nisi quod cernit divitias oculis suis ?
|
||||
11| Dulcis est somnus operanti, sive parum sive multum comedat ; saturitas autem divitis non sinit eum dormire.
|
||||
12| Est et alia infirmitas pessima quam vidi sub sole : divitiæ conservatæ in malum domini sui.
|
||||
13| Pereunt enim in afflictione pessima : generavit filium qui in summa egestate erit.
|
||||
14| Sicut egressus est nudus de utero matris suæ, sic revertetur, et nihil auferet secum de labore suo.
|
||||
15| Miserabilis prorsus infirmitas : quomodo venit, sic revertetur. Quid ergo prodest ei quod laboravit in ventum ?
|
||||
16| cunctis diebus vitæ suæ comedit in tenebris, et in curis multis, et in ærumna atque tristitia.
|
||||
17| Hoc itaque visum est mihi bonum, ut comedat quis et bibat, et fruatur lætitia ex labore suo quo laboravit ipse sub sole, numero dierum vitæ suæ quos dedit ei Deus ; et hæc est pars illius.
|
||||
18| Et omni homini cui dedit Deus divitias atque substantiam, potestatemque ei tribuit ut comedat ex eis, et fruatur parte sua, et lætetur de labore suo : hoc est donum Dei.
|
||||
19| Non enim satis recordabitur dierum vitæ suæ, eo quod Deus occupet deliciis cor ejus.
|
||||
#6
|
||||
1| Est et aliud malum quod vidi sub sole, et quidem frequens apud homines :
|
||||
2| vir cui dedit Deus divitias, et substantiam, et honorem, et nihil deest animæ suæ ex omnibus quæ desiderat ; nec tribuit ei potestatem Deus ut comedat ex eo, sed homo extraneus vorabit illud : hoc vanitas et miseria magna est.
|
||||
3| Si genuerit quispiam centum liberos, et vixerit multos annos, et plures dies ætatis habuerit, et anima illius non utatur bonis substantiæ suæ, sepulturaque careat : de hoc ergo pronuntio quod melior illo sit abortivus.
|
||||
4| Frustra enim venit, et pergit ad tenebras, et oblivione delebitur nomen ejus.
|
||||
5| Non vidit solem, neque cognovit distantiam boni et mali.
|
||||
6| Etiam si duobus millibus annis vixerit, et non fuerit perfruitus bonis, nonne ad unum locum properant omnia ?
|
||||
7| Omnis labor hominis in ore ejus ; sed anima ejus non implebitur.
|
||||
8| Quid habet amplius sapiens a stulto ? et quid pauper, nisi ut pergat illuc ubi est vita ?
|
||||
9| Melius est videre quod cupias, quam desiderare quod nescias. Sed et hoc vanitas est, et præsumptio spiritus.
|
||||
10| Qui futurus est, jam vocatum est nomen ejus ; et scitur quod homo sit, et non possit contra fortiorem se in judicio contendere.
|
||||
11| Verba sunt plurima, multamque in disputando habentia vanitatem.
|
||||
#7
|
||||
1| Quid necesse est homini majora se quærere, cum ignoret quid conducat sibi in vita sua, numero dierum peregrinationis suæ, et tempore quod velut umbra præterit ? aut quis ei poterit indicare quod post eum futurum sub sole sit ?
|
||||
2| Melius est nomen bonum quam unguenta pretiosa, et dies mortis die nativitatis.
|
||||
3| Melius est ire ad domum luctus quam ad domum convivii ; in illa enim finis cunctorum admonetur hominum, et vivens cogitat quid futurum sit.
|
||||
4| Melior est ira risu, quia per tristitiam vultus corrigitur animus delinquentis.
|
||||
5| Cor sapientium ubi tristitia est, et cor stultorum ubi lætitia.
|
||||
6| Melius est a sapiente corripi, quam stultorum adulatione decipi ;
|
||||
7| quia sicut sonitus spinarum ardentium sub olla, sic risus stulti. Sed et hoc vanitas.
|
||||
8| Calumnia conturbat sapientem, et perdet robur cordis illius.
|
||||
9| Melior est finis orationis quam principium. Melior est patiens arrogante.
|
||||
10| Ne sis velox ad irascendum, quia ira in sinu stulti requiescit.
|
||||
11| Ne dicas : Quid putas causæ est quod priora tempora meliora fuere quam nunc sunt ? stulta enim est hujuscemodi interrogatio.
|
||||
12| Utilior est sapientia cum divitiis, et magis prodest videntibus solem.
|
||||
13| Sicut enim protegit sapientia, sic protegit pecunia ; hoc autem plus habet eruditio et sapientia, quod vitam tribuunt possessori suo.
|
||||
14| Considera opera Dei, quod nemo possit corrigere quem ille despexerit.
|
||||
15| In die bona fruere bonis, et malam diem præcave ; sicut enim hanc, sic et illam fecit Deus, ut non inveniat homo contra eum justas querimonias.
|
||||
16| Hæc quoque vidi in diebus vanitatis meæ : justus perit in justitia sua, et impius multo vivit tempore in malitia sua.
|
||||
17| Noli esse justus multum, neque plus sapias quam necesse est, ne obstupescas.
|
||||
18| Ne impie agas multum, et noli esse stultus, ne moriaris in tempore non tuo.
|
||||
19| Bonum est te sustentare justum : sed et ab illo ne subtrahas manum tuam ; quia qui timet Deum nihil negligit.
|
||||
20| Sapientia confortavit sapientem super decem principes civitatis ;
|
||||
21| non est enim homo justus in terra qui faciat bonum et non peccet.
|
||||
22| Sed et cunctis sermonibus qui dicuntur ne accomodes cor tuum, ne forte audias servum tuum maledicentem tibi ;
|
||||
23| scit enim conscientia tua quia et tu crebro maledixisti aliis.
|
||||
24| Cuncta tentavi in sapientia. Dixi : Sapiens efficiar : et ipsa longius recessit a me,
|
||||
25| multo magis quam erat. Et alta profunditas, quis inveniet eam ?
|
||||
26| Lustravi universa animo meo, ut scirem et considerarem, et quærerem sapientiam, et rationem, et ut cognoscerem impietatem stulti, et errorem imprudentium :
|
||||
27| et inveni amariorem morte mulierem, quæ laqueus venatorum est, et sagena cor ejus ; vincula sunt manus illius. Qui placet Deo effugiet illam ; qui autem peccator est capietur ab illa.
|
||||
28| Ecce hoc inveni, dixit Ecclesiastes, unum et alterum ut invenirem rationem,
|
||||
29| quam adhuc quærit anima mea, et non inveni. Virum de mille unum reperi ; mulierem ex omnibus non inveni.
|
||||
30| Solummodo hoc inveni, quod fecerit Deus hominem rectum, et ipse se infinitis miscuerit quæstionibus. Quis talis ut sapiens est ? et quis cognovit solutionem verbi ?
|
||||
#8
|
||||
1| Sapientia hominis lucet in vultu ejus, et potentissimus faciem illius commutabit.
|
||||
2| Ego os regis observo, et præcepta juramenti Dei.
|
||||
3| Ne festines recedere a facie ejus, neque permaneas in opere malo : quia omne quod voluerit faciet.
|
||||
4| Et sermo illius potestate plenus est, nec dicere ei quisquam potest : Quare ita facis ?
|
||||
5| Qui custodit præceptum non experietur quidquam mali. Tempus et responsionem cor sapientis intelligit.
|
||||
6| Omni negotio tempus est, et opportunitas : et multa hominis afflictio,
|
||||
7| quia ignorat præterita, et futura nullo scire potest nuntio.
|
||||
8| Non est in hominis potestate prohibere spiritum, nec habet potestatem in die mortis : nec sinitur quiescere ingruente bello, neque salvabit impietas impium.
|
||||
9| Omnia hæc consideravi, et dedi cor meum in cunctis operibus quæ fiunt sub sole. Interdum dominatur homo homini in malum suum.
|
||||
10| Vidi impios sepultos, qui etiam cum adhuc viverent in loco sancto erant, et laudabantur in civitate quasi justorum operum. Sed et hoc vanitas est.
|
||||
11| Etenim quia non profertur cito contra malos sententia, absque timore ullo filii hominum perpetrant mala.
|
||||
12| Attamen peccator ex eo quod centies facit malum, et per patientiam sustentatur ; ego cognovi quod erit bonum timentibus Deum, qui verentur faciem ejus.
|
||||
13| Non sit bonum impio, nec prolongentur dies ejus, sed quasi umbra transeant qui non timent faciem Domini.
|
||||
14| Est et alia vanitas quæ fit super terram : sunt justi quibus mala proveniunt quasi opera egerint impiorum : et sunt impii qui ita securi sunt quasi justorum facta habeant. Sed et hoc vanissimum judico.
|
||||
15| Laudavi igitur lætitiam ; quod non esset homini bonum sub sole, nisi quod comederet, et biberet, atque gauderet, et hoc solum secum auferret de labore suo, in diebus vitæ suæ quos dedit ei Deus sub sole.
|
||||
16| Et apposui cor meum ut scirem sapientiam, et intelligerem distentionem quæ versatur in terra. Est homo qui diebus et noctibus somnum non capit oculis.
|
||||
17| Et intellexi quod omnium operum Dei nullam possit homo invenire rationem eorum quæ fiunt sub sole ; et quanto plus laboraverit ad quærendum, tanto minus inveniat : etiam si dixerit sapiens se nosse, non poterit reperire.
|
||||
#9
|
||||
1| Omnia hæc tractavi in corde meo, ut curiose intelligerem. Sunt justi atque sapientes, et opera eorum in manu Dei ; et tamen nescit homo utrum amore an odio dignus sit.
|
||||
2| Sed omnia in futurum servantur incerta, eo quod universa æque eveniant justo et impio, bono et malo, mundo et immundo, immolanti victimas et sacrificia contemnenti. Sicut bonus, sic et peccator ; ut perjurus, ita et ille qui verum dejerat.
|
||||
3| Hoc est pessimum inter omnia quæ sub sole fiunt : quia eadem cunctis eveniunt. Unde et corda filiorum hominum implentur malitia et contemptu in vita sua, et post hæc ad inferos deducentur.
|
||||
4| Nemo est qui semper vivat, et qui hujus rei habeat fiduciam ; melior est canis vivus leone mortuo.
|
||||
5| Viventes enim sciunt se esse morituros ; mortui vero nihil noverunt amplius, nec habent ultra mercedem, quia oblivioni tradita est memoria eorum.
|
||||
6| Amor quoque, et odium, et invidiæ simul perierunt ; nec habent partem in hoc sæculo, et in opere quod sub sole geritur.
|
||||
7| Vade ergo, et comede in lætitia panem tuum, et bibe cum gaudio vinum tuum, quia Deo placent opera tua.
|
||||
8| Omni tempore sint vestimenta tua candida, et oleum de capite tuo non deficiat.
|
||||
9| Perfruere vita cum uxore quam diligis, cunctis diebus vitæ instabilitatis tuæ, qui dati sunt tibi sub sole omni tempore vanitatis tuæ : hæc est enim pars in vita et in labore tuo quo laboras sub sole.
|
||||
10| Quodcumque facere potest manus tua, instanter operare, quia nec opus, nec ratio, nec sapientia, nec scientia erunt apud inferos, quo tu properas.
|
||||
11| Verti me ad aliud, et vidi sub sole nec velocium esse cursum, nec fortium bellum, nec sapientium panem, nec doctorum divitias, nec artificum gratiam ; sed tempus casumque in omnibus.
|
||||
12| Nescit homo finem suum ; sed sicut pisces capiuntur hamo, et sicut aves laqueo comprehenduntur, sic capiuntur homines in tempore malo, cum eis extemplo supervenerit.
|
||||
13| Hanc quoque sub sole vidi sapientiam, et probavi maximam :
|
||||
14| civitas parva, et pauci in ea viri ; venit contra eam rex magnus, et vallavit eam, exstruxitque munitiones per gyrum, et perfecta est obsidio.
|
||||
15| Inventusque est in ea vir pauper et sapiens, et liberavit urbem per sapientiam suam ; et nullus deinceps recordatus est hominis illius pauperis.
|
||||
16| Et dicebam ego meliorem esse sapientiam fortitudine. Quomodo ergo sapientia pauperis contempta est, et verba ejus non sunt audita ?
|
||||
17| Verba sapientium audiuntur in silentio, plus quam clamor principis inter stultos.
|
||||
18| Melior est sapientia quam arma bellica ; et qui in uno peccaverit, multa bona perdet.
|
||||
#10
|
||||
1| Muscæ morientes perdunt suavitatem unguenti. Pretiosior est sapientia et gloria, parva et ad tempus stultitia.
|
||||
2| Cor sapientis in dextera ejus, et cor stulti in sinistra illius.
|
||||
3| Sed et in via stultus ambulans, cum ipse insipiens sit, omnes stultos æstimat.
|
||||
4| Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne demiseris, quia curatio faciet cessare peccata maxima.
|
||||
5| Est malum quod vidi sub sole, quasi per errorem egrediens a facie principis :
|
||||
6| positum stultum in dignitate sublimi, et divites sedere deorsum.
|
||||
7| Vidi servos in equis, et principes ambulantes super terram quasi servos.
|
||||
8| Qui fodit foveam incidet in eam, et qui dissipat sepem mordebit eum coluber.
|
||||
9| Qui transfert lapides affligetur in eis, et qui scindit ligna vulnerabitur ab eis.
|
||||
10| Si retusum fuerit ferrum, et hoc non ut prius, sed hebetatum fuerit, multo labore exacuetur, et post industriam sequetur sapientia.
|
||||
11| Si mordeat serpens in silentio, nihil eo minus habet qui occulte detrahit.
|
||||
12| Verba oris sapientis gratia, et labia insipientis præcipitabunt eum ;
|
||||
13| initium verborum ejus stultitia, et novissimum oris illius error pessimus.
|
||||
14| Stultus verba multiplicat. Ignorat homo quid ante se fuerit ; et quid post se futurum sit, quis ei poterit indicare ?
|
||||
15| Labor stultorum affliget eos, qui nesciunt in urbem pergere.
|
||||
16| Væ tibi, terra, cujus rex puer est, et cujus principes mane comedunt.
|
||||
17| Beata terra cujus rex nobilis est, et cujus principes vescuntur in tempore suo, ad reficiendum, et non ad luxuriam.
|
||||
18| In pigritiis humiliabitur contignatio, et in infirmitate manuum perstillabit domus.
|
||||
19| In risum faciunt panem et vinum ut epulentur viventes ; et pecuniæ obediunt omnia.
|
||||
20| In cogitatione tua regi ne detrahas, et in secreto cubiculi tui ne maledixeris diviti : quia et aves cæli portabunt vocem tuam, et qui habet pennas annuntiabit sententiam.
|
||||
#11
|
||||
1| Mitte panem tuum super transeuntes aquas, quia post tempora multa invenies illum.
|
||||
2| Da partem septem necnon et octo, quia ignoras quid futurum sit mali super terram.
|
||||
3| Si repletæ fuerint nubes, imbrem super terram effundent. Si ceciderit lignum ad austrum aut ad aquilonem, in quocumque loco ceciderit, ibi erit.
|
||||
4| Qui observat ventum non seminat ; et qui considerat nubes numquam metet.
|
||||
5| Quomodo ignoras quæ sit via spiritus, et qua ratione compingantur ossa in ventre prægnantis, sic nescis opera Dei, qui fabricator est omnium.
|
||||
6| Mane semina semen tuum, et vespere ne cesset manus tua : quia nescis quid magis oriatur, hoc aut illud ; et si utrumque simul, melius erit.
|
||||
7| Dulce lumen, et delectabile est oculis videre solem.
|
||||
8| Si annis multis vixerit homo, et in his omnibus lætatus fuerit, meminisse debet tenebrosi temporis, et dierum multorum, qui cum venerint, vanitatis arguentur præterita.
|
||||
9| Lætare ergo, juvenis, in adolescentia tua, et in bono sit cor tuum in diebus juventutis tuæ : et ambula in viis cordis tui, et in intuitu oculorum tuorum, et scito quod pro omnibus his adducet te Deus in judicium.
|
||||
10| Aufer iram a corde tuo, et amove malitiam a carne tua : adolescentia enim et voluptas vana sunt.
|
||||
#12
|
||||
1| Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuæ, antequam veniat tempus afflictionis, et appropinquent anni de quibus dicas : Non mihi placent ;
|
||||
2| antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellæ, et revertantur nubes post pluviam ;
|
||||
3| quando commovebuntur custodes domus, et nutabunt viri fortissimi, et otiosæ erunt molentes in minuto numero, et tenebrescent videntes per foramina ;
|
||||
4| et claudent ostia in platea, in humilitate vocis molentis, et consurgent ad vocem volucris, et obsurdescent omnes filiæ carminis :
|
||||
5| excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via. Florebit amygdalus, impinguabitur locusta, et dissipabitur capparis, quoniam ibit homo in domum æternitatis suæ, et circuibunt in platea plangentes.
|
||||
6| Antequam rumpatur funiculus argenteus, et recurrat vitta aurea, et conteratur hydria super fontem, et confringatur rota super cisternam,
|
||||
7| et revertatur pulvis in terram suam unde erat, et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.
|
||||
8| Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes, et omnia vanitas.
|
||||
9| Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes, docuit populum, et enarravit quæ fecerat ; et investigans composuit parabolas multas.
|
||||
10| Quæsivit verba utilia, et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos.
|
||||
11| Verba sapientium sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi, quæ per magistrorum consilium data sunt a pastore uno.
|
||||
12| His amplius, fili mi, ne requiras. Faciendi plures libros nullus est finis ; frequensque meditatio, carnis afflictio est.
|
||||
13| Finem loquendi pariter omnes audiamus. Deum time, et mandata ejus observa : hoc est enim omnis homo,
|
||||
14| et cuncta quæ fiunt adducet Deus in judicium pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit.
|
||||
@@ -0,0 +1,161 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, omnibus sanctis qui sunt Ephesi, et fidelibus in Christo Jesu.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
3| Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui benedixit nos in omni benedictione spirituali in cælestibus in Christo,
|
||||
4| sicut elegit nos in ipso ante mundi constitutionem, ut essemus sancti et immaculati in conspectu ejus in caritate.
|
||||
5| Qui prædestinavit nos in adoptionem filiorum per Jesum Christum in ipsum : secundum propositum voluntatis suæ,
|
||||
6| in laudem gloriæ gratiæ suæ, in qua gratificavit nos in dilecto Filio suo.
|
||||
7| In quo habemus redemptionem per sanguinem ejus, remissionem peccatorum secundum divitias gratiæ ejus,
|
||||
8| quæ superabundavit in nobis in omni sapientia et prudentia :
|
||||
9| ut notum faceret nobis sacramentum voluntatis suæ, secundum beneplacitum ejus, quod proposuit in eo,
|
||||
10| in dispensatione plenitudinis temporum, instaurare omnia in Christo, quæ in cælis et quæ in terra sunt, in ipso ;
|
||||
11| in quo etiam et nos sorte vocati sumus prædestinati secundum propositum ejus qui operatur omnia secundum consilium voluntatis suæ :
|
||||
12| ut simus in laudem gloriæ ejus nos, qui ante speravimus in Christo ;
|
||||
13| in quo et vos, cum audissetis verbum veritatis, Evangelium salutis vestræ, in quo et credentes signati estis Spiritu promissionis Sancto,
|
||||
14| qui est pignus hæreditatis nostræ, in redemptionem acquisitionis, in laudem gloriæ ipsius.
|
||||
15| Propterea et ego audiens fidem vestram, quæ est in Domino Jesu, et dilectionem in omnes sanctos,
|
||||
16| non cesso gratias agens pro vobis, memoriam vestri faciens in orationibus meis :
|
||||
17| ut Deus Domini nostri Jesu Christi, Pater gloriæ, det vobis spiritum sapientiæ et revelationis in agnitione ejus,
|
||||
18| illuminatos oculos cordis vestri, ut sciatis quæ sit spes vocationis ejus, et quæ divitiæ gloriæ hæreditatis ejus in sanctis,
|
||||
19| et quæ sit supereminens magnitudo virtutis ejus in nos, qui credimus secundum operationem potentiæ virtutis ejus,
|
||||
20| quam operatus est in Christo, suscitans illum a mortuis, et constituens ad dexteram suam in cælestibus :
|
||||
21| supra omnem principatum, et potestatem, et virtutem, et dominationem, et omne nomen, quod nominatur non solum in hoc sæculo, sed etiam in futuro.
|
||||
22| Et omnia subjecit sub pedibus ejus : et ipsum dedit caput supra omnem ecclesiam,
|
||||
23| quæ est corpus ipsius, et plenitudo ejus, qui omnia in omnibus adimpletur.
|
||||
#2
|
||||
1| Et vos, cum essetis mortui delictis et peccatis vestris,
|
||||
2| in quibus aliquando ambulastis secundum sæculum mundi hujus, secundum principem potestatis aëris hujus, spiritus, qui nunc operatur in filios diffidentiæ,
|
||||
3| in quibus et nos omnes aliquando conversati sumus in desideriis carnis nostræ, facientes voluntatem carnis et cogitationum, et eramus natura filii iræ, sicut et ceteri :
|
||||
4| Deus autem, qui dives est in misericordia, propter nimiam caritatem suam, qua dilexit nos,
|
||||
5| et cum essemus mortui peccatis, convivificavit nos in Christo (cujus gratia estis salvati),
|
||||
6| et conresuscitavit, et consedere fecit in cælestibus in Christo Jesu :
|
||||
7| ut ostenderet in sæculis supervenientibus abundantes divitias gratiæ suæ, in bonitate super nos in Christo Jesu.
|
||||
8| Gratia enim estis salvati per fidem, et hoc non ex vobis : Dei enim donum est :
|
||||
9| non ex operibus, ut ne quis glorietur.
|
||||
10| Ipsius enim sumus factura, creati in Christo Jesu in operibus bonis, quæ præparavit Deus ut in illis ambulemus.
|
||||
11| Propter quod memores estote quod aliquando vos gentes in carne, qui dicimini præputium ab ea quæ dicitur circumcisio in carne, manu facta :
|
||||
12| quia eratis illo in tempore sine Christo, alienati a conversatione Israël, et hospites testamentorum, promissionis spem non habentes, et sine Deo in hoc mundo.
|
||||
13| Nunc autem in Christo Jesu, vos, qui aliquando eratis longe, facti estis prope in sanguine Christi.
|
||||
14| Ipse enim est pax nostra, qui fecit utraque unum, et medium parietem maceriæ solvens, inimicitias in carne sua,
|
||||
15| legem mandatorum decretis evacuans, ut duos condat in semetipso in unum novum hominem, faciens pacem :
|
||||
16| et reconciliet ambos in uno corpore, Deo per crucem, interficiens inimicitias in semetipso.
|
||||
17| Et veniens evangelizavit pacem vobis, qui longe fuistis, et pacem iis, qui prope.
|
||||
18| Quoniam per ipsum habemus accessum ambo in uno Spiritu ad Patrem.
|
||||
19| Ergo jam non estis hospites, et advenæ : sed estis cives sanctorum, et domestici Dei,
|
||||
20| superædificati super fundamentum apostolorum, et prophetarum, ipso summo angulari lapide Christo Jesu :
|
||||
21| in quo omnis ædificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino,
|
||||
22| in quo et vos coædificamini in habitaculum Dei in Spiritu.
|
||||
#3
|
||||
1| Hujus rei gratia, ego Paulus vinctus Christi Jesu, pro vobis gentibus,
|
||||
2| si tamen audistis dispensationem gratiæ Dei, quæ data est mihi in vobis :
|
||||
3| quoniam secundum revelationem notum mihi factum est sacramentum, sicut supra scripsi in brevi,
|
||||
4| prout potestis legentes intelligere prudentiam meam in mysterio Christi :
|
||||
5| quod aliis generationibus non est agnitum filiis hominum, sicuti nunc revelatum est sanctis apostolis ejus et prophetis in Spiritu,
|
||||
6| gentes esse cohæredes, et concorporales, et comparticipes promissionis ejus in Christo Jesu per Evangelium :
|
||||
7| cujus factus sum minister secundum donum gratiæ Dei, quæ data est mihi secundum operationem virtutis ejus.
|
||||
8| Mihi omnium sanctorum minimo data est gratia hæc, in gentibus evangelizare investigabiles divitias Christi,
|
||||
9| et illuminare omnes, quæ sit dispensatio sacramenti absconditi a sæculis in Deo, qui omnia creavit :
|
||||
10| ut innotescat principatibus et potestatibus in cælestibus per Ecclesiam, multiformis sapientia Dei,
|
||||
11| secundum præfinitionem sæculorum, quam fecit in Christo Jesu Domino nostro :
|
||||
12| in quo habemus fiduciam, et accessum in confidentia per fidem ejus.
|
||||
13| Propter quod peto ne deficiatis in tribulationibus meis pro vobis : quæ est gloria vestra.
|
||||
14| Hujus rei gratia flecto genua mea ad Patrem Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
15| ex quo omnis paternitas in cælis et in terra nominatur,
|
||||
16| ut det vobis secundum divitias gloriæ suæ, virtute corroborari per Spiritum ejus in interiorem hominem,
|
||||
17| Christum habitare per fidem in cordibus vestris : in caritate radicati, et fundati,
|
||||
18| ut possitis comprehendere cum omnibus sanctis, quæ sit latitudo, et longitudo, et sublimitas, et profundum :
|
||||
19| scire etiam supereminentem scientiæ caritatem Christi, ut impleamini in omnem plenitudinem Dei.
|
||||
20| Ei autem, qui potens est omnia facere superabundanter quam petimus aut intelligimus, secundum virtutem, quæ operatur in nobis :
|
||||
21| ipsi gloria in Ecclesia, et in Christo Jesu, in omnes generationes sæculi sæculorum. Amen.
|
||||
#4
|
||||
1| Obsecro itaque vos ego vinctus in Domino, ut digne ambuletis vocatione, qua vocati estis,
|
||||
2| cum omni humilitate, et mansuetudine, cum patientia, supportantes invicem in caritate,
|
||||
3| solliciti servare unitatem Spiritus in vinculo pacis.
|
||||
4| Unum corpus, et unus Spiritus, sicut vocati estis in una spe vocationis vestræ.
|
||||
5| Unus Dominus, una fides, unum baptisma.
|
||||
6| Unus Deus et Pater omnium, qui est super omnes, et per omnia, et in omnibus nobis.
|
||||
7| Unicuique autem nostrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi.
|
||||
8| Propter quod dicit : Ascendens in altum, captivam duxit captivitatem : dedit dona hominibus.
|
||||
9| Quod autem ascendit, quid est, nisi quia et descendit primum in inferiores partes terræ ?
|
||||
10| Qui descendit, ipse est et qui ascendit super omnes cælos, ut impleret omnia.
|
||||
11| Et ipse dedit quosdam quidem apostolos, quosdam autem prophetas, alios vero evangelistas, alios autem pastores et doctores,
|
||||
12| ad consummationem sanctorum in opus ministerii, in ædificationem corporis Christi :
|
||||
13| donec occurramus omnes in unitatem fidei, et agnitionis Filii Dei, in virum perfectum, in mensuram ætatis plenitudinis Christi :
|
||||
14| ut jam non simus parvuli fluctuantes, et circumferamur omni vento doctrinæ in nequitia hominum, in astutia ad circumventionem erroris.
|
||||
15| Veritatem autem facientes in caritate, crescamus in illo per omnia, qui est caput Christus :
|
||||
16| ex quo totum corpus compactum et connexum per omnem juncturam subministrationis, secundum operationem in mensuram uniuscujusque membri, augmentum corporis facit in ædificationem sui in caritate.
|
||||
17| Hoc igitur dico, et testificor in Domino, ut jam non ambuletis, sicut et gentes ambulant in vanitate sensus sui,
|
||||
18| tenebris obscuratum habentes intellectum, alienati a vita Dei per ignorantiam, quæ est in illis, propter cæcitatem cordis ipsorum,
|
||||
19| qui desperantes, semetipsos tradiderunt impudicitiæ, in operationem immunditiæ omnis in avaritiam.
|
||||
20| Vos autem non ita didicistis Christum,
|
||||
21| si tamen illum audistis, et in ipso edocti estis, sicut est veritas in Jesu,
|
||||
22| deponere vos secundum pristinam conversationem veterem hominem, qui corrumpitur secundum desideria erroris.
|
||||
23| Renovamini autem spiritu mentis vestræ,
|
||||
24| et induite novum hominem, qui secundum Deum creatus est in justitia, et sanctitate veritatis.
|
||||
25| Propter quod deponentes mendacium, loquimini veritatem unusquisque cum proximo suo : quoniam sumus invicem membra.
|
||||
26| Irascimini, et nolite peccare : sol non occidat super iracundiam vestram.
|
||||
27| Nolite locum dare diabolo :
|
||||
28| qui furabatur, jam non furetur : magis autem laboret, operando manibus suis, quod bonum est, ut habeat unde tribuat necessitatem patienti.
|
||||
29| Omnis sermo malus ex ore vestro non procedat : sed si quis bonus ad ædificationem fidei ut det gratiam audientibus.
|
||||
30| Et nolite contristare Spiritum Sanctum Dei : in quo signati estis in diem redemptionis.
|
||||
31| Omnis amaritudo, et ira, et indignatio, et clamor, et blasphemia tollatur a vobis cum omni malitia.
|
||||
32| Estote autem invicem benigni, misericordes, donantes invicem sicut et Deus in Christo donavit vobis.
|
||||
#5
|
||||
1| Estote ergo imitatores Dei, sicut filii carissimi,
|
||||
2| et ambulate in dilectione, sicut et Christus dilexit nos, et tradidit semetipsum pro nobis, oblationem et hostiam Deo in odorem suavitatis.
|
||||
3| Fornicatio autem, et omnis immunditia, aut avaritia, nec nominetur in vobis, sicut decet sanctos :
|
||||
4| aut turpitudo, aut stultiloquium, aut scurrilitas, quæ ad rem non pertinet : sed magis gratiarum actio.
|
||||
5| Hoc enim scitote intelligentes : quod omnis fornicator, aut immundus, aut avarus, quod est idolorum servitus, non habet hæreditatem in regno Christi et Dei.
|
||||
6| Nemo vos seducat inanibus verbis : propter hæc enim venit ira Dei in filios diffidentiæ.
|
||||
7| Nolite ergo effici participes eorum.
|
||||
8| Eratis enim aliquando tenebræ : nunc autem lux in Domino. Ut filii lucis ambulate :
|
||||
9| fructus enim lucis est in omni bonitate, et justitia, et veritate :
|
||||
10| probantes quid sit beneplacitum Deo :
|
||||
11| et nolite communicare operibus infructuosis tenebrarum, magis autem redarguite.
|
||||
12| Quæ enim in occulto fiunt ab ipsis, turpe est et dicere.
|
||||
13| Omnia autem, quæ arguuntur, a lumine manifestantur : omne enim, quod manifestatur, lumen est.
|
||||
14| Propter quod dicit : Surge qui dormis, et exsurge a mortuis, et illuminabit te Christus.
|
||||
15| Videte itaque, fratres, quomodo caute ambuletis : non quasi insipientes,
|
||||
16| sed ut sapientes : redimentes tempus, quoniam dies mali sunt.
|
||||
17| Propterea nolite fieri imprudentes, sed intelligentes quæ sit voluntas Dei.
|
||||
18| Et nolite inebriari vino, in quo est luxuria, sed implemini Spiritu Sancto,
|
||||
19| loquentes vobismetipsis in psalmis, et hymnis, et canticis spiritualibus, cantantes et psallentes in cordibus vestris Domino,
|
||||
20| gratias agentes semper pro omnibus in nomine Domini nostri Jesu Christi Deo et Patri,
|
||||
21| subjecti invicem in timore Christi.
|
||||
22| Mulieres viris suis subditæ sint, sicut Domino :
|
||||
23| quoniam vir caput est mulieris, sicut Christus caput est Ecclesiæ : ipse, salvator corporis ejus.
|
||||
24| Sed sicut Ecclesia subjecta est Christo, ita et mulieres viris suis in omnibus.
|
||||
25| Viri, diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit Ecclesiam, et seipsum tradidit pro ea,
|
||||
26| ut illam sanctificaret, mundans lavacro aquæ in verbo vitæ,
|
||||
27| ut exhiberet ipse sibi gloriosam Ecclesiam, non habentem maculam, aut rugam, aut aliquid hujusmodi, sed ut sit sancta et immaculata.
|
||||
28| Ita et viri debent diligere uxores suas ut corpora sua. Qui suam uxorem diligit, seipsum diligit.
|
||||
29| Nemo enim umquam carnem suam odio habuit : sed nutrit et fovet eam, sicut et Christus Ecclesiam :
|
||||
30| quia membra sumus corporis ejus, de carne ejus et de ossibus ejus.
|
||||
31| Propter hoc relinquet homo patrem et matrem suam, et adhærebit uxori suæ, et erunt duo in carne una.
|
||||
32| Sacramentum hoc magnum est, ego autem dico in Christo et in Ecclesia.
|
||||
33| Verumtamen et vos singuli, unusquisque uxorem suam sicut seipsum diligat : uxor autem timeat virum suum.
|
||||
#6
|
||||
1| Filii, obedite parentibus vestris in Domino : hoc enim justum est.
|
||||
2| Honora patrem tuum, et matrem tuam, quod est mandatum primum in promissione :
|
||||
3| ut bene sit tibi, et sis longævus super terram.
|
||||
4| Et vos patres, nolite ad iracundiam provocare filios vestros : sed educate illos in disciplina et correptione Domini.
|
||||
5| Servi, obedite dominis carnalibus cum timore et tremore, in simplicitate cordis vestri, sicut Christo :
|
||||
6| non ad oculum servientes, quasi hominibus placentes, sed ut servi Christi, facientes voluntatem Dei ex animo,
|
||||
7| cum bona voluntate servientes, sicut Domino, et non hominibus :
|
||||
8| scientes quoniam unusquisque quodcumque fecerit bonum, hoc recipiet a Domino, sive servus, sive liber.
|
||||
9| Et vos domini, eadem facite illis, remittentes minas : scientes quia et illorum et vester Dominus est in cælis : et personarum acceptio non est apud eum.
|
||||
10| De cetero, fratres, confortamini in Domino, et in potentia virtutis ejus.
|
||||
11| Induite vos armaturam Dei, ut possitis stare adversus insidias diaboli :
|
||||
12| quoniam non est nobis colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed adversus principes, et potestates, adversus mundi rectores tenebrarum harum, contra spiritualia nequitiæ, in cælestibus.
|
||||
13| Propterea accipite armaturam Dei, ut possitis resistere in die malo, et in omnibus perfecti stare.
|
||||
14| State ergo succincti lumbos vestros in veritate, et induti loricam justitiæ,
|
||||
15| et calceati pedes in præparatione Evangelii pacis,
|
||||
16| in omnibus sumentes scutum fidei, in quo possitis omnia tela nequissimi ignea extinguere :
|
||||
17| et galeam salutis assumite, et gladium spiritus (quod est verbum Dei),
|
||||
18| per omnem orationem et obsecrationem orantes omni tempore in spiritu : et in ipso vigilantes in omni instantia et obsecratione pro omnibus sanctis :
|
||||
19| et pro me, ut detur mihi sermo in apertione oris mei cum fiducia, notum facere mysterium Evangelii :
|
||||
20| pro quo legatione fungor in catena, ita ut in ipso audeam, prout oportet me loqui.
|
||||
21| Ut autem et vos sciatis quæ circa me sunt, quid agam, omnia vobis nota faciet Tychicus, carissimus frater, et fidelis minister in Domino :
|
||||
22| quem misi ad vos in hoc ipsum, ut cognoscatis quæ circa nos sunt, et consoletur corda vestra.
|
||||
23| Pax fratribus, et caritas cum fide a Deo Patre et Domino Jesu Christo.
|
||||
24| Gratia cum omnibus qui diligunt Dominum nostrum Jesum Christum in incorruptione. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,73 @@
|
||||
#1
|
||||
1| *(An additional statement about the nature of the work is given as verse 1 in most Bibles.)* Propter peccata quæ peccastis ante Deum, abducemini in Babyloniam captivi a Nabuchodonosor rege Babylonis.
|
||||
2| Ingressi itaque in Babylonem, eritis ibi annis plurimis, et temporibus longis, usque ad generationes septem : post hoc autem educam vos inde cum pace.
|
||||
3| Nunc autem videbitis in Babylonia deos aureos et argenteos, et lapideos et ligneos, in humeris portari, ostentantes metum gentibus.
|
||||
4| Videte ergo ne et vos similes efficiamini factis alienis, et metuatis, et metus vos capiat in ipsis.
|
||||
5| Visa itaque turba de retro et ab ante, adorantes dicite in cordibus vestris : Te oportet adorari, Domine.
|
||||
6| Angelus enim meus vobiscum est : ipse autem exquiram animas vestras.
|
||||
7| Nam lingua ipsorum polita a fabro ; ipsa etiam inaurata et inargentata : falsa sunt, et non possunt loqui.
|
||||
8| Et sicut virgini amanti ornamenta, ita accepto auro fabricati sunt.
|
||||
9| Coronas certe aureas habent super capita sua dii illorum : unde subtrahunt sacerdotes ab eis aurum et argentum, et erogant illud in semetipsos.
|
||||
10| Dant autem et ex ipso prostitutis, et meretrices ornant : et iterum cum receperint illud a meretricibus, ornant deos suos.
|
||||
11| Hi autem non liberantur ab ærugine et tinea.
|
||||
12| Opertis autem illis veste purpurea, extergunt faciem ipsorum propter pulverem domus qui est plurimus inter eos.
|
||||
13| Sceptrum autem habet ut homo, sicut judex regionis, qui in se peccantem non interficit.
|
||||
14| Habet etiam in manu gladium et securim, se autem de bello et a latronibus non liberat. Unde vobis notum sit quia non sunt dii :
|
||||
15| non ergo timueritis eos. Sicut enim vas hominis confractum inutile efficitur, tales sunt et dii illorum.
|
||||
16| Constitutis illis in domo, oculi eorum pleni sunt pulvere a pedibus introëuntium.
|
||||
17| Et sicut alicui qui regem offendit circumseptæ sunt januæ, aut sicut ad sepulchrum adductum mortuum : ita tutantur sacerdotes ostia clausuris et seris, ne a latronibus expolientur.
|
||||
18| Lucernas accendunt illis, et quidem multas, ex quibus nullam videre possunt : sunt autem sicut trabes in domo.
|
||||
19| Corda vero eorum dicunt elingere serpentes qui de terra sunt, dum comedunt eos, et vestimentum ipsorum, et non sentiunt.
|
||||
20| Nigræ fiunt facies eorum a fumo qui in domo fit.
|
||||
21| Supra corpus eorum et supra caput eorum volant noctuæ, et hirundines, et aves etiam, similiter et cattæ.
|
||||
22| Unde sciatis quia non sunt dii : ne ergo timueritis eos.
|
||||
23| Aurum etiam quod habent ad speciem est : nisi aliquis exterserit æruginem, non fulgebunt : neque enim dum conflarentur, sentiebant.
|
||||
24| Ex omni pretio empta sunt, in quibus spiritus non inest ipsis.
|
||||
25| Sine pedibus, in humeris portantur, ostentantes ignobilitatem suam hominibus : confundantur etiam qui colunt ea.
|
||||
26| Propterea si ceciderint in terram, a semetipsis non consurgunt : neque si quis eum statuerit rectum, per semetipsum stabit : sed sicut mortuis munera eorum illis apponentur.
|
||||
27| Hostias illorum vendunt sacerdotes ipsorum, et abutuntur : similiter et mulieres eorum decerpentes, neque infirmo, neque mendicanti, aliquid impertiunt.
|
||||
28| De sacrificiis eorum fœtæ et menstruatæ contingunt. Sciens itaque ex his quia non sunt dii, ne timeatis eos.
|
||||
29| Unde enim vocantur dii ? quia mulieres apponunt diis argenteis, et aureis, et ligneis :
|
||||
30| et in domibus eorum sacerdotes sedent habentes tunicas scissas, et capita et barbam rasam, quorum capita nuda sunt.
|
||||
31| Rugiunt autem clamantes contra deos suos sicut in cœna mortui.
|
||||
32| Vestimenta eorum auferunt sacerdotes, et vestiunt uxores suas et filios suos.
|
||||
33| Neque si quid mali patiuntur ab aliquo, neque si quid boni, poterunt retribuere : neque regem constituere possunt, neque auferre.
|
||||
34| Similiter neque dare divitias possunt, neque malum retribuere. Si quis illis votum voverit et non reddiderit, neque hoc requirunt.
|
||||
35| Hominem a morte non liberant, neque infirmum a potentiori eripiunt.
|
||||
36| Hominem cæcum ad visum non restituunt ; de necessitate hominem non liberabunt.
|
||||
37| Viduæ non miserebuntur, neque orphanis benefacient.
|
||||
38| Lapidibus de monte similes sunt dii illorum, lignei, et lapidei, et aurei, et argentei : qui autem colunt ea, confundentur.
|
||||
39| Quomodo ergo æstimandum est aut dicendum illos esse deos ?
|
||||
40| Adhuc enim ipsis Chaldæis non honorantibus ea : qui cum audierint mutum non posse loqui, offerunt illud ad Bel, postulantes ab eo loqui :
|
||||
41| quasi possint sentire qui non habent motum ! Et ipsi, cum intellexerint, relinquent ea : sensum enim non habent ipsi dii illorum.
|
||||
42| Mulieres autem circumdatæ funibus in viis sedent, succendentes ossa olivarum :
|
||||
43| cum autem aliqua ex ipsis, attracta ab aliquo transeunte, dormierit cum eo, proximæ suæ exprobrat quod ea non sit digna habita, sicut ipsa, neque funis ejus diruptus sit.
|
||||
44| Omnia autem quæ illi fiunt, falsa sunt : quomodo æstimandum aut dicendum est illos esse deos ?
|
||||
45| A fabris autem et ab aurificibus facta sunt : nihil aliud erunt, nisi id quod volunt esse sacerdotes.
|
||||
46| Artifices etiam ipsi, qui ea faciunt, non sunt multi temporis : numquid ergo possunt ea, quæ fabricata sunt ab ipsis, esse dii ?
|
||||
47| Reliquerunt autem falsa et opprobrium postea futuris.
|
||||
48| Nam cum supervenerit illis prælium et mala, cogitant sacerdotes apud se ubi se abscondant cum illis.
|
||||
49| Quomodo ergo sentiri debeant quoniam dii sunt, qui nec de bello se liberant, neque de malis se eripiunt ?
|
||||
50| Nam cum sint lignea, inaurata et inargentata, scietur postea quia falsa sunt ab universis gentibus et regibus : quæ manifesta sunt quia non sunt dii, sed opera manuum hominum, et nullum Dei opus cum illis.
|
||||
51| Unde ergo notum est quia non sunt dii, sed opera manuum hominum, et nullum Dei opus in ipsis est.
|
||||
52| Regem regioni non suscitant, neque pluviam hominibus dabunt.
|
||||
53| Judicium quoque non discernent, neque regiones liberabunt ab injuria, quia nihil possunt, sicut corniculæ inter medium cæli et terræ.
|
||||
54| Etenim cum inciderit ignis in domum deorum ligneorum, argenteorum et aureorum, sacerdotes quidem ipsorum fugient, et liberabuntur : ipsi vero sicut trabes in medio comburentur.
|
||||
55| Regi autem et bello non resistent. Quomodo ergo æstimandum est aut recipiendum quia dii sunt ?
|
||||
56| Non a furibus, neque a latronibus se liberabunt dii lignei, et lapidei, et inaurati, et inargentati : quibus hi qui fortiores sunt,
|
||||
57| aurum et argentum, et vestimentum quo operti sunt, auferent illis, et abibunt, nec sibi auxilium ferent.
|
||||
58| Itaque melius est esse regem ostentantem virtutem suam, aut vas in domo utile, in quo gloriabitur qui possidet illud, vel ostium in domo, quod custodit quæ in ipsa sunt, quam falsi dii.
|
||||
59| Sol quidem et luna ac sidera, cum sint splendida et emissa ad utilitates, obaudiunt :
|
||||
60| similiter et fulgur cum apparuerit, perspicuum est : idipsum autem et spiritus in omni regione spirat :
|
||||
61| et nubes, quibus cum imperatum fuerit a Deo perambulare universum orbem, perficiunt quod imperatum est eis :
|
||||
62| ignis etiam missus desuper, ut consumat montes et silvas, facit quod præceptum est ei : hæc autem neque speciebus, neque virtutibus, uni eorum similia sunt.
|
||||
63| Unde neque existimandum est, neque dicendum illos esse deos, quando non possunt neque judicium judicare, neque quidquam facere hominibus.
|
||||
64| Scientes itaque quia non sunt dii, ne ergo timueritis eos.
|
||||
65| Neque enim regibus maledicent, neque benedicent.
|
||||
66| Signa etiam in cælo gentibus non ostendunt : neque ut sol lucebunt, neque illuminabunt ut luna.
|
||||
67| Bestiæ meliores sunt illis, quæ possunt fugere sub tectum ac prodesse sibi.
|
||||
68| Nullo itaque modo nobis est manifestum quia sunt dii : propter quod ne timeatis eos.
|
||||
69| Nam sicut in cucumerario formido nihil custodit, ita sunt dii illorum lignei, et argentei, et inaurati.
|
||||
70| Eodem modo et in horto spina alba, supra quam omnis avis sedet, similiter et mortuo projecto in tenebris, similes sunt dii illorum lignei, et inaurati, et inargentati.
|
||||
71| A purpura quoque et murice, quæ supra illos tineant, scietis itaque quia non sunt dii : ipsi etiam postremo comeduntur, et erunt opprobrium in regione.
|
||||
72| Melior est homo justus qui non habet simulacra, nam erit longe ab opprobriis.
|
||||
@@ -0,0 +1,177 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Anno secundo, regnante Artaxerxe maximo, prima die mensis Nisan, vidit somnium Mardochæus filius Jairi, filii Semei, filii Cis, de tribu Benjamin: homo Judæus, qui habitabat in urbe Susis, vir magnus, et inter primos aulæ regiæ. Erat autem de eo numero captivorum, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis de Jerusalem cum Jechonia rege Juda. Et hoc ejus somnium fuit : apparuerunt voces, et tumultus, et tonitrua, et terræmotus, et conturbatio super terram: et ecce duo dracones magni, paratique contra se in prælium. Ad quorum clamorem cunctæ concitatæ sunt nationes, ut pugnarent contra gentem justorum. Fuitque dies illa tenebrarum et discriminis, tribulationis et angustiæ, et ingens formido super terram. Conturbataque est gens justorum timentium mala sua, et præparata ad mortem. Clamaveruntque ad Deum : et illis vociferantibus, fons parvus creavit in fluvium maximum, et in aquas plurimas redundavit. Lux et sol ortus est, et humiles exaltati sunt, et devoraverunt inclytos. Quod cum vidisset Mardochæus, et surrexisset de strato, cogitabat quid Deus facere vellet : et fixum habebat in animo, scire cupiens quid significaret somnium. Morabatur autem eo tempore in aula regis cum Bagatha et Thara eunuchis regis, qui janitores erant palatii. Cumque intellexisset cogitationes eorum, et curas diligentius pervidisset, didicit quod conarentur in regem Artaxerxem manus mittere, et nuntiavit super eo regi. Qui de utroque, habita quæstione, confessos jussit duci ad mortem. Rex autem quod gestum erat, scripsit in commentariis : sed et Mardochæus rei memoriam litteris tradidit. Præcepitque ei rex, ut in aula palatii moraretur, datis ei pro delatione muneribus. Aman vero filius Amadathi Bugæus erat gloriosissimus coram rege, et voluit nocere Mardochæo et populo ejus pro duobus eunuchis regis qui fuerant interfecti. Et diripuerunt bona, vel substantias eorum. Epistolæ autem hoc exemplar fuit. In diebus Assueri, qui regnavit ab India usque Æthiopiam super centum viginti septem provincias,
|
||||
2| quando sedit in solio regni sui, Susan civitas regni ejus exordium fuit.
|
||||
3| Tertio igitur anno imperii sui fecit grande convivium cunctis principibus et pueris suis, fortissimis Persarum, et Medorum inclytis, et præfectis provinciarum coram se,
|
||||
4| ut ostenderet divitias gloriæ regni sui, ac magnitudinem atque jactantiam potentiæ suæ, multo tempore, centum videlicet et octoginta diebus.
|
||||
5| Cumque implerentur dies convivii, invitavit omnem populum, qui inventus est in Susan, a maximo usque ad minimum : et jussit septem diebus convivium præparari in vestibulo horti, et nemoris quod regio cultu et manu consitum erat.
|
||||
6| Et pendebant ex omni parte tentoria ærii coloris et carbasini ac hyacinthini, sustentata funibus byssinis atque purpureis, qui eburneis circulis inserti erant, et columnis marmoreis fulciebantur. Lectuli quoque aurei et argentei, super pavimentum smaragdino et pario stratum lapide, dispositi erant : quod mira varietate pictura decorabat.
|
||||
7| Bibebant autem qui invitati erant aureis poculis, et aliis atque aliis vasis cibi inferebantur. Vinum quoque, ut magnificentia regia dignum erat, abundans, et præcipuum ponebatur.
|
||||
8| Nec erat qui nolentes cogeret ad bibendum, sed sicut rex statuerat, præponens mensis singulos de principibus suis ut sumeret unusquisque quod vellet.
|
||||
9| Vasthi quoque regina fecit convivium feminarum in palatio, ubi rex Assuerus manere consueverat.
|
||||
10| Itaque die septimo, cum rex esset hilarior, et post nimiam potationem incaluisset mero, præcepit Maumam, et Bazatha, et Harbona, et Bagatha, et Abgatha, et Zethar, et Charchas, septem eunuchis qui in conspectu ejus ministrabant,
|
||||
11| ut introducerent reginam Vasthi coram rege, posito super caput ejus diademate, ut ostenderet cunctis populis et principibus pulchritudinem illius : erat enim pulchra valde.
|
||||
12| Quæ renuit, et ad regis imperium quod per eunuchos mandaverat, venire contempsit. Unde iratus rex, et nimio furore succensus,
|
||||
13| interrogavit sapientes, qui ex more regio semper ei aderant, et illorum faciebat cuncta consilio, scientium leges, ac jura majorum
|
||||
14| (erant autem primi et proximi, Charsena, et Sethar, et Admatha, et Tharsis, et Mares, et Marsana, et Mamuchan, septem duces Persarum, atque Medorum, qui videbant faciem regis, et primi post eum residere soliti erant) :
|
||||
15| cui sententiæ Vasthi regina subjaceret, quæ Assueri regis imperium, quod per eunuchos mandaverat, facere noluisset.
|
||||
16| Responditque Mamuchan, audiente rege atque principibus : Non solum regem læsit regina Vasthi, sed et omnes populos et principes qui sunt in cunctis provinciis regis Assueri.
|
||||
17| Egredietur enim sermo reginæ ad omnes mulieres, ut contemnant viros suos, et dicant : Rex Assuerus jussit ut regina Vasthi intraret ad eum, et illa noluit.
|
||||
18| Atque hoc exemplo omnes principum conjuges Persarum atque Medorum parvipendent imperia maritorum : unde regis justa est indignatio.
|
||||
19| Si tibi placet, egrediatur edictum a facie tua, et scribatur juxta legem Persarum atque Medorum, quam præteriri illicitum est, ut nequaquam ultra Vasthi ingrediatur ad regem, sed regnum illius altera, quæ melior est illa, accipiat.
|
||||
20| Et hoc in omne (quod latissimum est) provinciarum tuarum divulgetur imperium, et cunctæ uxores, tam majorum quam minorum, deferant maritis suis honorem.
|
||||
21| Placuit consilium ejus regi et principibus : fecitque rex juxta consilium Mamuchan,
|
||||
22| et misit epistolas ad universas provincias regni sui, ut quæque gens audire et legere poterat, diversis linguis et litteris, esse viros principes ac majores in domibus suis : et hoc per cunctos populos divulgari.
|
||||
#2
|
||||
1| His ita gestis, postquam regis Assueri indignatio deferbuerat, recordatus est Vasthi, et quæ fecisset, vel quæ passa esset :
|
||||
2| dixeruntque pueri regis ac ministri ejus : Quærantur regi puellæ virgines ac speciosæ,
|
||||
3| et mittantur qui considerent per universas provincias puellas speciosas et virgines : et adducant eas ad civitatem Susan, et tradant eas in domum feminarum sub manu Egei eunuchi, qui est præpositus et custos mulierum regiarum : et accipiant mundum muliebrem, et cetera ad usus necessaria.
|
||||
4| Et quæcumque inter omnes oculis regis placuerit, ipsa regnet pro Vasthi. Placuit sermo regi : et ita, ut suggesserant, jussit fieri.
|
||||
5| Erat vir Judæus in Susan civitate, vocabulo Mardochæus filius Jair, filii Semei, filii Cis, de stirpe Jemini,
|
||||
6| qui translatus fuerat de Jerusalem eo tempore quo Jechoniam regem Juda Nabuchodonosor rex Babylonis transtulerat,
|
||||
7| qui fuit nutritius filiæ fratris sui Edissæ, quæ altero nomine vocabatur Esther, et utrumque parentem amiserat : pulchra nimis, et decora facie. Mortuisque patre ejus ac matre, Mardochæus sibi eam adoptavit in filiam.
|
||||
8| Cumque percrebruisset regis imperium, et juxta mandatum illius multæ pulchræ virgines adducerentur Susan, et Egeo traderentur eunucho, Esther quoque inter ceteras puellas ei tradita est, ut servaretur in numero feminarum.
|
||||
9| Quæ placuit ei, et invenit gratiam in conspectu illius. Et præcepit eunucho, ut acceleraret mundum muliebrem, et traderet ei partes suas, et septem puellas speciosissimas de domo regis, et tam ipsam quam pedissequas ejus ornaret atque excoleret.
|
||||
10| Quæ noluit indicare ei populum et patriam suam : Mardochæus enim præceperat ei, ut de hac re omnino reticeret :
|
||||
11| qui deambulabat quotidie ante vestibulum domus, in qua electæ virgines servabantur, curam agens salutis Esther, et scire volens quid ei accideret.
|
||||
12| Cum autem venisset tempus singularum per ordinem puellarum ut intrarent ad regem, expletis omnibus quæ ad cultum muliebrem pertinebant, mensis duodecimus vertebatur : ita dumtaxat, ut sex mensibus oleo ungerentur myrrhino, et aliis sex quibusdam pigmentis et aromatibus uterentur.
|
||||
13| Ingredientesque ad regem, quidquid postulassent ad ornatum pertinens, accipiebant : et ut eis placuerat, compositæ de triclinio feminarum ad regis cubiculum transibant.
|
||||
14| Et quæ intraverat vespere, egrediebatur mane, atque inde in secundas ædes deducebatur, quæ sub manu Susagazi eunuchi erant, qui concubinis regis præsidebat : nec habebat potestatem ad regem ultra redeundi, nisi voluisset rex, et eam venire jussisset ex nomine.
|
||||
15| Evoluto autem tempore per ordinem, instabat dies quo Esther filia Abihail fratris Mardochæi, quam sibi adoptaverat in filiam, deberet intrare ad regem. Quæ non quæsivit muliebrem cultum, sed quæcumque voluit Egeus eunuchus custos virginum, hæc ei ad ornatum dedit. Erat enim formosa valde, et incredibili pulchritudine : omnium oculis gratiosa et amabilis videbatur.
|
||||
16| Ducta est itaque ad cubiculum regis Assueri mense decimo, qui vocatur Tebeth, septimo anno regni ejus.
|
||||
17| Et adamavit eam rex plus quam omnes mulieres, habuitque gratiam et misericordiam coram eo super omnes mulieres : et posuit diadema regni in capite ejus, fecitque eam regnare in loco Vasthi.
|
||||
18| Et jussit convivium præparari permagnificum cunctis principibus et servis suis pro conjunctione et nuptiis Esther. Et dedit requiem universis provinciis, ac dona largitus est juxta magnificentiam principalem.
|
||||
19| Cumque secundo quærerentur virgines et congregarentur, Mardochæus manebat ad januam regis :
|
||||
20| necdum prodiderat Esther patriam et populum suum, juxta mandatum ejus. Quidquid enim ille præcipiebat, observabat Esther : et ita cuncta faciebat ut eo tempore solita erat, quo eam parvulam nutriebat.
|
||||
21| Eo igitur tempore, quo Mardochæus ad regis januam morabatur, irati sunt Bagathan et Thares duo eunuchi regis, qui janitores erant, et in primo palatii limine præsidebant : volueruntque insurgere in regem, et occidere eum.
|
||||
22| Quod Mardochæum non latuit, statimque nuntiavit reginæ Esther : et illa regi ex nomine Mardochæi, qui ad se rem detulerat.
|
||||
23| Quæsitum est, et inventum : et appensus est uterque eorum in patibulo. Mandatumque est historiis, et annalibus traditum coram rege.
|
||||
#3
|
||||
1| Post hæc rex Assuerus exaltavit Aman filium Amadathi, qui erat de stirpe Agag : et posuit solium ejus super omnes principes quos habebat.
|
||||
2| Cunctique servi regis, qui in foribus palatii versabantur, flectebant genua, et adorabant Aman : sic enim præceperat eis imperator : solus Mardochæus non flectebat genu, neque adorabat eum.
|
||||
3| Cui dixerunt pueri regis, qui ad fores palatii præsidebant : Cur præter ceteros non observas mandatum regis ?
|
||||
4| Cumque hoc crebrius dicerent, et ille nollet audire, nuntiaverunt Aman, scire cupientes utrum perseveraret in sententia : dixerat enim eis se esse Judæum.
|
||||
5| Quod cum audisset Aman, et experimento probasset quod Mardochæus non flecteret sibi genu, nec se adoraret, iratus est valde,
|
||||
6| et pro nihilo duxit in unum Mardochæum mittere manus suas : audierat enim quod esset gentis Judææ ; magisque voluit omnem Judæorum, qui erant in regno Assueri, perdere nationem.
|
||||
7| Mense primo (cujus vocabulum est Nisan), anno duodecimo regni Assueri, missa est sors in urnam, quæ hebraice dicitur phur, coram Aman, quo die et quo mense gens Judæorum deberet interfici : et exivit mensis duodecimus, qui vocatur Adar.
|
||||
8| Dixitque Aman regi Assuero : Est populus per omnes provincias regni tui dispersus, et a se mutuo separatus, novis utens legibus et cæremoniis, insuper et regis scita contemnens : et optime nosti quod non expediat regno tuo ut insolescat per licentiam.
|
||||
9| Si tibi placet, decerne, ut pereat, et decem millia talentorum appendam arcariis gazæ tuæ.
|
||||
10| Tulit ergo rex annulum, quo utebatur, de manu sua, et dedit eum Aman filio Amadathi de progenie Agag, hosti Judæorum,
|
||||
11| dixitque ad eum : Argentum, quod tu polliceris, tuum sit ; de populo age quod tibi placet.
|
||||
12| Vocatique sunt scribæ regis mense primo Nisan, tertiadecima die ejusdem mensis : et scriptum est, ut jusserat Aman, ad omnes satrapas regis, et judices provinciarum, diversarumque gentium, ut quæque gens legere poterat et audire pro varietate linguarum ex nomine regis Assueri : et litteræ signatæ ipsius annulo
|
||||
13| missæ sunt per cursores regis ad universas provincias, ut occiderent atque delerent omnes Judæos, a puero usque ad senem, parvulos et mulieres, uno die, hoc est tertiodecimo mensis duodecimi, qui vocatur Adar ; et diriperent bona, vel substantias eorum. Rex maximus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum principibus et ducibus qui ejus imperio subjecti sunt, salutem. Cum plurimis gentibus imperarem, et universum orbem meæ ditioni subjugassem, volui nequaquam abuti potentiæ magnitudine, sed clementia et lenitate gubernare subjectos, ut absque ullo terrore vitam silentio transigentes, optata cunctis mortalibus pace fruerentur. Quærente autem me a consiliariis meis quomodo posset hoc impleri, unus qui sapientia et fide ceteros præcellebat, et erat post regem secundus, Aman nomine, indicavit mihi in toto orbe terrarum populum esse dispersum, qui novis uteretur legibus, et, contra omnium gentium consuetudinem faciens, regum jussa contemneret, et universarum concordiam nationum sua dissensione violaret. Quod cum didicissemus, videntes unam gentem rebellem adversus omne hominum genus perversis uti legibus, nostrisque jussionibus contraire, et turbare subjectarum nobis provinciarum pacem atque concordiam, jussimus ut quoscumque Aman, qui omnibus provinciis præpositus est et secundus a rege, et quem patris loco colimus, monstraverit, cum conjugibus ac liberis deleantur ab inimicis suis, nullusque eorum misereatur, quartadecima die duodecimi mensis Adar anni præsentis : ut nefarii homines uno die ad inferos descendentes, reddant imperio nostro pacem, quam turbaverant. Pergensque Mardochæus, fecit omnia quæ ei mandaverat Esther.
|
||||
14| Summa autem epistolarum hæc fuit, ut omnes provinciæ scirent, et pararent se ad prædictam diem.
|
||||
15| Festinabant cursores, qui missi erant, regis imperium explere. Statimque in Susan pependit edictum, rege et Aman celebrante convivium, et cunctis Judæis, qui in urbe erant, flentibus.
|
||||
#4
|
||||
1| Quæ cum audisset Mardochæus, scidit vestimenta sua, et indutus est sacco, spargens cinerem capiti : et in platea mediæ civitatis voce magna clamabat, ostendens amaritudinem animi sui,
|
||||
2| et hoc ejulatu usque ad fores palatii gradiens. Non enim erat licitum indutum sacco aulam regis intrare.
|
||||
3| In omnibus quoque provinciis, oppidis, ac locis, ad quæ crudele regis dogma pervenerat, planctus ingens erat apud Judæos, jejunium, ululatus, et fletus, sacco et cinere multis pro strato utentibus.
|
||||
4| Ingressæ autem sunt puellæ Esther et eunuchi, nuntiaveruntque ei. Quod audiens consternata est, et vestem misit, ut ablato sacco induerent eum : quam accipere noluit.
|
||||
5| Accitoque Athach eunucho, quem rex ministrum ei dederat, præcepit ei ut iret ad Mardochæum, et disceret ab eo cur hoc faceret.
|
||||
6| Egressusque Athach, ivit ad Mardochæum stantem in platea civitatis, ante ostium palatii :
|
||||
7| qui indicavit ei omnia quæ acciderant : quomodo Aman promisisset ut in thesauros regis pro Judæorum nece inferret argentum.
|
||||
8| Exemplar quoque edicti, quod pendebat in Susan, dedit ei, ut reginæ ostenderet, et moneret eam ut intraret ad regem et deprecaretur eum pro populo suo.
|
||||
9| Regressus Athach, nuntiavit Esther omnia quæ Mardochæus dixerat.
|
||||
10| Quæ respondit ei, et jussit ut diceret Mardochæo :
|
||||
11| Omnes servi regis, et cunctæ, quæ sub ditione ejus sunt, norunt provinciæ, quod sive vir, sive mulier non vocatus, interius atrium regis intraverit, absque ulla cunctatione statim interficiatur : nisi forte rex auream virgam ad eum tetenderit pro signo clementiæ, atque ita possit vivere. Ego igitur quomodo ad regem intrare potero, quæ triginta jam diebus non sum vocata ad eum ?
|
||||
12| Quod cum audisset Mardochæus,
|
||||
13| rursum mandavit Esther, dicens : Ne putes quod animam tuam tantum liberes, quia in domo regis es præ cunctis Judæis :
|
||||
14| si enim nunc silueris, per aliam occasionem liberabuntur Judæi : et tu, et domus patris tui, peribitis. Et quis novit utrum idcirco ad regnum veneris, ut in tali tempore parareris ?
|
||||
15| Rursumque Esther hæc Mardochæo verba mandavit :
|
||||
16| Vade, et congrega omnes Judæos quos in Susan repereris, et orate pro me. Non comedatis et non bibatis tribus diebus et tribus noctibus : et ego cum ancillis meis similiter jejunabo, et tunc ingrediar ad regem contra legem faciens, non vocata, tradensque me morti et periculo.
|
||||
17| Ivit itaque Mardochæus, et fecit omnia quæ ei Esther præceperat. Mardochæus autem deprecatus est Dominum, memor omnium operum ejus, et dixit : Domine, Domine rex omnipotens, in ditione enim tua cuncta sunt posita, et non est qui possit tuæ resistere voluntati, si decreveris salvare Israël. Tu fecisti cælum et terram, et quidquid cæli ambitu continetur. Dominus omnium es, nec est qui resistat majestati tuæ. Cuncta nosti, et scis quia non pro superbia et contumelia, et aliqua gloriæ cupiditate, fecerim hoc, ut non adorarem Aman superbissimum (libenter enim pro salute Israël etiam vestigia pedum ejus deosculari paratus essem), sed timui ne honorem Dei mei transferrem ad hominem, et ne quemquam adorarem, excepto Deo meo. Et nunc, Domine rex, Deus Abraham, miserere populi tui, quia volunt nos inimici nostri perdere, et hæreditatem tuam delere. Ne despicias partem tuam, quam redemisti tibi de Ægypto. Exaudi deprecationem meam, et propitius esto sorti et funiculo tuo, et converte luctum nostrum in gaudium, ut viventes laudemus nomen tuum, Domine : et ne claudas ora te canentium. Omnis quoque Israël pari mente et obsecratione clamavit ad Dominum, eo quod eis certa mors impenderet. Esther quoque regina confugit ad Dominum, pavens periculum quod imminebat. Cumque deposuisset vestes regias, fletibus et luctui apta indumenta suscepit, et pro unguentis variis, cinere et stercore implevit caput, et corpus suum humiliavit jejuniis : omniaque loca, in quibus antea lætari consueverat, crinium laceratione complevit. Et deprecabatur Dominum Deum Israël, dicens : Domine mi, qui rex noster es solus, adjuva me solitariam, et cujus præter te nullus est auxiliator alius. Periculum meum in manibus meis est. Audivi a patre meo quod tu, Domine, tulisses Israël de cunctis gentibus, et patres nostros ex omnibus retro majoribus suis, ut possideres hæreditatem sempiternam, fecistique eis sicut locutus es. Peccavimus in conspectu tuo, et idcirco tradidisti nos in manus inimicorum nostrorum : coluimus enim deos eorum. Justus es Domine : et nunc non eis sufficit, quod durissima nos opprimunt servitute, sed robur manuum suarum, idolorum potentiæ deputantes, volunt tua mutare promissa, et delere hæreditatem tuam, et claudere ora laudantium te, atque extinguere gloriam templi et altaris tui, ut aperiant ora gentium, et laudent idolorum fortitudinem, et prædicent carnalem regem in sempiternum. Ne tradas, Domine, sceptrum tuum his, qui non sunt, ne rideant ad ruinam nostram : sed converte consilium eorum super eos, et eum qui in nos cœpit sævire, disperde. Memento, Domine, et ostende te nobis in tempore tribulationis nostræ, et da mihi fiduciam, Domine rex deorum, et universæ potestatis : tribue sermonem compositum in ore meo in conspectu leonis, et transfer cor illius in odium hostis nostri, ut et ipse pereat, et ceteri qui ei consentiunt. Nos autem libera manu tua, et adjuva me, nullum aliud auxilium habentem nisi te, Domine, qui habes omnium scientiam, et nosti quia oderim gloriam iniquorum, et detester cubile incircumcisorum, et omnis alienigenæ. Tu scis necessitatem meam, quod abominer signum superbiæ et gloriæ meæ, quod est super caput meum in diebus ostentationis meæ, et detester illud quasi pannum menstruatæ, et non portem in diebus silentii mei, et quod non comederim in mensa Aman, nec mihi placuerit convivium regis, et non biberim vinum libaminum : et numquam lætata sit ancilla tua, ex quo huc translata sum usque in præsentem diem, nisi in te, Domine Deus Abraham. Deus fortis super omnes, exaudi vocem eorum qui nullam aliam spem habent, et libera nos de manu iniquorum, et erue me a timore meo.
|
||||
#5
|
||||
1| Die autem tertio deposuit vestimenta ornatus sui, et circumdata est gloria sua. Cumque regio fulgeret habitu, et invocasset omnium rectorem et salvatorem Deum, assumpsit duas famulas, et super unam quidem innitebatur, quasi præ deliciis et nimia teneritudine corpus suum ferre non sustinens : altera autem famularum sequebatur dominam, defluentia in humum indumenta sustentans. Ipsa autem roseo colore vultum perfusa, et gratis ac nitentibus oculis, tristem celabat animum, et nimio timore contractum. Ingressa igitur cuncta per ordinem ostia, stetit contra regem, ubi ille residebat super solium regni sui, indutus vestibus regiis, auroque fulgens, et pretiosis lapidibus : eratque terribilis aspectu. Cumque elevasset faciem, et ardentibus oculis furorem pectoris indicasset, regina corruit, et in pallorem colore mutato, lassum super ancillulam reclinavit caput. Convertitque Deus spiritum regis in mansuetudinem, et festinus ac metuens exilivit de solio, et sustentans eam ulnis suis donec rediret ad se, his verbis blandiebatur : Quid habes, Esther ? ego sum frater tuus : noli metuere. Non morieris : non enim pro te, sed pro omnibus hæc lex constituta est. Accede igitur, et tange sceptrum. Cumque illa reticeret, tulit auream virgam, et posuit super collum ejus, et osculatus est eam, et ait : Cur mihi non loqueris ? Quæ respondit : Vidi te, domine, quasi angelum Dei, et conturbatum est cor meum præ timore gloriæ tuæ. Valde enim mirabilis es, domine, et facies tua plena est gratiarum. Cumque loqueretur, rursus corruit, et pene exanimata est. Rex autem turbabatur, et omnes ministri ejus consolabantur eam. Die autem tertio induta est Esther regalibus vestimentis, et stetit in atrio domus regiæ, quod erat interius, contra basilicam regis : at ille sedebat super solium suum in consistorio palatii contra ostium domus.
|
||||
2| Cumque vidisset Esther reginam stantem, placuit oculis ejus, et extendit contra eam virgam auream, quam tenebat manu : quæ accedens, osculata est summitatem virgæ ejus.
|
||||
3| Dixitque ad eam rex : Quid vis, Esther regina ? quæ est petitio tua ? etiam si dimidiam partem regni petieris, dabitur tibi.
|
||||
4| At illa respondit : Si regi placet, obsecro ut venias ad me hodie, et Aman tecum, ad convivium quod paravi.
|
||||
5| Statimque rex : Vocate, inquit, cito Aman ut Esther obediat voluntati. Venerunt itaque rex et Aman ad convivium, quod eis regina paraverat.
|
||||
6| Dixitque ei rex, postquam vinum biberat abundanter : Quid petis ut detur tibi ? et pro qua re postulas ? etiam si dimidiam partem regni mei petieris, impetrabis.
|
||||
7| Cui respondit Esther : Petitio mea, et preces sunt istæ :
|
||||
8| si inveni in conspectu regis gratiam, et si regi placet ut det mihi quod postulo, et meam impleat petitionem : veniat rex et Aman ad convivium quod paravi eis, et cras aperiam regi voluntatem meam.
|
||||
9| Egressus est itaque illo die Aman lætus et alacer. Cumque vidisset Mardochæum sedentem ante fores palatii, et non solum non assurrexisse sibi, sed nec motum quidem de loco sessionis suæ, indignatus est valde :
|
||||
10| et dissimulata ira reversus in domum suam, convocavit ad se amicos suos, et Zares uxorem suam,
|
||||
11| et exposuit illis magnitudinem divitiarum suarum, filiorumque turbam, et quanta eum gloria super omnes principes et servos suos rex elevasset.
|
||||
12| Et post hæc ait : Regina quoque Esther nullum alium vocavit ad convivium cum rege præter me : apud quam etiam cras cum rege pransurus sum.
|
||||
13| Et cum hæc omnia habeam, nihil me habere puto, quamdiu videro Mardochæum Judæum sedentem ante fores regias.
|
||||
14| Responderuntque ei Zares uxor ejus, et ceteri amici : Jube parari excelsam trabem, habentem altitudinis quinquaginta cubitos, et dic mane regi ut appendatur super eam Mardochæus, et sic ibis cum rege lætus ad convivium. Placuit ei consilium, et jussit excelsam parari crucem.
|
||||
#6
|
||||
1| Noctem illam duxit rex insomnem, jussitque sibi afferri historias et annales priorum temporum. Quæ cum illo præsente legerentur,
|
||||
2| ventum est ad illum locum ubi scriptum erat quomodo nuntiasset Mardochæus insidias Bagathan et Thares eunuchorum, regem Assuerum jugulare cupientium.
|
||||
3| Quod cum audisset rex, ait : Quid pro hac fide honoris ac præmii Mardochæus consecutus est ? Dixerunt ei servi illius ac ministri : Nihil omnino mercedis accepit.
|
||||
4| Statimque rex : Quis est, inquit, in atrio ? Aman quippe interius atrium domus regiæ intraverat, ut suggereret regi, et juberet Mardochæum affigi patibulo, quod ei fuerat præparatum.
|
||||
5| Responderunt pueri : Aman stat in atrio. Dixitque rex : Ingrediatur.
|
||||
6| Cumque esset ingressus, ait illi : Quid debet fieri viro, quem rex honorare desiderat ? Cogitans autem in corde suo Aman, et reputans quod nullum alium rex, nisi se, vellet honorare,
|
||||
7| respondit : Homo, quem rex honorare cupit,
|
||||
8| debet indui vestibus regiis, et imponi super equum, qui de sella regis est, et accipere regium diadema super caput suum :
|
||||
9| et primus de regiis principibus ac tyrannis teneat equum ejus, et per plateam civitatis incedens clamet, et dicat : Sic honorabitur, quemcumque voluerit rex honorare.
|
||||
10| Dixitque ei rex : Festina, et sumpta stola et equo, fac, ut locutus es, Mardochæo Judæo, qui sedet ante fores palatii. Cave ne quidquam de his, quæ locutus es, prætermittas.
|
||||
11| Tulit itaque Aman stolam et equum, indutumque Mardochæum in platea civitatis, et impositum equo præcedebat, atque clamabat : Hoc honore condignus est, quemcumque rex voluerit honorare.
|
||||
12| Reversusque est Mardochæus ad januam palatii : et Aman festinavit ire in domum suam, lugens et operto capite :
|
||||
13| narravitque Zares uxori suæ, et amicis, omnia quæ evenissent sibi. Cui responderunt sapientes quos habebat in consilio, et uxor ejus : Si de semine Judæorum est Mardochæus, ante quem cadere cœpisti, non poteris ei resistere, sed cades in conspectu ejus.
|
||||
14| Adhuc illis loquentibus, venerunt eunuchi regis, et cito eum ad convivium, quod regina paraverat, pergere compulerunt.
|
||||
#7
|
||||
1| Intravit itaque rex et Aman, ut biberent cum regina.
|
||||
2| Dixitque ei rex etiam secunda die, postquam vino incaluerat : Quæ est petitio tua, Esther, ut detur tibi ? et quid vis fieri ? etiam si dimidiam partem regni mei petieris, impetrabis.
|
||||
3| Ad quem illa respondit : Si inveni gratiam in oculis tuis o rex, et si tibi placet, dona mihi animam meam pro qua rogo, et populum meum pro quo obsecro.
|
||||
4| Traditi enim sumus ego et populus meus, ut conteramur, jugulemur, et pereamus. Atque utinam in servos et famulas venderemur : esset tolerabile malum, et gemens tacerem : nunc autem hostis noster est, cujus crudelitas redundat in regem.
|
||||
5| Respondensque rex Assuerus, ait : Quis est iste, et cujus potentiæ, ut hæc audeat facere ?
|
||||
6| Dixitque Esther : Hostis et inimicus noster pessimus iste est Aman. Quod ille audiens, illico obstupuit, vultum regis ac reginæ ferre non sustinens.
|
||||
7| Rex autem iratus surrexit, et de loco convivii intravit in hortum arboribus consitum. Aman quoque surrexit ut rogaret Esther reginam pro anima sua : intellexit enim a rege sibi paratum malum.
|
||||
8| Qui cum reversus esset de horto nemoribus consito, et intrasset convivii locum, reperit Aman super lectulum corruisse in quo jacebat Esther, et ait : Etiam reginam vult opprimere, me præsente, in domo mea. Necdum verbum de ore regis exierat, et statim operuerunt faciem ejus.
|
||||
9| Dixitque Harbona, unus de eunuchis, qui stabant in ministerio regis : En lignum quod paraverat Mardochæo, qui locutus est pro rege, stat in domo Aman, habens altitudinis quinquaginta cubitos. Cui dixit rex : Appendite eum in eo.
|
||||
10| Suspensus est itaque Aman in patibulo quod paraverat Mardochæo : et regis ira quievit.
|
||||
#8
|
||||
1| Die illo dedit rex Assuerus Esther reginæ domum Aman adversarii Judæorum, et Mardochæus ingressus est ante faciem regis. Confessa est enim ei Esther quod esset patruus suus.
|
||||
2| Tulitque rex annulum, quem ab Aman recipi jusserat, et tradidit Mardochæo. Esther autem constituit Mardochæum super domum suam.
|
||||
3| Nec his contenta, procidit ad pedes regis, flevitque, et locuta ad eum oravit ut malitiam Aman Agagitæ, et machinationes ejus pessimas quas excogitaverat contra Judæos, juberet irritas fieri.
|
||||
4| At ille ex more sceptrum aureum protendit manu, quo signum clementiæ monstrabatur : illaque consurgens stetit ante eum,
|
||||
5| et ait : Si placet regi, et si inveni gratiam in oculis ejus, et deprecatio mea non ei videtur esse contraria, obsecro ut novis epistolis, veteres Aman litteræ, insidiatoris et hostis Judæorum, quibus eos in cunctis regis provinciis perire præceperat, corrigantur.
|
||||
6| Quomodo enim potero sustinere necem et interfectionem populi mei ?
|
||||
7| Responditque rex Assuerus Esther reginæ, et Mardochæo Judæo : Domum Aman concessi Esther, et ipsum jussi affigi cruci, quia ausus est manum mittere in Judæos.
|
||||
8| Scribite ergo Judæis, sicut vobis placet, regis nomine, signantes litteras annulo meo. Hæc enim consuetudo erat, ut epistolis, quæ ex regis nomine mittebantur et illius annulo signatæ erant, nemo auderet contradicere.
|
||||
9| Accitisque scribis et librariis regis (erat autem tempus tertii mensis, qui appellatur Siban) vigesima et tertia die illius scriptæ sunt epistolæ, ut Mardochæus voluerat, ad Judæos, et ad principes, procuratoresque et judices, qui centum viginti septem provinciis ab India usque ad Æthiopiam præsidebant : provinciæ atque provinciæ, populo et populo juxta linguas et litteras suas, et Judæis, prout legere poterant et audire.
|
||||
10| Ipsæque epistolæ, quæ regis nomine mittebantur, annulo ipsius obsignatæ sunt, et missæ per veredarios : qui per omnes provincias discurrentes, veteres litteras novis nuntiis prævenirent.
|
||||
11| Quibus imperavit rex, ut convenirent Judæos per singulas civitates, et in unum præciperent congregari ut starent pro animabus suis, et omnes inimicos suos cum conjugibus ac liberis et universis domibus, interficerent atque delerent, et spolia eorum diriperent.
|
||||
12| Et constituta est per omnes provincias una ultionis dies, id est tertiadecima mensis duodecimi Adar.
|
||||
13| Rex magnus Artaxerxes ab India usque Æthiopiam, centum viginti septem provinciarum ducibus ac principibus qui nostræ jussioni obediunt, salutem dicit. Multi bonitate principum et honore, qui in eos collatus est, abusi sunt in superbiam : et non solum subjectos regibus nituntur opprimere, sed datam sibi gloriam non ferentes, in ipsos qui dederunt, moliuntur insidias. Nec contenti sunt gratias non agere beneficiis, et humanitatis in se jura violare, sed Dei quoque cuncta cernentis arbitrantur se posse fugere sententiam. Et in tantum vesaniæ proruperunt, ut eos qui credita sibi officia diligenter observant, et ita cuncta agunt ut omnium laude digni sint, mendaciorum cuniculis conentur subvertere, dum aures principum simplices, et ex sua natura alios æstimantes, callida fraude decipiunt. Quæ res et ex veteribus probatur historiis, et ex his quæ geruntur quotidie, quomodo malis quorumdam suggestionibus regum studia depraventur. Unde providendum est paci omnium provinciarum. Nec putare debetis, si diversa jubeamus, ex animi nostri venire levitate, sed pro qualitate et necessitate temporum, ut reipublicæ poscit utilitas, ferre sententiam. Summaque epistolæ hæc fuit, ut in omnibus terris ac populis qui regis Assueri subjacebant imperio, notum fieret paratos esse Judæos ad capiendam vindictam de hostibus suis.
|
||||
14| Egressique sunt veredarii celeres nuntia perferentes, et edictum regis pependit in Susan.
|
||||
15| Mardochæus autem de palatio et de conspectu regis egrediens, fulgebat vestibus regiis, hyacinthinis videlicet et æriis, coronam auream portans in capite, et amictus serico pallio atque purpureo. Omnisque civitas exultavit atque lætata est.
|
||||
16| Judæis autem nova lux oriri visa est, gaudium, honor, et tripudium.
|
||||
17| Apud omnes populos, urbes, atque provincias, quocumque regis jussa veniebant, mira exultatio, epulæ atque convivia, et festus dies : in tantum ut plures alterius gentis et sectæ eorum religioni et cæremoniis jungerentur. Grandis enim cunctos judaici nominis terror invaserat.
|
||||
#9
|
||||
1| Igitur duodecimi mensis, quem Adar vocari ante jam diximus, tertiadecima die, quando cunctis Judæis interfectio parabatur, et hostes eorum inhiabant sanguini, versa vice Judæi superiores esse cœperunt, et se de adversariis vindicare.
|
||||
2| Congregatique sunt per singulas civitates, oppida, et loca, ut extenderent manum contra inimicos, et persecutores suos. Nullusque ausus est resistere, eo quod omnes populos magnitudinis eorum formido penetrarat.
|
||||
3| Nam et provinciarum judices, et duces, et procuratores, omnisque dignitas quæ singulis locis ac operibus præerat, extollebant Judæos timore Mardochæi,
|
||||
4| quem principem esse palatii, et plurimum posse cognoverant : fama quoque nominis ejus crescebat quotidie, et per cunctorum ora volitabat.
|
||||
5| Itaque percusserunt Judæi inimicos suos plaga magna, et occiderunt eos, reddentes eis quod sibi paraverant facere :
|
||||
6| in tantum ut etiam in Susan quingentos viros interficerent, extra decem filios Aman Agagitæ hostis Judæorum : quorum ista sunt nomina :
|
||||
7| Pharsandatha, et Delphon, et Esphatha,
|
||||
8| et Phoratha, et Adalia, et Aridatha,
|
||||
9| et Phermesta, et Arisai, et Aridai, et Jezatha.
|
||||
10| Quos cum occidissent, prædas de substantiis eorum tangere noluerunt.
|
||||
11| Statimque numerus eorum, qui occisi erant in Susan, ad regem relatus est.
|
||||
12| Qui dixit reginæ : In urbe Susan interfecerunt Judæi quingentos viros, et alios decem filios Aman : quantam putas eos exercere cædem in universis provinciis ? quid ultra postulas, et quid vis ut fieri jubeam ?
|
||||
13| Cui illa respondit : Si regi placet, detur potestas Judæis, ut sicut fecerunt hodie in Susan, sic et cras faciant, et decem filii Aman in patibulis suspendantur.
|
||||
14| Præcepitque rex ut ita fieret. Statimque in Susan pependit edictum, et decem filii Aman suspensi sunt.
|
||||
15| Congregatis Judæis quartadecima die mensis Adar, interfecti sunt in Susan trecenti viri : nec eorum ab illis direpta substantia est.
|
||||
16| Sed et per omnes provincias quæ ditioni regis subjacebant, pro animabus suis steterunt Judæi, interfectis hostibus ac persecutoribus suis : in tantum ut septuaginta quinque millia occisorum implerentur, et nullus de substantiis eorum quidquam contingeret.
|
||||
17| Dies autem tertiusdecimus mensis Adar primus apud omnes interfectionis fuit, et quartadecima die cædere desierunt. Quem constituerunt esse solemnem, ut in eo omni tempore deinceps vacarent epulis, gaudio, atque conviviis.
|
||||
18| At hi, qui in urbe Susan cædem exercuerant, tertiodecimo et quartodecimo die ejusdem mensis in cæde versati sunt : quintodecimo autem die percutere desierunt. Et idcirco eumdem diem constituerunt solemnem epularum atque lætitiæ.
|
||||
19| Hi vero Judæi, qui in oppidis non muratis ac villis morabantur, quartumdecimum diem mensis Adar conviviorum et gaudii decreverunt, ita ut exultent in eo, et mittant sibi mutuo partes epularum et ciborum.
|
||||
20| Scripsit itaque Mardochæus omnia hæc, et litteris comprehensa misit ad Judæos qui in omnibus regis provinciis morabantur, tam in vicino positis, quam procul,
|
||||
21| ut quartamdecimam et quintamdecimam diem mensis Adar pro festis susciperent, et revertente semper anno solemni celebrarent honore :
|
||||
22| quia in ipsis diebus se ulti sunt Judæi de inimicis suis, et luctus atque tristitia in hilaritatem gaudiumque conversa sunt, essentque dies isti epularum atque lætitiæ, et mitterent sibi invicem ciborum partes, et pauperibus munuscula largirentur.
|
||||
23| Susceperuntque Judæi in solemnem ritum cuncta quæ eo tempore facere cœperant, et quæ Mardochæus litteris facienda mandaverat.
|
||||
24| Aman enim, filius Amadathi stirpis Agag, hostis et adversarius Judæorum, cogitavit contra eos malum, ut occideret illos atque deleret : et misit phur, quod nostra lingua vertitur in sortem.
|
||||
25| Et postea ingressa est Esther ad regem, obsecrans ut conatus ejus litteris regis irriti fierent, et malum quod contra Judæos cogitaverat, reverteretur in caput ejus. Denique et ipsum et filios ejus affixerunt cruci,
|
||||
26| atque ex illo tempore dies isti appellati sunt phurim, id est sortium : eo quod phur, id est sors, in urnam missa fuerit. Et cuncta quæ gesta sunt, epistolæ, id est, libri hujus volumine, continentur :
|
||||
27| quæque sustinuerunt, et quæ deinceps immutata sunt, susceperunt Judæi super se et semen suum, et super cunctos qui religioni eorum voluerunt copulari, ut nulli liceat duos hos dies absque solemnitate transigere, quos scriptura testatur, et certa expetunt tempora, annis sibi jugiter succedentibus.
|
||||
28| Isti sunt dies, quos nulla umquam delebit oblivio, et per singulas generationes cunctæ in toto orbe provinciæ celebrabunt : nec est ulla civitas, in qua dies phurim, id est sortium, non observentur a Judæis, et ab eorum progenie, quæ his cæremoniis obligata est.
|
||||
29| Scripseruntque Esther regina filia Abihail, et Mardochæus Judæus, etiam secundam epistolam, ut omni studio dies ista solemnis sanciretur in posterum :
|
||||
30| et miserunt ad omnes Judæos qui in centum viginti septem provinciis regis Assueri versabantur, ut haberent pacem, et susciperent veritatem,
|
||||
31| observantes dies sortium, et suo tempore cum gaudio celebrarent : sicut constituerant Mardochæus et Esther, et illi observanda susceperunt a se, et a semine suo, jejunia, et clamores, et sortium dies,
|
||||
32| et omnia quæ libri hujus, qui vocatur Esther, historia continentur.
|
||||
#10
|
||||
1| Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias :
|
||||
2| cujus fortitudo et imperium, et dignitas atque sublimitas, qua exaltavit Mardochæum, scripta sunt in libris Medorum, atque Persarum :
|
||||
3| et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent. Dixitque Mardochæus : A Deo facta sunt ista. Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis : nec eorum quidquam irritum fuit. Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit : Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam. Duo autem dracones : ego sum, et Aman. Gentes, quæ convenerant : hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum. Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum : liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes : et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium. Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus : et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ. Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël. *(Correctibus necessitas!)*
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,155 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus, Apostolus non ab hominibus, neque per hominem, sed per Jesum Christum, et Deum Patrem, qui suscitavit eum a mortuis :
|
||||
2| et qui mecum sunt omnes fratres, ecclesiis Galatiæ.
|
||||
3| Gratia vobis, et pax a Deo Patre, et Domino nostro Jesu Christo,
|
||||
4| qui dedit semetipsum pro peccatis nostris, ut eriperet nos de præsenti sæculo nequam, secundum voluntatem Dei et Patris nostri,
|
||||
5| cui est gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
6| Miror quod sic tam cito transferimini ab eo qui vos vocavit in gratiam Christi in aliud Evangelium :
|
||||
7| quod non est aliud, nisi sunt aliqui qui vos conturbant, et volunt convertere Evangelium Christi.
|
||||
8| Sed licet nos aut angelus de cælo evangelizet vobis præterquam quod evangelizavimus vobis, anathema sit.
|
||||
9| Sicut prædiximus, et nunc iterum dico : si quis vobis evangelizaverit præter id quod accepistis, anathema sit.
|
||||
10| Modo enim hominibus suadeo, an Deo ? an quæro hominibus placere ? si adhuc hominibus placerem, Christi servus non essem.
|
||||
11| Notum enim vobis facio, fratres, Evangelium, quod evangelizatum est a me, quia non est secundum hominem :
|
||||
12| neque enim ego ab homine accepi illud, neque didici, sed per revelationem Jesu Christi.
|
||||
13| Audistis enim conversationem meam aliquando in Judaismo : quoniam supra modum persequebar Ecclesiam Dei, et expugnabam illam,
|
||||
14| et proficiebam in Judaismo supra multos coætaneos meos in genere meo, abundantius æmulator existens paternarum mearum traditionum.
|
||||
15| Cum autem placuit ei, qui me segregavit ex utero matris meæ, et vocavit per gratiam suam,
|
||||
16| ut revelaret Filium suum in me, ut evangelizarem illum in gentibus : continuo non acquievi carni et sanguini,
|
||||
17| neque veni Jerosolymam ad antecessores meos Apostolos : sed abii in Arabiam, et iterum reversus sum Damascum :
|
||||
18| deinde post annos tres veni Jerosolymam videre Petrum, et mansi apud eum diebus quindecim :
|
||||
19| alium autem Apostolorum vidi neminem, nisi Jacobum fratrem Domini.
|
||||
20| Quæ autem scribo vobis, ecce coram Deo, quia non mentior.
|
||||
21| Deinde veni in partes Syriæ, et Ciliciæ.
|
||||
22| Eram autem ignotus facie ecclesiis Judææ, quæ erant in Christo :
|
||||
23| tantum autem auditum habebant quoniam qui persequebatur nos aliquando, nunc evangelizat fidem, quam aliquando expugnabat :
|
||||
24| et in me clarificabant Deum.
|
||||
#2
|
||||
1| Deinde post annos quatuordecim, iterum ascendi Jerosolymam cum Barnaba, assumpto et Tito.
|
||||
2| Ascendi autem secundum revelationem : et contuli cum illis Evangelium, quod prædico in gentibus, seorsum autem iis qui videbantur aliquid esse : ne forte in vacuum currerem, aut cucurrissem.
|
||||
3| Sed neque Titus, qui mecum erat, cum esset gentilis, compulsus est circumcidi :
|
||||
4| sed propter subintroductos falsos fratres, qui subintroierunt explorare libertatem nostram, quam habemus in Christo Jesu, ut nos in servitutem redigerent.
|
||||
5| Quibus neque ad horam cessimus subjectione, ut veritas Evangelii permaneat apud vos :
|
||||
6| ab iis autem, qui videbantur esse aliquid (quales aliquando fuerint, nihil mea interest : Deus personam hominis non accipit) : mihi enim qui videbantur esse aliquid, nihil contulerunt.
|
||||
7| Sed e contra cum vidissent quod creditum est mihi Evangelium præputii, sicut et Petro circumcisionis
|
||||
8| (qui enim operatus est Petro in apostolatum circumcisionis, operatus est et mihi inter gentes) :
|
||||
9| et cum cognovissent gratiam, quæ data est mihi, Jacobus, et Cephas, et Joannes, qui videbantur columnæ esse, dextras dederunt mihi, et Barnabæ societatis : ut nos in gentes, ipsi autem in circumcisionem :
|
||||
10| tantum ut pauperum memores essemus, quod etiam sollicitus fui hoc ipsum facere.
|
||||
11| Cum autem venisset Cephas Antiochiam, in faciem ei restiti, quia reprehensibilis erat.
|
||||
12| Prius enim quam venirent quidam a Jacobo, cum gentibus edebat : cum autem venissent, subtrahebat, et segregabat se, timens eos qui ex circumcisione erant.
|
||||
13| Et simulationi ejus consenserunt ceteri Judæi, ita ut et Barnabas duceretur ab eis in illam simulationem.
|
||||
14| Sed cum vidissem quod non recte ambularent ad veritatem Evangelii, dixi Cephæ coram omnibus : Si tu, cum Judæus sis, gentiliter vivis, et non judaice : quomodo gentes cogis judaizare ?
|
||||
15| Nos natura Judæi, et non ex gentibus peccatores.
|
||||
16| Scientes autem quod non justificatur homo ex operibus legis, nisi per fidem Jesu Christi : et nos in Christo Jesu credimus, ut justificemur ex fide Christi, et non ex operibus legis : propter quod ex operibus legis non justificabitur omnis caro.
|
||||
17| Quod si quærentes justificari in Christo, inventi sumus et ipsi peccatores, numquid Christus peccati minister est ? Absit.
|
||||
18| Si enim quæ destruxi, iterum hæc ædifico : prævaricatorem me constituo.
|
||||
19| Ego enim per legem, legi mortuus sum, ut Deo vivam : Christo confixus sum cruci.
|
||||
20| Vivo autem, jam non ego : vivit vero in me Christus. Quod autem nunc vivo in carne : in fide vivo Filii Dei, qui dilexit me, et tradidit semetipsum pro me.
|
||||
21| Non abjicio gratiam Dei. Si enim per legem justitia, ergo gratis Christus mortuus est.
|
||||
#3
|
||||
1| O insensati Galatæ, quis vos fascinavit non obedire veritati, ante quorum oculos Jesus Christus præscriptus est, in vobis crucifixus ?
|
||||
2| Hoc solum a vobis volo discere : ex operibus legis Spiritum accepistis, an ex auditu fidei ?
|
||||
3| sic stulti estis, ut cum Spiritu cœperitis, nunc carne consummemini ?
|
||||
4| tanta passi estis sine causa ? si tamen sine causa.
|
||||
5| Qui ergo tribuit vobis Spiritum, et operatur virtutes in vobis : ex operibus legis, an ex auditu fidei ?
|
||||
6| Sicut scriptum est : Abraham credidit Deo, et reputatum est illi ad justitiam :
|
||||
7| cognoscite ergo quia qui ex fide sunt, ii sunt filii Abrahæ.
|
||||
8| Providens autem Scriptura quia ex fide justificat gentes Deus, prænuntiavit Abrahæ : Quia benedicentur in te omnes gentes.
|
||||
9| Igitur qui ex fide sunt, benedicentur cum fideli Abraham.
|
||||
10| Quicumque enim ex operibus legis sunt, sub maledicto sunt. Scriptum est enim : Maledictus omnis qui non permanserit in omnibus quæ scripta sunt in libro legis ut faciat ea.
|
||||
11| Quoniam autem in lege nemo justificatur apud Deum, manifestum est : quia justus ex fide vivit.
|
||||
12| Lex autem non est ex fide, sed : Qui fecerit ea, vivet in illis.
|
||||
13| Christus nos redemit de maledicto legis, factus pro nobis maledictum : quia scriptum est : Maledictus omnis qui pendet in ligno :
|
||||
14| ut in gentibus benedictio Abrahæ fieret in Christo Jesu, ut pollicitationem Spiritus accipiamus per fidem.
|
||||
15| Fratres (secundum hominem dico) tamen hominis confirmatum testamentum nemo spernit, aut superordinat.
|
||||
16| Abrahæ dictæ sunt promissiones, et semini ejus. Non dicit : Et seminibus, quasi in multis : sed quasi in uno : Et semini tuo, qui est Christus.
|
||||
17| Hoc autem dico, testamentum confirmatum a Deo : quæ post quadringentos et triginta annos facta est lex, non irritum facit ad evacuandam promissionem.
|
||||
18| Nam si ex lege hæreditas, jam non ex promissione. Abrahæ autem per repromissionem donavit Deus.
|
||||
19| Quid igitur lex ? Propter transgressiones posita est donec veniret semen, cui promiserat, ordinata per angelos in manu mediatoris.
|
||||
20| Mediator autem unius non est : Deus autem unus est.
|
||||
21| Lex ergo adversus promissa Dei ? Absit. Si enim data esset lex, quæ posset vivificare, vere ex lege esset justitia.
|
||||
22| Sed conclusit Scriptura omnia sub peccato, ut promissio ex fide Jesu Christi daretur credentibus.
|
||||
23| Prius autem quam veniret fides, sub lege custodiebamur conclusi in eam fidem quæ revelanda erat.
|
||||
24| Itaque lex pædagogus noster fuit in Christo, ut ex fide justificemur.
|
||||
25| At ubi venit fides, jam non sumus sub pædagogo.
|
||||
26| Omnes enim filii Dei estis per fidem, quæ est in Christo Jesu.
|
||||
27| Quicumque enim in Christo baptizati estis, Christum induistis.
|
||||
28| Non est Judæus, neque Græcus : non est servus, neque liber : non est masculus, neque femina. Omnes enim vos unum estis in Christo Jesu.
|
||||
29| Si autem vos Christi, ergo semen Abrahæ estis, secundum promissionem hæredes.
|
||||
#4
|
||||
1| Dico autem : quanto tempore hæres parvulus est, nihil differt a servo, cum sit dominus omnium :
|
||||
2| sed sub tutoribus et actoribus est usque ad præfinitum tempus a patre :
|
||||
3| ita et nos cum essemus parvuli, sub elementis mundi eramus servientes.
|
||||
4| At ubi venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum factum ex muliere, factum sub lege,
|
||||
5| ut eos, qui sub lege erant, redimeret, ut adoptionem filiorum reciperemus.
|
||||
6| Quoniam autem estis filii, misit Deus Spiritum Filii sui in corda vestra, clamantem : Abba, Pater.
|
||||
7| Itaque jam non est servus, sed filius : quod si filius, et hæres per Deum.
|
||||
8| Sed tunc quidem ignorantes Deum, iis, qui natura non sunt dii, serviebatis.
|
||||
9| Nunc autem cum cognoveritis Deum, immo cogniti sitis a Deo : quomodo convertimini iterum ad infirma et egena elementa, quibus denuo servire vultis ?
|
||||
10| Dies observatis, et menses, et tempora, et annos.
|
||||
11| Timeo vos, ne forte sine causa laboraverim in vobis.
|
||||
12| Estote sicut ego, quia et ego sicut vos : fratres, obsecro vos. Nihil me læsistis.
|
||||
13| Scitis autem quia per infirmitatem carnis evangelizavi vobis jampridem : et tentationem vestram in carne mea
|
||||
14| non sprevistis, neque respuistis : sed sicut angelum Dei excepistis me, sicut Christum Jesum.
|
||||
15| Ubi est ergo beatitudo vestra ? testimonium enim perhibeo vobis, quia, si fieri posset, oculos vestros eruissetis, et dedissetis mihi.
|
||||
16| Ergo inimicus vobis factus sum, verum dicens vobis ?
|
||||
17| Æmulantur vos non bene : sed excludere vos volunt, ut illos æmulemini.
|
||||
18| Bonum autem æmulamini in bono semper : et non tantum cum præsens sum apud vos.
|
||||
19| Filioli mei, quos iterum parturio, donec formetur Christus in vobis :
|
||||
20| vellem autem esse apud vos modo, et mutare vocem meam : quoniam confundor in vobis.
|
||||
21| Dicite mihi qui sub lege vultis esse : legem non legistis ?
|
||||
22| Scriptum est enim : Quoniam Abraham duos filios habuit : unum de ancilla, et unum de libera.
|
||||
23| Sed qui de ancilla, secundum carnem natus est : qui autem de libera, per repromissionem :
|
||||
24| quæ sunt per allegoriam dicta. Hæc enim sunt duo testamenta. Unum quidem in monte Sina, in servitutem generans, quæ est Agar :
|
||||
25| Sina enim mons est in Arabia, qui conjunctus est ei quæ nunc est Jerusalem, et servit cum filiis suis.
|
||||
26| Illa autem, quæ sursum est Jerusalem, libera est, quæ est mater nostra.
|
||||
27| Scriptum est enim : Lætare, sterilis, quæ non paris ; erumpe et clama, quæ non parturis : quia multi filii desertæ, magis quam ejus quæ habet virum.
|
||||
28| Nos autem, fratres, secundum Isaac promissionis filii sumus.
|
||||
29| Sed quomodo tunc is, qui secundum carnem natus fuerat, persequebatur eum qui secundum spiritum : ita et nunc.
|
||||
30| Sed quid dicit Scriptura ? Ejice ancillam, et filium ejus : non enim hæres erit filius ancillæ cum filio liberæ.
|
||||
31| Itaque, fratres, non sumus ancillæ filii, sed liberæ : qua libertate Christus nos liberavit.
|
||||
#5
|
||||
1| State, et nolite iterum jugo servitutis contineri.
|
||||
2| Ecce ego Paulus dico vobis : quoniam si circumcidamini, Christus vobis nihil proderit.
|
||||
3| Testificor autem rursus omni homini circumcidenti se, quoniam debitor est universæ legis faciendæ.
|
||||
4| Evacuati estis a Christo, qui in lege justificamini : a gratia excidistis.
|
||||
5| Nos enim spiritu ex fide, spem justitiæ exspectamus.
|
||||
6| Nam in Christo Jesu neque circumcisio aliquid valet, neque præputium : sed fides, quæ per caritatem operatur.
|
||||
7| Currebatis bene : quis vos impedivit veritati non obedire ?
|
||||
8| persuasio hæc non est ex eo, qui vocat vos.
|
||||
9| Modicum fermentum totam massam corrumpit.
|
||||
10| Ego confido in vobis in Domino, quod nihil aliud sapietis : qui autem conturbat vos, portabit judicium, quicumque est ille.
|
||||
11| Ego autem, fratres, si circumcisionem adhuc prædico : quid adhuc persecutionem patior ? ergo evacuatum est scandalum crucis.
|
||||
12| Utinam et abscindantur qui vos conturbant.
|
||||
13| Vos enim in libertatem vocati estis, fratres : tantum ne libertatem in occasionem detis carnis, sed per caritatem Spiritus servite invicem.
|
||||
14| Omnis enim lex in uno sermone impletur : Diliges proximum tuum sicut teipsum.
|
||||
15| Quod si invicem mordetis, et comeditis : videte ne ab invicem consumamini.
|
||||
16| Dico autem : Spiritu ambulate, et desideria carnis non perficietis.
|
||||
17| Caro enim concupiscit adversus spiritum, spiritus autem adversus carnem : hæc enim sibi invicem adversantur, ut non quæcumque vultis, illa faciatis.
|
||||
18| Quod si Spiritu ducimini, non estis sub lege.
|
||||
19| Manifesta sunt autem opera carnis, quæ sunt fornicatio, immunditia, impudicitia, luxuria,
|
||||
20| idolorum servitus, veneficia, inimicitiæ, contentiones, æmulationes, iræ, rixæ, dissensiones, sectæ,
|
||||
21| invidiæ, homicidia, ebrietates, comessationes, et his similia, quæ prædico vobis, sicut prædixi : quoniam qui talia agunt, regnum Dei non consequentur.
|
||||
22| Fructus autem Spiritus est caritas, gaudium, pax, patientia, benignitas, bonitas, longanimitas,
|
||||
23| mansuetudo, fides, modestia, continentia, castitas. Adversus hujusmodi non est lex.
|
||||
24| Qui autem sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentiis.
|
||||
25| Si Spiritu vivimus, Spiritu et ambulemus.
|
||||
26| Non efficiamur inanis gloriæ cupidi, invicem provocantes, invicem invidentes.
|
||||
#6
|
||||
1| Fratres, etsi præoccupatus fuerit homo in aliquo delicto, vos, qui spirituales estis, hujusmodi instruite in spiritu lenitatis, considerans teipsum, ne et tu tenteris.
|
||||
2| Alter alterius onera portate, et sic adimplebitis legem Christi.
|
||||
3| Nam si quis existimat se aliquid esse, cum nihil sit, ipse se seducit.
|
||||
4| Opus autem suum probet unusquisque, et sic in semetipso tantum gloriam habebit, et non in altero.
|
||||
5| Unusquisque enim onus suum portabit.
|
||||
6| Communicet autem is qui catechizatur verbo, ei qui se catechizat, in omnibus bonis.
|
||||
7| Nolite errare : Deus non irridetur.
|
||||
8| Quæ enim seminaverit homo, hæc et metet. Quoniam qui seminat in carne sua, de carne et metet corruptionem : qui autem seminat in spiritu, de spiritu metet vitam æternam.
|
||||
9| Bonum autem facientes, non deficiamus : tempore enim suo metemus non deficientes.
|
||||
10| Ergo dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes, maxime autem ad domesticos fidei.
|
||||
11| Videte qualibus litteris scripsi vobis mea manu.
|
||||
12| Quicumque enim volunt placere in carne, hi cogunt vos circumcidi, tantum ut crucis Christi persecutionem non patiantur.
|
||||
13| Neque enim qui circumciduntur, legem custodiunt : sed volunt vos circumcidi, ut in carne vestra glorientur.
|
||||
14| Mihi autem absit gloriari, nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi : per quem mihi mundus crucifixus est, et ego mundo.
|
||||
15| In Christo enim Jesu neque circumcisio aliquid valet, neque præputium, sed nova creatura.
|
||||
16| Et quicumque hanc regulam secuti fuerint, pax super illos, et misericordia, et super Israël Dei.
|
||||
17| De cetero, nemo mihi molestus sit : ego enim stigmata Domini Jesu in corpore meo porto.
|
||||
18| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro, fratres. Amen.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,59 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Onus quod vidit Habacuc propheta.
|
||||
2| Usquequo, Domine, clamabo, et non exaudies ? vociferabor ad te, vim patiens, et non salvabis ?
|
||||
3| Quare ostendisti mihi iniquitatem et laborem, videre prædam et injustitiam contra me ? Et factum est judicium, et contradictio potentior.
|
||||
4| Propter hoc lacerata est lex, et non pervenit usque ad finem judicium ; quia impius prævalet adversus justum, propterea egreditur judicium perversum.
|
||||
5| Aspicite in gentibus, et videte ; admiramini, et obstupescite : quia opus factum est in diebus vestris, quod nemo credet cum narrabitur.
|
||||
6| Quia ecce ego suscitabo Chaldæos, gentem amaram et velocem, ambulantem super latitudinem terræ, ut possideat tabernacula non sua.
|
||||
7| Horribilis et terribilis est : ex semetipsa judicium et onus ejus egredietur.
|
||||
8| Leviores pardis equi ejus, et velociores lupis vespertinis : et diffundentur equites ejus : equites namque ejus de longe venient ; volabunt quasi aquila festinans ad comedendum.
|
||||
9| Omnes ad prædam venient, facies eorum ventus urens ; et congregabit quasi arenam captivitatem.
|
||||
10| Et ipse de regibus triumphabit, et tyranni ridiculi ejus erunt ; ipse super omnem munitionem ridebit, et comportabit aggerem, et capiet eam.
|
||||
11| Tunc mutabitur spiritus, et pertransibit, et corruet : hæc est fortitudo ejus dei sui.
|
||||
12| Numquid non tu a principio, Domine, Deus meus, sancte meus, et non moriemur ? Domine, in judicium posuisti eum, et fortem, ut corriperes, fundasti eum.
|
||||
13| Mundi sunt oculi tui, ne videas malum, et respicere ad iniquitatem non poteris. Quare respicis super iniqua agentes, et taces devorante impio justiorem se ?
|
||||
14| Et facies homines quasi pisces maris, et quasi reptile non habens principem.
|
||||
15| Totum in hamo sublevavit, traxit illud in sagena sua, et congregavit in rete suum. Super hoc lætabitur, et exsultabit.
|
||||
16| Propterea immolabit sagenæ suæ, et sacrificabit reti suo, quia in ipsis incrassata est pars ejus, et cibus ejus electus.
|
||||
17| Propter hoc ergo expandit sagenam suam, et semper interficere gentes non parcet.
|
||||
#2
|
||||
1| Super custodiam meam stabo, et figam gradum super munitionem : et contemplabor ut videam quid dicatur mihi, et quid respondeam ad arguentem me.
|
||||
2| Et respondit mihi Dominus, et dixit : Scribe visum, et explana eum super tabulas, ut percurrat qui legerit eum.
|
||||
3| Quia adhuc visus procul ; et apparebit in finem, et non mentietur : si moram fecerit, exspecta illum, quia veniens veniet, et non tardabit.
|
||||
4| Ecce qui incredulus est, non erit recta anima ejus in semetipso ; justus autem in fide sua vivet.
|
||||
5| Et quomodo vinum potantem decipit, sic erit vir superbus, et non decorabitur : qui dilatavit quasi infernus animam suam, et ipse quasi mors, et non adimpletur : et congregabit ad se omnes gentes, et coacervabit ad se omnes populos.
|
||||
6| Numquid non omnes isti super eum parabolam sument, et loquelam ænigmatum ejus, et dicetur : Væ ei qui multiplicat non sua ? usquequo et aggravat contra se densum lutum ?
|
||||
7| Numquid non repente consurgent qui mordeant te, et suscitabuntur lacerantes te, et eris in rapinam eis ?
|
||||
8| Quia tu spoliasti gentes multas, spoliabunt te omnes qui reliqui fuerint de populis, propter sanguinem hominis, et iniquitatem terræ, civitatis, et omnium habitantium in ea.
|
||||
9| Væ qui congregat avaritiam malam domui suæ, ut sit in excelso nidus ejus, et liberari se putat de manu mali !
|
||||
10| Cogitasti confusionem domui tuæ ; concidisti populos multos, et peccavit anima tua.
|
||||
11| Quia lapis de pariete clamabit, et lignum, quod inter juncturas ædificiorum est, respondebit.
|
||||
12| Væ qui ædificat civitatem in sanguinibus, et præparat urbem in iniquitate !
|
||||
13| Numquid non hæc sunt a Domino exercituum ? laborabunt enim populi in multo igne, et gentes in vacuum, et deficient.
|
||||
14| Quia replebitur terra, ut cognoscant gloriam Domini, quasi aquæ operientes mare.
|
||||
15| Væ qui potum dat amico suo mittens fel suum, et inebrians ut aspiciat nuditatem ejus !
|
||||
16| Repletus es ignominia pro gloria ; bibe tu quoque, et consopire. Circumdabit te calix dexteræ Domini, et vomitus ignominiæ super gloriam tuam.
|
||||
17| Quia iniquitas Libani operiet te, et vastitas animalium deterrebit eos de sanguinibus hominum, et iniquitate terræ, et civitatis, et omnium habitantium in ea.
|
||||
18| Quid prodest sculptile, quia sculpsit illud fictor suus, conflatile, et imaginem falsam ? quia speravit in figmento fictor ejus, ut faceret simulacra muta.
|
||||
19| Væ qui dicit ligno : Expergiscere ; Surge, lapidi tacenti ! Numquid ipse docere poterit ? ecce iste coopertus est auro et argento, et omnis spiritus non est in visceribus ejus.
|
||||
20| Dominus autem in templo sancto suo : sileat a facie ejus omnis terra !
|
||||
#3
|
||||
1| Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.
|
||||
2| Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ; in medio annorum notum facies : cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.
|
||||
3| Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan : operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.
|
||||
4| Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus : ibi abscondita est fortitudo ejus.
|
||||
5| Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.
|
||||
6| Stetit, et mensus est terram ; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi : incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.
|
||||
7| Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ; turbabuntur pelles terræ Madian.
|
||||
8| Numquid in fluminibus iratus es, Domine ? aut in fluminibus furor tuus ? vel in mari indignatio tua ? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.
|
||||
9| Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es ; fluvios scindes terræ.
|
||||
10| Viderunt te, et doluerunt montes ; gurges aquarum transiit : dedit abyssus vocem suam ; altitudo manus suas levavit.
|
||||
11| Sol et luna steterunt in habitaculo suo : in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.
|
||||
12| In fremitu conculcabis terram ; in furore obstupefacies gentes.
|
||||
13| Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo : percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.
|
||||
14| Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me : exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.
|
||||
15| Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.
|
||||
16| Audivi, et conturbatus est venter meus ; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat : ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.
|
||||
17| Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis ; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum : abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.
|
||||
18| Ego autem in Domino gaudebo ; et exsultabo in Deo Jesu meo.
|
||||
19| Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum : et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.
|
||||
@@ -0,0 +1,40 @@
|
||||
#1
|
||||
1| In anno secundo Darii regis, in mense sexto, in die una mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, dicens :
|
||||
2| Hæc ait Dominus exercituum, dicens : Populus iste dicit : Nondum venit tempus domus Domini ædificandæ.
|
||||
3| Et factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens :
|
||||
4| Numquid tempus vobis est ut habitetis in domibus laqueatis, et domus ista deserta ?
|
||||
5| Et nunc hæc dicit Dominus exercituum : Ponite corda vestra super vias vestras.
|
||||
6| Seminastis multum, et intulistis parum ; comedistis, et non estis satiati ; bibistis, et non estis inebriati ; operuistis vos, et non estis calefacti ; et qui mercedes congregavit, misit eas in sacculum pertusum.
|
||||
7| Hæc dicit Dominus exercituum : Ponite corda vestra super vias vestras ;
|
||||
8| ascendite in montem, portate ligna, et ædificate domum : et acceptabilis mihi erit, et glorificabor, dicit Dominus.
|
||||
9| Respexistis ad amplius, et ecce factum est minus ; et intulistis in domum, et exsufflavi illud : quam ob causam ? dicit Dominus exercituum : quia domus mea deserta est, et vos festinatis unusquisque in domum suam.
|
||||
10| Propter hoc super vos prohibiti sunt cæli ne darent rorem, et terra prohibita est ne daret germen suum :
|
||||
11| et vocavi siccitatem super terram, et super montes, et super triticum, et super vinum, et super oleum, et quæcumque profert humus, et super homines, et super jumenta, et super omnem laborem manuum.
|
||||
12| Et audivit Zorobabel, filius Salathiel, et Jesus, filius Josedec, sacerdos magnus, et omnes reliquiæ populi, vocem Domini Dei sui, et verba Aggæi prophetæ, sicut misit eum Dominus Deus eorum ad eos, et timuit populus a facie Domini.
|
||||
13| Et dixit Aggæus, nuntius Domini de nuntiis Domini, populo dicens : Ego vobiscum sum, dicit Dominus.
|
||||
14| Et suscitavit Dominus spiritum Zorobabel, filii Salathiel, ducis Juda, et spiritum Jesu, filii Josedec, sacerdotis magni, et spiritum reliquorum de omni populo : et ingressi sunt, et faciebant opus in domo Domini exercituum, Dei sui.
|
||||
#2
|
||||
1| In die vigesima et quarta mensis, in sexto mense, in anno secundo Darii regis.
|
||||
2| In septimo mense, vigesima et prima mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens :
|
||||
3| Loquere ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, et ad reliquos populi, dicens :
|
||||
4| Quis in vobis est derelictus, qui vidit domum istam in gloria sua prima ? et quid vos videtis hanc nunc ? numquid non ita est, quasi non sit in oculis vestris ?
|
||||
5| Et nunc confortare, Zorobabel, dicit Dominus ; et confortare, Jesu, fili Josedec, sacerdos magne ; et confortare, omnis populus terræ, dicit Dominus exercituum : et facite (quoniam ego vobiscum sum, dicit Dominus exercituum)
|
||||
6| verbum quod pepigi vobiscum cum egrederemini de terra ægypti : et spiritus meus erit in medio vestrum : nolite timere.
|
||||
7| Quia hæc dicit Dominus exercituum : Adhuc unum modicum est, et ego commovebo cælum, et terram, et mare, et aridam.
|
||||
8| Et movebo omnes gentes, et veniet desideratus cunctis gentibus : et implebo domum istam gloria, dicit Dominus exercituum.
|
||||
9| Meum est argentum, et meum est aurum, dicit Dominus exercituum.
|
||||
10| Magna erit gloria domus istius novissimæ plus quam primæ, dicit Dominus exercituum : et in loco isto dabo pacem, dicit Dominus exercituum.
|
||||
11| In vigesima et quarta noni mensis, in anno secundo Darii regis, factum est verbum Domini ad Aggæum prophetam, dicens :
|
||||
12| Hæc dicit Dominus exercituum : Interroga sacerdotes legem, dicens :
|
||||
13| Si tulerit homo carnem sanctificatam in ora vestimenti sui, et tetigerit de summitate ejus panem, aut pulmentum, aut vinum, aut oleum, aut omnem cibum, numquid sanctificabitur ? Respondentes autem sacerdotes, dixerunt : Non.
|
||||
14| Et dixit Aggæus : Si tetigerit pollutus in anima ex omnibus his, numquid contaminabitur ? Et responderunt sacerdotes, et dixerunt : Contaminabitur.
|
||||
15| Et respondit Aggæus, et dixit : Sic populus iste, et sic gens ista ante faciem meam, dicit Dominus, et sic omne opus manuum eorum : et omnia quæ obtulerunt ibi, contaminata erunt.
|
||||
16| Et nunc ponite corda vestra a die hac et supra, antequam poneretur lapis super lapidem in templo Domini.
|
||||
17| Cum accederetis ad acervum viginti modiorum, et fierent decem ; et intraretis ad torcular, ut exprimeretis quinquaginta lagenas, et fiebant viginti.
|
||||
18| Percussi vos vento urente, et aurugine, et grandine omnia opera manuum vestrarum : et non fuit in vobis qui reverteretur ad me, dicit Dominus.
|
||||
19| Ponite corda vestra ex die ista, et in futurum, a die vigesima et quarta noni mensis : a die qua fundamenta jacta sunt templi Domini, ponite super cor vestrum.
|
||||
20| Numquid jam semen in germine est, et adhuc vinea, et ficus, et malogranatum, et lignum olivæ non floruit ? ex die ista benedicam.
|
||||
21| Et factum est verbum Domini secundo ad Aggæum in vigesima et quarta mensis, dicens :
|
||||
22| Loquere ad Zorobabel ducem Juda, dicens : Ego movebo cælum pariter et terram,
|
||||
23| et subvertam solium regnorum, et conteram fortitudinem regni gentium : et subvertam quadrigam et ascensorem ejus, et descendent equi, et ascensores eorum, vir in gladio fratris sui.
|
||||
24| In die illa, dicit Dominus exercituum, assumam te, Zorobabel, fili Salathiel, serve meus, dicit Dominus : et ponam te quasi signaculum, quia te elegi, dicit Dominus exercituum.
|
||||
@@ -0,0 +1,316 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Multifariam, multisque modis olim Deus loquens patribus in prophetis :
|
||||
2| novissime, diebus istis locutus est nobis in Filio, quem constituit hæredem universorum, per quem fecit et sæcula :
|
||||
3| qui cum sit splendor gloriæ, et figura substantiæ ejus, portansque omnia verbo virtutis suæ, purgationem peccatorum faciens, sedet ad dexteram majestatis in excelsis :
|
||||
4| tanto melior angelis effectus, quanto differentius præ illis nomen hæreditavit.
|
||||
5| Cui enim dixit aliquando angelorum : Filius meus es tu, ego hodie genui te ? Et rursum : Ego ero illi in patrem, et ipse erit mihi in filium ?
|
||||
6| Et cum iterum introducit primogenitum in orbem terræ, dicit : Et adorent eum omnes angeli Dei.
|
||||
7| Et ad angelos quidem dicit : Qui facit angelos suos spiritus, et ministros suos flammam ignis.
|
||||
8| Ad Filium autem : Thronus tuus Deus in sæculum sæculi : virga æquitatis, virga regni tui.
|
||||
9| Dilexisti justitiam, et odisti iniquitatem : propterea unxit te Deus, Deus tuus, oleo exultationis præ participibus tuis.
|
||||
10| Et : Tu in principio, Domine, terram fundasti : et opera manuum tuarum sunt cæli.
|
||||
11| Ipsi peribunt, tu autem permanebis, et omnes ut vestimentum veterascent :
|
||||
12| et velut amictum mutabis eos, et mutabuntur : tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
|
||||
13| Ad quem autem angelorum dixit aliquando : Sede a dextris meis, quoadusque ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum ?
|
||||
14| Nonne omnes sunt administratorii spiritus, in ministerium missi propter eos, qui hæreditatem capient salutis ?
|
||||
#2
|
||||
1| Propterea abundantius oportet observare nos ea quæ audivimus, ne forte pereffluamus.
|
||||
2| Si enim qui per angelos dictus est sermo, factus est firmus, et omnis prævaricatio, et inobedientia accepit justam mercedis retributionem :
|
||||
3| quomodo nos effugiemus si tantam neglexerimus salutem ? quæ cum initium accepisset enarrari per Dominum ab eis, qui audierunt, in nos confirmata est,
|
||||
4| contestante Deo signis et portentis, et variis virtutibus, et Spiritus Sancti distributionibus secundum suam voluntatem.
|
||||
5| Non enim angelis subjecit Deus orbem terræ futurum, de quo loquimur.
|
||||
6| Testatus est autem in quodam loco quis, dicens : Quid est homo quod memor es ejus, aut filius hominis quoniam visitas eum ?
|
||||
7| Minuisti eum paulo minus ab angelis : gloria et honore coronasti eum : et constituisti eum super opera manuum tuarum.
|
||||
8| Omnia subjecisti sub pedibus ejus. In eo enim quod omnia ei subjecit, nihil dimisit non subjectum ei. Nunc autem necdum videmus omnia subjecta ei.
|
||||
9| Eum autem, qui modico quam angeli minoratus est, videmus Jesum propter passionem mortis, gloria et honore coronatum : ut, gratia Dei, pro omnibus gustaret mortem.
|
||||
10| Decebat enim eum, propter quem omnia, et per quem omnia, qui multos filios in gloriam adduxerat, auctorem salutis eorum per passionem consummare.
|
||||
11| Qui enim sanctificat, et qui sanctificantur, ex uno omnes. Propter quam causam non confunditur fratres eos vocare, dicens :
|
||||
12| Nuntiabo nomen tuum fratribus meis : in medio ecclesiæ laudabo te.
|
||||
13| Et iterum : Ego ero fidens in eum. Et iterum : Ecce ego, et pueri mei, quos dedit mihi Deus.
|
||||
14| Quia ergo pueri communicaverunt carni, et sanguini, et ipse similiter participavit eisdem : ut per mortem destrueret eum qui habebat mortis imperium, id est, diabolum :
|
||||
15| et liberaret eos qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti.
|
||||
16| Nusquam enim angelos apprehendit, sed semen Abrahæ apprehendit.
|
||||
17| Unde debuit per omnia fratribus similari, ut misericors fieret, et fidelis pontifex ad Deum, ut repropitiaret delicta populi.
|
||||
18| In eo enim, in quo passus est ipse et tentatus, potens est et eis, qui tentantur, auxiliari.
|
||||
#3
|
||||
1| Unde, fratres sancti, vocationis cælestis participes, considerate Apostolum, et pontificem confessionis nostræ Jesum :
|
||||
2| qui fidelis est ei, qui fecit illum, sicut et Moyses in omni domo ejus.
|
||||
3| Amplioris enim gloriæ iste præ Moyse dignus est habitus, quanto ampliorem honorem habet domus, qui fabricavit illam.
|
||||
4| Omnis namque domus fabricatur ab aliquo : qui autem omnia creavit, Deus est.
|
||||
5| Et Moyses quidem fidelis erat in tota domo ejus tamquam famulus, in testimonium eorum, quæ dicenda erant :
|
||||
6| Christus vero tamquam filius in domo sua : quæ domus sumus nos, si fiduciam, et gloriam spei usque ad finem, firmam retineamus.
|
||||
7| Quapropter sicut dicit Spiritus Sanctus : Hodie si vocem ejus audieritis,
|
||||
8| nolite obdurare corda vestra, sicut in exacerbatione secundum diem tentationis in deserto,
|
||||
9| ubi tentaverunt me patres vestri : probaverunt, et viderunt opera mea
|
||||
10| quadraginta annis : propter quod infensus fui generationi huic, et dixi : Semper errant corde. Ipsi autem non cognoverunt vias meas,
|
||||
11| sicut juravi in ira mea : Si introibunt in requiem meam.
|
||||
12| Videte fratres, ne forte sit in aliquo vestrum cor malum incredulitatis, discedendi a Deo vivo :
|
||||
13| sed adhortamini vosmetipsos per singulos dies, donec hodie cognominatur, ut non obduretur quis ex vobis fallacia peccati.
|
||||
14| Participes enim Christi effecti sumus, si tamen initium substantiæ ejus usque ad finem firmum retineamus.
|
||||
15| Dum dicitur : Hodie si vocem ejus audieritis, nolite obdurare corda vestra, quemadmodum in illa exacerbatione.
|
||||
16| Quidam enim audientes exacerbaverunt : sed non universi qui profecti sunt ex Ægypto per Moysen.
|
||||
17| Quibus autem infensus est quadraginta annis ? nonne illis qui peccaverunt, quorum cadavera prostrata sunt in deserto ?
|
||||
18| Quibus autem juravit non introire in requiem ipsius, nisi illis qui increduli fuerunt ?
|
||||
19| Et videmus, quia non potuerunt introire propter incredulitatem.
|
||||
#4
|
||||
1| Timeamus ergo ne forte relicta pollicitatione introëundi in requiem ejus, existimetur aliquis ex vobis deesse.
|
||||
2| Etenim et nobis nuntiatum est, quemadmodum et illis : sed non profuit illis sermo auditus, non admistus fidei ex iis quæ audierunt.
|
||||
3| Ingrediemur enim in requiem, qui credidimus : quemadmodum dixit : Sicut juravi in ira mea : Si introibunt in requiem meam : et quidem operibus ab institutione mundi perfectis.
|
||||
4| Dixit enim in quodam loco de die septima sic : Et requievit Deus die septima ab omnibus operibus suis.
|
||||
5| Et in isto rursum : Si introibunt in requiem meam.
|
||||
6| Quoniam ergo superest introire quosdam in illam, et ii, quibus prioribus annuntiatum est, non introierunt propter incredulitatem :
|
||||
7| iterum terminat diem quemdam, Hodie, in David dicendo, post tantum temporis, sicut supra dictum est : Hodie si vocem ejus audieritis, nolite obdurare corda vestra.
|
||||
8| Nam si eis Jesus requiem præstitisset, numquam de alia loqueretur, posthac, die.
|
||||
9| Itaque relinquitur sabbatismus populo Dei.
|
||||
10| Qui enim ingressus est in requiem ejus, etiam ipse requievit ab operibus suis, sicut a suis Deus.
|
||||
11| Festinemus ergo ingredi in illam requiem : ut ne in idipsum quis incidat incredulitatis exemplum.
|
||||
12| Vivus est enim sermo Dei, et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti : et pertingens usque ad divisionem animæ ac spiritus : compagum quoque ac medullarum, et discretor cogitationum et intentionum cordis.
|
||||
13| Et non est ulla creatura invisibilis in conspectu ejus : omnia autem nuda et aperta sunt oculis ejus, ad quem nobis sermo.
|
||||
14| Habentes ergo pontificem magnum qui penetravit cælos, Jesum Filium Dei, teneamus confessionem.
|
||||
15| Non enim habemus pontificem qui non possit compati infirmitatibus nostris : tentatum autem per omnia pro similitudine absque peccato.
|
||||
16| Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiæ : ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno.
|
||||
#5
|
||||
1| Omnis namque pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in iis quæ sunt ad Deum, ut offerat dona, et sacrificia pro peccatis :
|
||||
2| qui condolere possit iis qui ignorant et errant : quoniam et ipse circumdatus est infirmitate :
|
||||
3| et propterea debet, quemadmodum pro populo, ita etiam et pro semetipso offerre pro peccatis.
|
||||
4| Nec quisquam sumit sibi honorem, sed qui vocatur a Deo, tamquam Aaron.
|
||||
5| Sic et Christus non semetipsum clarificavit ut pontifex fieret : sed qui locutus est ad eum : Filius meus es tu, ego hodie genui te.
|
||||
6| Quemadmodum et in alio loco dicit : Tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.
|
||||
7| Qui in diebus carnis suæ preces, supplicationesque ad eum qui possit illum salvum facere a morte cum clamore valido, et lacrimis offerens, exauditus est pro sua reverentia.
|
||||
8| Et quidem cum esset Filius Dei, didicit ex iis, quæ passus est, obedientiam :
|
||||
9| et consummatus, factus est omnibus obtemperantibus sibi, causa salutis æternæ,
|
||||
10| appellatus a Deo pontifex juxta ordinem Melchisedech.
|
||||
11| De quo nobis grandis sermo, et ininterpretabilis ad dicendum : quoniam imbecilles facti estis ad audiendum.
|
||||
12| Etenim cum deberetis magistri esse propter tempus, rursum indigetis ut vos doceamini quæ sint elementa exordii sermonum Dei : et facti estis quibus lacte opus sit, non solido cibo.
|
||||
13| Omnis enim, qui lactis est particeps, expers est sermonis justitiæ : parvulus enim est.
|
||||
14| Perfectorum autem est solidus cibus : eorum, qui pro consuetudine exercitatos habent sensus ad discretionem boni ac mali.
|
||||
#6
|
||||
1| Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum jacientes fundamentum pœnitentiæ ab operibus mortuis, et fidei ad Deum,
|
||||
2| baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et judicii æterni.
|
||||
3| Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.
|
||||
4| Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti,
|
||||
5| gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque sæculi venturi,
|
||||
6| et prolapsi sunt ; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes.
|
||||
7| Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo :
|
||||
8| proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima : cujus consummatio in combustionem.
|
||||
9| Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti : tametsi ita loquimur.
|
||||
10| Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis.
|
||||
11| Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem :
|
||||
12| ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones.
|
||||
13| Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem juraret, majorem, juravit per semetipsum,
|
||||
14| dicens : Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te.
|
||||
15| Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem.
|
||||
16| Homines enim per majorem sui jurant : et omnis controversiæ eorum finis, ad confirmationem, est juramentum.
|
||||
17| In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis hæredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit jusjurandum :
|
||||
18| ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem,
|
||||
19| quam sicut anchoram habemus animæ tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis,
|
||||
20| ubi præcursor pro nobis introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.
|
||||
#7
|
||||
1| Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum, et benedixit ei :
|
||||
2| cui et decimas omnium divisit Abraham : primum quidem qui interpretatur rex justitiæ : deinde autem et rex Salem, quod est, rex pacis,
|
||||
3| sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum, neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.
|
||||
4| Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimas dedit de præcipuis Abraham patriarcha.
|
||||
5| Et quidem de filiis Levi sacerdotium accipientes, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est, a fratribus suis : quamquam et ipsi exierint de lumbis Abrahæ.
|
||||
6| Cujus autem generatio non annumeratur in eis, decimas sumpsit ab Abraham, et hunc, qui habebat repromissiones, benedixit.
|
||||
7| Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur.
|
||||
8| Et hic quidem, decimas morientes homines accipiunt : ibi autem contestatur, quia vivit.
|
||||
9| Et (ut ita dictum sit) per Abraham, et Levi, qui decimas accepit, decimatus est :
|
||||
10| adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.
|
||||
11| Si ergo consummatio per sacerdotium Leviticum erat (populus enim sub ipso legem accepit) quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem Melchisedech, alium surgere sacerdotem, et non secundum ordinem Aaron dici ?
|
||||
12| Translato enim sacerdotio, necesse est ut et legis translatio fiat.
|
||||
13| In quo enim hæc dicuntur, de alia tribu est, de qua nullus altari præsto fuit.
|
||||
14| Manifestum est enim quod ex Juda ortus sit Dominus noster : in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est.
|
||||
15| Et amplius adhuc manifestum est : si secundum similitudinem Melchisedech exsurgat alius sacerdos,
|
||||
16| qui non secundum legem mandati carnalis factus est, sed secundum virtutem vitæ insolubilis.
|
||||
17| Contestatur enim : Quoniam tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.
|
||||
18| Reprobatio quidem fit præcedentis mandati, propter infirmitatem ejus, et inutilitatem :
|
||||
19| nihil enim ad perfectum adduxit lex : introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum.
|
||||
20| Et quantum est non sine jurejurando (alii quidem sine jurejurando sacerdotes facti sunt,
|
||||
21| hic autem cum jurejurando per eum, qui dixit ad illum : Juravit Dominus, et non pœnitebit eum : tu es sacerdos in æternum) :
|
||||
22| in tantum melioris testamenti sponsor factus est Jesus.
|
||||
23| Et alii quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohiberentur permanere :
|
||||
24| hic autem eo quod maneat in æternum, sempiternum habet sacerdotium.
|
||||
25| Unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum : semper vivens ad interpellandum pro nobis.
|
||||
26| Talis enim decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus, et excelsior cælis factus :
|
||||
27| qui non habet necessitatem quotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi : hoc enim fecit semel, seipsum offerendo.
|
||||
28| Lex enim homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes : sermo autem jurisjurandi, qui post legem est, Filium in æternum perfectum.
|
||||
#8
|
||||
1| Capitulum autem super ea quæ dicuntur : Talem habemus pontificem, qui consedit in dextera sedis magnitudinis in cælis,
|
||||
2| sanctorum minister, et tabernaculi veri, quod fixit Dominus, et non homo.
|
||||
3| Omnis enim pontifex ad offerendum munera, et hostias constituitur : unde necesse est et hunc habere aliquid, quod offerat.
|
||||
4| Si ergo esset super terram, nec esset sacerdos : cum essent qui offerent secundum legem munera,
|
||||
5| qui exemplari, et umbræ deserviunt cælestium. Sicut responsum est Moysi, cum consummaret tabernaculum : Vide (inquit) omnia facito secundum exemplar, quod tibi ostensum est in monte.
|
||||
6| Nunc autem melius sortitus est ministerium, quanto et melioris testamenti mediator est, quod in melioribus repromissionibus sancitum est.
|
||||
7| Nam si illud prius culpa vacasset, non utique secundi locus inquireretur.
|
||||
8| Vituperans enim eos dicit : Ecce dies venient, dicit Dominus : et consummabo super domum Israël, et super domum Juda, testamentum novum,
|
||||
9| non secundum testamentum quod feci patribus eorum in die qua apprehendi manum eorum ut educerem illos de terra Ægypti : quoniam ipsi non permanserunt in testamento meo : et ego neglexi eos, dicit Dominus.
|
||||
10| Quia hoc est testamentum quod disponam domui Israël post dies illos, dicit Dominus : dando leges meas in mentem eorum, et in corde eorum superscribam eas : et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum :
|
||||
11| et non docebit unusquisque proximum suum, et unusquisque fratrem suum, dicens : Cognosce Dominum : quoniam omnes scient me a minore usque ad majorem eorum :
|
||||
12| quia propitius ero iniquitatibus eorum, et peccatorum eorum jam non memorabor.
|
||||
13| Dicendo autem novum : veteravit prius. Quod autem antiquatur, et senescit, prope interitum est.
|
||||
#9
|
||||
1| Habuit quidem et prius justificationes culturæ, et Sanctum sæculare.
|
||||
2| Tabernaculum enim factum est primum, in quo erant candelabra, et mensa, et propositio panum, quæ dicitur Sancta.
|
||||
3| Post velamentum autem secundum, tabernaculum, quod dicitur Sancta sanctorum :
|
||||
4| aureum habens thuribulum, et arcam testamenti circumtectam ex omni parte auro, in qua urna aurea habens manna, et virga Aaron, quæ fronduerat, et tabulæ testamenti,
|
||||
5| superque eam erant cherubim gloriæ obumbrantia propitiatorium : de quibus non est modo dicendum per singula.
|
||||
6| His vero ita compositis, in priori quidem tabernaculo semper introibant sacerdotes, sacrificiorum officia consummantes :
|
||||
7| in secundo autem semel in anno solus pontifex non sine sanguine, quem offert pro sua et populi ignorantia :
|
||||
8| hoc significante Spiritu Sancto, nondum propalatam esse sanctorum viam, adhuc priore tabernaculo habente statum :
|
||||
9| quæ parabola est temporis instantis : juxta quam munera, et hostiæ offeruntur, quæ non possunt juxta conscientiam perfectum facere servientem, solummodo in cibis, et in potibus,
|
||||
10| et variis baptismatibus, et justitiis carnis usque ad tempus correctionis impositis.
|
||||
11| Christus autem assistens pontifex futurorum bonorum, per amplius et perfectius tabernaculum, non manufactum, id est, non hujus creationis :
|
||||
12| neque per sanguinem hircorum aut vitulorum, sed per proprium sanguinem introivit semel in Sancta, æterna redemptione inventa.
|
||||
13| Si enim sanguis hircorum et taurorum, et cinis vitulæ aspersus inquinatos sanctificat ad emundationem carnis :
|
||||
14| quanto magis sanguis Christi, qui per Spiritum Sanctum semetipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientiam nostram ab operibus mortuis, ad serviendum Deo viventi ?
|
||||
15| Et ideo novi testamenti mediator est : ut morte intercedente, in redemptionem earum prævaricationum, quæ erant sub priori testamento, repromissionem accipiant qui vocati sunt æternæ hæreditatis.
|
||||
16| Ubi enim testamentum est, mors necesse est intercedat testatoris.
|
||||
17| Testamentum enim in mortuis confirmatum est : alioquin nondum valet, dum vivit qui testatus est.
|
||||
18| Unde nec primum quidem sine sanguine dedicatum est.
|
||||
19| Lecto enim omni mandato legis a Moyse universo populo, accipiens sanguinem vitulorum et hircorum cum aqua, et lana coccinea, et hyssopo, ipsum quoque librum, et omnem populum aspersit,
|
||||
20| dicens : Hic sanguis testamenti, quod mandavit ad vos Deus.
|
||||
21| Etiam tabernaculum et omnia vasa ministerii sanguine similiter aspersit.
|
||||
22| Et omnia pene in sanguine secundum legem mundantur : et sine sanguinis effusione non fit remissio.
|
||||
23| Necesse est ergo exemplaria quidem cælestium his mundari : ipsa autem cælestia melioribus hostiis quam istis.
|
||||
24| Non enim in manufacta Sancta Jesus introivit exemplaria verorum : sed in ipsum cælum, ut appareat nunc vultui Dei pro nobis :
|
||||
25| neque ut sæpe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in Sancta per singulos annos in sanguine alieno :
|
||||
26| alioquin oportebat eum frequenter pati ab origine mundi : nunc autem semel in consummatione sæculorum, ad destitutionem peccati, per hostiam suam apparuit.
|
||||
27| Et quemadmodum statutum est hominibus semel mori, post hoc autem judicium :
|
||||
28| sic et Christus semel oblatus est ad multorum exhaurienda peccata : secundo sine peccato apparebit exspectantibus se, in salutem.
|
||||
#10
|
||||
1| Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum : per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere :
|
||||
2| alioquin cessassent offerri : ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati :
|
||||
3| sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit.
|
||||
4| Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata.
|
||||
5| Ideo ingrediens mundum dicit : Hostiam et oblationem noluisti : corpus autem aptasti mihi :
|
||||
6| holocautomata pro peccato non tibi placuerunt.
|
||||
7| Tunc dixi : Ecce venio : in capite libri scriptum est de me : Ut faciam, Deus, voluntatem tuam.
|
||||
8| Superius dicens : Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur,
|
||||
9| tunc dixi : Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam : aufert primum, ut sequens statuat.
|
||||
10| In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel.
|
||||
11| Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata :
|
||||
12| hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei,
|
||||
13| de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus.
|
||||
14| Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos.
|
||||
15| Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit :
|
||||
16| Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas :
|
||||
17| et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius.
|
||||
18| Ubi autem horum remissio : jam non est oblatio pro peccato.
|
||||
19| Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi,
|
||||
20| quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam,
|
||||
21| et sacerdotem magnum super domum Dei :
|
||||
22| accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda,
|
||||
23| teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit),
|
||||
24| et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum :
|
||||
25| non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem.
|
||||
26| Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia,
|
||||
27| terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios.
|
||||
28| Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur :
|
||||
29| quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit ?
|
||||
30| Scimus enim qui dixit : Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum : Quia judicabit Dominus populum suum.
|
||||
31| Horrendum est incidere in manus Dei viventis.
|
||||
32| Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum :
|
||||
33| et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti : in altero autem socii taliter conversantium effecti.
|
||||
34| Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam.
|
||||
35| Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem.
|
||||
36| Patientia enim vobis necessaria est : ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
|
||||
37| Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit.
|
||||
38| Justus autem meus ex fide vivit : quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ.
|
||||
39| Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.
|
||||
#11
|
||||
1| Est autem fides sperandarum substantia rerum, argumentum non apparentium.
|
||||
2| In hac enim testimonium consecuti sunt senes.
|
||||
3| Fide intelligimus aptata esse sæcula verbo Dei : ut ex invisibilibus visibilia fierent.
|
||||
4| Fide plurimam hostiam Abel, quam Cain, obtulit Deo, per quam testimonium consecutus est esse justus, testimonium perhibente muneribus ejus Deo, et per illam defunctus adhuc loquitur.
|
||||
5| Fide Henoch translatus est ne videret mortem, et non inveniebatur, quia transtulit illum Deus : ante translationem enim testimonium habuit placuisse Deo.
|
||||
6| Sine fide autem impossibile est placere Deo. Credere enim oportet accedentem ad Deum quia est, et inquirentibus se remunerator sit.
|
||||
7| Fide Noë responso accepto de iis quæ adhuc non videbantur, metuens aptavit arcam in salutem domus suæ, per quam damnavit mundum : et justitiæ, quæ per fidem est, hæres est institutus.
|
||||
8| Fide qui vocatur Abraham obedivit in locum exire, quem accepturus erat in hæreditatem : et exiit, nesciens quo iret.
|
||||
9| Fide demoratus est in terra repromissionis, tamquam in aliena, in casulis habitando cum Isaac et Jacob cohæredibus repromissionis ejusdem.
|
||||
10| Exspectabat enim fundamenta habentem civitatem : cujus artifex et conditor Deus.
|
||||
11| Fide et ipsa Sara sterilis virtutem in conceptionem seminis accepit, etiam præter tempus ætatis : quoniam fidelem credidit esse eum qui repromiserat.
|
||||
12| Propter quod et ab uno orti sunt (et hoc emortuo) tamquam sidera cæli in multitudinem, et sicut arena, quæ est ad oram maris, innumerabilis.
|
||||
13| Juxta fidem defuncti sunt omnes isti, non acceptis repromissionibus, sed a longe eas aspicientes, et salutantes, et confitentes quia peregrini et hospites sunt super terram.
|
||||
14| Qui enim hæc dicunt, significant se patriam inquirere.
|
||||
15| Et si quidem ipsius meminissent de qua exierunt, habebant utique tempus revertendi :
|
||||
16| nunc autem meliorem appetunt, id est, cælestem. Ideo non confunditur Deus vocari Deus eorum : paravit enim illis civitatem.
|
||||
17| Fide obtulit Abraham Isaac, cum tentaretur, et unigenitum offerebat, qui susceperat repromissiones :
|
||||
18| ad quem dictum est : Quia in Isaac vocabitur tibi semen :
|
||||
19| arbitrans quia et a mortuis suscitare potens est Deus : unde eum et in parabolam accepit.
|
||||
20| Fide et de futuris benedixit Isaac Jacob et Esau.
|
||||
21| Fide Jacob, moriens, singulos filiorum Joseph benedixit : et adoravit fastigium virgæ ejus.
|
||||
22| Fide Joseph, moriens, de profectione filiorum Israël memoratus est, et de ossibus suis mandavit.
|
||||
23| Fide Moyses, natus, occultatus est mensibus tribus a parentibus suis, eo quod vidissent elegantem infantem, et non timuerunt regis edictum.
|
||||
24| Fide Moyses grandis factus negavit se esse filium filiæ Pharaonis,
|
||||
25| magis eligens affligi cum populo Dei, quam temporalis peccati habere jucunditatem,
|
||||
26| majores divitias æstimans thesauro Ægyptiorum, improperium Christi : aspiciebat enim in remunerationem.
|
||||
27| Fide reliquit Ægyptum, non veritus animositatem regis : invisibilem enim tamquam videns sustinuit.
|
||||
28| Fide celebravit Pascha, et sanguinis effusionem : ne qui vastabat primitiva, tangeret eos.
|
||||
29| Fide transierunt mare Rubrum tamquam per aridam terram : quod experti Ægyptii, devorati sunt.
|
||||
30| Fide muri Jericho corruerunt, circuitu dierum septem.
|
||||
31| Fide Rahab meretrix non periit cum incredulis, excipiens exploratores cum pace.
|
||||
32| Et quid adhuc dicam ? deficiet enim me tempus enarrantem de Gedeon, Barac, Samson, Jephte, David, Samuel, et prophetis :
|
||||
33| qui per fidem vicerunt regna, operati sunt justitiam, adepti sunt repromissiones, obturaverunt ora leonum,
|
||||
34| extinxerunt impetum ignis, effugerunt aciem gladii, convaluerunt de infirmitate, fortes facti sunt in bello, castra verterunt exterorum :
|
||||
35| acceperunt mulieres de resurrectione mortuos suos : alii autem distenti sunt non suscipientes redemptionem ut meliorem invenirent resurrectionem.
|
||||
36| Alii vero ludibria, et verbera experti, insuper et vincula, et carceres :
|
||||
37| lapidati sunt, secti sunt, tentati sunt, in occisione gladii mortui sunt, circuierunt in melotis, in pellibus caprinis, egentes, angustiati, afflicti :
|
||||
38| quibus dignus non erat mundus : in solitudinibus errantes, in montibus, in speluncis, et in cavernis terræ.
|
||||
39| Et hi omnes testimonio fidei probati, non acceperunt repromissionem,
|
||||
40| Deo pro nobis melius aliquid providente, ut non sine nobis consummarentur.
|
||||
#12
|
||||
1| Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen :
|
||||
2| aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Jesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet.
|
||||
3| Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem : ut ne fatigemini, animis vestris deficientes.
|
||||
4| Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes :
|
||||
5| et obliti estis consolationis, quæ vobis tamquam filiis loquitur, dicens : Fili mi, noli negligere disciplinam Domini : neque fatigeris dum ab eo argueris.
|
||||
6| Quem enim diligit Dominus, castigat : flagellat autem omnem filium, quem recipit.
|
||||
7| In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus : quis enim filius, quem non corripit pater ?
|
||||
8| quod si extra disciplinam estis, cujus participes facti sunt omnes : ergo adulteri, et non filii estis.
|
||||
9| Deinde patres quidem carnis nostræ, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus ?
|
||||
10| Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos : hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem ejus.
|
||||
11| Omnis autem disciplina in præsenti quidem videtur non esse gaudii, sed mœroris : postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet justitiæ.
|
||||
12| Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite,
|
||||
13| et gressus rectos facite pedibus vestris : ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur.
|
||||
14| Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum :
|
||||
15| contemplantes nequis desit gratiæ Dei : ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi.
|
||||
16| Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau : qui propter unam escam vendidit primitiva sua :
|
||||
17| scitote enim quoniam et postea cupiens hæreditare benedictionem, reprobatus est : non enim invenit pœnitentiæ locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam.
|
||||
18| Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam,
|
||||
19| et tubæ sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum.
|
||||
20| Non enim portabant quod dicebatur : Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur.
|
||||
21| Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit : Exterritus sum, et tremebundus.
|
||||
22| Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem cælestem, et multorum millium angelorum frequentiam,
|
||||
23| et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in cælis, et judicem omnium Deum, et spiritus justorum perfectorum,
|
||||
24| et testamenti novi mediatorem Jesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel.
|
||||
25| Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur : multo magis nos, qui de cælis loquentem nobis avertimus.
|
||||
26| Cujus vox movit terram tunc : nunc autem repromittit, dicens : Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et cælum.
|
||||
27| Quod autem, Adhuc semel, dicit : declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quæ sunt immobilia.
|
||||
28| Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam : per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia.
|
||||
29| Etenim Deus noster ignis consumens est.
|
||||
#13
|
||||
1| Caritas fraternitatis maneat in vobis,
|
||||
2| et hospitalitatem nolite oblivisci : per hanc enim latuerunt quidam, angelis hospitio receptis.
|
||||
3| Mementote vinctorum, tamquam simul vincti : et laborantium, tamquam et ipsi in corpore morantes.
|
||||
4| Honorabile connubium in omnibus, et thorus immaculatus. Fornicatores enim, et adulteros judicabit Deus.
|
||||
5| Sint mores sine avaritia, contenti præsentibus : ipse enim dixit : Non te deseram, neque derelinquam :
|
||||
6| ita ut confidenter dicamus : Dominus mihi adjutor : non timebo quid faciat mihi homo.
|
||||
7| Mementote præpositorum vestrorum, qui vobis locuti sunt verbum Dei : quorum intuentes exitum conversationis, imitamini fidem.
|
||||
8| Jesus Christus heri, et hodie : ipse et in sæcula.
|
||||
9| Doctrinis variis et peregrinis nolite abduci. Optimum est enim gratia stabilire cor, non escis : quæ non profuerunt ambulantibus in eis.
|
||||
10| Habemus altare, de quo edere non habent potestatem, qui tabernaculo deserviunt.
|
||||
11| Quorum enim animalium infertur sanguis pro peccato in Sancta per pontificem, horum corpora cremantur extra castra.
|
||||
12| Propter quod et Jesus, ut sanctificaret per suum sanguinem populum, extra portam passus est.
|
||||
13| Exeamus igitur ad eum extra castra, improperium ejus portantes.
|
||||
14| Non enim habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus.
|
||||
15| Per ipsum ergo offeramus hostiam laudis semper Deo, id est, fructum labiorum confitentium nomini ejus.
|
||||
16| Beneficentiæ autem et communionis nolite oblivisci : talibus enim hostiis promeretur Deus.
|
||||
17| Obedite præpositis vestris, et subjacete eis. Ipsi enim pervigilant quasi rationem pro animabus vestris reddituri, ut cum gaudio hoc faciant, et non gementes : hoc enim non expedit vobis.
|
||||
18| Orate pro nobis : confidimus enim quia bonam conscientiam habemus in omnibus bene volentes conversari.
|
||||
19| Amplius autem deprecor vos hoc facere, quo celerius restituar vobis.
|
||||
20| Deus autem pacis, qui eduxit de mortuis pastorem magnum ovium, in sanguine testamenti æterni, Dominum nostrum Jesum Christum,
|
||||
21| aptet vos in omni bono, ut faciatis ejus voluntatem : faciens in vobis quod placeat coram se per Jesum Christum : cui est gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
22| Rogo autem vos fratres, ut sufferatis verbum solatii. Etenim perpaucis scripsi vobis.
|
||||
23| Cognoscite fratrem nostrum Timotheum dimissum : cum quo (si celerius venerit) videbo vos.
|
||||
24| Salutate omnes præpositos vestros, et omnes sanctos. Salutant vos de Italia fratres.
|
||||
25| Gratia cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,212 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verbum Domini, quod factum est ad Osee, filium Beeri, in diebus Oziæ, Joathan, Achaz, Ezechiæ, regum Juda ; et in diebus Jeroboam, filii Joas, regis Israël.
|
||||
2| Principium loquendi Domino in Osee. Et dixit Dominus ad Osee : Vade, sume tibi uxorem fornicationum, et fac tibi filios fornicationum, quia fornicans fornicabitur terra a Domino.
|
||||
3| Et abiit, et accepit Gomer, filiam Debelaim : et concepit, et peperit ei filium.
|
||||
4| Et dixit Dominus ad eum : Voca nomen ejus Jezrahel, quoniam adhuc modicum, et visitabo sanguinem Jezrahel super domum Jehu, et quiescere faciam regnum domus Israël.
|
||||
5| Et in illa die conteram arcum Israël in valle Jezrahel.
|
||||
6| Et concepit adhuc, et peperit filiam. Et dixit ei : Voca nomen ejus, Absque misericordia, quia non addam ultra misereri domui Israël, sed oblivione obliviscar eorum.
|
||||
7| Et domui Juda miserebor, et salvabo eos in Domino Deo suo ; et non salvabo eos in arcu et gladio, et in bello, et in equis, et in equitibus.
|
||||
8| Et ablactavit eam quæ erat Absque misericordia. Et concepit, et peperit filium.
|
||||
9| Et dixit : Voca nomen ejus, Non populus meus, quia vos non populus meus, et ego non ero vester.
|
||||
10| Et erit numerus filiorum Israël quasi arena maris, quæ sine mensura est, et non numerabitur. Et erit in loco ubi dicetur eis : Non populus meus vos : dicetur eis : Filii Dei viventis.
|
||||
11| Et congregabuntur filii Juda et filii Israël pariter ; et ponent sibimet caput unum, et ascendent de terra, quia magnus dies Jezrahel.
|
||||
#2
|
||||
1| Dicite fratribus vestris : Populus meus ; et sorori vestræ : Misericordiam consecuta.
|
||||
2| Judicate matrem vestram, judicate, quoniam ipsa non uxor mea, et ego non vir ejus. Auferat fornicationes suas a facie sua, et adulteria sua de medio uberum suorum ;
|
||||
3| ne forte expoliem eam nudam, et statuam eam secundum diem nativitatis suæ, et ponam eam quasi solitudinem, et statuam eam velut terram inviam, et interficiam eam siti.
|
||||
4| Et filiorum illius non miserebor, quoniam filii fornicationum sunt.
|
||||
5| Quia fornicata est mater eorum, confusa est quæ concepit eos ; quia dixit : Vadam post amatores meos, qui dant panes mihi, et aquas meas, lanam meam, et linum meum, oleum meum, et potum meum.
|
||||
6| Propter hoc ecce ego sepiam viam tuam spinis, et sepiam eam maceria, et semitas suas non inveniet.
|
||||
7| Et sequetur amatores suos, et non apprehendet eos ; et quæret eos, et non inveniet : et dicet : Vadam, et revertar ad virum meum priorem, quia bene mihi erat tunc magis quam nunc.
|
||||
8| Et hæc nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum, et argentum multiplicavi ei, et aurum, quæ fecerunt Baal.
|
||||
9| Idcirco convertar, et sumam frumentum meum in tempore suo, et vinum meum in tempore suo. Et liberabo lanam meam et linum meum, quæ operiebant ignominiam ejus.
|
||||
10| Et nunc revelabo stultitiam ejus in oculis amatorum ejus ; et vir non eruet eam de manu mea ;
|
||||
11| et cessare faciam omne gaudium ejus, solemnitatem ejus, neomeniam ejus, sabbatum ejus, et omnia festa tempora ejus.
|
||||
12| Et corrumpam vineam ejus, et ficum ejus, de quibus dixit : Mercedes hæ meæ sunt, quas dederunt mihi amatores mei ; et ponam eam in saltum, et comedet eam bestia agri.
|
||||
13| Et visitabo super eam dies Baalim, quibus accendebat incensum, et ornabatur in aure sua, et monili suo. Et ibat post amatores suos, et mei obliviscebatur, dicit Dominus.
|
||||
14| Propter hoc ecce ego lactabo eam, et ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus.
|
||||
15| Et dabo ei vinitores ejus ex eodem loco, et vallem Achor, ad aperiendam spem ; et canet ibi juxta dies juventutis suæ, et juxta dies ascensionis suæ de terra Ægypti.
|
||||
16| Et erit in die illa, ait Dominus : vocabit me, Vir meus, et non vocabit me ultra Baali.
|
||||
17| Et auferam nomina Baalim de ore ejus, et non recordabitur ultra nominis eorum.
|
||||
18| Et percutiam cum eis fœdus in die illa, cum bestia agri, et cum volucre cæli, et cum reptili terræ ; et arcum, et gladium, et bellum conteram de terra, et dormire eos faciam fiducialiter.
|
||||
19| Et sponsabo te mihi in sempiternum ; et sponsabo te mihi in justitia, et judicio, et in misericordia, et in miserationibus.
|
||||
20| Et sponsabo te mihi in fide ; et scies quia ego Dominus.
|
||||
21| Et erit in die illa : exaudiam, dicit Dominus, exaudiam cælos, et illi exaudient terram.
|
||||
22| Et terra exaudiet triticum, et vinum, et oleum, et hæc exaudient Jezrahel.
|
||||
23| Et seminabo eam mihi in terra, et miserebor ejus quæ fuit Absque misericordia.
|
||||
24| Et dicam Non populo meo : Populus meus es tu ; et ipse dicet : Deus meus es tu.
|
||||
#3
|
||||
1| Et dixit Dominus ad me : Adhuc vade, et dilige mulierem dilectam amico et adulteram, sicut diligit Dominus filios Israël, et ipsi respiciunt ad deos alienos, et diligunt vinacia uvarum.
|
||||
2| Et fodi eam mihi quindecim argenteis, et coro hordei, et dimidio coro hordæi.
|
||||
3| Et dixi ad eam : Dies multos exspectabis me ; non fornicaberis, et non eris viro ; sed et ego exspectabo te.
|
||||
4| Quia dies multos sedebunt filii Israël sine rege, et sine principe, et sine sacrificio, et sine altari, et sine ephod, et sine theraphim.
|
||||
5| Et post hæc revertentur filii Israël, et quærent Dominum Deum suum, et David regem suum : et pavebunt ad Dominum, et ad bonum ejus, in novissimo dierum.
|
||||
#4
|
||||
1| Audite verbum Domini, filii Israël, quia judicium Domino cum habitatoribus terræ : non est enim veritas, et non est misericordia, et non est scientia Dei in terra.
|
||||
2| Maledictum, et mendacium, et homicidium, et furtum, et adulterium inundaverunt, et sanguis sanguinem tetigit.
|
||||
3| Propter hoc lugebit terra, et infirmabitur omnis qui habitat in ea, in bestia agri, et in volucre cæli ; sed et pisces maris congregabuntur.
|
||||
4| Verumtamen unusquisque non judicet, et non arguatur vir : populus enim tuus sicut hi qui contradicunt sacerdoti.
|
||||
5| Et corrues hodie, et corruet etiam propheta tecum. Nocte tacere feci matrem tuam.
|
||||
6| Conticuit populus meus, eo quod non habuerit scientiam : quia tu scientiam repulisti, repellam te, ne sacerdotio fungaris mihi ; et oblita es legis Dei tui, obliviscar filiorum tuorum et ego.
|
||||
7| Secundum multitudinem eorum sic peccaverunt mihi : gloriam eorum in ignominiam commutabo.
|
||||
8| Peccata populi mei comedent, et ad iniquitatem eorum sublevabunt animas eorum.
|
||||
9| Et erit sicut populus, sic sacerdos ; et visitabo super eum vias ejus, et cogitationes ejus reddam ei.
|
||||
10| Et comedent, et non saturabuntur ; fornicati sunt, et non cessaverunt : quoniam Dominum dereliquerunt in non custodiendo.
|
||||
11| Fornicatio, et vinum, et ebrietas auferunt cor.
|
||||
12| Populus meus in ligno suo interrogavit, et baculus ejus annuntiavit ei ; spiritus enim fornicationum decepit eos, et fornicati sunt a Deo suo.
|
||||
13| Super capita montium sacrificabant, et super colles ascendebant thymiama ; subtus quercum, et populum, et terebinthum, quia bona erat umbra ejus ; ideo fornicabuntur filiæ vestræ, et sponsæ vestræ adulteræ erunt.
|
||||
14| Non visitabo super filias vestras cum fuerint fornicatæ, et super sponsas vestras cum adulteraverint, quoniam ipsi cum meretricibus conversabantur, et cum effeminatis sacrificabant ; et populus non intelligens vapulabit.
|
||||
15| Si fornicaris tu, Israël, non delinquat saltem Juda ; et nolite ingredi in Galgala, et ne ascenderitis in Bethaven, neque juraveritis : Vivit Dominus !
|
||||
16| Quoniam sicut vacca lasciviens declinavit Israël ; nunc pascet eos Dominus, quasi agnum in latitudine.
|
||||
17| Particeps idolorum Ephraim : dimitte eum.
|
||||
18| Separatum est convivium eorum ; fornicatione fornicati sunt : dilexerunt afferre ignominiam protectores ejus.
|
||||
19| Ligavit eum spiritus in alis suis, et confundentur a sacrificiis suis.
|
||||
#5
|
||||
1| Audite hoc, sacerdotes, et attendite, domus Israël, et domus regis, auscultate : quia vobis judicium est, quoniam laqueus facti estis speculationi, et rete expansum super Thabor.
|
||||
2| Et victimas declinastis in profundum ; et ego eruditor omnium eorum.
|
||||
3| Ego scio Ephraim, et Israël non est absconditus a me : quia nunc fornicatus est Ephraim ; contaminatus est Israël.
|
||||
4| Non dabunt cogitationes suas ut revertantur ad Deum suum, quia spiritus fornicationum in medio eorum, et Dominum non cognoverunt.
|
||||
5| Et respondebit arrogantia Israël in facie ejus, et Israël et Ephraim ruent in iniquitate sua : ruet etiam Judas cum eis.
|
||||
6| In gregibus suis et in armentis suis vadent ad quærendum Dominum, et non invenient : ablatus est ab eis.
|
||||
7| In Dominum prævaricati sunt, quia filios alienos genuerunt : nunc devorabit eos mensis, cum partibus suis.
|
||||
8| Clangite buccina in Gabaa, tuba in Rama ; ululate in Bethaven, post tergum tuum, Benjamin.
|
||||
9| Ephraim in desolatione erit in die correptionis ; in tribubus Israël ostendi fidem.
|
||||
10| Facti sunt principes Juda quasi assumentes terminum ; super eos effundam quasi aquam iram meam.
|
||||
11| Calumniam patiens est Ephraim, fractus judicio, quoniam cœpit abire post sordes.
|
||||
12| Et ego quasi tinea Ephraim, et quasi putredo domui Juda.
|
||||
13| Et vidit Ephraim languorem suum, et Juda vinculum suum ; et abiit Ephraim ad Assur, et misit ad regem ultorem : et ipse non poterit sanare vos, nec solvere poterit a vobis vinculum.
|
||||
14| Quoniam ego quasi leæna Ephraim, et quasi catulus leonis domui Juda. Ego, ego capiam, et vadam ; tollam, et non est qui eruat.
|
||||
15| Vadens revertar ad locum meum, donec deficiatis, et quæratis faciem meam.
|
||||
#6
|
||||
1| In tribulatione sua mane consurgent ad me : Venite, et revertamur ad Dominum,
|
||||
2| quia ipse cepit, et sanabit nos ; percutiet, et curabit nos.
|
||||
3| Vivificabit nos post duos dies ; in die tertia suscitabit nos, et vivemus in conspectu ejus. Sciemus, sequemurque ut cognoscamus Dominum : quasi diluculum præparatus est egressus ejus, et veniet quasi imber nobis temporaneus et serotinus terræ.
|
||||
4| Quid faciam tibi, Ephraim ? quid faciam tibi, Juda ? misericordia vestra quasi nubes matutina, et quasi ros mane pertransiens.
|
||||
5| Propter hoc dolavi in prophetis ; occidi eos in verbis oris mei : et judicia tua quasi lux egredientur.
|
||||
6| Quia misericordiam volui, et non sacrificium ; et scientiam Dei plus quam holocausta.
|
||||
7| Ipsi autem sicut Adam transgressi sunt pactum : ibi prævaricati sunt in me.
|
||||
8| Galaad civitas operantium idolum, supplantata sanguine.
|
||||
9| Et quasi fauces virorum latronum, particeps sacerdotum, in via interficientium pergentes de Sichem : quia scelus operati sunt.
|
||||
10| In domo Israël vidi horrendum : ibi fornicationes Ephraim, contaminatus est Israël.
|
||||
11| Sed et Juda, pone messem tibi, cum convertero captivitatem populi mei.
|
||||
#7
|
||||
1| Cum sanare vellem Israël, revelata est iniquitas Ephraim, et malitia Samariæ, quia operati sunt mendacium ; et fur ingressus est spolians, latrunculus foris.
|
||||
2| Et ne forte dicant in cordibus suis, omnem malitiam eorum me recordatum, nunc circumdederunt eos adinventiones suæ : coram facie mea factæ sunt.
|
||||
3| In malitia sua lætificaverunt regem, et in mendaciis suis principes.
|
||||
4| Omnes adulterantes, quasi clibanus succensus a coquente ; quievit paululum civitas a commistione fermenti, donec fermentaretur totum.
|
||||
5| Dies regis nostri : cœperunt principes furere a vino ; extendit manum suam cum illusoribus.
|
||||
6| Quia applicuerunt quasi clibanum cor suum, cum insidiaretur eis ; tota nocte dormivit coquens eos : mane ipse succensus quasi ignis flammæ.
|
||||
7| Omnes calefacti sunt quasi clibanus, et devoraverunt judices suos : omnes reges eorum ceciderunt ; non est qui clamat in eis ad me.
|
||||
8| Ephraim in populis ipse commiscebatur ; Ephraim factus est subcinericius panis, qui non reversatur.
|
||||
9| Comederunt alieni robur ejus, et ipse nescivit ; sed et cani effusi sunt in eo, et ipse ignoravit.
|
||||
10| Et humiliabitur superbia Israël in facie ejus ; nec reversi sunt ad Dominum Deum suum, et non quæsierunt eum in omnibus his.
|
||||
11| Et factus est Ephraim quasi columba seducta non habens cor. Ægyptum invocabant ; ad Assyrios abierunt.
|
||||
12| Et cum profecti fuerint, expandam super eos rete meum : quasi volucrem cæli detraham eos ; cædam eos secundum auditionem cœtus eorum.
|
||||
13| Væ eis, quoniam recesserunt a me ! vastabuntur, quia prævaricati sunt in me, et ego redemi eos, et ipsi locuti sunt contra me mendacia.
|
||||
14| Et non clamaverunt ad me in corde suo, sed ululabant in cubilibus suis : super triticum et vinum ruminabant ; recesserunt a me.
|
||||
15| Et ego erudivi eos, et confortavi brachia eorum, et in me cogitaverunt malitiam.
|
||||
16| Reversi sunt ut essent absque jugo ; facti sunt quasi arcus dolosus : cadent in gladio principes eorum, a furore linguæ suæ. Ista subsannatio eorum in terra Ægypti.
|
||||
#8
|
||||
1| In gutture tuo sit tuba quasi aquila super domum Domini, pro eo quod transgressi sunt fœdus meum, et legem meam prævaricati sunt.
|
||||
2| Me invocabunt : Deus meus, cognovimus te Israël.
|
||||
3| Projecit Israël bonum : inimicus persequetur eum.
|
||||
4| Ipsi regnaverunt, et non ex me ; principes exstiterunt, et non cognovi : argentum suum et aurum suum fecerunt sibi idola, ut interirent.
|
||||
5| Projectus est vitulus tuus, Samaria ; iratus est furor meus in eos. Usquequo non poterunt emundari ?
|
||||
6| Quia ex Israël et ipse est : artifex fecit illum, et non est deus ; quoniam in aranearum telas erit vitulus Samariæ.
|
||||
7| Quia ventum seminabunt, et turbinem metent : culmus stans non est in eo ; germen non faciet farinam : quod etsi fecerit, alieni comedent eam.
|
||||
8| Devoratus est Israël ; nunc factus est in nationibus quasi vas immundum.
|
||||
9| Quia ipsi ascenderunt ad Assur, onager solitarius sibi ; Ephraim munera dederunt amatoribus.
|
||||
10| Sed et cum mercede conduxerint nationes, nunc congregabo eos, et quiescent paulisper ab onere regis et principum.
|
||||
11| Quia multiplicavit Ephraim altaria ad peccandum ; factæ sunt ei aræ in delictum.
|
||||
12| Scribam ei multiplices leges meas, quæ velut alienæ computatæ sunt.
|
||||
13| Hostias offerent, immolabunt carnes et comedent, et Dominus non suscipiet eas : nunc recordabitur iniquitatis eorum, et visitabit peccata eorum : ipsi in Ægyptum convertentur.
|
||||
14| Et oblitus est Israël factoris sui, et ædificavit delubra ; et Judas multiplicavit urbes munitas ; et mittam ignem in civitates ejus, et devorabit ædes illius.
|
||||
#9
|
||||
1| Noli lætari, Israël ; noli exsultare sicut populi : quia fornicatus es a Deo tuo ; dilexisti mercedem super omnes areas tritici.
|
||||
2| Area et torcular non pascet eos, et vinum mentietur eis :
|
||||
3| non habitabunt in terra Domini. Reversus est Ephraim in Ægyptum, et in Assyriis pollutum comedit.
|
||||
4| Non libabunt Domino vinum, et non placebunt ei. Sacrificia eorum quasi panis lugentium ; omnes qui comedent eum, contaminabuntur : quia panis eorum animæ ipsorum : non intrabit in domum Domini.
|
||||
5| Quid facietis in die solemni, in die festivitatis Domini ?
|
||||
6| Ecce enim profecti sunt a vastitate : Ægyptus congregabit eos ; Memphis sepeliet eos : desiderabile argentum eorum urtica hæreditabit, lappa in tabernaculis eorum.
|
||||
7| Venerunt dies visitationis, venerunt dies retributionis. Scitote, Israël, stultum prophetam, insanum virum spiritualem, propter multitudinem iniquitatis tuæ, et multitudinem amentiæ.
|
||||
8| Speculator Ephraim cum Deo meo, propheta laqueus ruinæ factus est super omnes vias ejus ; insania in domo Dei ejus.
|
||||
9| Profunde peccaverunt, sicut in diebus Gabaa. Recordabitur iniquitatis eorum, et visitabit peccata eorum.
|
||||
10| Quasi uvas in deserto inveni Israël, quasi prima poma ficulneæ in cacumine ejus vidi patres eorum : ipsi autem intraverunt ad Beelphegor, et abalienati sunt in confusionem, et facti sunt abominabiles sicut ea quæ dilexerunt.
|
||||
11| Ephraim quasi avis avolavit ; gloria eorum a partu, et ab utero, et a conceptu.
|
||||
12| Quod etsi enutrierint filios suos, absque liberis eos faciam in hominibus ; sed et væ eis cum recessero ab eis !
|
||||
13| Ephraim, ut vidi, Tyrus erat fundata in pulchritudine ; et Ephraim educet ad interfectorem filios suos.
|
||||
14| Da eis, Domine. Quid dabis eis ? da eis vulvam sine liberis, et ubera arentia.
|
||||
15| Omnes nequitiæ eorum in Galgal, quia ibi exosos habui eos. Propter malitiam adinventionum eorum, de domo mea ejiciam eos ; non addam ut diligam eos : omnes principes eorum recedentes.
|
||||
16| Percussus est Ephraim ; radix eorum exsiccata est : fructum nequaquam facient, quod etsi genuerint, interficiam amantissima uteri eorum.
|
||||
17| Abjiciet eos Deus meus, quia non audierunt eum, et erunt vagi in nationibus.
|
||||
#10
|
||||
1| Vitis frondosa Israël, fructus adæquatus est ei : secundum multitudinem fructus sui multiplicavit altaria, juxta ubertatem terræ suæ exuberavit simulacris.
|
||||
2| Divisum est cor eorum, nunc interibunt ; ipse confringet simulacra eorum, depopulabitur aras eorum.
|
||||
3| Quia nunc dicent : Non est rex nobis, non enim timemus Dominum ; et rex quid faciet nobis ?
|
||||
4| Loquimini verba visionis inutilis, et ferietis fœdus ; et germinabit quasi amaritudo judicium super sulcos agri.
|
||||
5| Vaccas Bethaven coluerunt habitatores Samariæ ; quia luxit super eum populus ejus, et æditui ejus super eum exsultaverunt in gloria ejus, quia migravit ab eo.
|
||||
6| Siquidem et ipse in Assur delatus est, munus regi ultori. Confusio Ephraim capiet, et confundetur Israël in voluntate sua.
|
||||
7| Transire fecit Samaria regem suum quasi spumam super faciem aquæ.
|
||||
8| Et disperdentur excelsa idoli, peccatum Israël ; lappa et tribulus ascendet super aras eorum : et dicent montibus : Operite nos, et collibus : Cadite super nos.
|
||||
9| Ex diebus Gabaa peccavit Israël ; ibi steterunt. Non comprehendet eos in Gabaa prælium super filios iniquitatis.
|
||||
10| Juxta desiderium meum corripiam eos : congregabuntur super eos populi, cum corripientur propter duas iniquitates suas.
|
||||
11| Ephraim vitula docta diligere trituram, et ego transivi super pulchritudinem colli ejus : ascendam super Ephraim, arabit Judas ; confringet sibi sulcos Jacob.
|
||||
12| Seminate vobis in justitia, et metite in ore misericordiæ. Innovate vobis novale ; tempus autem requirendi Dominum, cum venerit qui docebit vos justitiam.
|
||||
13| Arastis impietatem, iniquitatem messuistis : comedistis frugem mendacii, quia confisus es in viis tuis, in multitudine fortium tuorum.
|
||||
14| Consurget tumultus in populo tuo ; et omnes munitiones tuæ vastabuntur, sicut vastatus est Salmana a domo ejus qui judicavit Baal in die prælii, matre super filios allisa.
|
||||
15| Sic fecit vobis Bethel, a facie malitiæ nequitiarum vestrarum.
|
||||
#11
|
||||
1| Sicut mane transiit, pertransiit rex Israël. Quia puer Israël, et dilexi eum ; et ex Ægypto vocavi filium meum.
|
||||
2| Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum ; Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant.
|
||||
3| Et ego quasi nutritius Ephraim : portabam eos in brachiis meis, et nescierunt quod curarem eos.
|
||||
4| In funiculis Adam traham eos, in vinculis caritatis ; et ero eis quasi exaltans jugum super maxillas eorum, et declinavi ad eum ut vesceretur.
|
||||
5| Non revertetur in terram Ægypti, et Assur ipse rex ejus, quoniam noluerunt converti.
|
||||
6| Cœpit gladius in civitatibus ejus, et consumet electos ejus, et comedet capita eorum.
|
||||
7| Et populus meus pendebit ad reditum meum ; jugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur.
|
||||
8| Quomodo dabo te, Ephraim ? protegam te, Israël ? Quomodo dabo te sicut Adama, ponam te ut Seboim ? Conversum est in me cor meum, pariter conturbata est pœnitudo mea.
|
||||
9| Non faciam furorem iræ meæ ; non convertar ut disperdam Ephraim, quoniam Deus ego, et non homo ; in medio tui sanctus, et non ingrediar civitatem.
|
||||
10| Post Dominum ambulabunt ; quasi leo rugiet, quia ipse rugiet, et formidabunt filii maris.
|
||||
11| Et avolabunt quasi avis ex Ægypto, et quasi columba de terra Assyriorum : et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.
|
||||
12| Circumdedit me in negatione Ephraim, et in dolo domus Israël ; Judas autem testis descendit cum Deo, et cum sanctis fidelis.
|
||||
#12
|
||||
1| Ephraim pascit ventum, et sequitur æstum ; tota die mendacium et vastitatem multiplicat : et fœdus cum Assyriis iniit, et oleum in Ægyptum ferebat.
|
||||
2| Judicium ergo Domini cum Juda, et visitatio super Jacob : juxta vias ejus, et juxta adinventiones ejus reddet ei.
|
||||
3| In utero supplantavit fratrem suum, et in fortitudine sua directus est cum angelo.
|
||||
4| Et invaluit ad angelum, et confortatus est ; flevit, et rogavit eum. In Bethel invenit eum, et ibi locutus est nobiscum.
|
||||
5| Et Dominus Deus exercituum, Dominus memoriale ejus.
|
||||
6| Et tu ad Deum tuum converteris ; misericordiam et judicium custodi, et spera in Deo tuo semper.
|
||||
7| Chanaan, in manu ejus statera dolosa, calumniam dilexit.
|
||||
8| Et dixit Ephraim : Verumtamen dives effectus sum ; inveni idolum mihi : omnes labores mei non invenient mihi iniquitatem quam peccavi.
|
||||
9| Et ego Dominus Deus tuus ex terra Ægypti : adhuc sedere te faciam in tabernaculis, sicut in diebus festivitatis.
|
||||
10| Et locutus sum super prophetas, et ego visionem multiplicavi, et in manu prophetarum assimilatus sum.
|
||||
11| Si Galaad idolum, ergo frustra erant in Galgal bobus immolantes ; nam et altaria eorum quasi acervi super sulcos agri.
|
||||
12| Fugit Jacob in regionem Syriæ, et servivit Israël in uxorem, et in uxorem servavit.
|
||||
13| In propheta autem eduxit Dominus Israël de Ægypto, et in propheta servatus est.
|
||||
14| Ad iracundiam me provocavit Ephraim in amaritudinibus suis : et sanguis ejus super eum veniet, et opprobrium ejus restituet ei Dominus suus.
|
||||
#13
|
||||
1| Loquente Ephraim, horror invasit Israël ; et deliquit in Baal, et mortuus est.
|
||||
2| Et nunc addiderunt ad peccandum ; feceruntque sibi conflatile de argento suo quasi similitudinem idolorum : factura artificum totum est : his ipsi dicunt : Immolate homines, vitulos adorantes.
|
||||
3| Idcirco erunt quasi nubes matutina, et sicut ros matutinus præteriens ; sicut pulvis turbine raptus ex area, et sicut fumus de fumario.
|
||||
4| Ego autem Dominus Deus tuus, ex terra Ægypti ; et Deum absque me nescies, et salvator non est præter me.
|
||||
5| Ego cognovi te in deserto, in terra solitudinis.
|
||||
6| Juxta pascua sua adimpleti sunt et saturati sunt ; et levaverunt cor suum, et obliti sunt mei.
|
||||
7| Et ego ero eis quasi leæna, sicut pardus in via Assyriorum.
|
||||
8| Occurram eis quasi ursa raptis catulis, et dirumpam interiora jecoris eorum, et consumam eos ibi quasi leo : bestia agri scindet eos.
|
||||
9| Perditio tua, Israël : tantummodo in me auxilium tuum.
|
||||
10| Ubi est rex tuus ? maxime nunc salvet te in omnibus urbibus tuis ; et judices tui, de quibus dixisti : Da mihi regem et principes.
|
||||
11| Dabo tibi regem in furore meo, et auferam in indignatione mea.
|
||||
12| Colligata est iniquitas Ephraim ; absconditum peccatum ejus.
|
||||
13| Dolores parturientis venient ei : ipse filius non sapiens : nunc enim non stabit in contritione filiorum.
|
||||
14| De manu mortis liberabo eos ; de morte redimam eos. Ero mors tua, o mors ! morsus tuus ero, inferne ! consolatio abscondita est ab oculis meis.
|
||||
15| Quia ipse inter fratres dividet : adducet urentem ventum Dominus de deserto ascendentem, et siccabit venas ejus, et desolabit fontem ejus : et ipse diripiet thesaurum omnis vasis desiderabilis.
|
||||
16| Pereat Samaria, quoniam ad amaritudinem concitavit Deum suum ! in gladio pereant, parvuli eorum elidantur, et fœtæ ejus discindantur !
|
||||
#14
|
||||
1| Convertere, Israël, ad Dominum Deum tuum, quoniam corruisti in iniquitate tua.
|
||||
2| Tollite vobiscum verba, et convertimini ad Dominum ; et dicite ei : Omnem aufer iniquitatem, accipe bonum, et reddemus vitulos labiorum nostrorum.
|
||||
3| Assur non salvabit nos : super equum non ascendemus, nec dicemus ultra, Dii nostri opera manuum nostrarum : quia ejus, qui in te est, misereberis pupilli.
|
||||
4| Sanabo contritiones eorum ; diligam eos spontanee : quia aversus est furor meus ab eis.
|
||||
5| Ero quasi ros ; Israël germinabit sicut lilium, et erumpet radix ejus ut Libani.
|
||||
6| Ibunt rami ejus, et erit quasi oliva gloria ejus, et odor ejus ut Libani.
|
||||
7| Convertentur sedentes in umbra ejus ; vivent tritico, et germinabunt quasi vinea ; memoriale ejus sicut vinum Libani.
|
||||
8| Ephraim, quid mihi ultra idola ? Ego exaudiam, et dirigam eum ego ut abietem virentem ; ex me fructus tuus inventus est.
|
||||
9| Quis sapiens, et intelliget ista ? intelligens, et sciet hæc ? quia rectæ viæ Domini, et justi ambulabunt in eis ; prævaricatores vero corruent in eis.
|
||||
@@ -0,0 +1,959 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Liber Ezræ prophetæ, filii Sarei, filii Azarei, filii Helchiæ, filii Salame, filii Sadoch, filii Acitob,
|
||||
2| filii Achiæ, filii Finees, filii Heli, filii Ameriæ, filii Aziei, filii Marimoth, filii Arna, filii Oziæ, filii Borith, filii Abissei, filii Finees, filii Eleazar,
|
||||
3| filii Aaron ex tribu Levi, qui fuit captivus in regione Medorum, in regno Artaxersis regis Persarum.
|
||||
4| et factum est verbum Domini ad me dicens:
|
||||
5| vade adnuntia populo meo facinora ipsorum et filiis eorum iniquitates quas in me admiserunt, ut nuntient filiis filiorum suorum,
|
||||
6| quia peccata parentum illorum in illis creverunt; obliti enim me sacrificaverunt diis alienis.
|
||||
7| nonne ego eos eduxi de terra Ægypti de domo servitutis? ipsi autem inritaverunt me et consilia mea spreverunt.
|
||||
8| tu autem excute comam capitis tui et proice omnia mala super illos, quoniam non obœdierunt legi meæ; populus autem indisciplinatus.
|
||||
9| usquequo eos sustinebo, quibus tanta beneficia contuli?
|
||||
10| reges multos propter eos subverti, Pharaonem cum pueris suis et omnem exercitum eius percussi.
|
||||
11| omnes gentes a facie eorum perdidi et in oriente provinciarum duarum populos Tyri et Sidonis dissipavi et omnes adversarios eorum interfeci.
|
||||
12| tu vero loquere ad eos dicens: hæc dicit Dominus:
|
||||
13| nempe ego vos mare trajeci et plateas vobis in invio munitas exhibui; ducem vobis dedi Moysen et Aaron sacerdotem.
|
||||
14| lucem vobis per columnam ignis præstiti et magna mirabilia feci in vobis. vos autem mei obliti estis, dicit Dominus.
|
||||
15| hæc dicit Dominus omnipotens: coturnix vobis in signo fuit, castra vobis ad tutelam dedi, et illic murmurastis.
|
||||
16| et non triumphastis in nomine meo de perditione inimicorum vestrorum, sed adhuc nunc usque murmuratis.
|
||||
17| ubi sunt beneficia quæ præstiti vobis? nonne in deserto cum esuriretis et sitiretis proclamastis ad me
|
||||
18| dicentes: ut quid nos in desertum istud adduxisti interficere nos? melius nobis fuerat servire Ægyptiis quam mori in deserto hoc.
|
||||
19| ego dolui gemitos vestros et dedi mannam vobis in escam, panem angelorum manducastis.
|
||||
20| nonne cum sitiretis petram excidi, et fluxerunt aquæ in satietatem? propter æstus folia arborum vos texi.
|
||||
21| divisi vobis terras pingues, Chananeos et Ferezeos et Philistheos a facie vestra projeci. quid faciam vobis adhuc? dicit Dominus.
|
||||
22| hæc dicit Dominus omnipotens: in deserto cum essetis in flumine amaro sitientes et blasphemantes nomen meum,
|
||||
23| non ignem vobis pro blasphemiis dedi, sed mittens lignum in aqua dulce feci flumen.
|
||||
24| quid tibi faciam, Iacob? noluisti me obaudire, Iuda. transferam me ad alias gentes et dabo eis nomen meum, ut custodiant legitima mea.
|
||||
25| quoniam me dereliquistis, et ego vos derelinquam; petentibus vobis a me misericordiam, non miserebor vestri.
|
||||
26| quando invocabitis me, ego non exaudiam vos. maculastis enim manus vestras sanguine, et pedes vestri impigri sunt ad committenda homicidia.
|
||||
27| non quasi me dereliquistis, sed vos ipsos, dicit Dominus.
|
||||
28| hæc dicit Dominus omnipotens: nonne ego vos rogavi ut pater filios et ut mater filias et nutrix parvulos suos.
|
||||
29| ut essetis mihi in populo et ego vobis in Deum, et vos mihi in filios et ego vobis in patrem?
|
||||
30| ita vos collegi ut gallina filios suos sub alas suas. modo autem quid faciam vobis? proiciam vos a facie mea.
|
||||
31| oblationes mihi cum obtuleritis, avertam faciem meam a vobis; dies enim festos vestros et neomenias et circumcisiones carnis repudiavi.
|
||||
32| ego misi pueros meos prophetas ad vos, quos acceptos interfecistis et laniastis corpora illorum, quorum sanguinem exquiram, dicit Dominus.
|
||||
33| hæc dicit Dominus omnipotens: domus vestra deserta est, proiciam vos sicut ventus stipulam.
|
||||
34| et filii procreationem non facient, quoniam mandatum meum vobiscum neglexerunt et quod malum est coram me fecerunt.
|
||||
35| tradam domus vestras populo venienti. qui me non audientes credunt; quibus signa non ostendi, facient quæ præcepi.
|
||||
36| prophetas non viderunt et memorabuntur antiquitatum eorum.
|
||||
37| testor populi venientis gratiam, cuius parvuli exultant cum lætitia, me non videntes oculis carnalibus, sed spiritu credent quæ dixi.
|
||||
38| et nunc, pater, aspice cum gloria et vide populum venientem ab oriente.
|
||||
39| quibus dabo ducatum Abraham, Isaac et Iacob et Osee et Amos et Michæ et Iohelis et Abdiæ et Ionæ
|
||||
40| et Naum et Abacuc, Sofoniæ. Aggei, Zacchariæ et Malachiæ, qui et angelus Domini vocatus est.
|
||||
#2
|
||||
1| Hæc dicit Dominus : ego eduxi populum istum de servitute, quibus mandata dedi per pueros meos prophetas, quos audire noluerunt, sed irrita fecerunt mea consilia.
|
||||
2| mater quæ eos generavit dicit illis : ite, filii, quia ego vidua sum et derelicta.
|
||||
3| educavi vos cum lætitia et amisi vos cum luctu et tristitia, quoniam peccastis coram Domino Deo et quod malum est coram me fecistis.
|
||||
4| modo autem quid faciam vobis ? ego enim vidua sum et derelicta. ite, filii, et petite a Domino misericordiam.
|
||||
5| ego autem te, pater, testem invoco super matrem filiorum, quia noluerunt testamentum meum servare,
|
||||
6| ut des eis confusionem et matrem eorum in direptionem, ne generatio eorum fiat.
|
||||
7| dispergantur in gentes, nomina eorum deleantur a terra, quoniam spreverunt testamentum meum.
|
||||
8| væ tibi, Assur, qui abscondis iniquos penes te. gens mala, memorare quid fecerim Sodomæ et Gomorræ,
|
||||
9| quorum terra jacet in piceis glebis et aggeribus cinerum. sic dabo eos qui me non audierunt, dicit Dominus omnipotens.
|
||||
10| hæc dicit Dominus ad Ezram : adnuntia populo meo, quoniam dabo eis regnum Hierusalem, quod daturus eram Israël.
|
||||
11| et sumam mihi gloriam illorum et dabo eis tabernacula æterna, quæ præparaveram illis.
|
||||
12| lignum vitæ erit illis in odore unguenti, et non laborabunt neque fatigabuntur.
|
||||
13| ite et accipietis, rogate vobis dies paucos ut minorentur ; iam paratum est vobis regnum, vigilate.
|
||||
14| testare testare, cælum et terram, omisi enim malum et creavi bonum, quia vivo ego, dicit Dominus.
|
||||
15| mater, conplectere filios tuos, educa illos cum lætitia sicut columba, confirma pedes eorum, quoniam te elegi, dicit Dominus.
|
||||
16| et resuscitabo mortuos de locis suis et de monumentis educam illos, quoniam cognovi nomen meum in illis.
|
||||
17| noli timere, mater filiorum, quoniam te elegi, dicit Dominus.
|
||||
18| mittam tibi adjutorium pueros meos Esajam et Hieremiam, ad quorum consilium sanctificavi et paravi tibi arbores duodecim gravatas variis fructibus
|
||||
19| et totidem fontes fluentes lac et mel et montes inmensos septem habentes rosam et lilium, in quibus gaudio replebo filios tuos.
|
||||
20| viduam justifica, pupillo judica, egenti da, orfanum tuere, nudum vesti,
|
||||
21| confractum et debilem cura, claudum inridere noli, tutare mancum, et cæcum ad visionem claritatis meæ admitte,
|
||||
22| senem et juvenem intra muros tuos serva,
|
||||
23| mortuos ubi inveneris signans commenda sepulchro, et dabo tibi primam sessionem in resurrectione mea.
|
||||
24| pausa et quiesce, populus meus, quia veniet requies tua.
|
||||
25| nutrix bona, nutri filios tuos, confirma pedes eorum.
|
||||
26| servos quos tibi dedi, nemo ex eis interiet, ego enim eos requiram de numero tuo.
|
||||
27| noli satagere, cum venerit enim dies pressuræ et angustiæ, alii plorabunt et tristes erunt, tu autem hilaris et copiosa eris.
|
||||
28| zelabunt gentes et nihil adversum te poterunt, dicit Dominus.
|
||||
29| manus meæ tegent te, ne filii tui gehennam videant.
|
||||
30| jucundare, mater, cum filiis tuis, quia ego te eripiam, dicit Dominus.
|
||||
31| filios tuos dormientes memorare, quoniam ego eos educam de latibulis terræ et misericordiam cum illis faciam, quoniam misericors sum, dicit Dominus omnipotens.
|
||||
32| amplectere natos tuos usque dum venio et prædica illis misericordiam, quoniam exuberant fontes mei et gratia mea no A.
|
||||
33| ego Ezra accepi præceptum a Domino in monte Horeb, ut irem ad Israël. ad quos cum venirem, reprobaverunt me et respuerunt mandatum Domini.
|
||||
34| ideoque vobis dico, gentes quæ auditis et intellegitis : expectate pastorem vestrum, requiem æternitatis dabit vobis, quoniam in proximo est ille, qui in finem sæculi adveniet.
|
||||
35| parati estote ad præmia regni, quia lux perpetua lucebit vobis per æternitatem temporis.
|
||||
36| fugite umbram sæculi huius, accipite jucunditatem gloriæ vestræ. ego testor palam salvatorem meum.
|
||||
37| commendatum Domini accipite et jucundamini gratias agentes ei qui vos ad cælestia regna vocavit.
|
||||
38| surgite et state et videte numerum signatorum in convivio Domini.
|
||||
39| qui se de umbra sæculi transtulerunt, splendidas tunicas a Domino acceperunt.
|
||||
40| recipe, Sion, numerum tuum et conclude candidatos tuos, qui legem Domini conpleverunt.
|
||||
41| filiorum tuorum, quos optabas, plenus est numerus ; roga imperium Domini, ut sanctificetur populus tuus, qui vocatus est ab initio.
|
||||
42| ego Ezra vidi in monte Sion turbam magnam, quam numerare non potui, et omnes canticis conlaudabant Dominum.
|
||||
43| et in medio eorum erat juvenis statura celsus, eminentior omnibus illis, et singulis eorum capitibus inponebat coronas, et magis exaltabatur ; ego autem miraculo tenebar.
|
||||
44| tunc interrogavi angelum et dixi : qui sunt hii, domine ?
|
||||
45| qui respondens dixit mihi : hii sunt qui mortalem tunicam deposuerunt et inmortalem sumpserunt et confessi sunt nomen Dei ; modo coronantur et accipiunt palmas.
|
||||
46| et dixi ad angelum : ille juvenis quis est, qui eis coronas inponit et palmas in manus tradit ?
|
||||
47| qui respondens dixit mihi : ipse est Filius Dei, quem in sæculo confessi sunt. ego autem magnificare eos cœpi, qui fortiter pro nomine Domini steterunt.
|
||||
48| tunc dixit mihi angelus : vade et adnuntia populo meo, qualia et quanta mirabilia Domini Dei vidisti.
|
||||
#3
|
||||
1| anno tricesimo ruinæ civitatis eram in Babylone, ego Salathihel qui et Ezras, et conturbatus sum super cubili meo recumbens, et cogitationes meæ ascendebant super cor meum,
|
||||
2| quoniam vidi desertionem Sion et abundantiam eorum qui habitabant in Babylone.
|
||||
3| et ventilatus est spiritus meus valde, et cœpi loqui ad Altissimum verba timorata,
|
||||
4| et dixi : o Domine Dominator, tu dixisti ab initio, quando plantasti terram, et hoc solus, et imperasti pulveri,
|
||||
5| et dedit Adam corpus mortuum. sed et ipsum figmentum manuum tuarum erat, et insuflasti in eum spiritum vitæ, et factus est vivens coram te.
|
||||
6| et induxisti eum in paradisum, quem plantavit dextera tua antequam terra adventaret.
|
||||
7| et huic mandasti diligentiam unam tuam, et præterivit eam, et statim instituisti in eum mortem et in nationibus eius. et natæ sunt ex eo gentes et tribus, populi et cognationes, quorum non est numerus.
|
||||
8| et ambulavit unaquaque gens in voluntate sua, et impie agebant coram te et spernebant præcepta tua, et tu non prohibuisti eos.
|
||||
9| iterum autem in tempore induxisti diluvium super habitantes sæculum et perdidisti eos.
|
||||
10| et factum est in uno casui eorum, sicut Adæ mors sic et his diluvium.
|
||||
11| dereliquisti autem ex his unum Nœ cum domo sua ; ex eo justos omnes.
|
||||
12| et factum est cum cœpissent multiplicari qui habitabant super terram, et multiplicaverunt filios et populos et gentes multas, et cœperunt iterato impietatem facere plus quam priores.
|
||||
13| et factum est cum iniquitatem facerent coram te, elegisti tibi ex his unum, cui nomen erat Abraham.
|
||||
14| et dilexisti eum et demonstrasti ei temporum finem solo secrete noctu.
|
||||
15| et disposuisti ei testamentum æternum et dixisti ei, ut non umquam derelinquas semen eius. et dedisti ei Isaac, et Isaac dedis Esau.
|
||||
16| et segregasti tibi Jacob, Esau autem separasti. et factus est Jacob in multitudine magna.
|
||||
17| et factum est cum educeres semen eius ex Ægypto, et adduxisti eos super montem Sina.
|
||||
18| et inclinasti cælos et statuisti terram et commovisti orbem et tremere fecisti abyssos et conturbasti sæculum.
|
||||
19| et transiit gloria tua portas quattuor, ignis et terræmotus et spiritus et gelu, ut dares semini Jacob legem et generationi Israël diligentiam.
|
||||
20| et non abstulisti ab eis cor malignum, ut faceret lex tua in eis fructum.
|
||||
21| cor enim malignum bajulans primus Adam transgressus et victus est, sed et omnes qui ex eo nati sunt.
|
||||
22| et facta est permanens infirmitas et lex cum corde populi cum malignitate radicis, et discessit quod bonum est et mansit malignum.
|
||||
23| et transierunt tempora et finiti sunt anni, et suscitasti tibi servum nomine David.
|
||||
24| et dixisti ei ædificare civitatem nominis tui et offerre tibi in ea de tuis oblationes.
|
||||
25| et factum est hoc annis multis. et dereliquerunt qui habitabant civitatem,
|
||||
26| in omnibus facientes sicut fecit Adam et omnes generationes eius ; utebantur enim et ipsi cor malignum.
|
||||
27| et tradidisti civitatem tuam in manus inimicorum tuorum.
|
||||
28| et dixi ego tunc in corde meo : numquid meliora faciunt qui habitant in Babylone, et propter hoc dominabit Sion ?
|
||||
29| factum est autem cum venissem huc, et vidi impietates quorum non est numerus, et delinquentes multos vidit anima mea hoc tricesimo anno. et excessit cor meum,
|
||||
30| quoniam vidi quomodo sustines eos peccantes et pepercisti impie agentibus, et perdidisti populum tuum et conservasti inimicos tuos, et non significasti
|
||||
31| nihil nemini quomodo debeat derelinqui via hæc. numquid meliora facit Babylon quam Sion,
|
||||
32| aut alia gens cognovit te præter Israël ? aut quæ tribus crediderunt testamentis sicut hæc Jacob.
|
||||
33| quarum merces non conparuit neque labor fructificavit ? pertransiens enim pertransivi in gentibus, et vidi abundantes eas et non memorantes mandatorum tuorum.
|
||||
34| nunc ergo pondera in statera nostras iniquitates et eorum qui habitant in sæculo, et invenietur momentum puncti ubi declinet.
|
||||
35| aut quando non peccaverunt in conspectu tuo qui habitant terram, aut quæ gens sic observavit mandata tua ?
|
||||
36| homines quidem per nomina invenies servasse mandata tua, gentes autem non invenies.
|
||||
#4
|
||||
1| et respondit ad me angelus qui missus est ad me, cui nomen Urihel,
|
||||
2| et dixit mihi : excedens excessit cor tuum in sæculo hoc, et conprehendere cogitas viam Altissimi ?
|
||||
3| et dixi : ita, domine meus, et respondit mihi et dixit : tres vias missus sum ostendere tibi et tres similitudines proponere coram te.
|
||||
4| de quibus si mihi renuntiaveris unam ex his, et ego tibi demonstrabo viam quam desideras videre, et doceam te quare cor malignum.
|
||||
5| et dixi : loquere, domine meus. et dixit ad me : vade, pondera mihi ignis pondus, aut mensura mihi flatum venti, aut revoca mihi diem quæ præteriit.
|
||||
6| et respondi et dixi : quis natorum poterit facere, ut me interroges de his ?
|
||||
7| et dixit ad me : si eram interrogans te dicens : quantæ habitationes sunt in corde maris, aut quantæ venæ sunt in principio abyssi, aut quantæ venæ sunt super firmamentum, aut qui sint exitus paradisi,
|
||||
8| dicebas fortassis mihi : in abyssum non descendi neque in infernum adhuc, neque in cælis umquam ascendi.
|
||||
9| nunc autem non interrogavi te nisi de igne et vento et diem per quem transisti, et sine quibus separari non potes, et non respondisti mihi de eis.
|
||||
10| et dixit mihi : tu quæ tua sunt tecum coadulescentia non potes cognoscere,
|
||||
11| et quomodo poterit vas tuum capere Altissimi viam ?... et iam exterritus corrupto sæculo intellegere incorruptionem ? et cum hæc audissem, cecidi in faciem meam
|
||||
12| et dixi illi : melius erat nos non adesse, quam advenientes vivere in impietatibus et pati et non intellegere de qua re.
|
||||
13| et respondit ad me et dixit : proficiscens profectus sum ad silvam lignorum campi, et cogitaverunt cogitationem
|
||||
14| et dixerunt : venite et eamus et faciamus ad mare bellum, ut recedat coram nos, et faciamus nobis alias silvas,
|
||||
15| et similiter fluctus maris et ipsi cogitaverunt cogitationem et dixerunt : venite ascendentes debellemus silvam campi, ut et ibi consummemus nobismet ipsis aliam regionem.
|
||||
16| et factus est cogitatus silvæ in vano, venit enim ignis et consumpsit eam.
|
||||
17| similiter et cogitatus fluctuum maris, stetit enim harena et prohibuit eam.
|
||||
18| si enim eras judex horum, quem incipiebas justificare aut quem condemnare ?
|
||||
19| et respondi et dixi : utrique vanam cogitationem cogitaverunt, terra enim data est silvæ, et maris locus portare fluctus suos.
|
||||
20| et respondit ad me et dixit : bene tu judicasti, et quare non judicasti tibimet ipso ?
|
||||
21| quemadmodum enim terra silvæ data est et mare fluctibus suis, et qui super terram inhabitant quæ sunt super terram intellegere solummodo possunt, et qui super cælos super altitudinem cælorum.
|
||||
22| et respondi et dixi : deprecor te, domine, ut mihi datus est sensus intellegendi.
|
||||
23| non enim volui interrogare de superioribus viis, sed de his quæ pertranseunt per nos cotidie, propter quod Israël datus est in obprobrium gentibus, quem dilexisti populum datus est tribubus impiis, et lex patrum nostrorum in interitum deducta est, et dispositiones scriptæ nusquam sunt.
|
||||
24| et pertransivimus de sæculo ut lucustæ, et vita nostra ut vapor, et nec digni sumus misericordiam consequi.
|
||||
25| sed quid faciet nomini suo quod invocatum est super nos ? et his interrogavi.
|
||||
26| et respondit ad me et dixit : si fueris videbis, et si vixeris, frequenter miraberis, quoniam festinans festinat sæculum pertransire.
|
||||
27| non capiet portare quæ in temporibus justis repromissa sunt, quoniam plenum mæstitia est sæculum hoc et infirmitatibus.
|
||||
28| seminatum est enim malum, quibus me interrogas de ea, et necdum venit destrictio ipsius.
|
||||
29| si ergo non messum fuerit quod seminatum est, et discesserit locus ubi seminatum est malum, non veniet ager ubi seminatum est bonum.
|
||||
30| quoniam granum seminis mali seminatum est in corde Adam ab initio, et quantum impietatis generavit usque nunc et generabit usque cum veniat area.
|
||||
31| æstima autem apud te, granum mali seminis quantum fructum impietatis generaverit.
|
||||
32| quando seminatæ fuerint spicæ quarum non est numerus, quam magnam aream incipient facere.
|
||||
33| et respondi et dixi : quo et quando hæc ? quare modici et mali anni nostri ?
|
||||
34| et respondit ad me et dixit : non festina spiritu super Altissimum ; tu enim festinas propter temet ipsum spiritum, nam Excelsus pro multis.
|
||||
35| nonne de his interrogaverunt animæ justorum in promptuariis suis dicentes : usquequo spero sic ? et quando venit fructus areæ mercedis nostræ ?
|
||||
36| et respondit ad ea Hieremihel archangelus et dixit : quando impletus fuerit numerus similium vobis, quoniam in statera ponderavit sæculum
|
||||
37| et mensura mensuravit tempora et numero numeravit tempora, et non commovet nec excitabit usque dum impleatur prædicta mensura.
|
||||
38| et respondi et dixi : o dominator domine, sed et nos omnes pleni sumus impietate.
|
||||
39| et ne forte propter nos inpediatur justorum area, propter peccata inhabitantium super terram.
|
||||
40| et respondit ad me et dixit : vade et interroga prægnantem, si quando impleverit novem menses suos, adhuc poterit matrix eius retinere fetus in semet ipsa.
|
||||
41| et dixi : non potest, domine. et dixit ad me : in inferno promptuaria animarum matrici adsimilata sunt.
|
||||
42| quemadmodum enim festinavit quæ parit effugere necessitatem partus, sic et hæc festinat reddere ea quæ commendata sunt
|
||||
43| ab initio. tunc tibi demonstrabitur de his quæ concupiscis videre.
|
||||
44| et respondi et dixi : si inveni gratiam ante oculos tuos, et si possibile est, et si Idoneus sum,
|
||||
45| demonstra mihi et hoc si plus quam præteriti habet venire aut plura pertransierunt super nos,
|
||||
46| quoniam quod pertransivit scio, quid autem futuri sit ignoro.
|
||||
47| et dixit ad me : sta super dexteram partem et demonstrabo tibi interpretationem similitudinis.
|
||||
48| et steti et vidi, et ecce fornax ardens transiit coram me ; et factum est cum transiret flamma, et vidi et ecce superavit fumus.
|
||||
49| et post hoc transiit coram me nubes plena aquæ et inmisit pluviam impetu multam ; et cum transisset impetus pluviæ et superaverunt in ea guttæ.
|
||||
50| et dixit ad me : cogita tibi. sicut enim crescit pluvia amplius quam guttæ, et ignis amplius quam fumus, sic superabundavit quæ transivit mensura, superaverunt autem guttæ et fumus.
|
||||
51| et oravi et dixi : putas vivo usque in diebus illis, vel quis erit in diebus illis ?
|
||||
52| respondit ad me et dixit : de signis de quibus me perrogas, ex parte possum tibi dicere, de vita autem tua non sum missus dicere tibi, sed nescio.
|
||||
#5
|
||||
1| de signis autem : ecce dies venient, et adprehendentur qui inhabitant super terram in excessu multo, et abscondetur veritatis via, et sterilis erit a fide regio.
|
||||
2| et multiplicabitur iniustitia super hanc quam ipse tu vides et super quam audisti olim.
|
||||
3| et erit inconposita vestigio quam nunc vides regnare regionem, et videbunt eam desertam.
|
||||
4| si autem tibi dederit Altissimus vivere, et videbis post tertiam turbatam, et relucescet subito sol noctu et luna interdie.
|
||||
5| et de ligno sanguis stillabit, et lapis dabit vocem suam ; et populi commovebuntur, et gressus commutabuntur.
|
||||
6| et regnabit quem non sperant qui inhabitant super terram ; et volatilia conmigrationem facient.
|
||||
7| et mare Sodomitum pisces reiciet. et dabit vocem noctu quem non noverant multi, omnes autem audient vocem eius.
|
||||
8| et Chaus fiet per loca multa, et ignis frequenter emittetur, et bestiæ agrestes transmigrabunt regionem suam, et mulieres parient menstruatæ monstra,
|
||||
9| et in dulcibus aquis salsæ invenientur. et amici omnes semet ipsos expugnabunt ; et abscondetur tunc sensus, et intellectus separabitur in promptuarium suum.
|
||||
10| et quæretur a multis et non invenietur, et multiplicabitur iniustitia et incontinentia super terram.
|
||||
11| et interrogabit regio proximam suam et dicet : numquid per te pertransiit justitia justum faciens ? et hæc negabit.
|
||||
12| et erit in illo tempore, et sperabunt homines et non inpetrabunt, laborabunt et non dirigentur viæ eorum.
|
||||
13| hæc signa dicere tibi permissum est mihi. et si oraveris iterum et ploraveris sicut et nunc et jejunaveris septem diebus, audies iterato horum maiora.
|
||||
14| et evigilavi, et corpus meum horruit valde, et anima mea laboravit ut deficeret.
|
||||
15| et tenuit me qui venit angelus, qui loquebatur in me, et confortavit me et statuit me super pedes.
|
||||
16| et factum est in nocte secunda, et venit ad me Phalthihel dux populi et dixit mihi : ubi eras et quare vultus tuus tristis ?
|
||||
17| aut nescis quoniam tibi creditus est Israël in regione transmigrationis eorum ?
|
||||
18| exsurge ergo et gusta panem alicujus, et non derelinquas nos sicut pastor gregem suum in manibus luporum malignorum.
|
||||
19| et dixi ei : vade a me et non ad me accedas usque diebus septem, et tunc venies ad me. et audivit ut dixi et recessit a me.
|
||||
20| et ego jejunavi diebus septem ululans et plorans, sicut mihi mandavit Urihel angelus.
|
||||
21| et factum est post dies septem, et iterum cogitationes cordis mei molestæ erant mihi valde.
|
||||
22| et resumpsit anima mea spiritum intellectus, et iterum cœpi loqui coram Altissimo sermones
|
||||
23| et dixi : Dominator Domine, ex omni silva terræ et ex omnium arborum eius elegisti vineam unam,
|
||||
24| et ex omnium terrarum orbis elegisti tibi foveam unam, et ex omnibus floribus orbis elegisti tibi lilium unum,
|
||||
25| et ex omnibus abyssis maris replesti tibi rivum unum, et ex omnibus ædificatis civitatibus sanctificasti tibimet ipsi Sion,
|
||||
26| et ex omnibus creatis volatilibus nominasti tibi columbam unam, et ex omnibus plasmatis pecoribus providisti tibi ovem unam,
|
||||
27| et ex omnibus multiplicatis populis adquisisti tibi populum unum, et ab omnibus probatam legem donasti huic quem desiderasti populo.
|
||||
28| et nunc Domine, ut quid tradidisti unum plurimis et præparasti unam radicem super alias et dispersisti unicum tuum in multis ?
|
||||
29| et conculcaverunt qui contradicebant sponsionibus tuis quique tuis testamentis credebant.
|
||||
30| et si odiens odisti populum tuum tuis manibus debet castigari.
|
||||
31| et factum est, cum locutus essem sermones istos, et missus est angelus ad me qui ante venerat ad me præterita nocte,
|
||||
32| et dixit mihi : audi me et instruam te, et intende mihi et adiciam coram te.
|
||||
33| et dixi : loquere, dominus meus. et
|
||||
34| dixit ad me : valde in excessu mentis factus es in Israël ; aut plus dilexisti eum super eum qui fecit eum : non, domine, sed dol torquent enim me renes mei per omnem horam quærentem adprehendere semitam Altissimi et investigare partem judicii eius.
|
||||
35| et dixit ad me : non potes. et dixi : quare, domine, aut quid nascebar, aut quare non fiebat matrix matris meæ mihi sepulchrum, ut non viderem laborem Jacob et defatigationem generis Israël ?
|
||||
36| et dixit ad me : numera mihi qui necdum venerunt, et collige mihi dispersas guttas, et revirida mihi aridos flores,
|
||||
37| et aperi mihi clausa promptuaria et produc mihi inclusos in eis flatus, aut monstra mihi vocis imaginem, et tunc ostendam tibi eum laborem quem rogas videre.
|
||||
38| et dixi : dominator domine, quis enim est qui potest hæc scire, nisi qui cum hominibus habitationem non habet ?
|
||||
39| ego autem insipiens, et quomodo potero dicere de his quibus me interrogasti ?
|
||||
40| et dixit ad me : quomodo non potes facere unum de his quæ dicta sunt, sic non poteris invenire judicium meum aut finem caritatis quem pro populo meo promisi.
|
||||
41| et dixi : sed ecce, domine, tu præes his qui in fine sunt, et quid facient qui ante me sunt aut nos aut hii qui post nos ?
|
||||
42| et dixit ad me : coronæ adsimilabo judicium meum. sicut non novissimorum tarditas, sic nec priorum velocitas.
|
||||
43| et respondi et dixi : nec enim poteras facere qui facti sunt et qui sunt et qui futuri sunt in unum, ut celerius judicium tuum ostendas ?
|
||||
44| et respondit ad me et dixit : non potest festinare creatura super creatorem, nec sustinere sæculum qui in eo creati sunt in unum.
|
||||
45| et dixi : quomodo dixisti servo tuo, quoniam vivificans vivificabis a te creatam creaturam in unum ? si ergo viventes vivent in unum et sustinebit creatura, poterit et nunc portare præsentes in unum.
|
||||
46| et dixit ad me : interroga matricem mulieris et dices ad eam : decem si paris, quare per tempus ? roga ergo eam, ut det decem in unum.
|
||||
47| et dixi : non utique poterit, sed secundum tempus.
|
||||
48| et dixit ad me : et ego dedi matricem terræ his qui seminati sunt super eam per tempus.
|
||||
49| quemadmodum enim infans non parit nec ea quæ senuit adhuc, sic ego disposui a me creatum sæculum.
|
||||
50| et interrogavi et dixi : cum iam dederis mihi viam, loquar coram te ; nam mater nostra, de qua dixisti mihi, adhuc juvenis est, iam ad senectutem adpropinquat ?
|
||||
51| et respondit ad me et dixit : interroga quæ parit, et dicet tibi.
|
||||
52| dices enim ei : quare quos peperisti nunc non sunt similes his qui ante, sed minores statu ?
|
||||
53| et dicet tibi et ipsa : alii sunt qui in juventute virtutis nati sunt, et alii qui sub tempus senectutis deficiente matrice sunt nati.
|
||||
54| considera ergo et tu, quoniam minores statu estis præ his qui ante vos,
|
||||
55| et qui post vos quam ut vos, quasi iam senescentis creaturæ et fortitudinem juventutis præterientis.
|
||||
56| et dixi : rogo domine, si inveni gratiam ante oculos tuos, demonstra servo tuo per quem visitas creaturam tuam.
|
||||
#6
|
||||
1| et dixit ad me : initium terreni orbis, et antequam starent exitus sæculi, et antequam spirarent conventiones ventorum,
|
||||
2| et antequam sonarent voces tonitruum, et antequam splenderent nitores coruscuum, et antequam confirmarentur fundamenta paradisi,
|
||||
3| et antequam viderentur decores flores, et antequam confirmarentur motuum virtutes, et antequam colligerentur innumerabiles militiæ angelorum,
|
||||
4| et antequam extollerentur altitudines ærum, et antequam nominarentur mensuræ firmamentorum, et antequam æstimaretur scabillum Sion,
|
||||
5| et antequam investigarentur præsentes anni, et antequam abalienarentur eorum qui nunc peccant adinventiones et consignarentur qui fidem thesaurizaverunt,
|
||||
6| tunc cogitavi, et facta sunt hæc per me solum et non per alium, ut et finis per me et non per alium.
|
||||
7| et respondi et dixi : quæ erit separatio temporum, aut quando prioris finis aut sequentis initium ?
|
||||
8| et dixit ad me : ab Abraham usque ad Abraham, quoniam ab eo natus est Jacob et Esau, manus enim Jacob tenebat ab initio calcaneum Esau.
|
||||
9| finis enim huius sæculi Esau, et principium sequentis Jacob.
|
||||
10| finis enim hominis calcaneum et principium hominis manus, inter calcaneum et manum aliud noli quærere, Ezra.
|
||||
11| et respondi et dixi : o dominator domine, si inveni gratiam ante oculos tuos,
|
||||
12| ut demonstres servo tuo finem signorum tuorum, quorum ex parte mihi demonstrasti nocte præcedente.
|
||||
13| et respondit et dixit ad me : surge super pedes tuos et audies vocem plenissimam sonus.
|
||||
14| et erit, si commotione commovebitur locus, in quo stas super eum,
|
||||
15| in eo cum loqueretur, tu non expaveas, quoniam de fine verbum. et fundamenta terræ intellegetur,
|
||||
16| quoniam de ipsis sermo, tremescet et commovebitur ; scit enim, quoniam finem eorum oportet commutari.
|
||||
17| et factum est cum audissem, et surrexi super pedes meos et audivi, et ecce vox loquens, et sonus eius sicut sonus aquarum multarum.
|
||||
18| et dixit : ecce dies veniunt, et erit quando adpropinquare incipio, ut visitem habitantes in terram,
|
||||
19| et quando inquirere incipiam ab eis qui injuste nocuerunt iniustitia sua, et quando suppleta fuerit humilitas Sion,
|
||||
20| et cum supersignabitur sæculum quod incipiet pertransire, hæc signa faciam : libri aperientur ante faciem firmamenti et omnes videbunt simul,
|
||||
21| et anniculi infantes loquentur vocibus suis, et prægnantes inmaturos parient infantes trium et quattuor mensuum et vivent et scirtabuntur,
|
||||
22| et subito apparebunt seminata loca non seminata, et plena promptuaria subito invenientur vacua,
|
||||
23| et tuba canet cum sono, quam cum omnes audierint subito expavescent.
|
||||
24| et erit in illo tempore, debellabunt amici amicos ut inimici, et expavescet terra cum his qui inhabitant in eam, et venæ fontium stabunt ut non decurrant in horis tribus.
|
||||
25| et erit, omnis qui derelictus fuerit ex omnibus istis quibus prædixi tibi, ipse salvabitur et videbit salutare meum et finem sæculi mei,
|
||||
26| et videbunt qui recepti sunt homines, qui mortem non gustaverunt a nativitate sua, et mutabitur cor inhabitantium et convertetur in sensum alium.
|
||||
27| delebitur enim malum et extinguetur dolus.
|
||||
28| florebit autem fides et vincetur corruptela, et ostendebitur veritas quæ sine fructu fuit tantis temporibus.
|
||||
29| et factum est cum loqueretur mihi, et ecce paulatim movebatur locus super quem stabam super eum.
|
||||
30| et dixit ad me : hæc veni tibi ostendere et venturæ nocti.
|
||||
31| si ergo iterum rogaveris et iterum jejunaveris septem diebus, iterum tibi renuntiabo horum maiora per diem,
|
||||
32| quoniam auditu audita est vox tua apud Altissimum. vidit enim Fortis directionem tuam et providit pudicitiam quam a juventute tua habuisti.
|
||||
33| et propter hoc misit me demonstrare tibi : hæc omnia et dicere tibi confide et noli timere,
|
||||
34| et noli festinare in prioribus temporibus cogitare vana, ut non properes a novissimis temporibus.
|
||||
35| et factum est post hæc, et flevi iterum et similiter jejunavi septem diebus, ut suppleam tres ebdomadas quæ dictæ sunt mihi.
|
||||
36| et factum est in octava nocte, et cor meum iterato turbabatur in me et cœpi loqui coram Altissimo.
|
||||
37| inflammabatur enim spiritus meus valde et anima mea anxiabatur.
|
||||
38| et dixi : o Domine, loquens locutus es ab initio creaturæ in primo die dicens : fiat cælum et terra, et tuum verbum opus perfecit.
|
||||
39| et erat tunc spiritus volans, et tenebræ circumferebantur et silentium, sonus vocis hominis nondum erat abs te.
|
||||
40| tunc dixisti de thesauris tuis proferri lumen quod luminis, ut apparerent tunc opera tua.
|
||||
41| et in die secundo iterum creasti spiritum firmamenti et imperasti ei, ut divideret et divisionem faceret inter aquas, ut pars quidem sursum recederet, pars vero deorsum maneret.
|
||||
42| et tertio die imperasti aquis congregari in septima parte terræ, sex vero partes siccasti et conservasti, ut ex his sint coram te ministrantia seminata adeo et culta.
|
||||
43| verbum enim tuum processit, et opus statim fiebat.
|
||||
44| processit enim subito fructus multitudinis inmensus et concupiscentia gustus multiformis et flores colore inimitabili et odores odoramentis investigabiles. et die tertio hæc facta sunt.
|
||||
45| quarta autem die imperasti fieri solis splendorem, lunæ lumen stellarum dispositionem,
|
||||
46| et imperasti eis, ut deservirent futuro plasmato homini.
|
||||
47| quinto autem die dixisti septimæ parti ubi erat aqua congregata, ut procrearet animalia, volatilia et pisces, et ita fiebat
|
||||
48| aqua muta et sine anima, quod ei jubebatur, animalia faciens, ut ex hoc mirabilia tua nationes enarrent.
|
||||
49| et tunc conservasti duas animas, nomen uni vocasti Enoch et nomen secundi vocasti Leviathan.
|
||||
50| et separasti ea ab alterutro ; non enim poterat septima pars ubi erat aqua congregata capere ea.
|
||||
51| et dedisti Enoch unam partem quæ siccata est tertio die, ut inhabitet in ea, ubi sunt montes mille.
|
||||
52| Leviathæ autem dedisti septimam partem humidam. et servasti ea, ut fiant in devorationem quibus vis et quando vis.
|
||||
53| sexto autem die imperasti terræ, ut crearet coram te jumenta et bestias et reptilia,
|
||||
54| et super his Adam, quem constituisti ducem super omnibus factis quæ fecisti, et ex eo educimur nos omnes quem elegisti populum.
|
||||
55| hæc autem omnia dixi coram te, Domine, quoniam dixisti quia propter nos creasti primogenitum sæculum.
|
||||
56| residuas autem gentes ab Adam natas dixisti eas nihil esse, et quoniam salivæ adsimilatæ sunt, et sicut stillicidium de vaso similasti abundantiam eorum.
|
||||
57| et nunc, Domine, ecce istæ gentes quæ in nihilum deputatæ sunt dominari nostri et devorare nos.
|
||||
58| nos autem populus tuus quem vocasti primogenitum, unigenitum, æmulatorem, carissimum, traditi sumus in manibus eorum.
|
||||
59| et si propter nos creatum est sæculum, quare non hereditatem possidemus nostrum sæculum ? usquequo hæc ?
|
||||
#7
|
||||
1| et factum est cum finissem loqui verba hæc, et missus est ad me angelus, qui missus fuerat ad me primis noctibus,
|
||||
2| et dixit ad me : surge, Ezra, et audi sermones quos veni loqui ad te.
|
||||
3| et dixi : loquere, dominus meus. et dixit ad me : mare positum est in spatioso loco ut esset altum et inmensum.
|
||||
4| erit autem ei introitus in angusto loco positus, ut esset similis fluminis.
|
||||
5| si quis enim volens voluerit ingredi mare videre eum vel dominari eius, si non transierit angustum, in latitudinem venire quomodo poterit ?
|
||||
6| item aliud : civitas est ædificata et posita in loco campestri, est autem plena omnium bonorum.
|
||||
7| introitus autem eius angustus et in præcipiti positus, ut esset a dextris quidem ignis, a sinistris vero aqua alta.
|
||||
8| semita autem est una sola inter eos posita, hoc est ignis et aqua, ut non capiat semita nisi solummodo vestigium hominis.
|
||||
9| si autem data dabitur civitas homini in hereditatem, si non heres antepositum periculum pertransierit, quomodo accipiet hereditatem suam ?
|
||||
10| et dixi : sic, domine. et dixit ad me : sic est et Israël pars.
|
||||
11| propter eos enim feci sæculum, et quando transgressus est Adam constitutiones meas, judicatum est quod factum est.
|
||||
12| et facti sunt introitus huius sæculi angusti et dolentes et laboriosi, paucæ autem et malæ et periculorum plenæ et laborum magnorum fultæ.
|
||||
13| nam majoris sæculi introitus spatiosi et securi et facientes inmortalitatis fructum.
|
||||
14| si ergo non ingredientes ingressi fuerint qui vivunt angusta et vana hæc, non poterunt recipere quæ sunt reposita.
|
||||
15| nunc ergo tu quare conturbaris, corruptibilis cum sis ? et quid moveris tu, cum sis mortalis ?
|
||||
16| et quare non accepisti in corde tuo quod futurum, sed quod in præsenti ?
|
||||
17| et respondi et dixi : dominator domine, ecce disposuisti in lege tua, quoniam justi hereditabunt hæc, impii autem peribunt.
|
||||
18| justi autem ferent angusta sperantes spatiosa ; qui enim impie gesserunt, et angustiam passi sunt et spatiosa non viderunt.
|
||||
19| et dixit ad me : non es judex super Dominum neque intellegens super Altissimum.
|
||||
20| pereant enim multi præsentes, quam neglegatur quæ anteposita est Dei lex.
|
||||
21| mandans enim mandavit Dominus venientibus quando venerunt, quid facientes viverent, et quid observantes non punirentur.
|
||||
22| hii autem non sunt persuasi et contradixerunt ei. et constituerunt sibi cogitamenta vanitatis
|
||||
23| et proposuerunt sibi circumventiones delictorum. et superdixerunt Altissimum non esse, et vias eius non cognoverunt.
|
||||
24| et legem eius spreverunt et sponsiones eius abnegaverunt et legitimis eius fidem non habuerunt et opera eius non perfecerunt.
|
||||
25| propter hoc, Ezra, vacua vacuis et plena plenis.
|
||||
26| ecce enim tempus veniet, et erit quando venient signa quæ prædixi tibi, et apparebit sponsa et apparescens civitas et ostendetur quæ nunc subducitur terra.
|
||||
27| et omnis qui liberatus est de prædictis malis, ipse videbit mirabilia mea.
|
||||
28| revelabitur enim Filius meus Jesus cum his qui cum eo, et jucundabit qui relicti sunt annis quadringentis.
|
||||
29| et erit post annos hos, et morietur Filius meus Christus et omnes qui spiramentum habent hominis.
|
||||
30| et convertetur sæculum in antiquum silentium diebus septem sicut in prioribus initiis, ita ut nemo derelinquatur.
|
||||
31| et erit post dies septem, et excitabitur qui nondum vigilat sæculum et morietur corruptum.
|
||||
32| et terra reddet qui in eam dormiunt, et pulvis qui in eo silentio habitant, et promptuaria reddent quæ eis commendatæ sunt animæ.
|
||||
33| et revelabitur Altissimus super sedem judicii, et pertransibunt misericordiæ, et longanimitas congregabitur,
|
||||
34| judicium autem solum remanebit. et veritas stabit et fides convalescet,
|
||||
35| et opus subsequetur et merces ostendetur. et justitiæ vigilabunt et iniustitiæ non dormibunt.
|
||||
36| et apparebit lacus tormenti et contra illum erit locus requietionis, et clibanus gehennæ ostendetur et contra eam jucunditatis paradisus.
|
||||
37| et dicet tunc Altissimus ad excitatas gentes : videte et intellegite quem negastis vel cui non servistis vel cujus diligentias sprevistis.
|
||||
38| videte contra et in contra, hic jucunditas et requies et ibi ignis et tormenta. hæc autem loquetur ad eos in die judicii.
|
||||
39| hæc talis quæ neque solem habet neque lunam neque stellas,
|
||||
40| neque nubem neque tonitruum neque coruscationem, neque ventum neque aquam neque ærem, neque tenebras neque sero neque mane,
|
||||
41| neque æstatem neque ver neque æstum, neque hiemem neque gelum neque frigus, neque grandinem neque pluviam neque ros,
|
||||
42| neque meridiem neque noctem neque ante lucem, neque nitorem neque claritatem neque lucem, nisi solummodo splendorem claritatis Altissimi, unde omnes incipiant videre quæ anteposita sunt.
|
||||
43| spatium enim habebit sicut ebdomada annorum.
|
||||
44| hoc est judicium meum et constitutio eius, tibi autem soli ostendi hæc.
|
||||
45| et respondi : tunc et dixi, domine, et nunc dico : beati præsentes et observantes quæ a te constituta sunt.
|
||||
46| sed de quibus erat oratio mea, quis enim est de præsentibus qui non peccavit, vel quis natorum qui non præterivit sponsionem tuam.
|
||||
47| et nunc video, quoniam ad paucos pertinebit futurum sæculum jucunditatem facere, multis autem tormenta.
|
||||
48| increvit enim in nos cor malum, quod nos abalienavit ab his et deduxit nos in corruptionem, et itinera mortis ostendit nobis, semitas perditionis, et longe fecit nos a vita ; et hoc non paucos, sed pæne omnes qui creati sunt.
|
||||
49| et respondit ad me et dixit : audi me et instruam te et de sequenti corripiam te.
|
||||
50| propter hoc non fecit Altissimus unum sæculum sed duo.
|
||||
51| tu enim quia dixisti non esse multos justos sed paucos, impios vero multiplicari, audi ad hæc.
|
||||
52| lapides electos si habueris paucos valde, ad numerum eorum conpones eos tibi, plumbum autem et fictile abundat.
|
||||
53| et dixi : domine, quomodo poterit ?
|
||||
54| et dixit ad me : non hoc solummodo, sed interroga terram et dicet tibi, adulare ei et narrabit tibi.
|
||||
55| dices enim ei : aurum creas et argentum et æramentum et ferrum quoque et plumbum et fictile.
|
||||
56| multiplicatur autem argentum super aurum, et æramentum super argentum, et ferrum super æramentum, plumbum super ferrum, et fictile super plumbum.
|
||||
57| æstima ergo tu quæ hæc sint pretiosa et desiderabilia, quod multiplicatur aut quod rarum nascitur.
|
||||
58| et dixi : dominator domine, quod abundat vilius, quod enim rarius pretiosius est.
|
||||
59| et respondit ad me et dixit : in te ista pondera quæ cogitasti, quoniam qui habet quod difficile est, gaudet super eum qui habet abundantia.
|
||||
60| sic et a me repromissa creatura. jucundabor enim super paucis qui salvabuntur, propterea quod ipsi sunt qui gloriam meam nunc dominationem fecerunt et per quos nunc nomen meum nominatum est.
|
||||
61| et non contristabor super multitudinem eorum qui perierunt, ipsi enim sunt qui vapori nunc adsimilati sunt et flammæ ac fumo adæquati sunt et exarserunt et ferverunt et extincti sunt.
|
||||
62| et respondi et dixi : o tu terra, quid peperisti ? si sensus factus est de pulvere sicut et cetera creatura,
|
||||
63| melius enim erat et ipsum pulverem non esse natum, ut non sensus inde fieret.
|
||||
64| nunc autem nobiscum crescit sensus, et propter hoc torquemur, quoniam scientes perimus.
|
||||
65| lugeat hominum genus et agrestes bestiæ lætentur ; lugeant omnes qui nati sunt, quadrupedia vero et pecora jucundentur.
|
||||
66| multum enim melius est illis quam nobis. non enim sperant judicium, nec enim sciunt cruciamenta nec salutem post mortem repromissam sibi.
|
||||
67| nobis autem quid prodest, quoniam salvati salvabimur sed tormento tormentabimur ?
|
||||
68| omnes enim qui nati sunt commixti sunt iniquitatibus et pleni sunt peccatis et gravati delictis.
|
||||
69| et si non essemus post mortem in judicio venientes, melius fortassis nobis venisset.
|
||||
70| et respondit ad me et dixit : et quando Altissimus faciens faciebat sæculum et Adam et omnes qui ex eo venerunt, primum præparavit judicium et quæ sunt judicii.
|
||||
71| et nunc de sermonibus tuis intellege, quoniam dixisti quia sensus nobiscum crescit.
|
||||
72| qui ergo commorantes sunt in terra hinc cruciabuntur, quoniam sensum habentes iniquitatem fecerunt, et mandata accipientes non servaverunt ea, et legem consecuti fraudaverunt eam quam acceperunt.
|
||||
73| et quid habebunt dicere in judicio vel quomodo respondebunt in novissimis temporibus ?
|
||||
74| quantum enim tempus, ex quo longanimitatem habuit Altissimus his qui inhabitant sæculum, et non propter eos, sed propter ea quæ providit tempora.
|
||||
75| et respondi et dixi : si inveni gratiam coram te, domine demonstra et hoc servo tuo, si post mortem vel nunc quando reddemus unusquisque animam suam, si conservati conservabimur in requie, donec veniant tempora illa in quibus incipies creaturam renovare aut amodo cruciabimur ?
|
||||
76| et respondit ad me et dixit : ostendam tibi et hoc. tu autem noli commisceri cum eis qui spreverunt, neque connumeres te cum his qui cruciantur.
|
||||
77| etenim est tibi thesaurus operum repositus apud Altissimum, sed non tibi demonstrabitur usque in novissimis temporibus.
|
||||
78| nam de morte sermo : quando profectus fuerit terminus sententiæ ab Altissimo ut homo moriatur, recedente inspiratione de corpore ut dimittatur iterum ad eum qui dedit, adorare gloriam Altissimi primum.
|
||||
79| et si quidem esset eorum qui spreverunt et non servaverunt viam Altissimi et eorum qui contempserunt legem eius et eorum qui oderunt eos qui timent Deum,
|
||||
80| hæc inspirationes inhabitationes non ingredientur, sed vagantes erunt amodo in cruciamentis, dolentes semper et tristes, per septem vias.
|
||||
81| via prima, quia spreverunt legem Altissimi.
|
||||
82| secunda via, quia iam non possunt reversionem bonam facere, ut vivant.
|
||||
83| tertia via, vident repositam mercedem his qui testamentis Altissimi crediderunt.
|
||||
84| quarta via, considerabunt sibi in novissimis repositum cruciamentum.
|
||||
85| quinta via, videntes aliorum habitacula ab angelis conservari cum silentio magno.
|
||||
86| sexta via, videntes quemadmodum de eis pertransientem cruciamentum.
|
||||
87| septima via, quæ omnium supradictarum viarum major est, quoniam detabescent in confusione et consumentur inhonoribus et marcescent in timoribus, videntes gloriam Altissimi coram quem viventes peccaverunt et coram quem incipient in novissimis temporibus judicari.
|
||||
88| nam eorum qui servaverunt vias Altissimi ordo hic est, quando separari incipient a vaso corruptibili.
|
||||
89| in eo tempore commoratæ servierunt cum labore Altissimo et omni hora sustinuerunt periculum, uti perfecte custodirent legislatoris legem.
|
||||
90| propter quod hic de his sermo :
|
||||
91| in primis vident cum exultatione multa gloriam eius qui suscipit eas, requiescent enim per septem ordines.
|
||||
92| ordo primus, quoniam cum labore multo certati sunt, ut vincerent cum eis plasmatum cogitamentum malum, ut non eas seducat a vita ad mortem.
|
||||
93| secundus ordo, quoniam vident conplicationem in qua vagantur impiorum animæ et quæ in eis manet punitio.
|
||||
94| tertius ordo, videntes testimonium quod testificatus est eis qui plasmavit eas, quoniam viventes servaverunt quæ per fidem data est lex.
|
||||
95| quartus ordo, intellegentes requiem quam nunc in promptuariis eorum congregati requiescent cum silentio multo ab angelis conservati, et quæ in novissimis eorum manet gloriam.
|
||||
96| quintus ordo, exultantes quomodo corruptibile effugerunt nunc, et futurum quomodo hereditatem possidebunt, adhuc autem videntes angustum et labore plenum quo iam liberati sunt et spatiosum incipiunt recipere, frunescentes et inmortales.
|
||||
97| sextus ordo, quando eis ostendetur quomodo incipiet vultus eorum fulgere sicut sol, et quomodo incipient stellis adsimilari lumini, amodo non corrupti.
|
||||
98| septimus ordo, qui est omnibus supradictis major, quoniam exultabunt cum fiducia et quoniam confidebunt non confusi et gaudebunt non reverentes ; festinant enim videre vultum eius cui serviunt viventes et a quo incipiunt gloriosi mercedem recipere.
|
||||
99| hic ordo animarum justorum, ut amodo adnuntiatur ; prædictæ viæ cruciatus quas patiuntur amodo qui neglexerint.
|
||||
100| et respondi et dixi : ergo dabitur tempus animabus, postquam separatæ fuerint de corporibus, ut videant de quo mihi dixisti ?
|
||||
101| et dixit mihi : septem diebus erit libertas earum, ut videant in septem diebus qui prædicti sunt sermones, et postea congregabuntur in habitaculis suis.
|
||||
102| et respondi et dixi : si inveni gratiam ante oculos tuos, demonstra mihi adhuc servo tuo, si in die judicii justi impios excusare poterint vel deprecari pro eis Altissimum,
|
||||
103| si patres pro filiis vel filii pro parentibus, si fratres pro fratribus, si adfines pro proximis, si fidentes pro carissimis.
|
||||
104| et respondit ad me et dixit : quoniam invenisti gratiam coram oculis meis, et hoc tibi demonstrabo. dies judicii audax est et omnibus signaculum veritatis demonstrans. quemadmodum nunc non mittit pater filium vel filius patrem aut dominus servum vel fidus carissimum, ut pro eo intellegat aut dormiat aut manducet aut curetur,
|
||||
105| sic numquam nemo pro aliquo rogabit ; omnes enim portabunt unusquisque tunc iniustitias suas aut justitias.
|
||||
106| et respondi et dixi : et quomodo invenimus modo, quoniam rogavit primus Abraham propter Sodomitas, et Moyses pro patribus qui in deserto peccaverunt,
|
||||
107| et Jesus qui post eum pro Israël in diebus Achar, et Samuhel in diebus Saul,
|
||||
108| et David pro confractione, et Salomon pro eis qui in sanctificationem,
|
||||
109| et Helias pro his qui pluviam acceperunt et pro mortuo ut viveret,
|
||||
110| et Ezechias pro populo in diebus Sennacherib, et multi pro multis ?
|
||||
111| si ergo modo, quando corruptibile increvit et iniustitia multiplicata est, exoraverunt justi pro impiis quare et tunc sic non erit ?
|
||||
112| et respondit ad me et dixit : præsens sæculum non est finis, gloria in eo non frequens manet, propter hoc oraverunt qui potuerunt pro invalidis.
|
||||
113| dies enim judicii erit finis temporis huius et initium futuri inmortalis temporis, in quo pertransivit corruptela,
|
||||
114| soluta est intemperantia, abscisa est incredulitas, crevit autem justitia, orta est veritas.
|
||||
115| tunc ergo nemo poterit misereri eius qui in judicio victus fuerit, neque demergere eum qui vicerit.
|
||||
116| et respondi et dixi : hic sermo meus primus et novissimus, quoniam melius erat non dare terram Adam vel, cum iam dedisset, coercere eum ut non peccaret.
|
||||
117| quid enim prodest omnibus in præsenti vivere in tristitia et mortuos sperare punitionem ?
|
||||
118| o tu quid fecisti, Adam ? si enim tu peccasti, non est factum solius tuus casus sed et nostrum qui ex te advenimus.
|
||||
119| quid enim nobis prodest, si promissum est nobis inmortale tempus, nos vero mortalia opera egimus ?
|
||||
120| et quoniam prædicta est nobis perennis spes, nos vero pessime vani facti sumus ?
|
||||
121| et quoniam reposita sunt habitacula sanitatis et securitatis, nos vero male conversati sumus ?
|
||||
122| et quoniam incipiet gloria Altissimi protegere eos qui caste conversati sunt, nos autem pessimis viis ambulavimus ?
|
||||
123| et quoniam ostendetur paradisus, cujus fructus incorruptus perseverat, in quo est saturitas et medella,
|
||||
124| nos vero non ingrediemur, ingratis enim locis conversati sumus ?
|
||||
125| et quoniam super stellas fulgebunt facies eorum qui abstinentiam habuerunt, nostræ vero facies super tenebras nigræ ?
|
||||
126| non enim cogitavimus viventes quando iniquitatem faciebamus, quid incipientes post mortem pati.
|
||||
127| et respondit et dixit : hoc est cogitamentum certaminis, quem certavit qui super terram natus est homo,
|
||||
128| ut si victus fuerit patiatur quod dixisti, si autem vicerit recipiet quod dico,
|
||||
129| quoniam hæc est via, quam Moyses dixit cum viveret ad populum dicens : elige tibi vitam ut vivas.
|
||||
130| non crediderunt autem ei, sed nec post eum prophetis, sed nec mihi qui locutus sum ad eos,
|
||||
131| quoniam non esset tristitia in perditione eorum, sicut et futurum est gaudium super eos quibus persuasa est salus.
|
||||
132| et respondi et dixi : scio, domine, quoniam nunc vocatus est Altissimus misericors, in eo quod misereatur qui nondum in sæculo advenerunt,
|
||||
133| et miserator, in eo quod miseretur illis qui conversionem faciunt in lege eius,
|
||||
134| et longanimis, quoniam longanimitatem præstat his qui peccaverunt quasi suis operibus,
|
||||
135| et munificus, quoniam quidem donare vult pro exigere,
|
||||
136| et multæ misericordiæ, quoniam multiplicat magis misericordias his qui præsentes sunt et qui præterierunt et qui futuri sunt.
|
||||
137| si enim non multiplicaverit, non vivificabitur sæculum cum his qui habitant in eo.
|
||||
138| et donator, quoniam si non donaverit de bonitate sua, ut adleventur hii qui iniquitates fecerunt de suis iniquitatibus, non poterit decies millesima pars hominum vivificari,
|
||||
139| et judex, si non ignoverit his qui creati sunt verbo eius et deleverit multitudinem contemptionum, non fortassis derelinquentur innumerabilem multitudinem nisi pauci valde.
|
||||
#8
|
||||
1| et respondit ad me et dixit : hoc sæculum fecit Altissimus propter multos, futurum autem propter paucos.
|
||||
2| dicam autem coram te similitudinem, Ezra. quomodo autem interrogabis terram et dicet tibi, quoniam dabit terram multam magis unde fiat fictile, parvum autem pulverem unde aurum fit, sic et actus præsentis sæculi.
|
||||
3| multi quidem creati sunt, pauci autem salvabuntur.
|
||||
4| et respondi et dixi : absolve ergo anima sensum et devoret quod sapit.
|
||||
5| convenisti inobaudire et profecta es nolens, nec enim tibi est datum spatium nisi solum modicum vivere.
|
||||
6| o Domine super nos, si permittes servo tuo, ut oremus coram te et des nobis semen cordis et sensui culturam unde fructum fiat, unde vivere possit omnis corruptus qui portabit locum hominis.
|
||||
7| solus enim es, et una plasmatio nos sumus manuum tuarum, sicut locutus es.
|
||||
8| et quoniam vivificas nunc in matrice plasmatum corpus et præstas membra, conservatur in igne et aqua tua creatio et novem mensibus patitur tua plasmatio tuæ creaturæ quæ in eo creata est.
|
||||
9| ipsum autem quod servat et quod servatur utraque servabuntur servatione tua. et quando iterum reddit matrix quæ in ea creverint,
|
||||
10| imperasti ut ex ipsis membris, hoc est mamillis, præbere lac, fructum mamillarum.
|
||||
11| ut nutriatur id quod plasmatum est usque in tempus aliquem. et postea dispones eum tuæ misericordiæ,
|
||||
12| enutristi eum tuæ justitiæ, et erudisti eum in lege tua et corripuisti eum tuo intellectu,
|
||||
13| et mortificabis eum ut tuam creaturam et vivificabis eum ut tuum opus.
|
||||
14| si ergo perdideris qui tantis laboribus plasmatus est tuo jussu, facili ordine, et ut quid fiebat ?
|
||||
15| et nunc dicens dicam : de omni homine tu magis scis, de populo autem tuo quod mihi dolet,
|
||||
16| et de hereditate tua propter quam lugeo, et de Israël propter quem tristis sum, et de semine Jacob propter quod conturbor.
|
||||
17| ideo incipiam orare coram te pro me et pro eis, quoniam video lapsos nostros qui inhabitamus terram,
|
||||
18| sed audivi celeritatem judicii quod futurum est.
|
||||
19| ideo audi meam vocem et intellege sermonum meorum, et loquar coram te.
|
||||
20| initium verborum Ezræ priusquam adsumeretur, et dixit : Domine qui habitas in sæculum, cujus oculi elati et superna in ærem,
|
||||
21| et cujus thronus inæstimabilis et gloria inconprehensibilis, cui adstat exercitus angelorum cum tremore,
|
||||
22| quorum servatio in vento et igni convertitur, cujus verbum verum et dicta perseverantia,
|
||||
23| cujus jussio fortis et dispositio terribilis, cujus aspectus arefecit abyssos et indignatio tabescere facit montes et veritas testificatur.
|
||||
24| exaudi, Domine, orationem servi tui et auribus percipe precationem figmenti tui, intende verba mea.
|
||||
25| dum enim vivo loquar et dum sapio respondeam.
|
||||
26| ne aspicias populi tui delicta, sed qui tibi in veritate serviunt.
|
||||
27| nec adtendas impie agentium studia, sed qui tua testimonia cum doloribus custodierunt.
|
||||
28| neque cogites qui in conspectu tuo false conversati sunt, sed memorare qui ex voluntate tuum timorem cognoverunt.
|
||||
29| neque volueris perdere qui pecorum mores habuerunt, sed respicias eos qui legem tuam splendide docuerunt.
|
||||
30| neque indigneris eis qui bestiis pejus sunt judicati, sed diligas eos qui semper in tua gloria confiderunt.
|
||||
31| quoniam nos et patres nostri mortalibus moribus egimus, tu autem propter nos peccatores misericors vocaberis.
|
||||
32| si enim desideraveris ut nostri miserearis, tunc misericors vocaberis, nobis enim non habentibus opera justitiæ.
|
||||
33| justi enim, quibus sunt operæ multæ repositæ apud te, ex propriis operibus recipient mercedem.
|
||||
34| quid est enim homo, ut ei indigneris, aut genus corruptibile, ut ita amariceris de ipso.
|
||||
35| in veritate enim nemo de genitis est qui non impie gessit, et de confitentibus qui non deliquit.
|
||||
36| in hoc enim adnuntiabitur justitia tua, et bonitas tua Domine, cum misertus fueris eis qui non habent substantiam operum bonorum.
|
||||
37| et respondit ad me et dixi :t recte locutus es aliqua, et juxta sermones tuos sic et fiet,
|
||||
38| quoniam vere non cogitabo super plasma eorum qui peccaverunt aut mortem aut judicium aut perditionem,
|
||||
39| sed jucundabor super justorum figmentum, peregrinationes quoque et salvationes et mercedis receptiones.
|
||||
40| quomodo ergo locutus sum, sic et est.
|
||||
41| sicut enim agricola serit super terram semina multa et plantationis multitudinem plantat, sed non in tempore non omnia quæ seminata sunt salvabuntur, sed nec omnia quæ plantata sunt radicabunt, sic et qui in sæculo seminati sunt non omnes salvabuntur.
|
||||
42| et respondi et dixi : si inveni gratiam loquar.
|
||||
43| quoniam semen agricolæ, si non ascenderit -- non enim accepit pluviam tuam in tempore -- et si corruptum fuerit multitudine pluviæ,
|
||||
44| hoc perit ; sed homo qui manibus tuis plasmatus est et tuæ imagini nominatus, quoniam similatus est per quem omnia plasmasti, et similasti eum semini agricolæ.
|
||||
45| non super nos, sed parce populo tuo et miserere hereditati tuæ, tuæ enim creaturæ misereris.
|
||||
46| et respondit ad me et dixit : quæ sunt præsentia præsentibus et quæ futura futuris.
|
||||
47| multum enim tibi restat, ut possis diligere meam creaturam super me. tu autem frequenter te et ipsum proximasti injustis numquam.
|
||||
48| sed et in hoc mirabilis eris coram Altissimo,
|
||||
49| quoniam humiliasti te, sicut decet te, et non judicasti te inter justos. plurimum glorificeris,
|
||||
50| propter quod miseriæ multæ miserabiles efficientur qui inhabitant sæculum in novissimis, quia in multa superbia ambulaverunt.
|
||||
51| tu autem pro te intellege et de similibus tuis inquire gloriam.
|
||||
52| vobis enim apertus est paradisus, plantata est arbor vitæ, præparatum est futurum tempus præparata est abundantia, ædificata est civitas, probata est requies, perfecta est bonitas ante perfecta sapientia.
|
||||
53| radix signata est a vobis, infirmitas extincta est a vobis et mors absconsa est, infernum fugit et corruptio in oblivionem.
|
||||
54| transierunt dolores et ostensus est in finem thesaurus inmortalitatis.
|
||||
55| noli ergo adicere inquirendo de multitudine eorum qui pereunt.
|
||||
56| nam et ipsi accipientes libertatem spreverunt Altissimum et legem eius contempserunt et vias eius dereliquerunt.
|
||||
57| adhuc autem et justos eius conculcaverunt.
|
||||
58| et dixerunt in corde suo non esse Deum, et quidem scientes quoniam moriuntur.
|
||||
59| sicut enim vos suscipient quæ prædicta sunt, sic eos sitis et cruciatus quæ præparata sunt, non enim Altissimus vox. A hominem disperdi.
|
||||
60| sed ipsi qui creati sunt coinquinaverunt nomen eius qui fecit eos, et ingrati fuerunt ei qui præparavit eis nunc vitam.
|
||||
61| quapropter judicium meum modo adpropinquat,
|
||||
62| quod non omnibus demonstravi nisi tibi et tibi similibus paucis. et respondi et dixi :
|
||||
63| ecce nunc, Domine, demonstrasti mihi multitudinem signorum quæ incipies facere in novissimis, sed non demonstrasti mihi quo tempore.
|
||||
#9
|
||||
1| et respondit ad me et dixit : metiens metire in temet ipso, et erit cum videris, quoniam transivit pars quædam signorum quæ prædicta sunt,
|
||||
2| tunc intelleges, quoniam ipsud est tempus, in quo incipiet Altissimus visitare sæculum qui ab eo factus est.
|
||||
3| et quando videbitur in sæculo motio locorum, populorum turbatio, gentium cogitationes, ducum inconstantia, principum turbatio.
|
||||
4| et tunc intelleges, quoniam de his erat Altissimus locutus a diebus qui fuerunt ante ab initio.
|
||||
5| sicut enim omne quod factum est in sæculo, initium per consummationem et consummatio manifesta,
|
||||
6| sic et Altissimi tempora, initia manifesta in prodigiis et virtutibus, et consummatio in actu et in signis.
|
||||
7| et erit, omnis qui salvus factus fuerit et qui poterit effugere per opera sua vel per fidem in qua credidit, is
|
||||
8| relinquetur de prædictis periculis et videbit salutare meum in terra mea et in finibus meis, quæ sanctificavi mihi a sæculo.
|
||||
9| et tunc mirabuntur qui nunc abusi sunt vias meas, et in cruciamentis commorabuntur hii qui eos projecerunt in contemptu.
|
||||
10| quotquot enim non cognoverunt me viventes beneficia consecuti,
|
||||
11| et quotquot fastidierunt legem meam, cum adhuc erant habentes libertatem,
|
||||
12| et cum adhuc esset eis apertum pænitentiæ locus non intellexerunt sed spreverunt, hos oportet post mortem in cruciamento cognoscere.
|
||||
13| tu ergo adhuc noli curiosus esse quomodo impii cruciabuntur, sed inquire quomodo justi salvabuntur, et quorum sæculum et propter quos sæculum et quando.
|
||||
14| respondi et dixi :
|
||||
15| olim locutus sum et nunc dico et postea dicam, quoniam plures sunt qui pereunt quam qui salvabuntur,
|
||||
16| sicut multiplicat fluctus super guttam. et respondit ad me et dixit :
|
||||
17| qualis ager, talia et semina, et quales flores, tales et tincturæ, et qualis opera, talis et creatio, et qualis agricola, talis et area. quoniam tempus erat sæculi,
|
||||
18| et tunc cum essem parans eis, his qui nunc, antequam fieret illis sæculum in quo inhabitarent, et nemo contradixit mihi
|
||||
19| tunc, nec enim erat quisquam, et nunc creati in hoc mundo parato et mensa indeficienti et lege investigabili, corrupti sunt moribus eorum.
|
||||
20| et consideravi sæculum meum, et ecce erat perditum et orbem meum, et ecce erat periculi propter cogitationes quæ in eo advenerunt.
|
||||
21| Et vidi et peperci eis vix valde, et salvavi mihi acinum de botru et plantationem de tribu multa.
|
||||
22| pereat ergo multitudo quæ sine causa nata est, et servetur acinus meus et plantatio mea, quia cum multo labore perfeci hæc.
|
||||
23| tu autem si adhuc intermittas septem dies alios, sed non jejunabis in eis,
|
||||
24| ibis autem in campum florum, ubi domus non est ædificata, et manduca solummodo de floribus campi, et carnem non gustabis et vinum non bibes sed solummodo flores,
|
||||
25| et deprecare Altissimum sine intermissione, et veniam et loquar tecum.
|
||||
26| et profectus sum, sicut dixit mihi, in campum quod vocatur Ardat, et sedi ibi in floribus et de herbis agri manducavi et facta est esca earum mihi in saturitatem.
|
||||
27| et factum est post dies septem, et ego discumbebam supra fænum et cor meum iterum turbabatur sicut et ante.
|
||||
28| et apertum est os meum et inchoavi dicere coram Altissimo et dixi :
|
||||
29| o Domine, in nobis ostendens ostensus es patribus nostris in deserto, quando erant exientes de Ægypto et quando veniebant in deserto quod non calcatur et infructuoso, et dicens dixisti :
|
||||
30| tu Israël audi me, et semen Jacob intendite sermonibus meis.
|
||||
31| ecce enim ego semino in vobis legem meam, et faciet in vobis fructum, et glorificamini in eo per sæculum.
|
||||
32| nam patres nostri accipientes legem non servaverunt et legitima mea non custodierunt. et factum est fructum legis non periens ; nec enim poterat, quoniam tuus erat.
|
||||
33| nam qui acceperunt perierunt, non custodientes quod in eis seminatum fuerat.
|
||||
34| et ecce consuetudo est ut, cum acceperit terra semen vel navem mare vel vas aliud escas vel potus,, et cum fuerit ut exterminetur
|
||||
35| quod seminatum est vel quod missum est vel quæ suscepta sunt, exterminentur hæc, susceptoria vero manent. apud nos si enim non sic factum est.
|
||||
36| nos quidem qui legem accepimus peccantes peribimus et cor nostrum quod suscepit eam.
|
||||
37| nam lex non perit sed permanet in suo honore.
|
||||
38| et cum loquor hæc in corde meo, et respexi oculis meis et vidi mulierem in dextera parte, et ecce hæc lugebat et plorabat cum voce magna, et animo dolebat valde, et vestimenta eius discisa et cinis super caput eius.
|
||||
39| et dimisi cogitatus in quibus eram cogitans et conversus sum ad eam et dixi ei :
|
||||
40| ut quid fles et quid doles animo ? et dixit ad me :
|
||||
41| dimitte me, dominus meus, ut defleam me et adiciam dolorem, quoniam valde amara sum animo et humiliata sum valde.
|
||||
42| et dixi ei : quid passa es, dic mihi. et dixit ad me :
|
||||
43| sterilis fui ego famula tua et non peperi habens maritum annis triginta.
|
||||
44| ego enim per singulas horas et per singulos dies in annis triginta his deprecabar Altissimum nocte ac die.
|
||||
45| et factum est post triginta annos, exaudivit me Deus ancillæ tuæ et pervidit humilitatem meam et adtendit tribulationi meæ et dedit mihi filium. et jucundata sum super eum valde ego et vir meus et omnes cives mei, et honorificabamus valde Fortem.
|
||||
46| et nutrivi eum cum labore multo.
|
||||
47| et factum est cum crevisset et venissem accipere illi uxorem, et feci diem epuli.
|
||||
#10
|
||||
1| et factum est cum introisset filius meus in thalamo suo, cecidit et mortuus est.
|
||||
2| et evertimus omnes lumina, et surrexerunt omnes cives mei ad consolandam me, et quievi usque in alium diem usque noctem.
|
||||
3| et factum est cum omnes quievissent ut me consolarentur ut quiescerem, et surrexi nocte et fugi et veni, sicut vides, in hoc campo.
|
||||
4| et cogito iam non reverti in civitatem sed hic consistere, et neque manducabo neque bibam, sed sine intermissione lugere et jejunare usque dum moriar.
|
||||
5| et dereliqui adhuc sermones in quibus eram et respondi cum iracundia ad eam et dixi :
|
||||
6| stulta super omnes mulieres, non vides luctum nostrum et quæ nobis contigerunt.
|
||||
7| quoniam Sion mater nostra omnium in tristitia contristatur et humilitate humiliata est. lugete validissime
|
||||
8| et nunc quoniam omnes lugemus, et tristes este quoniam omnes contristati sumus. tu autem contristaris in uno filio.
|
||||
9| interroga enim terram et dicet tibi, quoniam hæc est quæ debeat lugere tantorum superstes germinantium.
|
||||
10| et ex ipsa initio omnes nati et alii venient, et ecce pæne omnes in perditionem ambulant et in exterminium fit multitudo eorum.
|
||||
11| et quis ergo debet lugere magis nisi hæc quæ tam magnam multitudinem perdidit, quam tu quæ pro uno doles ? si autem dices mihi
|
||||
12| quoniam non est similis planctus meus terræ, quoniam fructum ventris mei perdidi, quem cum mæroribus peperi et cum doloribus genui,
|
||||
13| terra autem secundum viam terræ, abiit quæ in ea multitudo præsens quomodo et venit et ego tibi dico :
|
||||
14| sicut tu cum dolore peperisti, sic et terra dedit fructum suum hominem ab initio ei qui fecit eam.
|
||||
15| nunc ergo retine apud temet ipsam dolorem tuum et fortiter fer quæ tibi contigerunt casus.
|
||||
16| si enim justificaveris terminum Dei, et filium tuum recipies in tempore et in mulieribus conlaudaberis.
|
||||
17| ingredere ergo in civitatem ad virum tuum. et dixit ad me :
|
||||
18| non faciam neque ingrediar civitatem, sed hic moriar.
|
||||
19| et adposui adhuc loqui ad eam et dixi :
|
||||
20| noli facere sermonem hunc, sed consenti persuaderi -- quid enim casus Sion -- et consolare propter dolorem Hierusalem.
|
||||
21| vides enim, quoniam sanctificatio nostra deserta effecta est et altare nostrum demolitum est et templum nostrum destructum est,
|
||||
22| et psalterium nostrum humiliatum est et hymnus noster conticuit et exultatio nostra dissoluta est, et lumen candelabri nostri extinctum est et arca testamenti nostri direpta est et sancta nostra contaminata sunt, et nomen quod nominatum est super nos pæne profanatum est, et liberi nostri contumeliam passi sunt, et sacerdotes nostri succensi sunt et Levitæ nostri in captivitate abierunt, et virgines nostræ coinquinatæ sunt et mulieres nostræ vim passæ sunt, et justi nostri rapti sunt et parvuli nostri proditi sunt, et juvenes nostri servierunt et fortes nostri invalidi facti sunt.
|
||||
23| et quod omnium majus, signaculum Sion, quoniam resignata est de gloria sua nunc et tradita est in manibus eorum qui nos oderunt.
|
||||
24| tu ergo excute tuam multam tristitiam et depone abs te multitudinem dolorum, ut tibi repropitietur Fortis et requiem faciat tibi Altissimus, requietionem laborum.
|
||||
25| et factum est cum loquebar ad eam, et ecce facies eius fulgebat valde subito, et species coruscus fiebat visus eius, ut etiam paverem valde ad eam, et cogitarem quid esset hoc.
|
||||
26| et ecce subito emisit sonum vocis magnum timore plenum, ut commoveretur terra a sono. et vidi,
|
||||
27| et ecce amplius mulier non conparebat mihi, sed civitas ædificabatur et locus demonstrabatur de fundamentis magnis. et timui et clamavi voce magna et dixi :
|
||||
28| ubi est Urihel angelus, qui a principio venit ad me ? quoniam ipse me fecit venire in multitudinem excessus mentis huius, et factus est finis meus in corruptionem et oratio mea in inproperium.
|
||||
29| et cum essem loquens ego hæc, et ecce venit ad me angelus qui in principio venerat ad me et vidit me,
|
||||
30| et ecce eram positus ut mortuus et intellectus meus alienatus erat, et tenuit dexteram meam et confortavit me et statuit me super pedes meos et dixit mihi :
|
||||
31| quid tibi est et quare conturbaris et quid conturbatum est intellectum tuum et sensus cordis tui ? et dixi :
|
||||
32| quoniam derelinquens dereliquisti me. ego quidem feci secundum sermones tuos et exivi in campum, et ecce vidi et video quod non possum enarrare. et dixit ad me :
|
||||
33| sta ut vir, et commonebo te. et dixi :
|
||||
34| loquere, dominus meus, tantum me noli derelinquere, ut non frustra moriar,
|
||||
35| quoniam vidi quæ non sciebam, et audio quæ non scio.
|
||||
36| aut numquid sensus meus fallitur et anima mea somniat ?
|
||||
37| nunc ergo deprecor te, ut demonstres servo tuo de excessu hoc. et respondit ad me et dixit :
|
||||
38| audi me, et doceam te et dicam tibi de quibus times, quoniam Altissimus revelavit tibi mysteria multa.
|
||||
39| vidit rectam viam tuam quoniam sine intermissione contristabaris pro populo tuo et valde lugebas propter Sion.
|
||||
40| hic ergo intellectus visionis : mulier quæ tibi apparuit ante paululum,
|
||||
41| quam vidisti lugentem et inchoasti consolare eam,
|
||||
42| nunc autem iam non speciem mulieris vides, sed apparuit tibi civitas ædificari.
|
||||
43| et quoniam enarrabat tibi de casu filii sui, hæc absolutio est :
|
||||
44| hæc mulier quam vidisti hæc est Sion, quam nunc conspicis ut civitatem ædificatam.
|
||||
45| et quoniam dixit tibi, quia sterilis fuit annis triginta, propter quod erant anni sæculo tria milia, quando non erat in ea adhuc oblatio oblata.
|
||||
46| et factum est post annos tres, et ædificavit Salomon civitatem et obtulit oblationes. tunc fuit quando peperit sterilis filium.
|
||||
47| et quod tibi dixit quoniam nutrivi eum cum labore, hæc erat habitatio Hierusalem.
|
||||
48| et quoniam dixit tibi quod filius meus veniens in suo thalamo mortuus esset et contigisset ei casus, hæc erat quæ facta est ruina Hierusalem.
|
||||
49| et ecce vidisti similitudinem eius, quomodo filium luget, et tu inchoasti consolare eam de his quæ contigerunt. hæc erant tibi aperienda.
|
||||
50| et nunc videns Altissimus, quoniam ex animo contristatus es et quoniam ex toto corde pateris pro ea, ostendit tibi claritatem gloriæ eius et pulchritudinem decoris eius.
|
||||
51| propterea enim dixi tibi, ut maneres in campo, ubi domus non est ædificata.
|
||||
52| sciebam enim ego, quoniam Altissimus incipiebat tibi ostendere hæc.
|
||||
53| propterea dixi tibi, ut venires in agrum, ubi non est fundamentum ædificii.
|
||||
54| nec enim poterat opus ædificii hominis sustinere in loco, ubi incipiebat Altissimi civitas ostendi.
|
||||
55| tu ergo noli timere neque expavescat cor tuum, sed ingredere et vide splendorem vel magnitudinem ædificii, quantum capax est tibi visu oculorum videre.
|
||||
56| et post hæc audies, quantum capit auditus aurium tuarum audire.
|
||||
57| tu enim beatus es præ multis et vocatus es apud Altissimum sicut et pauci.
|
||||
58| nocte autem quæ in crastinum futura est manebis hic,
|
||||
59| et ostendet tibi Altissimus eas visiones somniorum, quæ faciet Altissimus his qui inhabitant super terram a novissimis diebus.
|
||||
60| et dormivi illam noctem et aliam sicut dixerat mihi.
|
||||
#11
|
||||
1| et factum est secunda nocte, et vidi somnium, et ecce ascendebat de mari aquila, cui erant duodecim alæ pinnarum et capita tria.
|
||||
2| et vidi, et ecce expandebat alas suas in omnem terram, et omnes venti cæli insuflabant ad eam et nubes ad eam colligebantur.
|
||||
3| et vidi, et de pinnis eius nascebantur contrariæ pinnæ, et ipsæ fiebant in pinnaculis minutis et modicis.
|
||||
4| nam capita eius erant quiescentia, et de medium caput erat majus aliorum capitum, sed et ipsa quiescebat cum eis.
|
||||
5| et vidi, et ecce aquila volavit in pinnis suis et regnavit super terram et super eos qui inhabitant in ea.
|
||||
6| et vidi, quomodo subjecta erant ei omnia quæ sub cælo, et nemo illi contradicebat, neque unus de creatura quæ est super terram.
|
||||
7| et vidi, et ecce surrexit aquila super ungues suos et emisit vocem pinnis suis dicens :
|
||||
8| nolite omnes simul vigilare, dormite unusquisque in loco suo et per tempus vigilate,
|
||||
9| capita autem in novissimo serventur.
|
||||
10| et vidi, et ecce vox non exiebat de capitibus eius, sed de medietate corporis eius.
|
||||
11| et numeravi contrarias pinnas eius, et ecce ipsæ erant octo.
|
||||
12| et vidi, et ecce a dextera parte surrexit una pinna et regnavit super omnem terram.
|
||||
13| et factum est cum regnaret, et venit ei finis et non apparuit, ita ut non appareret locus eius. et sequens exsurrexit et regnabat et ipsa multum tenuit tempus.
|
||||
14| et factum est cum regnaret, et veniebat finis eius, ut non appareret sicut prior.
|
||||
15| et ecce vox emissa est illi dicens :
|
||||
16| audi, tu quæ toto tempore tenuisti terram, hoc adnuntii, antequam incipias non parere :
|
||||
17| nemo post te tenebit tempus tuum, sed nec dimidium eius.
|
||||
18| et levavit se tertia et tenuit principatum sicut priores, et non apparuit et ipsa.
|
||||
19| et sic contingebat omnibus alis singillatim principatum gerere et iterum nusquam conparere.
|
||||
20| et vidi, et ecce in tempore sequentes pinnæ erigebantur et ipsæ a dextera parte. ut tenerent et ipsæ principatum ; et ex his erant quæ tenebant, sed tamen statim non conparescebant.
|
||||
21| nam et aliquæ ex eis erigebantur, sed non tenebant principatum.
|
||||
22| et vidi post hæc, et ecce non conparuerunt duodecim pinnæ et duo pinnacula.
|
||||
23| et nihil superavit in corpore aquilæ nisi tria capita quiescentia et sex pinnacula.
|
||||
24| et vidi, et ecce de sex pinnaculis divisa sunt duo et manserunt sub capite quod est ad dexteram partem ; nam quattuor manserunt in loco suo.
|
||||
25| et vidi, et ecce hæ subalares cogitabant se erigere et tenere principatus.
|
||||
26| et vid,i et ecce una erecta est, sed statim non conparuit.
|
||||
27| et secunda, et hæc velocius quam prior non conparuit.
|
||||
28| et vidi, et ecce duæ quæ superaverunt apud semet ipsas cogitabant et ipsæ regnare.
|
||||
29| et in eo cum cogitarent, et ecce unum de quiescentium capitum, quod erat medium, evigilabat, hoc enim erat duorum capitum major.
|
||||
30| et vidi, quomodo conplexa est duo capita secum,
|
||||
31| et ecce conversum est caput cum his qui cum ea erant et comedit duas subalares quæ cogitabant regnare.
|
||||
32| hoc autem caput percontinuit omnem terram et dominavit qui inhabitant in ea cum labore multo, et potentatum tenuit orbem terrarum super omnes alas quæ fuerunt.
|
||||
33| et vidi post hæc, et ecce medium caput subito non conparuit, et hoc sicut alæ.
|
||||
34| superaverunt autem duo capita, quæ et ipsa similiter regnaverunt super terram et super eos qui habitant in ea.
|
||||
35| et vidi, et ecce devoravit caput a dextera parte illud quod est a leva.
|
||||
36| et audivi vocem dicentem mihi : conspice contra te et considera quod vides.
|
||||
37| et vidi, et ecce sicut leo suscitatus de silva mugiens, et audivi quomodo emisit vocem hominis ad aquilam et dixit dicens :
|
||||
38| audi tu, et loquar ad te, et dicit Altissimus tibi :
|
||||
39| nonne tu es, quæ superasti de quattuor animalibus quæ feceram regnare sæculi mei, et ut per eos veniret finis temporum meorum ?
|
||||
40| et quartus veniens devicit omnia animalia quæ transierunt, et potentatum tenens sæculum cum tremore multo et omnem orbem cum labore pessimo, et inhabitabant tot temporibus orbem terrarum cum dolo.
|
||||
41| et judicasti terram non cum veritate.
|
||||
42| tribulasti enim mansuetos et læsisti quiescentes, odisti verum dicentes et dilexisti mendaces, et destruxisti habitationes eorum qui fructificabant, et humiliasti muros eorum qui te non nocuerunt.
|
||||
43| et ascendit contumelia ad Altissimum et superbia tua ad Fortem.
|
||||
44| et respexit Altissimus super sua tempora, et ecce finita sunt et sæcula eius conpleta sunt.
|
||||
45| propterea non apparens non appareas, tu aquila et alæ tuæ horribiles et pinnacula tua pessima et capita tua maligna et ungues tui pessimi et omne corpus tuum vanum,
|
||||
46| uti refrigeret omnis terra et relevetur liberata de tua vi et speret judicium et misericordiam eius qui fecit eam.
|
||||
#12
|
||||
1| et factum est dum loqueretur leo verba hæc ad aquilam, et vidi,
|
||||
2| et ecce quod superaverat caput et non conparuit, et alæ duæ quæ ad eum transierunt et erectæ sunt ut regnarent, et erat regnum eorum exile et tumultu plenum.
|
||||
3| et vidi et ecce ipsa non apparescebant, et omne corpus aquilæ incendebatur, et expavescebat terra valde. et ego a multo excessu mentis et a magno timore vigilavi, et dixi spiritui meo :
|
||||
4| ecce tu mihi præstitisti hæc, in eo quod scrutas vias Altissimi.
|
||||
5| ecce adhuc fatigatus sum animo et spiritu meo invalidus sum valde, et nec modica est in me virtus a multo timore quem expavi nocte hac.
|
||||
6| nunc ergo orabo Altissimum, ut me confortet usque in finem.
|
||||
7| et dixi : Dominator Domine, si inveni gratiam ante oculos tuos, et si justificatus sum apud te præ multis, et si certum ascendit deprecatio mea ante faciem tuam,
|
||||
8| conforta me et ostende servo tuo mihi interpretationem et distinctionem visus horribilis huius, ut plenissime consoles animam meam.
|
||||
9| dignum enim me habuisti ostendere mihi temporum finem et temporum novissima. et dixit ad me :
|
||||
10| hæc est interpretatio visionis huius quam vidisti :
|
||||
11| aquilam quam vidisti ascendentem de mari, hoc est regnum quartum, quod visum est in visu Danihelo fratri tuo,
|
||||
12| sed non est illi interpretatum, quomodo ego nunc tibi interpretor vel interpretavi.
|
||||
13| ecce dies veniunt, et exsurget regnum super terram et erit timoratior omnium regnorum quæ fuerunt ante eam.
|
||||
14| regnabunt autem in ea duodecim reges, unus post unum.
|
||||
15| nam secundus qui incipiet regnare, ipse tenebit amplius tempus præ duodecim.
|
||||
16| hæc est interpretatio duodecim alarum quas vidisti.
|
||||
17| et quoniam audisti vocem quæ locuta est non de capitibus eius exientem, sed de medio corpore eius.
|
||||
18| hæc est interpretatio, quoniam post tempus regni illius nascentur contentiones non modicæ, et periclitabitur ut cadat, et non cadet tunc, sed iterum constituetur in suum initium.
|
||||
19| et quoniam vidisti subalares octo coherentes alis eius,
|
||||
20| hæc est interpretatio : exsurgent enim in ipso octo reges, quorum erunt tempora levia et anni citati, et duo quidem ex ipsis perient
|
||||
21| adpropinquante tempore medio, quattuor autem servabuntur in tempore, cum incipiet adpropinquare tempus eius ut finiatur, duo vero in finem servabuntur.
|
||||
22| et quoniam vidisti tria capita quiescentia,
|
||||
23| hæc est interpretatio : in novissimis eius suscitabit Altissimus tria regna et renovabit in ea multa, et dominabunt terram
|
||||
24| et qui inhabitant in ea cum labore multo super omnes qui fuerunt ante hos. propter hoc ipsi vocati sunt capita aquilæ.
|
||||
25| isti enim erunt qui recapitulabunt impietates eius et qui perficient novissima eius.
|
||||
26| et quoniam vidisti caput majus non apparescentem, quoniam unus ex eis super lectum suum morietur, et tamen cum tormentis.
|
||||
27| nam duo qui perseveraverunt, gladius eos comedet.
|
||||
28| unius enim gladius comedet qui cum eo, sed tamen et hic gladio in novissimis cadet.
|
||||
29| et quoniam vidisti duas subalares treicientes super caput quod est a dextera parte,
|
||||
30| hæc est interpretatio : hii sunt quos conservavit Altissimus in finem suam, hoc erat regnum exile et turbationis plenum,
|
||||
31| sicut vidisti. et leonem quem vidisti de silva evigilantem mugientem et loquentem ad aquilam et arguentem eam iniustitias ipsius per omnes sermones eius, sicut audisti.
|
||||
32| hic est unctus, quem reservavit Altissimus in finem ad eos et impietates ipsorum. arguet illos de iniustitiis ipsorum et infulciet coram ipsis spretiones eorum.
|
||||
33| statuet enim eos primum in judicium vivos, et erit cum arguerit eos, tunc corrumpet eos.
|
||||
34| nam residuum populum meum liberabit cum misericordia, qui salvati sunt super fines meos, et jucundabit eos, quoadusque veniat finis, dies judicii, de quo locutus sum tibi ab initio.
|
||||
35| hoc somnium quod vidisti, et hæc interpretatio eius.
|
||||
36| tu ergo solus dignus fuisti scire Altissimi secretum hoc.
|
||||
37| scribe ergo omnia ista in libro quæ vidisti, et pones ea in loco abscondito.
|
||||
38| et docebis ea sapientes de populo tuo, quorum scis corda posse capere et servare secreta hæc.
|
||||
39| tu autem adhuc sustine hic alios dies septem, ut tibi ostendatur quicquid visum fuerit Altissimo ostendere tibi.
|
||||
40| et profectus est a me. et factum est cum audisset omnis populus, quoniam pertransierunt septem dies, et ego non fuissem reversus in civitatem, et congregavit se omnis a minimo usque ad maximum et venit ad me, et dixerunt mihi dicentes :
|
||||
41| quid peccavimus tibi et quid injuste egimus in te, quoniam derelinquens nos sedisti in loco hoc ?
|
||||
42| tu enim nobis superasti ex omnibus prophetis, sicut botrus de vindemia et sicut lucerna in loco obscuro, et sicut portus navi salvatæ a tempestate.
|
||||
43| aut non sufficiunt nobis mala quæ contigerunt ?
|
||||
44| si ergo tu nos dereliqueris, quanto erat nobis melius, si essemus succensi et nos incendio Sion.
|
||||
45| nec enim nos meliores sumus eorum, qui ibi mortui sunt. et ploraverunt voce magna. et respondi ad eos et dixi :
|
||||
46| confide, Israël, et noli tristari, tu domus Jacob.
|
||||
47| est enim memoria vestri coram Altissimo, et Fortis non est oblitus vestri in contentione.
|
||||
48| ego enim non dereliqui vos neque excessi a vobis, sed veni in hunc locum, ut deprecarer pro desolatione Sion, et ut quærerem misericordiam pro humilitate sanctificationis vestræ.
|
||||
49| et nunc ite unusquisque vestrum in domum suam, et ego veniam ad vos post dies istos.
|
||||
50| et profectus est populus, sicut dixi, ei in civitatem.
|
||||
51| ego autem sedi in campo septem diebus, sicut mihi mandavit, et manducabam de floribus solummodo agri, de herbis facta est mihi esca in diebus illis.
|
||||
#13
|
||||
1| et factum est post dies septem, et somniavi somnium nocte.
|
||||
2| et ecce de mari ventus exsurgebat, ut conturbaret omnes fluctus eius.
|
||||
3| et vidi, et ecce convolabat ipse homo cum nubibus cæli. et ubi vultum suum convertebat ut consideraret, tremebant omnia quæ sub eo videbantur.
|
||||
4| et ubicumque exiebat vox de ore eius, ardescebant omnes qui audiebant voces eius. sicut liquescit cera quando senserit ignem.
|
||||
5| et vidi post hæc, et ecce congregabatur multitudo hominum, quorum non erat numerus, de quattuor ventis cæli, ut debellarent hominem qui ascenderat de mari.
|
||||
6| et vidi, et ecce sibimet ipso sculpsit montem magnum et volavit super eum.
|
||||
7| ego autem quæsivi videre regionem vel locum, unde sculptus esset mons, et non potui.
|
||||
8| et post hæc vidi, et ecce omnes, qui congregati sunt ad eum ut expugnarent eum, timebant valde, tamen audebant pugnare.
|
||||
9| et ecce ut vidit impetum multitudinis venientis, non levavit manum suam neque frameam tenebat neque aliquod vas bellicosum, nisi solummodo vidi,
|
||||
10| quomodo emittit de ore suo sicut fluctum ignis, et de labiis eius spiritum flammæ, et de lingua eius emittebat scintillas tempestatis. et commixta sunt simul omnia hæc, fluctus et multitudo tempestas
|
||||
11| et concidit super multitudinis impetum quod paratum erat pugnare, et succendit omnes, ut subito nihil videretur de innumerabili multitudine nisi solummodo pulvis cineris et fumi odor. et vidi et extiti.
|
||||
12| et post hæc vidi ipsum hominem descendentem de monte et advocantem ad se multitudinem aliam pacificam.
|
||||
13| et accedebant ad eum vultus hominum multorum, quorumdam gaudentium, quorumdam tristantium, aliqui vero alligati, aliqui adducentes ex eis qui offerebantur. et ego a multitudine pavoris expergefactus sum et deprecatus sum Altissimum et dixi :
|
||||
14| tu ab initio demonstrasti servo tuo mirabilia hæc et dignum me habuisti, ut susciperes deprecationem meam.
|
||||
15| et nunc demonstra mihi adhuc et interpretationem somnii huius.
|
||||
16| sicut enim existimo in sensu meo, væ qui derelicti fuerint in diebus illis, et multo plus væ his qui non sunt derelicti.
|
||||
17| qui enim non sunt derelicti, tristes erunt
|
||||
18| intellegentes quæ sunt reposita in novissimis diebus, et non occurrentes eis. sed et qui derelicti sunt
|
||||
19| propter hoc væ, viderunt enim pericula magna et necessitates multas, sicut ostendunt somnia hæc.
|
||||
20| attamen facilius est periclitantem venire in hæc, quam pertransire sicut nubem a sæculo et non videre quæ contigerunt in novissimo. et respondit ad me et dixit :
|
||||
21| et visionis interpretationem dicam tibi, sed et de quibus locutus es adaperiam tibi.
|
||||
22| quoniam dixisti de his qui derelicti sunt, et de his qui non derelicti sunt hæc interpretatio :
|
||||
23| qui adferet periculum in illo tempore, ipse custodibit qui in periculo inciderint, qui habent operas et fidem ad Fortissimum.
|
||||
24| scito ergo, quoniam magis beatificati sunt qui derelicti super eos qui mortui sunt.
|
||||
25| interpretatio enim visionis hæc : quia vidisti virum ascendentem de corde maris,
|
||||
26| ipse est quem conservat Altissimus multis temporibus, qui per semet ipsum liberabit creaturam suam, et ipse disponet qui derelicti sunt.
|
||||
27| et quoniam vidisti de ore eius exire ut spiritum et ignem et tempestatem,
|
||||
28| et quoniam non tenebat frameam neque vas bellicosum, corrumpit enim impetum eius multitudinis quæ venerat ad expugnare eum, hæc interpretatio :
|
||||
29| ecce dies veniunt, quando incipiet Altissimus liberare eos qui super terram sunt.
|
||||
30| et veniet excessus mentis super eos qui inhabitant terram.
|
||||
31| et in alisalio cogitabunt bellare, civitates civitatem et locus locum et gens ad gentem et regnum adversus regnum.
|
||||
32| et erit cum fient hæc et contingent signa quæ ante ostendi tibi, et tunc revelabitur Filius meus quem vidisti virum ascendentem.
|
||||
33| et erit quando audierint omnes gentes vocem eius, et derelinquet unusquisque regionem suam et bellum quod habent in alterutro,
|
||||
34| et colligetur in unum multitudo innumerabilis, sicut vidisti volentes venire et expugnare eum.
|
||||
35| ipse autem stabit super cacumen montis Sion.
|
||||
36| Sion autem veniet et ostendetur omnibus parata et ædificata, sicut vidisti montem sculpi sine manibus.
|
||||
37| ipse autem Filius meus arguet quæ advenerunt gentes impietates eorum, has quæ tempestati adpropiaverunt, et inproperabit coram eis mala cogitamenta eorum et cruciamenta quibus incipient cruciari,
|
||||
38| quæ adsimilatæ sunt flammæ, et perdet eos sine labore et legem quæ igni adsimilata est.
|
||||
39| et quoniam vidisti eum colligentem ad se aliam multitudinem pacificam,
|
||||
40| hæc sunt novem tribus, quæ captivæ factæ sunt de terra sua in diebus Josiæ regis, quem captivum duxit Salmanassar rex Assyriorum, et transtulit eos trans Flumen, et translati sunt in terram aliam.
|
||||
41| ipsi autem sibi dederunt consilium hoc, ut derelinquerent multitudinem gentium, et proficiscerentur in ulteriorem regionem, ubi numquam quisquam inhabitavit ibi genus humanum.
|
||||
42| ut vel ibi observarent legitima sua, quæ non fuerant servantes in regione sua.
|
||||
43| per introitus autem angustos fluminis Eufraten introierunt.
|
||||
44| fecit enim eis tunc Altissimus signa, et statuit venas Fluminis usquequo transirent.
|
||||
45| per eam enim regionem erat via multa itineris anni unius et dimidii, nam regio illa vocatur Arzar et,
|
||||
46| tunc inhabitaverunt ibi usque in novissimo tempore. et nunc iterum cœperunt venire,
|
||||
47| iterum Altissimus statuit venas Fluminis, ut possint transire, propter hoc vidisti multitudinem collectam cum pace,
|
||||
48| sed et qui derelicti sunt de populo tuo, qui invenientur intra terminum meum
|
||||
49| sanctum. erit ergo quando incipiet perdere multitudinem earum quæ collectæ sunt gentes, proteget qui superaverit populum.
|
||||
50| et tunc ostendet eis multa plurima portenta.
|
||||
51| et dixi ego : Dominator Domine, hoc mihi ostende, propter quod vidi virum ascendentem de corde maris. et dixit mihi :
|
||||
52| sicut non potest hoc vel scrutinare vel scire quis, quid sit in profundo maris, sic non poterit quisquam super terram videre Filium meum vel eos qui cum eo sunt nisi in tempore diei.
|
||||
53| hæc est interpretatio somnii quem vidisti, et propter quod inluminatus es hæc solus.
|
||||
54| dereliquisti enim tua et circa mea vacasti et legem meam exquisisti.
|
||||
55| vitam enim tuam disposuisti in sapientiam, et sensum tuum vocasti matrem.
|
||||
56| et propter hoc ostendi tibi hæc, merces apud Altissimum. erit enim post alios tres dies, ad te alia loquar et exponam tibi gravia et mirabilia.
|
||||
57| et profectus sum et transii in campum, multum glorificans et laudans Altissimum de mirabilibus, quæ per tempus faciebat,
|
||||
58| et quoniam gubernat tempora et quæ sunt in temporibus inlata. et sedi ibi tribus diebus.
|
||||
#14
|
||||
1| et factum est tertio die, et ego sedebam sub quercu,
|
||||
2| et ecce vox exivit contra me de rubo et dixit : Ezra, Ezra. et dixi : ecce ego, Domine. et surrexi super pedes meos. et dixit ad me :
|
||||
3| revelans revelatus sum super rubum et locutus sum Moysi, quando populus meus serviebat in Ægypto.
|
||||
4| et misi eum et eduxi populum meum de Ægypto, et adduxi eum super montem Sina et detinebam eum apud me diebus multis.
|
||||
5| et enarravi ei mirabilia multa, et ostendi ei temporum secreta et temporum finem. et præcepi ei dicens :
|
||||
6| hæc in palam facies verba et hæc abscondes.
|
||||
7| et nunc tibi dico :
|
||||
8| signa quæ demonstravi et somnia quæ vidisti et interpretationes quas tu audisti in corde tuo repone ea.
|
||||
9| tu enim recipieris ab hominibus, et converteris residuum cum Filio meo et cum similibus tuis, usquequo finiantur tempora.
|
||||
10| quoniam sæculum perdidit juventutem suam et tempora adpropinquant senescere.
|
||||
11| duodecim enim partibus divisum est sæculum, et transierunt eius decem iam et dimidium decimæ partis,
|
||||
12| superant autem eius duæ præ medium decimæ partis
|
||||
13| nunc ergo dispone domum tuam, et corripe populum tuum, et consolare humiles eorum, et renuntia iam corruptæ vitæ,
|
||||
14| et dimitte abs te mortales cogitationes, et proice abs te pondera humana, et exue te iam infirmam naturam, et repone in unam partem molestissima tibi cogitamenta, et festina transmigrare a temporibus his.
|
||||
15| quæ enim vidisti nunc contigisse mala, iterum horum deteriora facientur,
|
||||
16| quantum enim invalidum fieri sæculum a senectute, tantum multiplicabunt super inhabitantes mala,
|
||||
17| prolongavit enim magis veritas et adpropinquavit mendacium, iam enim festinat aquila venire, quam vidisti in visionem.
|
||||
18| et respondi : dixi coram te, Domine.
|
||||
19| ecce enim ego abibo sicut præcepisti mihi, et corripiam præsentem populum. qui autem iterum nati fuerint, quis commonebit ?
|
||||
20| positum est ergo sæculum in tenebris, et qui inhabitant in eo sine lumine,
|
||||
21| quoniam lex tua incensa est, propter quod nemo scit quæ a te facta sunt vel quæ incipient operæ.
|
||||
22| si enim inveni gratiam coram te, inmitte in me spiritum sanctum, et scribam omne quod factum est in sæculo ab initio, quæ erant in lege tua scripta, ut possint homines invenire semitam, et qui voluerint vivere in novissimis vivant.
|
||||
23| et respondit ad me et dixit : vadens congrega populum et dices ad eos, ut non te quærant diebus quadraginta.
|
||||
24| tu autem præpara tibi buxos multos et accipe tecum Saream, Dabriam, Selemiam, Ethanum et Asihel, quinque hos qui parati sunt ad scribendum velociter.
|
||||
25| et venies hic, et ego accendam in corde tuo lucernam intellectus, quæ non extinguetur quoadusque finiantur quæ incipies scribere.
|
||||
26| et cum perfeceris, quædam palam facies, quædam sapientibus absconse trades. in crastinum enim hac hora incipies scribere.
|
||||
27| et profectus sum, sicut mihi præcepit, et congregavi omnem populum et dixi :
|
||||
28| audi, Israël, verba hæc :
|
||||
29| peregrinantes peregrinati sunt patres nostri ab initio in Ægypto, et liberati sunt inde.
|
||||
30| et acceperunt legem vitæ quem non custodierunt, quem et vos post eos transgressi estis.
|
||||
31| et data est vobis terra in sortem in terra Sion, et vos et patres vestri iniquitatem fecistis et non servastis vias, quas vobis præcepit Altissimus.
|
||||
32| justus judex cum sit, abstulit a vobis in tempore quod donaverat.
|
||||
33| et nunc vos hic estis, et fratres vestri introrsus vestrum sunt.
|
||||
34| si ergo imperaveritis sensui vestro et erudieritis cor vestrum, vivi conservati eritis et post mortem misericordiam consequemini.
|
||||
35| judicium enim post mortem veniet, quando iterum revivescemus, et tunc justorum nomina parebunt et impiorum facta ostendentur.
|
||||
36| ad me autem nemo accedat nunc, neque requirent me usque diebus quadraginta.
|
||||
37| et accepi quinque viros, sicut mandavit mihi, et profecti sumus in campo et mansimus ibi.
|
||||
38| et factus sum in crastinum, et ecce vox vocavit me dicens : Ezra, aperi os tuum et bibe quod te potiono.
|
||||
39| et aperui os meum, et ecce calix plenus porrigebatur mihi ; hoc erat plenum sicut aqua, color autem eius ut ignis similis.
|
||||
40| et accepi et bibi, et in eo cum bibissem cor meum eructabatur intellectum et in pectus meum increscebat sapientia. nam spiritus meus conservabat memoriam,
|
||||
41| et apertum est os meum et non est clausum amplius.
|
||||
42| Altissimus autem dedit intellectum quinque viris, et scripserunt quæ dicebantur ex successione notis quas non sciebant, et sederunt quadraginta diebus. ipsi autem per diem scribebant,
|
||||
43| nocte autem manducabant panem ; ego autem per diem loquebar et nocte non tacebam.
|
||||
44| scripti sunt autem in quadraginta diebus libri nongenti quattuor.
|
||||
45| et factum est cum conpleti essent quadraginta dies, et locutus est Altissimus dicens : priora quæ scripsisti in palam pone, et legant digni et indigni.
|
||||
46| novissimos autem septuaginta conservabis, ut tradas eos sapientibus de populo tuo.
|
||||
47| in his enim est vena intellectus et sapientiæ fons et scientiæ flumen. et feci sic.
|
||||
#15
|
||||
1| ecce loquere in aures plebi meæ sermones prophetiæ quos inmisero in os tuum, dicit Dominus,
|
||||
2| et fac in carta scribi eos, quoniam fideles et veri sunt.
|
||||
3| ne timeas a cogitationibus adversum te, nec conturbent te incredulitates dicentium,
|
||||
4| quoniam omnis incredulus in incredulitate sua morietur.
|
||||
5| ecce ego induco, dicit Dominus, super orbem terrarum mala, gladium et famem et mortem et interitum,
|
||||
6| propter quod superposuit iniquitas omnem terram et adimpletæ sunt operationes eorum.
|
||||
7| propterea dicit Dominus :
|
||||
8| iam non silebo impietates eorum quæ inreligiose agunt, nec sustinebo in his quæ inique exercent. ecce sanguis innoxius et justus clamat ad me, et animæ justorum clamant perseveranter.
|
||||
9| vindicans vindicabo illos, dicit Dominus, et accipiam omnem sanguinem innocuum ex illis ad me.
|
||||
10| ecce populus meus quasi grex ad occisionem ducitur. iam non patiar illum habitare in terra Ægypti,
|
||||
11| sed educam eum in manu potenti et brachio excelso, et percutiam Ægyptum plaga sicut prius, et corrumpam terram omnem eius.
|
||||
12| lugeat Ægyptus et fundamenta eius a plaga verberati et mastigati quam inducet Dominus.
|
||||
13| lugeant cultores operantes terram, quoniam deficient semina eorum et vastabuntur ligna eorum ab uredine et grandine et a sidus terribile.
|
||||
14| væ sæculo et qui habitant in eum.
|
||||
15| quia adpropinquavit gladius et extritio illorum, et exsurget gens contra gentem ad pugnam, et romphea in manibus eorum.
|
||||
16| erit enim constabilitio hominibus, alisalios supervalescentes non curabunt regem suum et principem megestanorum suorum in potentia sua.
|
||||
17| concupiscet enim homo in civitatem ire et non poterit.
|
||||
18| propter superbiam enim eorum civitates turbabuntur, domus exterentur, homines metuent.
|
||||
19| non miserebitur homo proximo suo ad irritum faciendum in domos eorum in gladium, ad diripiendas substantias eorum propter famem panis et tribulationem multam.
|
||||
20| ecce ego convoco, dicit Deus, omnes reges terræ ad movendum, qui sunt a borea et a noto et ab euro et a libano, ad convertendos in se et reddere quæ dederunt illis.
|
||||
21| sicut faciunt usque hodie electis meis, sic faciam et reddam in sinum ipsorum. hæc dicit Dominus Deus :
|
||||
22| non parcet dextera mea super peccantes nec cessabit romphea super effundentes sanguinem innocuum super terram.
|
||||
23| et exiit ignis ab ira eius et devoravit fundamenta terræ et peccatores quasi stramen incensum.
|
||||
24| væ eis qui peccant et non observant mandata mea, dicit Dominus,
|
||||
25| non parcam illis, discedite, filii apostatæ, nolite contaminare sanctificationem meam.
|
||||
26| novit Deus qui peccant in eum, propterea tradet eos in mortem et in occisionem.
|
||||
27| iam enim venerunt super orbem terrarum mala, et manebitis in illis ; non enim liberabit vos Deus, propter quod peccastis in eum.
|
||||
28| ecce visio horribilis, et facies illius ab oriente.
|
||||
29| et exient nationes draconum Arabum in curris multis, et sibilatus eorum a die itineris fertur super terram, ut etiam timeant et trepidentur omnes qui illos audient.
|
||||
30| Carmonii insanientes in ira exient de silva et advenient in virtute magna et constabunt in pugnam cum illis et vastabunt portionem terræ Assyriorum in dentibus suis.
|
||||
31| et post hæc supervalescet draco nativitatis memoria suæ, et si converterint se conspirantes in virtute magna ad persequendos eos,
|
||||
32| et isti turbabuntur et silebunt in virtute illorum et convertent pedes suos in fugam,
|
||||
33| et a territorio Assyriorum subsessor subsedebit eos et consumet unum ex illis, et erit timor et tremor in exercitum illorum et inconstabilitio in regno illorum.
|
||||
34| ecce nubs ab oriente et a septentrione usque ad meridianum, et facies illorum horrida valde, plena iræ et procellæ.
|
||||
35| et conlident se invicem et effundent sidus copiosum super terram et sidus illorum, et erit sanguis a gladio usque ad ventrem equi
|
||||
36| et femur hominis et suffraginem cameli. et erit timor et tremor multus super terram,
|
||||
37| et horrebunt qui videbunt iram illam, et tremor adprehendet illos. et post hæc movebuntur nimbi copiosi
|
||||
38| a meridiano et septentrione, et portio alia ab occidente.
|
||||
39| et superinvalescent venti ab oriente et recludent eum et nubem quam suscitavit in ira, et sidus ad faciendam exteritionem ab orientalem notum et occidentem violabitur.
|
||||
40| et exaltabuntur nubes magnæ et validæ plenæ iræ et sidus, ut exterant omnem terram et inhabitantes eam, et fundent super omnem altum et eminentem sidus terribile.
|
||||
41| ignem et grandinem et rompheas volantes et aquas multas, ut etiam impleantur omnes campi et omnes rivi a plenitudine aquarum illarum.
|
||||
42| et demolient civitates et muros et montes et colles et ligna silvarum et fæna pratorum et frumenta eorum.
|
||||
43| et transibunt constanter usque Babylonem et exterent eam.
|
||||
44| convenient ad ipsam et circuibunt eam et effundent sidus et omnem iram super eam, et subibit pulvis et fumus usque ad cælum, et omnes in circuitu lugebunt eam,
|
||||
45| et qui subremanserint servientes his qui eam exterruerunt.
|
||||
46| et tu Asia consors in specie Babylonis et gloria personæ eius,
|
||||
47| væ tibi, misera, propter quod adsimilasti ei, ornasti filias tuas in fornicatione ad placendum et gloriandum in amatoribus tuis, qui te cupierunt semper fornicari.
|
||||
48| odibilem imitata es in omnibus operibus eius et adinventionibus eius. propterea dicit Deus :
|
||||
49| inmittam tibi mala, viduitatem, paupertatem et famem et gladium et pestem ad devastandas domos tuas, ad violationem et mortem. et gloria virtutis tuæ
|
||||
50| sicut flos siccabitur, cum exsurget ardor qui emissus est super te.
|
||||
51| et infirmaberis et paupera a plaga et mastigata a vulneribus, ut non possis tuos suscipere potentes et amatores.
|
||||
52| numquid ego sic zelabo te, dicit Dominus,
|
||||
53| nisi occidisses electos meos in omni tempore, exultans percussione manuum et dicens, super mortem eorum cum inebriata es :
|
||||
54| exorna speciem vultus tui ?
|
||||
55| merces fornicariæ in sinus tuos, propterea redditionem percipies.
|
||||
56| sicut facies electis meis, dicit Dominus, sic faciet tibi Deus et tradet te in malis.
|
||||
57| et nati tui fame interient, et tu romphea cades, et civitates tuæ conterentur, et omnes tui in campo gladio cadent.
|
||||
58| et qui sunt in montibus fame peribunt, et manducabunt carnes suas et sanguinem bibent a fame panis et siti aquæ.
|
||||
59| propter priora misera es et iterum excipies mala.
|
||||
60| et in transitum adlident civitatem oditam et exterent eam, portionem aliquam gloriæ tuæ et territorii tui, dum revertuntur a Babylonia.
|
||||
61| extrita illis eris in stramine, et ipsi tibi erunt ignis.
|
||||
62| omnes hii comedunt te et civitates tuas et territoria tua et montes, et omnem silvam tuam et ligna pomifera igne consument.
|
||||
63| et natos tuos captivabunt et honestatem tuam spoliabunt et gloriam faciei tuæ exterminabunt.
|
||||
#16
|
||||
1| væ tibi, Babylon et Asia, væ tibi, Ægypte et Syria.
|
||||
2| præcingite vos saccos, plangite filios vestros et dolete de his, quia adpropinquavit contritio vestra.
|
||||
3| inmissus est gladius vobis, et quis est qui avertat eum.
|
||||
4| inmissus est vobis ignis, et quis est qui extinguat eum.
|
||||
5| inmissa sunt vobis mala, et quis est qui recutiet ea ?
|
||||
6| numquid recutiet aliquis leonem esurientem in silva aut numquid extinguet ignem, cum stramen incensum fuerit ?
|
||||
7| aut numquid recutiet sagittam inmissam a sagittario forte ?
|
||||
8| Dominus Deus mittit mala, et quis recutiet ea ?
|
||||
9| et exiet ignis ex iracundia eius, et quis est qui extinguat eum ?
|
||||
10| coruscabit, et quis non timebit ? tonabit, et quis non horrebit ?
|
||||
11| Dominus comminatur, quis non conterretur a facie eius ?
|
||||
12| tremet terra a fundamento eius, mare fluctuatur de profundo, et fluctus eius turbabuntur et pisces eius a facie Domini et a gloria virtutis eius,
|
||||
13| quoniam fortis gloriæ qui tendit sagittam, et acumen eius acutum, quæ dimissa est ab eo, non deficiet missa super fines terræ.
|
||||
14| ecce mittuntur mala et non revertentur, donec venient super terram.
|
||||
15| et ignis incendetur et non extinguetur, donec excomedat frumenta terræ.
|
||||
16| quomodo non revertitur sagitta missa a sagittario valido, sic non revertentur mala quæ fuerint emissa in terram.
|
||||
17| væ mihi, væ mihi, quis me liberabit in diebus illis ?
|
||||
18| initium gemitus et copiosi suspirantium, initium famis et multi disperient, initium belli et timebunt potestates, initium malor
|
||||
19| ab eis ; quid facient, cum venerint mala ?
|
||||
20| ecce famis plaga dimissa est, et tribulatio eius tamquam mastix, castigatio in disciplina.
|
||||
21| et super his omnibus non se avertent ab iniquitatibus suis nec super has plagas memorantur sempiterna.
|
||||
22| ecce erit annonæ vilitas in brevi super terram, ut putent sibi esse directam pacem. tunc superflorescent mala super terram, gladius et famis.
|
||||
23| et aporiant vitam super terram, et gladius dispersit quæ superaverint a fame.
|
||||
24| et mortui quasi stercora proicientur, et non habent qui consolentur eos. et derelinquetur deserta terra, et civitates eius demolientur.
|
||||
25| non derelinquetur agricola, qui colit terram et qui seminat eam.
|
||||
26| ligna fructiferabunt, et quis vindemiet illa ?
|
||||
27| et uva tradet se ad vindemiam, et quis adligabit eam ? erit enim et locis desertio multa.
|
||||
28| concupiscet enim homo hominem videre vel certe vocem eius audire.
|
||||
29| relinquentur enim decem de civitate et duo ex agro, qui absconderint se in silva et in fissuras petrarum.
|
||||
30| quemadmodum relinquentur in oliveto tres vel quattuor olivæ,
|
||||
31| aut sicut in vinea vindemiata et subremanet racemus patens ab scrutantibus vindemiam diligenter,
|
||||
32| sic remanebunt in diebus illis tres vel quattuor ab scrutantibus domos eorum in romphea.
|
||||
33| et relinquetur deserta terra, et agri eius inveteraverunt, et viæ eius et omnes semitæ germinabunt spinas, eo quod non transient oves per eam.
|
||||
34| lugebunt virgines non habentes sponsos, lugebunt mulieres non habentes viros, lugebunt filiæ earum non habentes adjutorium.
|
||||
35| sponsi earum in bello consumentur, et viri earum in fame exterentur.
|
||||
36| audite vero ista et cognoscite, ea servi Domini.
|
||||
37| ecce verbum Domini, excipite eum, ne discredatis de quibus dicit Dominus :
|
||||
38| ecce adpropinquant mala et non tardantur.
|
||||
39| quemadmodum prægnans in nono mense filium suum in adpropinquante hora partus eius, ante horas duas vel tres gementes dolores circum ventrem eius, et prodiente infante de ventre non tardabit uno puncto,
|
||||
40| sic non morabuntur mala ad prodiendum super terram, et sæculum gemet et dolores circumtenent illum.
|
||||
41| audite verbum, plebs mea, parate vos ad pugnam in malis. sic estote quasi advenæ terræ :
|
||||
42| qui vendit, quasi qui fugiet ; et qui emit, quasi qui perditurus ;
|
||||
43| qui mercatur, quasi qui fructum non capiat ; et qui ædificat, quasi non habitaturus ;
|
||||
44| qui seminat, quasi non messem facturus ; et qui putat, quasi non vindemiaturus ;
|
||||
45| qui nubunt, sic quasi filios non facturi ; et qui non nubunt, sic quasi vidui.
|
||||
46| propter quod qui laborant sine causa laborant,
|
||||
47| fructus enim illorum alienigenæ metent et substantiam illorum rapient et domos evertent et filios eorum captivabunt, quia in captivitate et fame generant natos suos
|
||||
48| et qui negotiantur negotiantur in rapina. quamdiu exornant civitates et domos suas et possessiones et personas suas,
|
||||
49| tanto magis adzelabor eos super peccata dicit Dominus.
|
||||
50| quomodo zelatur fornicaria mulierem idoneam et bonam valde,
|
||||
51| sic zelabitur justitia iniquitatem cum exornat se, et accusat eam in faciem, cum venerit qui defendat exquirentem omnem peccatum super terram.
|
||||
52| propterea nolite similari eam nec operibus eius,
|
||||
53| quoniam ecce adhuc pusillum, et tolletur iniquitas a terra et justitia regnabit in nos.
|
||||
54| non dicat peccator non se peccasse quoniam carbones ignis conburet super caput eius qui dicit : non peccavi coram Deo et gloria ipsius.
|
||||
55| ecce Dominus cognoscit omnia opera hominis et adinventiones illorum et cogitatum illorum et corda illorum.
|
||||
56| qui dixit : fiat terra, et facta est, fiat cælum, et factum est,
|
||||
57| et in verbo illius stellæ fundatæ sunt, et novit numerum stellarum,
|
||||
58| qui scrutat abyssum et thesauros illorum, qui metitus est mare et conceptum eius,
|
||||
59| qui conclusit mare in medio aquarum et suspendit terram super aquam verbo suo,
|
||||
60| qui extendit cælum quasi cameram et super aquas fundavit eum,
|
||||
61| qui posuit in deserto fontes aquarum et super vertices montium lacus ad emittendum flumina ab eminenti ut potaret terra,
|
||||
62| qui finxit hominem et posuit cor in medio corporis et misit ei spiritum et vitam et intellectum
|
||||
63| et spiramentum Dei omnipotentis, qui fecit omnia et scrutinat absconsa in absconsis ; certe
|
||||
64| hic novit adinventionem vestram et quæ cogitatis in cordibus vestris. væ peccantibus et volentibus occultare peccata sua.
|
||||
65| propter quod Dominus scrutinando scrutinabit omnia opera eorum et traducet vos omnes.
|
||||
66| et vos confusi eritis, cum processerint peccata vestra coram hominibus, et iniquitates erint quæ accusatores stabunt in die illo.
|
||||
67| quid facietis aut quomodo abscondetis peccata vestra coram Domino et gloria eius ?
|
||||
68| ecce judex Deus, timete eum, et desinite a peccatis vestris et obliviscimini iniquitates vestras iam agere eas sempiterno, et Deus educabit vos et liberabit de omni tribulatione.
|
||||
69| ecce enim incenditur ardor super vos turbæ copiosæ, et rapient quosdam ex vobis et cibabunt idolis occisam.
|
||||
70| et qui consenserint eis, erunt illis in derisum et in inproperium et in conculcationem.
|
||||
71| erit enim Lociis et in vicinas civitates exsurrectio multa super timentes Dominum.
|
||||
72| erunt quasi insani neminem parcentes ad diripiendum et devastandum adhuc timentes Dominum,
|
||||
73| quia devastabunt et diripient substantias eorum et de domo sua eos eicient,
|
||||
74| tunc parebit probatio electorum meorum, ut aurum quod probatur ab igne.
|
||||
75| audite, electi mei, dicit Dominus, ecce adsunt dies tribulationis, et de his liberabo vos.
|
||||
76| ne timeatis nec hæsitemini, quoniam Deus dux vester est.
|
||||
77| et qui servatis mandata et præcepta mea, dicit Dominus Deus, ne præponderent vos peccata vestra nec superelevent se iniquitates vestræ.
|
||||
78| væ qui constringuntur a peccatis suis et obteguntur ab iniquitatibus suis, quemadmodum ager constringitur a silva et spinis tegitur semita eius, per quam non transiet homo, et excluditur et mittitur ad devorationem ignis. *(Correctibus necessitas : capitulo 7 is t0o long)*
|
||||
@@ -0,0 +1,15 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Senior Gajo carissimo, quem ego diligo in veritate.
|
||||
2| Carissime, de omnibus orationem facio prospere te ingredi, et valere sicut prospere agit anima tua.
|
||||
3| Gavisus sum valde venientibus fratribus, et testimonium perhibentibus veritati tuæ, sicut tu in veritate ambulas.
|
||||
4| Majorem horum non habeo gratiam, quam ut audiam filios meos in veritate ambulare.
|
||||
5| Carissime, fideliter facis quidquid operaris in fratres, et hoc in peregrinos,
|
||||
6| qui testimonium reddiderunt caritati tuæ in conspectu ecclesiæ : quos, benefaciens, deduces digne Deo.
|
||||
7| Pro nomine enim ejus profecti sunt, nihil accipientes a gentibus.
|
||||
8| Nos ergo debemus suscipere hujusmodi, ut cooperatores simus veritatis.
|
||||
9| Scripsissem forsitan ecclesiæ : sed is qui amat primatum gerere in eis, Diotrephes, non recipit nos :
|
||||
10| propter hoc si venero, commonebo ejus opera, quæ facit, verbis malignis garriens in nos : et quasi non ei ista sufficiant, neque ipse suscipit fratres : et eos qui suscipiunt, prohibet, et de ecclesia ejicit.
|
||||
11| Carissime, noli imitari malum, sed quod bonum est. Qui benefacit, ex Deo est : qui malefacit, non vidit Deum.
|
||||
12| Demetrio testimonium redditur ab omnibus, et ab ipsa veritate, sed et nos testimonium perhibemus : et nosti quoniam testimonium nostrum verum est.
|
||||
13| Multa habui tibi scribere : sed nolui per atramentum et calamum scribere tibi.
|
||||
14| Spero autem protinus te videre, et os ad os loquemur. Pax tibi. Salutant te amici. Saluta amicos nominatim.
|
||||
@@ -0,0 +1,839 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et rex David senuerat, habebatque ætatis plurimos dies : cumque operiretur vestibus, non calefiebat.
|
||||
2| Dixerunt ergo ei servi sui : Quæramus domino nostro regi adolescentulam virginem, et stet coram rege, et foveat eum, dormiatque in sinu suo, et calefaciat dominum nostrum regem.
|
||||
3| Quæsierunt igitur adolescentulam speciosam in omnibus finibus Israël, et invenerunt Abisag Sunamitidem, et adduxerunt eam ad regem.
|
||||
4| Erat autem puella pulchra nimis, dormiebatque cum rege, et ministrabat ei : rex vero non cognovit eam.
|
||||
5| Adonias autem filius Haggith elevabatur, dicens : Ego regnabo. Fecitque sibi currus et equites, et quinquaginta viros qui currerent ante eum.
|
||||
6| Nec corripuit eum pater suus aliquando, dicens : Quare hoc fecisti ? Erat autem et ipse pulcher valde, secundus natu post Absalom.
|
||||
7| Et sermo ei cum Joab filio Sarviæ, et cum Abiathar sacerdote, qui adjuvabant partes Adoniæ.
|
||||
8| Sadoc vero sacerdos, et Banaias filius Jojadæ, et Nathan propheta, et Semei et Rei, et robur exercitus David, non erat cum Adonia.
|
||||
9| Immolatis ergo Adonias arietibus et vitulis, et universis pinguibus, juxta lapidem Zoheleth, qui erat vicinus fonti Rogel, vocavit universos fratres suos filios regis, et omnes viros Juda servos regis.
|
||||
10| Nathan autem prophetam, et Banaiam, et robustos quosque, et Salomonem fratrem suum non vocavit.
|
||||
11| Dixit itaque Nathan ad Bethsabee matrem Salomonis : Num audisti quod regnaverit Adonias filius Haggith, et dominus noster David hoc ignorat ?
|
||||
12| Nunc ergo veni, accipe consilium a me, et salva animam tuam, filiique tui Salomonis.
|
||||
13| Vade, et ingredere ad regem David, et dic ei : Nonne tu, domine mi rex, jurasti mihi ancillæ tuæ, dicens : Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit in solio meo ? quare ergo regnat Adonias ?
|
||||
14| Et adhuc ibi te loquente cum rege, ego veniam post te, et complebo sermones tuos.
|
||||
15| Ingressa est itaque Bethsabee ad regem in cubiculum : rex autem senuerat nimis, et Abisag Sunamitis ministrabat ei.
|
||||
16| Inclinavit se Bethsabee, et adoravit regem. Ad quam rex : Quid tibi, inquit, vis ?
|
||||
17| Quæ respondens, ait : Domine mi, tu jurasti per Dominum Deum tuum ancillæ tuæ : Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit in solio meo.
|
||||
18| Et ecce nunc Adonias regnat, te, domine mi rex, ignorante.
|
||||
19| Mactavit boves, et pinguia quæque, et arietes plurimos, et vocavit omnes filios regis, Abiathar quoque sacerdotem, et Joab principem militiæ : Salomonem autem servum tuum non vocavit.
|
||||
20| Verumtamen, domine mi rex, in te oculi respiciunt totius Israël, ut indices eis quis sedere debeat in solio tuo, domine mi rex, post te.
|
||||
21| Eritque, cum dormierit dominus meus rex cum patribus suis, erimus ego et filius meus Salomon peccatores.
|
||||
22| Adhuc illa loquente cum rege, Nathan propheta venit.
|
||||
23| Et nuntiaverunt regi, dicentes : Adest Nathan propheta. Cumque introisset in conspectu regis, et adorasset eum pronus in terram,
|
||||
24| dixit Nathan : Domine mi rex, tu dixisti : Adonias regnet post me, et ipse sedeat super thronum meum ?
|
||||
25| Quia descendit hodie, et immolavit boves, et pinguia, et arietes plurimos, et vocavit universos filios regis et principes exercitus, Abiathar quoque sacerdotem, illisque vescentibus et bibentibus coram eo, et dicentibus : Vivat rex Adonias :
|
||||
26| me servum tuum, et Sadoc sacerdotem, et Banaiam filium Jojadæ, et Salomonem famulum tuum non vocavit.
|
||||
27| Numquid a domino meo rege exivit hoc verbum, et mihi non indicasti servo tuo quis sessurus esset super thronum domini mei regis post eum ?
|
||||
28| Et respondit rex David, dicens : Vocate ad me Bethsabee. Quæ cum fuisset ingressa coram rege, et stetisset ante eum,
|
||||
29| juravit rex, et ait : Vivit Dominus, qui eruit animam meam de omni angustia,
|
||||
30| quia sicut juravi tibi per Dominum Deum Israël, dicens : Salomon filius tuus regnabit post me, et ipse sedebit super solium meum pro me : sic faciam hodie.
|
||||
31| Summissoque Bethsabee in terram vultu, adoravit regem, dicens : Vivat dominus meus David in æternum.
|
||||
32| Dixit quoque rex David : Vocate mihi Sadoc sacerdotem, et Nathan prophetam, et Banaiam filium Jojadæ. Qui cum ingressi fuissent coram rege,
|
||||
33| dixit ad eos : Tollite vobiscum servos domini vestri, et imponite Salomonem filium meum super mulam meam, et ducite eum in Gihon.
|
||||
34| Et ungat eum ibi Sadoc sacerdos et Nathan propheta in regem super Israël : et canetis buccina, atque dicetis : Vivat rex Salomon.
|
||||
35| Et ascendetis post eum, et veniet, et sedebit super solium meum, et ipse regnabit pro me : illique præcipiam ut sit dux super Israël et super Judam.
|
||||
36| Et respondit Banaias filius Jojadæ regi, dicens : Amen : sic loquatur Dominus Deus domini mei regis.
|
||||
37| Quomodo fuit Dominus cum domino meo rege, sic sit cum Salomone, et sublimius faciat solium ejus a solio domini mei regis David.
|
||||
38| Descendit ergo Sadoc sacerdos, et Nathan propheta, et Banaias filius Jojadæ, et Cerethi, et Phelethi : et imposuerunt Salomonem super mulam regis David, et adduxerunt eum in Gihon.
|
||||
39| Sumpsitque Sadoc sacerdos cornu olei de tabernaculo, et unxit Salomonem : et cecinerunt buccina, et dixit omnis populus : Vivat rex Salomon.
|
||||
40| Et ascendit universa multitudo post eum, et populus canentium tibiis, et lætantium gaudio magno : et insonuit terra a clamore eorum.
|
||||
41| Audivit autem Adonias, et omnes qui invitati fuerant ab eo : jamque convivium finitum erat : sed et Joab, audita voce tubæ, ait : Quid sibi vult clamor civitatis tumultuantis ?
|
||||
42| Adhuc illo loquente, Jonathas filius Abiathar sacerdotis venit : cui dixit Adonias : Ingredere, quia vir fortis es, et bona nuntians.
|
||||
43| Responditque Jonathas Adoniæ : Nequaquam : dominus enim noster rex David regem constituit Salomonem :
|
||||
44| misitque cum eo Sadoc sacerdotem, et Nathan prophetam, et Banaiam filium Jojadæ, et Cerethi, et Phelethi, et imposuerunt eum super mulam regis.
|
||||
45| Unxeruntque eum Sadoc sacerdos et Nathan propheta regem in Gihon : et ascenderunt inde lætantes, et insonuit civitas : hæc est vox quam audistis.
|
||||
46| Sed et Salomon sedet super solium regni.
|
||||
47| Et ingressi servi regis benedixerunt domino nostro regi David, dicentes : Amplificet Deus nomen Salomonis super nomen tuum, et magnificet thronus ejus super thronum tuum. Et adoravit rex in lectulo suo :
|
||||
48| et locutus est : Benedictus Dominus Deus Israël, qui dedit hodie sedentem in solio meo, videntibus oculis meis.
|
||||
49| Territi sunt ergo, et surrexerunt omnes qui invitati fuerant ab Adonia, et ivit unusquisque in viam suam.
|
||||
50| Adonias autem timens Salomonem, surrexit, et abiit, tenuitque cornu altaris.
|
||||
51| Et nuntiaverunt Salomoni, dicentes : Ecce Adonias timens regem Salomonem, tenuit cornu altaris, dicens : Juret mihi rex Salomon hodie, quod non interficiat servum suum gladio.
|
||||
52| Dixitque Salomon : Si fuerit vir bonus, non cadet ne unus quidem capillus ejus in terram : sin autem malum inventum fuerit in eo, morietur.
|
||||
53| Misit ergo rex Salomon, et eduxit eum ab altari : et ingressus adoravit regem Salomonem : dixitque ei Salomon : Vade in domum tuam.
|
||||
#2
|
||||
1| Appropinquaverunt autem dies David ut moreretur : præcepitque Salomoni filio suo, dicens :
|
||||
2| Ego ingredior viam universæ terræ : confortare, et esto vir.
|
||||
3| Et observa custodias Domini Dei tui, ut ambules in viis ejus : ut custodias cæremonias ejus, et præcepta ejus, et judicia, et testimonia, sicut scriptum est in lege Moysi : ut intelligas universa quæ facis, et quocumque te verteris :
|
||||
4| ut confirmet Dominus sermones suos quos locutus est de me, dicens : Si custodierint filii tui vias suas, et ambulaverint coram me in veritate, in omni corde suo et in omni anima sua, non auferetur tibi vir de solio Israël.
|
||||
5| Tu quoque nosti quæ fecerit mihi Joab filius Sarviæ, quæ fecerit duobus principibus exercitus Israël, Abner filio Ner, et Amasæ filio Jether : quos occidit, et effudit sanguinem belli in pace, et posuit cruorem prælii in balteo suo qui erat circa lumbos ejus, et in calceamento suo quod erat in pedibus ejus.
|
||||
6| Facies ergo juxta sapientiam tuam, et non deduces canitiem ejus pacifice ad inferos.
|
||||
7| Sed et filiis Berzellai Galaaditis reddes gratiam, eruntque comedentes in mensa tua : occurrerunt enim mihi quando fugiebam a facie Absalom fratris tui.
|
||||
8| Habes quoque apud te Semei filium Gera filii Jemini de Bahurim, qui maledixit mihi maledictione pessima quando ibam ad castra : sed quia descendit mihi in occursum cum transirem Jordanem, et juravi ei per Dominum, dicens : Non te interficiam gladio :
|
||||
9| tu noli pati eum esse innoxium. Vir autem sapiens es, ut scias quæ facies ei : deducesque canos ejus cum sanguine ad inferos.
|
||||
10| Dormivit igitur David cum patribus suis, et sepultus est in civitate David.
|
||||
11| Dies autem quibus regnavit David super Israël, quadraginta anni sunt : in Hebron regnavit septem annis ; in Jerusalem, triginta tribus.
|
||||
12| Salomon autem sedit super thronum David patris sui, et firmatum est regnum ejus nimis.
|
||||
13| Et ingressus est Adonias filius Haggith ad Bethsabee matrem Salomonis. Quæ dixit ei : Pacificusne est ingressus tuus ? Qui respondit : Pacificus.
|
||||
14| Addiditque : Sermo mihi est ad te. Cui ait : Loquere. Et ille :
|
||||
15| Tu, inquit, nosti, quia meum erat regnum, et me præposuerat omnis Israël sibi in regem : sed translatum est regnum, et factum est fratris mei : a Domino enim constitutum est ei.
|
||||
16| Nunc ergo petitionem unam precor a te : ne confundas faciem meam. Quæ dixit ad eum : Loquere.
|
||||
17| Et ille ait : Precor ut dicas Salomoni regi (neque enim negare tibi quidquam potest) ut det mihi Abisag Sunamitidem uxorem.
|
||||
18| Et ait Bethsabee : Bene : ego loquar pro te regi.
|
||||
19| Venit ergo Bethsabee ad regem Salomonem ut loqueretur ei pro Adonia : et surrexit rex in occursum ejus, adoravitque eam, et sedit super thronum suum : positusque est thronus matri regis, quæ sedit ad dexteram ejus.
|
||||
20| Dixitque ei : Petitionem unam parvulam ego deprecor a te : ne confundas faciem meam. Et dixit ei rex : Pete, mater mea : neque enim fas est ut avertam faciem tuam.
|
||||
21| Quæ ait : Detur Abisag Sunamitis Adoniæ fratri tuo uxor.
|
||||
22| Responditque rex Salomon, et dixit matri suæ : Quare postulas Abisag Sunamitidem Adoniæ ? postula ei et regnum : ipse est enim frater meus major me, et habet Abiathar sacerdotem, et Joab filium Sarviæ.
|
||||
23| Juravit itaque rex Salomon per Dominum, dicens : Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, quia contra animam suam locutus est Adonias verbum hoc.
|
||||
24| Et nunc vivit Dominus, qui firmavit me, et collocavit me super solium David patris mei, et qui fecit mihi domum, sicut locutus est, quia hodie occidetur Adonias.
|
||||
25| Misitque rex Salomon per manum Banaiæ filii Jojadæ, qui interfecit eum, et mortuus est.
|
||||
26| Abiathar quoque sacerdoti dixit rex : Vade in Anathoth ad agrum tuum : equidem vir mortis es : sed hodie te non interficiam, quia portasti arcam Domini Dei coram David patre meo, et sustinuisti laborem in omnibus in quibus laboravit pater meus.
|
||||
27| Ejecit ergo Salomon Abiathar ut non esset sacerdos Domini, ut impleretur sermo Domini quem locutus est super domum Heli in Silo.
|
||||
28| Venit autem nuntius ad Joab, quod Joab declinasset post Adoniam, et post Salomonem non declinasset : fugit ergo Joab in tabernaculum Domini, et apprehendit cornu altaris.
|
||||
29| Nuntiatumque est regi Salomoni quod fugisset Joab in tabernaculum Domini, et esset juxta altare : misitque Salomon Banaiam filium Jojadæ, dicens : Vade, interfice eum.
|
||||
30| Et venit Banaias ad tabernaculum Domini, et dixit ei : Hæc dicit rex : Egredere. Qui ait : Non egrediar, sed hic moriar. Renuntiavit Banaias regi sermonem, dicens : Hæc locutus est Joab, et hæc respondit mihi.
|
||||
31| Dixitque ei rex : Fac sicut locutus est, et interfice eum, et sepeli : et amovebis sanguinem innocentem qui effusus est a Joab, a me, et a domo patris mei.
|
||||
32| Et reddet Dominus sanguinem ejus super caput ejus, quia interfecit duos viros justos, melioresque se : et occidit eos gladio, patre meo David ignorante, Abner filium Ner principem militiæ Israël, et Amasam filium Jether principem exercitus Juda :
|
||||
33| et revertetur sanguis illorum in caput Joab, et in caput seminis ejus in sempiternum. David autem et semini ejus, et domui, et throno illius, sit pax usque in æternum a Domino.
|
||||
34| Ascendit itaque Banaias filius Jojadæ, et aggressus eum interfecit : sepultusque est in domo sua in deserto.
|
||||
35| Et constituit rex Banaiam filium Jojadæ pro eo super exercitum, et Sadoc sacerdotem posuit pro Abiathar.
|
||||
36| Misit quoque rex, et vocavit Semei : dixitque ei : Ædifica tibi domum in Jerusalem, et habita ibi : et non egredieris inde huc atque illuc.
|
||||
37| Quacumque autem die egressus fueris, et transieris torrentem Cedron, scito te interficiendum : sanguis tuus erit super caput tuum.
|
||||
38| Dixitque Semei regi : Bonus sermo : sicut locutus est dominus meus rex, sic faciet servus tuus. Habitavit itaque Semei in Jerusalem diebus multis.
|
||||
39| Factum est autem post annos tres ut fugerent servi Semei ad Achis filium Maacha regem Geth : nuntiatumque est Semei quod servi ejus issent in Geth.
|
||||
40| Et surrexit Semei, et stravit asinum suum, ivitque ad Achis in Geth ad requirendum servos suos, et adduxit eos de Geth.
|
||||
41| Nuntiatum est autem Salomoni quod isset Semei in Geth de Jerusalem, et rediisset.
|
||||
42| Et mittens vocavit eum, dixitque illi : Nonne testificatus sum tibi per Dominum, et prædixi tibi : Quacumque die egressus ieris huc et illuc, scito te esse moriturum : et respondisti mihi : Bonus sermo, quem audivi ?
|
||||
43| quare ergo non custodisti jusjurandum Domini, et præceptum quod præceperam tibi ?
|
||||
44| Dixitque rex ad Semei : Tu nosti omne malum cujus tibi conscium est cor tuum, quod fecisti David patri meo : reddidit Dominus malitiam tuam in caput tuum :
|
||||
45| et rex Salomon benedictus, et thronus David erit stabilis coram Domino usque in sempiternum.
|
||||
46| Jussit itaque rex Banaiæ filio Jojadæ, qui egressus, percussit eum, et mortuus est.
|
||||
#3
|
||||
1| Confirmatum est igitur regnum in manu Salomonis, et affinitate conjunctus est Pharaoni regi Ægypti : accepit namque filiam ejus, et adduxit in civitatem David, donec compleret ædificans domum suam, et domum Domini, et murum Jerusalem per circuitum.
|
||||
2| Attamen populus immolabat in excelsis : non enim ædificatum erat templum nomini Domini usque in diem illum.
|
||||
3| Dilexit autem Salomon Dominum, ambulans in præceptis David patris sui, excepto quod in excelsis immolabat, et accendebat thymiama.
|
||||
4| Abiit itaque in Gabaon, ut immolaret ibi : illud quippe erat excelsum maximum : mille hostias in holocaustum obtulit Salomon super altare illud in Gabaon.
|
||||
5| Apparuit autem Dominus Salomoni per somnium nocte, dicens : Postula quod vis ut dem tibi.
|
||||
6| Et ait Salomon : Tu fecisti cum servo tuo David patre meo misericordiam magnam, sicut ambulavit in conspectu tuo in veritate et justitia, et recto corde tecum : custodisti ei misericordiam tuam grandem, et dedisti ei filium sedentem super thronum ejus, sicut est hodie.
|
||||
7| Et nunc Domine Deus, tu regnare fecisti servum tuum pro David patre meo : ego autem sum puer parvulus, et ignorans egressum et introitum meum.
|
||||
8| Et servus tuus in medio est populi quem elegisti, populi infiniti, qui numerari et supputari non potest præ multitudine.
|
||||
9| Dabis ergo servo tuo cor docile, ut populum tuum judicare possit, et discernere inter bonum et malum. Quis enim poterit judicare populum istum, populum tuum hunc multum ?
|
||||
10| Placuit ergo sermo coram Domino, quod Salomon postulasset hujuscemodi rem.
|
||||
11| Et dixit Dominus Salomoni : Quia postulasti verbum hoc, et non petisti tibi dies multos, nec divitias, aut animas inimicorum tuorum, sed postulasti tibi sapientiam ad discernendum judicium :
|
||||
12| ecce feci tibi secundum sermones tuos, et dedi tibi cor sapiens et intelligens, in tantum ut nullus ante te similis tui fuerit, nec post te surrecturus sit.
|
||||
13| Sed et hæc quæ non postulasti, dedi tibi : divitias scilicet, et gloriam, ut nemo fuerit similis tui in regibus cunctis retro diebus.
|
||||
14| Si autem ambulaveris in viis meis, et custodieris præcepta mea et mandata mea, sicut ambulavit pater tuus, longos faciam dies tuos.
|
||||
15| Igitur evigilavit Salomon, et intellexit quod esset somnium : cumque venisset Jerusalem, stetit coram arca fœderis Domini, et obtulit holocausta, et fecit victimas pacificas, et grande convivium universis famulis suis.
|
||||
16| Tunc venerunt duæ mulieres meretrices ad regem, steteruntque coram eo :
|
||||
17| quarum una ait : Obsecro, mi domine : ego et mulier hæc habitabamus in domo una, et peperi apud eam in cubiculo.
|
||||
18| Tertia autem die postquam ego peperi, peperit et hæc : et eramus simul, nullusque alius nobiscum in domo, exceptis nobis duabus.
|
||||
19| Mortuus est autem filius mulieris hujus nocte : dormiens quippe oppressit eum.
|
||||
20| Et consurgens intempestæ noctis silentio, tulit filium meum de latere meo, ancillæ tuæ dormientis, et collocavit in sinu suo : suum autem filium, qui erat mortuus, posuit in sinu meo.
|
||||
21| Cumque surrexissem mane ut darem lac filio meo, apparuit mortuus : quem diligentius intuens clara luce, deprehendi non esse meum quem genueram.
|
||||
22| Responditque altera mulier : Non est ita ut dicis, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit. E contrario illa dicebat : Mentiris : filius quippe meus vivit, et filius tuus mortuus est. Atque in hunc modum contendebant coram rege.
|
||||
23| Tunc rex ait : Hæc dicit : Filius meus vivit, et filius tuus mortuus est : et ista respondit : Non, sed filius tuus mortuus est, meus autem vivit.
|
||||
24| Dixit ergo rex : Afferte mihi gladium. Cumque attulissent gladium coram rege,
|
||||
25| Dividite, inquit, infantem vivum in duas partes, et date dimidiam partem uni, et dimidiam partem alteri.
|
||||
26| Dixit autem mulier, cujus filius erat vivus, ad regem (commota sunt quippe viscera ejus super filio suo) : Obsecro, domine, date illi infantem vivum, et nolite interficere eum. E contrario illa dicebat : Nec mihi nec tibi sit, sed dividatur.
|
||||
27| Respondit rex, et ait : Date huic infantem vivum, et non occidatur : hæc est enim mater ejus.
|
||||
28| Audivit itaque omnis Israël judicium quod judicasset rex, et timuerunt regem, videntes sapientiam Dei esse in eo ad faciendum judicium.
|
||||
#4
|
||||
1| Erat autem rex Salomon regnans super omnem Israël :
|
||||
2| et hi principes quos habebat : Azarias filius Sadoc sacerdotis :
|
||||
3| Elihoreph et Ahia filii Sisa scribæ : Josaphat filius Ahilud a commentariis :
|
||||
4| Banaias filius Jojadæ super exercitum : Sadoc autem et Abiathar sacerdotes :
|
||||
5| Azarias filius Nathan super eos qui assistebant regi : Zabud filius Nathan sacerdos, amicus regis :
|
||||
6| et Ahisar præpositus domus : et Adoniram filius Abda super tributa.
|
||||
7| Habebat autem Salomon duodecim præfectos super omnem Israël, qui præbebant annonam regi et domui ejus : per singulos enim menses in anno, singuli necessaria ministrabant.
|
||||
8| Et hæc nomina eorum : Benhur in monte Ephraim.
|
||||
9| Bendecar in Macces, et in Salebim, et in Bethsames, et in Elon, et in Bethanan.
|
||||
10| Benhesed in Aruboth : ipsius erat Socho, et omnis terra Epher.
|
||||
11| Benabinadab, cujus omnis Nephath Dor : Tapheth filiam Salomonis habebat uxorem.
|
||||
12| Bana filius Ahilud regebat Thanac et Mageddo, et universam Bethsan, quæ est juxta Sarthana subter Jezrahel, a Bethsan usque Abelmehula e regione Jecmaan.
|
||||
13| Bengaber in Ramoth Galaad : habebat Avothjair filii Manasse in Galaad : ipse præerat in omni regione Argob, quæ est in Basan, sexaginta civitatibus magnis atque muratis quæ habebant seras æreas.
|
||||
14| Ahinadab filius Addo præerat in Manaim.
|
||||
15| Achimaas in Nephthali : sed et ipse habebat Basemath filiam Salomonis in conjugio.
|
||||
16| Baana filius Husi in Aser, et in Baloth.
|
||||
17| Josaphat filius Pharue in Issachar.
|
||||
18| Semei filius Ela in Benjamin.
|
||||
19| Gaber filius Uri in terra Galaad, in terra Sehon regis Amorrhæi et Og regis Basan, super omnia quæ erant in illa terra.
|
||||
20| Juda et Israël innumerabiles, sicut arena maris in multitudine : comedentes, et bibentes, atque lætantes.
|
||||
21| Salomon autem erat in ditione sua, habens omnia regna a flumine terræ Philisthiim usque ad terminum Ægypti : offerentium sibi munera, et servientium ei cunctis diebus vitæ ejus.
|
||||
22| Erat autem cibus Salomonis per dies singulos triginta cori similæ, et sexaginta cori farinæ,
|
||||
23| decem boves pingues, et viginti boves pascuales, et centum arietes, excepta venatione cervorum, caprearum, atque bubalorum, et avium altilium.
|
||||
24| Ipse enim obtinebat omnem regionem quæ erat trans flumen, a Thaphsa usque ad Gazan, et cunctos reges illarum regionum : et habebat pacem ex omni parte in circuitu.
|
||||
25| Habitabatque Juda et Israël absque timore ullo, unusquisque sub vite sua et sub ficu sua, a Dan usque Bersabee, cunctis diebus Salomonis.
|
||||
26| Et habebat Salomon quadraginta millia præsepia equorum currilium, et duodecim millia equestrium.
|
||||
27| Nutriebantque eos supradicti regis præfecti : sed et necessaria mensæ regis Salomonis cum ingenti cura præbebant in tempore suo.
|
||||
28| Hordeum quoque, et paleas equorum et jumentorum, deferebant in locum ubi erat rex, juxta constitutum sibi.
|
||||
29| Dedit quoque Deus sapientiam Salomoni, et prudentiam multam nimis, et latitudinem cordis quasi arenam quæ est in littore maris.
|
||||
30| Et præcedebat sapientia Salomonis sapientiam omnium Orientalium et Ægyptiorum,
|
||||
31| et erat sapientior cunctis hominibus : sapientior Ethan Ezrahita, et Heman, et Chalcol, et Dorda filiis Mahol : et erat nominatus in universis gentibus per circuitum.
|
||||
32| Locutus est quoque Salomon tria millia parabolas : et fuerunt carmina ejus quinque et mille.
|
||||
33| Et disputavit super lignis a cedro quæ est in Libano, usque ad hyssopum quæ egreditur de pariete : et disseruit de jumentis, et volucribus, et reptilibus, et piscibus.
|
||||
34| Et veniebant de cunctis populis ad audiendam sapientiam Salomonis, et ab universis regibus terræ qui audiebant sapientiam ejus.
|
||||
#5
|
||||
1| Misit quoque Hiram rex Tyri servos suos ad Salomonem : audivit enim quod ipsum unxissent regem pro patre ejus : quia amicus fuerat Hiram David omni tempore.
|
||||
2| Misit autem Salomon ad Hiram, dicens :
|
||||
3| Tu scis voluntatem David patris mei, et quia non potuerit ædificare domum nomini Domini Dei sui propter bella imminentia per circuitum, donec daret Dominus eos sub vestigio pedum ejus.
|
||||
4| Nunc autem requiem dedit Dominus Deus meus mihi per circuitum, et non est satan, neque occursus malus.
|
||||
5| Quam ob rem cogito ædificare templum nomini Domini Dei mei, sicut locutus est Dominus David patri meo, dicens : Filius tuus, quem dabo pro te super solium tuum, ipse ædificabit domum nomini meo.
|
||||
6| Præcipe igitur ut præcidant mihi servi tui cedros de Libano, et servi mei sint cum servis tuis : mercedem autem servorum tuorum dabo tibi quamcumque petieris : scis enim quomodo non est in populo meo vir qui noverit ligna cædere sicut Sidonii.
|
||||
7| Cum ergo audisset Hiram verba Salomonis, lætatus est valde, et ait : Benedictus Dominus Deus hodie, qui dedit David filium sapientissimum super populum hunc plurimum.
|
||||
8| Et misit Hiram ad Salomonem, dicens : Audivi quæcumque mandasti mihi : ego faciam omnem voluntatem tuam in lignis cedrinis et abiegnis.
|
||||
9| Servi mei deponent ea de Libano ad mare, et ego componam ea in ratibus in mari usque ad locum quem significaveris mihi : et applicabo ea ibi, et tu tolles ea : præbebisque necessaria mihi, ut detur cibus domui meæ.
|
||||
10| Itaque Hiram dabat Salomoni ligna cedrina, et ligna abiegna, juxta omnem voluntatem ejus.
|
||||
11| Salomon autem præbebat Hiram coros tritici viginti millia in cibum domui ejus, et viginti coros purissimi olei : hæc tribuebat Salomon Hiram per singulos annos.
|
||||
12| Dedit quoque Dominus sapientiam Salomoni, sicut locutus est ei : et erat pax inter Hiram et Salomonem, et percusserunt ambo fœdus.
|
||||
13| Elegitque rex Salomon operarios de omni Israël, et erat indictio triginta millia virorum.
|
||||
14| Mittebatque eos in Libanum, decem millia per menses singulos vicissim, ita ut duobus mensibus essent in domibus suis : et Adoniram erat super hujuscemodi indictione.
|
||||
15| Fueruntque Salomoni septuaginta millia eorum qui onera portabant, et octoginta millia latomorum in monte,
|
||||
16| absque præpositis qui præerant singulis operibus, numero trium millium et trecentorum, præcipientium populo et his qui faciebant opus.
|
||||
17| Præcepitque rex ut tollerent lapides grandes, lapides pretiosos in fundamentum templi, et quadrarent eos :
|
||||
18| quos dolaverunt cæmentarii Salomonis et cæmentarii Hiram : porro Giblii præparaverunt ligna et lapides ad ædificandam domum.
|
||||
#6
|
||||
1| Factum est ergo quadringentesimo et octogesimo anno egressionis filiorum Israël de terra Ægypti, in anno quarto, mense Zio (ipse est mensis secundus), regni Salomonis super Israël, ædificari cœpit domus Domino.
|
||||
2| Domus autem quam ædificabat rex Salomon Domino, habebat sexaginta cubitos in longitudine, et viginti cubitos in latitudine, et triginta cubitos in altitudine.
|
||||
3| Et porticus erat ante templum viginti cubitorum longitudinis, juxta mensuram latitudinis templi : et habebat decem cubitos latitudinis ante faciem templi.
|
||||
4| Fecitque in templo fenestras obliquas.
|
||||
5| Et ædificavit super parietem templi tabulata per gyrum, in parietibus domus per circuitum templi et oraculi, et fecit latera in circuitu.
|
||||
6| Tabulatum quod subter erat, quinque cubitos habebat latitudinis, et medium tabulatum sex cubitorum latitudinis, et tertium tabulatum septem habens cubitos latitudinis. Trabes autem posuit in domo per circuitum forinsecus, ut non hærerent muris templi.
|
||||
7| Domus autem cum ædificaretur, de lapidibus dolatis atque perfectis ædificata est : et malleus, et securis, et omne ferramentum non sunt audita in domo cum ædificaretur.
|
||||
8| Ostium lateris medii in parte erat domus dextræ : et per cochleam ascendebant in medium cœnaculum, et a medio in tertium.
|
||||
9| Et ædificavit domum, et consummavit eam : texit quoque domum laquearibus cedrinis.
|
||||
10| Et ædificavit tabulatum super omnem domum quinque cubitis altitudinis, et operuit domum lignis cedrinis.
|
||||
11| Et factus est sermo Domini ad Salomonem, dicens :
|
||||
12| Domus hæc, quam ædificas, si ambulaveris in præceptis meis, et judicia mea feceris, et custodieris omnia mandata mea, gradiens per ea, firmabo sermonem meum tibi, quem locutus sum ad David patrem tuum :
|
||||
13| et habitabo in medio filiorum Israël, et non derelinquam populum meum Israël.
|
||||
14| Igitur ædificavit Salomon domum, et consummavit eam.
|
||||
15| Et ædificavit parietes domus intrinsecus tabulatis cedrinis : a pavimento domus usque ad summitatem parietum, et usque ad laquearia, operuit lignis cedrinis intrinsecus : et texit pavimentum domus tabulis abiegnis.
|
||||
16| Ædificavitque viginti cubitorum ad posteriorem partem templi tabulata cedrina, a pavimento usque ad superiora : et fecit interiorem domum oraculi in Sanctum sanctorum.
|
||||
17| Porro quadraginta cubitorum erat ipsum templum pro foribus oraculi.
|
||||
18| Et cedro omnis domus intrinsecus vestiebatur, habens tornaturas et juncturas suas fabrefactas, et cælaturas eminentes : omnia cedrinis tabulis vestiebantur : nec omnino lapis apparere poterat in pariete.
|
||||
19| Oraculum autem in medio domus, in interiori parte fecerat, ut poneret ibi arcam fœderis Domini.
|
||||
20| Porro oraculum habebat viginti cubitos longitudinis, et viginti cubitos latitudinis, et viginti cubitos altitudinis : et operuit illud atque vestivit auro purissimo : sed et altare vestivit cedro.
|
||||
21| Domum quoque ante oraculum operuit auro purissimo, et affixit laminas clavis aureis.
|
||||
22| Nihilque erat in templo quod non auro tegeretur : sed et totum altare oraculi texit auro.
|
||||
23| Et fecit in oraculo duos cherubim de lignis olivarum, decem cubitorum altitudinis.
|
||||
24| Quinque cubitorum ala cherub una, et quinque cubitorum ala cherub altera : id est, decem cubitos habentes, a summitate alæ unius usque ad alæ alterius summitatem.
|
||||
25| Decem quoque cubitorum erat cherub secundus : in mensura pari, et opus unum erat in duobus cherubim,
|
||||
26| id est, altitudinem habebat unus cherub decem cubitorum, et similiter cherub secundus.
|
||||
27| Posuitque cherubim in medio templi interioris : extendebant autem alas suas cherubim, et tangebat ala una parietem, et ala cherub secundi tangebat parietem alterum : alæ autem alteræ in media parte templi se invicem contingebant.
|
||||
28| Texit quoque cherubim auro.
|
||||
29| Et omnes parietes templi per circuitum sculpsit variis cælaturis et torno : et fecit in eis cherubim, et palmas, et picturas varias, quasi prominentes de pariete, et egredientes.
|
||||
30| Sed et pavimentum domus texit auro intrinsecus et extrinsecus.
|
||||
31| Et in ingressu oraculi fecit ostiola de lignis olivarum, postesque angulorum quinque.
|
||||
32| Et duo ostia de lignis olivarum : et sculpsit in eis picturam cherubim, et palmarum species, et anaglypha valde prominentia : et texit ea auro, et operuit tam cherubim quam palmas, et cetera, auro.
|
||||
33| Fecitque in introitu templi postes de lignis olivarum quadrangulatos,
|
||||
34| et duo ostia de lignis abiegnis altrinsecus : et utrumque ostium duplex erat, et se invicem tenens aperiebatur.
|
||||
35| Et sculpsit cherubim, et palmas, et cælaturas valde eminentes : operuitque omnia laminis aureis opere quadro ad regulam.
|
||||
36| Et ædificavit atrium interius tribus ordinibus lapidum politorum, et uno ordine lignorum cedri.
|
||||
37| Anno quarto fundata est domus Domini in mense Zio :
|
||||
38| et in anno undecimo, mense Bul (ipse est mensis octavus), perfecta est domus in omni opere suo, et in universis utensilibus suis : ædificavitque eam annis septem.
|
||||
#7
|
||||
1| Domum autem suam ædificavit Salomon tredecim annis, et ad perfectum usque perduxit.
|
||||
2| Ædificavit quoque domum saltus Libani centum cubitorum longitudinis, et quinquaginta cubitorum latitudinis, et triginta cubitorum altitudinis : et quatuor deambulacra inter columnas cedrinas : ligna quippe cedrina exciderat in columnas.
|
||||
3| Et tabulatis cedrinis vestivit totam cameram, quæ quadraginta quinque columnis sustentabatur. Unus autem ordo habebat columnas quindecim
|
||||
4| contra se invicem positas,
|
||||
5| et e regione se respicientes, æquali spatio inter columnas, et super columnas quadrangulata ligna in cunctis æqualia.
|
||||
6| Et porticum columnarum fecit quinquaginta cubitorum longitudinis, et triginta cubitorum latitudinis : et alteram porticum in facie majoris porticus : et columnas, et epistylia super columnas.
|
||||
7| Porticum quoque solii, in qua tribunal est, fecit : et texit lignis cedrinis a pavimento usque ad summitatem.
|
||||
8| Et domuncula, in qua sedebatur ad judicandum, erat in media porticu simili opere. Domum quoque fecit filiæ Pharaonis (quam uxorem duxerat Salomon) tali opere, quali et hanc porticum.
|
||||
9| Omnia lapidibus pretiosis, qui ad normam quamdam atque mensuram tam intrinsecus quam extrinsecus serrati erant : a fundamento usque ad summitatem parietum, et extrinsecus usque ad atrium majus.
|
||||
10| Fundamenta autem de lapidibus pretiosis, lapidibus magnis, decem sive octo cubitorum.
|
||||
11| Et desuper lapides pretiosi æqualis mensuræ secti erant, similiterque de cedro.
|
||||
12| Et atrium majus rotundum trium ordinum de lapidibus sectis, et unius ordinis de dolata cedro : necnon et in atrio domus Domini interiori, et in porticu domus.
|
||||
13| Misit quoque rex Salomon, et tulit Hiram de Tyro,
|
||||
14| filium mulieris viduæ de tribu Nephthali, patre Tyrio, artificem ærarium, et plenum sapientia, et intelligentia, et doctrina, ad faciendum omne opus ex ære. Qui cum venisset ad regem Salomonem, fecit omne opus ejus.
|
||||
15| Et finxit duas columnas æreas, decem et octo cubitorum altitudinis columnam unam : et linea duodecim cubitorum ambiebat columnam utramque.
|
||||
16| Duo quoque capitella fecit, quæ ponerentur super capita columnarum, fusilia ex ære : quinque cubitorum altitudinis capitellum unum, et quinque cubitorum altitudinis capitellum alterum :
|
||||
17| et quasi in modum retis, et catenarum sibi invicem miro opere contextarum. Utrumque capitellum columnarum fusile erat : septena versuum retiacula in capitello uno, et septena retiacula in capitello altero.
|
||||
18| Et perfecit columnas, et duos ordines per circuitum retiaculorum singulorum, ut tegerent capitella quæ erant super summitatem, malogranatorum : eodem modo fecit et capitello secundo.
|
||||
19| Capitella autem quæ erant super capita columnarum, quasi opere lilii fabricata erant in porticu quatuor cubitorum.
|
||||
20| Et rursum alia capitella in summitate columnarum desuper juxta mensuram columnæ contra retiacula : malogranatorum autem ducenti ordines erant in circuitu capitelli secundi.
|
||||
21| Et statuit duas columnas in porticu templi : cumque statuisset columnam dexteram, vocavit eam nomine Jachin : similiter erexit columnam secundam, et vocavit nomen ejus Booz.
|
||||
22| Et super capita columnarum opus in modum lilii posuit : perfectumque est opus columnarum.
|
||||
23| Fecit quoque mare fusile decem cubitorum a labio usque ad labium, rotundum in circuitu : quinque cubitorum altitudo ejus, et resticula triginta cubitorum cingebat illud per circuitum.
|
||||
24| Et sculptura subter labium circuibat illud decem cubitis ambiens mare : duo ordines sculpturarum striatarum erant fusiles.
|
||||
25| Et stabat super duodecim boves, e quibus tres respiciebant ad aquilonem, et tres ad occidentem, et tres ad meridiem, et tres ad orientem : et mare super eos desuper erat : quorum posteriora universa intrinsecus latitabant.
|
||||
26| Grossitudo autem luteris, trium unciarum erat : labiumque ejus quasi labium calicis, et folium repandi lilii : duo millia batos capiebat.
|
||||
27| Et fecit decem bases æneas, quatuor cubitorum longitudinis bases singulas, et quatuor cubitorum latitudinis, et trium cubitorum altitudinis.
|
||||
28| Et ipsum opus basium, interrasile erat : et sculpturæ inter juncturas.
|
||||
29| Et inter coronulas et plectas, leones et boves et cherubim, et in juncturis similiter desuper : et subter leones et boves, quasi lora ex ære dependentia.
|
||||
30| Et quatuor rotæ per bases singulas, et axes ærei : et per quatuor partes quasi humeruli subter luterem fusiles, contra se invicem respectantes.
|
||||
31| Os quoque luteris intrinsecus erat in capitis summitate : et quod forinsecus apparebat, unius cubiti erat totum rotundum, pariterque habebat unum cubitum et dimidium : in angulis autem columnarum variæ cælaturæ erant : et media intercolumnia, quadrata non rotunda.
|
||||
32| Quatuor quoque rotæ quæ per quatuor angulos basis erant, cohærebant sibi subter basim : una rota habebat altitudinis cubitum et semis.
|
||||
33| Tales autem rotæ erant quales solent in curru fieri : et axes earum, et radii, et canthi, et modioli, omnia fusilia.
|
||||
34| Nam et humeruli illi quatuor per singulos angulos basis unius, ex ipsa basi fusiles et conjuncti erant.
|
||||
35| In summitate autem basis erat quædam rotunditas dimidii cubiti, ita fabrefacta ut luter desuper posset imponi, habens cælaturas suas, variasque sculpturas ex semetipsa.
|
||||
36| Sculpsit quoque in tabulatis illis quæ erant ex ære, et in angulis, cherubim, et leones, et palmas, quasi in similitudinem hominis stantis, ut non cælata, sed apposita per circuitum viderentur.
|
||||
37| In hunc modum fecit decem bases, fusura una, et mensura, sculpturaque consimili.
|
||||
38| Fecit quoque decem luteres æneos : quadraginta batos capiebat luter unus, eratque quatuor cubitorum : singulos quoque luteres per singulas, id est, decem bases, posuit.
|
||||
39| Et constituit decem bases, quinque ad dexteram partem templi, et quinque ad sinistram : mare autem posuit ad dexteram partem templi contra orientem ad meridiem.
|
||||
40| Fecit ergo Hiram lebetes, et scutras, et hamulas, et perfecit omne opus regis Salomonis in templo Domini.
|
||||
41| Columnas duas, et funiculos capitellorum super capitella columnarum duos : et retiacula duo, ut operirent duos funiculos qui erant super capita columnarum.
|
||||
42| Et malogranata quadringenta in duobus retiaculis : duos versus malogranatorum in retiaculis singulis, ad operiendos funiculos capitellorum qui erant super capita columnarum.
|
||||
43| Et bases decem, et luteres decem super bases.
|
||||
44| Et mare unum, et boves duodecim subter mare.
|
||||
45| Et lebetes, et scutras, et hamulas, omnia vasa quæ fecit Hiram regi Salomoni in domo Domini, de auricalco erant.
|
||||
46| In campestri regione Jordanis fudit ea rex in argillosa terra, inter Sochoth et Sarthan.
|
||||
47| Et posuit Salomon omnia vasa : propter multitudinem autem nimiam non erat pondus æris.
|
||||
48| Fecitque Salomon omnia vasa in domo Domini : altare aureum, et mensam super quam ponerentur panes propositionis, auream :
|
||||
49| et candelabra aurea, quinque ad dexteram, et quinque ad sinistram contra oraculum, ex auro puro : et quasi lilii flores, et lucernas desuper aureas : et forcipes aureos,
|
||||
50| et hydrias, et fuscinulas, et phialas, et mortariola, et thuribula, de auro purissimo : et cardines ostiorum domus interioris Sancti sanctorum, et ostiorum domus templi, ex auro erant.
|
||||
51| Et perfecit omne opus quod faciebat Salomon in domo Domini, et intulit quæ sanctificaverat David pater suus, argentum, et aurum, et vasa, reposuitque in thesauris domus Domini.
|
||||
#8
|
||||
1| Tunc congregati sunt omnes majores natu Israël cum principibus tribuum, et duces familiarum filiorum Israël, ad regem Salomonem in Jerusalem, ut deferrent arcam fœderis Domini de civitate David, id est, de Sion.
|
||||
2| Convenitque ad regem Salomonem universus Israël in mense Ethanim, in solemni die : ipse est mensis septimus.
|
||||
3| Veneruntque cuncti senes de Israël, et tulerunt arcam sacerdotes,
|
||||
4| et portaverunt arcam Domini, et tabernaculum fœderis, et omnia vasa sanctuarii quæ erant in tabernaculo : et ferebant ea sacerdotes et Levitæ.
|
||||
5| Rex autem Salomon, et omnis multitudo Israël quæ convenerat ad eum, gradiebatur cum illo ante arcam, et immolabant oves et boves absque æstimatione et numero.
|
||||
6| Et intulerunt sacerdotes arcam fœderis Domini in locum suum, in oraculum templi, in Sanctum sanctorum, subter alas cherubim.
|
||||
7| Siquidem cherubim expandebant alas super locum arcæ, et protegebant arcam, et vectes ejus desuper.
|
||||
8| Cumque eminerent vectes, et apparerent summitates eorum foris sanctuarium ante oraculum, non apparebant ultra extrinsecus, qui et fuerunt ibi usque in præsentem diem.
|
||||
9| In arca autem non erat aliud nisi duæ tabulæ lapideæ quas posuerat in ea Moyses in Horeb, quando pepigit Dominus fœdus cum filiis Israël, cum egrederentur de terra Ægypti.
|
||||
10| Factum est autem cum exissent sacerdotes de sanctuario, nebula implevit domum Domini,
|
||||
11| et non poterant sacerdotes stare et ministrare propter nebulam : impleverat enim gloria Domini domum Domini.
|
||||
12| Tunc ait Salomon : Dominus dixit ut habitaret in nebula.
|
||||
13| Ædificans ædificavi domum in habitaculum tuum : firmissimum solium tuum in sempiternum.
|
||||
14| Convertitque rex faciem suam, et benedixit omni ecclesiæ Israël : omnia enim ecclesia Israël stabat.
|
||||
15| Et ait Salomon : Benedictus Dominus Deus Israël, qui locutus est ore suo ad David patrem meum, et in manibus ejus perfecit, dicens :
|
||||
16| A die qua eduxi populum meum Israël de Ægypto, non elegi civitatem de universis tribubus Israël, ut ædificaretur domus, et esset nomen meum ibi : sed elegi David ut esset super populum meum Israël.
|
||||
17| Voluitque David pater meus ædificare domum nomini Domini Dei Israël :
|
||||
18| et ait Dominus ad David patrem meum : Quod cogitasti in corde tuo ædificare domum nomini meo, bene fecisti, hoc ipsum mente tractans.
|
||||
19| Verumtamen tu non ædificabis mihi domum, sed filius tuus, qui egredietur de renibus tuis, ipse ædificabit domum nomini meo.
|
||||
20| Confirmavit Dominus sermonem suum quem locutus est : stetique pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus : et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël.
|
||||
21| Et constitui ibi locum arcæ in qua fœdus Domini est, quod percussit cum patribus nostris quando egressi sunt de terra Ægypti.
|
||||
22| Stetit autem Salomon ante altare Domini in conspectu ecclesiæ Israël, et expandit manus suas in cælum,
|
||||
23| et ait : Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo desuper, et super terram deorsum : qui custodis pactum et misericordiam servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo.
|
||||
24| Qui custodisti servo tuo David patri meo quæ locutus es ei : ore locutus es, et manibus perfecisti, ut hæc dies probat.
|
||||
25| Nunc igitur Domine Deus Israël, conserva famulo tuo David patri meo quæ locutus es ei, dicens : Non auferetur de te vir coram me, qui sedeat super thronum Israël : ita tamen si custodierint filii tui viam suam, ut ambulent coram me sicut tu ambulasti in conspectu meo.
|
||||
26| Et nunc Domine Deus Israël, firmentur verba tua quæ locutus es servo tuo David patri meo.
|
||||
27| Ergone putandum est quod vere Deus habitet super terram ? si enim cælum, et cæli cælorum, te capere non possunt, quanto magis domus hæc, quam ædificavi ?
|
||||
28| Sed respice ad orationem servi tui, et ad preces ejus, Domine Deus meus : audi hymnum et orationem quam servus tuus orat coram te hodie :
|
||||
29| ut sint oculi tui aperti super domum hanc nocte ac die : super domum, de qua dixisti : Erit nomen meum ibi : ut exaudias orationem quam orat in loco isto ad te servus tuus :
|
||||
30| ut exaudias deprecationem servi tui et populi tui Israël, quodcumque oraverint in loco isto, et exaudies in loco habitaculi tui in cælo : et cum exaudieris, propitius eris.
|
||||
31| Si peccaverit homo in proximum suum, et habuerit aliquod juramentum quo teneatur astrictus, et venerit propter juramentum coram altari tuo in domum tuam,
|
||||
32| tu exaudies in cælo : et facies, et judicabis servos tuos, condemnans impium, et reddens viam suam super caput ejus, justificansque justum, et retribuens ei secundum justitiam suam.
|
||||
33| Si fugerit populus tuus Israël inimicos suos (quia peccaturus est tibi), et agentes pœnitentiam, et confitentes nomini tuo, venerint, et oraverint, et deprecati te fuerint in domo hac :
|
||||
34| exaudi in cælo, et dimitte peccatum populi tui Israël, et reduces eos in terram quam dedisti patribus eorum.
|
||||
35| Si clausum fuerit cælum, et non pluerit propter peccata eorum, et orantes in loco isto, pœnitentiam egerint nomini tuo, et a peccatis suis conversi fuerint propter afflictionem suam :
|
||||
36| exaudi eos in cælo, et dimitte peccata servorum tuorum, et populi tui Israël : et ostende eis viam bonam per quam ambulent, et da pluviam super terram tuam, quam dedisti populo tuo in possessionem.
|
||||
37| Fames si oborta fuerit in terra, aut pestilentia, aut corruptus aër, aut ærugo, aut locusta, vel rubigo, et afflixerit eum inimicus ejus portas obsidens : omnis plaga, universa infirmitas,
|
||||
38| cuncta devotatio, et imprecatio quæ acciderit omni homini de populo tuo Israël : si quis cognoverit plagam cordis sui, et expanderit manus suas in domo hac,
|
||||
39| tu exaudies in cælo in loco habitationis tuæ, et repropitiaberis, et facies ut des unicuique secundum omnes vias suas, sicut videris cor ejus (quia tu nosti solus cor omnium filiorum hominum),
|
||||
40| ut timeant te cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris.
|
||||
41| Insuper et alienigena, qui non est de populo tuo Israël, cum venerit de terra longinqua propter nomen tuum (audietur enim nomen tuum magnum, et manus tua fortis, et brachium tuum
|
||||
42| extentum ubique), cum venerit ergo, et oraverit in hoc loco,
|
||||
43| tu exaudies in cælo, in firmamento habitaculi tui, et facies omnia pro quibus invocaverit te alienigena : ut discant universi populi terrarum nomen tuum timere, sicut populus tuus Israël, et probent quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi.
|
||||
44| Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra inimicos suos per viam, quocumque miseris eos, orabunt te contra viam civitatis quam elegisti, et contra domum quam ædificavi nomini tuo,
|
||||
45| et exaudies in cælo orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum.
|
||||
46| Quod si peccaverint tibi (non est enim homo qui non peccet) et iratus tradideris eos inimicis suis, et captivi ducti fuerint in terram inimicorum longe vel prope,
|
||||
47| et egerint pœnitentiam in corde suo in loco captivitatis, et conversi deprecati te fuerint in captivitate sua, dicentes : Peccavimus : inique egimus, impie gessimus :
|
||||
48| et reversi fuerint ad te in universo corde suo et tota anima sua in terra inimicorum suorum, ad quam captivi ducti fuerint : et oraverint te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et civitatis quam elegisti, et templi quod ædificavi nomini tuo :
|
||||
49| exaudies in cælo, in firmamento solii tui, orationes eorum et preces eorum, et facies judicium eorum :
|
||||
50| et propitiaberis populo tuo qui peccavit tibi, et omnibus iniquitatibus eorum quibus prævaricati sunt in te : et dabis misericordiam coram eis qui eos captivos habuerint, ut misereantur eis.
|
||||
51| Populus enim tuus est, et hæreditas tua, quos eduxisti de terra Ægypti, de medio fornacis ferreæ.
|
||||
52| Ut sint oculi tui aperti ad deprecationem servi tui, et populi tui Israël, et exaudias eos in universis pro quibus invocaverint te.
|
||||
53| Tu enim separasti eos tibi in hæreditatem de universis populis terræ, sicut locutus es per Moysen servum tuum quando eduxisti patres nostros de Ægypto, Domine Deus.
|
||||
54| Factum est autem, cum complesset Salomon orans Dominum omnem orationem et deprecationem hanc, surrexit de conspectu altaris Domini : utrumque enim genu in terram fixerat, et manus expanderat in cælum.
|
||||
55| Stetit ergo, et benedixit omni ecclesiæ Israël voce magna, dicens :
|
||||
56| Benedictus Dominus, qui dedit requiem populo suo Israël, juxta omnia quæ locutus est : non cecidit ne unus quidem sermo ex omnibus bonis quæ locutus est per Moysen servum suum.
|
||||
57| Sit Dominus Deus noster nobiscum, sicut fuit cum patribus nostris, non derelinquens nos, neque projiciens.
|
||||
58| Sed inclinet corda nostra ad se, ut ambulemus in universis viis ejus, et custodiamus mandata ejus, et cæremonias ejus, et judicia quæcumque mandavit patribus nostris.
|
||||
59| Et sint sermones mei isti, quibus deprecatus sum coram Domino, appropinquantes Domino Deo nostro die ac nocte, ut faciat judicium servo suo, et populo suo Israël per singulos dies :
|
||||
60| ut sciant omnes populi terræ quia Dominus ipse est Deus, et non est ultra absque eo.
|
||||
61| Sit quoque cor nostrum perfectum cum Domino Deo nostro, ut ambulemus in decretis ejus, et custodiamus mandata ejus, sicut et hodie.
|
||||
62| Igitur rex, et omnis Israël cum eo, immolabant victimas coram Domino.
|
||||
63| Mactavitque Salomon hostias pacificas, quas immolavit Domino, boum viginti duo millia, et ovium centum viginti millia : et dedicaverunt templum Domini rex et filii Israël.
|
||||
64| In die illa sanctificavit rex medium atrii quod erat ante domum Domini : fecit quippe holocaustum ibi, et sacrificium, et adipem pacificorum : quoniam altare æreum quod erat coram Domino, minus erat, et capere non poterat holocaustum, et sacrificium, et adipem pacificorum.
|
||||
65| Fecit ergo Salomon in tempore illo festivitatem celebrem, et omnis Israël cum eo, multitudo magna ab introitu Emath usque ad rivum Ægypti, coram Domino Deo nostro, septem diebus et septem diebus, id est, quatuordecim diebus.
|
||||
66| Et in die octava dimisit populos : qui benedicentes regi, profecti sunt in tabernacula sua lætantes, et alacri corde super omnibus bonis quæ fecerat Dominus David servo suo, et Israël populo suo.
|
||||
#9
|
||||
1| Factum est autem cum perfecisset Salomon ædificium domus Domini, et ædificium regis, et omne quod optaverat et voluerat facere,
|
||||
2| apparuit ei Dominus secundo, sicut apparuerat ei in Gabaon.
|
||||
3| Dixitque Dominus ad eum : Exaudivi orationem tuam et deprecationem tuam, quam deprecatus es coram me : sanctificavi domum hanc quam ædificasti, ut ponerem nomen meum ibi in sempiternum, et erunt oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus.
|
||||
4| Tu quoque si ambulaveris coram me sicut ambulavit pater tuus, in simplicitate cordis et in æquitate, et feceris omnia quæ præcepi tibi, et legitima mea et judicia mea servaveris,
|
||||
5| ponam thronum regni tui super Israël in sempiternum, sicut locutus sum David patri tuo, dicens : Non auferetur vir de genere tuo de solio Israël.
|
||||
6| Si autem aversione aversi fueritis vos et filii vestri, non sequentes me, nec custodientes mandata mea et cæremonias meas quas proposui vobis, sed abieritis et colueritis deos alienos, et adoraveritis eos :
|
||||
7| auferam Israël de superficie terræ quam dedi eis, et templum quod sanctificavi nomini meo, projiciam a conspectu meo : eritque Israël in proverbium, et in fabulam cunctis populis.
|
||||
8| Et domus hæc erit in exemplum : omnis qui transierit per eam, stupebit, et sibilabit, et dicet : Quare fecit Dominus sic terræ huic, et domui huic ?
|
||||
9| Et respondebunt : Quia dereliquerunt Dominum Deum suum, qui eduxit patres eorum de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, et adoraverunt eos, et coluerunt eos : idcirco induxit Dominus super eos omne malum hoc.
|
||||
10| Expletis autem annis viginti postquam ædificaverat Salomon duas domos, id est, domum Domini, et domum regis
|
||||
11| (Hiram rege Tyri præbente Salomoni ligna cedrina et abiegna, et aurum juxta omne quod opus habuerat), tunc dedit Salomon Hiram viginti oppida in terra Galilææ.
|
||||
12| Et egressus est Hiram de Tyro ut videret oppida quæ dederat ei Salomon, et non placuerunt ei.
|
||||
13| Et ait : Hæccine sunt civitates quas dedisti mihi, frater ? Et appellavit eas terram Chabul, usque in diem hanc.
|
||||
14| Misit quoque Hiram ad regem Salomonem centum viginti talenta auri.
|
||||
15| Hæc est summa expensarum quam obtulit rex Salomon ad ædificandam domum Domini et domum suam, et Mello, et murum Jerusalem, et Heser, et Mageddo, et Gazer.
|
||||
16| Pharao rex Ægypti ascendit, et cepit Gazar, succenditque eam igni, et Chananæum, qui habitabat in civitate, interfecit : et dedit eam in dotem filiæ suæ uxori Salomonis.
|
||||
17| Ædificavit ergo Salomon Gazer, et Bethoron inferiorem,
|
||||
18| et Balaath, et Palmiram in terra solitudinis.
|
||||
19| Et omnes vicos qui ad se pertinebant et erant absque muro, munivit, et civitates curruum et civitates equitum, et quodcumque ei placuit ut ædificaret in Jerusalem, et in Libano, et in omni terra potestatis suæ.
|
||||
20| Universum populum qui remanserat de Amorrhæis, et Hethæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non sunt de filiis Israël :
|
||||
21| horum filios qui remanserant in terra, quos scilicet non potuerant filii Israël exterminare, fecit Salomon tributarios usque in diem hanc.
|
||||
22| De filiis autem Israël non constituit Salomon servire quemquam, sed erant viri bellatores, et ministri ejus, et principes, et duces, et præfecti curruum et equorum.
|
||||
23| Erant autem principes super omnia opera Salomonis præpositi quingenti quinquaginta, qui habebant subjectum populum, et statutis operibus imperabant.
|
||||
24| Filia autem Pharaonis ascendit de civitate David in domum suam, quam ædificaverat ei Salomon : tunc ædificavit Mello.
|
||||
25| Offerebat quoque Salomon, tribus vicibus per annos singulos, holocausta et pacificas victimas super altare quod ædificaverat Domino, et adolebat thymiama coram Domino : perfectumque est templum.
|
||||
26| Classem quoque fecit rex Salomon in Asiongaber, quæ est juxta Ailath in littore maris Rubri, in terra Idumææ.
|
||||
27| Misitque Hiram in classe illa servos suos viros nauticos et gnaros maris, cum servis Salomonis.
|
||||
28| Qui cum venissent in Ophir, sumptum inde aurum quadringentorum viginti talentorum, detulerunt ad regem Salomonem.
|
||||
#10
|
||||
1| Sed et regina Saba, audita fama Salomonis in nomine Domini, venit tentare eum in ænigmatibus.
|
||||
2| Et ingressa Jerusalem multo cum comitatu et divitiis, camelis portantibus aromata, et aurum infinitum nimis, et gemmas pretiosas, venit ad regem Salomonem, et locuta est ei universa quæ habebat in corde suo.
|
||||
3| Et docuit eam Salomon omnia verba quæ proposuerat : non fuit sermo qui regem posset latere, et non responderet ei.
|
||||
4| Videns autem regina Saba omnem sapientiam Salomonis, et domum quam ædificaverat,
|
||||
5| et cibos mensæ ejus, et habitacula servorum, et ordines ministrantium, vestesque eorum, et pincernas, et holocausta quæ offerebat in domo Domini : non habebat ultra spiritum.
|
||||
6| Dixitque ad regem : Verus est sermo quem audivi in terra mea
|
||||
7| super sermonibus tuis, et super sapientia tua : et non credebam narrantibus mihi, donec ipsa veni, et vidi oculis meis, et probavi quod media pars mihi nuntiata non fuerit : major est sapientia et opera tua, quam rumor quem audivi.
|
||||
8| Beati viri tui, et beati servi tui, qui stant coram te semper, et audiunt sapientiam tuam.
|
||||
9| Sit Dominus Deus tuus benedictus, cui complacuisti, et posuit te super thronum Israël, eo quod dilexerit Dominus Israël in sempiternum, et constituit te regem ut faceres judicium et justitiam.
|
||||
10| Dedit ergo regi centum viginti talenta auri, et aromata multa nimis, et gemmas pretiosas : non sunt allata ultra aromata tam multa, quam ea quæ dedit regina Saba regi Salomoni.
|
||||
11| (Sed et classis Hiram, quæ portabat aurum de Ophir, attulit ex Ophir ligna thyina multa nimis, et gemmas pretiosas.
|
||||
12| Fecitque rex de lignis thyinis fulcra domus Domini et domus regiæ, et citharas lyrasque cantoribus : non sunt allata hujuscemodi ligna thyina, neque visa usque in præsentem diem.)
|
||||
13| Rex autem Salomon dedit reginæ Saba omnia quæ voluit et petivit ab eo, exceptis his quæ ultro obtulerat ei munere regio. Quæ reversa est, et abiit in terram suam cum servis suis.
|
||||
14| Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per annos singulos, sexcentorum sexaginta sex talentorum auri,
|
||||
15| excepto eo quod afferebant viri qui super vectigalia erant, et negotiatores, universique scruta vendentes, et omnes reges Arabiæ, ducesque terræ.
|
||||
16| Fecit quoque rex Salomon ducenta scuta de auro purissimo : sexcentos auri siclos dedit in laminas scuti unius.
|
||||
17| Et trecentas peltas ex auro probato : trecentæ minæ auri unam peltam vestiebant : posuitque eas rex in domo saltus Libani.
|
||||
18| Fecit etiam rex Salomon thronum de ebore grandem : et vestivit eum auro fulvo nimis,
|
||||
19| qui habebat sex gradus : et summitas throni rotunda erat in parte posteriori : et duæ manus hinc atque inde tenentes sedile : et duo leones stabant juxta manus singulas.
|
||||
20| Et duodecim leunculi stantes super sex gradus hinc atque inde : non est factum tale opus in universis regnis.
|
||||
21| Sed et omnia vasa quibus potabat rex Salomon, erant aurea : et universa supellex domus saltus Libani de auro purissimo : non erat argentum, nec alicujus pretii putabatur in diebus Salomonis,
|
||||
22| quia classis regis per mare cum classe Hiram semel per tres annos ibat in Tharsis, deferens inde aurum, et argentum, et dentes elephantorum, et simias, et pavos.
|
||||
23| Magnificatus est ergo rex Salomon super omnes reges terræ divitiis et sapientia.
|
||||
24| Et universa terra desiderabat vultum Salomonis, ut audiret sapientiam ejus, quam dederat Deus in corde ejus.
|
||||
25| Et singuli deferebant ei munera, vasa argentea et aurea, vestes et arma bellica, aromata quoque, et equos et mulos per annos singulos.
|
||||
26| Congregavitque Salomon currus et equites, et facti sunt ei mille quadringenti currus, et duodecim millia equitum : et disposuit eos per civitates munitas, et cum rege in Jerusalem.
|
||||
27| Fecitque ut tanta esset abundantia argenti in Jerusalem, quanta et lapidum : et cedrorum præbuit multitudinem quasi sycomoros quæ nascuntur in campestribus.
|
||||
28| Et educebantur equi Salomoni de Ægypto, et de Coa. Negotiatores enim regis emebant de Coa, et statuto pretio perducebant.
|
||||
29| Egrediebatur autem quadriga ex Ægypto sexcentis siclis argenti, et equus centum quinquaginta. Atque in hunc modum cuncti reges Hethæorum et Syriæ equos venundabant.
|
||||
#11
|
||||
1| Rex autem Salomon adamavit mulieres alienigenas multas, filiam quoque Pharaonis, et Moabitidas, et Ammonitidas, Idumæas, et Sidonias, et Hethæas :
|
||||
2| de gentibus super quibus dixit Dominus filiis Israël : Non ingrediemini ad eas, neque de illis ingredientur ad vestras : certissime enim avertent corda vestra ut sequamini deos earum. His itaque copulatus est Salomon ardentissimo amore.
|
||||
3| Fueruntque ei uxores quasi reginæ septingentæ, et concubinæ trecentæ : et averterunt mulieres cor ejus.
|
||||
4| Cumque jam esset senex, depravatum est cor ejus per mulieres, ut sequeretur deos alienos : nec erat cor ejus perfectum cum Domino Deo suo, sicut cor David patris ejus.
|
||||
5| Sed colebat Salomon Astarthen deam Sidoniorum, et Moloch idolum Ammonitarum.
|
||||
6| Fecitque Salomon quod non placuerat coram Domino, et non adimplevit ut sequeretur Dominum sicut David pater ejus.
|
||||
7| Tunc ædificavit Salomon fanum Chamos idolo Moab in monte qui est contra Jerusalem, et Moloch idolo filiorum Ammon.
|
||||
8| Atque in hunc modum fecit universis uxoribus suis alienigenis, quæ adolebant thura, et immolabant diis suis.
|
||||
9| Igitur iratus est Dominus Salomoni, quod aversa esset mens ejus a Domino Deo Israël, qui apparuerat ei secundo,
|
||||
10| et præceperat de verbo hoc ne sequeretur deos alienos : et non custodivit quæ mandavit ei Dominus.
|
||||
11| Dixit itaque Dominus Salomoni : Quia habuisti hoc apud te, et non custodisti pactum meum, et præcepta mea quæ mandavi tibi, disrumpens scindam regnum tuum, et dabo illud servo tuo.
|
||||
12| Verumtamen in diebus tuis non faciam propter David patrem tuum : de manu filii tui scindam illud,
|
||||
13| nec totum regnum auferam, sed tribum unam dabo filio tuo propter David servum meum, et Jerusalem, quam elegi.
|
||||
14| Suscitavit autem Dominus adversarium Salomoni Adad Idumæum de semine regio, qui erat in Edom.
|
||||
15| Cum enim esset David in Idumæa, et ascendisset Joab princeps militiæ ad sepeliendum eos qui fuerant interfecti, et occidisset omnem masculinum in Idumæa
|
||||
16| (sex enim mensibus ibi moratus est Joab, et omnis Israël, donec interimeret omne masculinum in Idumæa),
|
||||
17| fugit Adad ipse, et viri Idumæi de servis patris ejus cum eo, ut ingrederetur Ægyptum : erat autem Adad puer parvulus.
|
||||
18| Cumque surrexissent de Madian, venerunt in Pharan, tuleruntque secum viros de Pharan, et introierunt Ægyptum ad Pharaonem regem Ægypti : qui dedit ei domum, et cibos constituit, et terram delegavit.
|
||||
19| Et invenit Adad gratiam coram Pharaone valde, in tantum ut daret ei uxorem sororem uxoris suæ germanam Taphnes reginæ.
|
||||
20| Genuitque ei soror Taphnes Genubath filium, et nutrivit eum Taphnes in domo Pharaonis : eratque Genubath habitans apud Pharaonem cum filiis ejus.
|
||||
21| Cumque audisset Adad in Ægypto dormisse David cum patribus suis, et mortuum esse Joab principem militiæ, dixit Pharaoni : Dimitte me, ut vadam in terram meam.
|
||||
22| Dixitque ei Pharao : Qua enim re apud me indiges, ut quæras ire ad terram tuam ? At ille respondit : Nulla : sed obsecro te ut dimittas me.
|
||||
23| Suscitavit quoque ei Deus adversarium Razon filium Eliada, qui fugerat Adarezer regem Soba dominum suum :
|
||||
24| et congregavit contra eum viros, et factus est princeps latronum cum interficeret eos David : abieruntque Damascum, et habitaverunt ibi, et constituerunt eum regem in Damasco :
|
||||
25| eratque adversarius Israëli cunctis diebus Salomonis : et hoc est malum Adad, et odium contra Israël : regnavitque in Syria.
|
||||
26| Jeroboam quoque filius Nabat, Ephrathæus, de Sareda, servus Salomonis, cujus mater erat nomine Sarva, mulier vidua, levavit manum contra regem.
|
||||
27| Et hæc est causa rebellionis adversus eum, quia Salomon ædificavit Mello, et coæquavit voraginem civitatis David patris sui.
|
||||
28| Erat autem Jeroboam vir fortis et potens : vidensque Salomon adolescentem bonæ indolis et industrium, constituerat eum præfectum super tributa universæ domus Joseph.
|
||||
29| Factum est igitur in tempore illo, ut Jeroboam egrederetur de Jerusalem, et inveniret eum Ahias Silonites propheta in via, opertus pallio novo : erant autem duo tantum in agro.
|
||||
30| Apprehendensque Ahias pallium suum novum quo coopertus erat, scidit in duodecim partes.
|
||||
31| Et ait ad Jeroboam : Tolle tibi decem scissuras : hæc enim dicit Dominus Deus Israël : Ecce ego scindam regnum de manu Salomonis, et dabo tibi decem tribus.
|
||||
32| Porro una tribus remanebit ei propter servum meum David, et Jerusalem civitatem, quam elegi ex omnibus tribubus Israël :
|
||||
33| eo quod dereliquerit me, et adoraverit Astarthen deam Sidoniorum, et Chamos deum Moab, et Moloch deum filiorum Ammon : et non ambulaverit in viis meis, ut faceret justitiam coram me, et præcepta mea et judicia, sicut David pater ejus.
|
||||
34| Nec auferam omne regnum de manu ejus, sed ducem ponam eum cunctis diebus vitæ suæ, propter David servum meum quem elegi, qui custodivit mandata mea et præcepta mea.
|
||||
35| Auferam autem regnum de manu filii ejus, et dabo tibi decem tribus :
|
||||
36| filio autem ejus dabo tribum unam, ut remaneat lucerna David servo meo cunctis diebus coram me in Jerusalem civitate, quam elegi ut esset nomen meum ibi.
|
||||
37| Te autem assumam, et regnabis super omnia quæ desiderat anima tua, erisque rex super Israël.
|
||||
38| Si igitur audieris omnia quæ præcepero tibi, et ambulaveris in viis meis, et feceris quod rectum est coram me, custodiens mandata mea et præcepta mea, sicut fecit David servus meus : ero tecum, et ædificabo tibi domum fidelem, quomodo ædificavi David domum : et tradam tibi Israël :
|
||||
39| et affligam semen David super hoc, verumtamen non cunctis diebus.
|
||||
40| Voluit ergo Salomon interficere Jeroboam : qui surrexit, et aufugit in Ægyptum ad Sesac regem Ægypti, et fuit in Ægypto usque ad mortem Salomonis.
|
||||
41| Reliquum autem verborum Salomonis, et omnia quæ fecit, et sapientia ejus, ecce universa scripta sunt in libro verborum dierum Salomonis.
|
||||
42| Dies autem quos regnavit Salomon in Jerusalem super omnem Israël, quadraginta anni sunt.
|
||||
43| Dormivitque Salomon cum patribus suis, et sepultus est in civitate David patris sui : regnavitque Roboam filius ejus pro eo.
|
||||
#12
|
||||
1| Venit autem Roboam in Sichem : illuc enim congregatus erat omnis Israël ad constituendum eum regem.
|
||||
2| At vero Jeroboam filius Nabat, cum adhuc esset in Ægypto profugus a facie regis Salomonis, audita morte ejus, reversus est de Ægypto.
|
||||
3| Miseruntque et vocaverunt eum : venit ergo Jeroboam, et omnis multitudo Israël, et locuti sunt ad Roboam, dicentes :
|
||||
4| Pater tuus durissimum jugum imposuit nobis : tu itaque nunc imminue paululum de imperio patris tui durissimo, et de jugo gravissimo quod imposuit nobis, et serviemus tibi.
|
||||
5| Qui ait eis : Ite usque ad tertium diem, et revertimini ad me. Cumque abiisset populus,
|
||||
6| iniit consilium rex Roboam cum senioribus qui assistebant coram Salomone patre ejus cum adhuc viveret, et ait : Quod datis mihi consilium, ut respondeam populo huic ?
|
||||
7| Qui dixerunt ei : Si hodie obedieris populo huic, et servieris, et petitioni eorum cesseris, locutusque fueris ad eos verba lenia, erunt tibi servi cunctis diebus.
|
||||
8| Qui dereliquit consilium senum, quod dederant ei, et adhibuit adolescentes, qui nutriti fuerant cum eo, et assistebant illi,
|
||||
9| dixitque ad eos : Quod mihi datis consilium, ut respondeam populo huic, qui dixerunt mihi : Levius fac jugum quod imposuit pater tuus super nos ?
|
||||
10| Et dixerunt ei juvenes qui nutriti fuerant cum eo : Sic loqueris populo huic, qui locuti sunt ad te, dicentes : Pater tuus aggravavit jugum nostrum : tu releva nos. Sic loqueris ad eos : Minimus digitus meus grossior est dorso patris mei.
|
||||
11| Et nunc pater meus posuit super vos jugum grave, ego autem addam super jugum vestrum : pater meus cecidit vos flagellis, ego autem cædam vos scorpionibus.
|
||||
12| Venit ergo Jeroboam et omnis populus ad Roboam die tertia, sicut locutus fuerat rex, dicens : Revertimini ad me die tertia.
|
||||
13| Responditque rex populo dura, derelicto consilio seniorum quod ei dederant,
|
||||
14| et locutus est eis secundum consilium juvenum, dicens : Pater meus aggravavit jugum vestrum, ego autem addam jugo vestro : pater meus cecidit vos flagellis, ego autem cædam vos scorpionibus.
|
||||
15| Et non acquievit rex populo : quoniam aversatus fuerat eum Dominus, ut suscitaret verbum suum quod locutus fuerat in manu Ahiæ Silonitæ, ad Jeroboam filium Nabat.
|
||||
16| Videns itaque populus quod noluisset eos audire rex, respondit ei dicens : Quæ nobis pars in David ? vel quæ hæreditas in filio Isai ? vade in tabernacula tua, Israël : nunc vide domum tuam, David. Et abiit Israël in tabernacula sua.
|
||||
17| Super filios autem Israël, quicumque habitabant in civitatibus Juda, regnavit Roboam.
|
||||
18| Misit ergo rex Roboam Aduram, qui erat super tributa : et lapidavit eum omnis Israël, et mortuus est. Porro rex Roboam festinus ascendit currum, et fugit in Jerusalem :
|
||||
19| recessitque Israël a domo David usque in præsentem diem.
|
||||
20| Factum est autem cum audisset omnis Israël quod reversus esset Jeroboam, miserunt, et vocaverunt eum congregato cœtu, et constituerunt eum regem super omnem Israël : nec secutus est quisquam domum David præter tribum Juda solam.
|
||||
21| Venit autem Roboam Jerusalem, et congregavit universam domum Juda, et tribum Benjamin, centum octoginta millia electorum virorum bellatorum, ut pugnarent contra domum Israël, et reducerent regnum Roboam filio Salomonis.
|
||||
22| Factus est autem sermo Domini ad Semeiam virum Dei, dicens :
|
||||
23| Loquere ad Roboam filium Salomonis regem Juda, et ad omnem domum Juda, et Benjamin, et reliquos de populo, dicens :
|
||||
24| Hæc dicit Dominus : Non ascendetis, neque bellabitis contra fratres vestros filios Israël : revertatur vir in domum suam : a me enim factum est verbum hoc. Audierunt sermonem Domini, et reversi sunt de itinere, sicut eis præceperat Dominus.
|
||||
25| Ædificavit autem Jeroboam Sichem in monte Ephraim, et habitavit ibi : et egressus inde ædificavit Phanuel.
|
||||
26| Dixitque Jeroboam in corde suo : Nunc revertetur regnum ad domum David,
|
||||
27| si ascenderit populus iste ut faciat sacrificia in domo Domini in Jerusalem : et convertetur cor populi hujus ad dominum suum Roboam regem Juda, interficientque me, et revertentur ad eum.
|
||||
28| Et excogitato consilio fecit duos vitulos aureos, et dixit eis : Nolite ultra ascendere in Jerusalem : ecce dii tui Israël, qui te eduxerunt de terra Ægypti.
|
||||
29| Posuitque unum in Bethel, et alterum in Dan :
|
||||
30| et factum est verbum hoc in peccatum : ibat enim populus ad adorandum vitulum usque in Dan.
|
||||
31| Et fecit fana in excelsis, et sacerdotes de extremis populi, qui non erant de filiis Levi.
|
||||
32| Constituitque diem solemnem in mense octavo, quintadecima die mensis, in similitudinem solemnitatis quæ celebrabatur in Juda. Et ascendens altare, similiter fecit in Bethel, ut immolaret vitulis quos fabricatus fuerat : constituitque in Bethel sacerdotes excelsorum quæ fecerat.
|
||||
33| Et ascendit super altare quod exstruxerat in Bethel, quintadecima die mensis octavi, quem finxerat de corde suo : et fecit solemnitatem filiis Israël, et ascendit super altare, ut adoleret incensum.
|
||||
#13
|
||||
1| Et ecce vir Dei venit de Juda in sermone Domini in Bethel, Jeroboam stante super altare, et thus jaciente.
|
||||
2| Et exclamavit contra altare in sermone Domini, et ait : Altare, altare, hæc dicit Dominus : Ecce filius nascetur domui David, Josias nomine, et immolabit super te sacerdotes excelsorum, qui nunc in te thura succendunt : et ossa hominum super te incendet.
|
||||
3| Deditque in illa die signum, dicens : Hoc erit signum quod locutus est Dominus : ecce altare scindetur, et effundetur cinis qui in eo est.
|
||||
4| Cumque audisset rex sermonem hominis Dei quem inclamaverat contra altare in Bethel, extendit manum suam de altari, dicens : Apprehendite eum. Et exaruit manus ejus quam extenderat contra eum, nec valuit retrahere eam ad se.
|
||||
5| Altare quoque scissum est, et effusus est cinis de altari, juxta signum quod prædixerat vir Dei in sermone Domini.
|
||||
6| Et ait rex ad virum Dei : Deprecare faciem Domini Dei tui, et ora pro me, ut restituatur manus mea mihi. Oravitque vir Dei faciem Domini, et reversa est manus regis ad eum, et facta est sicut prius fuerat.
|
||||
7| Locutus est autem rex ad virum Dei : Veni mecum domum ut prandeas, et dabo tibi munera.
|
||||
8| Responditque vir Dei ad regem : Si dederis mihi mediam partem domus tuæ, non veniam tecum, nec comedam panem, neque bibam aquam in loco isto :
|
||||
9| sic enim mandatum est mihi in sermone Domini præcipientis : Non comedes panem, neque bibes aquam, nec reverteris per viam qua venisti.
|
||||
10| Abiit ergo per aliam viam, et non est reversus per iter quo venerat in Bethel.
|
||||
11| Prophetes autem quidam senex habitabat in Bethel : ad quem venerunt filii sui, et narraverunt ei omnia opera quæ fecerat vir Dei illa die in Bethel : et verba quæ locutus fuerat ad regem, narraverunt patri suo.
|
||||
12| Et dixit eis pater eorum : Per quam viam abiit ? Ostenderunt ei filii sui viam per quam abierat vir Dei, qui venerat de Juda.
|
||||
13| Et ait filiis suis : Sternite mihi asinum. Qui cum stravissent, ascendit,
|
||||
14| et abiit post virum Dei, et invenit eum sedentem subtus terebinthum : et ait illi : Tune es vir Dei qui venisti de Juda ? Respondit ille : Ego sum.
|
||||
15| Dixitque ad eum : Veni mecum domum, ut comedas panem.
|
||||
16| Qui ait : Non possum reverti, neque venire tecum : nec comedam panem, neque bibam aquam in loco isto,
|
||||
17| quia locutus est Dominus ad me in sermone Domini, dicens : Non comedes panem, et non bibes aquam ibi, nec reverteris per viam qua ieris.
|
||||
18| Qui ait illi : Et ego propheta sum similis tui : et angelus locutus est mihi in sermone Domini, dicens : Reduc eum tecum in domum tuam, ut comedat panem, et bibat aquam. Fefellit eum,
|
||||
19| et reduxit secum : comedit ergo panem in domo ejus, et bibit aquam.
|
||||
20| Cumque sederent ad mensam, factus est sermo Domini ad prophetam qui reduxerat eum.
|
||||
21| Et exclamavit ad virum Dei qui venerat de Juda, dicens : Hæc dicit Dominus : Quia non obediens fuisti ori Domini, et non custodisti mandatum quod præcepit tibi Dominus Deus tuus,
|
||||
22| et reversus es, et comedisti panem, et bibisti aquam in loco in quo præcepit tibi ne comederes panem neque biberes aquam, non inferetur cadaver tuum in sepulchrum patrum tuorum.
|
||||
23| Cumque comedisset et bibisset, stravit asinum suum prophetæ quem reduxerat.
|
||||
24| Qui cum abiisset, invenit eum leo in via, et occidit, et erat cadaver ejus projectum in itinere : asinus autem stabat juxta illum, et leo stabat juxta cadaver.
|
||||
25| Et ecce viri transeuntes viderunt cadaver projectum in via, et leonem stantem juxta cadaver. Et venerunt, et divulgaverunt in civitate in qua prophetes ille senex habitabat.
|
||||
26| Quod cum audisset propheta ille qui reduxerat eum de via, ait : Vir Dei est, qui inobediens fuit ori Domini, et tradidit eum Dominus leoni, et confregit eum, et occidit juxta verbum Domini quod locutus est ei.
|
||||
27| Dixitque ad filios suos : Sternite mihi asinum. Qui cum stravissent,
|
||||
28| et ille abiisset, invenit cadaver ejus projectum in via, et asinum et leonem stantes juxta cadaver : non comedit leo de cadavere, nec læsit asinum.
|
||||
29| Tulit ergo prophetes cadaver viri Dei, et posuit illud super asinum, et reversus intulit in civitatem prophetæ senis ut plangeret eum.
|
||||
30| Et posuit cadaver ejus in sepulchro suo, et planxerunt eum : Heu, heu mi frater !
|
||||
31| Cumque planxissent eum, dixit ad filios suos : Cum mortuus fuero, sepelite me in sepulchro in quo vir Dei sepultus est : juxta ossa ejus ponite ossa mea.
|
||||
32| Profecto enim veniet sermo quem prædixit in sermone Domini contra altare quod est in Bethel, et contra omnia fana excelsorum quæ sunt in urbibus Samariæ.
|
||||
33| Post verba hæc non est reversus Jeroboam de via sua pessima, sed e contrario fecit de novissimis populi sacerdotes excelsorum : quicumque volebat, implebat manum suam, et fiebat sacerdos excelsorum.
|
||||
34| Et propter hanc causam peccavit domus Jeroboam, et eversa est, et deleta de superficie terræ.
|
||||
#14
|
||||
1| In tempore illo ægrotavit Abia filius Jeroboam.
|
||||
2| Dixitque Jeroboam uxori suæ : Surge, et commuta habitum, ne cognoscaris quod sis uxor Jeroboam, et vade in Silo, ubi est Ahias propheta, qui locutus est mihi quod regnaturus essem super populum hunc.
|
||||
3| Tolle quoque in manu tua decem panes, et crustulam, et vas mellis, et vade ad illum : ipse enim indicabit tibi quid eventurum sit puero huic.
|
||||
4| Fecit ut dixerat, uxor Jeroboam : et consurgens abiit in Silo, et venit in domum Ahiæ : at ille non poterat videre, quia caligaverant oculi ejus præ senectute.
|
||||
5| Dixit autem Dominus ad Ahiam : Ecce uxor Jeroboam ingreditur ut consulat te super filio suo qui ægrotat : hæc et hæc loqueris ei. Cum ergo illa intraret, et dissimularet se esse quæ erat,
|
||||
6| audivit Ahias sonitum pedum ejus introëuntis per ostium, et ait : Ingredere, uxor Jeroboam : quare aliam te esse simulas ? ego autem missus sum ad te durus nuntius.
|
||||
7| Vade, et dic Jeroboam : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Quia exaltavi te de medio populi, et dedi te ducem super populum meum Israël,
|
||||
8| et scidi regnum domus David, et dedi illud tibi, et non fuisti sicut servus meus David, qui custodivit mandata mea, et secutus est me in toto corde suo, faciens quod placitum esset in conspectu meo :
|
||||
9| sed operatus es mala super omnes qui fuerunt ante te, et fecisti tibi deos alienos et conflatiles, ut me ad iracundiam provocares, me autem projecisti post corpus tuum :
|
||||
10| idcirco ecce ego inducam mala super domum Jeroboam, et percutiam de Jeroboam mingentem ad parietem, et clausum, et novissimum in Israël : et mundabo reliquias domus Jeroboam, sicut mundari solet fimus usque ad purum.
|
||||
11| Qui mortui fuerint de Jeroboam in civitate, comedent eos canes : qui autem mortui fuerint in agro, vorabunt eos aves cæli : quia Dominus locutus est.
|
||||
12| Tu igitur surge, et vade in domum tuam : et in ipso introitu pedum tuorum in urbem, morietur puer,
|
||||
13| et planget eum omnis Israël, et sepeliet : iste enim solus inferetur de Jeroboam in sepulchrum, quia inventus est super eo sermo bonus a Domino Deo Israël in domo Jeroboam.
|
||||
14| Constituet autem sibi Dominus regem super Israël, qui percutiet domum Jeroboam in hac die, et in hoc tempore :
|
||||
15| et percutiet Dominus Deus Israël, sicut moveri solet arundo in aqua : et evellet Israël de terra bona hac, quam dedit patribus eorum, et ventilabit eos trans flumen : quia fecerunt sibi lucos, ut irritarent Dominum.
|
||||
16| Et tradet Dominus Israël propter peccata Jeroboam, qui peccavit, et peccare fecit Israël.
|
||||
17| Surrexit itaque uxor Jeroboam, et abiit, et venit in Thersa : cumque illa ingrederetur limen domus, puer mortuus est,
|
||||
18| et sepelierunt eum. Et planxit eum omnis Israël juxta sermonem Domini, quem locutus est in manu servi sui Ahiæ prophetæ.
|
||||
19| Reliqua autem verborum Jeroboam, quomodo pugnaverit, et quomodo regnaverit, ecce scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël.
|
||||
20| Dies autem quibus regnavit Jeroboam, viginti duo anni sunt : et dormivit cum patribus suis, regnavitque Nadab filius ejus pro eo.
|
||||
21| Porro Roboam filius Salomonis regnavit in Juda. Quadraginta et unius anni erat Roboam cum regnare cœpisset : decem et septem annos regnavit in Jerusalem civitate, quam elegit Dominus ut poneret nomen suum ibi, ex omnibus tribubus Israël. Nomen autem matris ejus Naama Ammanitis.
|
||||
22| Et fecit Judas malum coram Domino, et irritaverunt eum super omnibus quæ fecerant patres eorum in peccatis suis quæ peccaverunt.
|
||||
23| Ædificaverunt enim et ipsi sibi aras, et statuas, et lucos super omnem collem excelsum, et subter omnem arborem frondosam :
|
||||
24| sed et effeminati fuerunt in terra, feceruntque omnes abominationes gentium quas attrivit Dominus ante faciem filiorum Israël.
|
||||
25| In quinto autem anno regni Roboam, ascendit Sesac rex Ægypti in Jerusalem,
|
||||
26| et tulit thesauros domus Domini, et thesauros regios, et universa diripuit : scuta quoque aurea, quæ fecerat Salomon :
|
||||
27| pro quibus fecit rex Roboam scuta ærea, et tradidit ea in manum ducum scutariorum, et eorum qui excubabant ante ostium domus regis.
|
||||
28| Cumque ingrederetur rex in domum Domini, portabant ea qui præeundi habebant officium : et postea reportabant ad armamentarium scutariorum.
|
||||
29| Reliqua autem sermonum Roboam, et omnia quæ fecit, ecce scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda.
|
||||
30| Fuitque bellum inter Roboam et Jeroboam cunctis diebus.
|
||||
31| Dormivitque Roboam cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David : nomen autem matris ejus Naama Ammanitis : et regnavit Abiam filius ejus pro eo.
|
||||
#15
|
||||
1| Igitur in octavodecimo anno regni Jeroboam filii Nabat, regnavit Abiam super Judam.
|
||||
2| Tribus annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Maacha filia Abessalom.
|
||||
3| Ambulavitque in omnibus peccatis patris sui, quæ fecerat ante eum : nec erat cor ejus perfectum cum Domino Deo suo, sicut cor David patris ejus.
|
||||
4| Sed propter David dedit ei Dominus Deus suus lucernam in Jerusalem, ut suscitaret filium ejus post eum, et statueret Jerusalem :
|
||||
5| eo quod fecisset David rectum in oculis Domini, et non declinasset ab omnibus quæ præceperat ei cunctis diebus vitæ suæ, excepto sermone Uriæ Hethæi.
|
||||
6| Attamen bellum fuit inter Roboam et Jeroboam omni tempore vitæ ejus.
|
||||
7| Reliqua autem sermonum Abiam, et omnia quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ? Fuitque prælium inter Abiam et inter Jeroboam.
|
||||
8| Et dormivit Abiam cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David, regnavitque Asa filius ejus pro eo.
|
||||
9| In anno ergo vigesimo Jeroboam regis Israël regnavit Asa rex Juda,
|
||||
10| et quadraginta et uno anno regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Maacha filia Abessalom.
|
||||
11| Et fecit Asa rectum ante conspectum Domini, sicut David pater ejus :
|
||||
12| et abstulit effeminatos de terra, purgavitque universas sordes idolorum quæ fecerant patres ejus.
|
||||
13| Insuper et Maacham matrem suam amovit, ne esset princeps in sacris Priapi, et in luco ejus quem consecraverat : subvertitque specum ejus, et confregit simulacrum turpissimum, et combussit in torrente Cedron :
|
||||
14| excelsa autem non abstulit. Verumtamen cor Asa perfectum erat cum Domino cunctis diebus suis :
|
||||
15| et intulit ea quæ sanctificaverat pater suus, et voverat, in domum Domini, argentum, et aurum, et vasa.
|
||||
16| Bellum autem erat inter Asa, et Baasa regem Israël cunctis diebus eorum.
|
||||
17| Ascendit quoque Baasa rex Israël in Judam, et ædificavit Rama, ut non posset quispiam egredi vel ingredi de parte Asa regis Juda.
|
||||
18| Tollens itaque Asa omne argentum et aurum quod remanserat in thesauris domus Domini, et in thesauris domus regiæ, et dedit illud in manus servorum suorum : et misit ad Benadad filium Tabremon filii Hezion, regem Syriæ, qui habitabat in Damasco, dicens :
|
||||
19| Fœdus est inter me et te, et inter patrem meum et patrem tuum : ideo misi tibi munera, argentum et aurum : et peto ut venias, et irritum facias fœdus quod habes cum Baasa rege Israël, et recedat a me.
|
||||
20| Acquiescens Benadad regi Asa, misit principes exercitus sui in civitates Israël, et percusserunt Ahion, et Dan, et Abeldomum Maacha, et universam Cenneroth, omnem scilicet terram Nephthali.
|
||||
21| Quod cum audisset Baasa, intermisit ædificare Rama, et reversus est in Thersa.
|
||||
22| Rex autem Asa nuntium misit in omnem Judam, dicens : Nemo sit excusatus. Et tulerunt lapides de Rama, et ligna ejus, quibus ædificaverat Baasa, et exstruxit de eis rex Asa Gabaa Benjamin, et Maspha.
|
||||
23| Reliqua autem omnium sermonum Asa, et universæ fortitudines ejus, et cuncta quæ fecit, et civitates quas exstruxit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ? Verumtamen in tempore senectutis suæ doluit pedes.
|
||||
24| Et dormivit cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David patris sui. Regnavitque Josaphat filius ejus pro eo.
|
||||
25| Nadab vero filius Jeroboam regnavit super Israël anno secundo Asa regis Juda : regnavitque super Israël duobus annis.
|
||||
26| Et fecit quod malum est in conspectu Domini, et ambulavit in viis patris sui, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël.
|
||||
27| Insidiatus est autem ei Baasa filius Ahiæ de domo Issachar, et percussit eum in Gebbethon, quæ est urbs Philisthinorum : siquidem Nadab et omnis Israël obsidebant Gebbethon.
|
||||
28| Interfecit ergo illum Baasa in anno tertio Asa regis Juda, et regnavit pro eo.
|
||||
29| Cumque regnasset, percussit omnem domum Jeroboam : non dimisit ne unam quidem animam de semine ejus donec deleret eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu servi sui Ahiæ Silonitis,
|
||||
30| propter peccata Jeroboam, quæ peccaverat, et quibus peccare fecerat Israël : et propter delictum quo irritaverat Dominum Deum Israël.
|
||||
31| Reliqua autem sermonum Nadab, et omnia quæ operatus est, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
32| Fuitque bellum inter Asa, et Baasa regem Israël, cunctis diebus eorum.
|
||||
33| Anno tertio Asa regis Juda, regnavit Baasa filius Ahiæ super omnem Israël in Thersa, viginti quatuor annis.
|
||||
34| Et fecit malum coram Domino, ambulavitque in via Jeroboam, et in peccatis ejus quibus peccare fecit Israël.
|
||||
#16
|
||||
1| Factus est autem sermo Domini ad Jehu filium Hanani contra Baasa, dicens :
|
||||
2| Pro eo quod exaltavi te de pulvere, et posui te ducem super populum meum Israël, tu autem ambulasti in via Jeroboam, et peccare fecisti populum meum Israël, ut me irritares in peccatis eorum :
|
||||
3| ecce ego demetam posteriora Baasa, et posteriora domus ejus, et faciam domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat.
|
||||
4| Qui mortuus fuerit de Baasa in civitate, comedent eum canes : et qui mortuus fuerit ex eo in regione, comedent eum volucres cæli.
|
||||
5| Reliqua autem sermonum Baasa, et quæcumque fecit, et prælia ejus, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
6| Dormivit ergo Baasa cum patribus suis, sepultusque est in Thersa : et regnavit Ela filius ejus pro eo.
|
||||
7| Cum autem in manu Jehu filii Hanani prophetæ verbum Domini factum esset contra Baasa, et contra domum ejus, et contra omne malum quod fecerat coram Domino, ad irritandum eum in operibus manuum suarum, ut fieret sicut domus Jeroboam : ob hanc causam occidit eum, hoc est, Jehu filium Hanani prophetam.
|
||||
8| Anno vigesimo sexto Asa regis Juda, regnavit Ela filius Baasa super Israël in Thersa, duobus annis.
|
||||
9| Et rebellavit contra eum servus suus Zambri, dux mediæ partis equitum : erat autem Ela in Thersa bibens, et temulentus in domo Arsa præfecti Thersa.
|
||||
10| Irruens ergo Zambri, percussit et occidit eum, anno vigesimo septimo Asa regis Juda, et regnavit pro eo.
|
||||
11| Cumque regnasset, et sedisset super solium ejus, percussit omnem domum Baasa, et non dereliquit ex ea mingentem ad parietem : et propinquos et amicos ejus.
|
||||
12| Delevitque Zambri omnem domum Baasa, juxta verbum Domini quod locutus fuerat ad Baasa in manu Jehu prophetæ,
|
||||
13| propter universa peccata Baasa, et peccata Ela filii ejus, qui peccaverunt, et peccare fecerunt Israël, provocantes Dominum Deum Israël in vanitatibus suis.
|
||||
14| Reliqua autem sermonum Ela, et omnia quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
15| Anno vigesimo septimo Asa regis Juda, regnavit Zambri septem diebus in Thersa : porro exercitus obsidebat Gebbethon urbem Philisthinorum.
|
||||
16| Cumque audisset rebellasse Zambri, et occidisse regem, fecit sibi regem omnis Israël Amri, qui erat princeps militiæ super Israël in die illa in castris.
|
||||
17| Ascendit ergo Amri, et omnis Israël cum eo, de Gebbethon, et obsidebant Thersa.
|
||||
18| Videns autem Zambri quod expugnanda esset civitas, ingressus est palatium, et succendit se cum domo regia : et mortuus est
|
||||
19| in peccatis suis quæ peccaverat, faciens malum coram Domino, et ambulans in via Jeroboam, et in peccato ejus, quo fecit peccare Israël.
|
||||
20| Reliqua autem sermonum Zambri, et insidiarum ejus, et tyrannidis, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
21| Tunc divisus est populus Israël in duas partes : media pars populi sequebatur Thebni filium Gineth, ut constitueret eum regem : et media pars Amri.
|
||||
22| Prævaluit autem populus qui erat cum Amri, populo qui sequebatur Thebni filium Gineth : mortuusque est Thebni, et regnavit Amri.
|
||||
23| Anno trigesimo primo Asa regis Juda, regnavit Amri super Israël, duodecim annis : in Thersa regnavit sex annis.
|
||||
24| Emitque montem Samariæ a Somer duobus talentis argenti : et ædificavit eum, et vocavit nomen civitatis quam exstruxerat, nomine Semer domini montis, Samariam.
|
||||
25| Fecit autem Amri malum in conspectu Domini, et operatus est nequiter, super omnes qui fuerunt ante eum.
|
||||
26| Ambulavitque in omni via Jeroboam filii Nabat, et in peccatis ejus quibus peccare fecerat Israël, ut irritaret Dominum Deum Israël in vanitatibus suis.
|
||||
27| Reliqua autem sermonum Amri, et prælia ejus quæ gessit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
28| Dormivitque Amri cum patribus suis, et sepultus est in Samaria : regnavitque Achab filius ejus pro eo.
|
||||
29| Achab vero filius Amri regnavit super Israël anno trigesimo octavo Asa regis Juda. Et regnavit Achab filius Amri super Israël in Samaria viginti et duobus annis.
|
||||
30| Et fecit Achab filius Amri malum in conspectu Domini super omnes qui fuerunt ante eum.
|
||||
31| Nec suffecit ei ut ambularet in peccatis Jeroboam filii Nabat : insuper duxit uxorem Jezabel filiam Ethbaal regis Sidoniorum. Et abiit, et servivit Baal, et adoravit eum.
|
||||
32| Et posuit aram Baal in templo Baal, quod ædificaverat in Samaria,
|
||||
33| et plantavit lucum : et addidit Achab in opere suo, irritans Dominum Deum Israël super omnes reges Israël qui fuerunt ante eum.
|
||||
34| In diebus ejus ædificavit Hiel de Bethel Jericho : in Abiram primitivo suo fundavit eam, et in Segub novissimo suo posuit portas ejus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Josue filii Nun.
|
||||
#17
|
||||
1| Et dixit Elias Thesbites de habitatoribus Galaad ad Achab : Vivit Dominus Deus Israël, in cujus conspectu sto, si erit annis his ros et pluvia, nisi juxta oris mei verba.
|
||||
2| Et factum est verbum Domini ad eum, dicens :
|
||||
3| Recede hinc, et vade contra orientem, et abscondere in torrente Carith, qui est contra Jordanem,
|
||||
4| et ibi de torrente bibes : corvisque præcepi ut pascant te ibi.
|
||||
5| Abiit ergo, et fecit juxta verbum Domini : cumque abiisset, sedit in torrente Carith, qui est contra Jordanem.
|
||||
6| Corvi quoque deferebant ei panem et carnes mane, similiter panem et carnes vesperi, et bibebat de torrente.
|
||||
7| Post dies autem siccatus est torrens : non enim pluerat super terram.
|
||||
8| Factus est ergo sermo Domini ad eum, dicens :
|
||||
9| Surge, et vade in Sarephta Sidoniorum, et manebis ibi : præcepi enim ibi mulieri viduæ ut pascat te.
|
||||
10| Surrexit, et abiit in Sarephta. Cumque venisset ad portam civitatis, apparuit ei mulier vidua colligens ligna, et vocavit eam, dixitque ei : Da mihi paululum aquæ in vase ut bibam.
|
||||
11| Cumque illa pergeret ut afferret, clamavit post tergum ejus, dicens : Affer mihi, obsecro, et buccellam panis in manu tua.
|
||||
12| Quæ respondit : Vivit Dominus Deus tuus, quia non habeo panem, nisi quantum pugillus capere potest farinæ in hydria, et paululum olei in lecytho : en colligo duo ligna ut ingrediar et faciam illum mihi et filio meo, ut comedamus, et moriamur.
|
||||
13| Ad quam Elias ait : Noli timere, sed vade, et fac sicut dixisti : verumtamen mihi primum fac de ipsa farinula subcinericium panem parvulum, et affer ad me : tibi autem et filio tuo facies postea.
|
||||
14| Hæc autem dicit Dominus Deus Israël : Hydria farinæ non deficiet, nec lecythus olei minuetur, usque ad diem in qua Dominus daturus est pluviam super faciem terræ.
|
||||
15| Quæ abiit, et fecit juxta verbum Eliæ : et comedit ipse, et illa, et domus ejus : et ex illa die
|
||||
16| hydria farinæ non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliæ.
|
||||
17| Factum est autem post hæc, ægrotavit filius mulieris matrisfamilias, et erat languor fortissimus, ita ut non remaneret in eo halitus.
|
||||
18| Dixit ergo ad Eliam : Quid mihi et tibi, vir Dei ? ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meæ, et interficeres filium meum ?
|
||||
19| Et ait ad eam Elias : Da mihi filium tuum. Tulitque eum de sinu ejus, et portavit in cœnaculum ubi ipse manebat, et posuit super lectulum suum.
|
||||
20| Et clamavit ad Dominum, et dixit : Domine Deus meus, etiam ne viduam apud quam ego utcumque sustentor, afflixisti ut interficeres filium ejus ?
|
||||
21| Et expandit se, atque mensus est super puerum tribus vicibus, et clamavit ad Dominum, et ait : Domine Deus meus, revertatur, obsecro, anima pueri hujus in viscera ejus.
|
||||
22| Et exaudivit Dominus vocem Eliæ : et reversa est anima pueri intra eum, et revixit.
|
||||
23| Tulitque Elias puerum, et deposuit eum de cœnaculo in inferiorem domum, et tradidit matri suæ, et ait illi : En vivit filius tuus.
|
||||
24| Dixitque mulier ad Eliam : Nunc in isto cognovi quoniam vir Dei es tu, et verbum Domini in ore tuo verum est.
|
||||
#18
|
||||
1| Post dies multos factum est verbum Domini ad Eliam, in anno tertio, dicens : Vade, et ostende te Achab, ut dem pluviam super faciem terræ.
|
||||
2| Ivit ergo Elias, ut ostenderet se Achab : erat autem fames vehemens in Samaria.
|
||||
3| Vocavitque Achab Abdiam dispensatorem domus suæ : Abdias autem timebat Dominum valde.
|
||||
4| Nam cum interficeret Jezabel prophetas Domini, tulit ille centum prophetas, et abscondit eos quinquagenos et quinquagenos in speluncis, et pavit eos pane et aqua.
|
||||
5| Dixit ergo Achab ad Abdiam : Vade in terram ad universos fontes aquarum, et in cunctas valles, si forte possimus invenire herbam, et salvare equos et mulos, et non penitus jumenta intereant.
|
||||
6| Diviseruntque sibi regiones ut circuirent eas : Achab ibat per viam unam, et Abdias per viam alteram seorsum.
|
||||
7| Cumque esset Abdias in via, Elias occurrit ei : qui cum cognovisset eum, cecidit super faciem suam, et ait : Num tu es, domine mi, Elias ?
|
||||
8| Cui ille respondit : Ego. Vade, et dic domino tuo : Adest Elias.
|
||||
9| Et ille : Quid peccavi, inquit, quoniam tradis me servum tuum in manu Achab, ut interficiat me ?
|
||||
10| Vivit Dominus Deus tuus, quia non est gens aut regnum quo non miserit dominus meus te requirens : et respondentibus cunctis : Non est hic : adjuravit regna singula et gentes, eo quod minime reperireris.
|
||||
11| Et nunc tu dicis mihi : Vade, et dic domino tuo : Adest Elias.
|
||||
12| Cumque recessero a te, spiritus Domini asportabit te in locum quem ego ignoro : et ingressus nuntiabo Achab, et non inveniens te, interficiet me : servus autem tuus timet Dominum ab infantia sua.
|
||||
13| Numquid non indicatum est tibi domino meo quid fecerim cum interficeret Jezabel prophetas Domini, quod absconderim de prophetis Domini centum viros, quinquagenos et quinquagenos, in speluncis, et paverim eos pane et aqua ?
|
||||
14| et nunc tu dicis : Vade, et dic domino tuo : Adest Elias : ut interficiat me ?
|
||||
15| Et dixit Elias : Vivit Dominus exercituum, ante cujus vultum sto, quia hodie apparebo ei.
|
||||
16| Abiit ergo Abdias in occursum Achab, et indicavit ei : venitque Achab in occursum Eliæ.
|
||||
17| Et cum vidisset eum, ait : Tune es ille, qui conturbas Israël ?
|
||||
18| Et ille ait : Non ego turbavi Israël, sed tu, et domus patris tui, qui dereliquistis mandata Domini, et secuti estis Baalim.
|
||||
19| Verumtamen nunc mitte, et congrega ad me universum Israël in monte Carmeli, et prophetas Baal quadringentos quinquaginta, prophetasque lucorum quadringentos, qui comedunt de mensa Jezabel.
|
||||
20| Misit Achab ad omnes filios Israël, et congregavit prophetas in monte Carmeli.
|
||||
21| Accedens autem Elias ad omnem populum, ait : Usquequo claudicatis in duas partes ? si Dominus est Deus, sequimini eum : si autem Baal, sequimini illum. Et non respondit ei populus verbum.
|
||||
22| Et ait rursus Elias ad populum : Ego remansi propheta Domini solus : prophetæ autem Baal quadringenti et quinquaginta viri sunt.
|
||||
23| Dentur nobis duo boves, et illi eligant sibi bovem unum, et in frusta cædentes ponant super ligna, ignem autem non supponant : et ego faciam bovem alterum, et imponam super ligna, ignem autem non supponam.
|
||||
24| Invocate nomina deorum vestrorum, et ego invocabo nomen Domini mei : et Deus qui exaudierit per ignem, ipse sit Deus. Respondens omnis populus ait : Optima propositio.
|
||||
25| Dixit ergo Elias prophetis Baal : Eligite vobis bovem unum, et facite primi, quia vos plures estis : et invocate nomina deorum vestrorum, ignemque non supponatis.
|
||||
26| Qui cum tulissent bovem quem dederat eis, fecerunt : et invocabant nomen Baal de mane usque ad meridiem, dicentes : Baal, exaudi nos. Et non erat vox, nec qui responderet : transiliebantque altare quod fecerant.
|
||||
27| Cumque esset jam meridies, illudebat illis Elias, dicens : Clamate voce majore : deus enim est, et forsitan loquitur, aut in diversorio est, aut in itinere, aut certe dormit, ut excitetur.
|
||||
28| Clamabant ergo voce magna, et incidebant se juxta ritum suum cultris et lanceolis, donec perfunderentur sanguine.
|
||||
29| Postquam autem transiit meridies, et illis prophetantibus venerat tempus quo sacrificium offerri solet, nec audiebatur vox, nec aliquis respondebat, nec attendebat orantes,
|
||||
30| dixit Elias omni populo : Venite ad me. Et accedente ad se populo, curavit altare Domini quod destructum fuerat.
|
||||
31| Et tulit duodecim lapides juxta numerum tribuum filiorum Jacob, ad quem factus est sermo Domini, dicens : Israël erit nomen tuum.
|
||||
32| Et ædificavit de lapidibus altare in nomine Domini : fecitque aquæductum, quasi per duas aratiunculas in circuitu altaris,
|
||||
33| et composuit ligna : divisitque per membra bovem, et posuit super ligna,
|
||||
34| et ait : Implete quatuor hydrias aqua, et fundite super holocaustum et super ligna. Rursumque dixit : Etiam secundo hoc facite. Qui cum fecissent secundo, ait : Etiam tertio idipsum facite. Feceruntque tertio,
|
||||
35| et currebant aquæ circum altare, et fossa aquæductus repleta est.
|
||||
36| Cumque jam tempus esset ut offerretur holocaustum, accedens Elias propheta ait : Domine Deus Abraham, et Isaac, et Israël, ostende hodie quia tu es Deus Israël, et ego servus tuus, et juxta præceptum tuum feci omnia verba hæc.
|
||||
37| Exaudi me, Domine, exaudi me : ut discat populus iste quia tu es Dominus Deus, et tu convertisti cor eorum iterum.
|
||||
38| Cecidit autem ignis Domini, et voravit holocaustum, et ligna, et lapides, pulverem quoque, et aquam quæ erat in aquæductu lambens.
|
||||
39| Quod cum vidisset omnis populus, cecidit in faciem suam, et ait : Dominus ipse est Deus, Dominus ipse est Deus.
|
||||
40| Dixitque Elias ad eos : Apprehendite prophetas Baal, et ne unus quidem effugiat ex eis. Quos cum apprehendissent, duxit eos Elias ad torrentem Cison, et interfecit eos ibi.
|
||||
41| Et ait Elias ad Achab : Ascende, comede, et bibe, quia sonus multæ pluviæ est.
|
||||
42| Ascendit Achab ut comederet et biberet : Elias autem ascendit in verticem Carmeli, et pronus in terram posuit faciem suam inter genua sua,
|
||||
43| et dixit ad puerum suum : Ascende, et prospice contra mare. Qui cum ascendisset, et contemplatus esset, ait : Non est quidquam. Et rursum ait illi : Revertere septem vicibus.
|
||||
44| In septima autem vice, ecce nubecula parva quasi vestigium hominis ascendebat de mari. Qui ait : Ascende, et dic Achab : Junge currum tuum et descende, ne occupet te pluvia.
|
||||
45| Cumque se verteret huc atque illuc, ecce cæli contenebrati sunt, et nubes, et ventus, et facta est pluvia grandis. Ascendens itaque Achab, abiit in Jezrahel :
|
||||
46| et manus Domini facta est super Eliam, accinctisque lumbis currebat ante Achab, donec veniret in Jezrahel.
|
||||
#19
|
||||
1| Nuntiavit autem Achab Jezabel omnia quæ fecerat Elias, et quomodo occidisset universos prophetas gladio.
|
||||
2| Misitque Jezabel nuntium ad Eliam, dicens : Hæc mihi faciant dii, et hæc addant, nisi hac hora cras posuero animam tuam sicut animam unius ex illis.
|
||||
3| Timuit ergo Elias, et surgens abiit quocumque eum ferebat voluntas : venitque in Bersabee Juda, et dimisit ibi puerum suum,
|
||||
4| et perrexit in desertum, viam unius diei. Cumque venisset, et sederet subter unam juniperum, petivit animæ suæ ut moreretur, et ait : Sufficit mihi, Domine : tolle animam meam : neque enim melior sum quam patres mei.
|
||||
5| Projecitque se, et obdormivit in umbra juniperi : et ecce angelus Domini tetigit eum, et dixit illi : Surge, et comede.
|
||||
6| Respexit, et ecce ad caput suum subcinericius panis, et vas aquæ : comedit ergo, et bibit, et rursum obdormivit.
|
||||
7| Reversusque est angelus Domini secundo, et tetigit eum, dixitque illi : Surge, comede : grandis enim tibi restat via.
|
||||
8| Qui cum surrexisset, comedit et bibit, et ambulavit in fortitudine cibi illius quadraginta diebus et quadraginta noctibus usque ad montem Dei Horeb.
|
||||
9| Cumque venisset illuc, mansit in spelunca : et ecce sermo Domini ad eum, dixitque illi : Quid hic agis, Elia ?
|
||||
10| At ille respondit : Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israël : altaria tua destruxerunt, prophetas tuos occiderunt gladio, derelictus sum ego solus, et quærunt animam meam ut auferant eam.
|
||||
11| Et ait ei : Egredere, et sta in monte coram Domino : et ecce Dominus transit. Et spiritus grandis et fortis subvertens montes, et conterens petras, ante Dominum : non in spiritu Dominus. Et post spiritum commotio : non in commotione Dominus.
|
||||
12| Et post commotionem ignis : non in igne Dominus. Et post ignem sibilus auræ tenuis.
|
||||
13| Quod cum audisset Elias, operuit vultum suum pallio, et egressus stetit in ostio speluncæ. Et ecce vox ad eum dicens : Quid hic agis, Elia ? Et ille respondit :
|
||||
14| Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israël : altaria tua destruxerunt, prophetas tuos occiderunt gladio, derelictus sum ego solus, et quærunt animam meam ut auferant eam.
|
||||
15| Et ait Dominus ad eum : Vade, et revertere in viam tuam per desertum in Damascum : cumque perveneris illuc, unges Hazaël regem super Syriam,
|
||||
16| et Jehu filium Namsi unges regem super Israël : Eliseum autem filium Saphat, qui est de Abelmehula, unges prophetam pro te.
|
||||
17| Et erit : quicumque fugerit gladium Hazaël, occidet eum Jehu : et quicumque fugerit gladium Jehu, interficiet eum Eliseus.
|
||||
18| Et derelinquam mihi in Israël septem millia virorum, quorum genua non sunt incurvata ante Baal, et omne os quod non adoravit eum osculans manus.
|
||||
19| Profectus ergo inde Elias, reperit Eliseum filium Saphat, arantem in duodecim jugis boum. Et ipse in duodecim jugis boum arantibus unus erat : cumque venisset Elias ad eum, misit pallium suum super illum.
|
||||
20| Qui statim relictis bobus cucurrit post Eliam, et ait : Osculer, oro, patrem meum, et matrem meam, et sic sequar te. Dixitque ei : Vade, et revertere : quod enim meum erat, feci tibi.
|
||||
21| Reversus autem ab eo, tulit par boum, et mactavit illud, et in aratro boum coxit carnes, et dedit populo, et comederunt : consurgensque abiit, et secutus est Eliam, et ministrabat ei.
|
||||
#20
|
||||
1| Porro Benadad rex Syriæ congregavit omnem exercitum suum, et triginta duos reges secum, et equos, et currus : et ascendens pugnabat contra Samariam, et obsidebat eam.
|
||||
2| Mittensque nuntios ad Achab regem Israël in civitatem,
|
||||
3| ait : Hæc dicit Benadad : Argentum tuum, et aurum tuum meum est : et uxores tuæ, et filii tui optimi, mei sunt.
|
||||
4| Responditque rex Israël : Juxta verbum tuum, domine mi rex, tuus sum ego, et omnia mea.
|
||||
5| Revertentesque nuntii, dixerunt : Hæc dicit Benadad, qui misit nos ad te : Argentum tuum, et aurum tuum, et uxores tuas, et filios tuos, dabis mihi.
|
||||
6| Cras igitur hac eadem hora mittam servos meos ad te, et scrutabuntur domum tuam, et domum servorum tuorum : et omne quod eis placuerit, ponent in manibus suis, et auferent.
|
||||
7| Vocavit autem rex Israël omnes seniores terræ, et ait : Animadvertite, et videte quoniam insidietur nobis : misit enim ad me pro uxoribus meis, et filiis, et pro argento et auro : et non abnui.
|
||||
8| Dixeruntque omnes majores natu, et universus populus, ad eum : Non audias, neque acquiescas illi.
|
||||
9| Respondit itaque nuntiis Benadad : Dicite domino meo regi : Omnia propter quæ misisti ad me servum tuum in initio, faciam : hanc autem rem facere non possum.
|
||||
10| Reversique nuntii retulerunt ei. Qui remisit, et ait : Hæc faciant mihi dii, et hæc addant, si suffecerit pulvis Samariæ pugillis omnis populi qui sequitur me.
|
||||
11| Et respondens rex Israël, ait : Dicite ei : Ne glorietur, accinctus æque ut discinctus.
|
||||
12| Factum est autem cum audisset Benadad verbum istud, bibebat ipse et reges in umbraculis : et ait servis suis : Circumdate civitatem. Et circumdederunt eam.
|
||||
13| Et ecce propheta unus accedens ad Achab regem Israël, ait ei : Hæc dicit Dominus : Certe vidisti omnem multitudinem hanc nimiam ? ecce ego tradam eam in manu tua hodie, ut scias quia ego sum Dominus.
|
||||
14| Et ait Achab : Per quem ? Dixitque ei : Hæc dicit Dominus : Per pedissequos principum provinciarum. Et ait : Quis incipiet præliari ? Et ille dixit : Tu.
|
||||
15| Recensuit ergo pueros principum provinciarum, et reperit numerum ducentorum triginta duorum : et recensuit post eos populum, omnes filios Israël, septem millia.
|
||||
16| Et egressi sunt meridie. Benadad autem bibebat temulentus in umbraculo suo, et reges triginta duo cum eo, qui ad auxilium ejus venerant.
|
||||
17| Egressi sunt autem pueri principum provinciarum in prima fronte. Misit itaque Benadad : qui nuntiaverunt ei, dicentes : Viri egressi sunt de Samaria.
|
||||
18| Et ille ait : Sive pro pace veniunt, apprehendite eos vivos : sive ut prælientur, vivos eos capite.
|
||||
19| Egressi sunt ergo pueri principum provinciarum, ac reliquus exercitus sequebatur :
|
||||
20| et percussit unusquisque virum qui contra se veniebat : fugeruntque Syri, et persecutus est eos Israël. Fugit quoque Benadad rex Syriæ in equo cum equitibus suis.
|
||||
21| Necnon egressus rex Israël percussit equos et currus, et percussit Syriam plaga magna.
|
||||
22| Accedens autem propheta ad regem Israël, dixit ei : Vade, et confortare, et scito, et vide quid facias : sequenti enim anno rex Syriæ ascendet contra te.
|
||||
23| Servi vero regis Syriæ dixerunt ei : Dii montium sunt dii eorum, ideo superaverunt nos : sed melius est ut pugnemus contra eos in campestribus, et obtinebimus eos.
|
||||
24| Tu ergo verbum hoc fac : amove reges singulos ab exercitu tuo, et pone principes pro eis :
|
||||
25| et instaura numerum militum qui ceciderunt de tuis, et equos secundum equos pristinos, et currus secundum currus quos ante habuisti : et pugnabimus contra eos in campestribus, et videbis quod obtinebimus eos. Credidit consilio eorum, et fecit ita.
|
||||
26| Igitur postquam annus transierat, recensuit Benadad Syros, et ascendit in Aphec ut pugnaret contra Israël.
|
||||
27| Porro filii Israël recensiti sunt, et acceptis cibariis profecti ex adverso, castraque metati sunt contra eos, quasi duo parvi greges caprarum : Syri autem repleverunt terram.
|
||||
28| (Et accedens unus vir Dei, dixit ad regem Israël : Hæc dicit Dominus : Quia dixerunt Syri : Deus montium est Dominus, et non est Deus vallium : dabo omnem multitudinem hanc grandem in manu tua, et scietis quia ego sum Dominus.)
|
||||
29| Dirigebantque septem diebus ex adverso hi atque illi acies, septima autem die commissum est bellum : percusseruntque filii Israël de Syris centum millia peditum in die una.
|
||||
30| Fugerunt autem qui remanserant in Aphec, in civitatem : et cecidit murus super viginti septem millia hominum qui remanserant. Porro Benadad fugiens ingressus est civitatem, in cubiculum quod erat intra cubiculum.
|
||||
31| Dixeruntque ei servi sui : Ecce, audivimus quod reges domus Israël clementes sint : ponamus itaque saccos in lumbis nostris, et funiculos in capitibus nostris, et egrediamur ad regem Israël : forsitan salvabit animas nostras.
|
||||
32| Accinxerunt saccis lumbos suos, et posuerunt funiculos in capitibus suis, veneruntque ad regem Israël, et dixerunt ei : Servus tuus Benadad dicit : Vivat, oro te, anima mea. Et ille ait : Si adhuc vivit, frater meus est.
|
||||
33| Quod acceperunt viri pro omine : et festinantes rapuerunt verbum ex ore ejus, atque dixerunt : Frater tuus Benadad. Et dixit eis : Ite, et adducite eum ad me. Egressus est ergo ad eum Benadad, et levavit eum in currum suum.
|
||||
34| Qui dixit ei : Civitates quas tulit pater meus a patre tuo, reddam : et plateas fac tibi in Damasco, sicut fecit pater meus in Samaria, et ego fœderatus recedam a te. Pepigit ergo fœdus, et dimisit eum.
|
||||
35| Tunc vir quidam de filiis prophetarum dixit ad socium suum in sermone Domini : Percute me. At ille noluit percutere.
|
||||
36| Cui ait : Quia noluisti audire vocem Domini, ecce recedes a me, et percutiet te leo. Cumque paululum recessisset ab eo, invenit eum leo, atque percussit.
|
||||
37| Sed et alterum inveniens virum, dixit ad eum : Percute me. Qui percussit eum, et vulneravit.
|
||||
38| Abiit ergo propheta, et occurrit regi in via, et mutavit aspersione pulveris os et oculos suos.
|
||||
39| Cumque rex transisset, clamavit ad regem, et ait : Servus tuus egressus est ad præliandum cominus : cumque fugisset vir unus, adduxit eum quidam ad me, et ait : Custodi virum istum : qui si lapsus fuerit, erit anima tua pro anima ejus, aut talentum argenti appendes.
|
||||
40| Dum autem ego turbatus huc illucque me verterem, subito non comparuit. Et ait rex Israël ad eum : Hoc est judicium tuum, quod ipse decrevisti.
|
||||
41| At ille statim abstersit pulverem de facie sua, et cognovit eum rex Israël, quod esset de prophetis.
|
||||
42| Qui ait ad eum : Hæc dicit Dominus : Quia dimisisti virum dignum morte de manu tua, erit anima tua pro anima ejus, et populus tuus pro populo ejus.
|
||||
43| Reversus est igitur rex Israël in domum suam, audire contemnens, et furibundus venit in Samariam.
|
||||
#21
|
||||
1| Post verba autem hæc, tempore illo vinea erat Naboth Jezrahelitæ, quæ erat in Jezrahel, juxta palatium Achab regis Samariæ.
|
||||
2| Locutus est ergo Achab ad Naboth, dicens : Da mihi vineam tuam, ut faciam mihi hortum olerum, quia vicina est, et prope domum meam : daboque tibi pro ea vineam meliorem, aut si commodius tibi putas, argenti pretium, quanto digna est.
|
||||
3| Cui respondit Naboth : Propitius sit mihi Dominus, ne dem hæreditatem patrum meorum tibi.
|
||||
4| Venit ergo Achab in domum suam indignans, et frendens super verbo quod locutus fuerat ad eum Naboth Jezrahelites, dicens : Non dabo tibi hæreditatem patrum meorum. Et projiciens se in lectulum suum, avertit faciem suam ad parietem, et non comedit panem.
|
||||
5| Ingressa est autem ad eum Jezabel uxor sua, dixitque ei : Quid est hoc, unde anima tua contristata est ? et quare non comedis panem ?
|
||||
6| Qui respondit ei : Locutus sum Naboth Jezrahelitæ, et dixi ei : Da mihi vineam tuam, accepta pecunia : aut, si tibi placet, dabo tibi vineam meliorem pro ea. Et ille ait : Non dabo tibi vineam meam.
|
||||
7| Dixit ergo ad eum Jezabel uxor ejus : Grandis auctoritatis es, et bene regis regnum Israël. Surge, et comede panem, et æquo animo esto : ego dabo tibi vineam Naboth Jezrahelitæ.
|
||||
8| Scripsit itaque litteras ex nomine Achab, et signavit eas annulo ejus, et misit ad majores natu, et optimates, qui erant in civitate ejus, et habitabant cum Naboth.
|
||||
9| Litterarum autem hæc erat sententia : Prædicate jejunium, et sedere facite Naboth inter primos populi :
|
||||
10| et submittite duos viros filios Belial contra eum, et falsum testimonium dicant : Benedixit Deum et regem : et educite eum, et lapidate, sicque moriatur.
|
||||
11| Fecerunt ergo cives ejus majores natu et optimates, qui habitabant cum eo in urbe, sicut præceperat eis Jezabel, et sicut scriptum erat in litteris quas miserat ad eos :
|
||||
12| prædicaverunt jejunium, et sedere fecerunt Naboth inter primos populi.
|
||||
13| Et adductis duobus viris filiis diaboli, fecerunt eos sedere contra eum : at illi, scilicet ut viri diabolici, dixerunt contra eum testimonium coram multitudine : Benedixit Naboth Deum et regem : quam ob rem eduxerunt eum extra civitatem, et lapidibus interfecerunt.
|
||||
14| Miseruntque ad Jezabel, dicentes : Lapidatus est Naboth, et mortuus est.
|
||||
15| Factum est autem, cum audisset Jezabel lapidatum Naboth et mortuum, locuta est ad Achab : Surge, et posside vineam Naboth Jezrahelitæ, qui noluit tibi acquiescere, et dare eam accepta pecunia : non enim vivit Naboth, sed mortuus est.
|
||||
16| Quod cum audisset Achab, mortuum videlicet Naboth, surrexit, et descendebat in vineam Naboth Jezrahelitæ, ut possideret eam.
|
||||
17| Factum est igitur sermo Domini ad Eliam Thesbiten, dicens :
|
||||
18| Surge, et descende in occursum Achab regis Israël, qui est in Samaria : ecce ad vineam Naboth descendit, ut possideat eam.
|
||||
19| Et loqueris ad eum, dicens : Hæc dicit Dominus : Occidisti, insuper et possedisti. Et post hæc addes : Hæc dicit Dominus : In loco hoc, in quo linxerunt canes sanguinem Naboth, lambent quoque sanguinem tuum.
|
||||
20| Et ait Achab ad Eliam : Num invenisti me inimicum tibi ? Qui dixit : Inveni, eo quod venundatus sis, ut faceres malum in conspectu Domini.
|
||||
21| Ecce ego inducam super te malum, et demetam posteriora tua, et interficiam de Achab mingentem ad parietem, et clausum et ultimum in Israël.
|
||||
22| Et dabo domum tuam sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia : quia egisti ut me ad iracundiam provocares, et peccare fecisti Israël.
|
||||
23| Sed et de Jezabel locutus est Dominus, dicens : Canes comedent Jezabel in agro Jezrahel.
|
||||
24| Si mortuus fuerit Achab in civitate, comedent eum canes : si autem mortuus fuerit in agro, comedent eum volucres cæli.
|
||||
25| Igitur non fuit alter talis sicut Achab, qui venundatus est ut faceret malum in conspectu Domini : concitavit enim eum Jezabel uxor sua,
|
||||
26| et abominabilis factus est, in tantum ut sequeretur idola quæ fecerant Amorrhæi, quos consumpsit Dominus a facie filiorum Israël.
|
||||
27| Itaque cum audisset Achab sermones istos, scidit vestimenta sua, et operuit cilicio carnem suam, jejunavitque et dormivit in sacco, et ambulavit demisso capite.
|
||||
28| Et factus est sermo Domini ad Eliam Thesbiten, dicens :
|
||||
29| Nonne vidisti humiliatum Achab coram me ? quia igitur humiliatus est mei causa, non inducam malum in diebus ejus, sed in diebus filii sui inferam malum domui ejus.
|
||||
#22
|
||||
1| Transierunt igitur tres anni absque bello inter Syriam et Israël.
|
||||
2| In anno autem tertio, descendit Josaphat rex Juda ad regem Israël.
|
||||
3| (Dixitque rex Israël ad servos suos : Ignoratis quod nostra sit Ramoth Galaad, et negligimus tollere eam de manu regis Syriæ ?)
|
||||
4| Et ait ad Josaphat : Veniesne mecum ad præliandum in Ramoth Galaad ?
|
||||
5| Dixitque Josaphat ad regem Israël : Sicut ego sum, ita et tu : populus meus et populus tuus unum sunt : et equites mei, equites tui. Dixitque Josaphat ad regem Israël : Quære, oro te, hodie sermonem Domini.
|
||||
6| Congregavit ergo rex Israël prophetas, quadringentos circiter viros, et ait ad eos : Ire debeo in Ramoth Galaad ad bellandum, an quiescere ? Qui responderunt : Ascende, et dabit eam Dominus in manu regis.
|
||||
7| Dixit autem Josaphat : Non est hic propheta Domini quispiam, ut interrogemus per eum ?
|
||||
8| Et ait rex Israël ad Josaphat : Remansit vir unus per quem possumus interrogare Dominum : sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum : Michæas filius Jemla. Cui Josaphat ait : Ne loquaris ita, rex.
|
||||
9| Vocavit ergo rex Israël eunuchum quemdam, et dixit ei : Festina adducere Michæam filium Jemla.
|
||||
10| Rex autem Israël, et Josaphat rex Juda, sedebant unusquisque in solio suo, vestiti cultu regio, in area juxta ostium portæ Samariæ : et universi prophetæ prophetabant in conspectu eorum.
|
||||
11| Fecit quoque sibi Sedecias filius Chanaana cornua ferrea, et ait : Hæc dicit Dominus : His ventilabis Syriam, donec deleas eam.
|
||||
12| Omnesque prophetæ similiter prophetabant, dicentes : Ascende in Ramoth Galaad, et vade prospere, et tradet Dominus in manus regis.
|
||||
13| Nuntius vero qui ierat ut vocaret Michæam, locutus est ad eum, dicens : Ecce sermones prophetarum ore uno regi bona prædicant : sit ergo sermo tuus similis eorum, et loquere bona.
|
||||
14| Cui Michæas ait : Vivit Dominus, quia quodcumque dixerit mihi Dominus, hoc loquar.
|
||||
15| Venit itaque ad regem, et ait illi rex : Michæa, ire debemus in Ramoth Galaad ad præliandum, an cessare ? Cui ille respondit : Ascende, et vade prospere, et tradet eam Dominus in manus regis.
|
||||
16| Dixit autem rex ad eum : Iterum atque iterum adjuro te, ut non loquaris mihi nisi quod verum est, in nomine Domini.
|
||||
17| Et ille ait : Vidi cunctum Israël dispersum in montibus, quasi oves non habentes pastorem. Et ait Dominus : Non habent isti dominum : revertatur unusquisque in domum suam in pace.
|
||||
18| (Dixit ergo rex Israël ad Josaphat : Numquid non dixi tibi, quia non prophetat mihi bonum, sed semper malum ?)
|
||||
19| Ille vero addens, ait : Propterea audi sermonem Domini : vidi Dominum sedentem super solium suum, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris :
|
||||
20| et ait Dominus : Quis decipiet Achab regem Israël, ut ascendat, et cadat in Ramoth Galaad ? Et dixit unus verba hujuscemodi, et alius aliter.
|
||||
21| Egressus est autem spiritus, et stetit coram Domino, et ait : Ego decipiam illum. Cui locutus est Dominus : In quo ?
|
||||
22| Et ille ait : Egrediar, et ero spiritus mendax in ore omnium prophetarum ejus. Et dixit Dominus : Decipies, et prævalebis : egredere, et fac ita.
|
||||
23| Nunc igitur ecce dedit Dominus spiritum mendacii in ore omnium prophetarum tuorum, qui hic sunt, et Dominus locutus est contra te malum.
|
||||
24| Accessit autem Sedecias filius Chanaana, et percussit Michæam in maxillam, et dixit : Mene ergo dimisit spiritus Domini, et locutus est tibi ?
|
||||
25| Et ait Michæas : Visurus es in die illa quando ingredieris cubiculum intra cubiculum ut abscondaris.
|
||||
26| Et ait rex Israël : Tollite Michæam, et maneat apud Amon principem civitatis, et apud Joas filium Amelech,
|
||||
27| et dicite eis : Hæc dicit rex : Mittite virum istum in carcerem, et sustentate eum pane tribulationis, et aqua angustiæ, donec revertar in pace.
|
||||
28| Dixitque Michæas : Si reversus fueris in pace, non est locutus in me Dominus. Et ait : Audite, populi omnes.
|
||||
29| Ascendit itaque rex Israël, et Josaphat rex Juda, in Ramoth Galaad.
|
||||
30| Dixit itaque rex Israël ad Josaphat : Sume arma, et ingredere prælium, et induere vestibus tuis. Porro rex Israël mutavit habitum suum, et ingressus est bellum.
|
||||
31| Rex autem Syriæ præceperat principibus curruum triginta duobus, dicens : Non pugnabitis contra minorem et majorem quempiam, nisi contra regem Israël solum.
|
||||
32| Cum ergo vidissent principes curruum Josaphat, suspicati sunt quod ipse esset rex Israël, et impetu facto pugnabant contra eum : et exclamavit Josaphat.
|
||||
33| Intellexeruntque principes curruum quod non esset rex Israël, et cessaverunt ab eo.
|
||||
34| Vir autem quidam tetendit arcum, in incertum sagittam dirigens, et casu percussit regem Israël inter pulmonem et stomachum. At ille dixit aurigæ suo : Verte manum tuam, et ejice me de exercitu, quia graviter vulneratus sum.
|
||||
35| Commissum est ergo prælium in die illa, et rex Israël stabat in curru suo contra Syros, et mortuus est vespere : fluebat autem sanguis plagæ in sinum currus,
|
||||
36| et præco insonuit in universo exercitu antequam sol occumberet, dicens : Unusquisque revertatur in civitatem, et in terram suam.
|
||||
37| Mortuus est autem rex, et perlatus est in Samariam : sepelieruntque regem in Samaria,
|
||||
38| et laverunt currum ejus in piscina Samariæ : et linxerunt canes sanguinem ejus, et habenas laverunt, juxta verbum Domini quod locutus fuerat.
|
||||
39| Reliqua autem sermonum Achab, et universa quæ fecit, et domus eburnea quam ædificavit, cunctarumque urbium quas exstruxit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
40| Dormivit ergo Achab cum patribus suis, et regnavit Ochozias filius ejus pro eo.
|
||||
41| Josaphat vero filius Asa regnare cœperat super Judam anno quarto Achab regis Israël.
|
||||
42| Triginta quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et viginti quinque annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Azuba filia Salai.
|
||||
43| Et ambulavit in omni via Asa patris sui, et non declinavit ex ea : fecitque quod rectum erat in conspectu Domini.
|
||||
44| Verumtamen excelsa non abstulit : adhuc enim populus sacrificabat, et adolebat incensum in excelsis.
|
||||
45| Pacemque habuit Josaphat cum rege Israël.
|
||||
46| Reliqua autem verborum Josaphat, et opera ejus quæ gessit, et prælia, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
47| Sed et reliquias effeminatorum qui remanserant in diebus Asa patris ejus, abstulit de terra.
|
||||
48| Nec erat tunc rex constitutus in Edom.
|
||||
49| Rex vero Josaphat fecerat classes in mari, quæ navigarent in Ophir propter aurum : et ire non potuerunt, quia confractæ sunt in Asiongaber.
|
||||
50| Tunc ait Ochozias filius Achab ad Josaphat : Vadant servi mei cum servis tuis in navibus. Et noluit Josaphat.
|
||||
51| Dormivitque Josaphat cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David patris sui : regnavitque Joram filius ejus pro eo.
|
||||
52| Ochozias autem filius Achab regnare cœperat super Israël in Samaria, anno septimodecimo Josaphat regis Juda : regnavitque super Israël duobus annis.
|
||||
53| Et fecit malum in conspectu Domini, et ambulavit in via patris sui et matris suæ, et in via Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
|
||||
54| Servivit quoque Baal, et adoravit eum, et irritavit Dominum Deum Israël, juxta omnia quæ fecerat pater ejus.
|
||||
@@ -0,0 +1,235 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Now Philopater, on learning from those who came back that Antiochus had made himself master of the places which belonged to himself, sent orders to all his footmen and horsemen, took with him his sister Arsinoe, and marched out as far as the parts of Raphia, where Antiochus and his forces encamped.
|
||||
2| And one Theodotus, intending to carry out his design, took with him the bravest of the armed men who had been before committed to his trust by Ptolemy, and got through at night to the tent of Ptolemy, to kill him on his own responsibility, and so to end the war.
|
||||
3| But Dositheus, called the son of Drimulus, by birth a Jew, afterward a renegade from the laws and observances of his country, conveyed Ptolemy away, and made an obscure person lie down in his stead in the tent. It befell this man to receive the fate which was meant for the other.
|
||||
4| A fierce battle then took place; and the men of Antiochus prevailing, Arsinoe continually went up and down the ranks, and with dishevelled hair, with tears and entreaties, begged the soldiers to fight manfully for themselves, their children, and wives; and promised that if they proved conquerors, she would give them two minae of gold apiece.
|
||||
5| It thus fell out that their enemies were defeated in hand-to-hand encounter, and that many of them were taken prisoners.
|
||||
6| Having vanquished this attempt, the king then decided to proceed to the neighbouring cities, and encourage them.
|
||||
7| By doing this, and by making donations to their temples, he inspired his subjects with confidence.
|
||||
8| The Jews sent some of their council and of their elders to him. The greetings, guest-gifts, and congratulations of the past, bestowed by them, filled him with the greater eagerness to visit their city.
|
||||
9| Having arrived at Jerusalem, sacrificed, and offered thank-offerings to the Greatest God, and done whatever else was suitable to the sanctity of the place, and entered the inner court,
|
||||
10| he was so struck with the magnificence of the place, and so wondered at the orderly arrangements of the temple, that he considered entering the sanctuary itself.
|
||||
11| And when they told him that this was not permissible, none of the nation, no, nor even the priests in general, but only the supreme high priest of all, and he only once in a year, being allowed to go in, he would by no means give way.
|
||||
12| Then they read the law to him; but he persisted in obtruding himself, exclaiming, that he ought to be allowed: and saying Be it that they were deprived of this honour, I ought not to be.
|
||||
13| And he put the question, Why, when he entered all the temples, none of the priests who were present forbad him?
|
||||
14| He was thoroughly answered by some one, That he did wrong to boast of this.
|
||||
15| Well; since I have done this, said he, be the cause what it may, shall I not enter with or without your consent?
|
||||
16| And when the priests fell down in their sacred vestments imploring the Greatest God to come and help in time of need, and to avert the violence of the fierce aggressor, and when they filled the temple with lamentations and tears,
|
||||
17| then those who had been left behind in the city were scared, and rushed forth, uncertain of the event.
|
||||
18| Virgins, who had been shut up within their chambers, came out with their mothers, scattering dust and ashes on their heads, and filling the streets with outcries.
|
||||
19| Women, but recently separated off, left their bridal chambers, left the reserve that befitted them, and ran about the city in a disorderly manner.
|
||||
20| New-born babes were deserted by the mothers or nurses who waited upon them; some here, some there, in houses, or in fields; these now, with an ardour which could not be checked, swarmed into the Most High temple.
|
||||
21| Various were the prayers offered up by those who assembled in this place, on account of the unholy attempt of the king.
|
||||
22| Along with these there were some of the citizens who took courage, and would not submit to his obstinacy, and his intention of carrying out his purpose.
|
||||
23| Calling out to arms, and to die bravely in defence of the law of their fathers, they created a great uproar in the place, and were with difficulty brought back by the aged and the elders to the station of prayer which they had occupied before.
|
||||
24| During this time the multitude kept on praying.
|
||||
25| The elders who surrounded the king strove in many ways to divert his haughty mind from the design which he had formed.
|
||||
26| He, in his hardened mood, insensible to all persuasion, was going onwards with the view of carrying out this design.
|
||||
27| Yet even his own officers, when they saw this, joined the Jews in an appeal to Him who has all power, to aid in the present crisis, and not wink at such overweening lawlessness.
|
||||
28| Such was the frequency and the vehemence of the cry of the assembled crowd, that an indescribable noise ensued.
|
||||
29| Not the men only, but the very walls and floor seemed to sound forth; all things preferring dissolution rather than to see the place defiled.
|
||||
#2
|
||||
1| Now was it that the high priest Simon bowed his knees over against the holy place, and spread out his hands in reverent form, and uttered the following supplication:
|
||||
2| O Lord, Lord, King of the heavens, and Ruler of the whole creation, Holy among the holy, sole Governor, Almighty, give ear to us who are oppressed by a wicked and profane one, who exulteth in his confidence and strength.
|
||||
3| It is thou, the Creator of all, the Lord of the universe, who art a righteous Governor, and judgest all who act with pride and insolence.
|
||||
4| It was thou who didst destroy the former workers of unrighteousness, among whom were the giants, who trusted in their strength and hardihood, by covering them with a measureless flood.
|
||||
5| It was thou who didst make the Sodomites, those workers of exceeding iniquity, men notorious for their vices, an example to after generations, when thou didst cover them with fire and brimstone.
|
||||
6| Thou didst make known thy power when thou causedst the bold Pharaoh, the enslaver of thy people, to pass through the ordeal of many and diverse inflictions.
|
||||
7| And thou rolledst the depths of the sea over him, when he made pursuit with chariots, and with a multitude of followers, and gavest a safe passage to those who put their trust in thee, the Lord of the whole creation.
|
||||
8| These saw and felt the works of thine hands, and praised thee the Almighty.
|
||||
9| Thou, O King, when thou createdst the illimitable and measureless earth, didst choose out this city: thou didst make this place sacred to thy name, albeit thou needest nothing: thou didst glorify it with thine illustrious presence, after constructing it to the glory of thy great and honourable name.
|
||||
10| And thou didst promise, out of love to the people of Israel, that should we fall away from thee, and become afflicted, and then come to this house and pray, thou wouldest hear our prayer.
|
||||
11| Verily thou art faithful and true.
|
||||
12| And when thou didst often aid our fathers when hard pressed, and in low estate, and deliveredst them out of gret dangers,
|
||||
13| see now, holy King, how through our many and great sins we are borne down, and made subject to our enemies, and are become weak and powerless.
|
||||
14| We being in this low condition, this bold and profane man seeks to dishonour this thine holy place, consecrated out of the earth to the name of thy Majesty.
|
||||
15| Thy dwelling place, the heaven of heavens, is indeed unapproachable to men.
|
||||
16| But since it seemed good to thee to exhibit thy glory among thy people Israel, thou didst sanctify this place.
|
||||
17| Punish us not by means of the uncleanness of their men, nor chastise us by means of their profanity; lest the lawless ones should boast in their rage, and exult in exuberant pride of speech, and say,
|
||||
18| We have trampled upon the holy house, as idolatrous houses are trampled upon.
|
||||
19| Blot out our iniquities, and do away with our errors, and shew forth thy compassion in this hour.
|
||||
20| Let thy mercies quickly go before us. Grant us peace, that the cast down and broken hearted may praise thee with their mouth.
|
||||
21| At that time God, who seeth all things, who is beyond all Holy among the holy, heard that prayer, so suitable; and scourged the man greatly uplifted with scorn and insolence.
|
||||
22| Shaking him to and fro as a reed is shaken with the wind, he cast him upon the pavement, powerless, with limbs paralyzed; by a righteous judgment deprived of the faculty of speech.
|
||||
23| His friends and bodyguards, beholding the swift recompense which had suddenly overtaken him, struck with exceeding terror, and fearing that he would die, speedily removed him.
|
||||
24| When in course of time he had come to himself, this severe check caused no repentance within him, but he departed with bitter threatenings.
|
||||
25| He proceeded to Egypt, grew worse in wickedness through his before mentioned companions in wine, who were lost to all goodness;
|
||||
26| and not satisfied with countless acts of impiety, his audacity so increased that he raised evil reports there, and many of his friends, watching his purpose attentively, joined in furthering his will.
|
||||
27| His purpose was to indict a public stigma upon our race; wherefore he erected a pillar at the towerporch, and caused the following inscription to be engraved upon it:
|
||||
28| That entrance to their own temple was to be refused to all those who would not sacrifice; that all the Jews were to be registered among the common people; that those who resisted were to be forcibly seized and put to death;
|
||||
29| that those who were thus registered, were to be marked on their persons by the ivyleaf symbol of Dionysus, and to be set apart with these limited rights.
|
||||
30| To do away with the appearance of hating them all, he had it written underneath, that if any of them should elect to enter the community of those initiated in the rites, these should have equal rights with the Alexandrians.
|
||||
31| Some of those who were over the city, therefore, abhorring any approach to the city of piety, unhesitatingly gave in to the king, and expected to derive some great honour from a future connection with him.
|
||||
32| A nobler spirit, however, prompted the majority to cling to their religious observances, and by paying money that they might live unmolested, these sought to escape the registration:
|
||||
33| cheerfully looking forward to future aid, they abhorred their own apostates, considering them to be national foes, and debarring them from the common usages of social intercourse.
|
||||
#3
|
||||
1| On discovering this, so incensed was the wicked king, that he no longer confined his rage to the Jews in Alexandria. Laying his hand more heavily upon those who lived in the country, he gave orders that they should be quickly collected into one place, and most cruelly deprived of their lives.
|
||||
2| While this was going on, an invidious rumour was uttered abroad by men who had banded together to injure the Jewish race. The purport of their charge was, that the Jews kept them away from the ordinances of the law.
|
||||
3| Now, while the Jews always maintained a feeling of un-swerving loyalty towards the kings,
|
||||
4| yet, as they worshipped God, and observed his law, they made certain distinctions, and avoided certain things. Hence some persons held them in odium;
|
||||
5| although, as they adorned their conversation with works of righteousness, they had established themselves in the good opinion of the world.
|
||||
6| What all the rest of mankind said, was, however, made of no account by the foreigners;
|
||||
7| who said much of the exclusiveness of the Jews with regard to their worship and meats; they alleged that they were men unsociable, hostile to the king's interests, refusing to associate with him or his troops. By this way of speaking, they brought much odium upon them.
|
||||
8| Nor was this unexpected uproar and sudden conflux of people unobserved by the Greeks who lived in the city, concerning men who had never harmed them: yet to aid them was not in their power, since all was oppression around; but they encouraged them in their troubles, and expected a favourable turn of affairs:
|
||||
9| He who knoweth all things, will not, [said they,] disregard so great a people.
|
||||
10| Some of the neighbors, friends, and fellow dealers of the Jews, even called them secretly to an interview, pledged them their assistance, and promised to do their very utmost for them.
|
||||
11| Now the king, elated with his prosperous fortune, and not regarding the superior power of God, but thinking to persevere in his present purpose, wrote the following letter to the prejudice of the Jews.
|
||||
12| King Ptolemy Philopater, to the commanders and soldiers in Egypt, and in all places, health and happiness!
|
||||
13| I am right well; and so, too, are my affairs.
|
||||
14| Since our Asiatic campaign, the particulars of which ye know, and which by the aid of the gods, not lightly given, and by our own vigour, has been brought to a successful issue according to our expectation,
|
||||
15| we resolved, not with strength of spear, but with gentleness and much humanity, as it were to nurse the inhabitants of Coele-Syria and Phoenicia, and to be their willing benefactors.
|
||||
16| So, having bestowed considerable sums of money upon the temples of the several cities, we proceeded even as far as Jerusalem; and went up to honour the temple of these wretched beings who never cease from their folly.
|
||||
17| To outward appearance they received us willingly; but belied that appearance by their deeds. When we were eager to enter their temple, and to honour it with the most beautiful and exquisite gifts,
|
||||
18| they were so carried away by their old arrogance, as to forbid us the entrance; while we, out of our forbearance toward all men, refrained from exercising our power upon them.
|
||||
19| And thus, exhibiting their enmity against us, they alone among the nations lift up their heads against kings and benefactors, as men unwilling to submit to any thing reasonable.
|
||||
20| We then, having endeavoured to make allowance for the madness of these persons, and on our victorious return treating all people in Egypt courteously, acted in a manner which was befitting.
|
||||
21| Accordingly, bearing no ill-will against their kinsmen [at Jerusalem,] but rather remembering our connection with them, and the numerous matters with sincere heart from a remote period entrusted to them, we wished to venture a total alteration of their state, by bestowing upon them the rights of citizens of Alexandria, and to admit them to the everlasting rites of our solemnities.
|
||||
22| All this, however, they have taken in a very different spirit. With their innate malignity, they have spurned the fair offer; and constantly inclining to evil,
|
||||
23| have rejected the inestimable rights. Not only so, but by using speech, and by refraining from speech, they abhor the few among them who are heartily disposed towards us; ever deeming that their ignoble course of procedure will force us to do away with our reform.
|
||||
24| Having then, received certain proofs that these [Jews] bear us every sort of ill-will, we must look forward to the possibility of some sudden tumult among ourselves, when these impious men may turn traitors and barbarous enemies.
|
||||
25| As soon, therefore, as the contents of this letter become known to you, in that same hour we order those [Jews] who dwell among you, with wives and children, to be sent to us, vilified and abused, in chains of iron, to undergo a death, cruel and ignominious, suitable to men disaffected.
|
||||
26| For by the punishment of them in one body we perceive that we have found the only means of establishing our affairs for the future on a firm and satisfactory basis.
|
||||
27| Whosoever shall shield a Jew, whether it be old man, child, or suckling, shall with his whole house be tortured to death.
|
||||
28| Whoever shall inform against the [Jews,] besides receiving the property of the person charged, shall be presented with two thousand drachmae from the royal treasury, shall be made free, and shall be crowned.
|
||||
29| Whatever place shall shelter a Jew, shall, when he is hunted forth, be put under the ban of fire, and be for ever rendered useless to every living being for all time to come.
|
||||
30| Such was the purport of the king's letter.
|
||||
#4
|
||||
1| Wherever this decree was received, the people kept up a revelry of joy and shouting; as if their long-pent-up, hardened hatred, were now to shew itself openly.
|
||||
2| The Jews suffered great throes of sorrow, and wept much; while their hearts, all things around being lamentable, were set on fire as they bewailed the sudden destruction which was decreed against them.
|
||||
3| What home, or city, or place at all inhabited, or what streets were there, which their condition did not fill with wailing and lamentation?
|
||||
4| They were sent out unanimously by the generals in the several cities, with such stern and pitiless feeling, that the exceptional nature of the infliction moved even some of their enemies. These, influenced by sentiments of common humanity, and reflecting upon the uncertain issue of life, shed tears at this their miserable expulsion.
|
||||
5| A multitude of aged hoary-haired old men, were driven along with halting bending feet, urged onward by the impulse of a violent, shameless force to quick speed.
|
||||
6| Girls who had entered the bridal chamber quite lately, to enjoy the partnership of marriage, exchanged pleasure for misery; and with dust scattered upon their myrrh-anointed heads, were hurried along unveiled; and, in the midst of outlandish insults, set up with one accord a lamentable cry in lieu of the marriage hymn.
|
||||
7| Bound, and exposed to public gaze, they were hurried violently on board ship.
|
||||
8| The husbands of these, in the prime of their youthful vigour, instead of crowns wore halters round their necks; instead of feasting and youthful jollity, spent the rest of their nuptial days in wailings, and saw only the grave at hand.
|
||||
9| They were dragged along by unyielding chains, like wild beasts: of these, some had their necks thrust into the benches of the rowers; while the feet of others were enclosed in hard fetters.
|
||||
10| The planks of the deck above them barred out the light, and shut out the day on every side, so that they might be treated like traitors during the whole voyage.
|
||||
11| They were conveyed accordingly in this vessel, and at the end of it arrived at Schedia. The king had ordered them to be cast into the vast hippodrome, which was built in front of the city. This place was well adapted by its situation to expose them to the gaze of all comers into the city, and of those who went from the city into the country. Thus they could hold no communication with his forces; nay, were deemed unworthy of any civilized accommodation.
|
||||
12| When this was done, the king, hearing that their brethren in the city often went out and lamented the melancholy distress of these victims,
|
||||
13| was full of rage, and commanded that they should be carefully subjected to the same (and not one whit milder) treatment.
|
||||
14| The whole nation was now to be registered. Every individual was to be specified by name; not for that hard servitude of labour which we have a little before mentioned, but that he might expose them to the before-mentioned tortures; and finally, in the short space of a day, might extirpate them by his cruelties.
|
||||
15| The registering of these men was carried on cruelly, zealously, assiduously, from the rising of the sun to its going down, and was not brought to an end in forty days.
|
||||
16| The king was filled with great and constant joy, and celebrated banquets before the temple idols. His erring heart, far from the truth, and his profane mouth, gave glory to idols, deaf and incapable of speaking or aiding, and uttered unworthy speech against the Greatest God.
|
||||
17| At the end of the above-mentioned interval of time, the registrars brought word to the king that the multitude of the Jews was too great for registration,
|
||||
18| inasmuch as there were many still left in the land, of whom some were in inhabited houses, and others were scattered about in various places; so that all the commanders in Egypt were insufficient for the work.
|
||||
19| The king threatened them, and charged them with taking bribes, in order to contrive the escape of the Jews: but was clearly convinced of the truth of what had been said.
|
||||
20| They said, and proved, that paper and pens had failed them for the carrying out of their purpose.
|
||||
21| Now this was an active interference of the unconquerable Providence which assisted the Jews from heaven.
|
||||
#5
|
||||
1| Then he called Hermon, who had charge of the elephants. Full of rage, altogether fixed in his furious design,
|
||||
2| he commanded him, with a quantity of unmixed wine and handfuls of incense [infused] to drug the elephants early on the following day. These five hundred elephants were, when infuriated by the copious draughts of frankincense, to be led up to the execution of death upon the Jews.
|
||||
3| The king, after issuing these orders, went to his feasting, and gathered together all those of his friends and of the army who hated the Jews the most.
|
||||
4| The master of the elephants, Hermon, fulfilled his commission punctually.
|
||||
5| The underlings appointed for the purpose went out about eventide and bound the hands of the miserable victims, and took other precautions for their security at night, thinking that the whole race would perish together.
|
||||
6| The heathen believed the Jews to be destitute of all protection; for chains fettered them about.
|
||||
7| they invoked the Almighty Lord, and ceaselessly besought with tears their merciful God and Father, Ruler of all, Lord of every power,
|
||||
8| to overthrow the evil purpose which was gone out against them, and to deliver them by extraordinary manifestation from that death which was in store for them.
|
||||
9| their litany so earnest went up to heaven.
|
||||
10| Then Hermon, who had filled his merciless elephants with copious draughts of mingled wine and frankincense, came early to the palace to certify the kind thereof.
|
||||
11| He, however, who has sent his good creature sleep from all time by night or by day thus gratifying whom he wills, diffused a portion thereof now upon the king.
|
||||
12| By this sweet and profound influence of the Lord he was held fast, and thus his unjust purpose was quite frustrated, and his unflinching resolve greatly falsified.
|
||||
13| But the Jews, having escaped the hour which had been fixed, praised their holy God, and again prayed him who is easily reconciled to display the power of his powerful hand to the overweening Gentiles.
|
||||
14| The middle of the tenth hour had well nigh arrived, when the master-bidder, seeing the guests who were bidden collected, came and shook the king.
|
||||
15| He gained his attention with difficulty, and hinting that the mealtime was getting past, talked the matter over with him.
|
||||
16| The kind listened to this, and then turning aside to his potations, commanded the guests to sit down before him.
|
||||
17| This done, he asked them to enjoy themselves, and to indulge in mirth at this somewhat late hour of the banquet.
|
||||
18| Conversation grew on, and the king sent for Hermon, and enquired of him, with fierce denunciations, why the Jews had been allowed to outlive that day.
|
||||
19| Hermon explained that he had done his bidding over night; and in this he was confirmed by his friends.
|
||||
20| The king, then, with a barbarity exceeding that of Phalaris, said, That they might thank his sleep of that day. Lose no time, and get ready the elephants against tomorrow, as you did before, for the destruction of these accursed Jews.
|
||||
21| When the king said this, the company present were glad, and approved; and then each man went to his own home.
|
||||
22| Nor did they employ the night in sleep, so much as in contriving cruel mockeries for those deemed miserable.
|
||||
23| The morning cock had just crowed, and Hermon, having harnessed the brutes, was stimulating them in the great colonnade.
|
||||
24| The city crowds were collected together to see the hideous spectacle, and waited impatiently for the dawn.
|
||||
25| The Jews, breathless with momentary suspense, stretched forth their hands, and prayed the Greatest God, in mournful strains, again to help them speedily.
|
||||
26| The sun's rays were not yet shed abroad, and the king was waiting for his friends, when Hermon came to him, calling him out, and saying, That his desires could now be realized.
|
||||
27| The king, receiving him, was astonished at his unwonted exit; and, overwhelmed with a spirit of oblivion about everything, enquired the object of this earnest preparation.
|
||||
28| But this was the working of that Almighty God who had made him forget all his purpose.
|
||||
29| Hermon, and all his friends, pointed out the preparation of the animals. They are ready, O king, according to your own strict injunction.
|
||||
30| The king was filled with fierce anger at these words; for, by the Providence of God regarding these things, his mind had become entirely confused. He looked hard at Hermon, and threatened him as follows:
|
||||
31| Your parents, or your children, were they here, to these wild beasts a large repast they should have furnished; not these innocent Jews, who me and my forefathers loyally have served.
|
||||
32| Had it not been for familiar friendship, and the claims of your office, your life should have gone for theirs.
|
||||
33| Hermon, being threatened in this unexpected and alarming manner, was troubled in visage, and depressed in countenance.
|
||||
34| The friends, too, stole out one by one, and dismissed the assembled multitudes to their respective occupations.
|
||||
35| The Jews, having heard of these events, praised the glorious God and King of kings, because they had obtained this help, too, from him.
|
||||
36| Now the king arranged another banquet after the same manner, and proclaimed an invitation to mirth.
|
||||
37| And he summoned Hermon to his presence, and said, with threats, How often, O wretch, must I repeat my orders to thee about these same persons?
|
||||
38| Once more, arm the elephants against the morrow for the extermination of the Jews.
|
||||
39| His kinsmen, who were reclining with him, wondered at his instability, and thus expressed themselves:
|
||||
40| O king, how long dost thou make trial of us, as of men bereft of reason? This is the third time that thou hast ordered their destruction. When the thing is to be done, thou changest thy mind, and recallest thine instructions.
|
||||
41| For this cause the feeling of expectation causes tumult in the city: it swarms with factions; and is continually on the point of being plundered.
|
||||
42| The king, just like another Phalaris, a prey to thoughtlessness, made no account of the changes which his own mind had undergone, issuing in the deliverance of the Jews. He swore a fruitless oath, and determined forthwith to send them to hades, crushed by the knees and feet of the elephants.
|
||||
43| He would also invade Judea, and level its towns with fire and the sword; and destroy that temple which the heathen might not enter, and prevent sacrifices ever after being offered up there.
|
||||
44| Joyfully his friends broke up, together with his kinsmen; and, trusting in his determination, arranged their forces in guard at the most convenient places of the city.
|
||||
45| And the master of the elephants urged the beasts into an almost maniacal state, drenched them with incense and wine, and decked them with frightful instruments.
|
||||
46| About early morning, when the city was now filled with an immense number of people at the hippodrome, he entered the palace, and called the king to the business in hand.
|
||||
47| The king's heart teemed with impious rage; and he rushed forth with the mass, along with the elephants. With feelings unsoftened, and eyes pitiless, he longed to gaze at the hard and wretched doom of the abovementioned [Jews].
|
||||
48| But the [Jews,] when the elephants went out at the gate, followed by the armed force; and when they saw the dust raised by the throng, and heard the loud cries of the crowd,
|
||||
49| thought that they had come to the last moment of their lives, to the end of what they had tremblingly expected. They gave way, therefore, to lamentations and moans: they kissed each other: those nearest of kin to each other hung about one another's necks: fathers about their sons, mother their daughters: other women held their infants to their breasts, which drew what seemed their last milk.
|
||||
50| Nevertheless, when they reflected upon the succour before granted them from heaven, they prostrated themselves with one accord; removed even the sucking children from the breasts, and
|
||||
51| sent up an exceeding great cry entreating the Lord of all power to reveal himself, and have mercy upon those who now lay at the gates of hades.
|
||||
#6
|
||||
1| And Eleazar, an illustrious priest of the country, who had attained to length of days, and whose life had been adorned with virtue, caused the presbyters who were about him to cease to cry out to the holy God, and prayed thus:
|
||||
2| O king, mighty in power, most high, Almighty God, who regulatest the whole creation with thy tender mercy,
|
||||
3| look upon the seed of Abraham, upon the children of the sanctified Jacob, thy sanctified inheritance, O Father, now being wrongfully destroyed as strangers in a strange land.
|
||||
4| Thou destroyedst Pharaoh, with his hosts of chariots, when that lord of this same Egypt was uplifted with lawless hardihood and loud-sounding tongue. Shedding the beams of thy mercy upon the race of Israel, thou didst overwhelm him with his proud army.
|
||||
5| When Sennacherim, the grievous king of the Assyrians, glorying in his countless hosts, had subdued the whole land with his spear, and was lifting himself against thine holy city, with boastings grievous to be endured, thou, O Lord, didst demolish him and didst shew forth thy might to many nations.
|
||||
6| When the three friends in the land of Babylon of their own will exposed their lives to the fire rather than serve vain things, thou didst send a dewy coolness through the fiery furnace, and bring the fire upon all their adversaries.
|
||||
7| It was thou who, when Daniel was hurled, through slander and envy, as a prey to lions down below, didst bring him back against unhurt to light.
|
||||
8| When Jonah was pining away in the belly of the sea-bred monster, thou didst look upon him, O Father, and recover him to the sight of his own.
|
||||
9| And now, thou who hatest insolence; thou who dost abound in mercy; thou who art the protector of all things; appear quickly to those of the race of Israel, who are insulted by abhorred, lawless gentiles.
|
||||
10| If our life has during our exile been stained with iniquity, deliver us from the hand of the enemy, and destroy us, O Lord, by the death which thou preferrest.
|
||||
11| Let not the vain-minded congratulate vain idols at the destruction of thy beloved, saying, Neither did their god deliver them.
|
||||
12| Thou, who art Allpowerful and Almighty, O Eternal One, behold! have mercy upon us who are being withdrawn from life, like traitors, by the unreasoning insolence of lawless men.
|
||||
13| Let the heathen cower before thine invincible might today, O glorious One, who hast all power to save the race of Jacob.
|
||||
14| The whole band of infants and their parents with tears beseech thee.
|
||||
15| Let it be shewn to all the nations that thou art with us, O Lord, and hast not turned thy face away from us; but as thou saidst that thou wouldst not forget them even in the land of their enemies, so do thou fulfil this saying, O Lord.
|
||||
16| Now, at the time that Eleazar had ended his prayer, the king came along to the hippodrome, with the wild beasts, and with his tumultuous power.
|
||||
17| When the Jews saw this, they uttered a loud cry to heaven, so that the adjacent valleys resounded, and caused an irrepressible lamentation throughout the army.
|
||||
18| Then the all-glorious, all-powerful, and true God, displayed his holy countenance, and opened the gates of heaven, from which two angels, dreadful of form, came down and were visible to all but the Jews.
|
||||
19| And they stood opposite, and filled the enemies' host with confusion and cowardice; and bound them with immoveable fetters.
|
||||
20| And a cold shudder came over the person of the king, and oblivion paralysed the vehemence of his spirit.
|
||||
21| They turned back the animals upon the armed forces which followed them; and the animals trod them down, and destroyed them.
|
||||
22| The king's wrath was converted into compassion; and he wept at his own machinations.
|
||||
23| For when he heard the cry, and saw them all on the verge of destruction, with tears he angrily threatened his friends, saying,
|
||||
24| Ye have governed badly; and have exceeded tyrants in cruelty; and me your benefactor ye have laboured to deprive at once of my dominion and my life, by secretly devising measures injurious to the kingdom.
|
||||
25| Who has gathered here, unreasonably removing each from his home, those who, in fidelity to us, had held the fortresses of the country?
|
||||
26| Who has thus consigned to unmerited punishments those who in good will towards us from the beginning have in all things surpassed all nations, and who often have engaged in the most dangerous undertakings?
|
||||
27| Loose, loose the unjust bonds; send them to their homes in peace, and deprecate what has been done.
|
||||
28| Release the sons of the almighty living God of heaven, who from our ancestors' times until now has granted a glorious and uninterrupted prosperity to our affairs.
|
||||
29| These things he said; and they, released the same moment, having now escaped death, praised God their holy Saviour.
|
||||
30| The king then departed to the city, and called his financier to him, and bade him provide a seven days' quantity of wine and other materials for feasting for the Jews. He decided that they should keep a gladsome festival of deliverance in the very place in which they expected to meet with their destruction.
|
||||
31| Then they who were before despised and nigh unto hades, yea, rather advanced into it, partook of the cup of salvation, instead of a grievous and lamentable death. Full of exultation, they parted out the place intended for their fall and burial into banqueting booths.
|
||||
32| Ceasing their miserable strain of woe, they took up the subject of their fatherland, hymning in praise God their wonder-working Saviour. All groans, all wailing, were laid aside: they formed dances in token of serene joy.
|
||||
33| So, also, the king collected a number of guests for the occasion, and returned unceasing thanks with much magnificence for the unexpected deliverance afforded him.
|
||||
34| Those who had marked them out as for death and for carrion, and had registered them with joy, howled aloud, and were clothed with shame, and had the fire of their rage ingloriously put out.
|
||||
35| But the Jews, as we just said, instituted a dance, and then gave themselves up to feasting, glad thanksgivings, and psalms.
|
||||
36| They made a public ordinance to commemorate these things for generations to come, as long as they should be sojourners. They thus established these days as days of mirth, not for the purpose of drinking or luxury, but because God had saved them.
|
||||
37| They requested the king to send them back to their homes.
|
||||
38| They were being enrolled from the twenty-fifth of Pachon to the fourth of Epiphi, a period of forty days: the measures taken for their destruction lasted from the fifth of Epiphi till the seventh, that is, three days.
|
||||
39| The Ruler over all did during this time manifest forth his mercy gloriously, and did deliver them all together unharmed.
|
||||
40| They feasted upon the king's provision up to the fourteenth day, and then asked to be sent away.
|
||||
41| The king commended them, and wrote the subjoined letter, of magnanimous import for them, to the commanders of every city.
|
||||
#7
|
||||
1| King Ptolemy Philopator to the commanders throughout Egypt, and to all who are set over affairs, joy and strength.
|
||||
2| We, too, and our children are well; and God has directed our affairs as we wish.
|
||||
3| Certain of our friends did of malice vehemently urge us to punish the Jews of our realm in a body, with the infliction of a monstrous punishment.
|
||||
4| They pretended that our affairs would never be in a good state till this took place. Such, they said, was the hatred borne by the Jews to all other people.
|
||||
5| They brought them fettered in grievous chains as slaves, nay, as traitors. Without enquiry or examination they endeavoured to annihilate them. They buckled themselves with a savage cruelty, worse than Scythian custom.
|
||||
6| For this cause we severely threatened them; yet, with the clemency which we are wont to extend to all men, we at length permitted them to live. Finding that the God of heaven cast a shield of protection over the Jews so as to preserve them, and that he fought for them as a father always fights for his sons;
|
||||
7| and taking into consideration their constancy and fidelity towards us and towards our ancestors, we have, as we ought, acquitted them of every sort of charge.
|
||||
8| And we have dismissed them to their several homes; bidding all men everywhere to do them no wrong, or unrighteously revile them about the past.
|
||||
9| For know ye, that should we conceive any evil design, or in any way aggrieve them, we shall ever have as our opposite, not man, but the highest God, the ruler of all might. From Him there will be no escape, as the avenger of such deeds. Fare ye well.
|
||||
10| When they had received this letter, they were not forward to depart immediately. They petitioned the king to be allowed to inflict fitting punishment upon those of their race who had willingly transgressed the holy god, and the law of God.
|
||||
11| They alleged that men who had for their bellies' sake transgressed the ordinances of God, would never be faithful to the interests of the king.
|
||||
12| The king admitted the truth of this reasoning, and commended them. Full power was given them, without warrant or special commission, to destroy those who had transgressed the law of God boldly in every part of the king's dominions.
|
||||
13| Their priests, then, as it was meet, saluted him with good wishes, and all the people echoed with the Hallelujah. They then joyfully departed.
|
||||
14| Then they punished and destroyed with ignominy every polluted Jew that fell in their way;
|
||||
15| slaying thus, in that day, above three hundred men, and esteeming this destruction of the wicked a season of joy.
|
||||
16| They themselves having held fast their God unto death, and having enjoyed a full deliverance, departed from the city garlanded with sweet-flowered wreaths of every kind. Uttering exclamations of joy, with songs of praise, and melodious hymns they thanked the God of their fathers, the eternal Saviour of Israel.
|
||||
17| Having arrived at Ptolemais, called from the specialty of that district Rose-bearing, where the fleet, in accordance with the general wish, waited for them seven days,
|
||||
18| they partook of a banquet of deliverance, for the king generously granted them severally the means of securing a return home.
|
||||
19| They were accordingly brought back in peace, while they gave utterance to becoming thanks; and they determined to keep these days during their sojourn as days of joyfulness.
|
||||
20| These they registered as sacred upon a pillar, when they had dedicated the place of their festivity to be one of prayer. They departed unharmed, free, abundant in joy, preserved by the king's command, by land, by sea, and by river, each to his own home.
|
||||
21| They had more weight than before among their enemies; and were honoured and feared, and no one in any way robbed them of their goods.
|
||||
22| Every man received back his own, according to inventory; those who had obtained their goods, giving them up with the greatest terror. For the greatest God wrought with perfectness wonders for their salvation.
|
||||
23| Blessed be the Redeemer of Israel unto everlasting. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,268 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus, Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater, ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi cum omnibus sanctis, qui sunt in universa Achaia.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
3| Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater misericordiarum, et Deus totius consolationis,
|
||||
4| qui consolatur nos in omni tribulatione nostra : ut possimus et ipsi consolari eos qui in omni pressura sunt, per exhortationem, qua exhortamur et ipsi a Deo.
|
||||
5| Quoniam sicut abundant passiones Christi in nobis : ita et per Christum abundat consolatio nostra.
|
||||
6| Sive autem tribulamur pro vestra exhortatione et salute, sive consolamur pro vestra consolatione, sive exhortamur pro vestra exhortatione et salute, quæ operatur tolerantiam earumdem passionum, quas et nos patimur :
|
||||
7| ut spes nostra firma sit pro vobis : scientes quod sicut socii passionum estis, sic eritis et consolationis.
|
||||
8| Non enim volumus ignorare vos, fratres, de tribulatione nostra, quæ facta est in Asia, quoniam supra modum gravati sumus supra virtutem, ita ut tæderet nos etiam vivere.
|
||||
9| Sed ipsi in nobismetipsis responsum mortis habuimus, ut non simus fidentes in nobis, sed in Deo, qui suscitat mortuos :
|
||||
10| qui de tantis periculis nos eripuit, et eruit : in quem speramus quoniam et adhuc eripiet,
|
||||
11| adjuvantibus et vobis in oratione pro nobis : ut ex multorum personis, ejus quæ in nobis est donationis, per multos gratiæ agantur pro nobis.
|
||||
12| Nam gloria nostra hæc est : testimonium conscientiæ nostræ, quod in simplicitate cordis et sinceritate Dei, et non in sapientia carnali, sed in gratia Dei, conversati sumus in hoc mundo : abundantius autem ad vos.
|
||||
13| Non enim alia scribimus vobis, quam quæ legistis, et cognovistis. Spero autem quod usque in finem cognoscetis,
|
||||
14| sicut et cognovistis nos ex parte, quod gloria vestra sumus, sicut et vos nostra, in die Domini nostri Jesu Christi.
|
||||
15| Et hac confidentia volui prius venire ad vos, ut secundum gratiam haberetis :
|
||||
16| et per vos transire in Macedoniam, et iterum a Macedonia venire ad vos, et a vobis deduci in Judæam.
|
||||
17| Cum ergo hoc voluissem, numquid levitate usus sum ? aut quæ cogito, secundum carnem cogito, ut sit apud me Est et Non ?
|
||||
18| Fidelis autem Deus, quia sermo noster, qui fuit apud vos, non est in illo Est et Non.
|
||||
19| Dei enim Filius Jesus Christus, qui in vobis per nos prædicatus est, per me, et Silvanum, et Timotheum, non fuit Est et Non, sed Est in illo fuit.
|
||||
20| Quotquot enim promissiones Dei sunt, in illo Est : ideo et per ipsum Amen Deo ad gloriam nostram.
|
||||
21| Qui autem confirmat nos vobiscum in Christo, et qui unxit nos Deus :
|
||||
22| qui et signavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus nostris.
|
||||
23| Ego autem testem Deum invoco in animam meam, quod parcens vobis, non veni ultra Corinthum : non quia dominamur fidei vestæ, sed adjutores sumus gaudii vestri : nam fide statis.
|
||||
#2
|
||||
1| Statui autem hoc ipsum apud me, ne iterum in tristitia venirem ad vos.
|
||||
2| Si enim ego contristo vos : et quis est, qui me lætificet, nisi qui contristatur ex me ?
|
||||
3| Et hoc ipsum scripsi vobis, ut non cum venero, tristitiam super tristitiam habeam, de quibus oportuerat me gaudere : confidens in omnibus vobis, quia meum gaudium, omnium vestrum est.
|
||||
4| Nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrimas : non ut contristemini, sed ut sciatis, quam caritatem habeam abundantius in vobis.
|
||||
5| Si quis autem contristavit, non me contristavit : sed ex parte, ut non onerem omnes vos.
|
||||
6| Sufficit illi, qui ejusmodi est, objurgatio hæc, quæ fit a pluribus :
|
||||
7| ita ut e contrario magis donetis, et consolemini, ne forte abundantiori tristitia absorbeatur qui ejusmodi est.
|
||||
8| Propter quod obsecro vos, ut confirmetis in illum caritatem.
|
||||
9| Ideo enim et scripsi, ut cognoscam experimentum vestrum, an in omnibus obedientes sitis.
|
||||
10| Cui autem aliquid donastis, et ego : nam et ego quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi,
|
||||
11| ut non circumveniamur a Satana : non enim ignoramus cogitationes ejus.
|
||||
12| Cum venissem autem Troadem propter Evangelium Christi, et ostium mihi apertum esset in Domino,
|
||||
13| non habui requiem spiritui meo, eo quod non invenerim Titum fratrem meum, sed valefaciens eis, profectus sum in Macedoniam.
|
||||
14| Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo Jesu, et odorem notitiæ suæ manifestat per nos in omni loco :
|
||||
15| quia Christi bonus odor sumus Deo in iis qui salvi fiunt, et in iis qui pereunt :
|
||||
16| aliis quidem odor mortis in mortem : aliis autem odor vitæ in vitam. Et ad hæc quis tam idoneus ?
|
||||
17| non enim sumus sicut plurimi, adulterantes verbum Dei, sed ex sinceritate, sed sicut ex Deo, coram Deo, in Christo loquimur.
|
||||
#3
|
||||
1| Incipimus iterum nosmetipsos commendare ? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatitiis epistolis ad vos, aut ex vobis ?
|
||||
2| Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus :
|
||||
3| manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed Spiritu Dei vivi : non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.
|
||||
4| Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum :
|
||||
5| non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis : sed sufficientia nostra ex Deo est :
|
||||
6| qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti : non littera, sed Spiritu : littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.
|
||||
7| Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israël in faciem Moysi propter gloriam vultus ejus, quæ evacuatur :
|
||||
8| quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria ?
|
||||
9| Nam si ministratio damnationis gloria est : multo magis abundat ministerium justitiæ in gloria.
|
||||
10| Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam.
|
||||
11| Si enim quod evacuatur, per gloriam est : multo magis quod manet, in gloria est.
|
||||
12| Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur :
|
||||
13| et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israël in faciem ejus, quod evacuatur,
|
||||
14| sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum (quoniam in Christo evacuatur),
|
||||
15| sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum.
|
||||
16| Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen.
|
||||
17| Dominus autem Spiritus est : ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas.
|
||||
18| Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.
|
||||
#4
|
||||
1| Ideo habentes administrationem, juxta quod misericordiam consecuti sumus, non deficimus,
|
||||
2| sed abdicamus occulta dedecoris, non ambulantes in astutia, neque adulterantes verbum Dei, sed in manifestatione veritatis commendantes nosmetipsos ad omnem conscientiam hominum coram Deo.
|
||||
3| Quod si etiam opertum est Evangelium nostrum, in iis, qui pereunt, est opertum :
|
||||
4| in quibus Deus hujus sæculi excæcavit mentes infidelium, ut non fulgeat illis illuminatio Evangelii gloriæ Christi, qui est imago Dei.
|
||||
5| Non enim nosmetipsos prædicamus, sed Jesum Christum Dominum nostrum : nos autem servos vestros per Jesum :
|
||||
6| quoniam Deus, qui dixit de tenebris lucem splendescere, ipse illuxit in cordibus nostris ad illuminationem scientiæ claritatis Dei, in facie Christi Jesu.
|
||||
7| Habemus autem thesaurum istum in vasis fictilibus : ut sublimitas sit virtutis Dei, et non ex nobis.
|
||||
8| In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur : aporiamur, sed non destituimur :
|
||||
9| persecutionem patimur, sed non derelinquimur : dejicimur, sed non perimus :
|
||||
10| semper mortificationem Jesu in corpore nostro circumferentes, ut et vita Jesu manifestetur in corporibus nostris.
|
||||
11| Semper enim nos, qui vivimus, in mortem tradimur propter Jesum : ut et vita Jesu manifestetur in carne nostra mortali.
|
||||
12| Ergo mors in nobis operatur, vita autem in vobis.
|
||||
13| Habentes autem eumdem spiritum fidei, sicut scriptum est : Credidi, propter quod locutus sum : et nos credimus, propter quod et loquimur :
|
||||
14| scientes quoniam qui suscitavit Jesum, et nos cum Jesu suscitabit, et constituet vobiscum.
|
||||
15| Omnia enim propter vos : ut gratia abundans, per multos in gratiarum actione, abundet in gloriam Dei.
|
||||
16| Propter quod non deficimus : sed licet is, qui foris est, noster homo corrumpatur, tamen is, qui intus est, renovatur de die in diem.
|
||||
17| Id enim, quod in præsenti est momentaneum et leve tribulationis nostræ, supra modum in sublimitate æternum gloriæ pondus operatur in nobis,
|
||||
18| non contemplantibus nobis quæ videntur, sed quæ non videntur. Quæ enim videntur, temporalia sunt : quæ autem non videntur, æterna sunt.
|
||||
#5
|
||||
1| Scimus enim quoniam si terrestris domus nostra hujus habitationis dissolvatur, quod ædificationem ex Deo habemus, domum non manufactam, æternam in cælis.
|
||||
2| Nam et in hoc ingemiscimus, habitationem nostram, quæ de cælo est, superindui cupientes :
|
||||
3| si tamen vestiti, non nudi inveniamur.
|
||||
4| Nam et qui sumus in hoc tabernaculo, ingemiscimus gravati : eo quod nolumus expoliari, sed supervestiri, ut absorbeatur quod mortale est, a vita.
|
||||
5| Qui autem efficit nos in hoc ipsum, Deus, qui dedit nobis pignus Spiritus.
|
||||
6| Audentes igitur semper, scientes quoniam dum sumus in corpore, peregrinamur a Domino
|
||||
7| (per fidem enim ambulamus, et non per speciem) :
|
||||
8| audemus autem, et bonam voluntatem habemus magis peregrinari a corpore, et præsentes esse ad Dominum.
|
||||
9| Et ideo contendimus, sive absentes, sive præsentes, placere illi.
|
||||
10| Omnes enim nos manifestari oportet ante tribunal Christi, ut referat unusquisque propria corporis, prout gessit, sive bonum, sive malum.
|
||||
11| Scientes ergo timorem Domini, hominibus suademus, Deo autem manifesti sumus. Spero autem et in conscientiis vestris manifestos nos esse.
|
||||
12| Non iterum commendamus nos vobis, sed occasionem damus vobis gloriandi pro nobis : ut habeatis ad eos qui in facie gloriantur, et non in corde.
|
||||
13| Sive enim mente excedimus Deo : sive sobrii sumus, vobis.
|
||||
14| Caritas enim Christi urget nos : æstimantes hoc, quoniam si unus pro omnibus mortuus est, ergo omnes mortui sunt :
|
||||
15| et pro omnibus mortuus est Christus : ut, et qui vivunt, jam non sibi vivant, sed ei qui pro ipsis mortuus est et resurrexit.
|
||||
16| Itaque nos ex hoc neminem novimus secundum carnem. Et si cognovimus secundum carnem Christum, sed nunc jam non novimus.
|
||||
17| Si qua ergo in Christo nova creatura, vetera transierunt : ecce facta sunt omnia nova.
|
||||
18| Omnia autem ex Deo, qui nos reconciliavit sibi per Christum : et dedit nobis ministerium reconciliationis,
|
||||
19| quoniam quidem Deus erat in Christo mundum reconcilians sibi, non reputans illis delicta ipsorum, et posuit in nobis verbum reconciliationis.
|
||||
20| Pro Christo ergo legatione fungimur, tamquam Deo exhortante per nos. Obsecramus pro Christo, reconciliamini Deo.
|
||||
21| Eum, qui non noverat peccatum, pro nobis peccatum fecit, ut nos efficeremur justitia Dei in ipso.
|
||||
#6
|
||||
1| Adjuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis.
|
||||
2| Ait enim : Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adjuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis.
|
||||
3| Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum :
|
||||
4| sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis,
|
||||
5| in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in jejuniis,
|
||||
6| in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta,
|
||||
7| in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma justitiæ a dextris et a sinistris,
|
||||
8| per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam : ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti :
|
||||
9| quasi morientes, et ecce vivimus : ut castigati, et non mortificati :
|
||||
10| quasi tristes, semper autem gaudentes : sicut egentes, multos autem locupletantes : tamquam nihil habentes, et omnia possidentes.
|
||||
11| Os nostrum patet ad vos, o Corinthii ; cor nostrum dilatatum est.
|
||||
12| Non angustiamini in nobis : angustiamini autem in visceribus vestris :
|
||||
13| eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos.
|
||||
14| Nolite jugum ducere cum infidelibus. Quæ enim participatio justitiæ cum iniquitate ? aut quæ societas luci ad tenebras ?
|
||||
15| quæ autem conventio Christi ad Belial ? aut quæ pars fideli cum infideli ?
|
||||
16| qui autem consensus templo Dei cum idolis ? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus : Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos, et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus.
|
||||
17| Propter quod exite de medio eorum, et separamini, dicit Dominus, et immundum ne tetigeritis :
|
||||
18| et ego recipiam vos : et ero vobis in patrem, et vos eritis mihi in filios et filias, dicit Dominus omnipotens.
|
||||
#7
|
||||
1| Has ergo habentes promissiones, carissimi, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes sanctificationem in timore Dei.
|
||||
2| Capite nos. Neminem læsimus, neminem corrupimus, neminem circumvenimus.
|
||||
3| Non ad condemnationem vestram dico : prædiximus enim quod in cordibus nostris estis ad commoriendum et ad convivendum.
|
||||
4| Multa mihi fiducia est apud vos, multa mihi gloriatio pro vobis : repletus sum consolatione ; superabundo gaudio in omni tribulatione nostra.
|
||||
5| Nam et cum venissemus in Macedoniam, nullam requiem habuit caro nostra, sed omnem tribulationem passi sumus : foris pugnæ, intus timores.
|
||||
6| Sed qui consolatur humiles, consolatus est nos Deus in adventu Titi.
|
||||
7| Non solum autem in adventu ejus, sed etiam in consolatione, qua consolatus est in vobis, referens nobis vestrum desiderium, vestrum fletum, vestram æmulationem pro me, ita ut magis gauderem.
|
||||
8| Quoniam etsi contristavi vos in epistola, non me pœnitet : etsi pœniteret, videns quod epistola illa (etsi ad horam) vos contristavit,
|
||||
9| nunc gaudeo : non quia contristati estis, sed quia contristati estis ad pœnitentiam. Contristati enim estis ad Deum, ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis.
|
||||
10| Quæ enim secundum Deum tristitia est, pœnitentiam in salutem stabilem operatur : sæculi autem tristitia mortem operatur.
|
||||
11| Ecce enim hoc ipsum, secundum Deum contristari vos, quantam in vobis operatur sollicitudinem : sed defensionem, sed indignationem, sed timorem, sed desiderium, sed æmulationem, sed vindictam : in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio.
|
||||
12| Igitur, etsi scripsi vobis, non propter eum qui fecit injuriam, nec propter eum qui passus est : sed ad manifestandam sollicitudinem nostram, quam habemus pro vobis
|
||||
13| coram Deo : ideo consolati sumus. In consolatione autem nostra, abundantius magis gavisi sumus super gaudio Titi, quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis :
|
||||
14| et si quid apud illum de vobis gloriatus sum, non sum confusus : sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus, ita et gloriatio nostra, quæ fuit ad Titum, veritas facta est,
|
||||
15| et viscera ejus abundantius in vobis sunt, reminiscentis omnium vestrum obedientiam : quomodo cum timore et tremore excepistis illum.
|
||||
16| Gaudeo quod in omnibus confido in vobis.
|
||||
#8
|
||||
1| Notam autem facimus vobis, fratres, gratiam Dei, quæ data est in ecclesiis Macedoniæ :
|
||||
2| quod in multo experimento tribulationis abundantia gaudii ipsorum fuit, et altissima paupertas eorum, abundavit in divitias simplicitatis eorum :
|
||||
3| quia secundum virtutem testimonium illis reddo, et supra virtutem voluntarii fuerunt,
|
||||
4| cum multa exhortatione obsecrantes nos gratiam, et communicationem ministerii, quod fit in sanctos.
|
||||
5| Et non sicut speravimus, sed semetipsos dederunt primum Domino, deinde nobis per voluntatem Dei,
|
||||
6| ita ut rogaremus Titum, ut quemadmodum cœpit, ita et perficiat in vobis etiam gratiam istam.
|
||||
7| Sed sicut in omnibus abundatis fide, et sermone, et scientia, et omni sollicitudine, insuper et caritate vestra in nos, ut et in hac gratia abundetis.
|
||||
8| Non quasi imperans dico : sed per aliorum sollicitudinem, etiam vestræ caritatis ingenium bonum comprobans.
|
||||
9| Scitis enim gratiam Domini nostri Jesu Christi, quoniam propter vos egenus factus est, cum esset dives, ut illius inopia vos divites essetis.
|
||||
10| Et consilium in hoc do : hoc enim vobis utile est, qui non solum facere, sed et velle cœpistis ab anno priore :
|
||||
11| nunc vero et facto perficite : ut quemadmodum promptus est animus voluntatis, ita sit et perficiendi ex eo quod habetis.
|
||||
12| Si enim voluntas prompta est, secundum id quod habet, accepta est, non secundum id quod non habet.
|
||||
13| Non enim ut aliis sit remissio, vobis autem tribulatio, sed ex æqualitate.
|
||||
14| In præsenti tempore vestra abundantia illorum inopiam suppleat : ut et illorum abundantia vestræ inopiæ sit supplementum, ut fiat æqualitas, sicut scriptum est :
|
||||
15| Qui multum, non abundavit : et qui modicum, non minoravit.
|
||||
16| Gratias autem Deo, qui dedit eamdem sollicitudinem pro vobis in corde Titi,
|
||||
17| quoniam exhortationem quidem suscepit : sed cum sollicitior esset, sua voluntate profectus est ad vos.
|
||||
18| Misimus etiam cum illo fratrem, cujus laus est in Evangelio per omnes ecclesias :
|
||||
19| non solum autem, sed et ordinatus est ab ecclesiis comes peregrinationis nostræ in hanc gratiam, quæ ministratur a nobis ad Domini gloriam, et destinatam voluntatem nostram :
|
||||
20| devitantes hoc, ne quis nos vituperet in hac plenitudine, quæ ministratur a nobis.
|
||||
21| Providemus enim bona non solum coram Deo, sed etiam coram hominibus.
|
||||
22| Misimus autem cum illis et fratrem nostrum, quem probavimus in multis sæpe sollicitum esse : nunc autem multo sollicitiorem, confidentia multa in vos,
|
||||
23| sive pro Tito, qui est socius meus, et in vos adjutor, sive fratres nostri, Apostoli ecclesiarum, gloria Christi.
|
||||
24| Ostensionem ergo, quæ est caritatis vestræ, et nostræ gloriæ pro vobis, in illos ostendite in faciem ecclesiarum.
|
||||
#9
|
||||
1| Nam de ministerio, quod fit in sanctos ex abundanti est mihi scribere vobis.
|
||||
2| Scio enim promptum animum vestrum : pro quo de vobis glorior apud Macedones. Quoniam et Achaia parata est ab anno præterito, et vestra æmulatio provocavit plurimos.
|
||||
3| Misi autem fratres : ut ne quod gloriamur de vobis, evacuetur in hac parte, ut (quemadmodum dixi) parati sitis :
|
||||
4| ne cum venerint Macedones mecum, et invenerint vos imparatos, erubescamus nos (ut non dicamus vos) in hac substantia.
|
||||
5| Necessarium ergo existimavi rogare fratres, ut præveniant ad vos, et præparent repromissam benedictionem hanc paratam esse sic, quasi benedictionem, non tamquam avaritiam.
|
||||
6| Hoc autem dico : qui parce seminat, parce et metet : et qui seminat in benedictionibus, de benedictionibus et metet.
|
||||
7| Unusquisque, prout destinavit in corde suo, non ex tristitia, aut ex necessitate : hilarem enim datorem diligit Deus.
|
||||
8| Potens est autem Deus omnem gratiam abundare facere in vobis : ut in omnibus semper omnem sufficientiam habentes, abundetis in omne opus bonum,
|
||||
9| sicut scriptum est : Dispersit, dedit pauperibus : justitia ejus manet in sæculum sæculi.
|
||||
10| Qui autem administrat semen seminanti : et panem ad manducandum præstabit, et multiplicabit semen vestrum, et augebit incrementa frugum justitiæ vestræ :
|
||||
11| ut in omnibus locupletati abundetis in omnem simplicitatem, quæ operatur per nos gratiarum actionem Deo.
|
||||
12| Quoniam ministerium hujus officii non solum supplet ea quæ desunt sanctis, sed etiam abundat per multas gratiarum actiones in Domino,
|
||||
13| per probationem ministerii hujus, glorificantes Deum in obedientia confessionis vestræ, in Evangelium Christi, et simplicitate communicationis in illos, et in omnes,
|
||||
14| et in ipsorum obsecratione pro vobis, desiderantium vos propter eminentem gratiam Dei in vobis.
|
||||
15| Gratias Deo super inenarrabili dono ejus.
|
||||
#10
|
||||
1| Ipse autem ego Paulus obsecro vos per mansuetudinem et modestiam Christi, qui in facie quidem humilis sum inter vos, absens autem confido in vos.
|
||||
2| Rogo autem vos ne præsens audeam per eam confidentiam, qua existimor audere in quosdam, qui arbitrantur nos tamquam secundum carnem ambulemus.
|
||||
3| In carne enim ambulantes, non secundum carnem militamus.
|
||||
4| Nam arma militiæ nostræ non carnalia sunt, sed potentia Deo ad destructionem munitionum, consilia destruentes,
|
||||
5| et omnem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei, et in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi,
|
||||
6| et in promptu habentes ulcisci omnem inobedientiam, cum impleta fuerit vestra obedientia.
|
||||
7| Quæ secundum faciem sunt, videte. Si quis confidit sibi Christi se esse, hoc cogitet iterum apud se : quia sicut ipse Christi est, ita et nos.
|
||||
8| Nam etsi amplius aliquid gloriatus fuero de potestate nostra, quam dedit nobis Dominus in ædificationem, et non in destructionem vestram, non erubescam.
|
||||
9| Ut autem non existimer tamquam terrere vos per epistolas :
|
||||
10| quoniam quidem epistolæ, inquiunt, graves sunt et fortes : præsentia autem corporis infirma, et sermo contemptibilis :
|
||||
11| hoc cogitet qui ejusmodi est, quia quales sumus verbo per epistolas absentes, tales et præsentes in facto.
|
||||
12| Non enim audemus inserere, aut comparare nos quibusdam, qui seipsos commendant : sed ipsi in nobis nosmetipsos metientes, et comparantes nosmetipsos nobis.
|
||||
13| Nos autem non in immensum gloriabimur, sed secundum mensuram regulæ, qua mensus est nobis Deus, mensuram pertingendi usque ad vos.
|
||||
14| Non enim quasi non pertingentes ad vos, superextendimus nos : usque ad vos enim pervenimus in Evangelio Christi.
|
||||
15| Non in immensum gloriantes in alienis laboribus : spem autem habentes crescentis fidei vestræ, in vobis magnificari secundum regulam nostram in abundantiam,
|
||||
16| etiam in illa, quæ ultra vos sunt, evangelizare, non in aliena regula in iis quæ præparata sunt gloriari.
|
||||
17| Qui autem gloriatur, in Domino glorietur.
|
||||
18| Non enim qui seipsum commendat, ille probatus est : sed quem Deus commendat.
|
||||
#11
|
||||
1| Utinam sustineretis modicum quid insipientiæ meæ, sed et supportare me :
|
||||
2| æmulor enim vos Dei æmulatione. Despondi enim vos uni viro, virginem castam exhibere Christo.
|
||||
3| Timeo autem ne sicut serpens Hevam seduxit astutia sua, ita corrumpantur sensus vestri, et excidant a simplicitate, quæ est in Christo.
|
||||
4| Nam si is qui venit, alium Christum prædicat, quem non prædicavimus, aut alium spiritum accipitis, quem non accepistis : aut aliud Evangelium, quod non recepistis : recte pateremini.
|
||||
5| Existimo enim nihil me minus fecisse a magnis Apostolis.
|
||||
6| Nam etsi imperitus sermone, sed non scientia, in omnibus autem manifestati sumus vobis.
|
||||
7| Aut numquid peccatum feci, meipsum humilians, ut vos exaltemini ? quoniam gratis Evangelium Dei evangelizavi vobis ?
|
||||
8| Alias ecclesias expoliavi, accipiens stipendium ad ministerium vestrum.
|
||||
9| Et cum essem apud vos, et egerem, nulli onerosus fui : nam quod mihi deerat, suppleverunt fratres, qui venerunt a Macedonia : et in omnibus sine onere me vobis servavi, et servabo.
|
||||
10| Est veritas Christi in me, quoniam hæc gloriatio non infringetur in me in regionibus Achaiæ.
|
||||
11| Quare ? quia non diligo vos ? Deus scit.
|
||||
12| Quod autem facio, et faciam : ut amputem occasionem eorum qui volunt occasionem, ut in quo gloriantur, inveniantur sicut et nos.
|
||||
13| Nam ejusmodi pseudoapostoli sunt operarii subdoli, transfigurantes se in apostolos Christi.
|
||||
14| Et non mirum : ipse enim Satanas transfigurat se in angelum lucis.
|
||||
15| Non est ergo magnum, si ministri ejus transfigurentur velut ministri justitiæ : quorum finis erit secundum opera ipsorum.
|
||||
16| Iterum dico (ne quis me putet insipientem esse, alioquin velut insipientem accipite me, ut et ego modicum quid glorier),
|
||||
17| quod loquor, non loquor secundum Deum, sed quasi in insipientia, in hac substantia gloriæ.
|
||||
18| Quoniam multi gloriantur secundum carnem : et ego gloriabor.
|
||||
19| Libenter enim suffertis insipientes, cum sitis ipsi sapientes.
|
||||
20| Sustinetis enim si quis vos in servitutem redigit, si quis devorat, si quis accipit, si quis extollitur, si quis in faciem vos cædit.
|
||||
21| Secundum ignobilitatem dico, quasi nos infirmi fuerimus in hac parte. In quo quis audet (in insipientia dico) audeo et ego :
|
||||
22| Hebræi sunt, et ego : Israëlitæ sunt, et ego : semen Abrahæ sunt, et ego.
|
||||
23| Ministri Christi sunt (ut minus sapiens dico), plus ego : in laboribus plurimis, in carceribus abundantius, in plagis supra modum, in mortibus frequenter.
|
||||
24| A Judæis quinquies, quadragenas, una minus, accepi.
|
||||
25| Ter virgis cæsus sum, semel lapidatus sum : ter naufragium feci, nocte et die in profundo maris fui,
|
||||
26| in itineribus sæpe, periculis fluminum, periculis latronum, periculis ex genere, periculis ex gentibus, periculis in civitate, periculis in solitudine, periculis in mari, periculis in falsis fratribus :
|
||||
27| in labore et ærumna, in vigiliis multis, in fame et siti, in jejuniis multis, in frigore et nuditate,
|
||||
28| præter illa quæ extrinsecus sunt, instantia mea quotidiana, sollicitudo omnium ecclesiarum.
|
||||
29| Quis infirmatur, et ego non infirmor ? quis scandalizatur, et ego non uror ?
|
||||
30| Si gloriari oportet, quæ infirmitatis meæ sunt, gloriabor.
|
||||
31| Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui est benedictus in sæcula, scit quod non mentior.
|
||||
32| Damasci præpositus gentis Aretæ regis custodiebat civitatem Damascenorum ut me comprehenderet :
|
||||
33| et per fenestram in sporta dimissus sum per murum, et sic effugi manus ejus.
|
||||
#12
|
||||
1| Si gloriari oportet (non expedit quidem), veniam autem ad visiones et revelationes Domini.
|
||||
2| Scio hominem in Christo ante annos quatuordecim, sive in corpore nescio, sive extra corpus nescio, Deus scit, raptum hujusmodi usque ad tertium cælum.
|
||||
3| Et scio hujusmodi hominem sive in corpore, sive extra corpus nescio, Deus scit :
|
||||
4| quoniam raptus est in paradisum : et audivit arcana verba, quæ non licet homini loqui.
|
||||
5| Pro hujusmodi gloriabor : pro me autem nihil gloriabor nisi in infirmitatibus meis.
|
||||
6| Nam etsi voluero gloriari, non ero insipiens : veritatem enim dicam : parco autem, ne quis me existimet supra id quod videt in me, aut aliquid audit ex me.
|
||||
7| Et ne magnitudo revelationum extollat me, datus est mihi stimulus carnis meæ angelus Satanæ, qui me colaphizet.
|
||||
8| Propter quod ter Dominum rogavi ut discederet a me :
|
||||
9| et dixit mihi : Sufficit tibi gratia mea : nam virtus in infirmitate perficitur. Libenter igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi.
|
||||
10| Propter quod placeo mihi in infirmitatibus meis, in contumeliis, in necessitatibus, in persecutionibus, in angustiis pro Christo : cum enim infirmor, tunc potens sum.
|
||||
11| Factus sum insipiens, vos me coëgistis. Ego enim a vobis debui commendari : nihil enim minus fui ab iis, qui sunt supra modum Apostoli : tametsi nihil sum :
|
||||
12| signa tamen apostolatus mei facta sunt super vos in omni patientia, in signis, et prodigiis, et virtutibus.
|
||||
13| Quid est enim, quod minus habuistis præ ceteris ecclesiis, nisi quod ego ipse non gravavi vos ? donate mihi hanc injuriam.
|
||||
14| Ecce tertio hoc paratus sum venire ad vos : et non ero gravis vobis. Non enim quæro quæ vestra sunt, sed vos. Nec enim debent filii parentibus thesaurizare, sed parentes filiis.
|
||||
15| Ego autem libentissime impendam, et super impendar ipse pro animabus vestris : licet plus vos diligens, minus diligar.
|
||||
16| Sed esto : ego vos non gravavi : sed cum essem astutus, dolo vos cepi.
|
||||
17| Numquid per aliquem eorum, quod misi ad vos, circumveni vos ?
|
||||
18| Rogavi Titum, et misi cum illo fratrem. Numquid Titus vos circumvenit ? nonne eodem spiritu ambulavimus ? nonne iisdem vestigiis ?
|
||||
19| Olim putatis quod excusemus nos apud vos ? coram Deo in Christo loquimur : omnia autem, carissimi, propter ædificationem vestram.
|
||||
20| Timeo enim ne forte cum venero, non quales volo, inveniam vos : et ego inveniar a vobis, qualem non vultis : ne forte contentiones, æmulationes, animositates, dissensiones, detractiones, susurrationes, inflationes, seditiones sint inter vos :
|
||||
21| ne iterum cum venero, humiliet me Deus apud vos, et lugeam multos ex iis qui ante peccaverunt, et non egerunt pœnitentiam super immunditia, et fornicatione, et impudicitia, quam gesserunt.
|
||||
#13
|
||||
1| Ecce tertio hoc venio ad vos : in ore duorum vel trium testium stabit omne verbum.
|
||||
2| Prædixi, et prædico, ut præsens, et nunc absens iis qui ante peccaverunt, et ceteris omnibus, quoniam si venero iterum, non parcam.
|
||||
3| An experimentum quæritis ejus, qui in me loquitur Christus, qui in vobis non infirmatur, sed potens est in vobis ?
|
||||
4| Nam etsi crucifixus est ex infirmitate : sed vivit ex virtute Dei. Nam et nos infirmi sumus in illo : sed vivemus cum eo ex virtute Dei in vobis.
|
||||
5| Vosmetipsos tentate si estis in fide : ipsi vos probate. An non cognoscitis vosmetipsos quia Christus Jesus in vobis est ? nisi forte reprobi estis.
|
||||
6| Spero autem quod cognoscetis, quia nos non sumus reprobi.
|
||||
7| Oramus autem Deum ut nihil mali faciatis, non ut nos probati appareamus, sed ut vos quod bonum est faciatis : nos autem ut reprobi simus.
|
||||
8| Non enim possumus aliquid adversus veritatem, sed pro veritate.
|
||||
9| Gaudemus enim, quoniam nos infirmi sumus, vos autem potentes estis. Hoc et oramus, vestram consummationem.
|
||||
10| Ideo hæc absens scribo, ut non præsens durius agam secundum potestatem, quam Dominus dedit mihi in ædificationem, et non in destructionem.
|
||||
11| De cetero, fratres, gaudete, perfecti estote, exhortamini, idem sapite, pacem habete, et Deus pacis et dilectionis erit vobiscum.
|
||||
12| Salutate invicem in osculo sancto. Salutant vos omnes sancti.
|
||||
13| Gratia Domini nostri Jesu Christi, et caritas Dei, et communicatio Sancti Spiritus sit cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,462 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et egit Josias Pascha in Hierosolymis Domino suo et immolavit phase quartadecima luna primi mensis,
|
||||
2| statuens sacerdotes per vices stolas amictos in templo Domini.
|
||||
3| et dixit Levitis sacris servis Israël, ut sanctificarent se Domino in positione Domini sanctam arcam in domo, quam ædificavit Salomon filius David rex.
|
||||
4| non erit vobis tollere super umeros eam. et nunc deservite Domino nostro et curam agite gentis illius Israël et parate secundum pagos et tribus nostras
|
||||
5| secundum scripturam David regis Israël et secundum magnificentiam Salomonis filii eius. et omnes in templo et secundum particulam principatus paternam vestram eorum Levitarum, qui stant in conspectu fratrum vestrorum filiorum Israël,
|
||||
6| immolate Pascha et sacrificia parate fratribus vestris et facite secundum præceptum Domini, quod datum est Moysi.
|
||||
7| et donavit Josias in plebem quæ inventa est oves agnorum et hedorum et caprarum triginta milia, vitulos tria milia.
|
||||
8| hæc de regalibus data sunt secundum promissionem populo et sacerdotibus in Pascha et Levitis. et dedit Helchias et Zaccharias et Hellus præpositi domus ipsis sacerdotibus in Pascha oves numero duo milia sescentas v trecentos.
|
||||
9| et Jechonias et Sameas et Nathanahel frater et Asabias et Ozihel et Joram tribuni dederunt Levitis in phase oves quinque milia, vitulos septingentos.
|
||||
10| et hæc cum fierent, eleganter steterunt sacerdotes et Levitæ, habentes azyma per tribus
|
||||
11| et secundum partes principatus patrum in conspectu populi, offerre Domino secundum ea quæ in libro Moysi scripta sunt. et sic ad diluculum.
|
||||
12| et assaverunt phase igne prout oportebat, et hostias coxerunt in aeniolis et ollis cum beneolentia,
|
||||
13| et tulerunt omnibus qui erant ex plebe. et post hæc paraverunt sibi et sacerdotibus.
|
||||
14| sacerdotes enim offerebant hostias et adipes, usque dum finita esset hora, et Levitæ paraverunt sibi et fratribus suis filiis Aaron.
|
||||
15| et sacri cantores filii Asaph erant super ordinem eorum secundum præceptum David, et Asaph et Zaccharias et Jeddinus qui erat a rege.
|
||||
16| et ostiarii per singulas januas, ita ut non prævaricaret unusquisque suum vicem ; fratres enim ipsorum Levitæ paraverunt illis.
|
||||
17| et consummata sunt quæ pertinebant ad sacrificium Domini
|
||||
18| illa die, agi phase et offerri hostias super Domini sacrarium secundum præceptum regis Josiæ.
|
||||
19| et egerunt filii Israël qui inventi sunt in tempore illo phase et diem festum azymorum per dies septem.
|
||||
20| et non est celebratum phase tale in Israël a temporibus Samuhel prophetæ.
|
||||
21| et omnes reges Israël non celebraverunt Pascha tale, quale egit Josias et sacerdotes et Levitæ et Judæi et omnis Israël, qui inventi sunt in commoratione Hierosolymis.
|
||||
22| octavodecimo anno regnante Josia celebratum est phase.
|
||||
23| et directa sunt opera Josiæ in conspectu Domini sui in corde pleno metuentia.
|
||||
24| et quæ circa illum quidem conscripta sunt in pristinis temporibus, de eis qui peccaverunt quique inreligiosi fuerunt in Dominum præ omnem gentem et regnum et qui non quærunt ipsum et verba Domini super Israël.
|
||||
25| et post omnem actum hunc Josiæ ascendit Pharao rex Ægypti, veniens bellum abicere in Charchamis super Eufraten, et exivit in obviam illi Josias.
|
||||
26| et misit rex Ægypti ad Josiam dicens : quid mihi et tibi est rex Judææ ?
|
||||
27| non sum ad te missus a Domino, super Eufraten enim bellum meum est, et Dominus mecum est festinans, descende.
|
||||
28| et non est Josias reversus super currum suum, sed expugnare eum conabatur, non adtendens verbum prophetiæ ex ore Domini.
|
||||
29| sed constituit ad eum bellum in campo Metedaus. et descenderunt principes ad regem Josiam.
|
||||
30| et dixit rex pueris suis : amovete me a prœlio ; infirmatus sum enim valde. et statim amoverunt eum pueri ipsius de acie.
|
||||
31| et ascendit super currum secundarium suum, et perveniens Hierosolymam vita functus est, et sepultus est in paterno sepulchro.
|
||||
32| et in tota Judæa lugebant Josiam, et lamentabat Hieremias propheta pro Josiam, et qui præsidebant cum uxoribus lamentabant eum usque in hunc diem. et datum est hoc fieri semper in omne genus Israël.
|
||||
33| hæc autem proscripta sunt in libro historiarum regum Judææ, et singula gesta actus Josiæ, eius gloriæ et intellectus eius in lege Domini, quæque gesta sunt ab eo et quæ nunc, conscripta sunt in libro regum Israël et Juda.
|
||||
34| et adsumentes qui erant ex gente Jechoniam filium Josiæ constituerunt regem pro Josia patre suo, cum esset annorum viginti trium.
|
||||
35| et regnavit super Israël mensibus tribus. et amoto eo rex Ægypti ne regnaret Hierosolymis,
|
||||
36| multavit gentem argenti talenta centum et auri talenta decem.
|
||||
37| et constituit rex Ægypti regem Joachim fratrem ipsius regem Judææ et Hierusalem.
|
||||
38| et alligavit magistratus Joachim, Zaracele fratrem suum adprehendens reduxit Ægypto.
|
||||
39| annorum autem erat Joachim viginti quinque, cum regnaret in terra Judææ et in Hierusalem, et fecit malignum in conspectu Domini.
|
||||
40| post hunc autem ascendit Nabuchodonosor rex Babylonis, et alligans eum in æreo vinculo perduxit in Babyloniam.
|
||||
41| et de sacris vasis Domini accepit Nabuchodonosor et tulit et consecravit in templo suo in Babylonia.
|
||||
42| nam de inmunditia illius et inreligiositate scriptum est in libro temporum regum.
|
||||
43| et regnavit Joachim filius ipsius pro eo ; cum autem constitutus esset, erat annorum octo.
|
||||
44| regnavit autem menses tres et dies decem in Hierusalem, et fecit malignum in conspectu Domini.
|
||||
45| et post annum mittens Nabuchodonosor transmigravit eum in Babyloniam simul cum sacris vasis Domini.
|
||||
46| et constituit Sedeciam regem Judææ et Hierusalem, cum esset annorum viginti unius. regnavit autem annis undecim,
|
||||
47| et fecit malignum in conspectu Domini, et non est veritus a verbis quæ dicta sunt ab Hieremia propheta ex ore Domini.
|
||||
48| et adjuratus a rege Nabuchodonosor in nomine Domini pejerans discessit, et indurata cervice sua et corde suo transgressus est legitima Domini Dei Israël.
|
||||
49| et duces populi et sacerdotum multa inique gesserunt et impie egerunt super omnes inmunditias gentium, et polluerunt templum Domini quod sacratum erat in Hierosolymis.
|
||||
50| et misit Deus patrum ipsorum per angelum suum revocare eos, propter quod parceret illis et tabernaculo suo.
|
||||
51| ipsi vero subsannabant in angelis eius et, qua die locutus est Dominus, erant inludentes prophetas eius,
|
||||
52| quoadusque ad iracundiam concitatus super gentem suam propter inreligiositates, præcepit ascendere reges Chaldeorum.
|
||||
53| hii occiderunt juvenes illorum in gladio in circuitu sancti templi eorum, et non pepercerunt juveni et virgini et seni et adulescenti eorum.
|
||||
54| sed omnes traditi sunt in manus ipsorum. et omnia sacra vasa Domini magna et pusilla et arcam Domini et regales apothecas resumentes tulerunt in Babyloniam.
|
||||
55| et incenderunt domum Domini, et demolierunt muros Hierusalem et turres eius incenderunt in igne.
|
||||
56| et consummaverunt et omnia honorifica eius ad nihilum redegerunt. et reliquos abduxerunt a gladio in Babylonem.
|
||||
57| et erant servi illius et filii illius usque dum regnarent Persæ, in repletione verbi Domini in ore Hieremiæ,
|
||||
58| quousque benigne ageret terra sabbata sua. omni tempore desertionis suæ sabbatizavit in adimpletione annorum septuaginta.
|
||||
#2
|
||||
1| regnante Cyro Persarum anno primo, in consummatione verbi Domini in ore Hieremiæ,
|
||||
2| suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum. et prædicavit in toto regno suo et simul per scripturam
|
||||
3| dicens : hæc dicit rex Persarum Cyrus : me constituit regem orbi terrarum Dominus Israël, Dominus excelsus.
|
||||
4| et significavit mihi ædificare sibi domum in Hierusalem quæ est in Judæa.
|
||||
5| si quis est ex genere vestro, sit Dominus ipsius cum eo, et ascendens in Hierusalem quæ est in Judæa ædificet domum Domino Israël ; hic est Dominus inhabitans Hierusalem.
|
||||
6| quotquot ergo circa loca habitant, adjuvent eum qui sunt in loco ipsius in auro et argento,
|
||||
7| in dationibus cum equis et jumentis cumque aliis quæ secundum vota adponuntur in ædem Domini quæ est in Hierusalem.
|
||||
8| et stantes principes tribuum pagorum Judæ et tribus Benjamin et sacerdotes et Levitæ, quos excitavit Dominus ascendere et ædificare domum Domini quæ est in Hierusalem, et qui erant in circuitu eorum,
|
||||
9| adjuverunt in omni argento et auro, equis et jumentis et votis quam pluribus, multi quorum sensus excitatus est.
|
||||
10| et rex Cyrus protulit vasa sacra Domini, quæ transtulit Nabuchodonosor ex Hierusalem et consecravit ea in suo idolo.
|
||||
11| et proferens ea Cyrus rex Persarum tradidit Mitridati qui erat super thesauros ipsius.
|
||||
12| per hunc autem tradita sunt Salamanassaro præsidi Judææ.
|
||||
13| horum autem is numerus : libatoria aurea mille, argentea sescenta, thyiscæ argenteæ triginta, fialæ aureæ triginta, item argenteæ duo milia trecentæ et alia vasa mille.
|
||||
14| omnia autem vasa aurea et argentea quattuor milia quadringenta sexaginta novem.
|
||||
15| et evacuata sunt a Salamanassaro simul cum his qui ex captivitate Babyloniæ in Hierosolymam.
|
||||
16| in Artaxersis autem Persarum regis temporibus scripserunt ei, de his qui inhabitabant in Judæa et in Hierusalem, Balsamus et Mitridatis et Sabellius et Rathimus et Beltemus et Samelius scriba et reliqui deservientes ei et inhabitantes in Samaria et ceteris locis subjectam epistulam : regi Artaxersi,
|
||||
17| domine, pueri tui Rathimus ab accedentibus et Sabellius scriba et reliqui curiæ suæ judices in Cœlensyriam et Fœnicen
|
||||
18| et nunc notum sit domino regi, quoniam Judæi qui ascenderunt a vobis ad nos, venientes in Hierusalem civitatem refugam et pessimam, ædificant foros eius et statuunt muros et templum suscitant.
|
||||
19| quod si civitas ista et muri consummati fuerint, tributa non sustinebunt pendere, sed etiam regibus resistent.
|
||||
20| et quia id agitur circa templum, recte habere arbitrati sumus non despicere hoc ipsum,
|
||||
21| sed notum facere domino regi, ut, si videbitur regi, quæratur in libris patrum tuorum.
|
||||
22| et invenies in admonitionibus scripta de his et scies, quoniam civitas ista fuit refuga et reges et civitates concutiens,
|
||||
23| et Judæi refugæ et prœlia committentes in ea ab æterno, ob quam causam civitas ista deserta est.
|
||||
24| nunc ergo notum facimus tibi, rex domine, quoniam si civitas ista ædificata fuerit, et huius muri erecti fuerint descensus tibi non erit in Cœlensyriam et Fœnicen.
|
||||
25| tunc rescripsit rex Rathimo qui scribebat accedentia et Beltemo et Sabellio scribæ et ceteris constitutis et inhabitantibus in Syriam et Fœnicen et Samariam ea quæ subjecta sunt :
|
||||
26| legi epistulam quam misistis mihi. præcepi ergo inquiri et inventum est, quoniam civitas illa est ab ævo regibus resistens,
|
||||
27| et homines refugæ et prœlia in ea efficientes, et reges fortissimi erant in Hierusalem dominantes et tributa exigentes a Cœlensyria et Fœnice.
|
||||
28| nunc ergo præcepi prohibere homines illos ædificare civitatem et providere, ne quid ultra hæc fiant,
|
||||
29| sed nec procedant in plurimum ea quæ sunt malitiæ, ita ut regibus molestia inportetur.
|
||||
30| tunc recitatis his quæ a rege Artaxerse scripta fuerant, Rathimus et Sabellius scriba et qui cum his constituti erant jungentes festinanter venerunt in Hierusalem cum equitatu et turba et agmine,
|
||||
31| cœperunt prohibere ædificantes, et vacabant ab ædificatione templi in Hierusalem usque secundo anno regni Darii Persarum regis.
|
||||
#3
|
||||
1| rex Darius fecit cenam magnam omnibus vernaculis suis et omnibus magistratibus Mediæ et Persis
|
||||
2| et omnibus purpuratis et prætoribus et consulibus et præfectis sub illo, ab India usque Æthiopiam centum viginti septem provinciis.
|
||||
3| et cum manducassent et bibissent et satiati revertebantur, tunc Darius rex ascendit in cubiculo suo et dormivit et expergefacta
|
||||
4| tunc illi tres juvenes, corporis custodes qui custodiebant corpus regis, dixerunt alter altero :
|
||||
5| dicamus unusquisque nostrum sermonem, qui præcellat ; et cuiuscumque apparuerit sermo sapientior alterius, dabit illi Darius rex dona magna et epinicia magna,
|
||||
6| purpura cooperiri et in auro bibere et super aurum dormire et currum aureo freno et cidarim byssinam et torquem circa collum,
|
||||
7| et secundo loco sedebit a Dario propter sapientiam suam et cognatus Darii vocabitur.
|
||||
8| tunc scribentes singuli suum verbum signaverunt et posuerunt subtus cervical Darii regis.
|
||||
9| et dixerunt : cum surrexerit rex, dabunt illi scripta sua ; et quodcumque judicaverit rex et tres magistratus Persidis, quoniam verbum eius sapientius est, ipsi dabitur victoria sicut scriptum est.
|
||||
10| unus scripsit : fortius est vinum.
|
||||
11| alius scripsit : fortior est rex.
|
||||
12| tertius autem scripsit : fortiores sunt mulieres, super omnia autem vincit veritas.
|
||||
13| et cum surrexisset rex, acceperunt scripta sua et dederunt illi et legit.
|
||||
14| et mittens vocavit omnes magistratus Persarum et Medorum et purpuratos et prætores et præfectos.
|
||||
15| et sederunt in consilio et lecta sunt scripta coram ipsis.
|
||||
16| et dixit : vocate adulescentes, et ipsi indicabunt verba sua, et vocati sunt et introierunt.
|
||||
17| et dixit illis : indicate nobis de his quæ scripta sunt. et cœpit prior, qui dixerat de fortitudine vini,
|
||||
18| et dixit : viri, quam prævalet vinum ! omnibus hominibus qui bibunt illud seducit mentem.
|
||||
19| itemque regis et orfani facit mentem unam, item servi ac liberi, pauperis et divitis.
|
||||
20| et omnem mentem convertit in securitatem et jucunditatem, et non meminit omnem tristitiam et debitum.
|
||||
21| et omnia præcordia facit honesta, et non meminit regem nec magistratum, et omnia per talenta facit loqui.
|
||||
22| et non meminerunt cum biberint amicitiam nec fraternitatem, sed post non multum sumunt gladios.
|
||||
23| et cum a vino merserint et surrexerint, non meminerunt quæ gesserunt.
|
||||
24| o viri, non præcellit vinum quod sic cogit facere ? et tacuit hoc dicto.
|
||||
#4
|
||||
1| et inchoavit sequens dicere, qui dixit de fortitudine regis :
|
||||
2| o viri, non præcellunt homines, qui terram et mare obtinent et omnia quæ sunt in eis ?
|
||||
3| rex autem super omnia præcellit et dominatur eorum, et omne quodcumque dixerit illis faciunt.
|
||||
4| et si miserit illos ad bellatores, vadunt et demoliunt montes et muros et turres,
|
||||
5| jugulantur et jugulant, et regis verbum non prætereunt. nam si vicerint, adferunt regi omnia quæcumque prædati fuerint
|
||||
6| semper et alia omnia. et quotquot non militant nec pugnant sed colunt terram, rursum cum fuerint metentes adferunt regi ; et alter alterum cogentes adferunt tributa regi.
|
||||
7| et ipse unus solus. et si dixerit occidere, occidunt ; dixit remittere, remittunt ;
|
||||
8| dixit percutere, percutiunt ; dixit exterminare, exterminant ; dixit ædificare, ædificant ;
|
||||
9| dixit excidere, excidunt ; dixit plantare, plantant.
|
||||
10| et omnis plebs et virtutes eum obaudiunt. et super hæc ipse recumbit et manducat et bibit et dormit ;
|
||||
11| hii autem custodiunt in circuitu eum, et non possunt ire singuli facere opera sua, sed nec indicto audientes sunt ei.
|
||||
12| o viri, quomodo non præcellit rex, qui sic diffamatur. et tacuit.
|
||||
13| tertius, qui dixerat de mulieribus et veritate, hic est Zorobabel, cœpit loqui :
|
||||
14| viri, non magnus rex et multi homines ? nec vinum præcellit ? quis est ergo qui dominatur eorum ?
|
||||
15| nonne mulieres ? genuerunt regem et omnem populum, qui dominantur mari et terræ.
|
||||
16| et ex illis nati sunt, et ipsæ educaverunt eos qui plantaverunt vineas, ex quibus vinum fit.
|
||||
17| et ipsæ faciunt stolas omnium hominum, et ipsæ faciunt gloriam hominibus, et non possunt homines separari a mulieribus.
|
||||
18| si congregaverint aurum et argentum et omnem rem speciosam, et viderint mulierem unam bono habitu et bona specie,
|
||||
19| omnia hæc relinquentes in eam intendunt et aperto ore conspiciunt, et eam eligunt magis quam aurum et argentum et omnem rem speciosam.
|
||||
20| homo suum patrem derelinquit, qui enutriit eum, et suam regionem, et ad mulierem suam conjungit se.
|
||||
21| et cum muliere remittit animam, et neque patrem meminit neque matrem neque regionem.
|
||||
22| et hinc oportet vos scire, quoniam mulieres dominantur vestri. nonne doletis et laboratis, et omnia mulieribus confertis et datis ?
|
||||
23| et accipit homo gladium suum et vadit in via, furta facere et homicidia et mare navigare et flumina,
|
||||
24| et leonem videt et in tenebris ingreditur. et cum furtum fecerit et fraudes et rapinas, amabili suæ adfert.
|
||||
25| et iterum diligit homo suam uxorem magis quam patrem aut matrem.
|
||||
26| et multi dementes facti sunt propter suas uxores, et servi facti sunt propter illas.
|
||||
27| et multi perierunt et jugulati sunt et peccaverunt propter mulieres.
|
||||
28| et nunc mihi non creditis ? nonne magnus est rex in potestate sua, quoniam omnes regiones verentur tangere eum ?
|
||||
29| videbam tamen Apemen, filiam Bezacis Mirifici, concubinam regis sedentem juxta regem ad dexteram,
|
||||
30| et auferentem diadema de capite regis et inponentem sibi ; et palmis cædebat regem de sinistra manu.
|
||||
31| et super hæc rex aperto ore intuebatur eam. et si adriserit ei, ridet ; nam si indignata fuerit ei, blanditur ei, donec reconcilietur ei in gratiam.
|
||||
32| o viri, cur non mulieres quæ ista agunt ?
|
||||
33| et tunc rex et purpurati intuebantur alterutrum. et inchoavit loqui de veritate :
|
||||
34| o viri, nonne fortes sunt mulieres ? magna est terra et excelsum est cælum et velox cursus solis, quoniam convertit in gyro cæli et rursum revertitur in locum suum in una die.
|
||||
35| nonne magnificus est qui hæc facit ? et veritas magna et fortior præ omnibus.
|
||||
36| omnis terra veritatem invocat, cælum etiam ipsam benedicit, et omnia opera moventur et tremunt eam, et non est cum ea quicquam iniquum.
|
||||
37| vinum iniquum, iniquus rex, iniquæ mulieres, iniqui omnes filii hominum, et iniqua omnia opera illorum, et non est in ipsis v sua iniquitate peribunt.
|
||||
38| et veritas manet et invalescit in æternum, et vivit et obtinet in sæcula sæculorum.
|
||||
39| nec est apud eam accipere personas neque differentias, sed quæ justa sunt facit omnibus injustis ac malignis. et omnes benignantur in operibus eius,
|
||||
40| et non est in judicio eius iniquum. eique fortitudo et regnum et potestas et majestas omnium ævorum. benedictus Deus veritatis.
|
||||
41| et desiit loquendo. et omnis populus clamaverunt et dixerunt : magna veritas et prævalet.
|
||||
42| tunc rex ait illi : pete si quid vis amplius quam quæ scripta sunt, et dabo tibi, secundum quod inventus es sapientior proximis. et proximus mihi sedebis et cognatus meus vocaberis.
|
||||
43| tunc ait regi : memor esto voti quod vovisti ædificare Hierusalem in die qua regnum accepisti,
|
||||
44| et omnia vasa quæ accepta sunt ex Hierusalem remittere, quæ separavit Cyrus quando mactavit Babyloniam, et vovit remittere ea ibi.
|
||||
45| et tu vovisti ædificare templum, quod incenderunt Idumei, quando exterminata est Judæa a Chaldeis.
|
||||
46| et nunc hoc est quod postulo a te, domine rex, et quod peto, et hæc est majestas a te quam postulo, ut facias votum quod vovisti Regi cæli ex ore tuo.
|
||||
47| tunc surgens Darius rex osculatus est illum, et scripsit ei epistulas ad omnes dispensatores et præfectos et purpuratos, ut deducerent eum et eos qui cum illo erant omnes ascendentes ædificare Hierusalem.
|
||||
48| et omnibus præfectis qui erant in Cœlensyria et Fœnice et Libano scripsit epistulas, ut transveherent ligna cedrina a Libano in Hierusalem, et ut ædificarent cum eis civitatem.
|
||||
49| et scripsit omnibus Judæis qui ascendebant a regno in Judæam pro libertate, omnem potentem et magistratum et præfectum non supervenire ad januas ipsorum,
|
||||
50| et omnem regionem quam obtinuerant esse inmunem eis, et Idumei relinquant castella quæ obtinent Judæorum,
|
||||
51| et in structuram templi dari per singulos annos talenta viginti, usque dum perædificaretur,
|
||||
52| et super sacrarium holocaustomata ustilari cotidie, sicut habent præceptum, alia talenta decem offerre per singulos annos,
|
||||
53| et omnibus qui procedunt a Babylonia condere civitatem ut esset libertas, tam ipsis quam filiis eorum, et omnibus sacerdotibus qui procedunt.
|
||||
54| scripsit autem et quantitatem et sacram stolam, qua deservirent in ea.
|
||||
55| et Levitis scripsit dari præbita usque in diem, qua consummabitur domus et Hierusalem extruetur.
|
||||
56| et omnibus custodientibus civitatem scripsit dari eis sortes et stipendia.
|
||||
57| et dimisit omnia vasa quæ separaverat Cyrus a Babylonia ; et omnia quæcumque dixit Cyrus fieri, etiam ipse præcepit fieri et mitti Hierusalem.
|
||||
58| et cum processisset ille adulescens, elevans faciem in cælum et in Hierusalem benedixit Regem cæli
|
||||
59| et dixit : abs te est victoria et abs te est sapientia et claritas, et ego tuus servus sum.
|
||||
60| benedictus es qui dedisti mihi sapientiam, et tibi confiteor, Domine patrum nostrorum.
|
||||
61| et accepit epistulas, et profectus est in Babyloniam, et venit et nuntiavit fratribus suis omnibus qui fuerunt in Babylonia.
|
||||
62| et benedixerunt Deum patrum suorum, quoniam dedit illis remissionem et refrigerium,
|
||||
63| ut ascenderent et ædificarent Hierusalem et templum, ubi nominatum est nomen eius in ipso. et exultabant cum musicis et lætitia diebus septem.
|
||||
#5
|
||||
1| post hæc autem electi sunt ut ascenderent principes pagorum domus per tribus suas, et uxores illorum et filii et filiæ eorum et servi et ancillæ ipsorum et pecora illorum.
|
||||
2| et Darius misit una cum eis equites mille, donec deducerent eos in Hierusalem cum pace et cum musicis et cum tympanis et tibiis.
|
||||
3| et omnes fratres eorum erant ludentes, et fecit eos ascendere simul cum illis.
|
||||
4| et hæc sunt nomina virorum qui ascenderunt per pagos suos in tribus et in partem principatus ipsorum.
|
||||
5| sacerdotes filii Finees filii Aaron : Jesus filius Josedech, Joachim filius Zorobabel illius Salathihel de domo David ex progenie Phares, tribu autem Juda,
|
||||
6| qui locutus est sub Dario rege Persarum sermones mirificos, in secundo anno regni ipsius, mense nisan primo.
|
||||
7| sunt autem hii qui ex Judæa ascenderunt de captivitate transmigrationis, quos transmigravit Nabuchodonosor rex Babyloniæ in Babyloniam. et reversus est in Hierusalem
|
||||
8| et reliquam partem Judææ unusquisque in suam civitatem. qui venerunt cum Zorobabel et Jesu Neemia Sareo Reselimeo Emmanio Mardocheo Beelsuro Mepsato Thorolio Rœbo Mauna de principibus eorum.
|
||||
9| et numerus ab gentilibus eorum et præpositi eorum : filii Phares duo milia centum septuaginta duo,
|
||||
10| filii Ares tria milia quinquaginta septem,
|
||||
11| filii Femo centum quadraginta duo, in filiis Jesu et Joab duo milia trecenti duo,
|
||||
12| filii Demu duo milia quadringenti septuaginta, filii Chorab mille ducenti quinque, filii Baniæ sescenti sexaginta octo,
|
||||
13| filii Bebet quadringenti tres, filii Arcad quadringenti viginti septem,
|
||||
14| filii Can triginta septem, filii Zoroar duo milia sexaginta sex, filii Adinu quadringenti sexaginta unus,
|
||||
15| filii Azerectis centum octo, filii Ciaso et Zetas centum septem, filii Azoro quadringenti triginta novem,
|
||||
16| filii Ebdarbone mille centum triginta duo, filii Ananiæ centum triginta, filii Asom
|
||||
17| filii Marsar trecenti viginti duo, filii Gebbarus nonaginta quinque, filii Sepolemon centum viginti tres,
|
||||
18| filii ec Nepopas quinquaginta quinque, filii ec Banatus centum quinquaginta octo, filii ec Betamos centum triginta duo,
|
||||
19| filii ec Cartapatros qui Enocadies et Modiæ quadringenti viginti duo, qui ex Gramas et Gabes mille centum viginti unus,
|
||||
20| qui ex Machaloth centum viginti duo, qui ex Basellon et Ceagge sexaginta quinque, qui ex Bastoro centum viginti duo,
|
||||
21| qui ex Betonobes quinquaginta quinque, filii Liptis centum quinquaginta quinque, filii Labomu trecenti quinquaginta septem,
|
||||
22| filii Siœn trecenti septuaginta, filii Saudon et Diomus trecenti septuaginta octo,
|
||||
23| filii Ericus duo milia centum quadraginta quinque filii Anaas trecenti septuaginta. sacerdotes :
|
||||
24| filii Jeddus filii Jeu inter filios Eliasib octingenti septuaginta duo, filii Emmerus ducenti quinquaginta duo,
|
||||
25| filii Fasuru trecenti quinquaginta septem, filii Caree ducenti decem septem.
|
||||
26| filii Levitæ : filii Jesu in Caduhel et Banus et Serebias et Edias septuaginta quattuor. omnis numerus a duodecim annis triginta milia quadringenti sexaginta duo.
|
||||
27| filii et filiæ et uxores, omnis conputatio quadraginta milia ducenti quadraginta duo.
|
||||
28| filii sacerdotes qui psallebant in templo : filii Asaph centum viginti octo.
|
||||
29| ostiarii : filii Esmemu, filii Ater, filii Amon, filii Accub, Atopa, filii Tobi, omnes centum triginta novem.
|
||||
30| sacerdotes servientes in templo : filii Sel, filii Gasipa, filii Tabloth, filii Cariæ, filii Suu, filii Hellu, filii Labana, filii Acmata, filii Acub, filii Uta, filii Ceta, filii Aggab, filii Obai, filii Anan, filii Cavua, filii Geddu,
|
||||
31| filii Au, filii Radiu, filii Desanum, filii Necoba, filii Caseba, filii Gaze, filii Oziu, filii Finœ, filii Atrem, filii Basten, filii Asiana, filii Manei, filii Nafisim, filii Accufu, filii Agifa, filii Ariu, filii Faricin, filii Fasalom,
|
||||
32| filii Meedda, filii Fusa, filii Chared, filii Barchus, filii Sarea, filii Tœsi, filii Nasit, filii Agifa, filii Pedon,
|
||||
33| Salomon, filii eius : filii Asoffot, filii Farida, filii Celi, filii Dedon, filii Geddahel, filii Sefegi,
|
||||
34| filii Aggia, filii Facaret, filii Sabatham, filii Saronet, filii Malsic, filii Ame, filii Safiu, filii Addus, filii Suba, filii Æirra, filii Rabocis, filii Safat, filii Malmon.
|
||||
35| omnes sacro servientes et pueri Salomonis quadringenti octoginta duo.
|
||||
36| hii sunt filii qui ascenderunt a Thermeleth et Thelarsas, princeps eorum Carmellan et Chareth.
|
||||
37| non poterant edicere civitates suas et progenies, quemadmodum sint ex Israël : filii Dalaru, filii Tubam, filii Necoda mille quinquaginta duo.
|
||||
38| et ex sacerdotibus qui fungebantur sacerdotio et non sunt inventi : filii Obia, filii Achisos, filii Addiu qui accepit Umin uxorem ex filiabus Fargeleu
|
||||
39| et vocati sunt nomine eius. et horum quæsita est generis scriptura in pedatura et non est inventa, et prohibiti sunt sacerdotio fungi.
|
||||
40| et dixit illis Neemias et Atharas, ne participentur sancta, donec exsurgat pontifex indutus in ostensionem et
|
||||
41| omnis autem Israël erant a duodecim annorum, exceptis servis et ancillis, quadraginta duo milia trecenti sexaginta.
|
||||
42| servi horum et ancillæ septem milia trecenti triginta septem, cantores et cantatrices ducenti sexaginta quinque,
|
||||
43| cameli quadringenti triginta quinque, equi septem milia triginta sex, muli ducenti quadraginta quinque, subjugalia quinque milia quingenti viginti quinque.
|
||||
44| et de præpositis ipsis per pagos, dum venirent in templum Dei quod erat in Hierusalem, vovere suscitare templum in loco suo secundum suam virtutem,
|
||||
45| et dare in templum thesaurarium operum sacrum, auri minas decem milia et stolas sacerdotales centum.
|
||||
46| et inhabitaverunt sacerdotes et Levitæ et qui exierant ex plebe in Hierusalem et in regione, et sacri cantores et ostiarii et omnis Israël in regionibus suis.
|
||||
47| instante autem septimo mense cumque essent filii Israël unusquisque in suis rebus, convenerunt unianimes in atrium quod erat ante januam orientalem.
|
||||
48| et stantes Jesus filius Josedech et fratres eius sacerdotes et Zorobabel filius Salathihel et huius fratres paraverunt altare,
|
||||
49| ut offerrent super illud holocaustomata secundum quæ in Moysi libro hominis Dei præscripta sunt.
|
||||
50| et convenerunt ipsis ex aliis nationibus terræ. et erexerunt sacrarium in loco suo omnes gentes terræ, et offerebant hostias et holocaustomata Domino matutina.
|
||||
51| et egerunt scenophegiam et diem sollemnem, sicuti præceptum est in lege, et sacrificia cotidie, sicut oportebat,
|
||||
52| et post hæc oblationes instantiæ et hostias sabbatorum et neomeniarum et dierum sollemnium omnium sanctificatorum.
|
||||
53| et quotquot vovebant Domino, a neomenia septimi mensis cœperunt offerre hostias Deo, et templum Domini nondum erat ædificatum.
|
||||
54| et dederunt pecuniam lapidariis et fabris, et potum et pabula cum gaudio
|
||||
55| Sidoniis et Tyriis, ut transveherent illis de Libano trabes cedrinas in Joppe portum, secundum decretum quod scriptum erat eis a Cyro Persarum rege.
|
||||
56| et in secundo anno venientes in templum Dei in Hierusalem, mense secundo inchoavit Zorobabel filius Salathihel et Jesus filius Josedech et fratres ipsorum et sacerdotes et Levitæ et omnes qui advenerant de captivitate in Hierusalem.
|
||||
57| et fundaverunt templum Dei novilunio secundi mensis secundi anni, cum venissent in Judæam et Hierusalem.
|
||||
58| et statuerunt Levitas a viginti annis super opera Domini. et stetit Jesus et filius eius et fratres... omnes Levitæ conspirantes et exsecutores legis et facientes opera in domo Domini. et fabricaverunt ædificantes templum Dei quod fabricabant.
|
||||
59| et steterunt sacerdotes habentes stolas cum tubis, et Levitæ filii Asaph habentes cymbala,
|
||||
60| conlaudantes Dominum et benedicentes secundum David regem Israël.
|
||||
61| et cantabant canticum Domino, quoniam dulcedo eius et honor in sæcula super omnem Israël.
|
||||
62| et omnis populus tuba cecinerunt et proclamaverunt voce magna, conlaudantes Dominum in suscitatione domus Domini.
|
||||
63| et venerunt ex sacerdotibus et Levitis et præsidentibus secundum pagos senioribus qui viderant pristinam domum,
|
||||
64| et ad huius ædificationem cum clamore et planctu magno, et multi cum tubis et gaudio magno,
|
||||
65| in tantum ut populus non audiret tubas propter planctum populi. turba enim erat tubis canens magnifice, ita ut longe audiretur.
|
||||
66| et audierunt inimici tribus Judæ et Benjamin et venerunt scire, quæ esset vox tubarum.
|
||||
67| et cognoverunt, quoniam qui erant ex captivitate ædificant templum Domino Deo Israël.
|
||||
68| et accedentes ad Zorobabel et Jesum et præpositos pagorum, dixerunt eis : ædificabimus una vobiscum ;
|
||||
69| similiter enim vobiscum audimus Dominum nostrum, et ipsi incendimus a diebus Asbasareth regis Assyriorum, qui transmigravit nos istinc.
|
||||
70| et dixit illis Zorobabel et Jesus et principes pagorum Israël :
|
||||
71| non est vobis et nobis ædificare domum Domini Dei nostri ; nos enim soli ædificabimus Domino Israël, secundum ea quæ præcepit nobis Cyrus rex Persarum.
|
||||
72| gentes autem terræ incubantes his qui sunt in Judæa et devastantes opus ædificationis et insidias et populos adducentes, prohibebant eos ædificare,
|
||||
73| et adgressuras exercentes inpedierunt, ne consummaretur ædificium omni tempore vitæ regis Cyri. et protraxerunt structuram per biennium usque ad Darii regnum.
|
||||
#6
|
||||
1| in secundo autem anno regni Darii prophetavit Aggeus et Zaccharias filius Addin prophetæ apud Judæam et in Hierusalem in nomine Domini Dei Israël super eos.
|
||||
2| tunc stans Zorobabel filius Salathihel et Jesus filius Josedech inchoaverunt ædificare domum Domini quæ est in Hierusalem,
|
||||
|
||||
3| cum adessent eis prophetæ Domini et adjuvarent eos. in ipso tempore venit ad illos Sisennes, subregulus Syriæ et Fœnicis, et Satrabozanes et sodales eius
|
||||
4| et dixerunt eis : quo præcipiente vobis domum hanc ædificatis et tectum istud et alia omnia perficitis ? et qui sunt structores qui hæc ædificant ?
|
||||
5| et habuerunt gratiam visitationis factæ super eos qui erant ex captivitate a Domino seniores Judæorum.
|
||||
6| et non sunt inpediti ædificare, donec significaretur Dario de omnibus istis et responsum acciperetur.
|
||||
7| exemplum epistulæ quam miserunt Dario : Sisennes, subregulus Syriæ et Fœnicis, et Satrabozanes et sodales eius in Syria et Fœnice præsides regi Dario salutem.
|
||||
8| omnia nota sint domino nostro regi, quia cum advenissemus in regionem Judææ et introissemus in Hierusalem, invenimus Judæos ædificantes domum Domini Dei magnam
|
||||
9| et templum ex lapidibus politis magnis et pretiosis materiis in parietibus ;
|
||||
10| et opera illa instanter fieri, et suffragare et prosperare in manibus eorum, et in omni gloria quam diligentissime perfici.
|
||||
11| tunc interrogavimus seniores dicentes : quo permittente vobis ædificatis domum istam et opera hæc fundatis ?
|
||||
12| ideo autem interrogavimus eos, ut notum faceremus tibi homines et præpositos, et nominum scripturam præpositorum postulavimus illos.
|
||||
13| at illi responderunt nobis dicentes : nos sumus servi Domini, qui fecit cælum et terram.
|
||||
14| et ædificabatur hæc domus ante istos annos multos a rege Israël magno et fortissimo et consummata est.
|
||||
15| et quoniam patres nostri exacerbantes erant, peccaverunt in Dominum Israël, tradidit eos in manus Nabuchodonosor regis Babyloniæ, regis Chaldeorum.
|
||||
16| et domum istam demolientes incenderunt et populum captivum duxerunt in Babyloniam.
|
||||
17| in primo autem anno regnante Cyro in regione Babyloniæ, scripsit Cyrus rex domum hanc ædificare.
|
||||
18| et illa sacra vasa aurea et argentea, quæ extulerat Nabuchodonosor de domo quæ est in Hierusalem et consecraverat ea in suo templo, rursus protulit ea Cyrus rex de templo quod erat in Babylonia, et tradita sunt Zorobabel et Salamanassaro subregulo.
|
||||
19| et præceptum est eis, ut ferrent hæc vasa et reponerent in templo quod erat in Hierusalem, et templum ipsum Domini ædificare in loco suo.
|
||||
20| tunc Salamanassarus subjecit fundamenta domus Domini quæ est in Hierusalem, et exinde usque nunc ædificatur et non accepit consummationem.
|
||||
21| nunc ergo si hoc judicatur, rex, perquiratur in regalibus bibliothecis Cyri regis quæ sunt in Babylonia.
|
||||
22| et si inventum fuerit consilio Cyri regis cœptam esse structuram domus Domini quæ est in Hierusalem, et judicabitur a domino rege nostro, scribat de his nobis.
|
||||
23| tunc rex Darius præcepit inquiri in bibliothecis quæ erant in Babylonia, et inventus est in Ecbathanis, oppido quod est in Media regione, locus unus in quo scripta erant ista :
|
||||
24| anno primo regnante Cyro, rex Cyrus præcepit domum Domini quæ est in Hierusalem ædificare, ubi incendebant igni adsiduo ;
|
||||
25| cujus altitudo sit cubitorum sexaginta, et latitudo cubitorum sexaginta, quadratum lapidibus politis tribus, et meniano ligneo ejusdem regionis et meniano uno novo ; et inpendia dari de domo Cyri regis ;
|
||||
26| et sacra vasa domus Domini tam aurea quam argentea, quæ extulit Nabuchodonosor de domo quæ erat in Hierusalem in Babyloniam, restitui in domum quæ est in Hierusalem ubi erant posita ut ponantur illic.
|
||||
27| et præcepit curam agere Sisennem, subregulum Syriæ et Fœnices, et Satrabozanen et sodales eius et qui ordinati erant in Syria et Fœnice præsides, ut abstinerent se ab eodem loco ; sinere autem puerum Domini Zorobabel et subregulum Judææ et seniores Judæorum domum Domini illam ædificare eodem loco.
|
||||
28| et ego quoque præcepi in totum ædificare et prospici, ut adjuvent eos qui sunt ex captivitate Judæorum, donec consummetur templum ædis Domini ;
|
||||
29| et ab exactione tributorum Syriæ Cœles et Fœnicis diligenter quantitatem dari his hominibus ad sacrificium Domini, Zorobabel præfecto ad tauros et arietes et agnos,
|
||||
30| similiter autem et frumentum et sal et vinum et oleum instanter per singulos annos, prout sacerdotes qui sunt in Hierusalem dictaverunt consumi cotidie sine ulla dilatione,
|
||||
31| ut offerantur libationes Deo summo pro rege et pueris eius, et orent pro ipsorum vita.
|
||||
32| et denuntietur ut quicumque transgressi fuerint aliquid ex his quæ scripta sunt aut spreverint, accipiatur lignum de suis propriis et super hoc suspendantur, et bona ipsorum regi adscribantur.
|
||||
33| propterea et Dominus, cujus nomen invocatum est ibi, exterminet omnem regem et gentem qui manum suam extenderit prohibere aut male tractare domum Domini illam quæ est in Hierusalem.
|
||||
34| ego Darius rex decrevi quam diligentissime secundum hæc fieri.
|
||||
#7
|
||||
1| tunc Sisennes, subregulus Cœlensyriæ et Fœnicen, et Satrabozanes et sodales eius obsecuti his quæ a Dario rege decreta erant,
|
||||
2| insistebant sacrosanctis operibus diligentissime cooperantes cum senioribus Judæorum, principibus Syriæ.
|
||||
3| et prosperata sunt sacrosancta opera prophetantibus Aggeo et Zaccharia prophetis.
|
||||
4| et consummaverunt ea per præceptum Domini Dei Israël et ex consilio Cyri et Darii et Artaxersis regis Persarum.
|
||||
5| et consummata est domus sancta usque ad tertiam et vicesimam diem mensis adar, sexto anno Darii regis.
|
||||
6| et fecerunt filii Israël et sacerdotes et Levitæ et ceteri qui erant ex captivitate, qui adpositi sunt, secundum ea quæ scripta sunt in libro Moysi.
|
||||
7| et obtulerunt in dedicatione templi Domini tauros centum, arietes ducentos, agnos quadringentos.
|
||||
8| et hedos pro peccatis universi Israël duodecim secundum numerum tribuum Israël.
|
||||
9| et steterunt sacerdotes et Levitæ amicti stolis per tribus super opera Domini Dei Israël secundum librum Moysi, et ostiarii per singulas januas.
|
||||
10| et egerunt filii Israël cum his qui erant ex captivitate illud phase quartadecima luna mensis primi, quando sanctificati sunt sacerdotes et Levitæ.
|
||||
11| et omnes filii captivitatis non sunt simul sanctificati, quia Levitæ simul omnes sanctificati sunt
|
||||
12| et immolaverunt phase universis filiis captivitatis et fratribus suis sacerdotibus et sibimet ipsis.
|
||||
13| et manducaverunt filii Israël qui erant ex captivitate, omnes qui recesserant ab omnibus execrationibus gentium terræ quærentes Dominum,
|
||||
14| et celebraverunt diem festum azymorum septem diebus, epulantes in conspectu Domini,
|
||||
15| quoniam convertit consilium regis Assyriorum in eis, confortare manus eorum ad opera manus Domini Dei Israël.
|
||||
#8
|
||||
1| et post hunc regnante Artaxerse Persarum rege, accessit Ezras filius Azariæ, filii Helciæ, filii Saleme,
|
||||
2| filii Sadduc, filii Achitob, filii Ameri, filii Azæi, filii Boccæ, filii Abisæi, filii Finees, filii Eleazari, filii Aaron primi sacerdotis.
|
||||
3| hic Ezras ascendit de Babylonia, cum esset scriba et ingeniosus in lege Moysi, quæ data est a Domino Israël dicere et facere.
|
||||
4| et dedit ei rex gloriam, quod invenisset gratiam in omni dignitate et desiderio in conspectu eius.
|
||||
5| et ascenderunt simul cum ipso ex filiis Israël et sacerdotibus et Levitis et sacris cantoribus templi et ostiariis et servis templi in Hierusalem,
|
||||
6| anno septimo regnante Artaxerse, in quinto mense ; hic annus septimus est regni. exeuntes enim de Babylonia novilunio quinti mensis,
|
||||
7| venerunt Hierosolymam juxta præbitam illis prosperitatem itineris a Domino ipso.
|
||||
8| in his enim Ezras magnam disciplinam obtinebat, ne prætermitteret quicquam eorum quæ essent ex lege Domini et præceptis, et docendo universum Israël omnem justitiam et judicia.
|
||||
9| accedentes autem qui scribebant scripta Artaxersis regis, tradiderunt scriptum quod obvenerat ab Artaxerse rege ad Ezram sacerdotem et lectorem legis Domini ; cujus est exemplum subjectum :
|
||||
10| rex Artaxerses Ezræ sacerdoti et lectori legis Domini salutem.
|
||||
11| humaniora ego judicans etiam beneficiis, præcepi eos qui desiderant ex gente Judæorum sua sponte et ex sacerdotibus et Levitis qui sunt in regno meo comitari tecum in Hierusalem.
|
||||
12| si qui ergo cupiunt ire tecum, conveniant et proficiscantur, sicut placuit mihi et septem amicis meis consiliariis,
|
||||
13| ut visitent ea quæ aguntur secundum Judæam et Hierusalem observantes sicut habes in lege Domini,
|
||||
14| et ferant munera Domino Israël, quæ vovi ego et amici, Hierusalem et omne aurum et argentum, quod inventum fuerit in regione Babyloniæ, Domino in Hierusalem cum illo,
|
||||
15| quod donatum est pro ipsa gente in templum Domini eorum quod est in Hierusalem, ut colligatur hoc aurum et argentum ad tauros et arietes et agnos et hedos et quæ his sunt congruentia,
|
||||
16| ut offerant hostias Domino super altare Domini ipsorum quod est in Hierusalem.
|
||||
17| et omnia quæcumque volueris cum fratribus tuis facere auro et argento, perfice pro voluntate secundum præceptum Domini Dei tui.
|
||||
18| et sacrosancta vasa, quæ data sunt tibi ad opera domus Domini Dei tui qui est in Hierusalem,
|
||||
19| et cetera, quæcumque tibi subvenerint ad operam templi Dei tui, dabis de regali gazofilacio.
|
||||
20| []
|
||||
21| et ego quidem rex Artaxerses præcepi custodibus thesaurorum Syriæ et Fœnicis, ut quæcumque scripserit Ezras sacerdos et lector legis Domini excelsi, diligenter detur ei usque ad argenti talenta centum, similiter autem
|
||||
22| et usque ad frumenti modios centum et vini amphoras centum, et alia quæcumque abundant sine taxatione.
|
||||
23| omnia secundum Dei legem fiant Deo altissimo, ne qua forte exsurgat ira in regno regis et filiorum eius.
|
||||
24| vobis autem dicitur, ut omnibus sacerdotibus et Levitis et sacris cantoribus templi et janitoribus et servis templi et scribis templi huius
|
||||
25| nullum tributum neque ulla alia indictio inrogetur, nec habeat quisque potestatem obicere eis quicquam.
|
||||
26| tu autem Ezras, secundum sapientiam Dei constitue judices et arbitros in tota Syria et Fœnice, et omnes qui legem Dei tui noverunt docebis,
|
||||
27| ut quotquot transgressi fuerint legem, diligenter plectantur sive morte sive cruciatu sive etiam pecuniæ multatione vel abductione.
|
||||
28| et dixit Ezras scriba : benedictus Dominus patrum meorum, qui dedit hæc in cor regis, clarificare domum suam quæ est in Hierusalem,
|
||||
29| et me honorificavit in conspectu regis et consiliariorum et amicorum eius et purpuratorum eius.
|
||||
30| et ego constans animo factus sum secundum opitulationem Domini Dei mei, et congregavi ex Israël viros, ut simul ascenderent mecum.
|
||||
31| et hii sunt præpositi secundum suas patrias et principatus portionales eorum, qui mecum ascenderunt de Babylonia in regno Artaxersis regis :
|
||||
32| ex filiis Phares Gersomus, ex filiis Jemarut Amielus, filiorum David Attus filius Seceliæ,
|
||||
33| ex filiis Phares Zaccharias et cum eo reversi sunt viri centum quinquaginta,
|
||||
34| ex filiis ductoris Moab Ilionas Zaræi et cum ipso viri ducenti,
|
||||
35| ex filiis Zathues Jechonias Zetheeli et cum ipso viri ducenti, ex filiis Addeni filius Jonathæ et cum ipso viri ducenti quinquaginta,
|
||||
36| ex filiis Olam Æsias Gotholiæ et cum ipso viri septuaginta,
|
||||
37| ex filiis Safatiæ Zarias Micheli et cum ipso viri octoginta,
|
||||
38| ex filiis Job Abdias Jezeli et cum ipso viri ducenti duodecim,
|
||||
39| ex filiis Baniæ Salimoth filius Josaphiæ et cum ipso viri centum sexaginta,
|
||||
40| ex filiis Beer Zaccharias Bebei et cum ipso viri ducenti octo,
|
||||
41| ex filiis Asath Jochannes Acariæ et cum ipso viri centum decem ;
|
||||
42| ex filiis Adonicam ipsis postremis, et hæc sunt nomina eorum : Elifalam filius Jebel et Sameas et cum ipso viri septuaginta, ex filiis Baneæ filius Zaccuri et cum ipso viri septuaginta.
|
||||
43| et congregavi eos ad fluvium qui dicitur Thia, et metati illic sumus triduo, et recognovi eos.
|
||||
44| et ex filiis sacerdotum et Levitarum non inveni illic.
|
||||
45| et misi ad Eleazarum et Eccelom et Masman et Maloban et Enaatam et Sameam et Joribum Natham Ennagan Zacchariam et Mosolamun, ipsos ductores et peritos.
|
||||
46| et dixi eis ut venirent ad Luddeum ductorem, qui erat apud locum gazofilacii.
|
||||
47| et mandavi eis ut dicerent Luddeo et fratribus eius et illis qui erant in gazofilacio, ut mitterent nobis eos qui sacerdotio fungerentur in domo Domini Dei nostri.
|
||||
48| et adduxerunt nobis secundum manum validam Domini Dei nostri viros peritos ex filiis Moolli filii Levi filii Israël, Sebebian et filios et fratres qui erant decem et octo,
|
||||
49| Asbian et Annun ex filiis filiorum Chananei et filii eorum viri viginti ;
|
||||
50| et ex his qui in templo serviebant, quos dedit David et ipsi principes ad operationem Levitis, templo servientium ducenti viginti. omnium nomina significata sunt in scripturis.
|
||||
51| et vovi illic jejunium juvenibus in conspectu Domini Dei nostri, ut quærerem ab eo bonum iter nobis et qui nobiscum erant ex filiis et pecoribus propter insidias.
|
||||
52| erubui enim petere regem pedites et equites in comitatu, tutelæ gratia contra adversarios nostros.
|
||||
53| diximus enim regi, quoniam virtus Domini erit cum eis qui inquirunt eum in omni affectu.
|
||||
54| et iterum deprecati sumus Dominum Deum nostrum secundum hæc, quem et propitium habuimus, et conpotes facti sumus Domini nostri.
|
||||
55| et separavi ex plebis præpositis et sacerdotibus templi viros duodecim, et Sedebian et Asamian et cum eis ex fratribus eorum viros decem.
|
||||
56| et adpendi eis argentum et aurum et vasa sacerdotalia domus Domini Dei nostri, quæ donaverat rex et consiliarii eius et principes et omnis Israël.
|
||||
57| et cum adpendissem, tradidi argenti talenta centum quinquaginta et vasa argentea talentorum centum et auri talenta centum
|
||||
58| et vasorum aureorum species viginti et vasa ærea de bono æramento splendentia duodecim auri speciem reddentia.
|
||||
59| et dixi eis : et vos sancti estis Domino, et vasa quæ sunt sancta et aurum et argentum votum est Domino Deo patrum nostrorum.
|
||||
60| vigilate et custodite, donec tradatis ex plebis præpositis et sacerdotibus et Levitis et principibus civitatum Israël in Hierusalem in pastoforio domus Domini Dei nostri.
|
||||
61| et hii qui susceperunt sacerdotes et Levitæ aurum et argentum et vasa quæ erant in Hierusalem intulerunt in templum Domini.
|
||||
62| et promovimus a fluvio Thia die duodecima mensis primi, usquequo introivimus in Hierusalem secundum potentem manum Domini Dei nostri, quæ super nos erat et liberavit nos ab omnibus inimicis nostris ; et venimus in Hierusalem.
|
||||
63| et cum factus fuisset tertius dies, quarta autem die ponderatum aurum et argentum traditum est in domo Domini Dei nostri Marimoth filio Jori sacerdoti.
|
||||
64| et cum ipso erat Eleazar filius Finees, et erant cum ipsis Josabdus filius Jesu et Mœdias Banni filius Levitæ. ad numerum et ad pondus universa
|
||||
65| et scriptum est pondus ipsorum eadem hora.
|
||||
66| qui autem venerunt ex captivitate, obtulerunt sacrificium Domini Israël tauros duodecim pro omni Israël arietes octoginta sex,
|
||||
67| agnos septuaginta duos, hircos pro peccato duodecim, et pro salute vaccas duodecim, omnia sacrificium Domini.
|
||||
68| et relegerunt præcepta regis regalibus dispensatoribus et subregulis Cœlensyriæ et Fœnicis, et honorificaverunt gentem et templum Domini.
|
||||
69| et consummatis his accesserunt ad me præpositi dicentes : non segregaverunt genus Israël et principes et sacerdotes et Levitæ
|
||||
70| et alienigenæ gentes et nationes terræ inmunditias suas a Chananeis et Hettheis et Ferezeis et Jebuseis et Moabitis et Ægyptiis et Idumeis.
|
||||
71| conjuncti enim sunt filiabus eorum et ipsi et filii eorum, et commixtum est semen sanctum alienigenis gentibus terræ ; et participes erant præpositi et magistratus iniquitatis huius ab initio ipsius rei.
|
||||
72| et mox ut audivi ista, conscidi vestimenta et sacram tunicam, et lacerans capillos capitis et barbam sedi dolens et mæstus.
|
||||
73| et convenerunt ad me quotquot tunc movebantur in verbo Domini Dei Israël, me lugente super iniquitatem istam. et sedebam tristis usque ad vespertinum sacrificium.
|
||||
74| et surgens a jejunio, conscissa habens vestimenta et sacram tunicam, ingeniculans et extendens manus ad Dominum
|
||||
( )
|
||||
75| dicebam : Domine, confusus sum et reveritus sum ante faciem tuam.
|
||||
76| peccata enim nostra multiplicata sunt super capita nostra, et iniquitates nostræ exaltatæ sunt usque ad cælum,
|
||||
77| quoniam a temporibus patrum nostrorum sumus in magno peccato usque in hunc diem.
|
||||
78| et propter peccata nostra et patrum nostrorum sumus traditi cum fratribus nostris et cum sacerdotibus nostris regibus terræ in gladium et captivitatem et deprædationem cum confusione usque in hodiernum diem.
|
||||
79| et nunc quantum est quod contigit nobis misericordia abs te, Domine Deus, derelinquere nobis radicem et nomen in locum sanctificationis tuæ,
|
||||
80| detegere luminare nostrum in domo Domini Dei nostri, dare nobis cibum in tempore servitutis nostræ.
|
||||
81| et cum serviremus, non sumus derelicti a Domino Deo nostro, sed constituit nos in gratia penes reges Persarum, dare nobis cibum
|
||||
82| et clarificare templum Domini nostri et ædificare deserta Sion, dare nobis stabilitatem in Judæa et in Hierusalem.
|
||||
83| et nunc quid dicemus, Domine, habentes hæc ? transgressi enim sumus præcepta tua, quæ dedisti in manus puerorum tuorum prophetarum
|
||||
84| dicens quoniam terra, in quam introistis possidere hereditatem eius, terra polluta est coinquinationibus alienigenarum terræ, et inmunditiæ illorum repleverunt eam totam inmunditia sua.
|
||||
85| et nunc filias vestras non conjungetis filiis illorum, et filias eorum non accipietis filiis vestris.
|
||||
86| et non inquiretis pacem habere cum illis omni tempore, ut invalescentes manducetis optima terræ, et hereditatem distribuatis filiis vestris usque in ævum.
|
||||
87| et quæ contingunt nobis, omnia fiunt propter opera nostra maligna et magna peccata nostra.
|
||||
88| et dedisti nobis talem radicem, et rursum reversi sumus transgredi legitima tua, uti commisceremur inmunditiæ alienigenarum gentium terræ huius.
|
||||
89| nonne irasceris nobis perdere nos, quoadusque non relinquatur radix et nomen nostrum ?
|
||||
90| Domine Deus Israël, verax es ; derelicta enim est radix usque in hodiernum diem,
|
||||
91| ecce nunc sumus in conspectu tuo in iniquitatibus nostris ; non est enim adhuc stare ante te in his.
|
||||
92| et cum adorando confiteretur Ezras flens humi prostratus ante templum, congregati sunt ante eum ex Hierusalem turba magna valde, viri et mulieres et juvenes et juvenculæ. fletus enim erat magnus in ipsa multitudine.
|
||||
93| et cum clamasset Jechonias Jeeli ex filiis Israël, dixit Ezræ : nos in Dominum peccavimus, quod conlocavimus nobis in matrimonium mulieres alienigenas ex gentibus terræ.
|
||||
94| et nunc est super omnem Israël. in his ergo sit jusiurandum ad Dominum, expellere omnes uxores nostras quæ ex alienigenis sunt cum filiis earum,
|
||||
95| sicut tibi decretum est a majoribus secundum legem Domini. exsurgens explica,
|
||||
96| ad te enim spectat hoc negotium, et nos tecum sumus. viriliter fac.
|
||||
97| et exsurgens Ezras adjuravit principes sacerdotum et Levitas et omnem Israël facere secundum hæc, et juraverunt.
|
||||
#9
|
||||
1| et exsurgens Ezras ab ante atrium templi, abiit in pastoforium Jonathæ filii Nasibi.
|
||||
2| et hospitatus illic, non gustavit panem nec aquam bibit, lugens super iniquitates multitudinis.
|
||||
3| et facta est prædicatio in omni Judæa et in Hierusalem omnibus qui erant ex captivitate congregari in Hierusalem
|
||||
4| et quicumque non occurrerit biduo aut triduo diei secundum judicium adsidentium seniorum, tollentur facultates eius, et ipse alienus judicabitur a multitudine captivitatis.
|
||||
5| et congregati sunt omnes qui erant ex tribu Juda et Benjamin in tribus diebus in Hierusalem ; hic mensis est nonus, vicesima mensis.
|
||||
6| et adsedit omnis multitudo in area templi, trementes propter hiemem præsentem.
|
||||
7| et exsurgens Ezras dixit illis : vos inique fecistis conlocando vobis in matrimonium uxores alienigenas, ut adderetis ad peccata Israël.
|
||||
8| et nunc date confessionem et magnificentiam Domino Deo patrum nostrorum,
|
||||
9| et perficite voluntatem ipsius et discedite a gentibus terræ et ab uxoribus alienigenis.
|
||||
10| et clamavit omnis multitudo et dixerunt magna voce : sicut dixisti faciemus.
|
||||
11| sed quoniam multitudo magna est, et tempus hiberni est et non possumus in subdiali parte stare, et hoc opus non est nobis unius diei neque bidui, multum in his peccavimus,
|
||||
12| stent præpositi multitudinis et omnes qui nobiscum inhabitant et quotquot habent apud se uxores alienigenas,
|
||||
13| et adsistant accepto tempore et ex omni loco presbyteri et judices, usquequo solvant iram Domini negotii huius.
|
||||
14| Jonatha autem filius Ezeli et Ozias Thochani susceperunt secundum hæc, et Bosoramus et Levis et Sabbatheus simul cooperati sunt cum illis.
|
||||
15| et fecerunt secundum hæc omnia universi qui erant ex captivitate.
|
||||
16| et elegit sibi viros Ezras sacerdos, principes magnos de patribus eorum secundum nomina, et consederunt novilunio mensis decimi examinare negotium istud.
|
||||
17| et determinatum est de viris qui habebant uxores alienigenas usque ad neomenia primi mensis.
|
||||
18| et inventi sunt ex sacerdotibus commixti qui habebant alienigenas uxores :
|
||||
19| ex filiis Jesu filii Josedech et fratribus eius Maseas et Eliezerus et Joribus et Joadeus.
|
||||
20| et injecerunt manus, ut expellerent uxores suas, et ad litandum in exoratione arietem pro ignorantia sua.
|
||||
21| et ex filiis Emmeri Masseas et Esses et Jeel et Azarias.
|
||||
22| et ex filiis Fosor Elionia, Assias, Ismahelus et Nathanælus, Joceddeus et Talsas.
|
||||
23| et ex Levitis Jozabdus et Semeis et Colius et Calitas et Fatheas et Coluas et Elionas.
|
||||
24| ex sacris cantoribus Eliasubus Zaccurus.
|
||||
25| ex ostiariis Sallumus et Tolbanes.
|
||||
26| et ex Israël : ex filiis Foroos Jeremias et Jeddias et Melchias et Mielus et Eleazarus et Jemmebias et Baninas.
|
||||
27| et ex filiis Jolam Mamthanias et Zaccharias, Jezrelus et Jobdius et Herimoth et Helias.
|
||||
28| et ex filiis Zathom Eliadas et Eliasimus et Othias et Larimoth et Zabdus et Zebedias.
|
||||
29| et ex filiis Bebe Johannes et Ananias et Zabdias et Emethis.
|
||||
30| et ex filiis Banni Olamus et Malluchus et Jeddæus et Jasub et Asubus et Hierimoth.
|
||||
31| et ex filiis Addin Naathus et Moosias et Calchurus et Raanas et Baseas, Mathathias et Beseel et Bonnus et Manasses.
|
||||
32| et ex filiis Nuæ Noneas et Aseas et Melchias et Sameas et Simon, Benjamin et Malchus et Marras.
|
||||
33| et ex filiis Asom Carianeus, Mathathias et Bannus et Elifalat et Manasses et Semei.
|
||||
34| et ex filiis Banni Jeremias et Moodias et Abramus et Iœl et Baneas et Pelias et Jonas et Marimoth et Eliasib et Mathaneus et Eliasis et Zorisas et Diælus et Samedius et Sambris et Josephus.
|
||||
35| et ex filiis Nobæi Idælus et Mathathias et Sabadus et Zetheda Sednu et Jessei Baneas.
|
||||
36| omnes isti conjunxerunt sibi uxores alienigenas, et dimiserunt eas cum filiis.
|
||||
37| et inhabitaverunt sacerdotes et Levitæ et qui erant ex Israël in Hierusalem et in tota regione una novilunio mensis septimi, et erant filii Israël in commorationibus suis.
|
||||
38| et congregata est omnis multitudo simul in aream quæ est ab oriente portæ sacræ.
|
||||
39| et dixerunt Ezræ pontifici et lectori, ut adferret legem Moysi quæ tradita est a Domino Deo Israël.
|
||||
40| et adtulit Ezras pontifex legem omni multitudini eorum a viro usque ad mulierem et omnibus sacerdotibus, audire legem novilunio mensis septimi.
|
||||
41| et legebat in area quæ est ante sacram portam templi a prima luce usque ad vesperam coram viris et mulieribus, et dederunt omnes sensum ad legem.
|
||||
42| et stetit Ezras sacerdos et lector legis super ligneum tribunal quod fabricatum erat.
|
||||
43| et steterunt ad eum Mathathias, Samus, Ananias, Azarias, Urias, Ezechias, et Balsamus ad dexteram,
|
||||
44| et ad sinistram Faldeus, Misæl, Malachias, Abustassabus, Nabadias et Zaccharias
|
||||
45| et adsumpsit Ezras librum coram omni multitudine præsidebat enim in gloria in conspectu omnium.
|
||||
46| et cum absolvisset legem, omnes recti steterunt. et benedixit Ezras Dominum Deum altissimum, Deum Sabaoth omnipotentem.
|
||||
47| et respondit omnis populus : amen. et elevatis susum manibus procidentes in terram adoraverunt Dominum.
|
||||
48| Jesus et Banæus et Sarabias et Jadinus et Accubus et Sabbateus et Calites et Azarias et Joradus et Ananias et Filias, Levitæ
|
||||
49| qui docebant legem Domini et in multitudine legebant legem Domini, et præferebant singuli eos qui intellegebant lectionem.
|
||||
50| et dixit Attarates Ezræ pontifici et lectori et Levitis qui docebant multitudinem
|
||||
51| dicens : dies hic est sanctus Domino. et omnes flebant, cum audissent legem.
|
||||
52| digressi ergo manducate pinguissima quæque et bibite dulcissima quæque et mittite munera his qui non habent.
|
||||
53| sanctus est enim dies Domini, et nolite mæsti esse, Dominus enim clarificavit vos.
|
||||
54| et Levitæ denuntiabant in publico omnibus dicentes : dies hic sanctus est, nolite mæsti esse.
|
||||
55| et abierunt omnes manducare et bibere et epulari et dare munera his qui non habent ut epulentur. magnifice enim sunt exaltati verbis quibus edocti sunt.
|
||||
56| et congregati sunt universi in Hierusalem, celebrare lætitiam secundum testamentum Domini Dei Israël. *(Correctibus necessitas)*
|
||||
@@ -0,0 +1,14 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Senior Electæ dominæ, et natis ejus, quos ego diligo in veritate, et non ego solus, sed et omnes qui cognoverunt veritatem,
|
||||
2| propter veritatem, quæ permanet in nobis, et nobiscum erit in æternum.
|
||||
3| Sit vobiscum gratia, misericordia, pax a Deo Patre, et a Christo Jesu Filio Patris in veritate, et caritate.
|
||||
4| Gavisus sum valde, quoniam inveni de filiis tuis ambulantes in veritate, sicut mandatum accepimus a Patre.
|
||||
5| Et nunc rogo te domina, non tamquam mandatum novum scribens tibi, sed quod habuimus ab initio, ut diligamus alterutrum.
|
||||
6| Et hæc est caritas, ut ambulemus secundum mandata ejus. Hoc est enim mandatum, ut quemadmodum audistis ab initio, in eo ambuletis.
|
||||
7| Quoniam multi seductores exierunt in mundum, qui non confitentur Jesum Christum venisse in carnem : hic est seductor, et Antichristus.
|
||||
8| Videte vosmetipsos, ne perdatis quæ operati estis : sed ut mercedem plenam accipiatis.
|
||||
9| Omnis qui recedit, et non permanet in doctrina Christi, Deum non habet : qui permanet in doctrina, hic et Patrem et Filium habet.
|
||||
10| Si quis venit ad vos, et hanc doctrinam non affert, nolite recipere eum in domum, nec Ave ei dixeritis.
|
||||
11| Qui enim dicit illi Ave, communicat operibus ejus malignis.
|
||||
12| Plura habens vobis scribere, nolui per cartam et atramentum : spero enim me futurum apud vos, et os ad os loqui : ut gaudium vestrum plenum sit.
|
||||
13| Salutant te filii sororis tuæ Electæ.
|
||||
@@ -0,0 +1,719 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Factum est autem, postquam mortuus est Saul, ut David reverteretur a cæde Amalec, et maneret in Siceleg duos dies.
|
||||
2| In die autem tertia apparuit homo veniens de castris Saul veste conscissa, et pulvere conspersus caput : et ut venit ad David, cecidit super faciem suam, et adoravit.
|
||||
3| Dixitque ad eum David : Unde venis ? Qui ait ad eum : De castris Israël fugi.
|
||||
4| Et dixit ad eum David : Quod est verbum quod factum est ? indica mihi. Qui ait : Fugit populus ex prælio, et multi corruentes e populo mortui sunt : sed et Saul et Jonathas filius ejus interierunt.
|
||||
5| Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei : Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus ?
|
||||
6| Et ait adolescens qui nuntiabat ei : Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam : porro currus et equites appropinquabant ei,
|
||||
7| et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem : Adsum :
|
||||
8| dixit mihi : Quisnam es tu ? Et aio ad eum : Amalecites ego sum.
|
||||
9| Et locutus est mihi : Sta super me, et interfice me : quoniam tenent me angustiæ, et adhuc tota anima mea in me est.
|
||||
10| Stansque super eum, occidi illum : sciebam enim quod vivere non poterat post ruinam : et tuli diadema quod erat in capite ejus, et armillam de brachio illius, et attuli ad te dominum meum huc.
|
||||
11| Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo,
|
||||
12| et planxerunt, et fleverunt, et jejunaverunt usque ad vesperam super Saul, et super Jonathan filium ejus, et super populum Domini, et super domum Israël, eo quod corruissent gladio.
|
||||
13| Dixitque David ad juvenem qui nuntiaverat ei : Unde es tu ? Qui respondit : Filius hominis advenæ Amalecitæ ego sum.
|
||||
14| Et ait ad eum David : Quare non timuisti mittere manum tuam ut occideres christum Domini ?
|
||||
15| Vocansque David unum de pueris suis, ait : Accedens irrue in eum. Qui percussit illum, et mortuus est.
|
||||
16| Et ait ad eum David : Sanguis tuus super caput tuum : os enim tuum locutum est adversum te, dicens : Ego interfeci christum Domini.
|
||||
17| Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus
|
||||
18| (et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait : Considera, Israël, pro his qui mortui sunt, super excelsa tua vulnerati.
|
||||
19| Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt : quomodo ceciderunt fortes ?
|
||||
20| Nolite annuntiare in Geth, neque annuntietis in compitis Ascalonis : ne forte lætentur filiæ Philisthiim ; ne exultent filiæ incircumcisorum.
|
||||
21| Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos, neque sint agri primitiarum : quia ibi abjectus est clypeus fortium : clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.
|
||||
22| A sanguine interfectorum, ab adipe fortium, sagitta Jonathæ numquam rediit retrorsum, et gladius Saul non est reversus inanis.
|
||||
23| Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua, in morte quoque non sunt divisi : aquilis velociores, leonibus fortiores.
|
||||
24| Filiæ Israël, super Saul flete, qui vestiebat vos coccino in deliciis, qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.
|
||||
25| Quomodo ceciderunt fortes in prælio ? Jonathas in excelsis tuis occisus est ?
|
||||
26| Doleo super te, frater mi Jonatha, decore nimis, et amabilis super amorem mulierum. Sicut mater unicum amat filium suum, ita ego te diligebam.
|
||||
27| Quomodo ceciderunt robusti, et perierunt arma bellica ?
|
||||
#2
|
||||
1| Igitur post hæc consuluit David Dominum, dicens : Num ascendam in unam de civitatibus Juda ? Et ait Dominus ad eum : Ascende. Dixitque David : Quo ascendam ? Et respondit ei : In Hebron.
|
||||
2| Ascendit ergo David, et duæ uxores ejus, Achinoam Jezraëlites, et Abigail uxor Nabal Carmeli :
|
||||
3| sed et viros, qui erant cum eo, duxit David singulos cum domo sua : et manserunt in oppidis Hebron.
|
||||
4| Veneruntque viri Juda, et unxerunt ibi David ut regnaret super domum Juda. Et nuntiatum est David quod viri Jabes Galaad sepelissent Saul.
|
||||
5| Misit ergo David nuntios ad viros Jabes Galaad, dixitque ad eos : Benedicti vos Domino, qui fecistis misericordiam hanc cum domino vestro Saul, et sepelistis eum.
|
||||
6| Et nunc retribuet vobis quidem Dominus misericordiam et veritatem : sed et ego reddam gratiam, eo quod fecistis verbum istud.
|
||||
7| Confortentur manus vestræ, et estote filii fortitudinis : licet enim mortuus sit dominus vester Saul, tamen me unxit domus Juda in regem sibi.
|
||||
8| Abner autem filius Ner, princeps exercitus Saul, tulit Isboseth filium Saul, et circumduxit eum per castra,
|
||||
9| regemque constituit super Galaad, et super Gessuri, et super Jezraël, et super Ephraim, et super Benjamin, et super Israël universum.
|
||||
10| Quadraginta annorum erat Isboseth filius Saul cum regnare cœpisset super Israël, et duobus annis regnavit : sola autem domus Juda sequebatur David.
|
||||
11| Et fuit numerus dierum quos commoratus est David imperans in Hebron super domum Juda, septem annorum et sex mensium.
|
||||
12| Egressusque est Abner filius Ner, et pueri Isboseth filii Saul, de castris in Gabaon.
|
||||
13| Porro Joab filius Sarviæ, et pueri David, egressi sunt, et occurrerunt eis juxta piscinam Gabaon. Et cum in unum convenissent, e regione sederunt : hi ex una parte piscinæ, et illi ex altera.
|
||||
14| Dixitque Abner ad Joab : Surgant pueri, et ludant coram nobis. Et respondit Joab : Surgant.
|
||||
15| Surrexerunt ergo, et transierunt numero duodecim de Benjamin, ex parte Isboseth filii Saul, et duodecim de pueris David.
|
||||
16| Apprehensoque unusquisque capite comparis sui, defixit gladium in latus contrarii, et ceciderunt simul : vocatumque est nomen loci illius : Ager robustorum, in Gabaon.
|
||||
17| Et ortum est bellum durum satis in die illa : fugatusque est Abner et viri Israël a pueris David.
|
||||
18| Erant autem ibi tres filii Sarviæ, Joab, et Abisai, et Asaël : porro Asaël cursor velocissimus fuit, quasi unus de capreis quæ morantur in silvis.
|
||||
19| Persequebatur autem Asaël Abner, et non declinavit ad dextram neque ad sinistram omittens persequi Abner.
|
||||
20| Respexit itaque Abner post tergum suum, et ait : Tune es Asaël ? Qui respondit : Ego sum.
|
||||
21| Dixitque ei Abner : Vade ad dexteram, sive ad sinistram, et apprehende unum de adolescentibus, et tolle tibi spolia ejus. Noluit autem Asaël omittere quin urgeret eum.
|
||||
22| Rursumque locutus est Abner ad Asaël : Recede, noli me sequi, ne compellar confodere te in terram, et levare non potero faciem meam ad Joab fratrem tuum.
|
||||
23| Qui audire contempsit, et noluit declinare : percussit ergo eum Abner aversa hasta in inguine, et transfodit, et mortuus est in eodem loco : omnesque qui transibant per locum illum, in quo ceciderat Asaël et mortuus erat, subsistebant.
|
||||
24| Persequentibus autem Joab et Abisai fugientem Abner, sol occubuit : et venerunt usque ad collem aquæductus, qui est ex adverso vallis itineris deserti in Gabaon.
|
||||
25| Congregatique sunt filii Benjamin ad Abner : et conglobati in unum cuneum, steterunt in summitate tumuli unius.
|
||||
26| Et exclamavit Abner ad Joab, et ait : Num usque ad internecionem tuus mucro desæviet ? an ignoras quod periculosa sit desperatio ? usquequo non dicis populo ut omittat persequi fratres suos ?
|
||||
27| Et ait Joab : Vivit Dominus, si locutus fuisses, mane recessisset populus persequens fratrem suum.
|
||||
28| Insonuit ergo Joab buccina, et stetit omnis exercitus, nec persecuti sunt ultra Israël, neque iniere certamen.
|
||||
29| Abner autem et viri ejus abierunt per campestria, tota nocte illa : et transierunt Jordanem, et lustrata omni Beth-horon, venerunt ad castra.
|
||||
30| Porro Joab reversus, omisso Abner, congregavit omnem populum : et defuerunt de pueris David decem et novem viri, excepto Asaële.
|
||||
31| Servi autem David percusserunt de Benjamin, et de viris qui erant cum Abner, trecentos sexaginta, qui et mortui sunt.
|
||||
32| Tuleruntque Asaël, et sepelierunt eum in sepulchro patris sui in Bethlehem : et ambulaverunt tota nocte Joab et viri qui erant cum eo, et in ipso crepusculo pervenerunt in Hebron.
|
||||
#3
|
||||
1| Facta est ergo longa concertatio inter domum Saul et inter domum David : David proficiscens, et semper seipso robustior, domus autem Saul decrescens quotidie.
|
||||
2| Natique sunt filii David in Hebron : fuitque primogenitus ejus Amnon, de Achinoam Jezraëlitide.
|
||||
3| Et post eum Cheleab, de Abigail uxore Nabal Carmeli : porro tertius Absalom, filius Maacha filiæ Tholmai regis Gessur.
|
||||
4| Quartus autem Adonias, filius Haggith : et quintus Saphathia, filius Abital.
|
||||
5| Sextus quoque Jethraam, de Egla uxore David : hi nati sunt David in Hebron.
|
||||
6| Cum ergo esset prælium inter domum Saul et domum David, Abner filius Ner regebat domum Saul.
|
||||
7| Fuerat autem Sauli concubina nomine Respha, filia Aja. Dixitque Isboseth ad Abner :
|
||||
8| Quare ingressus es ad concubinam patris mei ? Qui iratus nimis propter verba Isboseth, ait : Numquid caput canis ego sum adversum Judam hodie, qui fecerim misericordiam super domum Saul patris tui, et super fratres et proximos ejus, et non tradidi te in manus David, et tu requisisti in me quod argueres pro muliere hodie ?
|
||||
9| Hæc faciat Deus Abner, et hæc addat ei, nisi quomodo juravit Dominus David, sic faciam cum eo,
|
||||
10| ut transferatur regnum de domo Saul, et elevetur thronus David super Israël et super Judam, a Dan usque Bersabee.
|
||||
11| Et non potuit respondere ei quidquam, quia metuebat illum.
|
||||
12| Misit ergo Abner nuntios ad David pro se dicentes : Cujus est terra ? et ut loquerentur : Fac mecum amicitias, et erit manus mea tecum, et reducam ad te universum Israël.
|
||||
13| Qui ait : Optime : ego faciam tecum amicitias : sed unam rem peto a te, dicens : Non videbis faciem meam antequam adduxeris Michol filiam Saul : et sic venies, et videbis me.
|
||||
14| Misit autem David nuntios ad Isboseth filium Saul, dicens : Redde uxorem meam Michol, quam despondi mihi centum præputiis Philisthiim.
|
||||
15| Misit ergo Isboseth, et tulit eam a viro suo Phaltiel filio Lais.
|
||||
16| Sequebaturque eam vir suus, plorans usque Bahurim : et dixit ad eum Abner : Vade, et revertere. Qui reversus est.
|
||||
17| Sermonem quoque intulit Abner ad seniores Israël, dicens : Tam heri quam nudiustertius quærebatis David ut regnaret super vos.
|
||||
18| Nunc ergo facite : quoniam Dominus locutus est ad David, dicens : In manu servi mei David salvabo populum meum Israël de manu Philisthiim, et omnium inimicorum ejus.
|
||||
19| Locutus est autem Abner etiam ad Benjamin. Et abiit ut loqueretur ad David in Hebron omnia quæ placuerant Israëli et universo Benjamin.
|
||||
20| Venitque ad David in Hebron cum viginti viris : et fecit David Abner, et viris ejus qui venerant cum eo, convivium.
|
||||
21| Et dixit Abner ad David : Surgam, ut congregem ad te dominum meum regem omnem Israël, et ineam tecum fœdus, et imperes omnibus, sicut desiderat anima tua. Cum ergo deduxisset David Abner, et ille isset in pace,
|
||||
22| statim pueri David et Joab venerunt, cæsis latronibus, cum præda magna nimis : Abner autem non erat cum David in Hebron, quia jam dimiserat eum, et profectus fuerat in pace.
|
||||
23| Et Joab, et omnis exercitus qui erat cum eo, postea venerunt : nuntiatum est itaque Joab a narrantibus : Venit Abner filius Ner ad regem, et dimisit eum, et abiit in pace.
|
||||
24| Et ingressus est Joab ad regem, et ait : Quid fecisti ? Ecce venit Abner ad te : quare dimisisti eum, et abiit et recessit ?
|
||||
25| ignoras Abner filium Ner, quoniam ad hoc venit ad te ut deciperet te, et sciret exitum tuum et introitum tuum, et nosset omnia quæ agis ?
|
||||
26| Egressus itaque Joab a David, misit nuntios post Abner, et reduxit eum a cisterna Sira, ignorante David.
|
||||
27| Cumque rediisset Abner in Hebron, seorsum adduxit eum Joab ad medium portæ ut loqueretur ei, in dolo : et percussit illum ibi in inguine, et mortuus est in ultionem sanguinis Asaël fratris ejus.
|
||||
28| Quod cum audisset David rem jam gestam, ait : Mundus ego sum, et regnum meum apud Dominum usque in sempiternum, a sanguine Abner filii Ner :
|
||||
29| et veniat super caput Joab, et super omnem domum patris ejus : nec deficiat de domo Joab fluxum seminis sustinens, et leprosus, et tenens fusum, et cadens gladio, et indigens pane.
|
||||
30| Igitur Joab et Abisai frater ejus interfecerunt Abner, eo quod occidisset Asaël fratrem eorum in Gabaon in prælio.
|
||||
31| Dixit autem David ad Joab, et ad omnem populum qui erat cum eo : Scindite vestimenta vestra, et accingimini saccis, et plangite ante exequias Abner. Porro rex David sequebatur feretrum.
|
||||
32| Cumque sepelissent Abner in Hebron, levavit rex David vocem suam, et flevit super tumulum Abner : flevit autem et omnis populus.
|
||||
33| Plangensque rex, et lugens Abner, ait : Nequaquam ut mori solent ignavi, mortuus est Abner.
|
||||
34| Manus tuæ ligatæ non sunt, et pedes tui non sunt compedibus aggravati : sed sicut solent cadere coram filiis iniquitatis, sic corruisti. Congeminansque omnis populus flevit super eum.
|
||||
35| Cumque venisset universa multitudo cibum capere cum David, clara adhuc die juravit David, dicens : Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si ante occasum solis gustavero panem vel aliud quidquam.
|
||||
36| Omnisque populus audivit, et placuerunt eis cuncta quæ fecit rex in conspectu totius populi.
|
||||
37| Et cognovit omne vulgus et universus Israël in die illa, quoniam non actum fuisset a rege ut occideretur Abner filius Ner.
|
||||
38| Dixit quoque rex ad servos suos : Num ignoratis quoniam princeps et maximus cecidit hodie in Israël ?
|
||||
39| Ego autem adhuc delicatus, et unctus rex : porro viri isti filii Sarviæ duri sunt mihi : retribuat Dominus facienti malum juxta malitiam suam.
|
||||
#4
|
||||
1| Audivit autem Isboseth filius Saul quod cecidisset Abner in Hebron : et dissolutæ sunt manus ejus, omnisque Israël perturbatus est.
|
||||
2| Duo autem viri principes latronum erant filio Saul, nomen uni Baana, et nomen alteri Rechab, filii Remmon Berothitæ de filiis Benjamin : siquidem et Beroth reputata est in Benjamin.
|
||||
3| Et fugerunt Berothitæ in Gethaim, fueruntque ibi advenæ usque ad tempus illud.
|
||||
4| Erat autem Jonathæ filio Saul filius debilis pedibus : quinquennis enim fuit, quando venit nuntius de Saul et Jonatha ex Jezrahel. Tollens itaque eum nutrix sua, fugit : cumque festinaret ut fugeret, cecidit, et claudus effectus est : habuitque vocabulum Miphiboseth.
|
||||
5| Venientes igitur filii Remmon Berothitæ, Rechab et Baana, ingressi sunt fervente die domum Isboseth : qui dormiebat super stratum suum meridie. Et ostiaria domus purgans triticum, obdormivit.
|
||||
6| Ingressi sunt autem domum latenter assumentes spicas tritici, et percusserunt eum in inguine Rechab, et Baana frater ejus, et fugerunt.
|
||||
7| Cum autem ingressi fuissent domum, ille dormiebat super lectum suum in conclavi, et percutientes interfecerunt eum : sublatoque capite ejus, abierunt per viam deserti tota nocte,
|
||||
8| et attulerunt caput Isboseth ad David in Hebron : dixeruntque ad regem : Ecce caput Isboseth filii Saul inimici tui, qui quærebat animam tuam : et dedit Dominus domino meo regi ultionem hodie de Saul, et de semine ejus.
|
||||
9| Respondens autem David Rechab, et Baana fratri ejus, filiis Remmon Berothitæ, dixit ad eos : Vivit Dominus, qui eruit animam meam de omni angustia,
|
||||
10| quoniam eum qui annuntiaverat mihi, et dixerat : Mortuus est Saul : qui putabat se prospera nuntiare, tenui, et occidi eum in Siceleg, cui oportebat mercedem dare pro nuntio.
|
||||
11| Quanto magis nunc cum homines impii interfecerunt virum innoxium in domo sua, super lectum suum, non quæram sanguinem ejus de manu vestra, et auferam vos de terra ?
|
||||
12| Præcepit itaque David pueris suis, et interfecerunt eos : præcidentesque manus et pedes eorum, suspenderunt eos super piscinam in Hebron : caput autem Isboseth tulerunt, et sepelierunt in sepulchro Abner in Hebron.
|
||||
#5
|
||||
1| Et venerunt universæ tribus Israël ad David in Hebron, dicentes : Ecce nos os tuum et caro tua sumus.
|
||||
2| Sed et heri et nudiustertius cum esset Saul rex super nos, tu eras educens et reducens Israël : dixit autem Dominus ad te : Tu pasces populum meum Israël, et tu eris dux super Israël.
|
||||
3| Venerunt quoque et seniores Israël ad regem in Hebron, et percussit cum eis rex David fœdus in Hebron coram Domino : unxeruntque David in regem super Israël.
|
||||
4| Filius triginta annorum erat David cum regnare cœpisset, et quadraginta annis regnavit.
|
||||
5| In Hebron regnavit super Judam septem annis et sex mensibus : in Jerusalem autem regnavit triginta tribus annis super omnem Israël et Judam.
|
||||
6| Et abiit rex, et omnes viri qui erant cum eo, in Jerusalem, ad Jebusæum habitatorem terræ : dictumque est David ab eis : Non ingredieris huc, nisi abstuleris cæcos et claudos dicentes : Non ingredietur David huc.
|
||||
7| Cepit autem David arcem Sion : hæc est civitas David.
|
||||
8| Proposuerat enim David in die illa præmium, qui percussisset Jebusæum, et tetigisset domatum fistulas, et abstulisset cæcos et claudos odientes animam David. Idcirco dicitur in proverbio : Cæcus et claudus non intrabunt in templum.
|
||||
9| Habitavit autem David in arce, et vocavit eam civitatem David : et ædificavit per gyrum a Mello et intrinsecus.
|
||||
10| Et ingrediebatur proficiens atque succrescens, et Dominus Deus exercituum erat cum eo.
|
||||
11| Misit quoque Hiram rex Tyri nuntios ad David, et ligna cedrina, et artifices lignorum, artificesque lapidum ad parietes : et ædificaverunt domum David.
|
||||
12| Et cognovit David quoniam confirmasset eum Dominus regem super Israël, et quoniam exaltasset regnum ejus super populum suum Israël.
|
||||
13| Accepit ergo David adhuc concubinas et uxores de Jerusalem, postquam venerat de Hebron : natique sunt David et alii filii et filiæ :
|
||||
14| et hæc nomina eorum, qui nati sunt ei in Jerusalem : Samua, et Sobab, et Nathan, et Salomon,
|
||||
15| et Jebahar, et Elisua, et Nepheg,
|
||||
16| et Japhia, et Elisama, et Elioda, et Eliphaleth.
|
||||
17| Audierunt ergo Philisthiim quod unxissent David in regem super Israël, et ascenderunt universi ut quærerent David : quod cum audisset David, descendit in præsidium.
|
||||
18| Philisthiim autem venientes diffusi sunt in valle Raphaim.
|
||||
19| Et consuluit David Dominum, dicens : Si ascendam ad Philisthiim ? et si dabis eos in manu mea ? Et dixit Dominus ad David : Ascende, quia tradens dabo Philisthiim in manu tua.
|
||||
20| Venit ergo David in Baal Pharasim : et percussit eos ibi, et dixit : Divisit Dominus inimicos meos coram me, sicut dividuntur aquæ. Propterea vocatum est nomen loci illius, Baal Pharasim.
|
||||
21| Et reliquerunt ibi sculptilia sua, quæ tulit David et viri ejus.
|
||||
22| Et addiderunt adhuc Philisthiim ut ascenderent, et diffusi sunt in valle Raphaim.
|
||||
23| Consuluit autem David Dominum : Si ascendam contra Philisthæos, et tradas eos in manus meas ? Qui respondit : Non ascendas contra eos, sed gyra post tergum eorum, et venies ad eos ex adverso pyrorum.
|
||||
24| Et cum audieris sonitum gradientis in cacumine pyrorum, tunc inibis prælium : quia tunc egredietur Dominus ante faciem tuam, ut percutiat castra Philisthiim.
|
||||
25| Fecit itaque David sicut præceperat ei Dominus, et percussit Philisthiim de Gabaa usque dum venias Gezer.
|
||||
#6
|
||||
1| Congregavit autem rursum David omnes electos ex Israël, triginta millia.
|
||||
2| Surrexitque David, et abiit, et universus populus qui erat cum eo de viris Juda, ut adducerent arcam Dei, super quam invocatum est nomen Domini exercituum, sedentis in cherubim super eam.
|
||||
3| Et imposuerunt arcam Dei super plaustrum novum : tuleruntque eam de domo Abinadab, qui erat in Gabaa : Oza autem et Ahio, filii Abinadab, minabant plaustrum novum.
|
||||
4| Cumque tulissent eam de domo Abinadab, qui erat in Gabaa, custodiens arcam Dei Ahio præcedebat arcam.
|
||||
5| David autem et omnis Israël ludebant coram Domino in omnibus lignis fabrefactis, et citharis et lyris et tympanis et sistris et cymbalis.
|
||||
6| Postquam autem venerunt ad aream Nachon, extendit Oza manum ad arcam Dei, et tenuit eam : quoniam calcitrabant boves, et declinaverunt eam.
|
||||
7| Iratusque est indignatione Dominus contra Ozam, et percussit eum super temeritate : qui mortuus est ibi juxta arcam Dei.
|
||||
8| Contristatus est autem David, eo quod percussisset Dominus Ozam, et vocatum est nomen loci illius : Percussio Ozæ, usque in diem hanc.
|
||||
9| Et extimuit David Dominum in die illa, dicens : Quomodo ingredietur ad me arca Domini ?
|
||||
10| Et noluit divertere ad se arcam Domini in civitatem David : sed divertit eam in domum Obededom Gethæi.
|
||||
11| Et habitavit arca Domini in domo Obededom Gethæi tribus mensibus : et benedixit Dominus Obededom, et omnem domum ejus.
|
||||
12| Nuntiatumque est regi David quod benedixisset Dominus Obededom, et omnia ejus, propter arcam Dei. Abiit ergo David, et adduxit arcam Dei de domo Obededom in civitatem David cum gaudio : et erant cum David septem chori, et victima vituli.
|
||||
13| Cumque transcendissent qui portabant arcam Domini sex passus, immolabat bovem et arietem,
|
||||
14| et David saltabat totis viribus ante Dominum : porro David erat accinctus ephod lineo.
|
||||
15| Et David et omnis domus Israël ducebant arcam testamenti Domini in jubilo, et in clangore buccinæ.
|
||||
16| Cumque intrasset arca Domini in civitatem David, Michol filia Saul, prospiciens per fenestram, vidit regem David subsilientem atque saltantem coram Domino : et despexit eum in corde suo.
|
||||
17| Et introduxerunt arcam Domini, et imposuerunt eam in loco suo in medio tabernaculi, quod tetenderat ei David : et obtulit David holocausta et pacifica coram Domino.
|
||||
18| Cumque complesset offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini exercituum.
|
||||
19| Et partitus est universæ multitudini Israël tam viro quam mulieri singulis collyridam panis unam, et assaturam bubulæ carnis unam, et similam frixam oleo : et abiit omnis populus, unusquisque in domum suam.
|
||||
20| Reversusque est David ut benediceret domui suæ : et egressa Michol filia Saul in occursum David, ait : Quam gloriosus fuit hodie rex Israël discooperiens se ante ancillas servorum suorum, et nudatus est, quasi si nudetur unus de scurris.
|
||||
21| Dixitque David ad Michol : Ante Dominum, qui elegit me potius quam patrem tuum et quam omnem domum ejus, et præcepit mihi ut essem dux super populum Domini in Israël,
|
||||
22| et ludam, et vilior fiam plus quam factus sum : et ero humilis in oculis meis, et cum ancillis de quibus locuta es, gloriosior apparebo.
|
||||
23| Igitur Michol filiæ Saul non est natus filius usque in diem mortis suæ.
|
||||
#7
|
||||
1| Factum est autem cum sedisset rex in domo sua, et Dominus dedisset ei requiem undique ab universis inimicis suis,
|
||||
2| dixit ad Nathan prophetam : Videsne quod ego habitem in domo cedrina, et arca Dei posita sit in medio pellium ?
|
||||
3| Dixitque Nathan ad regem : Omne quod est in corde tuo, vade, fac : quia Dominus tecum est.
|
||||
4| Factum est autem in illa nocte : et ecce sermo Domini ad Nathan, dicens :
|
||||
5| Vade, et loquere ad servum meum David : Hæc dicit Dominus : Numquid tu ædificabis mihi domum ad habitandum ?
|
||||
6| Neque enim habitavi in domo ex die illa, qua eduxi filios Israël de terra Ægypti, usque in diem hanc : sed ambulabam in tabernaculo, et in tentorio.
|
||||
7| Per cuncta loca quæ transivi cum omnibus filiis Israël, numquid loquens locutus sum ad unam de tribubus Israël, cui præcepi ut pasceret populum meum Israël, dicens : Quare non ædificastis mihi domum cedrinam ?
|
||||
8| Et nunc hæc dices servo meo David : Hæc dicit Dominus exercituum : Ego tuli te de pascuis sequentem greges, ut esses dux super populum meum Israël :
|
||||
9| et fui tecum in omnibus ubicumque ambulasti, et interfeci universos inimicos tuos a facie tua : fecique tibi nomen grande, juxta nomen magnorum qui sunt in terra.
|
||||
10| Et ponam locum populo meo Israël, et plantabo eum, et habitabit sub eo, et non turbabitur amplius : nec addent filii iniquitatis ut affligant eum sicut prius,
|
||||
11| ex die qua constitui judices super populum meum Israël : et requiem dabo tibi ab omnibus inimicis tuis : prædicitque tibi Dominus quod domum faciat tibi Dominus.
|
||||
12| Cumque completi fuerint dies tui, et dormieris cum patribus tuis, suscitabo semen tuum post te, quod egredietur de utero tuo, et firmabo regnum ejus.
|
||||
13| Ipse ædificabit domum nomini meo, et stabiliam thronum regni ejus usque in sempiternum.
|
||||
14| Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium : qui si inique aliquid gesserit, arguam eum in virga virorum, et in plagis filiorum hominum.
|
||||
15| Misericordiam autem meam non auferam ab eo, sicut abstuli a Saul, quem amovi a facie mea.
|
||||
16| Et fidelis erit domus tua, et regnum tuum usque in æternum ante faciem tuam, et thronus tuus erit firmus jugiter.
|
||||
17| Secundum omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.
|
||||
18| Ingressus est autem rex David, et sedit coram Domino, et dixit : Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, quia adduxisti me hucusque ?
|
||||
19| Sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, Domine Deus, nisi loquereris etiam de domo servi tui in longinquum : ista est enim lex Adam, Domine Deus.
|
||||
20| Quid ergo addere poterit adhuc David, ut loquatur ad te ? tu enim scis servum tuum, Domine Deus.
|
||||
21| Propter verbum tuum, et secundum cor tuum, fecisti omnia magnalia hæc, ita ut notum faceres servo tuo.
|
||||
22| Idcirco magnificatus es, Domine Deus, quia non est similis tui, neque est deus extra te, in omnibus quæ audivimus auribus nostris.
|
||||
23| Quæ est autem ut populus tuus Israël gens in terra, propter quam ivit Deus ut redimeret eam sibi in populum, et poneret sibi nomen, faceretque eis magnalia et horribilia super terram a facie populi tui quem redemisti tibi ex Ægypto, gentem, et deum ejus.
|
||||
24| Firmasti enim tibi populum tuum Israël in populum sempiternum : et tu, Domine Deus, factus es eis in Deum.
|
||||
25| Nunc ergo Domine Deus, verbum quod locutus es super servum tuum, et super domum ejus, suscita in sempiternum : et fac sicut locutus es,
|
||||
26| ut magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, atque dicatur : Dominus exercituum, Deus super Israël. Et domus servi tui David erit stabilita coram Domino,
|
||||
27| quia tu, Domine exercituum Deus Israël, revelasti aurem servi tui, dicens : Domum ædificabo tibi : propterea invenit servus tuus cor suum ut oraret te oratione hac.
|
||||
28| Nunc ergo Domine Deus, tu es Deus, et verba tua erunt vera : locutus es enim ad servum tuum bona hæc.
|
||||
29| Incipe ergo, et benedic domui servi tui, ut sit in sempiternum coram te : quia tu, Domine Deus, locutus es, et benedictione tua benedicetur domus servi tui in sempiternum.
|
||||
#8
|
||||
1| Factum est autem post hæc, percussit David Philisthiim, et humiliavit eos, et tulit David frenum tributi de manu Philisthiim.
|
||||
2| Et percussit Moab, et mensus est eos funiculo, coæquans terræ : mensus est autem duos funiculos, unum ad occidendum, et unum ad vivificandum : factusque est Moab David serviens sub tributo.
|
||||
3| Et percussit David Adarezer filium Rohob regem Soba, quando profectus est ut dominaretur super flumen Euphraten.
|
||||
4| Et captis David ex parte ejus mille septingentis equitibus, et viginti millibus peditum, subnervavit omnes jugales curruum : dereliquit autem ex eis centum currus.
|
||||
5| Venit quoque Syria Damasci, ut præsidium ferret Adarezer regi Soba : et percussit David de Syria viginti duo millia virorum.
|
||||
6| Et posuit David præsidium in Syria Damasci : factaque est Syria David serviens sub tributo : servavitque Dominus David in omnibus ad quæcumque profectus est.
|
||||
7| Et tulit David arma aurea quæ habebant servi Adarezer, et detulit ea in Jerusalem.
|
||||
8| Et de Bete et de Beroth, civitatibus Adarezer, tulit rex David æs multum nimis.
|
||||
9| Audivit autem Thou rex Emath quod percussisset David omne robur Adarezer,
|
||||
10| et misit Thou Joram filium suum ad regem David, ut salutaret eum congratulans, et gratias ageret : eo quod expugnasset Adarezer, et percussisset eum. Hostis quippe erat Thou Adarezer, et in manu ejus erant vasa aurea, et vasa argentea, et vasa ærea :
|
||||
11| quæ et ipsa sanctificavit rex David Domino cum argento et auro quæ sanctificaverat de universis gentibus quas subegerat,
|
||||
12| de Syria, et Moab, et filiis Ammon, et Philisthiim, et Amalec, et de manubiis Adarezer filii Rohob regis Soba.
|
||||
13| Fecit quoque sibi David nomen cum reverteretur capta Syria in valle Salinarum, cæsis decem et octo millibus :
|
||||
14| et posuit in Idumæa custodes, statuitque præsidium : et facta est universa Idumæa serviens David, et servavit Dominus David in omnibus ad quæcumque profectus est.
|
||||
15| Et regnavit David super omnem Israël : faciebat quoque David judicium et justitiam omni populo suo.
|
||||
16| Joab autem filius Sarviæ erat super exercitum : porro Josaphat filius Ahilud erat a commentariis :
|
||||
17| et Sadoc filius Achitob, et Achimelech filius Abiathar, erant sacerdotes : et Saraias, scriba :
|
||||
18| Banaias autem filius Jojadæ super Cerethi et Phelethi : filii autem David sacerdotes erant.
|
||||
#9
|
||||
1| Et dixit David : Putasne est aliquis qui remanserit de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam propter Jonathan ?
|
||||
2| Erat autem de domo Saul servus nomine Siba : quem cum vocasset rex ad se, dixit ei : Tune es Siba ? Et ille respondit : Ego sum servus tuus.
|
||||
3| Et ait rex : Numquid superest aliquis de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam Dei ? Dixitque Siba regi : Superest filius Jonathæ, debilis pedibus.
|
||||
4| Ubi, inquit, est ? Et Siba ad regem : Ecce, ait, in domo est Machir filii Ammiel, in Lodabar.
|
||||
5| Misit ergo rex David, et tulit eum de domo Machir filii Ammiel, de Lodabar.
|
||||
6| Cum autem venisset Miphiboseth filius Jonathæ filii Saul ad David, corruit in faciem suam, et adoravit. Dixitque David : Miphiboseth ? Qui respondit : Adsum servus tuus.
|
||||
7| Et ait ei David : Ne timeas, quia faciens faciam in te misericordiam propter Jonathan patrem tuum, et restituam tibi omnes agros Saul patris tui : et tu comedes panem in mensa mea semper.
|
||||
8| Qui adorans eum, dixit : Quis ego sum servus tuus, quoniam respexisti super canem mortuum similem mei ?
|
||||
9| Vocavit itaque rex Sibam puerum Saul, et dixit ei : Omnia quæcumque fuerunt Saul, et universam domum ejus, dedi filio domini tui.
|
||||
10| Operare igitur ei terram tu, et filii tui, et servi tui, et inferes filio domini tui cibos ut alatur : Miphiboseth autem filius domini tui comedet semper panem super mensam meam. Erant autem Sibæ quindecim filii, et viginti servi.
|
||||
11| Dixitque Siba ad regem : Sicut jussisti, domine mi rex, servo tuo, sic faciet servus tuus : et Miphiboseth comedet super mensam meam, quasi unus de filiis regis.
|
||||
12| Habebat autem Miphiboseth filium parvulum nomine Micha : omnis vero cognatio domus Sibæ serviebat Miphiboseth.
|
||||
13| Porro Miphiboseth habitabat in Jerusalem, quia de mensa regis jugiter vescebatur : et erat claudus utroque pede.
|
||||
#10
|
||||
1| Factum est autem post hæc ut moreretur rex filiorum Ammon, et regnavit Hanon filius ejus pro eo.
|
||||
2| Dixitque David : Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas, sicut fecit pater ejus mecum misericordiam. Misit ergo David, consolans eum per servos suos super patris interitu. Cum autem venissent servi David in terram filiorum Ammon,
|
||||
3| dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon dominum suum : Putas quod propter honorem patris tui miserit David ad te consolatores, et non ideo ut investigaret, et exploraret civitatem, et everteret eam, misit David servos suos ad te ?
|
||||
4| Tulit itaque Hanon servos David, rasitque dimidiam partem barbæ eorum et præscidit vestes eorum medias usque ad nates, et dimisit eos.
|
||||
5| Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum : erant enim viri confusi turpiter valde, et mandavit eis David : Manete in Jericho donec crescat barba vestra, et tunc revertimini.
|
||||
6| Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, miserunt, et conduxerunt mercede Syrum Rohob, et Syrum Soba, viginti millia peditum, et a rege Maacha mille viros, et ab Istob duodecim millia virorum.
|
||||
7| Quod cum audisset David, misit Joab et omnem exercitum bellatorum.
|
||||
8| Egressi sunt ergo filii Ammon, et direxerunt aciem ante ipsum introitum portæ : Syrus autem Soba, et Rohob, et Istob, et Maacha, seorsum erant in campo.
|
||||
9| Videns igitur Joab quod præparatum esset adversum se prælium et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israël, et instruxit aciem contra Syrum :
|
||||
10| reliquam autem partem populi tradidit Abisai fratri suo, qui direxit aciem adversus filios Ammon.
|
||||
11| Et ait Joab : Si prævaluerint adversum me Syri, eris mihi in adjutorium : si autem filii Ammon prævaluerint adversum te, auxiliabor tibi.
|
||||
12| Esto vir fortis, et pugnemus pro populo nostro et civitate Dei nostri : Dominus autem faciet quod bonum est in conspectu suo.
|
||||
13| Iniit itaque Joab, et populus qui erat cum eo, certamen contra Syros : qui statim fugerunt a facie ejus.
|
||||
14| Filii autem Ammon videntes quia fugissent Syri, fugerunt et ipsi a facie Abisai, et ingressi sunt civitatem : reversusque est Joab a filiis Ammon, et venit Jerusalem.
|
||||
15| Videntes igitur Syri quoniam corruissent coram Israël, congregati sunt pariter.
|
||||
16| Misitque Adarezer, et eduxit Syros qui erant trans fluvium, et adduxit eorum exercitum : Sobach autem, magister militiæ Adarezer, erat princeps eorum.
|
||||
17| Quod cum nuntiatum esset David, contraxit omnem Israëlem, et transivit Jordanem, venitque in Helam : et direxerunt aciem Syri ex adverso David, et pugnaverunt contra eum.
|
||||
18| Fugeruntque Syri a facie Israël, et occidit David de Syris septingentos currus, et quadraginta millia equitum : et Sobach principem militiæ percussit, qui statim mortuus est.
|
||||
19| Videntes autem universi reges qui erant in præsidio Adarezer, se victos esse ab Israël, expaverunt, et fugerunt quinquaginta et octo millia coram Israël. Et fecerunt pacem cum Israël, et servierunt eis : timueruntque Syri auxilium præbere ultra filiis Ammon.
|
||||
#11
|
||||
1| Factum est autem, vertente anno, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, misit David Joab, et servos suos cum eo, et universum Israël, et vastaverunt filios Ammon, et obsederunt Rabba : David autem remansit in Jerusalem.
|
||||
2| Dum hæc agerentur, accidit ut surgeret David de strato suo post meridiem, et deambularet in solario domus regiæ : viditque mulierem se lavantem ex adverso super solarium suum : erat autem mulier pulchra valde.
|
||||
3| Misit ergo rex, et requisivit quæ esset mulier. Nuntiatumque est ei quod ipsa esset Bethsabee filia Eliam, uxor Uriæ Hethæi.
|
||||
4| Missis itaque David nuntiis, tulit eam : quæ cum ingressa esset ad illum, dormivit cum ea : statimque sanctificata est ab immunditia sua,
|
||||
5| et reversa est domum suam concepto fœtu. Mittensque nuntiavit David, et ait : Concepi.
|
||||
6| Misit autem David ad Joab, dicens : Mitte ad me Uriam Hethæum. Misitque Joab Uriam ad David.
|
||||
7| Et venit Urias ad David. Quæsivitque David quam recte ageret Joab et populus, et quomodo administraretur bellum.
|
||||
8| Et dixit David ad Uriam : Vade in domum tuam, et lava pedes tuos. Et egressus est Urias de domo regis, secutusque est eum cibus regius.
|
||||
9| Dormivit autem Urias ante portam domus regiæ cum aliis servis domini sui, et non descendit ad domum suam.
|
||||
10| Nuntiatumque est David a dicentibus : Non ivit Urias in domum suam. Et ait David ad Uriam : Numquid non de via venisti ? quare non descendisti in domum tuam ?
|
||||
11| Et ait Urias ad David : Arca Dei et Israël et Juda habitant in papilionibus, et dominus meus Joab et servi domini mei super faciem terræ manent : et ego ingrediar domum meam, ut comedam et bibam, et dormiam cum uxore mea ? Per salutem tuam, et per salutem animæ tuæ, non faciam rem hanc.
|
||||
12| Ait ergo David ad Uriam : Mane hic etiam hodie, et cras dimittam te. Mansit Urias in Jerusalem in die illa et altera :
|
||||
13| et vocavit eum David ut comederet coram se et biberet, et inebriavit eum : qui egressus vespere, dormivit in strato suo cum servis domini sui, et in domum suam non descendit.
|
||||
14| Factum est ergo mane, et scripsit David epistolam ad Joab : misitque per manum Uriæ,
|
||||
15| scribens in epistola : Ponite Uriam ex adverso belli, ubi fortissimum est prælium : et derelinquite eum, ut percussus intereat.
|
||||
16| Igitur cum Joab obsideret urbem, posuit Uriam in loco ubi sciebat viros esse fortissimos.
|
||||
17| Egressique viri de civitate, bellabant adversum Joab, et ceciderunt de populo servorum David, et mortuus est etiam Urias Hethæus.
|
||||
18| Misit itaque Joab, et nuntiavit David omnia verba prælii :
|
||||
19| præcepitque nuntio, dicens : Cum compleveris universos sermones belli ad regem,
|
||||
20| si eum videris indignari, et dixerit : Quare accessistis ad murum, ut præliaremini ? an ignorabatis quod multa desuper ex muro tela mittantur ?
|
||||
21| Quis percussit Abimelech filium Jerobaal ? nonne mulier misit super eum fragmen molæ de muro, et interfecit eum in Thebes ? quare juxta murum accessistis ? dices : Etiam servus tuus Urias Hethæus occubuit.
|
||||
22| Abiit ergo nuntius, et venit, et narravit David omnia quæ ei præceperat Joab.
|
||||
23| Et dixit nuntius ad David : Prævaluerunt adversum nos viri, et egressi sunt ad nos in agrum : nos autem facto impetu persecuti eos sumus usque ad portam civitatis.
|
||||
24| Et direxerunt jacula sagittarii ad servos tuos ex muro desuper, mortuique sunt de servis regis : quin etiam servus tuus Urias Hethæus mortuus est.
|
||||
25| Et dixit David ad nuntium : Hæc dices Joab : Non te frangat ista res : varius enim eventus est belli, nunc hunc, et nunc illum consumit gladius : conforta bellatores tuos adversus urbem ut destruas eam, et exhortare eos.
|
||||
26| Audivit autem uxor Uriæ quod mortuus esset Urias vir suus, et planxit eum.
|
||||
27| Transacto autem luctu, misit David, et introduxit eam in domum suam, et facta est ei uxor, peperitque ei filium : et displicuit verbum hoc quod fecerat David, coram Domino.
|
||||
#12
|
||||
1| Misit ergo Dominus Nathan ad David : qui cum venisset ad eum, dixit ei : Duo viri erant in civitate una, unus dives, et alter pauper.
|
||||
2| Dives habebat oves et boves plurimos valde.
|
||||
3| Pauper autem nihil habebat omnino, præter ovem unam parvulam quam emerat et nutrierat, et quæ creverat apud eum cum filiis ejus simul, de pane illius comedens, et de calice ejus bibens, et in sinu illius dormiens : eratque illi sicut filia.
|
||||
4| Cum autem peregrinus quidam venisset ad divitem, parcens ille sumere de ovibus et de bobus suis, ut exhiberet convivium peregrino illi qui venerat ad se, tulit ovem viri pauperis, et præparavit cibos homini qui venerat ad se.
|
||||
5| Iratus autem indignatione David adversus hominem illum nimis, dixit ad Nathan : Vivit Dominus, quoniam filius mortis est vir qui fecit hoc.
|
||||
6| Ovem reddet in quadruplum, eo quod fecerit verbum istud, et non pepercerit.
|
||||
7| Dixit autem Nathan ad David : Tu es ille vir. Hæc dicit Dominus Deus Israël : Ego unxi te in regem super Israël, et ego erui te de manu Saul,
|
||||
8| et dedi tibi domum domini tui, et uxores domini tui in sinu tuo, dedique tibi domum Israël et Juda : et si parva sunt ista, adjiciam tibi multo majora.
|
||||
9| Quare ergo contempsisti verbum Domini, ut faceres malum in conspectu meo ? Uriam Hethæum percussisti gladio, et uxorem illius accepisti in uxorem tibi, et interfecisti eum gladio filiorum Ammon.
|
||||
10| Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in sempiternum, eo quod despexeris me, et tuleris uxorem Uriæ Hethæi ut esset uxor tua.
|
||||
11| Itaque hæc dicit Dominus : Ecce ego suscitabo super te malum de domo tua, et tollam uxores tuas in oculis tuis, et dabo proximo tuo : et dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis hujus.
|
||||
12| Tu enim fecisti abscondite : ego autem faciam verbum istud in conspectu omnis Israël, et in conspectu solis.
|
||||
13| Et dixit David ad Nathan : Peccavi Domino. Dixitque Nathan ad David : Dominus quoque transtulit peccatum tuum : non morieris.
|
||||
14| Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini, propter verbum hoc, filius qui natus est tibi, morte morietur.
|
||||
15| Et reversus est Nathan in domum suam. Percussit quoque Dominus parvulum quem pepererat uxor Uriæ David, et desperatus est.
|
||||
16| Deprecatusque est David Dominum pro parvulo : et jejunavit David jejunio, et ingressus seorsum, jacuit super terram.
|
||||
17| Venerunt autem seniores domus ejus, cogentes eum ut surgeret de terra : qui noluit, nec comedit cum eis cibum.
|
||||
18| Accidit autem die septima ut moreretur infans : timueruntque servi David nuntiare ei quod mortuus esset parvulus : dixerunt enim : Ecce cum parvulus adhuc viveret, loquebamur ad eum, et non audiebat vocem nostram : quanto magis si dixerimus : Mortuus est puer, se affliget ?
|
||||
19| Cum ergo David vidisset servos suos mussitantes, intellexit quod mortuus esset infantulus : dixitque ad servos suos : Num mortuus est puer ? Qui responderunt ei : Mortuus est.
|
||||
20| Surrexit ergo David de terra, et lotus unctusque est : cumque mutasset vestem, ingressus est domum Domini : et adoravit, et venit in domum suam, petivitque ut ponerent ei panem, et comedit.
|
||||
21| Dixerunt autem ei servi sui : Quis est sermo quem fecisti ? propter infantem, cum adhuc viveret, jejunasti et flebas : mortuo autem puero, surrexisti, et comedisti panem.
|
||||
22| Qui ait : Propter infantem, dum adhuc viveret, jejunavi et flevi : dicebam enim : Quis scit si forte donet eum mihi Dominus, et vivat infans ?
|
||||
23| Nunc autem quia mortuus est, quare jejunem ? numquid potero revocare eum amplius ? ego vadam magis ad eum : ille vero non revertetur ad me.
|
||||
24| Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam, ingressusque ad eam dormivit cum ea : quæ genuit filium, et vocavit nomen ejus Salomon : et Dominus dilexit eum.
|
||||
25| Misitque in manu Nathan prophetæ, et vocavit nomen ejus, Amabilis Domino, eo quod diligeret eum Dominus.
|
||||
26| Igitur pugnabat Joab contra Rabbath filiorum Ammon, et expugnabat urbem regiam.
|
||||
27| Misitque Joab nuntios ad David, dicens : Dimicavi adversum Rabbath, et capienda est Urbs aquarum.
|
||||
28| Nunc igitur congrega reliquam partem populi, et obside civitatem, et cape eam : ne cum a me vastata fuerit urbs, nomini meo ascribatur victoria.
|
||||
29| Congregavit itaque David omnem populum, et profectus est adversum Rabbath : cumque dimicasset, cepit eam.
|
||||
30| Et tulit diadema regis eorum de capite ejus, pondo auri talentum, habens gemmas pretiosissimas : et impositum est super caput David. Sed et prædam civitatis asportavit multam valde :
|
||||
31| populum quoque ejus adducens serravit, et circumegit super eos ferrata carpenta : divisitque cultris, et traduxit in typo laterum : sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et reversus est David et omnis exercitus in Jerusalem.
|
||||
#13
|
||||
1| Factum est autem post hæc ut Absalom filii David sororem speciosissimam, vocabulo Thamar, adamaret Amnon filius David,
|
||||
2| et deperiret eam valde, ita ut propter amorem ejus ægrotaret : quia cum esset virgo, difficile ei videbatur ut quippiam inhoneste ageret cum ea.
|
||||
3| Erat autem Amnon amicus nomine Jonadab, filius Semmaa fratris David, vir prudens valde.
|
||||
4| Qui dixit ad eum : Quare sic attenuaris macie, fili regis, per singulos dies ? cur non indicas mihi ? Dixitque ei Amnon : Thamar sororem fratris mei Absalom amo.
|
||||
5| Cui respondit Jonadab : Cuba super lectum tuum, et languorem simula : cumque venerit pater tuus ut visitet te, dic ei : Veniat, oro, Thamar soror mea, ut det mihi cibum, et faciat pulmentum, ut comedam de manu ejus.
|
||||
6| Accubuit itaque Amnon, et quasi ægrotare cœpit : cumque venisset rex ad visitandum eum, ait Amnon ad regem : Veniat, obsecro, Thamar soror mea, ut faciat in oculis meis duas sorbitiunculas, et cibum capiam de manu ejus.
|
||||
7| Misit ergo David ad Thamar domum, dicens : Veni in domum Amnon fratris tui, et fac ei pulmentum.
|
||||
8| Venitque Thamar in domum Amnon fratris sui : ille autem jacebat. Quæ tollens farinam commiscuit, et liquefaciens, in oculis ejus coxit sorbitiunculas.
|
||||
9| Tollensque quod coxerat, effudit, et posuit coram eo, et noluit comedere : dixitque Amnon : Ejicite universos a me. Cumque ejecissent omnes,
|
||||
10| dixit Amnon ad Thamar : Infer cibum in conclave, ut vescar de manu tua. Tulit ergo Thamar sorbitiunculas quas fecerat, et intulit ad Amnon fratrem suum in conclave.
|
||||
11| Cumque obtulisset ei cibum, apprehendit eam, et ait : Veni, cuba mecum, soror mea.
|
||||
12| Quæ respondit ei : Noli frater mi, noli opprimere me : neque enim hoc fas est in Israël : noli facere stultitiam hanc.
|
||||
13| Ego enim ferre non potero opprobrium meum, et tu eris quasi unus de insipientibus in Israël : quin potius loquere ad regem, et non negabit me tibi.
|
||||
14| Noluit autem acquiescere precibus ejus, sed prævalens viribus oppressit eam, et cubavit cum ea.
|
||||
15| Et exosam eam habuit Amnon odio magno nimis : ita ut majus esset odium quo oderat eam, amore quo ante dilexerat. Dixitque ei Amnon : Surge, et vade.
|
||||
16| Quæ respondit ei : Majus est hoc malum quod nunc agis adversum me, quam quod ante fecisti, expellens me. Et noluit audire eam :
|
||||
17| sed vocato puero qui ministrabat ei, dixit : Ejice hanc a me foras, et claude ostium post eam.
|
||||
18| Quæ induta erat talari tunica : hujuscemodi enim filiæ regis virgines vestibus utebantur. Ejecit itaque eam minister illius foras : clausitque fores post eam.
|
||||
19| Quæ aspergens cinerem capiti suo, scissa talari tunica, impositisque manibus super caput suum, ibat ingrediens, et clamans.
|
||||
20| Dixit autem ei Absalom frater suus : Numquid Amnon frater tuus concubuit tecum ? sed nunc soror, tace : frater tuus est : neque affligas cor tuum pro hac re. Mansit itaque Thamar contabescens in domo Absalom fratris sui.
|
||||
21| Cum autem audisset rex David verba hæc, contristatus est valde : et noluit contristare spiritum Amnon filii sui, quoniam diligebat eum, quia primogenitus erat ei.
|
||||
22| Porro non est locutus Absalom ad Amnon nec malum nec bonum : oderat enim Absalom Amnon, eo quod violasset Thamar sororem suam.
|
||||
23| Factum est autem post tempus biennii ut tonderentur oves Absalom in Baalhasor, quæ est juxta Ephraim : et vocavit Absalom omnes filios regis,
|
||||
24| venitque ad regem, et ait ad eum : Ecce tondentur oves servi tui : veniat, oro, rex cum servis suis ad servum suum.
|
||||
25| Dixitque rex ad Absalom : Noli fili mi, noli rogare ut veniamus omnes et gravemus te. Cum autem cogeret eum, et noluisset ire, benedixit ei.
|
||||
26| Et ait Absalom : Si non vis venire, veniat, obsecro, nobiscum saltem Amnon frater meus. Dixitque ad eum rex : Non est necesse ut vadat tecum.
|
||||
27| Coëgit itaque Absalom eum, et dimisit cum eo Amnon et universos filios regis. Feceratque Absalom convivium quasi convivium regis.
|
||||
28| Præceperat autem Absalom pueris suis, dicens : Observate cum temulentus fuerit Amnon vino, et dixero vobis : Percutite eum, et interficite : nolite timere : ego enim sum qui præcipio vobis : roboramini, et estote viri fortes.
|
||||
29| Fecerunt ergo pueri Absalom adversum Amnon sicut præceperat eis Absalom. Surgentesque omnes filii regis ascenderunt singuli mulas suas, et fugerunt.
|
||||
30| Cumque adhuc pergerent in itinere, fama pervenit ad David, dicens : Percussit Absalom omnes filios regis, et non remansit ex eis saltem unus.
|
||||
31| Surrexit itaque rex, et scidit vestimenta sua, et cecidit super terram : et omnes servi illius qui assistebant ei, sciderunt vestimenta sua.
|
||||
32| Respondens autem Jonadab filius Semmaa fratris David, dixit : Ne æstimet dominus meus rex quod omnes pueri filii regis occisi sint : Amnon solus mortuus est, quoniam in ore Absalom erat positus ex die qua oppressit Thamar sororem ejus.
|
||||
33| Nunc ergo ne ponat dominus meus rex super cor suum verbum istud, dicens : Omnes filii regis occisi sunt : quoniam Amnon solus mortuus est.
|
||||
34| Fugit autem Absalom. Et elevavit puer speculator oculos suos, et aspexit : et ecce populus multus veniebat per iter devium ex latere montis.
|
||||
35| Dixit autem Jonadab ad regem : Ecce filii regis adsunt : juxta verbum servi tui, sic factum est.
|
||||
36| Cumque cessasset loqui, apparuerunt et filii regis : et intrantes levaverunt vocem suam, et fleverunt : sed et rex et omnes servi ejus fleverunt ploratu magno nimis.
|
||||
37| Porro Absalom fugiens abiit ad Tholomai filium Ammiud regem Gessur. Luxit ergo David filium suum cunctis diebus.
|
||||
38| Absalom autem cum fugisset, et venisset in Gessur, fuit ibi tribus annis.
|
||||
39| Cessavitque rex David persequi Absalom, eo quod consolatus esset super Amnon interitu.
|
||||
#14
|
||||
1| Intelligens autem Joab filius Sarviæ quod cor regis versum esset ad Absalom,
|
||||
2| misit Thecuam, et tulit inde mulierem sapientem : dixitque ad eam : Lugere te simula, et induere veste lugubri, et ne ungaris oleo, ut sis quasi mulier jam plurimo tempore lugens mortuum :
|
||||
3| et ingredieris ad regem, et loqueris ad eum sermones hujuscemodi. Posuit autem Joab verba in ore ejus.
|
||||
4| Itaque cum ingressa fuisset mulier Thecuitis ad regem, cecidit coram eo super terram, et adoravit, et dixit : Serva me, rex.
|
||||
5| Et ait ad eam rex : Quid causæ habes ? Quæ respondit : Heu, mulier vidua ego sum : mortuus est enim vir meus.
|
||||
6| Et ancillæ tuæ erant duo filii : qui rixati sunt adversum se in agro, nullusque erat qui eos prohibere posset : et percussit alter alterum, et interfecit eum.
|
||||
7| Et ecce consurgens universa cognatio adversum ancillam tuam, dicit : Trade eum qui percussit fratrem suum, ut occidamus eum pro anima fratris sui quem interfecit, et deleamus hæredem : et quærunt extinguere scintillam meam quæ relicta est, ut non supersit viro meo nomen, et reliquiæ super terram.
|
||||
8| Et ait rex ad mulierem : Vade in domum tuam, et ego jubebo pro te.
|
||||
9| Dixitque mulier Thecuitis ad regem : In me, domine mi rex, sit iniquitas, et in domum patris mei : rex autem et thronus ejus sit innocens.
|
||||
10| Et ait rex : Qui contradixerit tibi, adduc eum ad me, et ultra non addet ut tangat te.
|
||||
11| Quæ ait : Recordetur rex Domini Dei sui, ut non multiplicentur proximi sanguinis ad ulciscendum, et nequaquam interficiant filium meum. Qui ait : Vivit Dominus, quia non cadet de capillis filii tui super terram.
|
||||
12| Dixit ergo mulier : Loquatur ancilla tua ad dominum meum regem verbum. Et ait : Loquere.
|
||||
13| Dixitque mulier : Quare cogitasti hujuscemodi rem contra populum Dei, et locutus est rex verbum istud, ut peccet, et non reducat ejectum suum ?
|
||||
14| Omnes morimur, et quasi aquæ dilabimur in terram, quæ non revertuntur : nec vult Deus perire animam, sed retractat cogitans ne penitus pereat qui abjectus est.
|
||||
15| Nunc igitur veni, ut loquar ad dominum meum regem verbum hoc, præsente populo. Et dixit ancilla tua : Loquar ad regem, si quomodo faciat rex verbum ancillæ suæ.
|
||||
16| Et audivit rex, ut liberaret ancillam suam de manu omnium qui volebant de hæreditate Dei delere me, et filium meum simul.
|
||||
17| Dicat ergo ancilla tua, ut fiat verbum domini mei regis sicut sacrificium. Sicut enim angelus Dei, sic est dominus meus rex, ut nec benedictione, nec maledictione moveatur : unde et Dominus Deus tuus est tecum.
|
||||
18| Et respondens rex, dixit ad mulierem : Ne abscondas a me verbum quod te interrogo. Dixitque ei mulier : Loquere, domine mi rex.
|
||||
19| Et ait rex : Numquid manus Joab tecum est in omnibus istis ? Respondit mulier, et ait : Per salutem animæ tuæ, domine mi rex, nec ad sinistram, nec ad dexteram est ex omnibus his quæ locutus est dominus meus rex : servus enim tuus Joab, ipse præcepit mihi, et ipse posuit in os ancillæ tuæ omnia verba hæc.
|
||||
20| Ut verterem figuram sermonis hujus, servus tuus Joab præcepit istud : tu autem, domine mi rex, sapiens es, sicut habet sapientiam angelus Dei, ut intelligas omnia super terram.
|
||||
21| Et ait rex ad Joab : Ecce placatus feci verbum tuum : vade ergo, et revoca puerum Absalom.
|
||||
22| Cadensque Joab super faciem suam in terram, adoravit, et benedixit regi : et dixit Joab : Hodie intellexit servus tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, domine mi rex : fecisti enim sermonem servi tui.
|
||||
23| Surrexit ergo Joab et abiit in Gessur, et adduxit Absalom in Jerusalem.
|
||||
24| Dixit autem rex : Revertatur in domum suam, et faciem meam non videat. Reversus est itaque Absalom in domum suam, et faciem regis non vidit.
|
||||
25| Porro sicut Absalom, vir non erat pulcher in omni Israël, et decorus nimis : a vestigio pedis usque ad verticem non erat in eo ulla macula.
|
||||
26| Et quando tondebat capillum (semel autem in anno tondebatur, quia gravabat eum cæsaries), ponderabat capillos capitis sui ducentis siclis, pondere publico.
|
||||
27| Nati sunt autem Absalom filii tres, et filia una nomine Thamar, elegantis formæ.
|
||||
28| Mansitque Absalom in Jerusalem duobus annis, et faciem regis non vidit.
|
||||
29| Misit itaque ad Joab, ut mitteret eum ad regem : qui noluit venire ad eum. Cumque secundo misisset, et ille noluisset venire ad eum,
|
||||
30| dixit servis suis : Scitis agrum Joab juxta agrum meum, habentem messem hordei : ite igitur, et succendite eum igni. Succenderunt ergo servi Absalom segetem igni. Et venientes servi Joab, scissis vestibus suis, dixerunt : Succenderunt servi Absalom partem agri igni.
|
||||
31| Surrexitque Joab, et venit ad Absalom in domum ejus, et dixit : Quare succenderunt servi tui segetem meam igni ?
|
||||
32| Et respondit Absalom ad Joab : Misi ad te obsecrans ut venires ad me, et mitterem te ad regem, et diceres ei : Quare veni de Gessur ? melius mihi erat ibi esse : obsecro ergo ut videam faciem regis : quod si memor est iniquitatis meæ, interficiat me.
|
||||
33| Ingressus itaque Joab ad regem, nuntiavit ei omnia : vocatusque est Absalom, et intravit ad regem, et adoravit super faciem terræ coram eo : osculatusque est rex Absalom.
|
||||
#15
|
||||
1| Igitur post hæc fecit sibi Absalom currus, et equites, et quinquaginta viros qui præcederent eum.
|
||||
2| Et mane consurgens Absalom, stabat juxta introitum portæ, et omnem virum qui habebat negotium ut veniret ad regis judicium, vocabat Absalom ad se, et dicebat : De qua civitate es tu ? Qui respondens aiebat : Ex una tribu Israël ego sum servus tuus.
|
||||
3| Respondebatque ei Absalom : Videntur mihi sermones tui boni et justi, sed non est qui te audiat constitutus a rege. Dicebatque Absalom :
|
||||
4| Quis me constituat judicem super terram, ut ad me veniant omnes qui habent negotium, et juste judicem ?
|
||||
5| Sed et cum accederet ad eum homo ut salutaret illum, extendebat manum suam, et apprehendens osculabatur eum.
|
||||
6| Faciebatque hoc omni Israël venienti ad judicium ut audiretur a rege, et sollicitabat corda virorum Israël.
|
||||
7| Post quadraginta autem annos, dixit Absalom ad regem David : Vadam, et reddam vota mea quæ vovi Domino in Hebron.
|
||||
8| Vovens enim vovit servus tuus cum esset in Gessur Syriæ, dicens : Si reduxerit me Dominus in Jerusalem, sacrificabo Domino.
|
||||
9| Dixitque ei rex David : Vade in pace. Et surrexit, et abiit in Hebron.
|
||||
10| Misit autem Absalom exploratores in universas tribus Israël, dicens : Statim ut audieritis clangorem buccinæ, dicite : Regnavit Absalom in Hebron.
|
||||
11| Porro cum Absalom ierunt ducenti viri de Jerusalem vocati, euntes simplici corde, et causam penitus ignorantes.
|
||||
12| Accersivit quoque Absalom Achitophel Gilonitem consiliarium David, de civitate sua Gilo. Cumque immolaret victimas, facta est conjuratio valida, populusque concurrens augebatur cum Absalom.
|
||||
13| Venit igitur nuntius ad David, dicens : Toto corde universus Israël sequitur Absalom.
|
||||
14| Et ait David servis suis qui erant cum eo in Jerusalem : Surgite, fugiamus : neque enim erit nobis effugium a facie Absalom : festinate egredi, ne forte veniens occupet nos, et impellat super nos ruinam, et percutiat civitatem in ore gladii.
|
||||
15| Dixeruntque servi regis ad eum : Omnia quæcumque præceperit dominus noster rex, libenter exequemur servi tui.
|
||||
16| Egressus est ergo rex et universa domus ejus pedibus suis : et dereliquit rex decem mulieres concubinas ad custodiendam domum.
|
||||
17| Egressusque rex et omnis Israël pedibus suis, stetit procul a domo :
|
||||
18| et universi servi ejus ambulabant juxta eum, et legiones Cerethi, et Phelethi, et omnes Gethæi, pugnatores validi, sexcenti viri qui secuti eum fuerant de Geth pedites, præcedebant regem.
|
||||
19| Dixit autem rex ad Ethai Gethæum : Cur venis nobiscum ? revertere, et habita cum rege, quia peregrinus es, et egressus es de loco tuo.
|
||||
20| Heri venisti, et hodie compelleris nobiscum egredi ? ego autem vadam quo iturus sum : revertere, et reduc tecum fratres tuos, et Dominus faciet tecum misericordiam et veritatem, quia ostendisti gratiam et fidem.
|
||||
21| Et respondit Ethai regi dicens : Vivit Dominus, et vivit dominus meus rex, quoniam in quocumque loco fueris, domine mi rex, sive in morte, sive in vita, ibi erit servus tuus.
|
||||
22| Et ait David Ethai : Veni, et transi. Et transivit Ethai Gethæus, et omnes viri qui cum eo erant, et reliqua multitudo.
|
||||
23| Omnesque flebant voce magna, et universus populus transibat : rex quoque transgrediebatur torrentem Cedron, et cunctus populus incedebat contra viam quæ respicit ad desertum.
|
||||
24| Venit autem et Sadoc sacerdos, et universi Levitæ cum eo, portantes arcam fœderis Dei : et deposuerunt arcam Dei. Et ascendit Abiathar, donec expletus esset omnis populus qui egressus fuerat de civitate.
|
||||
25| Et dixit rex ad Sadoc : Reporta arcam Dei in urbem : si invenero gratiam in oculis Domini, reducet me, et ostendet mihi eam, et tabernaculum suum.
|
||||
26| Si autem dixerit mihi : Non places : præsto sum : faciat quod bonum est coram se.
|
||||
27| Et dixit rex ad Sadoc sacerdotem : O videns, revertere in civitatem in pace : et Achimaas filius tuus, et Jonathas filius Abiathar, duo filii vestri, sint vobiscum.
|
||||
28| Ecce ego abscondar in campestribus deserti, donec veniat sermo a vobis indicans mihi.
|
||||
29| Reportaverunt ergo Sadoc et Abiathar arcam Dei in Jerusalem, et manserunt ibi.
|
||||
30| Porro David ascendebat clivum Olivarum, scandens et flens, nudis pedibus incedens, et operto capite : sed et omnis populus qui erat cum eo, operto capite ascendebat plorans.
|
||||
31| Nuntiatum est autem David quod et Achitophel esset in conjuratione cum Absalom : dixitque David : Infatua, quæso, Domine, consilium Achitophel.
|
||||
32| Cumque ascenderet David summitatem montis in quo adoraturus erat Dominum, ecce occurrit ei Chusai Arachites, scissa veste, et terra pleno capite.
|
||||
33| Et dixit ei David : Si veneris mecum, eris mihi oneri :
|
||||
34| si autem in civitatem revertaris, et dixeris Absalom : Servus tuus sum, rex : sicut fui servus patris tui, sic ero servus tuus : dissipabis consilium Achitophel.
|
||||
35| Habes autem tecum Sadoc et Abiathar sacerdotes : et omne verbum quodcumque audieris de domo regis, indicabis Sadoc et Abiathar sacerdotibus.
|
||||
36| Sunt autem cum eis duo filii eorum Achimaas filius Sadoc, et Jonathas filius Abiathar : et mittetis per eos ad me omne verbum quod audieritis.
|
||||
37| Veniente ergo Chusai amico David in civitatem, Absalom quoque ingressus est Jerusalem.
|
||||
#16
|
||||
1| Cumque David transisset paululum montis verticem, apparuit Siba puer Miphiboseth in occursum ejus, cum duobus asinis, qui onerati erant ducentis panibus, et centum alligaturis uvæ passæ, et centum massis palatharum, et utre vini.
|
||||
2| Et dixit rex Sibæ : Quid sibi volunt hæc ? Responditque Siba : Asini, domesticis regis ut sedeant : panes et palathæ ad vescendum pueris tuis : vinum autem ut bibat siquis defecerit in deserto.
|
||||
3| Et ait rex : Ubi est filius domini tui ? Responditque Siba regi : Remansit in Jerusalem, dicens : Hodie restituet mihi domus Israël regnum patris mei.
|
||||
4| Et ait rex Sibæ : Tua sint omnia quæ fuerunt Miphiboseth. Dixitque Siba : Oro ut inveniam gratiam coram te, domine mi rex.
|
||||
5| Venit ergo rex David usque Bahurim : et ecce egrediebatur inde vir de cognatione domus Saul, nomine Semei, filius Gera : procedebatque egrediens, et maledicebat,
|
||||
6| mittebatque lapides contra David et contra universos servos regis David : omnis autem populus, et universi bellatores, a dextro et a sinistro latere regis incedebant.
|
||||
7| Ita autem loquebatur Semei cum malediceret regi : Egredere, egredere, vir sanguinum, et vir Belial.
|
||||
8| Reddidit tibi Dominus universum sanguinem domus Saul : quoniam invasisti regnum pro eo, et dedit Dominus regnum in manu Absalom filii tui : et ecce premunt te mala tua, quoniam vir sanguinum es.
|
||||
9| Dixit autem Abisai filius Sarviæ regi : Quare maledicit canis hic mortuus domino meo regi ? vadam, et amputabo caput ejus.
|
||||
10| Et ait rex : Quid mihi et vobis est, filii Sarviæ ? dimittite eum, ut maledicat : Dominus enim præcepit ei ut malediceret David : et quis est qui audeat dicere quare sic fecerit ?
|
||||
11| Et ait rex Abisai, et universis servis suis : Ecce filius meus qui egressus est de utero meo, quærit animam meam : quanto magis nunc filius Jemini ? Dimittite eum ut maledicat juxta præceptum Domini :
|
||||
12| si forte respiciat Dominus afflictionem meam, et reddat mihi Dominus bonum pro maledictione hac hodierna.
|
||||
13| Ambulabat itaque David et socii ejus per viam cum eo. Semei autem per jugum montis ex latere contra illum gradiebatur, maledicens, et mittens lapides adversum eum, terramque spargens.
|
||||
14| Venit itaque rex, et universus populus cum eo lassus, et refocillati sunt ibi.
|
||||
15| Absalom autem et omnis populus ejus ingressi sunt Jerusalem, sed et Achitophel cum eo.
|
||||
16| Cum autem venisset Chusai Arachites amicus David ad Absalom, locutus est ad eum : Salve rex, salve rex.
|
||||
17| Ad quem Absalom : Hæc est, inquit, gratia tua ad amicum tuum ? quare non ivisti cum amico tuo ?
|
||||
18| Responditque Chusai ad Absalom : Nequaquam : quia illius ero, quem elegit Dominus, et omnis hic populus, et universus Israël : et cum eo manebo.
|
||||
19| Sed ut et hoc inferam, cui ego serviturus sum ? nonne filio regis ? Sicut parui patri tuo, ita parebo et tibi.
|
||||
20| Dixit autem Absalom ad Achitophel : Inite consilium quid agere debeamus.
|
||||
21| Et ait Achitophel ad Absalom : Ingredere ad concubinas patris tui, quas dimisit ad custodiendam domum : ut cum audierit omnis Israël quod fœdaveris patrem tuum, roborentur tecum manus eorum.
|
||||
22| Tetenderunt ergo Absalom tabernaculum in solario, ingressusque est ad concubinas patris sui coram universo Israël.
|
||||
23| Consilium autem Achitophel quod dabat in diebus illis, quasi si quis consuleret Deum : sic erat omne consilium Achitophel, et cum esset cum David, et cum esset cum Absalom.
|
||||
#17
|
||||
1| Dixit ergo Achitophel ad Absalom : Eligam mihi duodecim millia virorum, et consurgens persequar David hac nocte.
|
||||
2| Et irruens super eum (quippe qui lassus est, et solutis manibus), percutiam eum : cumque fugerit omnis populus qui cum eo est, percutiam regem desolatum.
|
||||
3| Et reducam universum populum, quomodo unus homo reverti solet : unum enim virum tu quæris : et omnis populus erit in pace.
|
||||
4| Placuitque sermo ejus Absalom, et cunctis majoribus natu Israël.
|
||||
5| Ait autem Absalom : Vocate Chusai Arachiten, et audiamus quid etiam ipse dicat.
|
||||
6| Cumque venisset Chusai ad Absalom, ait Absalom ad eum : Hujuscemodi sermonem locutus est Achitophel : facere debemus an non ? quod das consilium ?
|
||||
7| Et dixit Chusai ad Absalom : Non est bonum consilium quod dedit Achitophel hac vice.
|
||||
8| Et rursum intulit Chusai : Tu nosti patrem tuum, et viros qui cum eo sunt, esse fortissimos et amaro animo, veluti si ursa raptis catulis in saltu sæviat : sed et pater tuus vir bellator est, nec morabitur cum populo.
|
||||
9| Forsitan nunc latitat in foveis, aut in uno, quo voluerit, loco : et cum ceciderit unus quilibet in principio, audiet quicumque audierit, et dicet : Facta est plaga in populo qui sequebatur Absalom.
|
||||
10| Et fortissimus quisque, cujus cor est quasi leonis, pavore solvetur : scit enim omnis populus Israël fortem esse patrem tuum, et robustos omnes qui cum eo sunt.
|
||||
11| Sed hoc mihi videtur rectum esse consilium. Congregetur ad te universus Israël, a Dan usque Bersabee, quasi arena maris innumerabilis : et tu eris in medio eorum.
|
||||
12| Et irruemus super eum in quocumque loco inventus fuerit, et operiemus eum, sicut cadere solet ros super terram : et non relinquemus de viris qui cum eo sunt, ne unum quidem.
|
||||
13| Quod si urbem aliquam fuerit ingressus, circumdabit omnis Israël civitati illi funes, et trahemus eam in torrentem, ut non reperiatur ne calculus quidem ex ea.
|
||||
14| Dixitque Absalom, et omnes viri Israël : Melius est consilium Chusai Arachitæ, consilio Achitophel : Domini autem nutu dissipatum est consilium Achitophel utile, ut induceret Dominus super Absalom malum.
|
||||
15| Et ait Chusai Sadoc et Abiathar sacerdotibus : Hoc et hoc modo consilium dedit Achitophel Absalom et senioribus Israël : et ego tale et tale dedi consilium.
|
||||
16| Nunc ergo mittite cito, et nuntiate David, dicentes : Ne moreris nocte hac in campestribus deserti, sed absque dilatione transgredere : ne forte absorbeatur rex, et omnis populus qui cum eo est.
|
||||
17| Jonathas autem et Achimaas stabant juxta fontem Rogel : abiit ancilla et nuntiavit eis. Et illi profecti sunt, ut referrent ad regem David nuntium : non enim poterant videri, aut introire civitatem.
|
||||
18| Vidit autem eos quidam puer, et indicavit Absalom : illi vero concito gradu ingressi sunt domum cujusdam viri in Bahurim, qui habebat puteum in vestibulo suo : et descenderunt in eum.
|
||||
19| Tulit autem mulier, et expandit velamen super os putei, quasi siccans ptisanas : et sic latuit res.
|
||||
20| Cumque venissent servi Absalom in domum, ad mulierem dixerunt : Ubi est Achimaas et Jonathas ? Et respondit eis mulier : Transierunt festinanter, gustata paululum aqua. At hi qui quærebant, cum non reperissent, reversi sunt in Jerusalem.
|
||||
21| Cumque abiissent, ascenderunt illi de puteo, et pergentes nuntiaverunt regi David, et dixerunt : Surgite, et transite cito fluvium : quoniam hujuscemodi dedit consilium contra vos Achitophel.
|
||||
22| Surrexit ergo David, et omnis populus qui cum eo erat, et transierunt Jordanem, donec dilucesceret : et ne unus quidem residuus fuit, qui non transisset fluvium.
|
||||
23| Porro Achitophel videns quod non fuisset factum consilium suum, stravit asinum suum, surrexitque, et abiit in domum suam et in civitatem suam : et disposita domo sua, suspendio interiit, et sepultus est in sepulchro patris sui.
|
||||
24| David autem venit in castra, et Absalom transivit Jordanem, ipse et omnes viri Israël cum eo.
|
||||
25| Amasam vero constituit Absalom pro Joab super exercitum : Amasa autem erat filius viri qui vocabatur Jetra de Jezraëli, qui ingressus est ad Abigail filiam Naas, sororem Sarviæ, quæ fuit mater Joab.
|
||||
26| Et castrametatus est Israël cum Absalom in terra Galaad.
|
||||
27| Cumque venisset David in castra, Sobi filius Naas de Rabbath filiorum Ammon, et Machir filius Ammihel de Lodabar, et Berzellai Galaadites de Rogelim,
|
||||
28| obtulerunt ei stratoria, et tapetia, et vasa fictilia, frumentum, et hordeum, et farinam, et polentam, et fabam, et lentem, et frixum cicer,
|
||||
29| et mel, et butyrum, oves, et pingues vitulos : dederuntque David, et populo qui cum eo erat, ad vescendum : suspicati enim sunt populum fame et siti fatigari in deserto.
|
||||
#18
|
||||
1| Igitur considerato David populo suo, constituit super eos tribunos et centuriones,
|
||||
2| et dedit populi tertiam partem sub manu Joab, et tertiam partem sub manu Abisai filii Sarviæ fratris Joab, et tertiam partem sub manu Ethai, qui erat de Geth. Dixitque rex ad populum : Egrediar et ego vobiscum.
|
||||
3| Et respondit populus : Non exibis : sive enim fugerimus, non magnopere ad eos de nobis pertinebit : sive media pars ceciderit e nobis, non satis curabunt, quia tu unus pro decem millibus computaris : melius est igitur ut sis nobis in urbe præsidio.
|
||||
4| Ad quos rex ait : Quod vobis videtur rectum, hoc faciam. Stetit ergo rex juxta portam : egrediebaturque populus per turmas suas centeni et milleni.
|
||||
5| Et præcepit rex Joab, et Abisai, et Ethai, dicens : Servate mihi puerum Absalom. Et omnis populus audiebat præcipientem regem cunctis principibus pro Absalom.
|
||||
6| Itaque egressus est populus in campum contra Israël, et factum est prælium in saltu Ephraim.
|
||||
7| Et cæsus est ibi populus Israël ab exercitu David, factaque est plaga magna in die illa, viginti millium.
|
||||
8| Fuit autem ibi prælium dispersum super faciem omnis terræ, et multo plures erant quos saltus consumpserat de populo, quam hi quos voraverat gladius in die illa.
|
||||
9| Accidit autem ut occurreret Absalom servis David, sedens mulo : cumque ingressus fuisset mulus subter condensam quercum et magnam, adhæsit caput ejus quercui : et illo suspenso inter cælum et terram, mulus cui insederat, pertransivit.
|
||||
10| Vidit autem hoc quispiam, et nuntiavit Joab, dicens : Vidi Absalom pendere de quercu.
|
||||
11| Et ait Joab viro qui nuntiaverat ei : Si vidisti, quare non confodisti eum cum terra, et ego dedissem tibi decem argenti siclos, et unum balteum ?
|
||||
12| Qui dixit ad Joab : Si appenderes in manibus meis mille argenteos, nequaquam mitterem manum meam in filium regis : audientibus enim nobis præcepit rex tibi, et Abisai, et Ethai, dicens : Custodite mihi puerum Absalom.
|
||||
13| Sed etsi fecissem contra animam meam audacter, nequaquam hoc regem latere potuisset, et tu stares ex adverso ?
|
||||
14| Et ait Joab : Non sicut tu vis, sed aggrediar eum coram te. Tulit ergo tres lanceas in manu sua, et infixit eas in corde Absalom : cumque adhuc palpitaret hærens in quercu,
|
||||
15| cucurrerunt decem juvenes armigeri Joab, et percutientes interfecerunt eum.
|
||||
16| Cecinit autem Joab buccina, et retinuit populum, ne persequeretur fugientem Israël, volens parcere multitudini.
|
||||
17| Et tulerunt Absalom, et projecerunt eum in saltu, in foveam grandem, et comportaverunt super eum acervum lapidum magnum nimis : omnis autem Israël fugit in tabernacula sua.
|
||||
18| Porro Absalom erexerat sibi, cum adhuc viveret, titulum qui est in Valle regis : dixerat enim : Non habeo filium, et hoc erit monimentum nominis mei. Vocavitque titulum nomine suo, et appellatur Manus Absalom, usque ad hanc diem.
|
||||
19| Achimaas autem filius Sadoc, ait : Curram, et nuntiabo regi quia judicium fecerit ei Dominus de manu inimicorum ejus.
|
||||
20| Ad quem Joab dixit : Non eris nuntius in hac die, sed nuntiabis in alia : hodie nolo te nuntiare : filius enim regis est mortuus.
|
||||
21| Et ait Joab Chusi : Vade, et nuntia regi quæ vidisti. Adoravit Chusi Joab, et cucurrit.
|
||||
22| Rursus autem Achimaas filius Sadoc dixit ad Joab : Quid impedit si etiam ego curram post Chusi ? Dixitque ei Joab : Quid vis currere, fili mi ? non eris boni nuntii bajulus.
|
||||
23| Qui respondit : Quid enim si cucurrero ? Et ait ei : Curre. Currens ergo Achimaas per viam compendii, transivit Chusi.
|
||||
24| David autem sedebat inter duas portas : speculator vero, qui erat in fastigio portæ super murum, elevans oculos, vidit hominem currentem solum.
|
||||
25| Et exclamans indicavit regi : dixitque rex : Si solus est, bonus est nuntius in ore ejus. Properante autem illo, et accedente propius,
|
||||
26| vidit speculator hominem alterum currentem, et vociferans in culmine, ait : Apparet mihi alter homo currens solus. Dixitque rex : Et iste bonus est nuntius.
|
||||
27| Speculator autem : Contemplor, ait, cursum prioris, quasi cursum Achimaas filii Sadoc. Et ait rex : Vir bonus est, et nuntium portans bonum venit.
|
||||
28| Clamans autem Achimaas, dixit ad regem : Salve rex. Et adorans regem coram eo pronus in terram, ait : Benedictus Dominus Deus tuus, qui conclusit homines qui levaverunt manus suas contra dominum meum regem.
|
||||
29| Et ait rex : Estne pax puero Absalom ? Dixitque Achimaas : Vidi tumultum magnum cum mitteret Joab servus tuus, o rex, me servum tuum : nescio aliud.
|
||||
30| Ad quem rex : Transi, ait, et sta hic. Cumque ille transisset, et staret,
|
||||
31| apparuit Chusi : et veniens ait : Bonum apporto nuntium, domine mi rex : judicavit enim pro te Dominus hodie de manu omnium qui surrexerunt contra te.
|
||||
32| Dixit autem rex ad Chusi : Estne pax puero Absalom ? Cui respondens Chusi : Fiant, inquit, sicut puer, inimici domini mei regis, et universi qui consurgunt adversus eum in malum.
|
||||
33| Contristatus itaque rex, ascendit cœnaculum portæ, et flevit. Et sic loquebatur, vadens : Fili mi Absalom, Absalom fili mi : quis mihi tribuat ut ego moriar pro te, Absalom fili mi, fili mi Absalom ?
|
||||
#19
|
||||
1| Nuntiatum est autem Joab quod rex fleret et lugeret filium suum,
|
||||
2| et versa est victoria in luctum in die illa omni populo : audivit enim populus in die illa dici : Dolet rex super filio suo.
|
||||
3| Et declinavit populus in die illa ingredi civitatem, quomodo declinare solet populus versus et fugiens de prælio.
|
||||
4| Porro rex operuit caput suum, et clamabat voce magna : Fili mi Absalom, Absalom fili mi, fili mi.
|
||||
5| Ingressus ergo Joab ad regem in domum, dixit : Confudisti hodie vultus omnium servorum tuorum, qui salvam fecerunt animam tuam, et animam filiorum tuorum et filiarum tuarum, et animam uxorum tuarum, et animam concubinarum tuarum.
|
||||
6| Diligis odientes te, et odio habes diligentes te : et ostendisti hodie quia non curas de ducibus tuis et de servis tuis : et vere cognovi modo, quia si Absalom viveret, et omnes nos occubuissemus, tunc placeret tibi.
|
||||
7| Nunc igitur surge, et procede, et alloquens satisfac servis tuis : juro enim tibi per Dominum quod si non exieris, ne unus quidem remansurus sit tecum nocte hac : et pejus erit hoc tibi quam omnia mala quæ venerunt super te ab adolescentia tua usque in præsens.
|
||||
8| Surrexit ergo rex et sedit in porta : et omni populo nuntiatum est quod rex sederet in porta. Venitque universa multitudo coram rege : Israël autem fugit in tabernacula sua.
|
||||
9| Omnis quoque populus certabat in cunctis tribubus Israël, dicens : Rex liberavit nos de manu inimicorum nostrorum ; ipse salvavit nos de manu Philisthinorum : et nunc fugit de terra propter Absalom.
|
||||
10| Absalom autem, quem unximus super nos, mortuus est in bello : usquequo siletis, et non reducitis regem ?
|
||||
11| Rex vero David misit ad Sadoc et Abiathar sacerdotes, dicens : Loquimini ad majores natu Juda, dicentes : Cur venitis novissimi ad reducendum regem in domum suam ? (Sermo autem omnis Israël pervenerat ad regem in domo ejus.)
|
||||
12| Fratres mei vos, os meum, et caro mea vos, quare novissimi reducitis regem ?
|
||||
13| Et Amasæ dicite : Nonne os meum, et caro mea es ? hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, si non magister militiæ fueris coram me omni tempore pro Joab.
|
||||
14| Et inclinavit cor omnium virorum Juda quasi viri unius : miseruntque ad regem, dicentes : Revertere tu, et omnes servi tui.
|
||||
15| Et reversus est rex, et venit usque ad Jordanem : et omnis Juda venit usque in Galgalam ut occurreret regi, et traduceret eum Jordanem.
|
||||
16| Festinavit autem Semei filius Gera filii Jemini de Bahurim, et descendit cum viris Juda in occursum regis David,
|
||||
17| cum mille viris de Benjamin, et Siba puer de domo Saul : et quindecim filii ejus, ac viginti servi erant cum eo : et irrumpentes Jordanem, ante regem
|
||||
18| transierunt vada, ut traducerent domum regis, et facerent juxta jussionem ejus : Semei autem filius Gera prostratus coram rege, cum jam transisset Jordanem,
|
||||
19| dixit ad eum : Ne reputes mihi, domine mi, iniquitatem, neque memineris injuriarum servi tui in die qua egressus es, domine mi rex, de Jerusalem, neque ponas, rex, in corde tuo.
|
||||
20| Agnosco enim servus tuus peccatum meum : et idcirco hodie primus veni de omni domo Joseph, descendique in occursum domini mei regis.
|
||||
21| Respondens vero Abisai filius Sarviæ, dixit : Numquid pro his verbis non occidetur Semei, quia maledixit christo Domini ?
|
||||
22| Et ait David : Quid mihi et vobis, filii Sarviæ ? cur efficimini mihi hodie in satan ? ergone hodie interficietur vir in Israël ? an ignoro hodie me factum regem super Israël ?
|
||||
23| Et ait rex Semei : Non morieris. Juravitque ei.
|
||||
24| Miphiboseth quoque filius Saul descendit in occursum regis, illotis pedibus et intonsa barba : vestesque suas non laverat a die qua egressus fuerat rex, usque ad diem reversionis ejus in pace.
|
||||
25| Cumque Jerusalem occurrisset regi, dixit ei rex : Quare non venisti mecum, Miphiboseth ?
|
||||
26| Et respondens ait : Domine mi rex, servus meus contempsit me : dixique ei ego famulus tuus ut sterneret mihi asinum, et ascendens abirem cum rege : claudus enim sum servus tuus.
|
||||
27| Insuper et accusavit me servum tuum ad te dominum meum regem : tu autem, domine mi rex, sicut angelus Dei es : fac quod placitum est tibi.
|
||||
28| Neque enim fuit domus patris mei, nisi morti obnoxia domino meo regi : tu autem posuisti me servum tuum inter convivas mensæ tuæ : quid ergo habeo justæ querelæ ? aut quid possum ultra vociferari ad regem ?
|
||||
29| Ait ergo ei rex : Quid ultra loqueris ? fixum est quod locutus sum : tu et Siba dividite possessiones.
|
||||
30| Responditque Miphiboseth regi : Etiam cuncta accipiat, postquam reversus est dominus meus rex pacifice in domum suam.
|
||||
31| Berzellai quoque Galaadites, descendens de Rogelim, traduxit regem Jordanem, paratus etiam ultra fluvium prosequi eum.
|
||||
32| Erat autem Berzellai Galaadites senex valde, id est, octogenarius, et ipse præbuit alimenta regi cum moraretur in castris : fuit quippe vir dives nimis.
|
||||
33| Dixit itaque rex ad Berzellai : Veni mecum, ut requiescas securus mecum in Jerusalem.
|
||||
34| Et ait Berzellai ad regem : Quot sunt dies annorum vitæ meæ, ut ascendam cum rege in Jerusalem ?
|
||||
35| Octogenarius sum hodie : numquid vigent sensus mei ad discernendum suave aut amarum ? aut delectare potest servum tuum cibus et potus ? vel audire possum ultra vocem cantorum atque cantatricum ? quare servus tuus sit oneri domino meo regi ?
|
||||
36| Paululum procedam famulus tuus ab Jordane tecum : non indigeo hac vicissitudine,
|
||||
37| sed obsecro ut revertar servus tuus, et moriar in civitate mea, et sepeliar juxta sepulchrum patris mei et matris meæ. Est autem servus tuus Chamaam : ipse vadat tecum, domine mi rex, et fac ei quidquid tibi bonum videtur.
|
||||
38| Dixit itaque ei rex : Mecum transeat Chamaam, et ego faciam ei quidquid tibi placuerit : et omne quod petieris a me, impetrabis.
|
||||
39| Cumque transisset universus populus et rex Jordanem, osculatus est rex Berzellai, et benedixit ei : et ille reversus est in locum suum.
|
||||
40| Transivit ergo rex in Galgalam, et Chamaam cum eo. Omnis autem populus Juda traduxerat regem, et media tantum pars adfuerat de populo Israël.
|
||||
41| Itaque omnes viri Israël concurrentes ad regem dixerunt ei : Quare te furati sunt fratres nostri viri Juda, et traduxerunt regem et domum ejus Jordanem, omnesque viros David cum eo ?
|
||||
42| Et respondit omnis vir Juda ad viros Israël : Quia mihi propior est rex : cur irasceris super hac re ? numquid comedimus aliquid ex rege, aut munera nobis data sunt ?
|
||||
43| Et respondit vir Israël ad viros Juda, et ait : Decem partibus major ego sum apud regem, magisque ad me pertinet David quam ad te : cur fecisti mihi injuriam, et non mihi nuntiatum est priori, ut reducerem regem meum ? Durius autem responderunt viri Juda viris Israël.
|
||||
#20
|
||||
1| Accidit quoque ut ibi esset vir Belial, nomine Seba, filius Bochri, vir Jemineus : et cecinit buccina, et ait : Non est nobis pars in David, neque hæreditas in filio Isai : revertere in tabernacula tua, Israël.
|
||||
2| Et separatus est omnis Israël a David, secutusque est Seba filium Bochri : viri autem Juda adhæserunt regi suo a Jordane usque Jerusalem.
|
||||
3| Cumque venisset rex in domum suam in Jerusalem, tulit decem mulieres concubinas quas dereliquerat ad custodiendam domum, et tradidit eas in custodiam, alimenta eis præbens : et non est ingressus ad eas, sed erant clausæ usque in diem mortis suæ in viduitate viventes.
|
||||
4| Dixit autem rex Amasæ : Convoca mihi omnes viros Juda in diem tertium, et tu adesto præsens.
|
||||
5| Abiit ergo Amasa ut convocaret Judam, et moratus est extra placitum quod ei constituerat rex.
|
||||
6| Ait autem David ad Abisai : Nunc magis afflicturus est nos Seba filius Bochri quam Absalom : tolle igitur servos domini tui, et persequere eum, ne forte inveniat civitates munitas, et effugiat nos.
|
||||
7| Egressi sunt ergo cum eo viri Joab, Cerethi quoque et Phelethi : et omnes robusti exierunt de Jerusalem ad persequendum Seba filium Bochri.
|
||||
8| Cumque illi essent juxta lapidem grandem qui est in Gabaon, Amasa veniens occurrit eis. Porro Joab vestitus erat tunica stricta ad mensuram habitus sui, et desuper accinctus gladio dependente usque ad ilia, in vagina, qui fabricatus levi motu egredi poterat, et percutere.
|
||||
9| Dixit itaque Joab ad Amasam : Salve mi frater. Et tenuit manu dextera mentum Amasæ, quasi osculans eum.
|
||||
10| Porro Amasa non observavit gladium quem habebat Joab : qui percussit eum in latere, et effudit intestina ejus in terram, nec secundum vulnus apposuit : et mortuus est. Joab autem, et Abisai frater ejus, persecuti sunt Seba filium Bochri.
|
||||
11| Interea quidam viri, cum stetissent juxta cadaver Amasæ, de sociis Joab, dixerunt : Ecce qui esse voluit pro Joab comes David.
|
||||
12| Amasa autem conspersus sanguine jacebat in media via. Vidit hoc quidam vir, quod subsisteret omnis populus ad videndum eum, et amovit Amasam de via in agrum, operuitque eum vestimento, ne subsisterent transeuntes propter eum.
|
||||
13| Amoto ergo illo de via, transibat omnis vir sequens Joab ad persequendum Seba filium Bochri.
|
||||
14| Porro ille transierat per omnes tribus Israël in Abelam et Bethmaacha : omnesque viri electi congregati fuerant ad eum.
|
||||
15| Venerunt itaque, et oppugnabant eum in Abela et in Bethmaacha, et circumdederunt munitionibus civitatem, et obsessa est urbs : omnis autem turba quæ erat cum Joab, moliebatur destruere muros.
|
||||
16| Et exclamavit mulier sapiens de civitate : Audite, audite : dicite Joab : Appropinqua huc, et loquar tecum.
|
||||
17| Qui cum accessisset ad eam, ait illi : Tu es Joab ? Et ille respondit : Ego. Ad quem sic locuta est : Audi sermones ancillæ tuæ. Qui respondit : Audio.
|
||||
18| Rursumque illa : Sermo, inquit, dicebatur in veteri proverbio : Qui interrogant, interrogent in Abela : et sic perficiebant.
|
||||
19| Nonne ego sum quæ respondeo veritatem in Israël, et tu quæris subvertere civitatem et evertere matrem in Israël ? quare præcipitas hæreditatem Domini ?
|
||||
20| Respondensque Joab, ait : Absit, absit hoc a me : non præcipito, neque demolior.
|
||||
21| Non sic se habet res, sed homo de monte Ephraim, Seba filius Bochri cognomine, levavit manum suam contra regem David : tradite illum solum, et recedemus a civitate. Et ait mulier ad Joab : Ecce caput ejus mittetur ad te per murum.
|
||||
22| Ingressa est ergo ad omnem populum, et locuta est eis sapienter : qui abscissum caput Seba filii Bochri projecerunt ad Joab. Et ille cecinit tuba, et recesserunt ab urbe, unusquisque in tabernacula sua : Joab autem reversus est Jerusalem ad regem.
|
||||
23| Fuit ergo Joab super omnem exercitum Israël : Banaias autem filius Jojadæ super Cerethæos et Phelethæos :
|
||||
24| Aduram vero super tributa : porro Josaphat filius Ahilud, a commentariis :
|
||||
25| Siva autem, scriba : Sadoc vero et Abiathar, sacerdotes.
|
||||
26| Ira autem Jairites erat sacerdos David.
|
||||
#21
|
||||
1| Facta est quoque fames in diebus David tribus annis jugiter : et consuluit David oraculum Domini. Dixitque Dominus : Propter Saul, et domum ejus sanguinum, quia occidit Gabaonitas.
|
||||
2| Vocatis ergo Gabaonitis rex, dixit ad eos (porro Gabaonitæ non erant de filiis Israël, sed reliquiæ Amorrhæorum : filii quippe Israël juraverant eis, et voluit Saul percutere eos zelo, quasi pro filiis Israël et Juda),
|
||||
3| dixit ergo David ad Gabaonitas : Quid faciam vobis ? et quod erit vestri piaculum, ut benedicatis hæreditati Domini ?
|
||||
4| Dixeruntque ei Gabaonitæ : Non est nobis super argento et auro quæstio, sed contra Saul, et contra domum ejus : neque volumus ut interficiatur homo de Israël. Ad quos rex ait : Quid ergo vultis ut faciam vobis ?
|
||||
5| Qui dixerunt regi : Virum qui attrivit nos et oppressit inique, ita delere debemus, ut ne unus quidem residuus sit de stirpe ejus in cunctis finibus Israël.
|
||||
6| Dentur nobis septem viri de filiis ejus, ut crucifigamus eos Domino in Gabaa Saul, quondam electi Domini. Et ait rex : Ego dabo.
|
||||
7| Pepercitque rex Miphiboseth filio Jonathæ filii Saul, propter jusjurandum Domini quod fuerat inter David et inter Jonathan filium Saul.
|
||||
8| Tulit itaque rex duos filios Respha filiæ Aja quos peperit Sauli, Armoni, et Miphiboseth : et quinque filios Michol filiæ Saul quos genuerat Hadrieli filio Berzellai, qui fuit de Molathi,
|
||||
9| et dedit eos in manus Gabaonitarum : qui crucifixerunt eos in monte coram Domino : et ceciderunt hi septem simul occisi in diebus messis primis, incipiente messione hordei.
|
||||
10| Tollens autem Respha filia Aja cilicium, substravit sibi supra petram ab initio messis, donec stillaret aqua super eos de cælo : et non dimisit aves lacerare eos per diem, neque bestias per noctem.
|
||||
11| Et nuntiata sunt David quæ fecerat Respha filia Aja, concubina Saul.
|
||||
12| Et abiit David, et tulit ossa Saul, et ossa Jonathæ filii ejus, a viris Jabes Galaad, qui furati fuerant ea de platea Bethsan in qua suspenderant eos Philisthiim cum interfecissent Saul in Gelboë :
|
||||
13| et asportavit inde ossa Saul, et ossa Jonathæ filii ejus : et colligentes ossa eorum qui affixi fuerant,
|
||||
14| sepelierunt ea cum ossibus Saul et Jonathæ filii ejus in terra Benjamin, in latere, in sepulchro Cis patris ejus : feceruntque omnia quæ præceperat rex, et repropitiatus est Deus terræ post hæc.
|
||||
15| Factum est autem rursum prælium Philisthinorum adversum Israël, et descendit David, et servi ejus cum eo, et pugnabant contra Philisthiim. Deficiente autem David,
|
||||
16| Jesbibenob, qui fuit de genere Arapha, cujus ferrum hastæ trecentas uncias appendebat, et accinctus erat ense novo, nisus est percutere David.
|
||||
17| Præsidioque ei fuit Abisai filius Sarviæ, et percussum Philisthæum interfecit. Tunc juraverunt viri David, dicentes : Jam non egredieris nobiscum in bellum, ne extinguas lucernam Israël.
|
||||
18| Secundum quoque bellum fuit in Gob contra Philisthæos : tunc percussit Sobochai de Husati, Saph de stirpe Arapha de genere gigantum.
|
||||
19| Tertium quoque fuit bellum in Gob contra Philisthæos, in quo percussit Adeodatus filius Saltus polymitarius Bethlehemites Goliath Gethæum, cujus hastile hastæ erat quasi liciatorium texentium.
|
||||
20| Quartum bellum fuit in Geth : in quo vir fuit excelsus, qui senos in manibus pedibusque habebat digitos, id est, viginti quatuor : et erat de origine Arapha.
|
||||
21| Et blasphemavit Israël : percussit autem eum Jonathan filius Samaa fratris David.
|
||||
22| Hi quatuor nati sunt de Arapha in Geth, et ceciderunt in manu David et servorum ejus.
|
||||
#22
|
||||
1| Locutus est autem David Domino verba carminis hujus in die qua liberavit eum Dominus de manu omnium inimicorum suorum, et de manu Saul.
|
||||
2| Et ait : Dominus petra mea, et robur meum, et salvator meus.
|
||||
3| Deus fortis meus : sperabo in eum ; scutum meum, et cornu salutis meæ : elevator meus, et refugium meum ; salvator meus : de iniquitate liberabis me.
|
||||
4| Laudabilem invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero.
|
||||
5| Quia circumdederunt me contritiones mortis : torrentes Belial terruerunt me.
|
||||
6| Funes inferni circumdederunt me : prævenerunt me laquei mortis.
|
||||
7| In tribulatione mea invocabo Dominum, et ad Deum meum clamabo : et exaudiet de templo suo vocem meam, et clamor meus veniet ad aures ejus.
|
||||
8| Commota est et contremuit terra ; fundamenta montium concussa sunt, et conquassata : quoniam iratus est eis.
|
||||
9| Ascendit fumus de naribus ejus, et ignis de ore ejus vorabit : carbones succensi sunt ab eo.
|
||||
10| Inclinavit cælos, et descendit : et caligo sub pedibus ejus.
|
||||
11| Et ascendit super cherubim, et volavit : et lapsus est super pennas venti.
|
||||
12| Posuit tenebras in circuitu suo latibulum, cribrans aquas de nubibus cælorum.
|
||||
13| Præ fulgore in conspectu ejus, succensi sunt carbones ignis.
|
||||
14| Tonabit de cælo Dominus, et excelsus dabit vocem suam.
|
||||
15| Misit sagittas et dissipavit eos ; fulgur, et consumpsit eos.
|
||||
16| Et apparuerunt effusiones maris, et revelata sunt fundamenta orbis ab increpatione Domini, ab inspiratione spiritus furoris ejus.
|
||||
17| Misit de excelso, et assumpsit me, et extraxit me de aquis multis.
|
||||
18| Liberavit me ab inimico meo potentissimo, et ab his qui oderant me : quoniam robustiores me erant.
|
||||
19| Prævenit me in die afflictionis meæ, et factus est Dominus firmamentum meum.
|
||||
20| Et eduxit me in latitudinem : liberavit me, quia complacui ei.
|
||||
21| Retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam : et secundum munditiam manuum mearum reddet mihi.
|
||||
22| Quia custodivi vias Domini, et non egi impie a Deo meo.
|
||||
23| Omnia enim judicia ejus in conspectu meo, et præcepta ejus non amovi a me.
|
||||
24| Et ero perfectus cum eo, et custodiam me ab iniquitate mea.
|
||||
25| Et restituet mihi Dominus secundum justitiam meam, et secundum munditiam manuum mearum in conspectu oculorum suorum.
|
||||
26| Cum sancto sanctus eris, et cum robusto perfectus.
|
||||
27| Cum electo electus eris, et cum perverso perverteris.
|
||||
28| Et populum pauperem salvum facies : oculisque tuis excelsos humiliabis.
|
||||
29| Quia tu lucerna mea, Domine, et tu, Domine, illuminabis tenebras meas.
|
||||
30| In te enim curram accinctus : in Deo meo transiliam murum.
|
||||
31| Deus, immaculata via ejus ; eloquium Domini igne examinatum : scutum est omnium sperantium in se.
|
||||
32| Quis est Deus præter Dominum, et quis fortis præter Deum nostrum ?
|
||||
33| Deus qui accinxit me fortitudine, et complanavit perfectam viam meam.
|
||||
34| Coæquans pedes meos cervis, et super excelsa mea statuens me ;
|
||||
35| docens manus meas ad prælium, et componens quasi arcum æreum brachia mea.
|
||||
36| Dedisti mihi clypeum salutis tuæ, et mansuetudo tua multiplicavit me.
|
||||
37| Dilatabis gressus meos subtus me, et non deficient tali mei.
|
||||
38| Persequar inimicos meos, et conteram, et non convertar donec consumam eos.
|
||||
39| Consumam eos et confringam, ut non consurgant : cadent sub pedibus meis.
|
||||
40| Accinxisti me fortitudine ad prælium : incurvasti resistentes mihi subtus me.
|
||||
41| Inimicos meos dedisti mihi dorsum ; odientes me, et disperdam eos.
|
||||
42| Clamabunt, et non erit qui salvet ; ad Dominum, et non exaudiet eos.
|
||||
43| Delebo eos ut pulverem terræ ; quasi lutum platearum comminuam eos atque confringam.
|
||||
44| Salvabis me a contradictionibus populi mei ; custodies me in caput gentium : populus quem ignoro serviet mihi.
|
||||
45| Filii alieni resistent mihi ; auditu auris obedient mihi.
|
||||
46| Filii alieni defluxerunt, et contrahentur in angustiis suis.
|
||||
47| Vivit Dominus, et benedictus Deus meus, et exaltabitur Deus fortis salutis meæ.
|
||||
48| Deus qui das vindictas mihi, et dejicis populos sub me.
|
||||
49| Qui educis me ab inimicis meis, et a resistentibus mihi elevas me : a viro iniquo liberabis me.
|
||||
50| Propterea confitebor tibi, Domine, in gentibus, et nomini tuo cantabo :
|
||||
51| magnificans salutes regis sui, et faciens misericordiam christo suo David, et semini ejus in sempiternum.
|
||||
#23
|
||||
1| Hæc autem sunt verba David novissima. Dixit David filius Isai : Dixit vir, cui constitutum est de christo Dei Jacob, egregius psaltes Israël :
|
||||
2| Spiritus Domini locutus est per me, et sermo ejus per linguam meam.
|
||||
3| Dixit Deus Israël mihi, locutus est fortis Israël : Dominator hominum, justus dominator in timore Dei,
|
||||
4| sicut lux auroræ, oriente sole, mane absque nubibus rutilat : et sicut pluviis germinat herba de terra.
|
||||
5| Nec tanta est domus mea apud Deum, ut pactum æternum iniret mecum, firmum in omnibus atque munitum. Cuncta enim salus mea, et omnis voluntas, nec est quidquam ex ea quod non germinet.
|
||||
6| Prævaricatores autem quasi spinæ evellentur universi, quæ non tolluntur manibus.
|
||||
7| Et si quis tangere voluerit eas, armabitur ferro et ligno lanceato, igneque succensæ comburentur usque ad nihilum.
|
||||
8| Hæc nomina fortium David. Sedens in cathedra sapientissimus princeps inter tres, ipse est quasi tenerrimus ligni vermiculus, qui octingentos interfecit impetu uno.
|
||||
9| Post hunc, Eleazar filius patrui ejus Ahohites inter tres fortes, qui erant cum David quando exprobraverunt Philisthiim, et congregati sunt illuc in prælium.
|
||||
10| Cumque ascendissent viri Israël, ipse stetit et percussit Philisthæos donec deficeret manus ejus, et obrigesceret cum gladio : fecitque Dominus salutem magnam in die illa : et populus qui fugerat, reversus est ad cæsorum spolia detrahenda.
|
||||
11| Et post hunc, Semma filius Age de Arari. Et congregati sunt Philisthiim in statione : erat quippe ibi ager lente plenus. Cumque fugisset populus a facie Philisthiim,
|
||||
12| stetit ille in medio agri, et tuitus est eum, percussitque Philisthæos : et fecit Dominus salutem magnam.
|
||||
13| Necnon et ante descenderant tres qui erant principes inter triginta, et venerant tempore messis ad David in speluncam Odollam : castra autem Philisthinorum erant posita in Valle gigantum.
|
||||
14| Et David erat in præsidio : porro statio Philisthinorum tunc erat in Bethlehem.
|
||||
15| Desideravit ergo David, et ait : O si quis mihi daret potum aquæ de cisterna quæ est in Bethlehem juxta portam !
|
||||
16| Irruperunt ergo tres fortes castra Philisthinorum, et hauserunt aquam de cisterna Bethlehem, quæ erat juxta portam, et attulerunt ad David : at ille noluit bibere, sed libavit eam Domino,
|
||||
17| dicens : Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hoc : num sanguinem hominum istorum qui profecti sunt, et animarum periculum bibam ? Noluit ergo bibere. Hæc fecerunt tres robustissimi.
|
||||
18| Abisai quoque frater Joab filius Sarviæ, princeps erat de tribus : ipse est qui levavit hastam suam contra trecentos, quos interfecit : nominatus in tribus,
|
||||
19| et inter tres nobilior, eratque eorum princeps, sed usque ad tres primos non pervenerat.
|
||||
20| Et Banaias filius Jojadæ viri fortissimi, magnorum operum, de Cabseel. Ipse percussit duos leones Moab, et ipse descendit, et percussit leonem in media cisterna in diebus nivis.
|
||||
21| Ipse quoque interfecit virum ægyptium, virum dignum spectaculo, habentem in manu hastam : itaque cum descendisset ad eum in virga, vi extorsit hastam de manu Ægyptii, et interfecit eum hasta sua.
|
||||
22| Hæc fecit Banaias filius Jojadæ.
|
||||
23| Et ipse nominatus inter tres robustos, qui erant inter triginta nobiliores : verumtamen usque ad tres non pervenerat : fecitque eum sibi David auricularium, a secreto.
|
||||
24| Asaël frater Joab inter triginta, Elehanan filius patrui ejus de Bethlehem,
|
||||
25| Semma de Harodi, Elica de Harodi,
|
||||
26| Heles de Phalti, Hira filius Acces de Thecua,
|
||||
27| Abiezer de Anathoth, Mobonnai de Husati,
|
||||
28| Selmon Ahohites, Maharai Netophathites,
|
||||
29| Heled filius Baana, et ipse Netophathites, Ithai filius Ribai de Gabaath filiorum Benjamin,
|
||||
30| Banaia Pharathonites, Heddai de torrente Gaas,
|
||||
31| Abialbon Arbathites, Azmaveth de Beromi,
|
||||
32| Eliaba de Salaboni. Filii Jassen, Jonathan,
|
||||
33| Semma de Orori, Ajam filius Sarar Arorites,
|
||||
34| Eliphelet filius Aasbai filii Machati, Eliam filius Achitophel Gelonites,
|
||||
35| Hesrai de Carmelo, Pharai de Arbi,
|
||||
36| Igaal filius Nathan de Soba, Bonni de Gadi,
|
||||
37| Selec de Ammoni, Naharai Berothites armiger Joab filii Sarviæ,
|
||||
38| Ira Jethrites, Gareb et ipse Jethrites,
|
||||
39| Urias Hethæus : omnes triginta septem.
|
||||
#24
|
||||
1| Et addidit furor Domini irasci contra Israël, commovitque David in eis dicentem : Vade, numera Israël et Judam.
|
||||
2| Dixitque rex ad Joab principem exercitus sui : Perambula omnes tribus Israël a Dan usque Bersabee, et numerate populum, ut sciam numerum ejus.
|
||||
3| Dixitque Joab regi : Adaugeat Dominus Deus tuus ad populum tuum, quantus nunc est, iterumque centuplicet in conspectu domini mei regis : sed quid sibi dominus meus rex vult in re hujuscemodi ?
|
||||
4| Obtinuit autem sermo regis verba Joab et principum exercitus : egressusque est Joab et princeps militum a facie regis, ut numerarent populum Israël.
|
||||
5| Cumque pertransissent Jordanem, venerunt in Aroër ad dexteram urbis, quæ est in valle Gad :
|
||||
6| et per Jazer transierunt in Galaad, et in terram inferiorem Hodsi, et venerunt in Dan silvestria. Circumeuntesque juxta Sidonem,
|
||||
7| transierunt prope mœnia Tyri, et omnem terram Hevæi et Chananæi, veneruntque ad meridiem Juda in Bersabee :
|
||||
8| et lustrata universa terra, affuerunt post novem menses et viginti dies in Jerusalem.
|
||||
9| Dedit ergo Joab numerum descriptionis populi regi, et inventa sunt de Israël octingenta millia virorum fortium qui educerent gladium, et de Juda quingenta millia pugnatorum.
|
||||
10| Percussit autem cor David eum, postquam numeratus est populus : et dixit David ad Dominum : Peccavi valde in hoc facto : sed precor, Domine, ut transferas iniquitatem servi tui, quia stulte egi nimis.
|
||||
11| Surrexit itaque David mane, et sermo Domini factus est ad Gad prophetam et videntem David, dicens :
|
||||
12| Vade, et loquere ad David : Hæc dicit Dominus : Trium tibi datur optio : elige unum quod volueris ex his, ut faciam tibi.
|
||||
13| Cumque venisset Gad ad David, nuntiavit ei, dicens : Aut septem annis veniet tibi fames in terra tua : aut tribus mensibus fugies adversarios tuos, et ille te persequentur : aut certe tribus diebus erit pestilentia in terra tua. Nunc ergo delibera, et vide quem respondeam ei qui me misit sermonem.
|
||||
14| Dixit autem David ad Gad : Coarctor nimis : sed melius est ut incidam in manus Domini (multæ enim misericordiæ ejus sunt) quam in manus hominum.
|
||||
15| Immisitque Dominus pestilentiam in Israël, de mane usque ad tempus constitutum, et mortui sunt ex populo a Dan usque ad Bersabee septuaginta millia virorum.
|
||||
16| Cumque extendisset manum suam angelus Domini super Jerusalem ut disperderet eam, misertus est Dominus super afflictione, et ait angelo percutienti populum : Sufficit : nunc contine manum tuam. Erat autem angelus Domini juxta aream Areuna Jebusæi.
|
||||
17| Dixitque David ad Dominum cum vidisset angelum cædentem populum : Ego sum qui peccavi, ego inique egi : isti qui oves sunt, quid fecerunt ? vertatur, obsecro, manus tua contra me, et contra domum patris mei.
|
||||
18| Venit autem Gad ad David in die illa, et dixit ei : Ascende, et constitue altare Domino in area Areuna Jebusæi.
|
||||
19| Et ascendit David juxta sermonem Gad, quem præceperat ei Dominus.
|
||||
20| Conspiciensque Areuna, animadvertit regem et servos ejus transire ad se :
|
||||
21| et egressus adoravit regem prono vultu in terram, et ait : Quid causæ est ut veniat dominus meus rex ad servum suum ? Cui David ait : Ut emam a te aream, et ædificem altare Domino, et cesset interfectio quæ grassatur in populo.
|
||||
22| Et ait Areuna ad David : Accipiat, et offerat dominus meus rex sicut placet ei : habes boves in holocaustum, et plaustrum, et juga boum in usum lignorum.
|
||||
23| Omnia dedit Areuna rex regi : dixitque Areuna ad regem : Dominus Deus tuus suscipiat votum tuum.
|
||||
24| Cui respondens rex, ait : Nequaquam ut vis, sed emam pretio a te, et non offeram Domino Deo meo holocausta gratuita. Emit ergo David aream, et boves, argenti siclis quinquaginta :
|
||||
25| et ædificavit ibi David altare Domino, et obtulit holocausta et pacifica : et propitiatus est Dominus terræ, et cohibita est plaga ab Israël.
|
||||
@@ -0,0 +1,573 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Fratribus qui sunt per Ægyptum Judæis, salutem dicunt fratres qui sunt in Jerosolymis Judæi, et qui in regione Judææ, et pacem bonam.
|
||||
2| Benefaciat vobis Deus, et meminerit testamenti sui, quod locutus est ad Abraham, et Isaac, et Jacob servorum suorum fidelium :
|
||||
3| et det vobis cor omnibus ut colatis eum, et faciatis ejus voluntatem, corde magno et animo volenti.
|
||||
4| Adaperiat cor vestrum in lege sua, et in præceptis suis, et faciat pacem.
|
||||
5| Exaudiat orationes vestras, et reconcilietur vobis, nec vos deserat in tempore malo.
|
||||
6| Et nunc hic sumus orantes pro vobis.
|
||||
7| Regnante Demetrio, anno centesimo sexagesimo nono, nos Judæi scripsimus vobis in tribulatione et impetu qui supervenit nobis in istis annis, ex quo recessit Jason a sancta terra, et a regno.
|
||||
8| Portam succenderunt, et effuderunt sanguinem innocentem : et oravimus ad Dominum, et exauditi sumus, et obtulimus sacrificium et similaginem, et accendimus lucernas, et proposuimus panes.
|
||||
9| Et nunc frequentate dies scenopegiæ mensis Casleu.\
|
||||
10| Anno centesimo octogesimo octavo, populus qui est Jerosolymis et in Judæa, senatusque et Judas, Aristobolo magistro Ptolemæi regis, qui est de genere christorum sacerdotum, et his qui in Ægypto sunt Judæis, salutem et sanitatem.
|
||||
11| De magnis periculis a Deo liberati, magnifice gratias agimus ipsi, utpote qui adversus talem regem dimicavimus.
|
||||
12| Ipse enim ebullire fecit de Perside eos qui pugnaverunt contra nos et sanctam civitatem.
|
||||
13| Nam cum in Perside esset dux ipse, et cum ipso immensus exercitus, cecidit in templo Naneæ, consilio deceptus sacerdotum Naneæ.
|
||||
14| Etenim cum ea habitaturus venit ad locum Antiochus et amici ejus, et ut acciperet pecunias multas dotis nomine.
|
||||
15| Cumque proposuissent eas sacerdotes Naneæ, et ipse cum paucis ingressus esset intra ambitum fani, clauserunt templum,
|
||||
16| cum intrasset Antiochus : apertoque occulto aditu templi, mittentes lapides percusserunt ducem et eos qui cum eo erant : et diviserunt membratim, et capitibus amputatis foras projecerunt.
|
||||
17| Per omnia benedictus Deus, qui tradidit impios.
|
||||
18| Facturi igitur quinta et vigesima die mensis Casleu purificationem templi, necessarium duximus significare vobis : ut et vos quoque agatis diem scenopegiæ, et diem ignis, qui datus est quando Nehemias ædificato templo et altari obtulit sacrificia.
|
||||
19| Nam cum in Persidem ducerentur patres nostri, sacerdotes qui tunc cultores Dei erant, acceptum ignem de altari occulte absconderunt in valle, ubi erat puteus altus et siccus, et in eo contutati sunt eum, ita ut omnibus ignotus esset locus.
|
||||
20| Cum autem præterissent anni multi, et placuit Deo ut mitteretur Nehemias a rege Persidis, nepotes sacerdotum illorum qui absconderant, misit ad requirendum ignem : et sicut narraverunt nobis, non invenerunt ignem, sed aquam crassam.
|
||||
21| Et jussit eos haurire, et afferre sibi : et sacrificia quæ imposita erant, jussit sacerdos Nehemias aspergi ipsa aqua : et ligna, et quæ erant superposita.
|
||||
22| Utque hoc factum est, et tempus affuit quo sol refulsit, qui prius erat in nubilo, accensus est ignis magnus, ita ut omnes mirarentur.
|
||||
23| Orationem autem faciebant omnes sacerdotes, dum consummaretur sacrificium, Jonatha inchoante, ceteris autem respondentibus.
|
||||
24| Et Nehemiæ erat oratio hunc habens modum : Domine Deus omnium creator, terribilis et fortis, justus et misericors, qui solus est bonus rex,
|
||||
25| solus præstans, solus justus et omnipotens et æternus, qui liberas Israël de omni malo ; qui fecisti patres electos, et sanctificasti eos :
|
||||
26| accipe sacrificium pro universo populo tuo Israël, et custodi partem tuam, et sanctifica.
|
||||
27| Congrega dispersionem nostram, libera eos qui serviunt gentibus, et contemptos et abominatos respice, ut sciant gentes quia tu es Deus noster.
|
||||
28| Afflige opprimentes nos, et contumeliam facientes in superbia.
|
||||
29| Constitue populum tuum in loco sancto tuo, sicut dixit Moyses.
|
||||
30| Sacerdotes autem psallebant hymnos usquequo consumptum esset sacrificium.
|
||||
31| Cum autem consumptum esset sacrificium, ex residua aqua Nehemias jussit lapides majores perfundi.
|
||||
32| Quod ut factum est, ex eis flamma accensa est : sed ex lumine quod refulsit ab altari, consumpta est.
|
||||
33| Ut vero manifestata est res, renuntiatum est regi Persarum quod in loco in quo ignem absconderent hi qui translati fuerant sacerdotes, aqua apparuit, de qua Nehemias, et qui cum eo erant, purificaverunt sacrificia.
|
||||
34| Considerans autem rex, et rem diligenter examinans, fecit ei templum, ut probaret quod factum erat :
|
||||
35| et cum probasset, sacerdotibus donavit multa bona, et alia atque alia munera : et accipiens manu sua, tribuebat eis.
|
||||
36| Appellavit autem Nehemias hunc locum Nephthar, quod interpretatur Purificatio : vocatur autem apud plures Nephi.
|
||||
#2
|
||||
1| Invenitur autem in descriptionibus Jeremiæ prophetæ, quod jussit eos ignem accipere qui transmigrabant, ut significatum est, et ut mandavit transmigratis.
|
||||
2| Et dedit illis legem, ne obliviscerentur præcepta Domini, et non exerrarent mentibus, videntes simulacra aurea et argentea, et ornamenta eorum.
|
||||
3| Et alia hujusmodi dicens, hortabatur ne legem amoverent a corde suo.
|
||||
4| Erat autem in ipsa scriptura, quomodo tabernaculum et arcam jussit propheta divino responso ad se facto comitari secum, usquequo exiit in montem in quo Moyses ascendit, et vidit Dei hæreditatem.
|
||||
5| Et veniens ibi Jeremias, invenit locum speluncæ : et tabernaculum, et arcam, et altare incensi intulit illuc, et ostium obstruxit.
|
||||
6| Et accesserunt quidam simul, qui sequebantur, ut notarent sibi locum : et non potuerunt invenire.
|
||||
7| Ut autem cognovit Jeremias, culpans illos dixit : Quod ignotus erit locus donec congreget Deus congregationem populi, et propitius fiat :
|
||||
8| et tunc Dominus ostendet hæc, et apparebit majestas Domini, et nubes erit, sicut et Moysi manifestabatur, et sicut cum Salomon petiit ut locus sanctificaretur magno Deo, manifestabat hæc.
|
||||
9| Magnifice etenim sapientiam tractabat : et ut sapientiam habens, obtulit sacrificium dedicationis et consummationis templi.
|
||||
10| Sicut et Moyses orabat ad Dominum, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum, sic et Salomon oravit, et descendit ignis de cælo et consumpsit holocaustum.
|
||||
11| Et dixit Moyses : Eo quod non sit comestum quod erat pro peccato, consumptum est.
|
||||
12| Similiter et Salomon octo diebus celebravit dedicationem.\
|
||||
13| Inferebantur autem in descriptionibus et commentariis Nehemiæ hæc eadem : et ut construens bibliothecam congregavit de regionibus libros et prophetarum et David, et epistolas regum, et de donariis.
|
||||
14| Similiter autem et Judas ea quæ deciderant per bellum quod nobis acciderat, congregavit omnia, et sunt apud nos.
|
||||
15| Si ergo desideratis hæc, mittite qui perferant vobis.
|
||||
16| Acturi itaque purificationem scripsimus vobis : bene ergo facietis, si egeritis hos dies.
|
||||
17| Deus autem, qui liberavit populum suum, et reddidit hæreditatem omnibus, et regnum, et sacerdotium, et sanctificationem,
|
||||
18| sicut promisit in lege, speramus quod cito nostri miserebitur, et congregavit de sub cælo in locum sanctum.
|
||||
19| Eripuit enim nos de magnis periculis, et locum purgavit.\
|
||||
20| De Juda vero Machabæo, et fratribus ejus, et de templi magni purificatione, et de aræ dedicatione,
|
||||
21| sed et de præliis quæ pertinent ad Antiochum Nobilem et filium ejus Eupatorem,
|
||||
22| et de illuminationibus quæ de cælo factæ sunt ad eos qui pro Judæis fortiter fecerunt, ita ut universam regionem, cum pauci essent, vindicarent, et barbaram multitudinem fugarent,
|
||||
23| et famosissimum in toto orbe templum recuperarent, et civitatem liberarent, et leges quæ abolitæ erant, restituerentur, Domino cum omni tranquillitate propitio facto illis.
|
||||
24| Itemque ab Jasone Cyrenæo quinque libris comprehensa tentavimus nos uno volumine breviare.
|
||||
25| Considerantes enim multitudinem librorum, et difficultatem volentibus aggredi narrationes historiarum propter multitudinem rerum,
|
||||
26| curavimus volentibus quidem legere, ut esset animi oblectatio : studiosis vero, ut facilius possint memoriæ commendare : omnibus autem legentibus utilitas conferatur.
|
||||
27| Et nobis quidem ipsis, qui hoc opus breviandi causa suscepimus, non facilem laborem, immo vero negotium plenum vigiliarum et sudoris assumpsimus.
|
||||
28| Sicut hi qui præparant convivium, et quærunt aliorum voluntati parere propter multorum gratiam, libenter laborem sustinemus.
|
||||
29| Veritatem quidem de singulis auctoribus concedentes, ipsi autem secundum datam formam brevitati studentes.
|
||||
30| Sicut enim novæ domus architecto de universa structura curandum est ; ei vero qui pingere curat, quæ apta sunt ad ornatum exquirenda sunt : ita æstimandum est et in nobis.
|
||||
31| Etenim intellectum colligere, et ordinare sermonem, et curiosius partes singulas quasque disquirere, historiæ congruit auctori :
|
||||
32| brevitatem vero dictionis sectari, et executiones rerum vitare, brevianti concedendum est.
|
||||
33| Hinc ergo narrationem incipiemus : de præfatione tantum dixisse sufficiat. Stultum etenim est ante historiam effluere, in ipsa autem historia succingi.
|
||||
#3
|
||||
1| Igitur cum sancta civitas habitaretur in omni pace, leges etiam adhuc optime custodirentur, propter Oniæ pontificis pietatem, et animos odio habentes mala,
|
||||
2| fiebat ut et ipsi reges et principes locum summo honore dignum ducerent, et templum maximis muneribus illustrarent :
|
||||
3| ita ut Seleucus Asiæ rex de redditibus suis præstaret omnes sumptus ad ministerium sacrificiorum pertinentes.
|
||||
4| Simon autem de tribu Benjamin, præpositus templi constitutus, contendebat, obsistente sibi principe sacerdotum, iniquum aliquid in civitate moliri.
|
||||
5| Sed cum vincere Oniam non posset, venit ad Apollonium Tharsææ filium, qui eo tempore erat dux Cœlesyriæ et Phœnicis :
|
||||
6| et nuntiavit ei pecuniis innumerabilibus plenum esse ærarium Jerosolymis, et communes copias immensas esse, quæ non pertinent ad rationem sacrificiorum : esse autem possibile sub potestate regis cadere universa.
|
||||
7| Cumque retulisset ad regem Apollonius de pecuniis quæ delatæ erant, illæ accitum Heliodorum, qui erat super negotia ejus, misit, cum mandatis ut prædictam pecuniam transportaret.
|
||||
8| Statimque Heliodorus iter est agressus, specie quidem quasi per Cœlesyriam et Phœnicen civitates esset peragraturus, re vera autem regis propositum perfecturus.
|
||||
9| Sed cum venisset Jerosolymam, et benigne a summo sacerdote in civitate esset exceptus, narravit de dato indicio pecuniarum, et cujus rei gratia adesset, aperuit : interrogabat autem si vere hæc ita essent.
|
||||
10| Tunc summus sacerdos ostendit deposita esse hæc, et victualia viduarum et pupillorum :
|
||||
11| quædam vero esse Hircani Tobiæ viri valde eminentis, in his quæ detulerat impius Simon : universa autem argenti talenta esse quadringenta, et auri ducenta :
|
||||
12| decipi vero eos qui credidissent loco et templo quod per universum mundum honoratur pro sui veneratione et sanctitate, omnino impossibile esse.
|
||||
13| At ille pro his quæ habebat in mandatis a rege, dicebat omni genere regi ea esse deferenda.
|
||||
14| Constituta autem die, intrabat de his Heliodorus ordinaturus. Non modica vero per universam civitatem erat trepidatio.
|
||||
15| Sacerdotes autem ante altare cum stolis sacerdotalibus jactaverunt se, et invocabant de cælo eum qui de depositis legem posuit, ut his qui deposuerant ea salva custodiret.
|
||||
16| Jam vero qui videbat summi sacerdotis vultum, mente vulnerabatur : facies enim et color immutatus declarabat internum animi dolorem :
|
||||
17| circumfusa enim erat mœstitia quædam viro, et horror corporis, per quem manifestus aspicientibus dolor cordis ejus efficiebatur.
|
||||
18| Alii etiam gregatim de domibus confluebant, publica supplicatione obsecrantes, pro eo quod in contemptum locus esset venturus.
|
||||
19| Accinctæque mulieres ciliciis pectus, per plateas confluebant : sed et virgines quæ conclusæ erant, procurrebant ad Oniam, aliæ autem ad muros, quædam vero per fenestras aspiciebant :
|
||||
20| universæ autem protendentes manus in cælum, deprecabantur :
|
||||
21| erat enim misera commistæ multitudinis, et magni sacerdotis in agone constituti exspectatio.
|
||||
22| Et hi quidem invocabant omnipotentem Deum, ut credita sibi his qui crediderant, cum omni integritate conservarentur.
|
||||
23| Heliodorus autem, quod decreverat, perficiebat eodem loco ipse cum satellitibus circa ærarium præsens.
|
||||
24| Sed spiritus omnipotentis Dei magnam fecit suæ ostensionis evidentiam, ita ut omnes qui ausi fuerant parere ei, ruentes Dei virtute, in dissolutionem et formidinem converterentur.
|
||||
25| Apparuit enim illis quidam equus terribilem habens sessorem, optimis operimentis adornatus : isque cum impetu Heliodoro priores calces elisit : qui autem ei sedebat, videbatur arma habere aurea.
|
||||
26| Alii etiam apparuerunt duo juvenes virtute decori, optimi gloria, speciosique amictu : qui circumsteterunt eum, et ex utraque parte flagellabant, sine intermissione multis plagis verberantes.
|
||||
27| Subito autem Heliodorus concidit in terram, eumque multa caligine circumfusum rapuerunt, atque in sella gestatoria positum ejecerunt.
|
||||
28| Et is, qui cum multis cursoribus et satellitibus prædictum ingressus est ærarium, portabatur nullo sibi auxilium ferente, manifesta Dei cognita virtute :
|
||||
29| et ille quidem per divinam virtutem jacebat mutus, atque omni spe et salute privatus.
|
||||
30| Hi autem Dominum benedicebant, quia magnificabat locum suum : et templum, quod paulo ante timore ac tumultu erat plenum, apparente omnipotente Domino, gaudio et lætitia impletum est.
|
||||
31| Tunc vero ex amicis Heliodori quidam rogabant confestim Oniam, ut invocaret Altissimum ut vitam donaret ei qui in supremo spiritu erat constitutus.
|
||||
32| Considerans autem summus sacerdos ne forte rex suspicaretur malitiam aliquam ex Judæis circa Heliodorum consummatum, obtulit pro salute viri hostiam salutarem.
|
||||
33| Cumque summus sacerdos exoraret, iidem juvenes eisdem vestibus amicti astantes Heliodoro, dixerunt : Oniæ sacerdoti gratias age : nam propter eum Dominus tibi vitam donavit.
|
||||
34| Tu autem a Deo flagellatus, nuntia omnibus magnalia Dei, et potestatem. Et his dictis, non comparuerunt.
|
||||
35| Heliodorus autem, hostia Deo oblata, et votis magnis promissis ei qui vivere illi concessit, et Oniæ gratias agens, recepto exercitu, repedabat ad regem.
|
||||
36| Testabatur autem omnibus ea quæ sub oculis suis viderat opera magni Dei.
|
||||
37| Cum autem rex interrogasset Heliodorum, quis esset aptus adhuc semel Jerosolymam mitti, ait :
|
||||
38| Si quem habes hostem, aut regni tui insidiatorem, mitte illuc, et flagellatum eum recipies, si tamen evaserit : eo quod in loco sit vere Dei quædam virtus.
|
||||
39| Nam ipse, qui habet in cælis habitationem, visitator et adjutor est loci illius, et venientes ad malefaciendum percutit ac perdit.
|
||||
40| Igitur de Heliodoro et ærarii custodia ita res se habet.
|
||||
#4
|
||||
1| Simon autem prædictus, pecuniarum et patriæ delator, male loquebatur de Onia, tamquam ipse Heliodorum instigasset ad hæc, et ipse fuisset incentor malorum :
|
||||
2| provisoremque civitatis, ac defensorem gentis suæ, et æmulatorem legis Dei, audebat insidiatorem regni dicere.
|
||||
3| Sed cum inimicitiæ in tantum procederent ut etiam per quosdam Simonis necessarios homicidia fierent,
|
||||
4| considerans Onias periculum contentionis, et Apollonium insanire, utpote ducem Cœlesyriæ et Phœnicis, ad augendam malitiam Simonis ad regem se contulit,
|
||||
5| non ut civium accusator, sed communem utilitatem apud semetipsum universæ multitudinis considerans.
|
||||
6| Videbat enim sine regali providentia impossibile esse pacem rebus dari, nec Simonem posse cessare a stultitia sua.\
|
||||
7| Sed post Seleuci vitæ excessum, cum suscepisset regnum Antiochus, qui Nobilis appellabatur, ambiebat Jason frater Oniæ summum sacerdotium :
|
||||
8| adito rege, promittens ei argenti talenta trecenta sexaginta, et ex redditibus aliis talenta octoginta,
|
||||
9| super hæc promittebat et alia centum quinquaginta, si potestati ejus concederetur, gymnasium et ephebiam sibi constituere, et eos qui in Jerosolymis erant, Antiochenos scribere.
|
||||
10| Quod cum rex annuisset, et obtinuisset principatum, statim ad gentilem ritum contribules suos transferre cœpit,
|
||||
11| et amotis his quæ humanitatis causa Judæis a regibus fuerant constituta per Joannem patrem Eupolemi, qui apud Romanos de amicitia et societate functus est legatione legitima, civium jura destituens, prava instituta sanciebat.
|
||||
12| Etenim ausus est sub ipsa arce gymnasium constituere, et optimos quosque epheborum in lupanaribus ponere.
|
||||
13| Erat autem hoc non initium, sed incrementum quoddam, et profectus gentilis et alienigenæ conversationis, propter impii et non sacerdotis Jasonis nefarium, et inauditum scelus :
|
||||
14| ita ut sacerdotes jam non circa altaris officia dediti essent, sed contempto templo et sacrificiis neglectis, festinarent participes fieri palæstræ et præbitionis ejus injustæ, et in exercitiis disci.
|
||||
15| Et patrios quidem honores nihil habentes, græcas glorias optimas arbitrabantur :
|
||||
16| quarum gratia periculosa eos contentio habebat, et eorum instituta æmulabantur, ac per omnia his consimiles esse cupiebant, quos hoste et peremptores habuerant.
|
||||
17| In leges enim divinas impie agere impune non cedit : sed hoc tempus sequens declarabit.
|
||||
18| Cum autem quinquennalis agon Tyri celebraretur, et rex præsens esset,
|
||||
19| misit Jason facinorosus ab Jerosolymis viros peccatores, portantes argenti didrachmas trecentas in sacrificum Herculis : quas postulaverunt hi qui asportaverant ne in sacrificiis erogarentur, quia non oporteret, sed in alios sumptus eas deputari.
|
||||
20| Sed hæ oblatæ sunt quidem ab eo qui miserat in sacrificium Herculis : propter præsentes autem datæ sunt in fabricam navium triremium.
|
||||
21| Misso autem in Ægyptum Apollonio Mnesthei filio propter primates Ptolemæi Philometoris regis, cum cognovisset Antiochus alienum se a negotiis regni effectum, propriis utilitatibus consulens, profectus inde venit Joppen, et inde Jerosolymam.
|
||||
22| Et magnifice ab Jasone et civitate susceptus, cum facularum luminibus et laudibus ingressus est : et inde in Phœnicen exercitum convertit.\
|
||||
23| Et post triennii tempus, misit Jason Menelaum supradicti Simonis fratrem portantem pecunias regi, et de negotiis necessariis responsa perlaturum.
|
||||
24| At ille commendatus regi, cum magnificasset faciem potestatis ejus, in semetipsum retorsit summum sacerdotium, superponens Jasoni talenta argenti trecenta.
|
||||
25| Acceptisque a rege mandatis, venit, nihil quidem habens dignum sacerdotio : animos vero crudelis tyranni, et feræ beluæ iram gerens.
|
||||
26| Et Jason quidem, qui proprium fratrem captivaverat, ipse deceptus profugus in Ammanitem expulsus est regionem.
|
||||
27| Menelaus autem principatum quidem obtinuit : de pecuniis vero regi promissis, nihil agebat, cum exactionem faceret Sostratus, qui arci erat præpositus,
|
||||
28| nam ad hunc exactio vectigalium pertinebant : quam ob causam utrique ad regem sunt evocati.
|
||||
29| Et Menelaus amotus est a sacerdotio, succedente Lysimacho fratre suo : Sostratus autem prælatus est Cypriis.
|
||||
30| Et cum hæc agerentur, contigit Tharsenses et Mallotas seditionem movere, eo quod Antiochidi regis concubinæ dono essent dati.
|
||||
31| Festinanter itaque rex venit sedare illos, relicto suffecto uno ex comitibus suis Andronico.
|
||||
32| Ratus autem Menelaus accepisse se tempus opportunum, aurea quædam vasa e templo furatus donavit Andronico, et alia vendiderat Tyri, et per vicinas civitates.
|
||||
33| Quod cum certissime cognovisset Onias, arguebat eum, ipse in loco tuto se continens Antiochiæ secus Daphnem.\
|
||||
34| Unde Menelaus accedens ad Andronicum, rogabat ut Oniam interficeret. Qui cum venisset ad Oniam, et datis dextris cum jurejurando (quamvis esset ei suspectus) suasisset de asylo procedere, statim eum peremit, non veritus justitiam.
|
||||
35| Ob quam causam non solum Judæi, sed aliæ quoque nationes indignabantur, et moleste ferebant de nece tanti viri injusta.
|
||||
36| Sed regressum regem de Ciliciæ locis adierunt Judæi apud Antiochiam, simul et Græci, conquerentes de iniqua nece Oniæ.
|
||||
37| Contristatus itaque animo Antiochus propter Oniam, et flexus ad misericordiam, lacrimas fudit, recordatus defuncti sobrietatem et modestiam :
|
||||
38| accensisque animis Andronicum purpura exutum, per totam civitatem jubet circumduci : et in eodem loco in quo in Oniam impietatem commiserat, sacrilegum vita privari, Domino illi condignam retribuente pœnam.\
|
||||
39| Multis autem sacrilegiis in templo a Lysimacho commissis Menelai consilio, et divulgata fama, congregata est multitudo adversum Lysimachum multo jam auro exportato.
|
||||
40| Turbis autem insurgentibus, et animis ira repletis, Lysimachus armatis fere tribus millibus iniquis manibus uti cœpit, duce quodam tyranno, ætate pariter et dementia provecto.
|
||||
41| Sed ut intellexerunt conatum Lysimachi, alii lapides, alii fustes validos arripuere : quidam vero cinerem in Lysimachum jecere.
|
||||
42| Et multi quidem vulnerati, quidam autem et prostrati, omnes vero in fugam conversi sunt : ipsum etiam sacrilegum secus ærarium interfecerunt.
|
||||
43| De his ergo cœpit judicium adversus Menelaum agitari.
|
||||
44| Et cum venisset rex Tyrum, ad ipsum negotium detulerunt missi tres viri a senioribus.
|
||||
45| Et cum superaretur Menelaus, promisit Ptolemæo multas pecunias dare ad suadendum regi.
|
||||
46| Itaque Ptolemæus in quodam atrio positum quasi refrigerandi gratia regem adiit, et deduxit a sententia :
|
||||
47| et Menelaum quidem universæ malitiæ reum criminibus absolvit : miseros autem qui, etiamsi apud Scythas causam dixissent, innocentes judicarentur, hos morte damnavit.
|
||||
48| Cito ergo injustam pœnam dederunt, qui pro civitate, et populo, et sacris vasis causam prosecuti sunt.
|
||||
49| Quam ob rem Tyrii quoque indignati, erga sepulturam eorum liberalissimi extiterunt.
|
||||
50| Menelaus autem, propter eorum qui in potentia erant avaritiam, permanebat in potestate, crescens in malitia ad insidias civium.
|
||||
#5
|
||||
1| Eodem tempore, Antiochus secundam profectionem paravit in Ægyptum.
|
||||
2| Contigit autem per universam Jerosolymorum civitatem videri diebus quadraginta per aëra equites discurrentes, auratas stolas habentes et hastis, quasi cohortes armatos :
|
||||
3| et cursus equorum per ordines digestos, et congressiones fieri cominus, et scutorum motus, et galeatorum multitudinem gladiis districtis, et telorum jactus, et aureorum armorum splendorem, omnisque generis loricarum.
|
||||
4| Quapropter omnes rogabant in bonum monstra converti.
|
||||
5| Sed cum falsus rumor exisset, tamquam vita excessisset Antiochus, assumptis Jason non minus mille viris, repente agressus est civitatem : et civibus ad murum convolantibus ad ultimum apprehensa civitate, Menelaus fugit in arcem :
|
||||
6| Jason vero non parcebat in cæde civibus suis, nec cogitabat prosperitatem adversum cognatos malum esse maximum, arbitrans hostium et non civium se trophæa capturum.
|
||||
7| Et principatum quidem non obtinuit, finem vero insidiarum suarum confusionem accepit, et profugus iterum abiit in Ammanitem.
|
||||
8| Ad ultimum, in exitium sui conclusus ab Areta Arabum tyranno fugiens de civitate in civitatem, omnibus odiosus, ut refuga legum et execrabilis, ut patriæ et civium hostis, in Ægyptum extrusus est :
|
||||
9| et qui multos de patria sua expulerat, peregre periit, Lacedæmonas profectus, quasi pro cognatione ibi refugium habiturus :
|
||||
10| et qui insepultos multos abjecerat, ipse et illamentatus et insepultus abjicitur, sepultura neque peregrina usus, neque patrio sepulchro participans.\
|
||||
11| His itaque gestis, suspicatus est rex societatem deserturos Judæos : et ob hoc profectus ex Ægypto efferatis animis, civitatem quidem armis cepit.
|
||||
12| Jussit autem militibus interficere, nec parcere occursantibus, et per domos ascendentes trucidare.
|
||||
13| Fiebant ergo cædes juvenum ac seniorum, et mulierum et natorum exterminia, virginumque et parvulorum neces.
|
||||
14| Erant autem toto triduo octoginta millia interfecti, quadraginta millia vincti, non minus autem venundati.
|
||||
15| Sed nec ista sufficiunt : ausus est etiam intrare templum universa terra sanctius, Menelao ductore, qui legum et patriæ fuit proditor :
|
||||
16| et scelestis manibus sumens sancta vasa, quæ ab aliis regibus et civitatibus erant posita ad ornatum loci, et gloriam, contrectabat indigne, et contaminabat.
|
||||
17| Ita alienatus mente Antiochus, non considerabat quod propter peccata habitantium civitatem, modicum Deus fuerat iratus : propter quod et accidit circa locum despectio :
|
||||
18| alioquin nisi contigisset eos multis peccatis esse involutos, sicut Heliodorus, qui missus est a Seleuco rege ad expoliandum ærarium, etiam hic statim adveniens flagellatus, et repulsus utique fuisset ab audacia.
|
||||
19| Verum non propter locum, gentem : sed propter gentem, locum Deus elegit.
|
||||
20| Ideoque et ipse locus particeps factus est populi malorum : postea autem fiet socius bonorum, et qui derelictus in ira Dei omnipotentis est, iterum in magni Domini reconciliatione cum summa gloria exaltabitur.
|
||||
21| Igitur Antiochus mille et octingentis ablatis de templo talentis, velociter Antiochiam regressus est, existimans se præ superbia terram ad navigandum, pelagus vero ad iter agendum deducturum propter mentis elationem.
|
||||
22| Reliquit autem et præpositos ad affligendam gentem : Jerosolymis quidem Philippum genere Phrygem, moribus crudeliorem eo ipso a quo constitutus est :
|
||||
23| in Garizim autem Andronicum et Menelaum, qui gravius quam ceteri imminebant civibus.
|
||||
24| Cumque appositus esset contra Judæos, misit odiosum principem Apollonium cum exercitu viginti et duobus millibus, præcipiens ei omnes perfectæ ætatis interficere, mulieres ac juvenes vendere.
|
||||
25| Qui cum venisset Jerosolymam, pacem simulans, quievit usque ad diem sanctum sabbati : et tunc feriatis Judæis arma capere suis præcepit.
|
||||
26| Omnesque qui ad spectaculum processerant, trucidavit : et civitatem cum armatis discurrens, ingentem multitudinem peremit.
|
||||
27| Judas autem Machabæus, qui decimus fuerat, secesserat in desertum locum, ibique inter feras vitam in montibus cum suis agebat : et fœni cibo vescentes, demorabantur, ne participes essent coinquinationis.
|
||||
#6
|
||||
1| Sed non post multum temporis, misit rex senem quemdam Antiochenum, qui compelleret Judæos ut se transferrent a patriis et Dei legibus :
|
||||
2| contaminare etiam quod in Jerosolymis erat templum, et cognominare Jovis Olympii : et in Garizim, prout erant hi qui locum inhabitabant, Jovis hospitalis.
|
||||
3| Pessima autem et universis gravis erat malorum incursio :
|
||||
4| nam templum luxuria et comessationibus gentium erat plenum, et scortantium cum meretricibus : sacratisque ædibus mulieres se ultro ingerebant, intro ferentes ea quæ non licebat.
|
||||
5| Altare etiam plenum erat illicitis, quæ legibus prohibebantur.
|
||||
6| Neque autem sabbata custodiebantur, neque dies solemnes patrii servabantur, nec simpliciter Judæum se esse quisquam confitebatur.
|
||||
7| Ducebantur autem cum amara necessitate in die natalis regis ad sacrificia : et cum Liberi sacra celebrarentur, cogebantur hedera coronati Libero circuire.
|
||||
8| Decretum autem exiit in proximas gentilium civitates, suggerentibus Ptolemæis, ut pari modo et ipsi adversus Judæos agerent, ut sacrificarent :
|
||||
9| eos autem qui nollent transire ad instituta gentium, interficerent : erat ergo videre miseriam.
|
||||
10| Duæ enim mulieres delatæ sunt natos suos circumcidisse : quas, infantibus ad ubera suspensis, cum publice per civitatem circumduxissent, per muros præcipitaverunt.
|
||||
11| Alii vero, ad proximas coëuntes speluncas, et latenter sabbati diem celebrantes, cum indicati essent Philippo, flammis succensi sunt, eo quod verebantur propter religionem et observantiam manu sibimet auxilium ferre.
|
||||
12| Obsecro autem eos qui hunc librum lecturi sunt, ne abhorrescant propter adversos casus : sed reputent ea quæ acciderunt, non ad interitum, sed ad correptionem esse generis nostri.
|
||||
13| Etenim multo tempore non sinere peccatoribus ex sententia agere, sed statim ultiones adhibere, magni beneficii est indicium.
|
||||
14| Non enim, sicut in aliis nationibus, Dominus patienter exspectat, ut eas cum judicii dies advenerit, in plenitudine peccatorum puniat :
|
||||
15| ita et in nobis statuit ut, peccatis nostris in finem devolutis, ita demum in nos vindicet.
|
||||
16| Propter quod numquam quidem a nobis misericordiam suam amovet : corripiens vero in adversis, populum suum non dereliquit.
|
||||
17| Sed hæc nobis ad commonitionem legentium dicta sint paucis. Jam enim veniendum est ad narrationem.\
|
||||
18| Igitur Eleazarus, unus de primoribus scribarum, vir ætate provectus, et vultu decorus, aperto ore hians compellebatur carnem porcinam manducare.
|
||||
19| At ille gloriosissimam mortem magis quam odibilem vitam complectens, voluntarie præibat ad supplicium.
|
||||
20| Intuens autem quemadmodum oporteret accedere, patienter sustinens, destinavit non admittere illicita propter vitæ amorem.
|
||||
21| Hi autem qui astabant, iniqua miseratione commoti propter antiquam viri amicitiam, tollentes eum secreto rogabant afferri carnes quibus vesci ei licebat, ut simularetur manducasse sicut rex imperaverat de sacrificii carnibus,
|
||||
22| ut hoc facto, a morte liberaretur : et propter veterem viri amicitiam, hanc in eo faciebant humanitatem.
|
||||
23| At ille cogitare cœpit ætatis ac senectutis suæ eminentiam dignam, et ingenitæ nobilitatis canitiem, atque a puero optimæ conversationis actus : et secundum sanctæ et a Deo conditæ legis constituta, respondit cito, dicens præmitti se velle in infernum.
|
||||
24| Non enim ætati nostræ dignum est, inquit, fingere : ut multi adolescentium, arbitrantes Eleazarum nonaginta annorum transisse ad vitam alienigenarum,
|
||||
25| et ipsi propter meam simulationem, et propter modicum corruptibilis vitæ tempus decipiantur, et per hoc maculam atque execrationem meæ senectuti conquiram.
|
||||
26| Nam etsi in præsenti tempore suppliciis hominum eripiar, sed manum Omnipotentis nec vivus, nec defunctus, effugiam.
|
||||
27| Quam ob rem fortiter vita excedendo, senectute quidem dignus apparebo :
|
||||
28| adolescentibus autem exemplum forte relinquam, si prompto animo ac fortiter pro gravissimis ac sanctissimis legibus honesta morte perfungar. His dictis, confestim ad supplicium trahebatur.
|
||||
29| Hi autem qui eum ducebant, et paulo ante fuerant mitiores, in iram conversi sunt propter sermones ab eo dictos, quos illi per arrogantiam prolatos arbitrabantur.
|
||||
30| Sed cum plagis perimeretur, ingemuit, et dixit : Domine, qui habes sanctam scientiam, manifeste tu scis quia cum a morte possem liberari, duros corporis sustineo dolores : secundum animam vero propter timorem tuum libenter hæc patior.
|
||||
31| Et iste quidem hoc modo vita decessit, non solum juvenibus, sed et universæ genti memoriam mortis suæ ad exemplum virtutis et fortitudinis derelinquens.
|
||||
#7
|
||||
1| Contigit autem et septem fratres una cum matre sua apprehensos compelli a rege edere contra fas carnes porcinas, flagris et taureis cruciatos.
|
||||
2| Unus autem ex illis, qui erat primus, sic ait : Quid quæris, et quid vis discere a nobis ? parati sumus mori, magis quam patrias Dei leges prævaricari.
|
||||
3| Iratus itaque rex, jussit sartagines et ollas æneas succendi : quibus statim succensis,
|
||||
4| jussit ei qui prior fuerat locutus amputari linguam, et cute capitis abstracta, summas quoque manus et pedes ei præscindi, ceteris ejus fratribus et matre inspicientibus.
|
||||
5| Et cum jam per omnia inutilis factus esset, jussit ignem admoveri, et adhuc spirantem torreri in sartagine : in qua cum diu cruciaretur, ceteri una cum matre invicem se hortabantur mori fortiter,
|
||||
6| dicentes : Dominus Deus aspiciet veritatem, et consolabitur in nobis, quemadmodum in protestatione cantici declaravit Moyses : Et in servis suis consolabitur.\
|
||||
7| Mortuo itaque illo primo hoc modo, sequentem deducebant ad illudendum : et cute capitis ejus cum capillis abstracta, interrogabant si manducaret, priusquam toto corpore per membra singula puniretur.
|
||||
8| At ille respondens patria voce, dixit : Non faciam. Propter quod et iste, sequenti loco, primi tormenta suscepit :
|
||||
9| et in ultimo spiritu constitutus, sic ait : Tu quidem scelestissime in præsenti vita nos perdis : sed Rex mundi defunctos nos pro suis legibus in æternæ vitæ resurrectione suscitabit.\
|
||||
10| Post hunc tertius illuditur, et linguam postulatus cito protulit, et manus constanter extendit :
|
||||
11| et cum fiducia ait : E cælo ista possideo, sed propter Dei leges nunc hæc ipsa despicio, quoniam ab ipso me ea recepturum spero :
|
||||
12| ita ut rex, et qui cum ipso erant, mirarentur adolescentis animum, quod tamquam nihilum duceret cruciatus.
|
||||
13| Et hoc ita defuncto, quartum vexabant similiter torquentes.
|
||||
14| Et cum jam esset ad mortem, sic ait : Potius est ab hominibus morti datos spem exspectare a Deo, iterum ab ipso resuscitandos : tibi enim resurrectio ad vitam non erit.
|
||||
15| Et cum admovissent quintum, vexabant eum. At ille respiciens in eum,
|
||||
16| dixit : Potestatem inter homines habens, cum sis corruptibilis, facis quod vis : noli autem putare genus nostrum a Deo esse derelictum :
|
||||
17| tu autem patienter sustine, et videbis magnam potestatem ipsius, qualiter te et semen tuum torquebit.
|
||||
18| Post hunc ducebant sextum, et is, mori incipiens, sic ait : Noli frustra errare : nos enim propter nosmetipsos hæc patimur, peccantes in Deum nostrum, et digna admiratione facta sunt in nobis :
|
||||
19| tu autem ne existimes tibi impune futurum, quod contra Deum pugnare tentaveris.\
|
||||
20| Supra modum autem mater mirabilis, et bonorum memoria digna, quæ pereuntes septem filios sub unius diei tempore conspiciens, bono animo ferebat propter spem quam in Deum habebat :
|
||||
21| singulos illorum hortabatur voce patria fortiter, repleta sapientia : et, femineæ cogitationi masculinum animum inserens,
|
||||
22| dixit ad eos : Nescio qualiter in utero meo apparuistis, neque enim ego spiritum et animam donavi vobis et vitam, et singulorum membra non ego ipsa compegi :
|
||||
23| sed enim mundi Creator, qui formavit hominis nativitatem, quique omnium invenit originem, et spiritum vobis iterum cum misericordia reddet et vitam, sicut nunc vosmetipsos despicitis propter leges ejus.\
|
||||
24| Antiochus autem, contemni se arbitratus, simul et exprobrantis voce despecta, cum adhuc adolescentior superesset, non solum verbis hortabatur, sed et cum juramento affirmabat se divitem et beatum facturum, et translatum a patriis legibus amicum habiturum, et res necessarias ei præbiturum.
|
||||
25| Sed ad hæc cum adolescens nequaquam inclinaretur, vocavit rex matrem, et suadebat ei ut adolescenti fieret in salutem.
|
||||
26| Cum autem multis eam verbis esset hortatus, promisit suasurum se filio suo.
|
||||
27| Itaque inclinata ad illum, irridens crudelem tyrannum, ait patria voce : Fili mi, miserere mei, quæ te in utero novem mensibus portavi, et lac triennio dedi et alui, et in ætatem istam perduxi.
|
||||
28| Peto, nate, ut aspicias ad cælum et terram, et ad omnia quæ in eis sunt, et intelligas quia ex nihilo fecit illa Deus, et hominum genus :
|
||||
29| ita fiet, ut non timeas carnificem istum, sed dignus fratribus tuis effectus particeps, suscipe mortem, ut in illa miseratione cum fratribus tuis te recipiam.
|
||||
30| Cum hæc illa adhuc diceret, ait adolescens : Quem sustinetis ? non obedio præcepto regis, sed præcepto legis, quæ data est nobis per Moysen.
|
||||
31| Tu vero, qui inventor omnis malitiæ factus es in Hebræos, non effugies manum Dei.
|
||||
32| Nos enim pro peccatis nostris hæc patimur.
|
||||
33| Et si nobis propter increpationem et correptionem Dominus Deus noster modicum iratus est : sed iterum reconciliabitur servis suis.
|
||||
34| Tu autem, o sceleste, et omnium hominum flagitiosissime, noli frustra extolli vanis spebus in servos ejus inflammatus :
|
||||
35| nondum enim omnipotentis Dei, et omnia inspicientis, judicium effugisti.
|
||||
36| Nam fratres mei, modico nunc dolore sustentato, sub testamento æternæ vitæ effecti sunt : tu vero judicio Dei justas superbiæ tuæ pœnas exsolves.
|
||||
37| Ego autem, sicut fratres mei, animam et corpus meum trado pro patriis legibus, invocans Deum maturius genti nostræ propitium fieri, teque cum tormentis et verberibus confiteri quod ipse est Deus solus.
|
||||
38| In me vero et in fratribus meis desinet Omnipotentis ira, quæ super omne genus nostrum juste superducta est.\
|
||||
39| Tunc rex accensus ira in hunc, super omnes crudelius desævit, indigne ferens se derisum.
|
||||
40| Et hic itaque mundus obiit, per omnia in Domino confidens.
|
||||
41| Novissime autem post filios, et mater consumpta est.
|
||||
42| Igitur de sacrificiis et de nimiis crudelitatibus satis dictum est.
|
||||
#8
|
||||
1| Judas vero Machabæus, et qui cum illo erant, introibant latenter in castella : et convocantes cognatos et amicos, et eos qui permanserunt in Judaismo assumentes, eduxerunt ad se sex millia virorum.
|
||||
2| Et invocabant Dominum, ut respiceret in populum qui ab omnibus calcabatur, et misereretur templo quod contaminabatur ab impiis :
|
||||
3| misereretur etiam exterminio civitatis, quæ esset illico complananda, et vocem sanguinis ad se clamantis audiret :
|
||||
4| memoraretur quoque iniquissimas mortes parvulorum innocentum, et blasphemias nomini suo illatas, et indignaretur super his.
|
||||
5| At Machabæus, congregata multitudine, intolerabilis gentibus efficiebatur : ira enim Domini in misericordiam conversa est.
|
||||
6| Et superveniens castellis et civitatibus improvisus, succendebat eas : et opportuna loca occupans, non paucas hostium strages dabat :
|
||||
7| maxime autem noctibus ad hujuscemodi excursus ferebatur, et fama virtutis ejus ubique diffundebatur.
|
||||
8| Videns autem Philippus paulatim virum ad profectum venire, ac frequentius res ei cedere propere, ad Ptolemæum ducem Cœlesyriæ et Phœnicis scripsit ut auxilium ferret regis negotiis.\
|
||||
9| At ille velociter misit Nicanorem Patrocli de primoribus amicum, datis ei de permistis gentibus, armatis non minus viginti millibus, ut universum Judæorum genus deleret, adjuncto ei Gorgia viro militari, et in bellicis rebus experientissimo.
|
||||
10| Constituit autem Nicanor, ut regi tributum, quod Romanis erat dandum, duo millia talentorum de captivitate Judæorum suppleret :
|
||||
11| statimque ad maritimas civitates misit, convocans ad coëmptionem Judaicorum mancipiorum, promittens se nonaginta mancipia talento distracturum, non respiciens ad vindictam quæ eum ab Omnipotente esset consecutura.
|
||||
12| Judas autem ubi comperit, indicavit his qui secum erant Judæis Nicanoris adventum.
|
||||
13| Ex quibus quidam formidantes, et non credentes Dei justitiæ, in fugam vertebantur :
|
||||
14| alii vero si quid eis supererat vendebant, simulque Dominum deprecabantur ut eriperet eos ab impio Nicanore, qui eos priusquam cominus veniret, vendiderat :
|
||||
15| etsi non propter eos, propter testamentum tamen quod erat ad patres eorum, et propter invocationem sancti et magnifici nominis ejus super ipsos.\
|
||||
16| Convocatis autem Machabæus septem millibus qui cum ipso erant, rogabat ne hostibus reconciliarentur, neque metuerent inique venientium adversum se hostium multitudinem : sed fortiter contenderent,
|
||||
17| ante oculos habentes contumeliam quæ loco sancto ab his injuste esset illata, itemque et ludibrio habitæ civitatis injuriam, adhuc etiam veterum instituta convulsa.
|
||||
18| Nam illi quidem armis confidunt, ait, simul et audacia : nos autem in omnipotente Domino, qui potest et venientes adversum nos, et universum mundum, uno nutu delere, confidimus.
|
||||
19| Admonuit autem eos et de auxiliis Dei, quæ facta sunt erga parentes : et quod sub Sennacherib centum octoginta quinque millia perierunt :
|
||||
20| et de prælio quod eis adversus Galatas fuit in Babylonia, ut omnes, ubi ad rem ventum est, Macedonibus sociis hæsitantibus, ipsi sex millia soli peremerunt centum viginti millia, propter auxilium illis datum de cælo, et beneficia pro his plurima consecuti sunt.
|
||||
21| His verbis constantes effecti sunt, et pro legibus et patria mori parati.
|
||||
22| Constituit itaque fratres suos duces utrique ordini, Simonem, et Josephum, et Jonathan, subjectis unicuique millenis et quingentenis.
|
||||
23| Ad hoc etiam ab Esdra lecto illis sancto libro, et dato signo adjutorii Dei, in prima acie ipse dux commisit cum Nicanore.
|
||||
24| Et facto sibi adjutore Omnipotente, interfecerunt super novem millia hominum : majorem autem partem exercitus Nicanoris vulneribus debilem factam fugere compulerunt.
|
||||
25| Pecuniis vero eorum, qui ad emptionem ipsorum venerant, sublatis, ipsos usquequaque persecuti sunt :
|
||||
26| sed reversi sunt hora conclusi, nam erat ante sabbatum : quam ob causam non perseveraverunt insequentes.
|
||||
27| Arma autem ipsorum, et spolia congregantes, sabbatum agebant, benedicentes Dominum, qui liberavit eos in isto die, misericordiæ initium stillans in eos.
|
||||
28| Post sabbatum vero debilibus, et orphanis, et viduis diviserunt spolia : et residua ipsi cum suis habuere.
|
||||
29| His itaque gestis, et communiter ab omnibus facta obsecratione, misericordem Dominum postulabant ut in finem servis suis reconciliaretur.
|
||||
30| Et ex his qui cum Timotheo et Bacchide erant contra se contendentes, super viginti millia interfecerunt, et munitiones excelsas obtinuerunt : et plures prædas diviserunt, æquam portionem debilibus, pupillis, et viduis, sed et senioribus facientes.
|
||||
31| Et cum arma eorum diligenter collegissent, omnia composuerunt in locis opportunis : residua vero spolia Jerosolymam detulerunt :
|
||||
32| et Philarchen, qui cum Timotheo erat, interfecerunt, virum scelestum, qui in multis Judæos afflixerat.
|
||||
33| Et cum epinicia agerent Jerosolymis, eum qui sacras januas incenderat, id est, Callisthenem, cum in quoddam domicilium refugisset, incenderunt, digna ei mercede pro impietatibus suis reddita.
|
||||
34| Facinorosissimus autem Nicanor, qui mille negotiantes ad Judæorum venditionem adduxerat,
|
||||
35| humiliatus auxilio Domini ab his quos nullos existimaverat, deposita veste gloriæ, per mediterranea fugiens, solus venit Antiochiam, summam infelicitatem de interitu sui exercitus consecutus.
|
||||
36| Et qui promiserat Romanis se tributum restituere de captivitate Jerosolymorum, prædicabat nunc protectorem Deum habere Judæos, et ob ipsum invulnerabiles esse, eo quod sequerentur leges ab ipso constitutas.
|
||||
#9
|
||||
1| Eodem tempore, Antiochus inhoneste revertebatur de Perside.
|
||||
2| Intraverat enim in eam quæ dicitur Persepolis, et tentavit expoliare templum, et civitatem opprimere : sed multitudine ad arma concurrente, in fugam versi sunt : et ita contigit ut Antiochus post fugam turpiter rediret.
|
||||
3| Et cum venisset circa Ecbatanam, recognovit quæ erga Nicanorem et Timotheum gesta sunt.
|
||||
4| Elatus autem in ira, arbitrabatur se injuriam illorum qui se fugaverant posse in Judæos retorquere : ideoque jussit agitari currum suum sine intermissione agens iter, cælesti eum judicio perurgente, eo quod ita superbe locutus est se venturum Jerosolymam, et congeriem sepulchri Judæorum eam facturum.
|
||||
5| Sed qui universa conspicit Dominus Deus Israël, percussit eum insanabili et invisibili plaga. Ut enim finivit hunc ipsum sermonem, apprehendit eum dolor dirus viscerum, et amara internorum tormenta :
|
||||
6| et quidem satis juste, quippe qui multis et novis cruciatibus aliorum torserat viscera, licet ille nullo modo a sua malitia cessaret.
|
||||
7| Super hoc autem superbia repletus, ignem spirans animo in Judæos, et præcipiens accelerari negotium, contigit illum impetu euntem de curru cadere, et gravi corporis collisione membra vexari.
|
||||
8| Isque qui sibi videbatur etiam fluctibus maris imperare, supra humanum modum superbia repletus, et montium altitudines in statera appendere, nunc humiliatus ad terram in gestatorio portabatur, manifestam Dei virtutem in semetipso contestans :
|
||||
9| ita ut de corpore impii vermes scaturirent, ac viventis in doloribus carnes ejus effluerent, odore etiam illius et fœtore exercitus gravaretur :
|
||||
10| et qui paulo ante sidera cæli contingere se arbitrabatur, eum nemo poterat propter intolerantiam fœtoris portare.\
|
||||
11| Hinc igitur cœpit ex gravi superbia deductus ad agnitionem sui venire, divina admonitus plaga, per momenta singula doloribus suis augmenta capientibus.
|
||||
12| Et cum nec ipse jam fœtorem suum ferre posset, ita ait : Justum est subditum esse Deo, et mortalem non paria Deo sentire.
|
||||
13| Orabat autem hic scelestus Dominum, a quo non esset misericordiam consecuturus.
|
||||
14| Et civitatem, ad quam festinans veniebat ut eam ad solum deduceret ac sepulchrum congestorum faceret, nunc optat liberam reddere :
|
||||
15| et Judæos, quos nec sepultura quidem se dignos habiturum, sed avibus ac feris diripiendos traditurum, et cum parvulis exterminaturum dixerat, æquales nunc Atheniensibus facturum pollicetur :
|
||||
16| templum etiam sanctum, quod prius expoliaverat, optimis donis ornaturum, et sancta vasa multiplicaturum, et pertinentes ad sacrificia sumptus de redditibus suis præstaturum :
|
||||
17| super hæc, et Judæum se futurum, et omnem locum terræ perambulaturum, et prædicaturum Dei potestatem.
|
||||
18| Sed non cessantibus doloribus (supervenerat enim in eum justum Dei judicium), desperans scripsit ad Judæos in modum deprecationis epistolam hæc continentem :
|
||||
19| Optimis civibus Judæis plurimam salutem, et bene valere, et esse felices, rex et principes Antiochus.
|
||||
20| Si bene valetis, et filii vestri, et ex sententia vobis cuncta sunt, maximas agimus gratias.
|
||||
21| Et ego in infirmitate constitutus, vestri autem memor benigne reversus de Persidis locis, et infirmitate gravi apprehensus, necessarium duxi pro communi utilitate curam habere :
|
||||
22| non desperans memetipsum, sed spem multam habens effugiendi infirmitatem.
|
||||
23| Respiciens autem quod et pater meus, quibus temporibus in locis superioribus ducebat exercitum, ostendit qui post se susciperet principatum :
|
||||
24| ut si quid contrarium accideret, aut difficile nuntiaretur, scientes hi qui in regionibus erant, cui esset rerum summa derelicta, non turbarentur.
|
||||
25| Ad hæc, considerans de proximo potentes quosque et vicinos temporibus insidiantes, et eventum exspectantes, designavi filium meum Antiochum regem, quem sæpe recurrens in superiora regna multis vestrum commendabam : et scripsi ad eum quæ subjecta sunt.
|
||||
26| Ora itaque vos, et peto memores beneficiorum publice et privatim, ut unusquisque conservet fidem ad me et ad filium meum.
|
||||
27| Confido enim eum modeste et humane acturum, et sequentem propositum meum, et communem vobis fore.
|
||||
28| Igitur homicida et blasphemus pessime percussus, et ut ipse alios tractaverat, peregre in montibus miserabili obitu vita functus est.
|
||||
29| Transferebat autem corpus Philippus collactaneus ejus : qui, metuens filium Antiochi, ad Ptolemæum Philometorem in Ægyptum abiit.
|
||||
#10
|
||||
1| Machabæus autem, et qui cum eo erant, Domino se protegente, templum quidem et civitatem recepit :
|
||||
2| aras autem quas alienigenæ per plateas exstruxerant, itemque delubra demolitus est :
|
||||
3| et purgato templo, aliud altare fecerunt, et de ignitis lapidibus igne concepto sacrificia obtulerunt post biennium, et incensum, et lucernas, et panes propositionis posuerunt.
|
||||
4| Quibus gestis, rogabant Dominum prostrati in terram, ne amplius talibus malis inciderent : sed et, siquando peccassent, ut ab ipso mitius corriperentur, et non barbaris ac blasphemis hominibus traderentur.
|
||||
5| Qua die autem templum ab alienigenis pollutum fuerat, contigit eadem die purificationem fieri, vigesima quinta mensis qui fuit Casleu.
|
||||
6| Et cum lætitia diebus octo egerunt in modum tabernaculorum, recordantes quod ante modicum temporis diem solemnem tabernaculorum in montibus et in speluncis more bestiarum egerant.
|
||||
7| Propter quod thyrsos, et ramos virides, et palmas præferebant ei qui prosperavit mundari locum suum.
|
||||
8| Et decreverunt communi præcepto et decreto universæ genti Judæorum omnibus annis agere dies istos.
|
||||
9| Et Antiochi quidem, qui appellatus est Nobilis, vitæ excessus ita se habuit.\
|
||||
10| Nunc autem de Eupatore Antiochi impii filio quæ gesta sunt narrabimus, breviantes mala quæ in bellis gesta sunt.
|
||||
11| Hic enim suscepto regno, constituit super negotia regni Lysiam quemdam, Phœnicis et Syriæ militiæ principem.
|
||||
12| Nam Ptolemæus, qui dicebatur Macer, justi tenax erga Judæos esse constituit, et præcipue propter iniquitatem quæ facta erat in eos, et pacifice agere cum eis.
|
||||
13| Sed ob hoc accusatus ab amicis apud Eupatorem, cum frequenter proditor audiret, eo quod Cyprum creditam sibi a Philometore deseruisset, et ad Antiochum Nobilem translatus etiam ab eo recessisset, veneno vitam finivit.
|
||||
14| Gorgias autem cum esset dux locorum, assumptis advenis, frequenter Judæos debellabat.
|
||||
15| Judæi vero qui tenebant opportunas munitiones, fugatos ab Jerosolymis suscipiebant, et bellare tentabant.
|
||||
16| Hi vero qui erant cum Machabæo, per orationes Dominum rogantes ut esset sibi adjutor, impetum fecerunt in munitiones Idumæorum :
|
||||
17| multaque vi insistentes, loca obtinuerunt, occurrentes interemerunt, et omnes simul non minus viginti millibus trucidaverunt.
|
||||
18| Quidam autem cum confugissent in duas turres valde munitas, omnem apparatum ad repugnandum habentes,
|
||||
19| Machabæus ad eorum expugnationem relicto Simone, et Josepho, itemque Zachæo, eisque qui cum ipsis erant satis multis, ipse ad eas quæ amplius perurgebant pugnas conversus est.
|
||||
20| Hi vero qui cum Simone erant, cupiditate ducti, a quibusdam qui in turribus erant, suasi sunt pecunia : et septuaginta millibus didrachmis acceptis, dimiserunt quosdam effugere.
|
||||
21| Cum autem Machabæo nuntiatum esset quod factum est, principibus populi congregatis accusavit quod pecunia fratres vendidissent, adversariis eorum dimissis.
|
||||
22| Hos igitur proditores factos interfecit, et confestim duas turres occupavit.
|
||||
23| Armis autem ac manibus omnia prospere agendo in duabus munitionibus plus quam viginti millia peremit.\
|
||||
24| At Timotheus, qui prius a Judæis fuerat superatus, convocato exercitu peregrinæ multitudinis, et congregato equitatu Asiano, advenit quasi armis Judæam capturus.
|
||||
25| Machabæus autem et qui cum ipso erant, appropinquante illo, deprecabantur Dominum, caput terra aspergentes, lumbosque ciliciis præcincti,
|
||||
26| ad altaris crepidinem provoluti, ut sibi propitius, inimicis autem eorum esset inimicus, et adversariis adversaretur, sicut lex dicit.
|
||||
27| Et ita post orationem, sumptis armis, longius de civitate procedentes, et proximi hostibus effecti, resederunt.
|
||||
28| Primo autem solis ortu utrique commiserunt : isti quidem victoriæ et prosperitatis sponsorem cum virtute Dominum habentes : illi autem ducem belli animum habebant.
|
||||
29| Sed cum vehemens pugna esset, apparuerunt adversariis de cælo viri quinque in equis, frenis aureis decori, ducatum Judæis præstantes :
|
||||
30| ex quibus duo Machabæum medium habentes, armis suis circumseptum incolumem conservabant : in adversarios autem tela et fulmina jaciebant, ex quo et cæcitate confusi et repleti perturbatione, cadebant.
|
||||
31| Interfecti sunt autem viginti millia quingenti, et equites sexcenti.
|
||||
32| Timotheus vero confugit in Gazaram præsidium munitum, cui præerat Chæreas.
|
||||
33| Machabæus autem et qui cum eo erant, lætantes obsederunt præsidium diebus quatuor.
|
||||
34| At hi qui intus erant, loci firmitate confisi, supra modum maledicebant, et sermones nefandos jactabant.
|
||||
35| Sed cum dies quinta illucesceret, viginti juvenes ex his qui cum Machabæo erant, accensi animis propter blasphemiam, viriliter accesserunt ad murum, et feroci animo incedentes ascendebant :
|
||||
36| sed et alii similiter ascendentes, turres portasque succendere aggressi sunt, atque ipsos maledicos vivos concremare.
|
||||
37| Per continuum autem biduum præsidio vastato, Timotheum occultantem se in quodam repertum loco peremerunt : et fratrem illius Chæream et Apollophanem occiderunt.
|
||||
38| Quibus gestis, in hymnis et confessionibus benedicebant Dominum, qui magna fecit in Israël, et victoriam dedit illis.
|
||||
#11
|
||||
1| Sed parvo post tempore, Lysias procurator regis et propinquus, ac negotiorum præpositus, graviter ferens de his quæ acciderant,
|
||||
2| congregatis octoginta millibus, et equitatu universo, veniebat adversus Judæos, existimans se civitatem quidem captam gentibus habitaculum facturum,
|
||||
3| templum vero in pecuniæ quæstum, sicut cetera delubra gentium, habiturum, et per singulos annos venale sacerdotium :
|
||||
4| nusquam recogitans Dei potestatem, sed mente effrenatus in multitudine peditum, et in millibus equitum, et in octoginta elephantis confidebat.
|
||||
5| Ingressus autem Judæam, et appropians Bethsuræ, quæ erat in angusto loco, ab Jerosolyma intervallo quinque stadiorum, illud præsidium expugnabat.
|
||||
6| Ut autem Machabæus et qui cum eo erant cognoverunt expugnari præsidia, cum fletu et lacrimis rogabant Dominum, et omnis turba simul, ut bonum angelum mitteret ad salutem Israël.
|
||||
7| Et ipse primus Machabæus, sumptis armis, ceteros adhortatus est simul secum periculum subire, et ferre auxilium fratribus suis.
|
||||
8| Cumque pariter prompto animo procederent, Jerosolymis apparuit præcedens eos eques in veste candida, armis aureis hastam vibrans.
|
||||
9| Tunc omnes simul benedixerunt misericordem Dominum, et convaluerunt animis : non solum homines, sed et bestias ferocissimas, et muros ferreos parati penetrare.
|
||||
10| Ibant igitur prompti, de cælo habentes adjutorem et miserantem super eos Dominum.
|
||||
11| Leonum autem more impetu irruentes in hostes, prostraverunt ex eis undecim millia peditum, et equitum mille sexcentos :
|
||||
12| universos autem in fugam verterunt, plures autem ex eis vulnerati nudi evaserunt. Sed et ipse Lysias turpiter fugiens evasit.\
|
||||
13| Et quia non insensatus erat, secum ipse reputans factam erga se diminutionem, et intelligens invictos esse Hebræos, omnipotentis Dei auxilio innitentes, misit ad eos :
|
||||
14| promisitque se consensurum omnibus quæ justa sunt, et regem compulsurum amicum fieri.
|
||||
15| Annuit autem Machabæus precibus Lysiæ, in omnibus utilitati consulens : et quæcumque Machabæus scripsit Lysiæ de Judæis, ea rex concessit.
|
||||
16| Nam erant scriptæ Judæis epistolæ a Lysia quidem hunc modum continentes : Lysias populo Judæorum salutem.
|
||||
17| Joannes et Abesalom, qui missi fuerant a vobis, tradentes scripta, postulabant ut ea quæ per illos significabantur, implerem.
|
||||
18| Quæcumque igitur regi potuerunt perferri, exposui : et quæ res permittebat, concessit.
|
||||
19| Si igitur in negotiis fidem conservaveritis, et deinceps bonorum vobis causa esset, tentabo.
|
||||
20| De ceteris autem per singula verbo mandavi et istis, et his, qui a me missi sunt, colloqui vobiscum.
|
||||
21| Bene valete. Anno centesimo, quadragesimo octavo mensis Dioscori, die vigesima et quarta.\
|
||||
22| Regis autem epistola ista continebat : Rex Antiochus Lysiæ fratri salutem.
|
||||
23| Patre nostro inter deos translato, nos volentes eos qui sunt in regno nostro sine tumultu agere, et rebus suis adhibere diligentiam,
|
||||
24| audivimus Judæos non consensisse patri meo ut transferrentur ad ritum Græcorum, sed tenere velle suum institutum, ac propterea postulare a nobis concedi sibi legitima sua.
|
||||
25| Volentes igitur hanc quoque gentem quietam esse, statuentes judicavimus templum restitui illis, ut agerent secundum suorum majorum consuetudinem.
|
||||
26| Bene igitur feceris, si miseris ad eos et dexteram dederis : ut cognita nostra voluntate, bono animo sint, et utilitatibus propriis deserviant.\
|
||||
27| Ad Judæos vero regis epistola talis erat : Rex Antiochus senatui Judæorum, et ceteris Judæis salutem.
|
||||
28| Si valetis, sic estis ut volumus : sed et ipsi bene valemus.
|
||||
29| Adiit nos Menelaus, dicens velle vos descendere ad vestros, qui sunt apud nos.
|
||||
30| His igitur qui commeant usque ad diem trigesimum mensis Xanthici, damus dextras securitatis,
|
||||
31| ut Judæi utantur cibis et legibus suis, sicut et prius : et nemo eorum ullo modo molestiam patiatur de his quæ per ignorantiam gesta sunt.
|
||||
32| Misimus autem et Menelaum, qui vos alloquatur.
|
||||
33| Valete. Anno centesimo quadragesimo octavo, Xanthici mensis quintadecima die.\
|
||||
34| Miserunt autem etiam Romani epistolam, ita se habentem : Quintus Memmius et Titus Manilius legati Romanorum, populo Judæorum salutem.
|
||||
35| De his quæ Lysias cognatus regis concessit vobis, et nos concessimus.
|
||||
36| De quibus autem ad regem judicavit referendum, confestim aliquem mittere, diligentius inter vos conferentes, ut decernamus, sicut congruit vobis : nos enim Antiochiam accedimus.
|
||||
37| Ideoque festinate rescribere, ut nos quoque sciamus cujus estis voluntatis.
|
||||
38| Bene valete. Anno centesimo quadragesimo octavo, quintadecima die mensis Xanthici.
|
||||
#12
|
||||
1| His factis pactionibus, Lysias pergebat ad regem, Judæi autem agriculturæ operam dabant.
|
||||
2| Sed hi qui resederant, Timotheus, et Apollonius Gennæi filius, sed et Hieronymus, et Demophon super hos, et Nicanor Cypriarches, non sinebant eos in silentio agere et quiete.
|
||||
3| Joppitæ vero tale quoddam flagitium perpetrarunt : rogaverunt Judæos cum quibus habitabant, ascendere scaphas quas paraverant, cum uxoribus et filiis, quasi nullis inimicitiis inter eos subjacentibus.
|
||||
4| Secundum commune itaque decretum civitatis, et ipsis acquiescentibus, pacisque causa nihil suspectum habentibus : cum in altum processissent, submerserunt non minus ducentos.
|
||||
5| Quam crudelitatem Judas in suæ gentis homines factam ut cognovit, præcepit viris qui erant cum ipso : et invocato justo judice Deo,
|
||||
6| venit adversus interfectores fratrum, et portum quidem noctu succendit, scaphas exussit, eos autem qui ab igne refugerant, gladio peremit.
|
||||
7| Et cum hæc ita egisset, discessit quasi iterum reversurus, et universos Joppitas eradicaturus.
|
||||
8| Sed cum cognovisset et eos qui erant Jamniæ, velle pari modo facere habitantibus secum Judæis,
|
||||
9| Jamnitis quoque nocte supervenit, et portum cum navibus succendit : ita ut lumen ignis appareret Jerosolymis a stadiis ducentis quadraginta.
|
||||
10| Inde cum jam abiissent novem stadiis, et iter facerent ad Timotheum, commiserunt cum eo Arabes quinque millia viri, et equites quingenti.
|
||||
11| Cumque pugna valida fieret, et auxilio Dei prospere cessisset, residui Arabes victi petebant a Juda dextram sibi dari, promittentes se pascua daturos, et in ceteris profuturos.
|
||||
12| Judas autem arbitratus vere in multis eos utiles, promsit pacem : dextrisque acceptis, discessere ad tabernacula sua.\
|
||||
13| Aggressus est autem et civitatem quamdam firmam pontibus murisque circumseptam, quæ a turbis habitabatur gentium promiscuarum : cui nomen Casphin.
|
||||
14| Hi vero qui intus erant, confidentes in stabilitate murorum et apparatu alimoniarum, remissius agebant, maledictis lacessentes Judam et blasphemantes, ac loquentes quæ fas non est.
|
||||
15| Machabæus autem, invocato magno mundi Principe, qui sine arietibus et machinis temporibus Jesu præcipitavit Jericho, irruit ferociter muris :
|
||||
16| et capta civitate per Domini voluntatem, innumerabiles cædes fecit, ita ut adjacens stagnum stadiorum duorum latitudinis sanguine interfectorum fluere videretur.
|
||||
17| Inde discesserunt stadia septingenta quinquaginta, et venerunt in Characa ad eos, qui dicuntur Tubianæi, Judæos :
|
||||
18| et Timotheum quidem in illis locis non comprehenderunt, nulloque negotio perfecto regressus est, relicto in quodam loco firmissimo præsidio.
|
||||
19| Dositheus autem et Sosipater, qui erant duces cum Machabæo, peremerunt a Timotheo relictos in præsidio, decem millia viros.
|
||||
20| At Machabæus, ordinatis circum se sex millibus, et constitutis per cohortes, adversus Timotheum processit, habentem secum centum viginti millia peditum, equitumque duo millia quingentos.
|
||||
21| Cognito autem Judæ adventu, Timotheus præmisit mulieres et filios, et reliquum apparatum, in præsidium quod Carnion dicitur : erat enim inexpugnabile, et accessu difficile propter locorum angustias.
|
||||
22| Cumque cohors Judæ prima apparuisset, timor hostibus incussus est ex præsentia Dei, qui universa conspicit : et in fugam versi sunt alius ab alio, ita ut magis a suis dejicerentur, et gladiorum suorum ictibus debilitarentur.
|
||||
23| Judas autem vehementer instabat puniens profanos, et prostravit ex eis triginta millia virorum.
|
||||
24| Ipse vero Timotheus incidit in partes Dosithei et Sosipatris : et multis precibus postulabat ut vivus dimitteretur, eo quod multorum ex Judæis parentes haberet ac fratres, quos morte ejus decipi eveniret.
|
||||
25| Et cum fidem dedisset restituturum se eos secundum constitutum, illæsum eum dimiserunt propter fratrum salutem.
|
||||
26| Judas autem egressus est ad Carnion, interfectis viginti quinque millibus.\
|
||||
27| Post horum fugam et necem, movit exercitum ad Ephron civitatem munitam, in qua multitudo diversarum gentium habitabat : et robusti juvenes pro muris consistentes fortiter repugnabant : in hac autem machinæ multæ et telorum erat apparatus.
|
||||
28| Sed cum Omnipotentem invocassent, qui potestate sua vires hostium confringit, ceperunt civitatem : et ex eis qui intus erant, viginti quinque millia prostraverunt.
|
||||
29| Inde ad civitatem Scytharum abierunt, quæ ab Jerosolymis sexcentis stadiis aberat.
|
||||
30| Contestantibus autem his, qui apud Scythopolitas erant, Judæis, quod benigne ab eis haberentur, etiam temporibus infelicitatis quod modeste secum egerint :
|
||||
31| gratias agentes eis, et exhortati etiam de cetero erga genus suum benignos esse, venerunt Jerosolymam die solemni septimanarum instante.
|
||||
32| Et post Pentecosten abierunt contra Gorgiam præpositum Idumææ.
|
||||
33| Exivit autem cum peditibus tribus millibus, et equitibus quadringentis.
|
||||
34| Quibus congressis, contigit paucos ruere Judæorum.
|
||||
35| Dositheus vero quidam de Bacenoris eques, vir fortis, Gorgiam tenebat : et, cum vellet illum capere vivum, eques quidam de Thracibus irruit in eum, humerumque ejus amputavit : atque ita Gorgias effugit in Maresa.
|
||||
36| At illis qui cum Esdrim erant diutius pugnantibus et fatigatis, invocavit Judas Dominum adjutorem et ducem belli fieri :
|
||||
37| incipiens voce patria, et cum hymnis clamorem extollens, fugam Gorgiæ militibus incussit.\
|
||||
38| Judas autem collecto exercitu venit in civitatem Odollam : et cum septima dies superveniret, secundum consuetudinem purificati, in eodem loco sabbatum egerunt.
|
||||
39| Et sequenti die venit cum suis Judas, ut corpora prostratorum tolleret, et cum parentibus poneret in sepulchris paternis.
|
||||
40| Invenerunt autem sub tunicis interfectorum de donariis idolorum quæ apud Jamniam fuerunt, a quibus lex prohibet Judæos : omnibus ergo manifestum factum est, ob hanc causam eos corruisse.
|
||||
41| Omnes itaque benedixerunt justum judicium Domini, qui occulta fecerat manifesta :
|
||||
42| atque ita ad preces conversi, rogaverunt ut id quod factum erat delictum oblivioni traderetur. At vero fortissimus Judas hortabatur populum conservare se sine peccato, sub oculis videntes quæ facta sunt pro peccatis eorum qui prostrati sunt.
|
||||
43| Et facta collatione, duodecim millia drachmas argenti misit Jerosolymam offerri pro peccatis mortuorum sacrificium, bene et religiose de resurrectione cogitans
|
||||
44| (nisi enim eos qui ceciderant resurrecturos speraret, superfluum videretur et vanum orare pro mortuis),
|
||||
45| et quia considerabat quod hi qui cum pietate dormitionem acceperant, optimam haberent repositam gratiam.
|
||||
46| Sancta ergo et salubris est cogitatio pro defunctis exorare, ut a peccatis solvantur.
|
||||
#13
|
||||
1| Anno centesimo quadragesimo nono, cognovit Judas Antiochum Eupatorem venire cum multitudine adversus Judæam,
|
||||
2| et cum eo Lysiam procuratorem et præpositum negotiorum, secum habentem peditum centum decem millia, et equitum quinque millia, et elephantos viginti duos, currus cum falcibus trecentos.
|
||||
3| Commiscuit autem se illis et Menelaus : et cum multa fallacia deprecabatur Antiochum, non pro patriæ salute, sed sperans se constitui in principatum.
|
||||
4| Sed Rex regum suscitavit animos Antiochi in peccatorem : et suggerente Lysia hunc esse causam omnium malorum, jussit (ut eis est consuetudo) apprehensum in eodem loco necari.
|
||||
5| Erat autem in eodem loco turris quinquaginta cubitorum, aggestum undique habens cineris : hæc prospectum habebat in præceps.
|
||||
6| Inde in cinerem dejici jussit sacrilegum, omnibus eum propellentibus ad interitum.
|
||||
7| Et tali lege prævaricatorem legis contigit mori, nec terræ dari Menelaum.
|
||||
8| Et quidem satis juste : nam quia multa erga aram Dei delicta commisit, cujus ignis et cinis erat sanctus : ipse in cineris morte damnatus est.\
|
||||
9| Sed rex mente effrenatus veniebat, nequiorem se patre suo Judæis ostensurus.
|
||||
10| Quibus Judas cognitis, præcepit populo ut die ac nocte Dominum invocarent, quo, sicut semper, et nunc adjuvaret eos,
|
||||
11| quippe qui lege, et patria, sanctoque templo privari vererentur : ac populum, qui nuper paululum respirasset, ne sineret blasphemis rursus nationibus subdi.
|
||||
12| Omnibus itaque simul id facientibus, et petentibus a Domino misericordiam cum fletu et jejuniis, per triduum continuum prostratis, hortatus est eos Judas ut se præpararent.
|
||||
13| Ipse vero cum senioribus cogitavit priusquam rex admoveret exercitum ad Judæam et obtineret civitatem, exire, et Domini judicio committere exitum rei.
|
||||
14| Dans itaque potestatem omnium Deo mundi creatori, et exhortatus suos ut fortiter dimicarent, et usque ad mortem pro legibus, templo, civitate, patria, et civibus starent, circa Modin exercitum constituit.
|
||||
15| Et dato signo suis Dei victoriæ, juvenibus fortissimis electis nocte aggressus aulam regiam, in castris interfecit viros quatuor millia, et maximum elephantorum cum his qui superpositi fuerant :
|
||||
16| summoque metu ac perturbatione hostium castra replentes, rebus prospere gestis, abierunt.
|
||||
17| Hoc autem factum est die illucescente, adjuvante eum Domini protectione.
|
||||
18| Sed rex, accepto gustu audaciæ Judæorum, arte difficultatem locorum tentabat :
|
||||
19| et Bethsuræ, quæ erat Judæorum præsidium munitum, castra admovebat : sed fugabatur, impingebat, minorabatur.
|
||||
20| His autem qui intus erant, Judas necessaria mittebat.
|
||||
21| Enuntiavit autem mysteria hostibus Rhodocus quidam de judaico exercitu, qui requisitus comprehensus est, et conclusus.
|
||||
22| Iterum rex sermonem habuit ad eos qui erant in Bethsuris : dextram dedit, accepit, abiit :
|
||||
23| commisit cum Juda, superatus est.\ Ut autem cognovit rebellasse Philippum Antiochiæ, qui relictus erat super negotia, mente consternatus, Judæos deprecans, subditusque eis, jurat de omnibus quibus justum visum est : et reconciliatus obtulit sacrificium, honoravit templum, et munera posuit.
|
||||
24| Machabæum amplexatus est, et fecit eum a Ptolemaide usque ad Gerrenos ducem et principem.
|
||||
25| Ut autem venit Ptolemaidam, graviter ferebant Ptolemenses amicitiæ conventionem, indignantes ne forte fœdus irrumperent.
|
||||
26| Tunc ascendit Lysias tribunal, et exposuit rationem, et populum sedavit, regressusque est Antiochiam : et hoc modo regis profectio et reditus processit.
|
||||
#14
|
||||
1| Sed post triennii tempus, cognovit Judas et qui cum eo erant Demetrium Seleuci cum multitudine valida et navibus per portam Tripolis ascendisse ad loca opportuna,
|
||||
2| et tenuisse regiones adversus Antiochum, et ducem ejus Lysiam.
|
||||
3| Alcimus autem quidam, qui summus sacerdos fuerat, sed voluntarie coinquinatus est temporibus commistionis, considerans nullo modo sibi esse salutem neque accessum ad altare,
|
||||
4| venit ad regem Demetrium centesimo quinquagesimo anno, offerens ei coronam auream et palmam, super hæc et thallos, qui templi esse videbantur. Et ipsa quidem die siluit.
|
||||
5| Tempus autem opportunum dementiæ suæ nactus, convocatus a Demetrio ad consilium, et interrogatus quibus rebus et consiliis Judæi niterentur,
|
||||
6| respondit : Ipsi qui dicuntur Assidæi Judæorum, quibus præest Judas Machabæus, bella nutriunt, et seditiones movent, nec patiuntur regnum esse quietum :
|
||||
7| nam et ego defraudatus parentum gloria (dico autem summo sacerdotio) huc veni :
|
||||
8| primo quidem utilitatibus regis fidem servans, secundo autem etiam civibus consulens : nam illorum pravitate universum genus nostrum non minime vexatur.
|
||||
9| Sed oro his singulis, o rex, cognitis, et regioni et generi, secundum humanitatem tuam pervulgatam omnibus, prospice :
|
||||
10| nam, quamdiu superest Judas, impossibile est pacem esse negotiis.
|
||||
11| Talibus autem ab hoc dictis, et ceteri amici hostiliter se habentes adversus Judam, inflammaverunt Demetrium.
|
||||
12| Qui statim Nicanorem præpositum elephantorum ducem misit in Judæam :
|
||||
13| datis mandatis ut ipsum quidem Judam caperet : eos vero qui cum illo erant, dispergeret, et constitueret Alcimum maximi templi summum sacerdotem.
|
||||
14| Tunc gentes quæ de Judæa fugerant Judam, gregatim se Nicanori miscebant, miserias et clades Judæorum prosperitates rerum suarum existimantes.
|
||||
15| Audito itaque Judæi Nicanoris adventu, et conventu nationum, conspersi terra rogabant eum qui populum suum constituit, ut in æternum custodiret, quique suam portionem signis evidentibus protegit.
|
||||
16| Imperante autem duce, statim inde moverunt, conveneruntque ad castellum Dessau.
|
||||
17| Simon vero frater Judæ commiserat cum Nicanore : sed conterritus est repentino adventu adversariorum.\
|
||||
18| Nicanor tamen, audiens virtutem comitum Judæ, et animi magnitudinem quam pro patriæ certaminibus habebant, sanguine judicium facere metuebat.
|
||||
19| Quam ob rem præmisit Posidonium, et Theodotium, et Matthiam, ut darent dextras atque acciperent.
|
||||
20| Et cum diu de his consilium ageretur, et ipse dux ad multitudinem retulisset, omnium una fuit sententia amicitiis annuere.
|
||||
21| Itaque diem constituerunt, qua secreto inter se agerent : et singulis sellæ prolatæ sunt, et positæ.
|
||||
22| Præcepit autem Judas armatos esse locis opportunis, ne forte ab hostibus repente mali aliquid oriretur : et congruum colloquium fecerunt.
|
||||
23| Morabatur autem Nicanor Jerosolymis, nihilque inique agebat : gregesque turbarum quæ congregatæ fuerant, dimisit.
|
||||
24| Habebat autem Judam semper carum ex animo, et erat viro inclinatus.
|
||||
25| Rogavitque eum ducere uxorem, filiosque procreare. Nuptias fecit : quiete egit, communiterque vivebant.\
|
||||
26| Alcimus autem, videns caritatem illorum ad invicem et conventiones, venit ad Demetrium, et dicebat Nicanorem rebus alienis assentire, Judamque regni insidiatorem successorem sibi destinasse.
|
||||
27| Itaque rex exasperatus, et pessimis hujus criminationibus irritatus, scripsit Nicanori, dicens graviter quidem se ferre de amicitiæ conventione, jubere tamen Machabæum citius vinctum mittere Antiochiam.
|
||||
28| Quibus cognitis, Nicanor consternabatur, et graviter ferebat, si ea quæ convenerant irrita faceret, nihil læsus a viro :
|
||||
29| sed quia regi resistere non poterat, opportunitatem observabat qua præceptum perficeret.
|
||||
30| At Machabæus, videns secum austerius agere Nicanorem, et consuetum occursum ferocius exhibentem, intelligens non ex bono esse austeritatem istam, paucis suorum congregatis, occultavit se a Nicanore.
|
||||
31| Quod cum ille cognovit, fortiter se a viro præventum, venit ad maximum et sanctissimum templum : et sacerdotibus solitas hostias offerentibus, jussit sibi tradi virum.
|
||||
32| Quibus cum juramento dicentibus nescire se ubi esset qui quærebatur, extendens manum ad templum,
|
||||
33| juravit, dicens : Nisi Judam mihi vinctum tradideritis, istud Dei fanum in planitiem deducam, et altare effodiam, et templum hoc Libero patri consecrabo.
|
||||
34| Et his dictis abiit. Sacerdotes autem protendentes manus in cælum, invocabant eum qui semper propugnator esset gentis ipsorum, hæc dicentes :
|
||||
35| Tu, Domine universorum, qui nullius indiges, voluisti templum habitationis tuæ fieri in nobis.
|
||||
36| Et nunc, Sancte sanctorum, omnium Domine, conserva in æternum impollutam domum istam, quæ nuper mundata est.\
|
||||
37| Razias autem quidam de senioribus ab Jerosolymis delatus est Nicanori, vir amator civitatis, et bene audiens : qui pro affectu pater Judæorum appellabatur.
|
||||
38| Hic multis temporibus continentiæ propositum tenuit in Judaismo, corpusque et animam tradere contentus pro perseverantia.
|
||||
39| Volens autem Nicanor manifestare odium quod habebat in Judæos, misit milites quingentos ut eum comprehenderent.
|
||||
40| Putabat enim, si illum decepisset, se cladem Judæis maximam illaturum.
|
||||
41| Turbis autem irruere in domum ejus, et januam dirumpere : atque ignem admovere cupientibus, cum jam comprehenderetur, gladio se petiit,
|
||||
42| eligens nobiliter mori potius quam subditus fieri peccatoribus, et contra natales suos indignis injuriis agi.
|
||||
43| Sed cum per festinationem non certo ictu plagam dedisset, et turbæ intra ostia irrumperent, recurrens audacter ad murum præcipitavit semetipsum viriliter in turbas :
|
||||
44| quibus velociter locum dantibus casui ejus, venit per mediam cervicem.
|
||||
45| Et cum adhuc spiraret, accensus animo, surrexit, et cum sanguis ejus magno fluxu deflueret, et gravissimis vulneribus esset saucius, cursu turbam pertransiit :
|
||||
46| et stans supra quamdam petram præruptam, et jam exsanguis effectus, complexus intestina sua, utrisque manibus projecit super turbas, invocans dominatorem vitæ ac spiritus ut hæc illi iterum redderet : atque ita vita defunctus est.
|
||||
#15
|
||||
1| Nicanor autem, ut comperit Judam esse in locis Samariæ, cogitavit cum omni impetu die sabbati committere bellum.
|
||||
2| Judæis vero qui illum per necessitatem sequebantur, dicentibus : Ne ita ferociter et barbare feceris, sed honorem tribue diei sanctificationis, et honora eum qui universa conspicit :
|
||||
3| ille infelix interrogavit si est potens in cælo, qui imperavit agi diem sabbatorum.
|
||||
4| Et respondentibus illis : Est Dominus vivus ipse in cælo potens, qui jussit agi septimam diem :
|
||||
5| at ille ait : Et ego potens sum super terram qui impero sumi arma, et negotia regis impleri. Tamen non obtinuit ut consilium perficeret.
|
||||
6| Et Nicanor quidem cum summa superbia erectus, cogitaverat commune trophæum statuere de Juda.\
|
||||
7| Machabæus autem semper confidebat cum omni spe auxilium sibi a Deo affuturum :
|
||||
8| et hortabatur suos ne formidarent ad adventum nationum, sed in mente haberent adjutoria sibi facta de cælo, et nunc sperarent ab Omnipotente sibi affuturam victoriam.
|
||||
9| Et allocutus eos de lege et prophetis, admonens etiam certamina quæ fecerant prius, promptiores constituit eos :
|
||||
10| et ita animis eorum erectis simul ostendebat gentium fallaciam, et juramentorum prævaricationem.
|
||||
11| Singulos autem illorum armavit, non clypei et hastæ munitione, sed sermonibus optimis et exhortationibus, exposito digno fide somnio, per quod universos lætificavit.
|
||||
12| Erat autem hujuscemodi visus : Oniam, qui fuerat summus sacerdos, virum bonum et benignum, verecundum visu, modestum moribus, et eloquio decorum, et qui a puero in virtutibus exercitatus sit, manus protendentem orare pro omni populo Judæorum.
|
||||
13| Post hoc apparuisse et alium virum ætate et gloria mirabilem, et magni decoris habitudine circa illum.
|
||||
14| Respondentem vero Oniam dixisse : Hic est fratrum amator, et populi Israël : hic est qui multum orat pro populo et universa sancta civitate, Jeremias propheta Dei.
|
||||
15| Extendisse autem Jeremiam dextram, et dedisse Judæ gladium aureum, dicentem :
|
||||
16| Accipe sanctum gladium munus a Deo, in quo dejicies adversarios populi mei Israël.
|
||||
17| Exhortati itaque Judæ sermonibus bonis valde, de quibus extolli posset impetus, et animi juvenum confortari, statuerunt dimicare et confligere fortiter : ut virtus de negotiis judicaret, eo quod civitas sancta et templum periclitarentur.
|
||||
18| Erat enim pro uxoribus et filiis, itemque pro fratribus et cognatis, minor sollicitudo : maximus vero et primus pro sanctitate timor erat templi.
|
||||
19| Sed et eos qui in civitate erant, non minima sollicitudo habebat pro his qui congressuri erant.
|
||||
20| Et cum jam omnes sperarent judicium futurum, hostesque adessent atque exercitus esset ordinatus, bestiæ equitesque opportuno in loco compositi,
|
||||
21| considerans Machabæus adventum multitudinis, et apparatum varium armorum, et ferocitatem bestiarum, extendens manus in cælum, prodigia facientem Dominum invocavit, qui non secundum armorum potentiam, sed prout ipsi placet, dat dignis victoriam.
|
||||
22| Dixit autem invocans hoc modo : Tu Domine, qui misisti angelum tuum sub Ezechia rege Juda, et interfecisti de castris Sennacherib centum octoginta quinque millia :
|
||||
23| et nunc, dominator cælorum, mitte angelum tuum bonum ante nos in timore et tremore magnitudinis brachii tui,
|
||||
24| ut metuant qui cum blasphemia veniunt adversus sanctum populum tuum. Et hic quidem ita peroravit.\
|
||||
25| Nicanor autem et qui cum ipso erant, cum tubis et canticis admovebant.
|
||||
26| Judas vero et qui cum eo erant, invocato Deo, per orationes congressi sunt :
|
||||
27| manu quidem pugnantes, sed Dominum cordibus orantes, prostraverunt non minus triginta quinque millia, præsentia Dei magnifice delectati.
|
||||
28| Cumque cessassent, et cum gaudio redirent, cognoverunt Nicanorem ruisse cum armis suis.
|
||||
29| Facto itaque clamore, et perturbatione excitata, patria voce omnipotentem Dominum benedicebant.
|
||||
30| Præcepit autem Judas, qui per omnia corpore et animo mori pro civibus paratus erat, caput Nicanoris, et manum cum humero abscissam, Jerosolymam perferri.
|
||||
31| Quo cum pervenisset, convocatis contribulibus et sacerdotibus ad altare, accersiit et eos qui in arce erant.
|
||||
32| Et ostenso capite Nicanoris, et manu nefaria quam extendens contra domum sanctam omnipotentis Dei magnifice gloriatus est.
|
||||
33| Linguam etiam impii Nicanoris præcisam jussit particulatim avibus dari : manum autem dementis contra templum suspendi.
|
||||
34| Omnes igitur cæli benedixerunt Dominum, dicentes : Benedictus qui locum suum incontaminatum servavit.
|
||||
35| Suspendit autem Nicanoris caput in summa arce, ut evidens esset, et manifestum signum auxilii Dei.
|
||||
36| Itaque omnes communi consilio decreverunt nullo modo diem istum absque celebritate præterire :
|
||||
37| habere autem celebritatem tertiadecima die mensis Adar, quod dicitur voce syriaca, pridie Mardochæi diei.\
|
||||
38| Igitur his erga Nicanorem gestis, et ex illis temporibus ab Hebræis civitate possessa, ego quoque in his faciam finem sermonis.
|
||||
39| Et si quidem bene, et ut historiæ competit, hoc et ipse velim : sin autem minus digne, concedendum est mihi.
|
||||
40| Sicut enim vinum semper bibere, aut semper aquam, contrarium est ; alternis autem uti, delectabile : ita legentibus si semper exactus sit sermo, non erit gratus. Hic ergo erit consummatus.
|
||||
@@ -0,0 +1,859 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Confortatus est ergo Salomon filius David in regno suo, et Dominus Deus ejus erat cum eo, et magnificavit eum in excelsum.
|
||||
2| Præcepitque Salomon universo Israëli, tribunis, et centurionibus, et ducibus, et judicibus omnis Israël, et principibus familiarum :
|
||||
3| et abiit cum universa multitudine in excelsum Gabaon, ubi erat tabernaculum fœderis Dei, quod fecit Moyses famulus Dei in solitudine.
|
||||
4| Arcam autem Dei adduxerat David de Cariathiarim in locum quem præparaverat ei, et ubi fixerat illi tabernaculum, hoc est, in Jerusalem.
|
||||
5| Altare quoque æneum quod fabricatus fuerat Beseleel filius Uri filii Hur, ibi erat coram tabernaculo Domini : quod et requisivit Salomon, et omnis ecclesia.
|
||||
6| Ascenditque Salomon ad altare æneum, coram tabernaculo fœderis Domini, et obtulit in eo mille hostias.
|
||||
7| Ecce autem in ipsa nocte apparuit ei Deus, dicens : Postula quod vis, ut dem tibi.
|
||||
8| Dixitque Salomon Deo : Tu fecisti cum David patre meo misericordiam magnam, et constituisti me regem pro eo.
|
||||
9| Nunc ergo Domine Deus, impleatur sermo tuus quem pollicitus es David patri meo : tu enim me fecisti regem super populum tuum multum, qui tam innumerabilis est quam pulvis terræ.
|
||||
10| Da mihi sapientiam et intelligentiam, ut ingrediar et egrediar coram populo tuo : quis enim potest hunc populum tuum digne, qui tam grandis est, judicare ?
|
||||
11| Dixit autem Deus ad Salomonem : Quia hoc magis placuit cordi tuo, et non postulasti divitias, et substantiam, et gloriam, neque animas eorum qui te oderant, sed nec dies vitæ plurimos : petisti autem sapientiam et scientiam, ut judicare possis populum meum super quem constitui te regem :
|
||||
12| sapientia et scientia data sunt tibi : divitias autem et substantiam et gloriam dabo tibi, ita ut nullus in regibus nec ante te nec post te fuerit similis tui.
|
||||
13| Venit ergo Salomon ab excelso Gabaon in Jerusalem coram tabernaculo fœderis, et regnavit super Israël.
|
||||
14| Congregavitque sibi currus et equites, et facti sunt ei mille quadringenti currus, et duodecim millia equitum : et fecit eos esse in urbibus quadrigarum, et cum rege in Jerusalem.
|
||||
15| Præbuitque rex argentum et aurum in Jerusalem quasi lapides, et cedros quasi sycomoros quæ nascuntur in campestribus multitudine magna.
|
||||
16| Adducebantur autem ei equi de Ægypto et de Coa a negotiatoribus regis, qui ibant et emebant pretio,
|
||||
17| quadrigam equorum sexcentis argenteis, et equum centum quinquaginta : similiter de universis regnis Hethæorum, et a regibus Syriæ emptio celebrabatur.
|
||||
#2
|
||||
1| Decrevit autem Salomon ædificare domum nomini Domini, et palatium sibi.
|
||||
2| Et numeravit septuaginta millia virorum portantium humeris, et octoginta millia qui cæderent lapides in montibus, præpositosque eorum tria millia sexcentos.
|
||||
3| Misit quoque ad Hiram regem Tyri, dicens : Sicut egisti cum David patre meo, et misisti ei ligna cedrina ut ædificaret sibi domum, in qua et habitavit :
|
||||
4| sic fac mecum ut ædificem domum nomini Domini Dei mei, ut consecrem eam ad adolendum incensum coram illo, et fumiganda aromata, et ad propositionem panum sempiternam, et ad holocautomata mane, et vespere, sabbatis quoque, et neomeniis, et solemnitatibus Domini Dei nostri in sempiternum, quæ mandata sunt Israëli.
|
||||
5| Domus enim quam ædificare cupio, magna est : magnus est enim Deus noster super omnes deos.
|
||||
6| Quis ergo poterit prævalere, ut ædificet ei dignam domum ? si cælum, et cæli cælorum, capere eum nequeunt, quantus ego sum, ut possim ædificare ei domum ? sed ad hoc tantum, ut adoleatur incensum coram illo.
|
||||
7| Mitte ergo mihi virum eruditum, qui noverit operari in auro, et argento, ære, et ferro, purpura, coccino, et hyacintho : et qui sciat sculpere cælaturas cum his artificibus quos mecum habeo in Judæa, et Jerusalem, quos præparavit David pater meus.
|
||||
8| Sed et ligna cedrina mitte mihi, et arceuthina, et pinea de Libano : scio enim quod servi tui noverint cædere ligna de Libano : et erunt servi mei cum servis tuis,
|
||||
9| ut parentur mihi ligna plurima. Domus enim quam cupio ædificare, magna est nimis, et inclyta.
|
||||
10| Præterea operariis qui cæsuri sunt ligna, servis tuis, dabo in cibaria tritici coros viginti millia, et hordei coros totidem, et vini viginti millia metretas, olei quoque sata viginti millia.
|
||||
11| Dixit autem Hiram rex Tyri per litteras quas miserat Salomoni : Quia dilexit Dominus populum suum, idcirco te regnare fecit super eum.
|
||||
12| Et addidit, dicens : Benedictus Dominus Deus Israël, qui fecit cælum et terram : qui dedit David regi filium sapientem et eruditum et sensatum atque prudentem, ut ædificaret domum Domino, et palatium sibi.
|
||||
13| Misi ergo tibi virum prudentem et scientissimum Hiram patrem meum,
|
||||
14| filium mulieris de filiabus Dan, cujus pater fuit Tyrius, qui novit operari in auro, et argento, ære, et ferro, et marmore, et lignis, in purpura quoque, et hyacintho, et bysso, et coccino : et qui scit cælare omnem sculpturam, et adinvenire prudenter quodcumque in opere necessarium est cum artificibus tuis, et cum artificibus domini mei David patris tui.
|
||||
15| Triticum ergo, et hordeum, et oleum, et vinum, quæ pollicitus es, domine mi, mitte servis tuis.
|
||||
16| Nos autem cædemus ligna de Libano, quot necessaria habueris, et applicabimus ea ratibus per mare in Joppe : tuum autem erit transferre ea in Jerusalem.
|
||||
17| Numeravit igitur Salomon omnes viros proselytos qui erant in terra Israël, post dinumerationem quam dinumeravit David pater ejus, et inventi sunt centum quinquaginta millia, et tria millia sexcenti.
|
||||
18| Fecitque ex eis septuaginta millia qui humeris onera portarent, et octoginta millia qui lapides in montibus cæderent : tria autem millia et sexcentos præpositos operum populi.
|
||||
#3
|
||||
1| Et cœpit Salomon ædificare domum Domini in Jerusalem in monte Moria, qui demonstratus fuerat David patri ejus, in loco quem paraverat David in area Ornan Jebusæi.
|
||||
2| Cœpit autem ædificare mense secundo, anno quarto regni sui.
|
||||
3| Et hæc sunt fundamenta quæ jecit Salomon, ut ædificaret domum Dei : longitudinis cubitos in mensura prima sexaginta, latitudinis cubitos viginti.
|
||||
4| Porticum vero ante frontem, quæ tendebatur in longum juxta mensuram latitudinis domus, cubitorum viginti : porro altitudo centum viginti cubitorum erat : et deauravit eam intrinsecus auro mundissimo.
|
||||
5| Domum quoque majorem texit tabulis ligneis abiegnis, et laminas auri obrizi affixit per totum : sculpsitque in ea palmas, et quasi catenulas se invicem complectentes.
|
||||
6| Stravit quoque pavimentum templi pretiosissimo marmore, decore multo.
|
||||
7| Porro aurum erat probatissimum, de cujus laminis texit domum, et trabes ejus, et postes, et parietes, et ostia : et cælavit cherubim in parietibus.
|
||||
8| Fecit quoque domum Sancti sanctorum : longitudinem juxta latitudinem domus cubitorum viginti : et latitudinem similiter viginti cubitorum : et laminis aureis texit eam, quasi talentis sexcentis.
|
||||
9| Sed et clavos fecit aureos, ita ut singuli clavi siclos quinquagenos appenderent : cœnacula quoque texit auro.
|
||||
10| Fecit etiam in domo Sancti sanctorum cherubim duos, opere statuario : et texit eos auro.
|
||||
11| Alæ cherubim viginti cubitis extendebantur, ita ut una ala haberet cubitos quinque et tangeret parietem domus : et altera quinque cubitos habens, alam tangeret alterius cherub.
|
||||
12| Similiter cherub alterius ala, quinque habebat cubitos, et tangebat parietem : et ala ejus altera quinque cubitorum, alam cherub alterius contingebat.
|
||||
13| Igitur alæ utriusque cherubim expansæ erant et extendebantur per cubitos viginti : ipsi autem stabant erectis pedibus, et facies eorum erant versæ ad exteriorem domum.
|
||||
14| Fecit quoque velum ex hyacintho, purpura, cocco, et bysso : et intexuit ei cherubim.
|
||||
15| Ante fores etiam templi duas columnas, quæ triginta et quinque cubitos habebant altitudinis : porro capita earum, quinque cubitorum.
|
||||
16| Necnon et quasi catenulas in oraculo, et superposuit eas capitibus columnarum : malogranata etiam centum, quæ catenulis interposuit.
|
||||
17| Ipsas quoque columnas posuit in vestibulo templi, unam a dextris, et alteram a sinistris : eam quæ a dextris erat, vocavit Jachin : et quæ ad lævam, Booz.
|
||||
#4
|
||||
1| Fecit quoque altare æneum viginti cubitorum longitudinis, et viginti cubitorum latitudinis, et decem cubitorum altitudinis.
|
||||
2| Mare etiam fusile decem cubitis a labio usque ad labium, rotundum per circuitum : quinque cubitos habebat altitudinis, et funiculus triginta cubitorum ambiebat gyrum ejus.
|
||||
3| Similitudo quoque boum erat subter illud, et decem cubitis quædam extrinsecus cælaturæ, quasi duobus versibus alvum maris circuibant. Boves autem erant fusiles :
|
||||
4| et ipsum mare super duodecim boves impositum erat, quorum tres respiciebant ad aquilonem, et alii tres ad occidentem : porro tres alii meridiem, et tres qui reliqui erant, orientem, habentes mare superpositum : posteriora autem boum erant intrinsecus sub mari.
|
||||
5| Porro vastitas ejus habebat mensuram palmi, et labium illius erat quasi labium calicis, vel repandi lilii : capiebatque tria millia metretas.
|
||||
6| Fecit quoque conchas decem : et posuit quinque a dextris, et quinque a sinistris, ut lavarent in eis omnia quæ in holocaustum oblaturi erant : porro in mari sacerdotes lavabantur.
|
||||
7| Fecit autem et candelabra aurea decem secundum speciem qua jussa erant fieri : et posuit ea in templo, quinque a dextris, et quinque a sinistris.
|
||||
8| Necnon et mensas decem : et posuit eas in templo, quinque a dextris, et quinque a sinistris : phialas quoque aureas centum.
|
||||
9| Fecit etiam atrium sacerdotum, et basilicam grandem : et ostia in basilica, quæ texit ære.
|
||||
10| Porro mare posuit in latere dextro contra orientem ad meridiem.
|
||||
11| Fecit autem Hiram lebetes, et creagras, et phialas : et complevit omne opus regis in domo Dei :
|
||||
12| hoc est, columnas duas, et epistylia, et capita, et quasi quædam retiacula, quæ capita tegerent super epistylia.
|
||||
13| Malogranata quoque quadringenta, et retiacula duo ita ut bini ordines malogranatorum singulis retiaculis jungerentur, quæ protegerent epistylia, et capita columnarum.
|
||||
14| Bases etiam fecit, et conchas, quas superposuit basibus :
|
||||
15| mare unum, boves quoque duodecim sub mari,
|
||||
16| et lebetes, et creagras, et phialas. Omnia vasa fecit Salomoni Hiram pater ejus in domo Domini ex ære mundissimo.
|
||||
17| In regione Jordanis, fudit ea rex in argillosa terra inter Sochot et Saredatha.
|
||||
18| Erat autem multitudo vasorum innumerabilis, ita ut ignoraretur pondus æris.
|
||||
19| Fecitque Salomon omnia vasa domus Dei, et altare aureum, et mensas, et super eas panes propositionis :
|
||||
20| candelabra quoque cum lucernis suis ut lucerent ante oraculum juxta ritum ex auro purissimo :
|
||||
21| et florentia quædam, et lucernas, et forcipes aureos : omnia de auro mundissimo facta sunt.
|
||||
22| Thymiateria quoque, et thuribula, et phialas, et mortariola ex auro purissimo. Et ostia cælavit templi interioris, id est, in Sancta sanctorum : et ostia templi forinsecus aurea. Sicque completum est omne opus quod fecit Salomon in domo Domini.
|
||||
#5
|
||||
1| Intulit igitur Salomon omnia quæ voverat David pater suus : argentum, et aurum, et universa vasa posuit in thesauris domus Dei.
|
||||
2| Post quæ congregavit majores natu Israël, et cunctos principes tribuum, et capita familiarum de filiis Israël in Jerusalem, ut adducerent arcam fœderis Domini de civitate David, quæ est Sion.
|
||||
3| Venerunt itaque ad regem omnes viri Israël in die solemni mensis septimi.
|
||||
4| Cumque venissent cuncti seniorum Israël, portaverunt Levitæ arcam,
|
||||
5| et intulerunt eam, et omnem paraturam tabernaculi. Porro vasa sanctuarii, quæ erant in tabernaculo, portaverunt sacerdotes cum Levitis.
|
||||
6| Rex autem Salomon, et universus cœtus Israël, et omnes qui fuerunt congregati ante arcam, immolabant arietes et boves absque ullo numero : tanta enim erat multitudo victimarum.
|
||||
7| Et intulerunt sacerdotes arcam fœderis Domini in locum suum, id est, ad oraculum templi, in Sancta sanctorum subter alas cherubim :
|
||||
8| ita ut cherubim expanderent alas suas super locum in quo posita erat arca, et ipsam arcam tegerent cum vectibus suis.
|
||||
9| Vectium autem quibus portabatur arca, quia paululum longiores erant, capita parebant ante oraculum : si vero quis paululum fuisset extrinsecus, eos videre non poterat. Fuit itaque arca ibi usque in præsentem diem.
|
||||
10| Nihilque erat aliud in arca, nisi duæ tabulæ quas posuerat Moyses in Horeb, quando legem dedit Dominus filiis Israël egredientibus ex Ægypto.
|
||||
11| Egressis autem sacerdotibus de sanctuario (omnes enim sacerdotes qui ibi potuerant inveniri, sanctificati sunt : nec adhuc in illo tempore vices et ministeriorum ordo inter eos divisus erat),
|
||||
12| tam Levitæ quam cantores, id est, et qui sub Asaph erant, et qui sub Eman, et qui sub Idithun, filii et fratres eorum vestiti byssinis, cymbalis, et psalteriis, et citharis concrepabant, stantes ad orientalem plagam altaris : et cum eis sacerdotes centum viginti canentes tubis.
|
||||
13| Igitur cunctis pariter, et tubis, et voce, et cymbalis, et organis, et diversi generis musicorum concinentibus, et vocem in sublime tollentibus, longe sonitus audiebatur, ita ut cum Dominum laudare cœpissent et dicere : Confitemini Domino quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus : impleretur domus Dei nube,
|
||||
14| nec possent sacerdotes stare et ministrare propter caliginem. Compleverat enim gloria Domini domum Dei.
|
||||
#6
|
||||
1| Tunc Salomon ait : Dominus pollicitus est ut habitaret in caligine :
|
||||
2| ego autem ædificavi domum nomini ejus, ut habitaret ibi in perpetuum.
|
||||
3| Et convertit rex faciem suam, et benedixit universæ multitudini Israël (nam omnis turba stabat intenta), et ait :
|
||||
4| Benedictus Dominus Deus Israël, qui quod locutus est David patri meo, opere complevit, dicens :
|
||||
5| A die qua eduxi populum meum de terra Ægypti, non elegi civitatem de cunctis tribubus Israël ut ædificaretur in ea domus nomini meo, neque elegi quemquam alium virum ut esset dux in populo Israël :
|
||||
6| sed elegi Jerusalem ut sit nomen meum in ea, et elegi David ut constituerem eum super populum meum Israël.
|
||||
7| Cumque fuisset voluntatis David patris mei ut ædificaret domum nomini Domini Dei Israël,
|
||||
8| dixit Dominus ad eum : Quia hæc fuit voluntas tua, ut ædificares domum nomini meo, bene quidem fecisti hujuscemodi habere voluntatem :
|
||||
9| sed non tu ædificabis domum : verum filius tuus, qui egredietur de lumbis tuis, ipse ædificabit domum nomini meo.
|
||||
10| Complevit ergo Dominus sermonem suum quem locutus fuerat : et ego surrexi pro David patre meo, et sedi super thronum Israël, sicut locutus est Dominus : et ædificavi domum nomini Domini Dei Israël.
|
||||
11| Et posui in ea arcam in qua est pactum Domini quod pepigit cum filiis Israël.
|
||||
12| Stetit ergo coram altari Domini ex adverso universæ multitudinis Israël, et extendit manus suas.
|
||||
13| Siquidem fecerat Salomon basim æneam, et posuerat eam in medio basilicæ, habentem quinque cubitos longitudinis, et quinque cubitos latitudinis, et tres cubitos altitudinis : stetitque super eam, et deinceps flexis genibus contra universam multitudinem Israël, et palmis in cælum levatis,
|
||||
14| ait : Domine Deus Israël, non est similis tui deus in cælo et in terra : qui custodis pactum et misericordiam cum servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo :
|
||||
15| qui præstitisti servo tuo David patri meo quæcumque locutus fueras ei : et quæ ore promiseras, opere complesti, sicut et præsens tempus probat.
|
||||
16| Nunc ergo Domine Deus Israël, imple servo tuo patri meo David quæcumque locutus es, dicens : Non deficiet ex te vir coram me, qui sedeat super thronum Israël : ita tamen si custodierint filii tui vias suas, et ambulaverint in lege mea, sicut et tu ambulasti coram me.
|
||||
17| Et nunc Domine Deus Israël, firmetur sermo tuus quem locutus es servo tuo David.
|
||||
18| Ergone credibile est ut habitet Deus cum hominibus super terram ? si cælum et cæli cælorum non te capiunt, quanto magis domus ista quam ædificavi ?
|
||||
19| Sed ad hoc tantum facta est, ut respicias orationem servi tui, et obsecrationem ejus, Domine Deus meus, et audias preces quas fundit famulus tuus coram te :
|
||||
20| ut aperias oculos tuos super domum istam diebus ac noctibus, super locum in quo pollicitus es ut invocaretur nomen tuum,
|
||||
21| et exaudires orationem quam servus tuus orat in eo : et exaudias preces famuli tui, et populi tui Israël. Quicumque oraverit in loco isto, exaudi de habitaculo tuo, id est, de cælis, et propitiare.
|
||||
22| Si peccaverit quispiam in proximum suum, et jurare contra eum paratus venerit, seque maledicto constrinxerit coram altari in domo ista :
|
||||
23| tu audies de cælo, et facies judicium servorum tuorum, ita ut reddas iniquo viam suam in caput proprium, et ulciscaris justum, retribuens ei secundum justitiam suam.
|
||||
24| Si superatus fuerit populus tuus Israël ab inimicis (peccabunt enim tibi), et conversi egerint pœnitentiam, et obsecraverint nomen tuum, et fuerint deprecati in loco isto,
|
||||
25| tu exaudies de cælo : et propitiare peccato populi tui Israël, et reduc eos in terram quam dedisti eis, et patribus eorum.
|
||||
26| Si clauso cælo pluvia non fluxerit propter peccata populi, et deprecati te fuerint in loco isto, et confessi nomini tuo, et conversi a peccatis suis, cum eos afflixeris,
|
||||
27| exaudi de cælo, Domine, et dimitte peccata servis tuis et populi tui Israël, et doce eos viam bonam, per quam ingrediantur : et da pluviam terræ quam dedisti populo tuo ad possidendum.
|
||||
28| Fames si orta fuerit in terra, et pestilentia, ærugo, et aurugo, et locusta, et bruchus : et hostes, vastatis regionibus, portas obsederint civitatis, omnisque plaga et infirmitas presserit :
|
||||
29| si quis de populo tuo Israël fuerit deprecatus, cognoscens plagam et infirmitatem suam, et expanderit manus suas in domo hac,
|
||||
30| tu exaudies de cælo, de sublimi scilicet habitaculo tuo : et propitiare, et redde unicuique secundum vias suas, quas nosti eum habere in corde suo (tu enim solus nosti corda filiorum hominum) :
|
||||
31| ut timeant te, et ambulent in viis tuis cunctis diebus quibus vivunt super faciem terræ quam dedisti patribus nostris.
|
||||
32| Externum quoque, qui non est de populo tuo Israël, si venerit de terra longinqua propter nomen tuum magnum, et propter manum tuam robustam, et brachium tuum extentum, et adoraverit in loco isto,
|
||||
33| tu exaudies de cælo firmissimo habitaculo tuo, et facies cuncta pro quibus invocaverit te ille peregrinus : ut sciant omnes populi terræ nomen tuum, et timeant te sicut populus tuus Israël, et cognoscant quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam ædificavi.
|
||||
34| Si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra adversarios suos per viam in qua miseris eos, adorabunt te contra viam in qua civitas hæc est, quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo,
|
||||
35| tu exaudies de cælo preces eorum, et obsecrationem : et ulciscaris.
|
||||
36| Si autem peccaverint tibi (neque enim est homo qui non peccet), et iratus fueris eis, et tradideris hostibus, et captivos duxerint eos in terram longinquam, vel certe quæ juxta est,
|
||||
37| et conversi in corde suo in terra ad quam captivi ducti fuerant, egerint pœnitentiam, et deprecati te fuerint in terra captivitatis suæ, dicentes : Peccavimus : inique fecimus, injuste egimus :
|
||||
38| et reversi fuerint ad te in toto corde suo, et in tota anima sua, in terra captivitatis suæ ad quam ducti sunt, adorabunt te contra viam terræ suæ, quam dedisti patribus eorum, et urbis quam elegisti, et domus quam ædificavi nomini tuo :
|
||||
39| tu exaudies de cælo, hoc est, de firmo habitaculo tuo, preces eorum : et facias judicium, et dimittas populo tuo, quamvis peccatori :
|
||||
40| tu es enim Deus meus : aperiantur, quæso, oculi tui, et aures tuæ intentæ sint ad orationem quæ fit in loco isto.
|
||||
41| Nunc igitur consurge, Domine Deus, in requiem tuam, tu et arca fortitudinis tuæ : sacerdotes tui, Domine Deus, induantur salutem, et sancti tui lætentur in bonis.
|
||||
42| Domine Deus, ne averteris faciem christi tui : memento misericordiarum David servi tui.
|
||||
#7
|
||||
1| Cumque complesset Salomon fundens preces, ignis descendit de cælo, et devoravit holocausta et victimas : et majestas Domini implevit domum.
|
||||
2| Nec poterant sacerdotes ingredi templum Domini, eo quod implesset majestas Domini templum Domini.
|
||||
3| Sed et omnes filii Israël videbant descendentem ignem, et gloriam Domini super domum : et corruentes proni in terram super pavimentum stratum lapide, adoraverunt, et laudaverunt Dominum, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
|
||||
4| Rex autem et omnis populus immolabant victimas coram Domino.
|
||||
5| Mactavit igitur rex Salomon hostias, boum viginti duo millia, arietum centum viginti millia : et dedicavit domum Dei rex, et universus populus.
|
||||
6| Sacerdotes autem stabant in officiis suis, et Levitæ in organis carminum Domini, quæ fecit David rex ad laudandum Dominum : Quoniam in æternum misericordia ejus, hymnos David canentes per manus suas : porro sacerdotes canebant tubis ante eos, cunctusque Israël stabat.
|
||||
7| Sanctificavit quoque Salomon medium atrii ante templum Domini : obtulerat enim ibi holocausta et adipes pacificorum : quia altare æneum quod fecerat, non poterat sustinere holocausta et sacrificia et adipes.
|
||||
8| Fecit ergo Salomon solemnitatem in tempore illo septem diebus, et omnis Israël cum eo, ecclesia magna valde, ab introitu Emath usque ad torrentem Ægypti.
|
||||
9| Fecitque die octavo collectam, eo quod dedicasset altare septem diebus, et solemnitatem celebrasset diebus septem.
|
||||
10| Igitur in die vigesimo tertio mensis septimi, dimisit populos ad tabernacula sua, lætantes atque gaudentes super bono quod fecerat Dominus Davidi, et Salomoni, et Israëli populo suo.
|
||||
11| Complevitque Salomon domum Domini, et domum regis, et omnia quæ disposuerat in corde suo ut faceret in domo Domini, et in domo sua, et prosperatus est.
|
||||
12| Apparuit autem ei Dominus nocte, et ait : Audivi orationem tuam, et elegi locum istum mihi in domum sacrificii.
|
||||
13| Si clausero cælum, et pluvia non fluxerit, et mandavero et præcepero locustæ ut devoret terram, et misero pestilentiam in populum meum :
|
||||
14| conversus autem populus meus, super quos invocatum est nomen meum, deprecatus me fuerit, et exquisierit faciem meam, et egerit pœnitentiam a viis suis pessimis : et ego exaudiam de cælo, et propitius ero peccatis eorum, et sanabo terram eorum.
|
||||
15| Oculi quoque mei erunt aperti, et aures meæ erectæ ad orationem ejus, qui in loco isto oraverit.
|
||||
16| Elegi enim, et sanctificavi locum istum, ut sit nomen meum ibi in sempiternum, et permaneant oculi mei et cor meum ibi cunctis diebus.
|
||||
17| Tu quoque si ambulaveris coram me, sicut ambulaverit David pater tuus, et feceris juxta omnia quæ præcepi tibi, et justitias meas judiciaque servaveris :
|
||||
18| suscitabo thronum regni tui, sicut pollicitus sum David patri tuo, dicens : Non auferetur de stirpe tua vir qui sit princeps in Israël.
|
||||
19| Si autem aversi fueritis, et dereliqueritis justitias meas, et præcepta mea quæ proposui vobis, et abeuntes servieritis diis alienis, et adoraveritis eos,
|
||||
20| evellam vos de terra mea quam dedi vobis : et domum hanc, quam sanctificavi nomini meo, projiciam a facie mea, et tradam eam in parabolam, et in exemplum cunctis populis.
|
||||
21| Et domus ista erit in proverbium universis transeuntibus, et dicent stupentes : Quare fecit Dominus sic terræ huic, et domui huic ?
|
||||
22| Respondebuntque : Quia dereliquerunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxit eos de terra Ægypti, et apprehenderunt deos alienos, et adoraverunt eos, et coluerunt : idcirco venerunt super eos universa hæc mala.
|
||||
#8
|
||||
1| Expletis autem viginti annis postquam ædificavit Salomon domum Domini et domum suam,
|
||||
2| civitates quas dederat Hiram Salomoni, ædificavit, et habitare ibi fecit filios Israël.
|
||||
3| Abiit quoque in Emath Suba, et obtinuit eam.
|
||||
4| Et ædificavit Palmyram in deserto, et alias civitates munitissimas ædificavit in Emath.
|
||||
5| Exstruxitque Bethoron superiorem, et Bethoron inferiorem, civitates muratas habentes portas et vectes et seras :
|
||||
6| Balaath etiam et omnes urbes firmissimas quæ fuerunt Salomonis, cunctasque urbes quadrigarum, et urbes equitum. Omnia quæcumque voluit Salomon atque disposuit, ædificavit in Jerusalem, et in Libano, et in universa terra potestatis suæ.
|
||||
7| Omnem populum qui derelictus fuerat de Hethæis, et Amorrhæis, et Pherezæis, et Hevæis, et Jebusæis, qui non erant de stirpe Israël,
|
||||
8| de filiis eorum, et de posteris, quos non interfecerant filii Israël, subjugavit Salomon in tributarios, usque in diem hanc.
|
||||
9| Porro de filiis Israël non posuit ut servirent operibus regis : ipsi enim erant viri bellatores, et duces primi, et principes quadrigarum et equitum ejus.
|
||||
10| Omnes autem principes exercitus regis Salomonis fuerunt ducenti quinquaginta, qui erudiebant populum.
|
||||
11| Filiam vero Pharaonis transtulit de civitate David in domum quam ædificaverat ei. Dixit enim rex : Non habitabit uxor mea in domo David regis Israël, eo quod sanctificata sit : quia ingressa est in eam arca Domini.
|
||||
12| Tunc obtulit Salomon holocausta Domino super altare Domini, quod exstruxerat ante porticum,
|
||||
13| ut per singulos dies offerretur in eo juxta præceptum Moysi in sabbatis et in calendis, et in festis diebus, ter per annum, id est, in solemnitate azymorum, et in solemnitatem hebdomadarum, et in solemnitate tabernaculorum.
|
||||
14| Et constituit juxta dispositionem David patris sui officia sacerdotum in ministeriis suis, et Levitas in ordine suo, ut laudarent et ministrarent coram sacerdotibus juxta ritum uniuscujusque diei, et janitores in divisionibus suis per portam et portam : sic enim præceperat David homo Dei.
|
||||
15| Nec prætergressi sunt de mandatis regis tam sacerdotes quam Levitæ, ex omnibus quæ præceperat, et in custodiis thesaurorum.
|
||||
16| Omnes impensas præparatas habuit Salomon ex eo die quo fundavit domum Domini usque in diem quo perfecit eam.
|
||||
17| Tunc abiit Salomon in Asiongaber, et in Ailath ad oram maris Rubri, quæ est in terra Edom.
|
||||
18| Misit autem ei Hiram per manus servorum suorum naves, et nautas gnaros maris, et abierunt cum servis Salomonis in Ophir, tuleruntque inde quadringenta quinquaginta talenta auri, et attulerunt ad regem Salomonem.
|
||||
#9
|
||||
1| Regina quoque Saba, cum audisset famam Salomonis, venit ut tentaret eum in ænigmatibus in Jerusalem, cum magnis opibus et camelis, qui portabant aromata, et auri plurimum, gemmasque pretiosas. Cumque venisset ad Salomonem, locuta est ei quæcumque erant in corde suo.
|
||||
2| Et exposuit ei Salomon omnia quæ proposuerat : nec quidquam fuit, quod non perspicuum ei fecerit.
|
||||
3| Quæ postquam vidit, sapientiam scilicet Salomonis, et domum quam ædificaverat,
|
||||
4| necnon et cibaria mensæ ejus, et habitacula servorum, et officia ministrorum ejus, et vestimenta eorum, pincernas quoque et vestes eorum, et victimas quas immolabat in domo Domini : non erat præ stupore ultra in ea spiritus.
|
||||
5| Dixitque ad regem : Verus est sermo quem audieram in terra mea de virtutibus et sapientia tua.
|
||||
6| Non credebam narrantibus donec ipsa venissem, et vidissent oculi mei, et probassem vix medietatem sapientiæ tuæ mihi fuisse narratam : vicisti famam virtutibus tuis.
|
||||
7| Beati viri tui, et beati servi tui, qui assistunt coram te omni tempore, et audiunt sapientiam tuam.
|
||||
8| Sit Dominus Deus tuus benedictus, qui voluit te ordinare super thronum suum, regem Domini Dei tui. Quia diligit Deus Israël, et vult servare eum in æternum, idcirco posuit te super eum regem ut facias judicia atque justitiam.
|
||||
9| Dedit autem regi centum viginti talenta auri, et aromata multa nimis, et gemmas pretiosissimas : non fuerunt aromata talia, ut hæc quæ dedit regina Saba regi Salomoni.
|
||||
10| Sed et servi Hiram cum servis Salomonis attulerunt aurum de Ophir, et ligna thyina, et gemmas pretiosissimas :
|
||||
11| de quibus fecit rex, de lignis scilicet thyinis, gradus in domo Domini, et in domo regia, citharas quoque, et psalteria cantoribus : numquam visa sunt in terra Juda ligna talia.
|
||||
12| Rex autem Salomon dedit reginæ Saba cuncta quæ voluit, et quæ postulavit, et multo plura quam attulerat ad eum : quæ reversa abiit in terram suam cum servis suis.
|
||||
13| Erat autem pondus auri quod afferebatur Salomoni per singulos annos, sexcenta sexaginta sex talenta auri,
|
||||
14| excepta ea summa quam legati diversarum gentium et negotiatores afferre consueverant, omnesque reges Arabiæ, et satrapæ terrarum, qui comportabant aurum et argentum Salomoni.
|
||||
15| Fecit igitur rex Salomon ducentas hastas aureas de summa sexcentorum aureorum, qui in singulis hastis expendebantur :
|
||||
16| trecenta quoque scuta aurea trecentorum aureorum, quibus tegebantur singula scuta : posuitque ea rex in armentario, quod erat consitum nemore.
|
||||
17| Fecit quoque rex solium eburneum grande, et vestivit illud auro mundissimo.
|
||||
18| Sex quoque gradus, quibus ascendebatur ad solium, et scabellum aureum, et brachiola duo altrinsecus, et duos leones stantes juxta brachiola,
|
||||
19| sed et alios duodecim leunculos stantes super sex gradus ex utraque parte : non fuit tale solium in universis regnis.
|
||||
20| Omnia quoque vasa convivii regis erant aurea, et vasa domus saltus Libani ex auro purissimo. Argentum enim in diebus illis pro nihilo reputabatur.
|
||||
21| Siquidem naves regis ibant in Tharsis cum servis Hiram, semel in annis tribus : et deferebant inde aurum, et argentum, et ebur, et simias, et pavos.
|
||||
22| Magnificatus est igitur Salomon super omnes reges terræ præ divitiis et gloria.
|
||||
23| Omnesque reges terrarum desiderabant videre faciem Salomonis, ut audirent sapientiam quam dederat Deus in corde ejus :
|
||||
24| et deferebant ei munera, vasa argentea et aurea, et vestes, et arma, et aromata, equos, et mulos, per singulos annos.
|
||||
25| Habuit quoque Salomon quadraginta millia equorum in stabulis, et curruum equitumque duodecim millia : constituitque eos in urbibus quadrigarum, et ubi erat rex in Jerusalem.
|
||||
26| Exercuit etiam potestatem super cunctos reges a flumine Euphrate usque ad terram Philisthinorum, et usque ad terminos Ægypti.
|
||||
27| Tantamque copiam præbuit argenti in Jerusalem quasi lapidum : et cedrorum tantam multitudinem velut sycomororum quæ gignuntur in campestribus.
|
||||
28| Adducebantur autem ei equi de Ægypto, cunctisque regionibus.
|
||||
29| Reliqua autem operum Salomonis priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Nathan prophetæ, et in libris Ahiæ Silonitis, in visione quoque Addo videntis contra Jeroboam filium Nabat.
|
||||
30| Regnavit autem Salomon in Jerusalem super omnem Israël quadraginta annis.
|
||||
31| Dormivitque cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David : regnavitque Roboam filius ejus pro eo.
|
||||
#10
|
||||
1| Profectus est autem Roboam in Sichem : illuc enim cunctus Israël convenerat ut constituerent eum regem.
|
||||
2| Quod cum audisset Jeroboam filius Nabat, qui erat in Ægypto (fugerat quippe illuc ante Salomonem), statim reversus est.
|
||||
3| Vocaveruntque eum, et venit cum universo Israël : et locuti sunt ad Roboam, dicentes :
|
||||
4| Pater tuus durissimo jugo nos pressit : tu leviora impera patre tuo, qui nobis imposuit gravem servitutem, et paululum de onere subleva, ut serviamus tibi.
|
||||
5| Qui ait : Post tres dies revertimini ad me. Cumque abiisset populus,
|
||||
6| iniit consilium cum senibus qui steterant coram patre ejus Salomone dum adhuc viveret, dicens : Quid datis consilii ut respondeam populo ?
|
||||
7| Qui dixerunt ei : Si placueris populo huic, et leniveris eos verbis clementibus, servient tibi omni tempore.
|
||||
8| At ille reliquit consilium senum, et cum juvenibus tractare cœpit, qui cum eo nutriti fuerant, et erant in comitatu illius.
|
||||
9| Dixitque ad eos : Quid vobis videtur ? vel respondere quid debeo populo huic, qui dixit mihi : Subleva jugum quod imposuit nobis pater tuus ?
|
||||
10| At illi responderunt ut juvenes, et nutriti cum eo in deliciis, atque dixerunt : Sic loqueris populo qui dixit tibi : Pater tuus aggravavit jugum nostrum, tu subleva : et sic respondebis ei : Minimus digitus meus grossior est lumbis patris mei.
|
||||
11| Pater meus imposuit vobis grave jugum, et ego majus pondus apponam ; pater meus cecidit vos flagellis, ego vero cædam vos scorpionibus.
|
||||
12| Venit ergo Jeroboam et universus populus ad Roboam die tertio, sicut præceperat eis.
|
||||
13| Responditque rex dura, derelicto consilio seniorum :
|
||||
14| locutusque est juxta juvenum voluntatem : Pater meus grave vobis imposuit jugum, quod ego gravius faciam ; pater meus cecidit vos flagellis, ego vero cædam vos scorpionibus.
|
||||
15| Et non acquievit populi precibus : erat enim voluntatis Dei ut compleretur sermo ejus quem locutus fuerat per manum Ahiæ Silonitis ad Jeroboam filium Nabat.
|
||||
16| Populus autem universus rege duriora dicente, sic locutus est ad eum : Non est nobis pars in David, neque hæreditas in filio Isai. Revertere in tabernacula tua, Israël ; tu autem pasce domum tuam David. Et abiit Israël in tabernacula sua.
|
||||
17| Super filios autem Israël qui habitabant in civitatibus Juda, regnavit Roboam.
|
||||
18| Misitque rex Roboam Aduram, qui præerat tributis, et lapidaverunt eum filii Israël, et mortuus est : porro rex Roboam currum festinavit ascendere, et fugit in Jerusalem.
|
||||
19| Recessitque Israël a domo David, usque ad diem hanc.
|
||||
#11
|
||||
1| Venit autem Roboam in Jerusalem, et convocavit universam domum Juda et Benjamin, centum octoginta millia electorum atque bellantium, ut dimicaret contra Israël, et converteret ad se regnum suum.
|
||||
2| Factusque est sermo Domini ad Semeiam hominem Dei, dicens :
|
||||
3| Loquere ad Roboam filium Salomonis regem Juda, et ad universum Israël, qui est in Juda et Benjamin :
|
||||
4| Hæc dicit Dominus : Non ascendetis, neque pugnabitis contra fratres vestros : revertatur unusquisque in domum suam, quia mea hoc gestum est voluntate. Qui cum audissent sermonem Domini, reversi sunt, nec perrexerunt contra Jeroboam.
|
||||
5| Habitavit autem Roboam in Jerusalem, et ædificavit civitates muratas in Juda.
|
||||
6| Exstruxitque Bethlehem, et Etam, et Thecue,
|
||||
7| Bethsur quoque, et Socho, et Odollam,
|
||||
8| necnon et Geth, et Maresa, et Ziph,
|
||||
9| sed et Aduram, et Lachis, et Azeca,
|
||||
10| Saraa quoque, et Ajalon, et Hebron, quæ erant in Juda et Benjamin, civitates munitissimas.
|
||||
11| Cumque clausisset eas muris, posuit in eis principes, ciborumque horrea, hoc est, olei, et vini.
|
||||
12| Sed et in singulis urbibus fecit armamentarium scutorum et hastarum, firmavitque eas summa diligentia, et imperavit super Judam et Benjamin.
|
||||
13| Sacerdotes autem et Levitæ qui erant in universo Israël, venerunt ad eum de cunctis sedibus suis,
|
||||
14| relinquentes suburbana et possessiones suas, et transeuntes ad Judam et Jerusalem : eo quod abjecisset eos Jeroboam et posteri ejus, ne sacerdotio Domini fungerentur.
|
||||
15| Qui constituit sibi sacerdotes excelsorum, et dæmoniorum, vitulorumque quos fecerat.
|
||||
16| Sed et de cunctis tribubus Israël, quicumque dederant cor suum ut quærerent Dominum Deum Israël, venerunt in Jerusalem ad immolandum victimas suas coram Domino Deo patrum suorum.
|
||||
17| Et roboraverunt regnum Juda, et confirmaverunt Roboam filium Salomonis per tres annos : ambulaverunt enim in viis David et Salomonis, annis tantum tribus.
|
||||
18| Duxit autem Roboam uxorem Mahalath filiam Jerimoth filii David : Abihail quoque filiam Eliab filii Isai,
|
||||
19| quæ peperit ei filios Jehus, et Somoriam, et Zoom.
|
||||
20| Post hanc quoque accepit Maacha filiam Absalom, quæ peperit ei Abia, et Ethai, et Ziza, et Salomith.
|
||||
21| Amavit autem Roboam Maacha filiam Absalom super omnes uxores suas et concubinas : nam uxores decem et octo duxerat, concubinas autem sexaginta : et genuit viginti octo filios, et sexaginta filias.
|
||||
22| Constituit vero in capite Abiam filium Maacha ducem super omnes fratres suos : ipsum enim regem facere cogitabat,
|
||||
23| quia sapientior fuit, et potentior super omnes filios ejus, et in cunctis finibus Juda et Benjamin, et in universis civitatibus muratis : præbuitque eis escas plurimas, et multas petivit uxores.
|
||||
#12
|
||||
1| Cumque roboratum fuisset regnum Roboam et confortatum, dereliquit legem Domini, et omnis Israël cum eo.
|
||||
2| Anno autem quinto regni Roboam, ascendit Sesac rex Ægypti in Jerusalem (quia peccaverant Domino)
|
||||
3| cum mille ducentis curribus, et sexaginta millibus equitum : nec erat numerus vulgi quod venerat cum eo ex Ægypto, Libyes scilicet, et Troglodytæ, et Æthiopes.
|
||||
4| Cepitque civitates munitissimas in Juda, et venit usque in Jerusalem.
|
||||
5| Semeias autem propheta ingressus est ad Roboam, et principes Juda qui congregati fuerant in Jerusalem, fugientes Sesac : dixitque ad eos : Hæc dicit Dominus : Vos reliquistis me, et ego reliqui vos in manu Sesac.
|
||||
6| Consternatique principes Israël et rex, dixerunt : Justus est Dominus.
|
||||
7| Cumque vidisset Dominus quod humiliati essent, factus est sermo Domini ad Semeiam, dicens : Quia humiliati sunt, non disperdam eos, daboque eis pauxillum auxilii, et non stillabit furor meus super Jerusalem per manum Sesac.
|
||||
8| Verumtamen servient ei, ut sciant distantiam servitutis meæ, et servitutis regni terrarum.
|
||||
9| Recessit itaque Sesac rex Ægypti ab Jerusalem, sublatis thesauris domus Domini et domus regis : omniaque secum tulit, et clypeos aureos quos fecerat Salomon :
|
||||
10| pro quibus fecit rex æneos, et tradidit illos principibus scutariorum, qui custodiebant vestibulum palatii.
|
||||
11| Cumque introiret rex domum Domini, veniebant scutarii et tollebant eos, iterumque referebant eos ad armamentarium suum.
|
||||
12| Verumtamen quia humiliati sunt, aversa est ab eis ira Domini, nec deleti sunt penitus : siquidem et in Juda inventa sunt opera bona.
|
||||
13| Confortatus est ergo rex Roboam in Jerusalem, atque regnavit : quadraginta autem et unius anni erat cum regnare cœpisset, et decem et septem annis regnavit in Jerusalem, urbe quam elegit Dominus ut confirmaret nomen suum ibi, de cunctis tribubus Israël : nomen autem matris ejus Naama Ammanitis.
|
||||
14| Fecit autem malum, et non præparavit cor suum ut quæreret Dominum.
|
||||
15| Opera vero Roboam prima et novissima scripta sunt in libris Semeiæ prophetæ, et Addo videntis, et diligenter exposita : pugnaveruntque adversum se Roboam et Jeroboam cunctis diebus.
|
||||
16| Et dormivit Roboam cum patribus suis, sepultusque est in civitate David : et regnavit Abia filius ejus pro eo.
|
||||
#13
|
||||
1| Anno octavodecimo regis Jeroboam, regnavit Abia super Judam.
|
||||
2| Tribus annis regnavit in Jerusalem, nomenque matris ejus Michaia filia Uriel de Gabaa : et erat bellum inter Abiam et Jeroboam.
|
||||
3| Cumque iniisset Abia certamen, et haberet bellicosissimos viros, et electorum quadringenta millia : Jeroboam instruxit econtra aciem octingenta millia virorum, qui et ipsi electi erant, et ad bella fortissimi.
|
||||
4| Stetit ergo Abia super montem Semeron, qui erat in Ephraim, et ait : Audi, Jeroboam, et omnis Israël.
|
||||
5| Num ignoratis quod Dominus Deus Israël dederit regnum David super Israël in sempiternum, ipsi et filiis ejus in pactum salis ?
|
||||
6| Et surrexit Jeroboam filius Nabat, servus Salomonis filii David, et rebellavit contra dominum suum.
|
||||
7| Congregatique sunt ad eum viri vanissimi, et filii Belial, et prævaluerunt contra Roboam filium Salomonis : porro Roboam erat rudis, et corde pavido, nec potuit resistere eis.
|
||||
8| Nunc ergo vos dicitis quod resistere possitis regno Domini, quod possidet per filios David, habetisque grandem populi multitudinem, atque vitulos aureos quos fecit vobis Jeroboam in deos.
|
||||
9| Et ejecistis sacerdotes Domini, filios Aaron, atque Levitas, et fecistis vobis sacerdotes sicut omnes populi terrarum : quicumque venerit, et initiaverit manum suam in tauro de bobus, et in arietibus septem, fit sacerdos eorum qui non sunt dii.
|
||||
10| Noster autem Dominus, Deus est, quem non relinquimus, sacerdotesque ministrant Domino, de filiis Aaron, et Levitæ sunt in ordine suo :
|
||||
11| holocausta quoque offerunt Domino per singulos dies mane et vespere, et thymiama juxta legis præcepta confectum, et proponuntur panes in mensa mundissima, estque apud nos candelabrum aureum, et lucernæ ejus, ut accendantur semper ad vesperam : nos quippe custodimus præcepta Domini Dei nostri, quem vos reliquistis.
|
||||
12| Ergo in exercitu nostro dux Deus est, et sacerdotes ejus, qui clangunt tubis, et resonant contra vos : filii Israël, nolite pugnare contra Dominum Deum patrum vestrorum, quia non vobis expedit.
|
||||
13| Hæc illo loquente, Jeroboam retro moliebatur insidias. Cumque ex adverso hostium staret, ignorantem Judam suo ambiebat exercitu.
|
||||
14| Respiciensque Judas, vidit instare bellum ex adverso et post tergum, et clamavit ad Dominum, ac sacerdotes tubis canere cœperunt.
|
||||
15| Omnesque viri Juda vociferati sunt : et ecce illis clamantibus, perterruit Deus Jeroboam, et omnem Israël qui stabat ex adverso Abia et Juda.
|
||||
16| Fugeruntque filii Israël Judam, et tradidit eos Deus in manu eorum.
|
||||
17| Percussit ergo eos Abia et populus ejus plaga magna : et corruerunt vulnerati ex Israël quingenta millia virorum fortium.
|
||||
18| Humiliatique sunt filii Israël in tempore illo, et vehementissime confortati filii Juda, eo quod sperassent in Domino Deo patrum suorum.
|
||||
19| Persecutus est autem Abia fugientem Jeroboam, et cepit civitates ejus, Bethel et filias ejus, et Jesana cum filiabus suis, Ephron quoque et filias ejus :
|
||||
20| nec valuit ultra resistere Jeroboam in diebus Abia : quem percussit Dominus, et mortuus est.
|
||||
21| Igitur Abia, confortato imperio suo, accepit uxores quatuordecim : procreavitque viginti duos filios, et sedecim filias.
|
||||
22| Reliqua autem sermonum Abia, viarumque et operum ejus, scripta sunt diligentissime in libro Addo prophetæ.
|
||||
#14
|
||||
1| Dormivit autem Abia cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David : regnavitque Asa filius ejus pro eo, in cujus diebus quievit terra annis decem.
|
||||
2| Fecit autem Asa quod bonum et placitum erat in conspectu Dei sui, et subvertit altaria peregrini cultus, et excelsa.
|
||||
3| Et confregit statuas, lucosque succidit :
|
||||
4| et præcepit Judæ ut quæreret Dominum Deum patrum suorum, et faceret legem, et universa mandata :
|
||||
5| et abstulit de cunctis urbibus Juda aras et fana, et regnavit in pace.
|
||||
6| Ædificavit quoque urbes munitas in Juda, quia quietus erat, et nulla temporibus ejus bella surrexerant, pacem Domino largiente.
|
||||
7| Dixit autem Judæ : Ædificemus civitates istas, et vallemus muris, et roboremus turribus, et portis, et seris, donec a bellis quieta sunt omnia, eo quod quæsierimus Dominum Deum patrum nostrorum, et dederit nobis pacem per gyrum. Ædificaverunt igitur, et nullum in exstruendo impedimentum fuit.
|
||||
8| Habuit autem Asa in exercitu suo portantium scuta et hastas de Juda trecenta millia, de Benjamin vero scutariorum et sagittariorum ducenta octoginta millia : omnes isti viri fortissimi.
|
||||
9| Egressus est autem contra eos Zara Æthiops cum exercitu suo, decies centena millia, et curribus trecentis : et venit usque Maresa.
|
||||
10| Porro Asa perrexit obviam ei, et instruxit aciem ad bellum in valle Sephata, quæ est juxta Maresa :
|
||||
11| et invocavit Dominum Deum, et ait : Domine, non est apud te ulla distantia, utrum in paucis auxilieris, an in pluribus. Adjuva nos, Domine Deus noster : in te enim, et in tuo nomine habentes fiduciam, venimus contra hanc multitudinem. Domine, Deus noster tu es : non prævaleat contra te homo.
|
||||
12| Exterruit itaque Dominus Æthiopes coram Asa et Juda : fugeruntque Æthiopes.
|
||||
13| Et persecutus est eos Asa, et populus qui cum eo erat, usque Gerara : et ruerunt Æthiopes usque ad internecionem, quia Domino cædente contriti sunt, et exercitu illius præliante. Tulerunt ergo spolia multa,
|
||||
14| et percusserunt civitates omnes per circuitum Geraræ : grandis quippe cunctos terror invaserat : et diripuerunt urbes, et multam prædam asportaverunt.
|
||||
15| Sed et caulas ovium destruentes, tulerunt pecorum infinitam multitudinem, et camelorum : reversique sunt in Jerusalem.
|
||||
#15
|
||||
1| Azarias autem filius Oded, facto in se spiritu Dei,
|
||||
2| egressus est in occursum Asa, et dixit ei : Audite me, Asa, et omnis Juda et Benjamin : Dominus vobiscum, quia fuistis cum eo. Si quæsieritis eum, invenietis : si autem dereliqueritis eum, derelinquet vos.
|
||||
3| Transibant autem multi dies in Israël absque Deo vero, et absque sacerdote doctore, et absque lege.
|
||||
4| Cumque reversi fuerint in angustia sua ad Dominum Deum Israël, et quæsierint eum, reperient eum.
|
||||
5| In tempore illo, non erit pax egredienti et ingredienti, sed terrores undique in cunctis habitatoribus terrarum :
|
||||
6| pugnavit enim gens contra gentem, et civitas contra civitatem, quia Dominus conturbabit eos in omni angustia.
|
||||
7| Vos ergo confortamini, et non dissolvantur manus vestræ : erit enim merces operi vestro.
|
||||
8| Quod cum audisset Asa, verba scilicet, et prophetiam Azariæ filii Oded prophetæ, confortatus est, et abstulit idola de omni terra Juda et de Benjamin, et ex urbibus quas ceperat, montis Ephraim : et dedicavit altare Domini quod erat ante porticum Domini.
|
||||
9| Congregavitque universum Judam et Benjamin, et advenas cum eis de Ephraim, et de Manasse, et de Simeon : plures enim ad eum confugerant ex Israël, videntes quod Dominus Deus illius esset cum eo.
|
||||
10| Cumque venissent in Jerusalem mense tertio, anno decimoquinto regni Asa,
|
||||
11| immolaverunt Domino in die illa de manubiis et præda quam adduxerant, boves septingentos, et arietes septem millia.
|
||||
12| Et intravit ex more ad corroborandum fœdus ut quærerent Dominum Deum patrum suorum in toto corde, et in tota anima sua.
|
||||
13| Si quis autem, inquit, non quæsierit Dominum Deum Israël, moriatur, a minimo usque ad maximum, a viro usque ad mulierem.
|
||||
14| Juraveruntque Domino voce magna in jubilo, et in clangore tubæ, et in sonitu buccinarum,
|
||||
15| omnes qui erant in Juda, cum execratione : in omni enim corde suo juraverunt, et in tota voluntate quæsierunt eum, et invenerunt : præstititque eis Dominus requiem per circuitum.
|
||||
16| Sed et Maacham matrem Asa regis ex augusto deposuit imperio, eo quod fecisset in luco simulacrum Priapi : quod omne contrivit, et in frustra comminuens combussit in torrente Cedron.
|
||||
17| Excelsa autem derelicta sunt in Israël : attamen cor Asa erat perfectum cunctis diebus ejus,
|
||||
18| eaque quæ voverat pater suus, et ipse, intulit in domum Domini, argentum, et aurum, vasorumque diversam supellectilem.
|
||||
19| Bellum vero non fuit usque ad trigesimum quintum annum regni Asa.
|
||||
#16
|
||||
1| Anno autem trigesimo sexto regni ejus, ascendit Baasa rex Israël in Judam, et muro circumdabat Rama, ut nullus tute posset egredi et ingredi de regno Asa.
|
||||
2| Protulit ergo Asa argentum et aurum de thesauris domus Domini, et de thesauris regis, misitque ad Benadad regem Syriæ, qui habitabat in Damasco, dicens :
|
||||
3| Fœdus inter me et te est ; pater quoque meus et pater tuus habuere concordiam : quam ob rem misi tibi argentum et aurum, ut rupto fœdere quod habes cum Baasa rege Israël, facias eum a me recedere.
|
||||
4| Quo comperto, Benadad misit principes exercituum suorum ad urbes Israël : qui percusserunt Ahion, et Dan, et Abelmaim, et universas urbes Nephthali muratas.
|
||||
5| Quod cum audisset Baasa, desiit ædificare Rama, et intermisit opus suum.
|
||||
6| Porro Asa rex assumpsit universum Judam, et tulerunt lapides de Rama, et ligna quæ ædificationi præparaverat Baasa, ædificavitque ex eis Gabaa et Maspha.
|
||||
7| In tempore illo venit Hanani propheta ad Asa regem Juda, et dixit ei : Quia habuisti fiduciam in rege Syriæ, et non in Domino Deo tuo, idcirco evasit Syriæ regis exercitus de manu tua.
|
||||
8| Nonne Æthiopes et Libyes multo plures erant quadrigis, et equitibus, et multitudine nimia, quos cum Domino credidisses, tradidit in manu tua ?
|
||||
9| Oculi enim Domini contemplantur universam terram, et præbent fortitudinem his qui corde perfecto credunt in eum. Stulte igitur egisti, et propter hoc ex præsenti tempore adversum te bella consurgent.
|
||||
10| Iratusque Asa adversus videntem, jussit eum mitti in nervum : valde quippe super hoc fuerat indignatus : et interfecit de populo in tempore illo plurimos.
|
||||
11| Opera autem Asa prima et novissima scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
|
||||
12| Ægrotavit etiam Asa anno trigesimo nono regni sui, dolore pedum vehementissimo, et nec in infirmitate sua quæsivit Dominum, sed magis in medicorum arte confisus est.
|
||||
13| Dormivitque cum patribus suis, et mortuus est anno quadragesimo primo regni sui.
|
||||
14| Et sepelierunt eum in sepulchro suo quod foderat sibi in civitate David : posueruntque eum super lectum suum plenum aromatibus et unguentibus meretriciis, quæ erant pigmentariorum arte confecta, et combusserunt super eum ambitione nimia.
|
||||
#17
|
||||
1| Regnavit autem Josaphat filius ejus pro eo, et invaluit contra Israël.
|
||||
2| Constituitque militum numeros in cunctis urbibus Juda quæ erant vallatæ muris. Præsidiaque disposuit in terra Juda, et in civitatibus Ephraim quas ceperat Asa pater ejus.
|
||||
3| Et fuit Dominus cum Josaphat, quia ambulavit in viis David patris sui primis : et non speravit in Baalim,
|
||||
4| sed in Deo patris sui : et perrexit in præceptis illius, et non juxta peccata Israël.
|
||||
5| Confirmavitque Dominus regnum in manu ejus, et dedit omnis Juda munera Josaphat : factæque sunt ei infinitæ divitiæ, et multa gloria.
|
||||
6| Cumque sumpsisset cor ejus audaciam propter vias Domini, etiam excelsa et lucos de Juda abstulit.
|
||||
7| Tertio autem anno regni sui misit de principibus suis Benhail, et Obdiam, et Zachariam, et Nathanaël, et Michæam, ut docerent in civitatibus Juda :
|
||||
8| et cum eis Levitas Semeiam, et Nathaniam, et Zabadiam, Asaël quoque, et Semiramoth, et Jonathan, Adoniamque et Thobiam, et Thobadoniam Levitas, et cum eis Elisama, et Joran sacerdotes :
|
||||
9| docebantque populum in Juda, habentes librum legis Domini, et circuibant cunctas urbes Juda, atque erudiebant populum.
|
||||
10| Itaque factus est pavor Domini super omnia regna terrarum quæ erant per gyrum Juda, nec audebant bellare contra Josaphat.
|
||||
11| Sed et Philisthæi Josaphat munera deferebant, et vectigal argenti : Arabes quoque adducebant pecora, arietum septem millia septingenta, et hircorum totidem.
|
||||
12| Crevit ergo Josaphat, et magnificatus est usque in sublime : atque ædificavit in Juda domos ad instar turrium, urbesque muratas.
|
||||
13| Et multa opera paravit in urbibus Juda : viri quoque bellatores et robusti erant in Jerusalem,
|
||||
14| quorum iste numerus per domos atque familias singulorum : in Juda principes exercitus, Ednas dux, et cum eo robustissimi viri trecenta millia.
|
||||
15| Post hunc Johanan princeps, et cum eo ducenta octoginta millia.
|
||||
16| Post istum quoque Amasias filius Zechri, consecratus Domino, et cum eo ducenta millia virorum fortium.
|
||||
17| Hunc sequebatur robustus ad prælia Eliada, et cum eo tenentium arcum et clypeum ducenta millia.
|
||||
18| Post istum etiam Jozabad, et cum eo centum octoginta millia expeditorum militum.
|
||||
19| Hi omnes erant ad manum regis, exceptis aliis quos posuerat in urbibus muratis in universo Juda.
|
||||
#18
|
||||
1| Fuit ergo Josaphat dives et inclytus multum, et affinitate conjunctus est Achab.
|
||||
2| Descenditque post annos ad eum in Samariam : ad cujus adventum mactavit Achab arietes et boves plurimos, ipsi, et populo qui venerat cum eo : persuasitque illi ut ascenderet in Ramoth Galaad.
|
||||
3| Dixitque Achab rex Israël ad Josaphat regem Juda : Veni mecum in Ramoth Galaad. Cui ille respondit : Ut ego, et tu : sicut populus tuus, sic et populus meus : tecumque erimus in bello.
|
||||
4| Dixitque Josaphat ad regem Israël : Consule, obsecro, impræsentiarum sermonem Domini.
|
||||
5| Congregavit igitur rex Israël prophetarum quadringentos viros, et dixit ad eos : In Ramoth Galaad ad bellandum ire debemus, an quiescere ? At illi : Ascende, inquiunt, et tradet Deus in manu regis.
|
||||
6| Dixitque Josaphat : Numquid non est hic prophetes Domini, ut ab illo etiam requiramus ?
|
||||
7| Et ait rex Israël ad Josaphat : Est vir unus a quo possumus quærere Domini voluntatem : sed ego odi eum, quia non prophetat mihi bonum, sed malum omni tempore : est autem Michæas filius Jemla. Dixitque Josaphat : Ne loquaris, rex, hoc modo.
|
||||
8| Vocavit ergo rex Israël unum de eunuchis, et dixit ei : Voca cito Michæam filium Jemla.
|
||||
9| Porro rex Israël, et Josaphat rex Juda, uterque sedebant in solio suo, vestiti cultu regio : sedebant autem in area juxta portam Samariæ, omnesque prophetæ vaticinabantur coram eis.
|
||||
10| Sedecias vero filius Chanaana fecit sibi cornua ferrea, et ait : Hæc dicit Dominus : His ventilabis Syriam, donec conteras eam.
|
||||
11| Omnesque prophetæ similiter prophetabant, atque dicebant : Ascende in Ramoth Galaad, et prosperaberis, et tradet eos Dominus in manu regis.
|
||||
12| Nuntius autem qui ierat ad vocandum Michæam, ait illi : En verba omnium prophetarum uno ore bona regi annuntiant : quæso ergo te ut et sermo tuus ab eis non dissentiat, loquarisque prospera.
|
||||
13| Cui respondit Michæas : Vivit Dominus, quia quodcumque dixerit mihi Deus meus, hoc loquar.
|
||||
14| Venit ergo ad regem. Cui rex ait : Michæa, ire debemus in Ramoth Galaad ad bellandum, an quiescere ? Cui ille respondit : Ascendite : cuncta enim prospera evenient, et tradentur hostes in manus vestras.
|
||||
15| Dixitque rex : Iterum atque iterum te adjuro, ut mihi non loquaris, nisi quod verum est in nomine Domini.
|
||||
16| At ille ait : Vidi universum Israël dispersum in montibus, sicut oves absque pastore : et dixit Dominus : Non habent isti dominos : revertatur unusquisque in domum suam in pace.
|
||||
17| Et ait rex Israël ad Josaphat : Nonne dixi tibi quod non prophetaret iste mihi quidquam boni, sed ea quæ mala sunt ?
|
||||
18| At ille : Idcirco, ait, audite verbum Domini : vidi Dominum sedentem in solio suo, et omnem exercitum cæli assistentem ei a dextris et a sinistris.
|
||||
19| Et dixit Dominus : Quis decipiet Achab regem Israël ut ascendat et corruat in Ramoth Galaad ? Cumque diceret unus hoc modo, et alter alio,
|
||||
20| processit spiritus, et stetit coram Domino, et ait : Ego decipiam eum. Cui Dominus : In quo, inquit, decipies ?
|
||||
21| At ille respondit : Egrediar, et ero spiritus mendax in ore omnium prophetarum ejus. Dixitque Dominus : Decipies, et prævalebis : egredere, et fac ita.
|
||||
22| Nunc igitur, ecce Dominus dedit spiritum mendacii in ore omnium prophetarum tuorum, et Dominus locutus est de te mala.
|
||||
23| Accessit autem Sedecias filius Chanaana, et percussit Michææ maxillam, et ait : Per quam viam transivit spiritus Domini a me, ut loqueretur tibi ?
|
||||
24| Dixitque Michæas : Tu ipse videbis in die illo, quando ingressus fueris cubiculum de cubiculo ut abscondaris.
|
||||
25| Præcepit autem rex Israël, dicens : Tollite Michæam, et ducite eum ad Amon principem civitatis, et ad Joas filium Amelech.
|
||||
26| Et dicetis : Hæc dicit rex : Mittite hunc in carcerem, et date ei panis modicum, et aquæ pauxillum, donec revertar in pace.
|
||||
27| Dixitque Michæas : Si reversus fueris in pace, non est locutus Dominus in me. Et ait : Audite, omnes populi.
|
||||
28| Igitur ascenderunt rex Israël et Josaphat rex Juda in Ramoth Galaad.
|
||||
29| Dixitque rex Israël ad Josaphat : Mutabo habitum, et sic ad pugnam vadam : tu autem induere vestibus tuis. Mutatoque rex Israël habitu, venit ad bellum.
|
||||
30| Rex autem Syriæ præceperat ducibus equitatus sui, dicens : Ne pugnetis contra minimum aut contra maximum, nisi contra solum regem Israël.
|
||||
31| Itaque cum vidissent principes equitatus Josaphat, dixerunt : Rex Israël est iste. Et circumdederunt eum dimicantes : at ille clamavit ad Dominum, et auxiliatus est ei, atque avertit eos ab illo.
|
||||
32| Cum enim vidissent duces equitatus quod non esset rex Israël, reliquerunt eum.
|
||||
33| Accidit autem ut unus e populo sagittam in incertum jaceret, et percuteret regem Israël inter cervicem et scapulas. At ille aurigæ suo ait : Converte manum tuam, et educ me de acie, quia vulneratus sum.
|
||||
34| Et finita est pugna in die illo : porro rex Israël stabat in curru suo contra Syros usque ad vesperam, et mortuus est occidente sole.
|
||||
#19
|
||||
1| Reversus est autem Josaphat rex Juda in domum suam pacifice in Jerusalem.
|
||||
2| Cui occurrit Jehu filius Henani videns, et ait ad eum : Impio præbes auxilium, et his qui oderunt Dominum amicitia jungeris, et idcirco iram quidem Domini merebaris :
|
||||
3| sed bona opera inventa sunt in te, eo quod abstuleris lucos de terra Juda, et præparaveris cor tuum ut requireres Dominum Deum patrum tuorum.
|
||||
4| Habitavit ergo Josaphat in Jerusalem, rursumque egressus est ad populum de Bersabee usque ad montem Ephraim, et revocavit eos ad Dominum Deum patrum suorum.
|
||||
5| Constituitque judices terræ in cunctis civitatibus Juda munitis per singula loca,
|
||||
6| et præcipiens judicibus : Videte, ait, quid faciatis : non enim hominis exercetis judicium, sed Domini : et quodcumque judicaveritis, in vos redundabit.
|
||||
7| Sit timor Domini vobiscum, et cum diligentia cuncta facite : non est enim apud Dominum Deum nostrum iniquitas, nec personarum acceptio, nec cupido munerum.
|
||||
8| In Jerusalem quoque constituit Josaphat Levitas, et sacerdotes, et principes familiarum ex Israël, ut judicium et causam Domini judicarent habitatoribus ejus.
|
||||
9| Præcepitque eis, dicens : Sic agetis in timore Domini fideliter et corde perfecto.
|
||||
10| Omnem causam quæ venerit ad vos fratrum vestrorum, qui habitant in urbibus suis inter cognationem et cognationem, ubicumque quæstio est de lege, de mandato, de cæremoniis, de justificationibus : ostendite eis, ut non peccent in Dominum, et ne veniat ira super vos et super fratres vestros : sic ergo agentes non peccabitis.
|
||||
11| Amarias autem sacerdos et pontifex vester in his quæ ad Deum pertinent, præsidebit : porro Zabadias filius Ismahel, qui est dux in domo Juda, super ea opera erit quæ ad regis officium pertinent : habetisque magistros Levitas coram vobis. Confortamini, et agite diligenter, et erit Dominus vobiscum in bonis.
|
||||
#20
|
||||
1| Post hæc congregati sunt filii Moab et filii Ammon, et cum eis de Ammonitis, ad Josaphat, ut pugnarent contra eum.
|
||||
2| Veneruntque nuntii, et indicaverunt Josaphat, dicentes : Venit contra te multitudo magna de his locis quæ trans mare sunt, et de Syria : et ecce consistunt in Asasonthamar, quæ est Engaddi.
|
||||
3| Josaphat autem timore perterritus, totum se contulit ad rogandum Dominum, et prædicavit jejunium universo Juda.
|
||||
4| Congregatusque est Judas ad deprecandum Dominum : sed et omnes de urbibus suis venerunt ad obsecrandum eum.
|
||||
5| Cumque stetisset Josaphat in medio cœtu Juda et Jerusalem, in domo Domini ante atrium novum,
|
||||
6| ait : Domine Deus patrum nostrorum, tu es Deus in cælo, et dominaris cunctis regnis gentium : in manu tua est fortitudo et potentia, nec quisquam tibi potest resistere.
|
||||
7| Nonne tu, Deus noster, interfecisti omnes habitatores terræ hujus coram populo tuo Israël, et dedisti eam semini Abraham amici tui in sempiternum ?
|
||||
8| Habitaveruntque in ea, et exstruxerunt in illa sanctuarium nomini tuo, dicentes :
|
||||
9| Si irruerint super nos mala, gladius judicii, pestilentia, et fames, stabimus coram domo hac in conspectu tuo, in qua invocatum est nomen tuum : et clamabimus ad te in tribulationibus nostris, et exaudies, salvosque facies.
|
||||
10| Nunc igitur, ecce filii Ammon, et Moab, et mons Seir, per quos non concessisti Israël ut transirent quando egrediebantur de Ægypto, sed declinaverunt ab eis, et non interfecerunt illos,
|
||||
11| e contrario agunt, et nituntur ejicere nos de possessione quam tradidisti nobis.
|
||||
12| Deus noster, ergo non judicabis eos ? in nobis quidem non est tanta fortitudo, ut possimus huic multitudini resistere, quæ irruit super nos. Sed cum ignoremus quid agere debeamus, hoc solum habemus residui, ut oculos nostros dirigamus ad te.
|
||||
13| Omnis vero Juda stabat coram Domino cum parvulis, et uxoribus, et liberis suis.
|
||||
14| Erat autem Jahaziel filius Zachariæ filii Banaiæ filii Jehiel filii Mathaniæ, Levites de filiis Asaph, super quem factus est spiritus Domini, in medio turbæ,
|
||||
15| et ait : Attendite, omnis Juda, et qui habitatis Jerusalem, et tu, rex Josaphat : hæc dicit Dominus vobis : Nolite timere, nec paveatis hanc multitudinem : non est enim vestra pugna, sed Dei.
|
||||
16| Cras descendetis contra eos : ascensuri enim sunt per clivum nomine Sis, et invenietis illos in summitate torrentis qui est contra solitudinem Jeruel.
|
||||
17| Non eritis vos qui dimicabitis, sed tantummodo confidenter state, et videbitis auxilium Domini super vos, o Juda et Jerusalem : nolite timere, nec paveatis : cras egrediemini contra eos, et Dominus erit vobiscum.
|
||||
18| Josaphat ergo, et Juda, et omnes habitatores Jerusalem ceciderunt proni in terram coram Domino, et adoraverunt eum.
|
||||
19| Porro Levitæ de filiis Caath et de filiis Core laudabant Dominum Deum Israël voce magna in excelsum.
|
||||
20| Cumque mane surrexissent, egressi sunt per desertum Thecue : profectisque eis, stans Josaphat in medio eorum, dixit : Audite me, viri Juda, et omnes habitatores Jerusalem : credite in Domino Deo vestro, et securi eritis : credite prophetis ejus, et cuncta evenient prospera.
|
||||
21| Deditque consilium populo, et statuit cantores Domini ut laudarent eum in turmis suis, et antecederent exercitum, ac voce consona dicerent : Confitemini Domino quoniam in æternum misericordia ejus.
|
||||
22| Cumque cœpissent laudes canere, vertit Dominus insidias eorum in semetipsos, filiorum scilicet Ammon, et Moab, et montis Seir, qui egressi fuerant ut pugnarent contra Judam : et percussi sunt.
|
||||
23| Namque filii Ammon et Moab consurrexerunt adversum habitatores montis Seir, ut interficerent et delerent eos : cumque hoc opere perpetrassent, etiam in semetipsos versi, mutuis concidere vulneribus.
|
||||
24| Porro Juda, cum venisset ad speculam quæ respicit solitudinem, vidit procul omnem late regionem plenam cadaveribus, nec superesse quemquam qui necem potuisset evadere.
|
||||
25| Venit ergo Josaphat, et omnis populus cum eo, ad detrahenda spolia mortuorum : inveneruntque inter cadavera variam supellectilem, vestes quoque, et vasa pretiosissima, et diripuerunt ita ut omnia portare non possent, nec per tres dies spolia auferre præ prædæ magnitudine.
|
||||
26| Die autem quarto congregati sunt in Valle benedictionis : etenim quoniam ibi benedixerant Domino, vocaverunt locum illum Vallis benedictionis usque in præsentem diem.
|
||||
27| Reversusque est omnis vir Juda, et habitatores Jerusalem, et Josaphat ante eos, in Jerusalem cum lætitia magna, eo quod dedisset eis Dominus gaudium de inimicis suis.
|
||||
28| Ingressique sunt in Jerusalem cum psalteriis, et citharis, et tubis in domum Domini.
|
||||
29| Irruit autem pavor Domini super universa regna terrarum cum audissent quod pugnasset Dominus contra inimicos Israël.
|
||||
30| Quievitque regnum Josaphat, et præbuit ei Deus pacem per circuitum.
|
||||
31| Regnavit igitur Josaphat super Judam, et erat triginta quinque annorum cum regnare cœpisset : viginti autem et quinque annis regnavit in Jerusalem, et nomen matris ejus Azuba filia Selahi.
|
||||
32| Et ambulavit in via patris suis Asa, nec declinavit ab ea, faciens quæ placita erant coram Domino.
|
||||
33| Verumtamen excelsa non abstulit, et adhuc populus non direxerat cor suum ad Dominum Deum patrum suorum.
|
||||
34| Reliqua autem gestorum Josaphat priorum et novissimorum scripta sunt in verbis Jehu filii Hanani, quæ digessit in libros regum Israël.
|
||||
35| Post hæc iniit amicitias Josaphat rex Juda cum Ochozia rege Israël, cujus opera fuerunt impiissima.
|
||||
36| Et particeps fuit ut facerent naves quæ irent in Tharsis : feceruntque classem in Asiongaber.
|
||||
37| Prophetavit autem Eliezer filius Dodau de Maresa ad Josaphat, dicens : Quia habuisti fœdus cum Ochozia, percussit Dominus opera tua, contritæque sunt naves, nec potuerunt ire in Tharsis.
|
||||
#21
|
||||
1| Dormivit autem Josaphat cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David : regnavitque Joram filius ejus pro eo.
|
||||
2| Qui habuit fratres filios Josaphat, Azariam, et Jahiel, et Zachariam, et Azariam, et Michaël, et Saphatiam : omnes hi filii Josaphat regis Juda.
|
||||
3| Deditque eis pater suus multa munera argenti et auri, et pensitationes, cum civitatibus munitissimis in Juda : regnum autem tradidit Joram, eo quod esset primogenitus.
|
||||
4| Surrexit ergo Joram super regnum patris sui : cumque se confirmasset, occidit omnes fratres suos gladio, et quosdam de principibus Israël.
|
||||
5| Triginta duorum annorum erat Joram cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
6| Ambulavitque in viis regum Israël, sicut egerat domus Achab : filia quippe Achab erat uxor ejus : et fecit malum in conspectu Domini.
|
||||
7| Noluit autem Dominus disperdere domum David propter pactum quod inierat cum eo : et quia promiserat ut daret ei lucernam, et filiis ejus omni tempore.
|
||||
8| In diebus illis rebellavit Edom, ne esset subditus Judæ, et constituit sibi regem.
|
||||
9| Cumque transisset Joram cum principibus suis, et cuncto equitatu qui erat secum, surrexit nocte, et percussit Edom, qui se circumdederat, et omnes duces equitatus ejus.
|
||||
10| Attamen rebellavit Edom, ne esset sub ditione Juda usque ad hanc diem : eo tempore et Lobna recessit ne esset sub manu illius. Dereliquerat enim Dominum Deum patrum suorum :
|
||||
11| insuper et excelsa fabricatus est in urbibus Juda, et fornicari fecit habitatores Jerusalem, et prævaricari Judam.
|
||||
12| Allatæ sunt autem ei litteræ ab Elia propheta, in quibus scriptum erat : Hæc dicit Dominus Deus David patris tui : Quoniam non ambulasti in viis Josaphat patris tui, et in viis Asa regis Juda,
|
||||
13| sed incessisti per iter regum Israël, et fornicari fecisti Judam et habitatores Jerusalem, imitatus fornicationem domus Achab, insuper et fratres tuos, domum patris tui, meliores te, occidisti :
|
||||
14| ecce Dominus percutiet te plaga magna cum populo tuo, et filiis, et uxoribus tuis, universaque substantia tua.
|
||||
15| Tu autem ægrotabis pessimo languore uteri tui, donec egrediantur vitalia tua paulatim per singulos dies.
|
||||
16| Suscitavit ergo Dominus contra Joram spiritum Philisthinorum, et Arabum qui confines sunt Æthiopibus :
|
||||
17| et ascenderunt in terram Juda, et vastaverunt eam, diripueruntque cunctam substantiam quæ inventa est in domo regis, insuper et filios ejus, et uxores : nec remansit ei filius, nisi Joachaz, qui minimus natu erat.
|
||||
18| Et super hæc omnia percussit eum Dominus alvi languore insanabili.
|
||||
19| Cumque diei succederet dies, et temporum spatia volverentur, duorum annorum expletus est circulus : et sic longa consumptus tabe, ita ut egereret etiam viscera sua, languore pariter, et vita caruit. Mortuusque est in infirmitate pessima, et non fecit ei populus secundum morem combustionis exequias, sicut fecerat majoribus ejus.
|
||||
20| Triginta duorum annorum fuit cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem. Ambulavitque non recte, et sepelierunt eum in civitate David, verumtamen non in sepulchro regum.
|
||||
#22
|
||||
1| Constituerunt autem habitatores Jerusalem Ochoziam filium ejus minimum regem pro eo : omnes enim majores natu, qui ante eum fuerant, interfecerant latrones Arabum qui irruerant in castra : regnavitque Ochozias filius Joram regis Juda.
|
||||
2| Quadraginta duorum annorum erat Ochozias cum regnare cœpisset, et uno anno regnavit in Jerusalem : et nomen matris ejus Athalia filia Amri.
|
||||
3| Sed et ipse ingressus est per vias domus Achab : mater enim ejus impulit eum ut impie ageret.
|
||||
4| Fecit igitur malum in conspectu Domini, sicut domus Achab : ipsi enim fuerunt ei consiliarii post mortem patris sui, in interitum ejus :
|
||||
5| ambulavitque in consiliis eorum. Et perrexit cum Joram filio Achab rege Israël in bellum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad : vulneraveruntque Syri Joram.
|
||||
6| Qui reversus est ut curaretur in Jezrahel : multas enim plagas acceperat in supradicto certamine. Igitur Ochozias filius Joram rex Juda descendit ut inviseret Joram filium Achab in Jezrahel ægrotantem.
|
||||
7| Voluntatis quippe fuit Dei adversus Ochoziam, ut veniret ad Joram : et cum venisset, et egrederetur cum eo adversum Jehu filium Namsi, quem unxit Dominus ut deleret domum Achab.
|
||||
8| Cum ergo everteret Jehu domum Achab, invenit principes Juda, et filios fratrum Ochoziæ, qui ministrabant ei, et interfecit illos.
|
||||
9| Ipsum quoque perquirens Ochoziam, comprehendit latitantem in Samaria : adductumque ad se, occidit : et sepelierunt eum, eo quod esset filius Josaphat, qui quæsierat Dominum in toto corde suo. Nec erat ultra spes aliqua ut de stirpe quis regnaret Ochoziæ :
|
||||
10| siquidem Athalia mater ejus, videns quod mortuus esset filius suus, surrexit, et interfecit omnem stirpem regiam domus Joram.
|
||||
11| Porro Josabeth filia regis tulit Joas filium Ochoziæ, et furata est eum de medio filiorum regis, cum interficerentur : absconditque eum cum nutrice sua in cubiculo lectulorum : Josabeth autem, quæ absconderat eum, erat filia regis Joram, uxor Jojadæ pontificis, soror Ochoziæ : et idcirco Athalia non interfecit eum.
|
||||
12| Fuit ergo cum eis in domo Dei absconditus sex annis, quibus regnavit Athalia super terram.
|
||||
#23
|
||||
1| Anno autem septimo, confortatus Jojada, assumpsit centuriones, Azariam videlicet filium Jeroham, et Ismahel filium Johanan, Azariam quoque filium Obed, et Maasiam filium Adaiæ, et Elisaphat filium Zechri : et iniit cum eis fœdus.
|
||||
2| Qui circumeuntes Judam, congregaverunt Levitas de cunctis urbibus Juda, et principes familiarum Israël, veneruntque in Jerusalem.
|
||||
3| Iniit ergo omnis multitudo pactum in domo Dei cum rege, dixitque ad eos Jojada : Ecce filius regis regnabit, sicut locutus est Dominus super filios David.
|
||||
4| Iste est ergo sermo quem facietis :
|
||||
5| tertia pars vestrum qui veniunt ad sabbatum, sacerdotum, et Levitarum, et janitorum erit in portis : tertia vero pars ad domum regis : et tertia ad portam quæ appellatur Fundamenti : omne vero reliquum vulgus sit in atriis domus Domini.
|
||||
6| Nec quispiam alius ingrediatur domum Domini, nisi sacerdotes, et qui ministrant de Levitis : ipsi tantummodo ingrediantur, quia sanctificati sunt : et omne reliquum vulgus observet custodias Domini.
|
||||
7| Levitæ autem circumdent regem, habentes singuli arma sua (et siquis alius ingressus fuerit templum, interficiatur), sintque cum rege et intrante et egrediente.
|
||||
8| Fecerunt ergo Levitæ, et universus Juda, juxta omnia quæ præceperat Jojada pontifex : et assumpserunt singuli viros qui sub se erant, et veniebant per ordinem sabbati, cum his qui impleverant sabbatum et egressuri erant : siquidem Jojada pontifex non dimiserat abire turmas quæ sibi per singulas hebdomadas succedere consueverant.
|
||||
9| Deditque Jojada sacerdos centurionibus lanceas, clypeosque et peltas regis David, quas consecraverat in domo Domini.
|
||||
10| Constituitque omnem populum tenentium pugiones a parte templi dextra, usque ad partem templi sinistram, coram altari et templo, per circuitum regis.
|
||||
11| Et eduxerunt filium regis, et imposuerunt ei diadema et testimonium, dederuntque in manu ejus tenendam legem, et constituerunt eum regem : unxit quoque illum Jojada pontifex, et filii ejus : imprecatique sunt ei, atque dixerunt : Vivat rex.
|
||||
12| Quod cum audisset Athalia, vocem scilicet currentium atque laudantium regem, ingressa est ad populum in templum Domini.
|
||||
13| Cumque vidisset regem stantem super gradum in introitu, et principes, turmasque circa eum, omnemque populum terræ gaudentem, atque clangentem tubis, et diversi generis organis concinentem, vocemque laudantium, scidit vestimenta sua, et ait : Insidiæ, insidiæ.
|
||||
14| Egressus autem Jojada pontifex ad centuriones et principes exercitus, dixit eis : Educite illam extra septa templi, et interficiatur foris gladio. Præcepitque sacerdos ne occideretur in domo Domini,
|
||||
15| et imposuerunt cervicibus ejus manus : cumque intrasset portam equorum domus regis, interfecerunt eam ibi.
|
||||
16| Pepigit autem Jojada fœdus inter se, universumque populum, et regem, ut esset populus Domini.
|
||||
17| Itaque ingressus est omnis populus domum Baal, et destruxerunt eam, et altaria ac simulacra illius confregerunt : Mathan quoque sacerdotem Baal interfecerunt ante aras.
|
||||
18| Constituit autem Jojada præpositos in domo Domini sub manibus sacerdotum et Levitarum quos distribuit David in domo Domini, ut offerrent holocausta Domino, sicut scriptum est in lege Moysi, in gaudio et canticis, juxta dispositionem David.
|
||||
19| Constituit quoque janitores in portis domus Domini, ut non ingrederetur eam immundus in omni re.
|
||||
20| Assumpsitque centuriones, et fortissimos viros, ac principes populi, et omne vulgus terræ, et fecerunt descendere regem de domo Domini, et introire per medium portæ superioris in domum regis, et collocaverunt eum in solio regali.
|
||||
21| Lætatusque est omnis populus terræ, et urbs quievit : porro Athalia interfecta est gladio.
|
||||
#24
|
||||
1| Septem annorum erat Joas cum regnare cœpisset, et quadraginta annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Sebia de Bersabee.
|
||||
2| Fecitque quod bonum est coram Domino cunctis diebus Jojadæ sacerdotis.
|
||||
3| Accepit autem ei Jojada uxores duas, e quibus genuit filios et filias.
|
||||
4| Post quæ placuit Joas ut instauraret domum Domini.
|
||||
5| Congregavitque sacerdotes et Levitas, et dixit eis : Egredimini ad civitates Juda, et colligite de universo Israël pecuniam ad sartatecta templi Dei vestri per singulos annos, festinatoque hoc facite. Porro Levitæ egere negligentius.
|
||||
6| Vocavitque rex Jojadam principem, et dixit ei : Quare tibi non fuit curæ, ut cogeres Levitas inferre de Juda et de Jerusalem pecuniam quæ constituta est a Moyse servo Domini, ut inferret eam omnis multitudo Israël in tabernaculum testimonii ?
|
||||
7| Athalia enim impiissima, et filii ejus, destruxerunt domum Dei, et de universis quæ sanctificata fuerant in templo Domini, ornaverunt fanum Baalim.
|
||||
8| Præcepit ergo rex, et fecerunt arcam : posueruntque eam juxta portam domus Domini forinsecus.
|
||||
9| Et prædicatum est in Juda et Jerusalem ut deferrent singuli pretium Domino, quod constituit Moyses servus Dei super omnem Israël in deserto.
|
||||
10| Lætatique sunt cuncti principes, et omnis populus, et ingressi contulerunt in arcam Domini, atque miserunt ita ut impleretur.
|
||||
11| Cumque tempus esset ut deferrent arcam coram rege per manus Levitarum (videbant enim multam pecuniam), ingrediebatur scriba regis, et quem primus sacerdos constituerat, effundebantque pecuniam quæ erat in arca, porro arcam reportabant ad locum suum : sicque faciebant per singulos dies. Et congregata est infinita pecunia,
|
||||
12| quam dederunt rex et Jojada his qui præerant operibus domus Domini : at illi conducebant ex ea cæsores lapidum, et artifices operum singulorum ut instaurarent domum Domini : fabros quoque ferri et æris, ut quod cadere cœperat, fulciretur.
|
||||
13| Egeruntque hi qui operabantur industrie, et obducebatur parietum cicatrix per manus eorum, ac suscitaverunt domum Domini in statum pristinum, et firmiter eam stare fecerunt.
|
||||
14| Cumque complessent omnia opera, detulerunt coram rege et Jojada reliquam partem pecuniæ : de qua facta sunt vasa templi in ministerium, et ad holocausta, phialæ quoque, et cetera vasa aurea et argentea : offerebantur holocausta in domo Domini jugiter cunctis diebus Jojadæ.
|
||||
15| Senuit autem Jojada plenus dierum, et mortuus est cum esset centum triginta annorum :
|
||||
16| sepelieruntque eum in civitate David cum regibus, eo quod fecisset bonum cum Israël, et cum domo ejus.
|
||||
17| Postquam autem obiit Jojada, ingressi sunt principes Juda, et adoraverunt regem : qui delinitus obsequiis eorum, acquievit eis.
|
||||
18| Et dereliquerunt templum Domini Dei patrum suorum, servieruntque lucis et sculptilibus : et facta est ira contra Judam et Jerusalem propter hoc peccatum.
|
||||
19| Mittebatque eis prophetas ut reverterentur ad Dominum, quos protestantes illi audire nolebant.
|
||||
20| Spiritus itaque Dei induit Zachariam filium Jojadæ sacerdotem, et stetit in conspectu populi, et dixit eis : Hæc dicit Dominus Deus : Quare transgredimini præceptum Domini, quod vobis non proderit, et dereliquistis Dominum ut derelinqueret vos ?
|
||||
21| Qui congregati adversus eum, miserunt lapides juxta regis imperium in atrio domus Domini.
|
||||
22| Et non est recordatus Joas rex misericordiæ quam fecerat Jojada pater illius secum, sed interfecit filium ejus. Qui cum moreretur, ait : Videat Dominus, et requirat.
|
||||
23| Cumque evolutus esset annus, ascendit contra eum exercitus Syriæ : venitque in Judam et Jerusalem, et interfecit cunctos principes populi, atque universam prædam miserunt regi in Damascum.
|
||||
24| Et certe cum permodicus venisset numerus Syrorum, tradidit Dominus in manibus eorum infinitam multitudinem, eo quod dereliquissent Dominum Deum patrum suorum : in Joas quoque ignominiosa exercuere judicia.
|
||||
25| Et abeuntes dimiserunt eum in languoribus magnis : surrexerunt autem contra eum servi sui in ultionem sanguinis filii Jojadæ sacerdotis, et occiderunt eum in lectulo suo, et mortuus est : sepelieruntque eum in civitate David, sed non in sepulchris regum.
|
||||
26| Insidiati vero sunt ei Zabad filius Semaath Ammanitidis, et Jozabad filius Semmarith Moabitidis.
|
||||
27| Porro filii ejus, ac summa pecuniæ quæ adunata fuerat sub eo, et instauratio domus Dei, scripta sunt diligentius in libro regum : regnavit autem Amasias filius ejus pro eo.
|
||||
#25
|
||||
1| Viginti quinque annorum erat Amasias cum regnare cœpisset, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Joadan de Jerusalem.
|
||||
2| Fecitque bonum in conspectu Domini, verumtamen non in corde perfecto.
|
||||
3| Cumque roboratum sibi videret imperium, jugulavit servos qui occiderant regem patrem suum,
|
||||
4| sed filios eorum non interfecit, sicut scriptum est in libro legis Moysi, ubi præcepit Dominus, dicens : Non occidentur patres pro filiis, neque filii pro patribus suis, sed unusquisque in suo peccato morietur.
|
||||
5| Congregavit igitur Amasias Judam, et constituit eos per familias, tribunosque et centuriones in universo Juda et Benjamin : et recensuit a viginti annis supra, invenitque trecenta millia juvenum qui egrederentur ad pugnam, et tenerent hastam et clypeum :
|
||||
6| mercede quoque conduxit de Israël centum millia robustorum, centum talentis argenti.
|
||||
7| Venit autem homo Dei ad illum, et ait : O rex, ne egrediatur tecum exercitus Israël : non est enim Dominus cum Israël, et cunctis filiis Ephraim :
|
||||
8| quod si putas in robore exercitus bella consistere, superari te faciet Deus ab hostibus : Dei quippe est et adjuvare, et in fugam convertere.
|
||||
9| Dixitque Amasias ad hominem Dei : Quid ergo fiet de centum talentis, quæ dedi militibus Israël ? Et respondit ei homo Dei : Habet Dominus unde tibi dare possit multo his plura.
|
||||
10| Separavit itaque Amasias exercitum qui venerat ad eum ex Ephraim, ut reverteretur in locum suum : at illi contra Judam vehementer irati, reversi sunt in regionem suam.
|
||||
11| Porro Amasias confidenter eduxit populum suum, et abiit in vallem Salinarum, percussitque filios Seir decem millia :
|
||||
12| et alia decem millia virorum ceperunt filii Juda, et adduxerunt ad præruptum cujusdam petræ, præcipitaveruntque eos de summo in præceps : qui universi crepuerunt.
|
||||
13| At ille exercitus quem remiserat Amasias ne secum iret ad prælium, diffusus est in civitatibus Juda, a Samaria usque ad Bethoron, et interfectis tribus millibus, diripuit prædam magnam.
|
||||
14| Amasias vero post cædem Idumæorum, et allatos deos filiorum Seir, statuit illos in deos sibi, et adorabat eos, et illis adolebat incensum.
|
||||
15| Quam ob rem iratus Dominus contra Amasiam misit ad illum prophetam, qui diceret ei : Cur adorasti deos qui non liberaverunt populum suum de manu tua ?
|
||||
16| Cumque hæc ille loqueretur, respondit ei : Num consiliarius regis es ? quiesce, ne interficiam te. Discedensque propheta : Scio, inquit, quod cogitaverit Deus occidere te quia fecisti hoc malum, et insuper non acquievisti consilio meo.
|
||||
17| Igitur Amasias rex Juda inito pessimo consilio, misit ad Joas filium Joachaz filii Jehu regem Israël, dicens : Veni, videamus nos mutuo.
|
||||
18| At ille remisit nuntios, dicens : Carduus qui est in Libano misit ad cedrum Libani, dicens : Da filiam tuam filio meo uxorem : et ecce bestiæ quæ erant in silva Libani, transierunt, et conculcaverunt carduum.
|
||||
19| Dixisti : Percussi Edom, et idcirco erigitur cor tuum in superbiam : sede in domo tua : cur malum adversum te provocas, ut cadas et tu, et Juda tecum ?
|
||||
20| Noluit audire Amasias, eo quod Domini esset voluntas ut traderetur in manus hostium propter deos Edom.
|
||||
21| Ascendit igitur Joas rex Israël, et mutuos sibi præbuere conspectus : Amasias autem rex Juda erat in Bethsames Juda :
|
||||
22| corruitque Juda coram Israël, et fugit in tabernacula sua.
|
||||
23| Porro Amasiam regem Juda, filium Joas filii Joachaz, cepit Joas rex Israël in Bethsames, et adduxit in Jerusalem : destruxitque murum ejus a porta Ephraim usque ad portam anguli quadringentis cubitis.
|
||||
24| Omne quoque aurum et argentum, et universa vasa quæ repererat in domo Dei, et apud Obededom in thesauris etiam domus regiæ, necnon et filios obsidum, reduxit in Samariam.
|
||||
25| Vixit autem Amasias filius Joas rex Juda, postquam mortuus est Joas filius Joachaz rex Israël, quindecim annis.
|
||||
26| Reliqua autem sermonum Amasiæ priorum et novissimorum scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
|
||||
27| Qui postquam recessit a Domino, tetenderunt ei insidias in Jerusalem. Cumque fugisset in Lachis, miserunt, et interfecerunt eum ibi.
|
||||
28| Reportantesque super equos, sepelierunt eum cum patribus suis in civitate David.
|
||||
#26
|
||||
1| Omnis autem populus Juda filium ejus Oziam, annorum sedecim, constituit regem pro Amasia patre suo.
|
||||
2| Ipse ædificavit Ailath, et restituit eam ditioni Juda, postquam dormivit rex cum patribus suis.
|
||||
3| Sedecim annorum erat Ozias cum regnare cœpisset, et quinquaginta duobus annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Jechelia de Jerusalem.
|
||||
4| Fecitque quod erat rectum in oculis Domini, juxta omnia quæ fecerat Amasias pater ejus.
|
||||
5| Et exquisivit Dominum in diebus Zachariæ intelligentis et videntis Deum : cumque requireret Dominum, direxit eum in omnibus.
|
||||
6| Denique egressus est, et pugnavit contra Philisthiim, et destruxit murum Geth, et murum Jabniæ, murumque Azoti : ædificavit quoque oppida in Azoto et in Philisthiim.
|
||||
7| Et adjuvit eum Deus contra Philisthiim, et contra Arabes qui habitabant in Gurbaal, et contra Ammonitas.
|
||||
8| Appendebantque Ammonitæ munera Oziæ : et divulgatum est nomen ejus usque ad introitum Ægypti propter crebras victorias.
|
||||
9| Ædificavitque Ozias turres in Jerusalem super portam anguli, et super portam vallis, et reliquas in eodem muri latere, firmavitque eas.
|
||||
10| Exstruxit etiam turres in solitudine, et effodit cisternas plurimas, eo quod haberet multa pecora tam in campestribus quam in eremi vastitate : vineas quoque habuit et vinitores, in montibus et in Carmelo : erat quippe homo agriculturæ deditus.
|
||||
11| Fuit autem exercitus bellatorum ejus, qui procedebant ad prælia sub manu Jehiel scribæ, Maasiæque doctoris, et sub manu Hananiæ, qui erat de ducibus regis.
|
||||
12| Omnisque numerus principum per familias, virorum fortium duorum millium sexcentorum.
|
||||
13| Et sub eis universus exercitus trecentorum et septem millium quingentorum, qui erant apti ad bella, et pro rege contra adversarios dimicabant.
|
||||
14| Præparavit quoque eis Ozias, id est, cuncto exercitui, clypeos, et hastas, et galeas, et loricas, arcusque et fundas ad jaciendos lapides.
|
||||
15| Et fecit in Jerusalem diversi generis machinas, quas in turribus collocavit et in angulis murorum, ut mitterent sagittas, et saxa grandia : egressumque est nomen ejus procul, eo quod auxiliaretur ei Dominus, et corroborasset illum.
|
||||
16| Sed cum roboratus esset, elevatum est cor ejus in interitum suum, et neglexit Dominum Deum suum : ingressusque templum Domini, adolere voluit incensum super altare thymiamatis.
|
||||
17| Statimque ingressus post eum Azarias sacerdos, et cum eo sacerdotes Domini octoginta, viri fortissimi,
|
||||
18| restiterunt regi, atque dixerunt : Non est tui officii, Ozia, ut adoleas incensum Domino, sed sacerdotum, hoc est, filiorum Aaron, qui consecrati sunt ad hujuscemodi ministerium : egredere de sanctuario, ne contempseris : quia non reputabitur tibi in gloriam hoc a Domino Deo.
|
||||
19| Iratusque Ozias, tenens in manu thuribulum ut adoleret incensum, minabatur sacerdotibus. Statimque orta est lepra in fronte ejus coram sacerdotibus, in domo Domini super altare thymiamatis.
|
||||
20| Cumque respexisset eum Azarias pontifex, et omnes reliqui sacerdotes, viderunt lepram in fronte ejus, et festinato expulerunt eum. Sed et ipse perterritus, acceleravit egredi, eo quod sensisset illico plagam Domini.
|
||||
21| Fuit igitur Ozias rex leprosus usque ad diem mortis suæ, et habitavit in domo separata plenus lepra, ob quam ejectus fuerat de domo Domini. Porro Joatham filius ejus rexit domum regis, et judicabat populum terræ.
|
||||
22| Reliqua autem sermonum Oziæ priorum et novissimorum scripsit Isaias filius Amos propheta.
|
||||
23| Dormivitque Ozias cum patribus suis, et sepelierunt eum in agro regalium sepulchrorum, eo quod esset leprosus : regnavitque Joatham filius ejus pro eo.
|
||||
#27
|
||||
1| Viginti quinque annorum erat Joatham cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Jerusa filia Sadoc.
|
||||
2| Fecitque quod rectum erat coram Domino, juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, excepto quod non est ingressus templum Domini : et adhuc populus delinquebat.
|
||||
3| Ipse ædificavit portam domus Domini excelsam, et in muro Ophel multa construxit.
|
||||
4| Urbes quoque ædificavit in montibus Juda, et in saltibus castella et turres.
|
||||
5| Ipse pugnavit contra regem filiorum Ammon, et vicit eos, dederuntque ei filii Ammon in tempore illo centum talenta argenti, et decem millia coros tritici, ac totidem coros hordei : hæc ei præbuerunt filii Ammon in anno secundo et tertio.
|
||||
6| Corroboratusque est Joatham, eo quod direxisset vias suas coram Domino Deo suo.
|
||||
7| Reliqua autem sermonum Joatham, et omnes pugnæ ejus et opera, scripta sunt in libro regum Israël et Juda.
|
||||
8| Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
9| Dormivitque Joatham cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate David : et regnavit Achaz filius ejus pro eo.
|
||||
#28
|
||||
1| Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit rectum in conspectu Domini sicut David pater ejus,
|
||||
2| sed ambulavit in viis regum Israël, insuper et statuas fudit Baalim.
|
||||
3| Ipse est qui adolevit incensum in valle Benennom, et lustravit filios suos in igne juxta ritum gentium quas interfecit Dominus in adventu filiorum Israël.
|
||||
4| Sacrificabat quoque, et thymiama succendebat in excelsis, et in collibus, et sub omni ligno frondoso.
|
||||
5| Tradiditque eum Dominus Deus ejus in manu regis Syriæ, qui percussit eum, magnamque prædam cepit de ejus imperio, et adduxit in Damascum : manibus quoque regis Israël traditus est, et percussus plaga grandi.
|
||||
6| Occiditque Phacee filius Romeliæ, de Juda centum viginti millia in die uno, omnes viros bellatores : eo quod reliquissent Dominum Deum patrum suorum.
|
||||
7| Eodem tempore occidit Zechri, vir potens ex Ephraim, Maasiam filium regis, et Ezricam ducem domus ejus, Elcanam quoque secundum a rege.
|
||||
8| Ceperuntque filii Israël de fratribus suis ducenta millia mulierum, puerorum, et puellarum, et infinitam prædam : pertuleruntque eam in Samariam.
|
||||
9| Ea tempestate erat ibi propheta Domini, nomine Oded : qui egressus obviam exercitui venienti in Samariam, dixit eis : Ecce iratus Dominus Deus patrum vestrorum contra Juda, tradidit eos in manibus vestris, et occidistis eos atrociter, ita ut ad cælum pertingeret vestra crudelitas.
|
||||
10| Insuper filios Juda et Jerusalem vultis vobis subjicere in servos et ancillas : quod nequaquam facto opus est : peccastis enim super hoc Domino Deo vestro.
|
||||
11| Sed audite consilium meum, et reducite captivos quos adduxistis de fratribus vestris, quia magnus furor Domini imminet vobis.
|
||||
12| Steterunt itaque viri de principibus filiorum Ephraim, Azarias filius Johanan, Barachias filius Mosollamoth, Ezechias filius Sellum, et Amasa filius Adali, contra eos qui veniebant de prælio,
|
||||
13| et dixerunt eis : Non introducetis huc captivos, ne peccemus Domino. Quare vultis adjicere super peccata nostra, et vetera cumulare delicta ? grande quippe peccatum est, et ira furoris Domini imminet super Israël.
|
||||
14| Dimiseruntque viri bellatores prædam, et universa quæ ceperant, coram principibus, et omni multitudine.
|
||||
15| Steteruntque viri quos supra memoravimus, et apprehendentes captivos, omnesque qui nudi erant, vestierunt de spoliis : cumque vestissent eos, et calceassent, et refecissent cibo ac potu, unxissentque propter laborem, et adhibuissent eis curam : quicumque ambulare non poterant, et erant imbecillo corpore, imposuerunt eos jumentis, et adduxerunt Jericho civitatem palmarum ad fratres eorum, ipsique reversi sunt in Samariam.
|
||||
16| Tempore illo misit rex Achaz ad regem Assyriorum, postulans auxilium.
|
||||
17| Veneruntque Idumæi, et percusserunt multos ex Juda, et ceperunt prædam magnam.
|
||||
18| Philisthiim quoque diffusi sunt per urbes campestres, et ad meridiem Juda : ceperuntque Bethsames, et Ajalon, et Gaderoth, Socho quoque, et Thamnan, et Gamzo, cum viculis suis, et habitaverunt in eis.
|
||||
19| Humiliaverat enim Dominus Judam propter Achaz regem Juda, eo quod nudasset eum auxilio, et contemptui habuisset Dominum.
|
||||
20| Adduxitque contra eum Thelgathphalnasar regem Assyriorum, qui et afflixit eum, et nullo resistente vastavit.
|
||||
21| Igitur Achaz, spoliata domo Domini, et domo regum ac principum, dedit regi Assyriorum munera, et tamen nihil ei profuit.
|
||||
22| Insuper et tempore angustiæ suæ auxit contemptum in Dominum, ipse per se rex Achaz,
|
||||
23| immolavit diis Damasci victimas percussoribus suis, et dixit : Dii regum Syriæ auxiliantur eis, quos ego placabo hostiis, et aderunt mihi : cum e contrario ipsi fuerint ruinæ ei, et universo Israël.
|
||||
24| Direptis itaque Achaz omnibus vasis domus Dei, atque confractis, clausit januas templi Dei, et fecit sibi altaria in universis angulis Jerusalem.
|
||||
25| In omnibus quoque urbibus Juda exstruxit aras ad cremandum thus, atque ad iracundiam provocavit Dominum Deum patrum suorum.
|
||||
26| Reliqua autem sermonum ejus, et omnium operum suorum priorum et novissimorum, scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
|
||||
27| Dormivitque Achaz cum patribus suis, et sepelierunt eum in civitate Jerusalem : neque enim receperunt eum in sepulchra regum Israël. Regnavitque Ezechias filius ejus pro eo.
|
||||
#29
|
||||
1| Igitur Ezechias regnare cœpit, cum viginti quinque esset annorum, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Abia filia Zachariæ.
|
||||
2| Fecitque quod erat placitum in conspectu Domini, juxta omnia quæ fecerat David pater ejus.
|
||||
3| Ipse, anno et mense primo regni sui, aperuit valvas domus Domini, et instauravit eas.
|
||||
4| Adduxitque sacerdotes atque Levitas, et congregavit eos in plateam orientalem.
|
||||
5| Dixitque ad eos : Audite me, Levitæ, et sanctificamini : mundate domum Domini Dei patrum vestrorum, et auferte omnem immunditiam de sanctuario.
|
||||
6| Peccaverunt patres nostri, et fecerunt malum in conspectu Domini Dei nostri, derelinquentes eum : averterunt facies suas a tabernaculo Domini, et præbuerunt dorsum.
|
||||
7| Clauserunt ostia quæ erant in porticu, et extinxerunt lucernas, incensumque non adoleverunt, et holocausta non obtulerunt in sanctuario Deo Israël.
|
||||
8| Concitatus est itaque furor Domini super Judam et Jerusalem, tradiditque eos in commotionem, et in interitum, et in sibilum, sicut ipsi cernitis oculis vestris.
|
||||
9| En corruerunt patres nostri gladiis : filii nostri, et filiæ nostræ, et conjuges captivæ ductæ sunt propter hoc scelus.
|
||||
10| Nunc ergo placet mihi ut ineamus fœdus cum Domino Deo Israël, et avertet a nobis furorem iræ suæ.
|
||||
11| Filii mei, nolite negligere : vos elegit Dominus ut stetis coram eo, et ministretis illi, colatisque eum, et cremetis ei incensum.
|
||||
12| Surrexerunt ergo Levitæ : Mahath filius Amasai, et Joël filius Azariæ de filiis Caath : porro de filiis Merari, Cis filius Abdi, et Azarias filius Jalaleel. De filiis autem Gersom, Joah filius Zemma, et Eden filius Joah.
|
||||
13| At vero de filiis Elisaphan, Samri, et Jahiel. De filiis quoque Asaph, Zacharias, et Mathanias :
|
||||
14| necnon de filiis Heman, Jahiel, et Semei : sed et de filiis Idithun, Semeias, et Oziel.
|
||||
15| Congregaveruntque fratres suos, et sanctificati sunt, et ingressi sunt juxta mandatum regis et imperium Domini, ut expiarent domum Dei.
|
||||
16| Sacerdotes quoque ingressi templum Domini ut sanctificarent illud, extulerunt omnem immunditiam quam intro repererant in vestibulo domus Domini : quam tulerunt Levitæ, et asportaverunt ad torrentem Cedron foras.
|
||||
17| Cœperunt autem prima die mensis primi mundare, et in die octavo ejusdem mensis ingressi sunt porticum templi Domini, expiaveruntque templum diebus octo, et in die sextadecima mensis ejusdem, quod cœperant, impleverunt.
|
||||
18| Ingressi quoque sunt ad Ezechiam regem, et dixerunt ei : Sanctificavimus omnem domum Domini, et altare holocausti, vasaque ejus, necnon et mensam propositionis cum omnibus vasis suis,
|
||||
19| cunctamque templi supellectilem, quam polluerat rex Achaz in regno suo, postquam prævaricatus est : et ecce exposita sunt omnia coram altare Domini.
|
||||
20| Consurgensque diluculo Ezechias rex, adunavit omnes principes civitatis, et ascendit in domum Domini :
|
||||
21| obtuleruntque simul tauros septem, et arietes septem, agnos septem, et hircos septem pro peccato, pro regno, pro sanctuario, pro Juda : dixitque sacerdotibus filiis Aaron, ut offerrent super altare Domini.
|
||||
22| Mactaverunt igitur tauros, et susceperunt sanguinem sacerdotes, et fuderunt illum super altare : mactaverunt etiam arietes, et illorum sanguinem super altare fuderunt, immolaveruntque agnos, et fuderunt super altare sanguinem.
|
||||
23| Applicuerunt hircos pro peccato coram rege, et universa multitudine, imposueruntque manus suas super eos :
|
||||
24| et immolaverunt illos sacerdotes, et asperserunt sanguinem eorum coram altare pro piaculo universi Israëlis : pro omni quippe Israël præceperat rex ut holocaustum fieret, et pro peccato.
|
||||
25| Constituit quoque Levitas in domo Domini cum cymbalis, et psalteriis, et citharis secundum dispositionem David regis, et Gad videntis, et Nathan prophetæ : siquidem Domini præceptum fuit per manum prophetarum ejus.
|
||||
26| Steteruntque Levitæ tenentes organa David, et sacerdotes tubas.
|
||||
27| Et jussit Ezechias ut offerrent holocausta super altare : cumque offerrentur holocausta, cœperunt laudes canere Domino, et clangere tubis, atque in diversis organis quæ David rex Israël præparaverat, concrepare.
|
||||
28| Omni autem turba adorante, cantores, et ii qui tenebant tubas, erant in officio suo donec compleretur holocaustum.
|
||||
29| Cumque finita esset oblatio, incurvatus est rex, et omnes qui erant cum eo, et adoraverunt.
|
||||
30| Præcepitque Ezechias et principes Levitis, ut laudarent Dominum sermonibus David, et Asaph videntis : qui laudaverunt eum magna lætitia, et incurvato genu adoraverunt.
|
||||
31| Ezechias autem etiam hæc addidit : Implestis manus vestras Domino : accedite, et offerte victimas et laudes in domo Domini. Obtulit ergo universa multitudo hostias, et laudes, et holocausta, mente devota.
|
||||
32| Porro numerus holocaustorum quæ obtulit multitudo, hic fuit : tauros septuaginta, arietes centum, agnos ducentos.
|
||||
33| Sanctificaveruntque Domino boves sexcentos, et oves tria millia.
|
||||
34| Sacerdotes vero pauci erant, nec poterant sufficere ut pelles holocaustorum detraherent : unde et Levitæ fratres eorum adjuverunt eos, donec impleretur opus, et sanctificarentur antistites : Levitæ quippe faciliori ritu sanctificantur quam sacerdotes.
|
||||
35| Fuerunt ergo holocausta plurima, adipes pacificorum, et libamina holocaustorum : et completus est cultus domus Domini.
|
||||
36| Lætatusque est Ezechias et omnis populus, eo quod ministerium Domini esset expletum : de repente quippe hoc fieri placuerat.
|
||||
#30
|
||||
1| Misit quoque Ezechias ad omnem Israël et Judam : scripsitque epistolas ad Ephraim et Manassen ut venirent ad domum Domini in Jerusalem, et facerent Phase Domino Deo Israël.
|
||||
2| Inito ergo consilio regis et principum, et universi cœtus Jerusalem, decreverunt ut facerent Phase mense secundo.
|
||||
3| Non enim potuerant facere in tempore suo, quia sacerdotes qui possent sufficere, sanctificati non fuerant, et populus nondum congregatus fuerat in Jerusalem.
|
||||
4| Placuitque sermo regi, et omni multitudini.
|
||||
5| Et decreverunt ut mitterent nuntios in universum Israël, de Bersabee usque Dan, ut venirent, et facerent Phase Domino Deo Israël in Jerusalem : multi enim non fecerant sicut lege præscriptum est.
|
||||
6| Perrexeruntque cursores cum epistolis ex regis imperio, et principum ejus, in universum Israël et Judam, juxta id quod rex jusserat, prædicantes : Filii Israël, revertimini ad Dominum Deum Abraham, et Isaac, et Israël : et revertetur ad reliquias quæ effugerunt manum regis Assyriorum.
|
||||
7| Nolite fieri sicut patres vestri et fratres, qui recesserunt a Domino Deo patrum suorum, qui tradidit eos in interitum, ut ipsi cernitis.
|
||||
8| Nolite indurare cervices vestras, sicut patres vestri : tradite manus Domino, et venite ad sanctuarium ejus quod sanctificavit in æternum : servite Domino Deo patrum vestrorum, et avertetur a vobis ira furoris ejus.
|
||||
9| Si enim vos reversi fueritis ad Dominum, fratres vestri et filii habebunt misericordiam coram dominis suis, qui illos duxerunt captivos, et revertentur in terram hanc : pius enim et clemens est Dominus Deus vester, et non avertet faciem suam a vobis, si reversi fueritis ad eum.
|
||||
10| Igitur cursores pergebant velociter de civitate in civitatem per terram Ephraim et Manasse usque ad Zabulon, illis irridentibus et subsannantibus eos.
|
||||
11| Attamen quidam viri ex Aser, et Manasse, et Zabulon acquiescentes consilio, venerunt Jerusalem.
|
||||
12| In Juda vero facta est manus Domini ut daret eis cor unum, ut facerent juxta præceptum regis et principum verbum Domini.
|
||||
13| Congregatique sunt in Jerusalem populi multi ut facerent solemnitatem azymorum, in mense secundo :
|
||||
14| et surgentes destruxerunt altaria quæ erant in Jerusalem, atque universa in quibus idolis adolebatur incensum, subvertentes, projecerunt in torrentem Cedron.
|
||||
15| Immolaverunt autem Phase quartadecima die mensis secundi. Sacerdotes quoque atque Levitæ tandem sanctificati, obtulerunt holocausta in domo Domini :
|
||||
16| steteruntque in ordine suo juxta dispositionem et legem Moysi hominis Dei : sacerdotes vero suscipiebant effundendum sanguinem de manibus Levitarum,
|
||||
17| eo quod multa turba sanctificata non esset : et idcirco immolarent Levitæ Phase his qui non occurrerant sanctificari Domino.
|
||||
18| Magna etiam pars populi de Ephraim, et Manasse, et Issachar, et Zabulon, quæ sanctificata non fuerat, comedit Phase non juxta quod scriptum est : et oravit pro eis Ezechias, dicens : Dominus bonus propitiabitur
|
||||
19| cunctis, qui in toto corde requirunt Dominum Deum patrum suorum : et non imputabit eis quod minus sanctificati sunt.
|
||||
20| Quem exaudivit Dominus, et placatus est populo.
|
||||
21| Feceruntque filii Israël, qui inventi sunt in Jerusalem, solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia magna, laudantes Dominum per singulos dies : Levitæ quoque et sacerdotes per organa quæ suo officio congruebant.
|
||||
22| Et locutus est Ezechias ad cor omnium Levitarum qui habebant intelligentiam bonam super Domino : et comederunt septem diebus solemnitatis, immolantes victimas pacificorum, et laudantes Dominum Deum patrum suorum.
|
||||
23| Placuitque universæ multitudini ut celebrarent etiam alios dies septem : quod et fecerunt cum ingenti gaudio.
|
||||
24| Ezechias enim rex Juda præbuerat multitudini mille tauros, et septem millia ovium : principes vero dederant populo tauros mille, et oves decem millia : sanctificata est ergo sacerdotum plurima multitudo.
|
||||
25| Et hilaritate perfusa omnis turba Juda, tam sacerdotum et Levitarum, quam universæ frequentiæ quæ venerat ex Israël : proselytorum quoque de terra Israël, et habitantium in Juda.
|
||||
26| Factaque est grandis celebritas in Jerusalem, qualis a diebus Salomonis filii David regis Israël in ea urbe non fuerat.
|
||||
27| Surrexerunt autem sacerdotes atque Levitæ benedicentes populo : et exaudita est vox eorum, pervenitque oratio in habitaculum sanctum cæli.
|
||||
#31
|
||||
1| Cumque hæc fuissent rite celebrata, egressus est omnis Israël qui inventus fuerat in urbibus Juda, et fregerunt simulacra, succideruntque lucos, demoliti sunt excelsa, et altaria destruxerunt, non solum de universo Juda et Benjamin, sed et de Ephraim quoque et Manasse, donec penitus everterent : reversique sunt omnes filii Israël in possessiones et civitates suas.
|
||||
2| Ezechias autem constituit turmas sacerdotales et Leviticas per divisiones suas, unumquemque in officio proprio, tam sacerdotum videlicet quam Levitarum, ad holocausta et pacifica, ut ministrarent et confiterentur, canerentque in portis castrorum Domini.
|
||||
3| Pars autem regis erat, ut de propria ejus substantia offerretur holocaustum, mane semper et vespere : sabbatis quoque, et calendis, et solemnitatibus ceteris, sicut scriptum est in lege Moysi.
|
||||
4| Præcepit etiam populo habitantium Jerusalem ut darent partes sacerdotibus et Levitis, ut possent vacare legi Domini.
|
||||
5| Quod cum percrebruisset in auribus multitudinis, plurimas obtulere primitias filii Israël frumenti, vini, et olei : mellis quoque, et omnium quæ gignit humus, decimas obtulerunt.
|
||||
6| Sed et filii Israël et Juda qui habitabant in urbibus Juda, obtulerunt decimas boum et ovium, decimasque sanctorum quæ voverant Domino Deo suo : atque universa portantes, fecerunt acervos plurimos.
|
||||
7| Mense tertio cœperunt acervorum jacere fundamenta, et mense septimo compleverunt eos.
|
||||
8| Cumque ingressi fuissent Ezechias et principes ejus, viderunt acervos, et benedixerunt Domino ac populo Israël.
|
||||
9| Interrogavitque Ezechias sacerdotes et Levitas, cur ita jacerent acervi.
|
||||
10| Respondit illi Azarias sacerdos primus de stirpe Sadoc, dicens : Ex quo cœperunt offerri primitiæ in domo Domini, comedimus, et saturati sumus, et remanserunt plurima, eo quod benedixerit Dominus populo suo : reliquarum autem copia est ista, quam cernis.
|
||||
11| Præcepit igitur Ezechias ut præpararent horrea in domo Domini. Quod cum fecissent,
|
||||
12| intulerunt tam primitias quam decimas, et quæcumque voverant, fideliter. Fuit autem præfectus eorum Chonenias Levita, et Semei frater ejus secundus,
|
||||
13| post quem Jahiel, et Azarias, et Nahath, et Asaël, et Jerimoth, Jozabad quoque, et Eliel, et Jesmachias, et Mahath, et Banaias, præpositi sub manibus Choneniæ et Semei fratris ejus, ex imperio Ezechiæ regis et Azariæ pontificis domus Dei, ad quos omnia pertinebant.
|
||||
14| Core vero filius Jemna Levites, et janitor orientalis portæ, præpositus erat iis quæ sponte offerebantur Domino, primitiisque et consecratis in Sancta sanctorum.
|
||||
15| Et sub cura ejus Eden, et Benjamin, Jesue, et Semeias, Amarias quoque, et Sechenias in civitatibus sacerdotum, ut fideliter distribuerent fratribus suis partes, minoribus atque majoribus :
|
||||
16| exceptis maribus ab annis tribus et supra, cunctis qui ingrediebantur templum Domini, et quidquid per singulos dies conducebat in ministerio, atque observationibus juxta divisiones suas,
|
||||
17| sacerdotibus per familias, et Levitis a vigesimo anno et supra, per ordines et turmas suas,
|
||||
18| universæque multitudini tam uxoribus quam liberis eorum utriusque sexus, fideliter cibi de his quæ sanctificata fuerant, præbebantur.
|
||||
19| Sed et filiorum Aaron per agros, et suburbana urbium singularum, dispositi erant viri, qui partes distribuerent universo sexui masculino de sacerdotibus et Levitis.
|
||||
20| Fecit ergo Ezechias universa quæ diximus in omni Juda : operatusque est bonum et rectum, et verum coram Domino Deo suo,
|
||||
21| in universa cultura ministerii domus Domini, juxta legem et cæremonias, volens requirere Deum suum in toto corde suo : fecitque, et prosperatus est.
|
||||
#32
|
||||
1| Post quæ et hujuscemodi veritatem, venit Sennacherib rex Assyriorum, et ingressus Judam, obsedit civitates munitas, volens eas capere.
|
||||
2| Quod cum vidisset Ezechias, venisse scilicet Sennacherib, et totum belli impetum verti contra Jerusalem,
|
||||
3| inito cum principibus consilio, virisque fortissimis, ut obturarent capita fontium qui erant extra urbem : et hoc omnium decernente sententia,
|
||||
4| congregavit plurimam multitudinem, et obturaverunt cunctos fontes, et rivum qui fluebat in medio terræ, dicentes : Ne veniant reges Assyriorum, et inveniant aquarum abundantiam.
|
||||
5| Ædificavit quoque, agens industrie, omnem murum qui fuerat dissipatus, et exstruxit turres desuper, et forinsecus alterum murum : instauravitque Mello in civitate David, et fecit universi generis armaturam et clypeos :
|
||||
6| constituitque principes bellatorum in exercitu, et convocavit universos in platea portæ civitatis, ac locutus est ad cor eorum, dicens :
|
||||
7| Viriliter agite, et confortamini : nolite timere, nec paveatis regem Assyriorum, et universam multitudinem quæ est cum eo : multo enim plures nobiscum sunt, quam cum illo.
|
||||
8| Cum illo enim est brachium carneum : nobiscum Dominus Deus noster, qui auxiliator est noster, pugnatque pro nobis. Confortatusque est populus hujuscemodi verbis Ezechiæ regis Juda.
|
||||
9| Quæ postquam gesta sunt, misit Sennacherib rex Assyriorum servos suos in Jerusalem (ipse enim cum universo exercitu obsidebat Lachis) ad Ezechiam regem Juda, et ad omnem populum qui erat in urbe, dicens :
|
||||
10| Hæc dicit Sennacherib rex Assyriorum : In quo habentes fiduciam sedetis obsessi in Jerusalem ?
|
||||
11| num Ezechias decipit vos, ut tradat morti in fame et siti, affirmans quod Dominus Deus vester liberet vos de manu regis Assyriorum ?
|
||||
12| Numquid non iste est Ezechias, qui destruxit excelsa illius, et altaria, et præcepit Juda et Jerusalem, dicens : Coram altari uno adorabitis, et in ipso comburetis incensum ?
|
||||
13| an ignoratis quæ ego fecerim, et patres mei, cunctis terrarum populis ? numquid prævaluerunt dii gentium, omniumque terrarum, liberare regionem suam de manu mea ?
|
||||
14| Quis est de universis diis gentium, quas vastaverunt patres mei, qui potuerit eruere populum suum de manu mea, ut possit etiam Deus vester eruere vos de hac manu ?
|
||||
15| non vos ergo decipiat Ezechias, nec vana persuasione deludat, neque credatis ei. Si enim nullus potuit deus cunctarum gentium atque regnorum liberare populum suum de manu mea, et de manu patrum meorum, consequenter nec Deus vester poterit eruere vos de manu mea.
|
||||
16| Sed et alia multa locuti sunt servi ejus contra Dominum Deum, et contra Ezechiam servum ejus.
|
||||
17| Epistolas quoque scripsit plenas blasphemiæ in Dominum Deum Israël, et locutus est adversus eum : Sicut dii gentium ceterarum non potuerunt liberare populum suum de manu mea, sic et Deus Ezechiæ eruere non poterit populum suum de manu ista.
|
||||
18| Insuper et clamore magno, lingua judaica, contra populum qui sedebat in muris Jerusalem, personabat, ut terreret eos, et caperet civitatem.
|
||||
19| Locutusque est contra Deum Jerusalem, sicut adversum deos populorum terræ, opera manuum hominum.
|
||||
20| Oraverunt igitur Ezechias rex, et Isaias filius Amos prophetes, adversum hanc blasphemiam, ac vociferati sunt usque in cælum.
|
||||
21| Et misit Dominus angelum, qui percussit omnem virum robustum, et bellatorem, et principem exercitus regis Assyriorum : reversusque est cum ignominia in terram suam. Cumque ingressus esset domum dei sui, filii qui egressi fuerant de utero ejus interfecerunt eum gladio.
|
||||
22| Salvavitque Dominus Ezechiam et habitatores Jerusalem de manu Sennacherib regis Assyriorum, et de manu omnium, et præstitit eis quietem per circuitum.
|
||||
23| Multi etiam deferebant hostias et sacrificia Domino in Jerusalem, et munera Ezechiæ regi Juda : qui exaltatus est post hæc coram cunctis gentibus.
|
||||
24| In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem, et oravit Dominum : exaudivitque eum, et dedit ei signum.
|
||||
25| Sed non juxta beneficia quæ acceperat, retribuit, quia elevatum est cor ejus : et facta est contra eum ira, et contra Judam et Jerusalem.
|
||||
26| Humiliatusque est postea, eo quod exaltatum fuisset cor ejus, tam ipse quam habitatores Jerusalem : et idcirco non venit super eos ira Domini in diebus Ezechiæ.
|
||||
27| Fuit autem Ezechias dives, et inclytus valde, et thesauros sibi plurimos congregavit argenti, et auri, et lapidis pretiosi, aromatum, et armorum universi generis, et vasorum magni pretii.
|
||||
28| Apothecas quoque frumenti, vini, et olei, et præsepia omnium jumentorum, caulasque pecorum,
|
||||
29| et urbes ædificavit sibi : habebat quippe greges ovium et armentorum innumerabiles, eo quod dedisset ei Dominus substantiam multam nimis.
|
||||
30| Ipse est Ezechias, qui obturavit superiorem fontem aquarum Gihon, et avertit eas subter ad occidentem urbis David : in omnibus operibus suis fecit prospere quæ voluit.
|
||||
31| Attamen in legatione principum Babylonis, qui missi fuerant ad eum ut interrogarent de portento quod acciderat super terram, dereliquit eum Deus ut tentaretur, et nota fierent omnia quæ erant in corde ejus.
|
||||
32| Reliqua autem sermonum Ezechiæ, et misericordiarum ejus, scripta sunt in visione Isaiæ filii Amos prophetæ, et in libro regum Juda et Israël.
|
||||
33| Dormivitque Ezechias cum patribus suis, et sepelierunt eum super sepulchra filiorum David : et celebravit ejus exequias universus Juda, et omnes habitatores Jerusalem : regnavitque Manasses filius ejus pro eo.
|
||||
#33
|
||||
1| Duodecim annorum erat Manasses cum regnare cœpisset, et quinquaginta quinque annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
2| Fecit autem malum coram Domino, juxta abominationes gentium quas subvertit Dominus coram filiis Israël :
|
||||
3| et conversus instauravit excelsa quæ demolitus fuerat Ezechias pater ejus : construxitque aras Baalim, et fecit lucos, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam.
|
||||
4| Ædificavit quoque altaria in domo Domini, de qua dixerat Dominus : In Jerusalem erit nomen meum in æternum.
|
||||
5| Ædificavit autem ea cuncto exercitui cæli in duobus atriis domus Domini.
|
||||
6| Transireque fecit filios suos per ignem in valle Benennom : observabat somnia, sectabatur auguria, maleficis artibus inserviebat, habebat secum magos et incantatores, multaque mala operatus est coram Domino ut irritaret eum.
|
||||
7| Sculptile quoque et conflatile signum posuit in domo Dei, de qua locutus est Deus ad David, et ad Salomonem filium ejus, dicens : In domo hac, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum.
|
||||
8| Et moveri non faciam pedem Israël de terra quam tradidi patribus eorum : ita dumtaxat si custodierint facere quæ præcepi eis, cunctamque legem, et cæremonias atque judicia, per manum Moysi.
|
||||
9| Igitur Manasses seduxit Judam, et habitatores Jerusalem, ut facerent malum super omnes gentes quas subverterat Dominus a facie filiorum Israël.
|
||||
10| Locutusque est Dominus ad eum, et ad populum illius, et attendere noluerunt.
|
||||
11| Idcirco superinduxit eis principes exercitus regis Assyriorum : ceperuntque Manassen, et vinctum catenis atque compedibus duxerunt in Babylonem.
|
||||
12| Qui postquam coangustatus est, oravit Dominum Deum suum : et egit pœnitentiam valde coram Deo patrum suorum.
|
||||
13| Deprecatusque est eum, et obsecravit intente : et exaudivit orationem ejus, reduxitque eum Jerusalem in regnum suum, et cognovit Manasses quod Dominus ipse esset Deus.
|
||||
14| Post hæc ædificavit murum extra civitatem David ad occidentem Gihon in convalle, ab introitu portæ piscium per circuitum usque ad Ophel, et exaltavit illum vehementer : constituitque principes exercitus in cunctis civitatibus Juda munitis :
|
||||
15| et abstulit deos alienos, et simulacrum de domo Domini : aras quoque, quas fecerat in monte domus Domini et in Jerusalem : et projecit omnia extra urbem.
|
||||
16| Porro instauravit altare Domini, et immolavit super illud victimas, et pacifica, et laudem : præcepitque Judæ ut serviret Domino Deo Israël.
|
||||
17| Attamen adhuc populus immolabat in excelsis Domino Deo suo.
|
||||
18| Reliqua autem gestorum Manasse, et obsecratio ejus ad Deum suum, verba quoque videntium qui loquebantur ad eum in nomine Domini Dei Israël, continentur in sermonibus regum Israël.
|
||||
19| Oratio quoque ejus et exauditio, et cuncta peccata atque contemptus, loca etiam in quibus ædificavit excelsa, et fecit lucos et statuas antequam ageret pœnitentiam, scripta sunt in sermonibus Hozai.
|
||||
20| Dormivit ergo Manasses cum patribus suis, et sepelierunt eum in domo sua : regnavitque pro eo filius ejus Amon.
|
||||
21| Viginti duorum annorum erat Amon cum regnare cœpisset, et duobus annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
22| Fecitque malum in conspectu Domini, sicut fecerat Manasses pater ejus : et cunctis idolis quæ Manasses fuerat fabricatus, immolavit atque servivit.
|
||||
23| Et non est reveritus faciem Domini, sicut reveritus est Manasses pater ejus, et multo majora deliquit.
|
||||
24| Cumque conjurassent adversus eum servi sui, interfecerunt eum in domo sua.
|
||||
25| Porro reliqua populi multitudo, cæsis iis qui Amon percusserant, constituit regem Josiam filium ejus pro eo.
|
||||
#34
|
||||
1| Octo annorum erat Josias cum regnare cœpisset, et triginta et uno anno regnavit in Jerusalem.
|
||||
2| Fecitque quod erat rectum in conspectu Domini, et ambulavit in viis David patris sui : non declinavit neque ad dextram, neque ad sinistram.
|
||||
3| Octavo autem anno regni sui, cum adhuc esset puer, cœpit quærere Deum patris sui David : et duodecimo anno postquam regnare cœperat, mundavit Judam et Jerusalem ab excelsis, et lucis, simulacrisque et sculptilibus.
|
||||
4| Destruxeruntque coram eo aras Baalim, et simulacra quæ superposita fuerant, demoliti sunt : lucos etiam et sculptilia succidit atque comminuit, et super tumulos eorum qui eis immolare consueverant, fragmenta dispersit.
|
||||
5| Ossa præterea sacerdotum combussit in altaribus idolorum, mundavitque Judam et Jerusalem.
|
||||
6| Sed et in urbibus Manasse, et Ephraim, et Simeon, usque Nephthali, cuncta subvertit.
|
||||
7| Cumque altaria dissipasset, et lucos et sculptilia contrivisset in frustra, cunctaque delubra demolitus esset de universa terra Israël, reversus est in Jerusalem.
|
||||
8| Igitur anno octavodecimo regni sui, mundata jam terra et templo Domini, misit Saphan filium Eseliæ, et Maasiam principem civitatis, et Joha filium Joachaz a commentariis, ut instaurarent domum Domini Dei sui.
|
||||
9| Qui venerunt ad Helciam sacerdotem magnum : acceptamque ab eo pecuniam quæ illata fuerat in domum Domini, et quam congregaverant Levitæ, et janitores de Manasse, et Ephraim, et universis reliquiis Israël, ab omni quoque Juda, et Benjamin, et habitatoribus Jerusalem,
|
||||
10| tradiderunt in manibus eorum qui præerant operariis in domo Domini, ut instaurarent templum, et infirma quæque sarcirent.
|
||||
11| At illi dederunt eam artificibus et cæmentariis, ut emerent lapides de lapicidinis, et ligna ad commissuras ædificii, et ad contignationem domorum quas destruxerant reges Juda.
|
||||
12| Qui fideliter cuncta faciebant. Erant autem præpositi operantium Jahath et Abdias de filiis Merari, Zacharias et Mosollam de filiis Caath, qui urgebant opus : omnes Levitæ scientes organis canere.
|
||||
13| Super eos vero qui ad diversos usus onera portabant, erant scribæ, et magistri de Levitis, janitores.
|
||||
14| Cumque efferrent pecuniam quæ illata fuerat in templum Domini, reperit Helcias sacerdos librum legis Domini per manum Moysi.
|
||||
15| Et ait ad Saphan scribam : Librum legis inveni in domo Domini : et tradidit ei.
|
||||
16| At ille intulit volumen ad regem, et nuntiavit ei, dicens : Omnia quæ dedisti in manu servorum tuorum, ecce complentur.
|
||||
17| Argentum quod repertum est in domo Domini, conflaverunt, datumque est præfectis artificum, et diversa opera fabricantium.
|
||||
18| Præterea tradidit mihi Helcias sacerdos hunc librum. Quem cum rege præsente recitasset,
|
||||
19| audissetque ille verba legis, scidit vestimenta sua :
|
||||
20| et præcepit Helciæ, et Ahicam filio Saphan, et Abdon filio Micha, Saphan quoque scribæ, et Asaæ servo regis, dicens :
|
||||
21| Ite, et orate Dominum pro me, et pro reliquiis Israël et Juda, super universis sermonibus libri istius, qui repertus est : magnus enim furor Domini stillavit super nos, eo quod non custodierint patres nostri verba Domini ut facerent omnia quæ scripta sunt in isto volumine.
|
||||
22| Abiit ergo Helcias, et hi qui simul a rege missi fuerant, ad Oldam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuath filii Hasra custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda : et locuti sunt ei verba quæ supra narravimus.
|
||||
23| At illa respondit eis : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Dicite viro qui misit vos ad me :
|
||||
24| Hæc dicit Dominus : Ecce ego inducam mala super locum istum et super habitatores ejus, cunctaque maledicta quæ scripta sunt in libro hoc, quem legerunt coram rege Juda.
|
||||
25| Quia dereliquerunt me, et sacrificaverunt diis alienis, ut me ad iracundiam provocarent in cunctis operibus manuum suarum, idcirco stillabit furor meus super locum istum, et non extinguetur.
|
||||
26| Ad regem autem Juda, qui misit vos pro Domino deprecando, sic loquimini : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Quoniam audisti verba voluminis,
|
||||
27| atque emollitum est cor tuum, et humiliatus es in conspectu Dei super his quæ dicta sunt contra locum hunc et habitatores Jerusalem, reveritusque faciem meam scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me : ego quoque exaudivi te, dicit Dominus.
|
||||
28| Jam enim colligam te ad patres tuos, et infereris in sepulchrum tuum in pace : nec videbunt oculi tui omne malum quod ego inducturus sum super locum istum, et super habitatores ejus. Retulerunt itaque regi cuncta quæ dixerat.
|
||||
29| At ille convocatis universis majoribus natu Juda et Jerusalem,
|
||||
30| ascendit in domum Domini, unaque omnes viri Juda et habitatores Jerusalem, sacerdotes et Levitæ, et cunctus populus a minimo usque ad maximum. Quibus audientibus in domo Domini, legit rex omnia verba voluminis :
|
||||
31| et stans in tribunali suo, percussit fœdus coram Domino ut ambularet post eum, et custodiret præcepta, et testimonia, et justificationes ejus in toto corde suo, et in tota anima sua, faceretque quæ scripta sunt in volumine illo, quod legerat.
|
||||
32| Adjuravit quoque super hoc omnes qui reperti fuerant in Jerusalem et Benjamin : et fecerunt habitatores Jerusalem juxta pactum Domini Dei patrum suorum.
|
||||
33| Abstulit ergo Josias cunctas abominationes de universis regionibus filiorum Israël : et fecit omnes qui residui erant in Israël, servire Domino Deo suo. Cunctis diebus ejus non recesserunt a Domino Deo patrum suorum.
|
||||
#35
|
||||
1| Fecit autem Josias in Jerusalem Phase Domino, quod immolatum est quartadecima die mensis primi :
|
||||
2| et constituit sacerdotes in officiis suis, hortatusque est eos ut ministrarent in domo Domini :
|
||||
3| Levitis quoque, ad quorum eruditionem omnis Israël sanctificabatur Domino, locutus est : Ponite arcam in sanctuario templi, quod ædificavit Salomon filius David rex Israël, nequaquam enim eam ultra portabitis : nunc autem ministrate Domino Deo vestro, et populo ejus Israël.
|
||||
4| Et præparate vos per domos et cognationes vestras in divisionibus singulorum, sicut præcepit David rex Israël, et descripsit Salomon filius ejus.
|
||||
5| Et ministrate in sanctuario per familias turmasque Leviticas,
|
||||
6| et sanctificati immolate Phase : fratres etiam vestros, ut possint juxta verba quæ locutus est Dominus in manu Moysi facere, præparate.
|
||||
7| Dedit præterea Josias omni populo qui ibi fuerat inventus in solemnitate Phase, agnos et hædos de gregibus et reliqui pecoris triginta millia, boum quoque tria millia : hæc de regis universa substantia.
|
||||
8| Duces quoque ejus sponte quod voverant, obtulerunt, tam populo quam sacerdotibus et Levitis. Porro Helcias, et Zacharias, et Jahiel principes domus Domini dederunt sacerdotibus ad faciendum Phase pecora commixtim duo millia sexcenta, et boves trecentos.
|
||||
9| Chonenias autem, et Semeias, etiam Nathanaël fratres ejus, necnon Hasabias, et Jehiel, et Jozabad principes Levitarum, dederunt ceteris Levitis ad celebrandum Phase quinque millia pecorum, et boves quingentos.
|
||||
10| Præparatumque est ministerium, et steterunt sacerdotes in officio suo : Levitæ quoque in turmis, juxta regis imperium.
|
||||
11| Et immolatum est Phase : asperseruntque sacerdotes manu sua sanguinem, et Levitæ detraxerunt pelles holocaustorum :
|
||||
12| et separaverunt ea ut darent per domos et familias singulorum, et offerrentur Domino, sicut scriptum est in libro Moysi : de bobus quoque fecerunt similiter.
|
||||
13| Et assaverunt Phase super ignem, juxta quod in lege scriptum est : pacificas vero hostias coxerunt in lebetibus, et cacabis, et ollis, et festinato distribuerunt universæ plebi :
|
||||
14| sibi autem et sacerdotibus postea paraverunt, nam in oblatione holocaustorum et adipum usque ad noctem sacerdotes fuerunt occupati, unde Levitæ sibi et sacerdotibus filiis Aaron paraverunt novissimis.
|
||||
15| Porro cantores filii Asaph stabant in ordine suo, juxta præceptum David, et Asaph, et Heman, et Idithun prophetarum regis : janitores vero per portas singulas observabant, ita ut nec puncto quidem discederent a ministerio : quam ob rem et fratres eorum Levitæ paraverunt eis cibos.
|
||||
16| Omnis igitur cultura Domini rite completa est in die illa, ut facerent Phase, et offerrent holocausta super altare Domini, juxta præceptum regis Josiæ.
|
||||
17| Feceruntque filii Israël, qui reperti fuerant ibi, Phase in tempore illo, et solemnitatem azymorum septem diebus.
|
||||
18| Non fuit Phase simile huic in Israël a diebus Samuelis prophetæ : sed nec quisquam de cunctis regibus Israël fecit Phase sicut Josias, sacerdotibus, et Levitis, et omni Judæ et Israël qui repertus fuerat, et habitantibus in Jerusalem.
|
||||
19| Octavodecimo anno regni Josiæ hoc Phase celebratum est.
|
||||
20| Postquam instauraverat Josias templum, ascendit Nechao rex Ægypti ad pugnandum in Charcamis juxta Euphraten : et processit in occursum ejus Josias.
|
||||
21| At ille, missis ad eum nuntiis, ait : Quid mihi et tibi est, rex Juda ? non adversum te hodie venio, sed contra aliam pugno domum, ad quam me Deus festinato ire præcepit : desine adversum Deum facere, qui mecum est, ne interficiat te.
|
||||
22| Noluit Josias reverti, sed præparavit contra eum bellum, nec acquievit sermonibus Nechao ex ore Dei : verum perrexit ut dimicaret in campo Mageddo.
|
||||
23| Ibique vulneratus a sagittariis, dixit pueris suis : Educite me de prælio, quia oppido vulneratus sum.
|
||||
24| Qui transtulerunt eum de curru in alterum currum, qui sequebatur eum more regio, et asportaverunt eum in Jerusalem : mortuusque est, et sepultus in mausoleo patrum suorum, et universus Juda et Jerusalem luxerunt eum.
|
||||
25| Jeremias maxime : cujus omnes cantores atque cantatrices, usque in præsentem diem, lamentationes super Josiam replicant, et quasi lex obtinuit in Israël : Ecce scriptum fertur in lamentationibus.
|
||||
26| Reliqua autem sermonum Josiæ, et misericordiarum ejus, quæ lege præcepta sunt Domini,
|
||||
27| opera quoque illius prima et novissima, scripta sunt in libro regum Juda et Israël.
|
||||
#36
|
||||
1| Tulit ergo populus terræ Joachaz filium Josiæ, et constituit regem pro patre suo in Jerusalem.
|
||||
2| Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem.
|
||||
3| Amovit autem eum rex Ægypti cum venisset in Jerusalem, et condemnavit terram centum talentis argenti, et talento auri.
|
||||
4| Constituitque pro eo regem Eliakim fratrem ejus super Judam et Jerusalem, et vertit nomen ejus Joakim : ipsum vero Joachaz tulit secum, et abduxit in Ægyptum.
|
||||
5| Viginti quinque annorum erat Joakim cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem : fecitque malum coram Domino Deo suo.
|
||||
6| Contra hunc ascendit Nabuchodonosor rex Chaldæorum, et vinctum catenis duxit in Babylonem.
|
||||
7| Ad quam et vasa Domini transtulit, et posuit ea in templo suo.
|
||||
8| Reliqua autem verborum Joakim, et abominationum ejus quas operatus est, et quæ inventa sunt in eo, continentur in libro regum Juda et Israël. Regnavit autem Joachin filius ejus pro eo.
|
||||
9| Octo annorum erat Joachin cum regnare cœpisset, et tribus mensibus ac decem diebus regnavit in Jerusalem : fecitque malum in conspectu Domini.
|
||||
10| Cumque anni circulus volveretur, misit Nabuchodonosor rex, qui adduxerunt eum in Babylonem, asportatis simul pretiosissimis vasis domus Domini. Regem vero constituit Sedeciam patruum ejus super Judam et Jerusalem.
|
||||
11| Viginti et unius anni erat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem :
|
||||
12| fecitque malum in oculis Domini Dei sui, nec erubuit faciem Jeremiæ prophetæ, loquentis ad se ex ore Domini.
|
||||
13| A rege quoque Nabuchodonosor recessit, qui adjuraverat eum per Deum : et induravit cervicem suam et cor ut non reverteretur ad Dominum Deum Israël.
|
||||
14| Sed et universi principes sacerdotum et populus prævaricati sunt inique juxta universas abominationes gentium, et polluerunt domum Domini quam sanctificaverat sibi in Jerusalem.
|
||||
15| Mittebat autem Dominus Deus patrum suorum ad illos per manum nuntiorum suorum de nocte consurgens, et quotidie commonens : eo quod parceret populo et habitaculo suo.
|
||||
16| At illi subsannabant nuntios Dei, et parvipendebant sermones ejus, illudebantque prophetis, donec ascenderet furor Domini in populum ejus, et esset nulla curatio.
|
||||
17| Adduxit enim super eos regem Chaldæorum, et interfecit juvenes eorum gladio in domo sanctuarii sui : non est misertus adolescentis, et virginis, et senis, nec decrepiti quidem, sed omnes tradidit in manibus ejus.
|
||||
18| Universaque vasa domus Domini, tam majora quam minora, et thesauros templi, et regis, et principum, transtulit in Babylonem.
|
||||
19| Incenderunt hostes domum Dei, destruxeruntque murum Jerusalem : universas turres combusserunt, et quidquid pretiosum fuerat, demoliti sunt.
|
||||
20| Si quis evaserat gladium, ductus in Babylonem servivit regi et filiis ejus, donec imperaret rex Persarum,
|
||||
21| et compleretur sermo Domini ex ore Jeremiæ, et celebraret terra sabbata sua : cunctis enim diebus desolationis egit sabbatum usque dum complerentur septuaginta anni.
|
||||
22| Anno autem primo Cyri regis Persarum, ad explendum sermonem Domini quem locutus fuerat per os Jeremiæ, suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum : qui jussit prædicari in universo regno suo, etiam per scripturam, dicens :
|
||||
23| Hæc dicit Cyrus rex Persarum : Omnia regna terræ dedit mihi Dominus Deus cæli, et ipse præcepit mihi ut ædificarem ei domum in Jerusalem, quæ est in Judæa : quis ex vobis est in omni populo ejus ? sit Dominus Deis suus cum eo, et ascendat.
|
||||
24| (1) Domine Deus omnipotens patrum nostrorum, Abraham, Isaac et Jacob et semini eorum justo, (2) qui fecisti cælum et terram cum omni ornatu eorum, (3) qui signasti mare verbo præcepti tui, qui conclusisti abyssum et signasti terribili et laudabili nomini tuo, (4) quod omnes pavent et tremunt a vultu virtutis tuæ. (5) Et insustentabilis ira super peccatores comminationis tuæ, (6) inmensa vero et investigabilis misericordia promissionis tuæ, (7) quoniam tu es Dominus altissimus super omnem terram, longanimis et multum misericors et pænitens super malitias hominum. tu autem Domine, secundum bonitatem tuam promisisti pænitentiam remissionis peccatorum, (8) et tu Deus justorum, non posuisti pænitentiam justis Abraham, Isaac et Jacob, his qui tibi non peccaverunt. (9) Quoniam peccavi super numerum harenæ maris, multiplicatæ sunt iniquitates meæ. (10) incurvatus sum multo vinculo ferri et non est respiratio mihi, quia excitavi iracundiam tuam et malum coram te feci, statuens abominationes et multiplicans offensiones. (11) et nunc flecto genua cordis mei, precans ad te bonitatem, Domine. (12) peccavi Domine, peccavi et iniquitatem meam agnosco. (13) Peto rogans te Domine remitte mihi, remitte mihi, ne simul perdas me cum iniquitatibus meis neque in æternum reserves mala mihi, (14) quia indignum salvabis me secundum magnam misericordiam tuam. (15) Et laudabo te semper omnibus diebus vitæ meæ quoniam te laudat omnis virtus cælorum et tibi est gloria in sæcula sæculorum, amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,64 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Simon Petrus, servus et apostolus Jesu Christi, iis qui coæqualem nobiscum sortiti sunt fidem in justitia Dei nostri, et Salvatoris Jesu Christi.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax adimpleatur in cognitione Dei, et Christi Jesu Domini nostri :
|
||||
3| Quomodo omnia nobis divinæ virtutis suæ, quæ ad vitam et pietatem donata sunt, per cognitionem ejus, qui vocavit nos propria gloria, et virtute,
|
||||
4| per quem maxima, et pretiosa nobis promissa donavit : ut per hæc efficiamini divinæ consortes naturæ : fugientes ejus, quæ in mundo est, concupiscentiæ corruptionem.
|
||||
5| Vos autem curam omnem subinferentes, ministrate in fide vestra virtutem, in virtute autem scientiam,
|
||||
6| in scientia autem abstinentiam, in abstinentia autem patientiam, in patientia autem pietatem,
|
||||
7| in pietate autem amorem fraternitatis, in amore autem fraternitatis caritatem.
|
||||
8| Hæc enim si vobiscum adsint, et superent, non vacuos nec sine fructu vos constituent in Domini nostri Jesu Christi cognitione.
|
||||
9| Cui enim non præsto sunt hæc, cæcus est, et manu tentans, oblivionem accipiens purgationis veterum suorum delictorum.
|
||||
10| Quapropter fratres, magis satagite ut per bona opera certam vestram vocationem, et electionem faciatis : hæc enim facientes, non peccabitis aliquando.
|
||||
11| Sic enim abundanter ministrabitur vobis introitus in æternum regnum Domini nostri et Salvatoris Jesu Christi.
|
||||
12| Propter quod incipiam vos semper commonere de his : et quidem scientes et confirmatos vos in præsenti veritate.
|
||||
13| Justum autem arbitror quamdiu sum in hoc tabernaculo, suscitare vos in commonitione :
|
||||
14| certus quod velox est depositio tabernaculi mei secundum quod et Dominus noster Jesus Christus significavit mihi.
|
||||
15| Dabo autem operam et frequenter habere vos post obitum meum, ut horum memoriam faciatis.
|
||||
16| Non enim doctas fabulas secuti notam fecimus vobis Domini nostri Jesu Christi virtutem et præsentiam : sed speculatores facti illius magnitudinis.
|
||||
17| Accipiens enim a Deo Patre honorem et gloriam, voce delapsa ad eum hujuscemodi a magnifica gloria : Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui, ipsum audite.
|
||||
18| Et hanc vocem nos audivimus de cælo allatam, cum essemus cum ipso in monte sancto.
|
||||
19| Et habemus firmiorem propheticum sermonem : cui benefacitis attendentes quasi lucernæ lucenti in caliginoso loco donec dies elucescat, et lucifer oriatur in cordibus vestris :
|
||||
20| hoc primum intelligentes quod omnis prophetia Scripturæ propria interpretatione non fit.
|
||||
21| Non enim voluntate humana allata est aliquando prophetia : sed Spiritu Sancto inspirati, locuti sunt sancti Dei homines.
|
||||
#2
|
||||
1| Fuerunt vero et pseudoprophetæ in populo, sicut et in vobis erunt magistri mendaces, qui introducent sectas perditionis : et eum qui emit eos, Dominum negant, superducentes sibi celerem perditionem.
|
||||
2| Et multi sequentur eorum luxurias, per quos via veritatis blasphemabitur :
|
||||
3| et in avaritia fictis verbis de vobis negotiabuntur : quibus judicium jam olim non cessat : et perditio eorum non dormitat.
|
||||
4| Si enim Deus angelis peccantibus non pepercit, sed rudentibus inferni detractos in tartarum tradidit cruciandos, in judicium reservari.
|
||||
5| Et originali mundo non pepercit, sed octavum Noë justitiæ præconem custodivit, diluvium mundo impiorum inducens.
|
||||
6| Et civitates Sodomorum et Gomorrhæorum in cinerem redigens, eversione damnavit : exemplum eorum, qui impie acturi sunt, ponens :
|
||||
7| et justum Lot oppressum a nefandorum injuria, ac luxuriosa conversatione eripuit :
|
||||
8| aspectu enim, et auditu justus erat : habitans apud eos, qui de die in diem animam justam iniquis operibus cruciabant.
|
||||
9| Novit Dominus pios de tentatione eripere : iniquos vero in diem judicii reservare cruciandos.
|
||||
10| Magis autem eos, qui post carnem in concupiscentia immunditiæ ambulant, dominationemque contemnunt, audaces, sibi placentes, sectas non metuunt introducere blasphemantes :
|
||||
11| ubi angeli fortitudine, et virtute cum sint majores, non portant adversum se execrabile judicium.
|
||||
12| Hi vero velut irrationabilia pecora, naturaliter in captionem, et in perniciem in his quæ ignorant blasphemantes in corruptione sua peribunt,
|
||||
13| percipientes mercedem injustitiæ, voluptatem existimantes diei delicias : coinquinationes, et maculæ deliciis affluentes, in conviviis suis luxuriantes vobiscum,
|
||||
14| oculos habentes plenos adulterii, et incessabilis delicti. Pellicientes animas instabiles, cor exercitatum avaritia habentes, maledictionis filii :
|
||||
15| derelinquentes rectam viam erraverunt, secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit :
|
||||
16| correptionem vero habuit suæ vesaniæ : subjugale mutum animal, hominis voce loquens, prohibuit prophetæ insipientiam.
|
||||
17| Hi sunt fontes sine aqua, et nebulæ turbinibus exagitatæ, quibus caligo tenebrarum reservatur.
|
||||
18| Superba enim vanitatis loquentes, pelliciunt in desideriis carnis luxuriæ eos, qui paululum effugiunt, qui in errore conversantur :
|
||||
19| libertatem illis promittentes, cum ipsi servi sint corruptionem : a quo enim quis superatus est, hujus et servus est.
|
||||
20| Si enim refugientes coinquinationes mundi in cognitione Domini nostri, et Salvatoris Jesu Christi, his rursus implicati superantur : facta sunt eis posteriora deteriora prioribus.
|
||||
21| Melius enim erat illis non cognoscere viam justitiæ, quam post agnitionem, retrorsum converti ab eo, quod illis traditum est, sancto mandato.
|
||||
22| Contigit enim eis illud veri proverbii : Canis reversus ad suum vomitum : et, Sus lota in volutabro luti.
|
||||
#3
|
||||
1| Hanc ecce vobis, carissimi, secundam scribo epistolam, in quibus vestram excito in commonitione sinceram mentem :
|
||||
2| ut memores sitis eorum, quæ prædixi, verborum, a sanctis prophetis et apostolorum vestrorum, præceptorum Domini et Salvatoris.
|
||||
3| Hoc primum scientes, quod venient in novissimis diebus in deceptione illusores, juxta proprias concupiscentias ambulantes,
|
||||
4| dicentes : Ubi est promissio, aut adventus ejus ? ex quo enim patres dormierunt, omnia sic perseverant ab initio creaturæ.
|
||||
5| Latet enim eos hoc volentes, quod cæli erant prius, et terra de aqua, et per aquam consistens Dei verbo :
|
||||
6| per quæ, ille tunc mundus aqua inundatus, periit.
|
||||
7| Cæli autem, qui nunc sunt, et terra eodem verbo repositi sunt, igni reservati in diem judicii, et perditionis impiorum hominum.
|
||||
8| Unum vero hoc non lateat vos, carissimi, quia unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus.
|
||||
9| Non tardat Dominus promissionem suam, sicut quidam existimant : sed patienter agit propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad pœnitentiam reverti.
|
||||
10| Adveniet autem dies Domini ut fur : in quo cæli magno impetu transient, elementa vero calore solventur, terra autem et quæ in ipsa sunt opera, exurentur.
|
||||
11| Cum igitur hæc omnia dissolvenda sunt, quales oportet vos esse in sanctis conversationibus, et pietatibus,
|
||||
12| exspectantes, et properantes in adventum diei Domini, per quem cæli ardentes solventur, et elementa ignis ardore tabescent ?
|
||||
13| Novos vero cælos, et novam terram secundum promissa ipsius exspectamus, in quibus justitia habitat.
|
||||
14| Propter quod, carissimi, hæc exspectantes, satagite immaculati, et inviolati ei inveniri in pace :
|
||||
15| et Domini nostri longanimitatem, salutem arbitremini : sicut et carissimus frater noster Paulus secundum datam sibi sapientiam scripsit vobis,
|
||||
16| sicut et omnibus epistolis, loquens in eis de his in quibus sunt quædam difficilia intellectu, quæ indocti et instabiles depravant, sicut et ceteras Scripturas, ad suam ipsorum perditionem.
|
||||
17| Vos igitur fratres, præscientes custodite, ne insipientium errore traducti excidatis a propria firmitate :
|
||||
18| crescite vero in gratia, et in cognitione Domini nostri, et Salvatoris Jesu Christi. Ipsi gloria et nunc, et in diem æternitatis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,50 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus, et Sylvanus, et Timotheus, ecclesiæ Thessalonicensium in Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
3| Gratias agere debemus semper Deo pro vobis, fratres, ita ut dignum est, quoniam supercrescit fides vestra, et abundat caritas uniuscujusque vestrum in invicem :
|
||||
4| ita ut et nos ipsi in vobis gloriemur in ecclesiis Dei, pro patientia vestra, et fide, et in omnibus persecutionibus vestris, et tribulationibus, quas sustinetis
|
||||
5| in exemplum justi judicii Dei, ut digni habeamini in regno Dei, pro quo et patimini.
|
||||
6| Si tamen justum est apud Deum retribuere tribulationem iis qui vos tribulant :
|
||||
7| et vobis, qui tribulamini, requiem nobiscum in revelatione Domini Jesu de cælo cum angelis virtutis ejus,
|
||||
8| in flamma ignis dantis vindictam iis qui non noverunt Deum, et qui non obediunt Evangelio Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
9| qui pœnas dabunt in interitu æternas a facie Domini, et a gloria virtutis ejus :
|
||||
10| cum venerit glorificari in sanctis suis, et admirabilis fieri in omnibus, qui crediderunt, quia creditum est testimonium nostrum super vos in die illo.
|
||||
11| In quo etiam oramus semper pro vobis : ut dignetur vos vocatione sua Deus noster, et impleat omnem voluntatem bonitatis, et opus fidei in virtute,
|
||||
12| ut clarificetur nomen Domini nostri Jesu Christi in vobis, et vos in illo secundum gratiam Dei nostri, et Domini Jesu Christi.
|
||||
#2
|
||||
1| Rogamus autem vos, fratres, per adventum Domini nostri Jesu Christi, et nostræ congregationis in ipsum :
|
||||
2| ut non cito moveamini a vestro sensu, neque terreamini, neque per spiritum, neque per sermonem, neque per epistolam tamquam per nos missam, quasi instet dies Domini.
|
||||
3| Ne quis vos seducat ullo modo : quoniam nisi venerit discessio primum, et revelatus fuerit homo peccati filius perditionis,
|
||||
4| qui adversatur, et extollitur supra omne, quod dicitur Deus, aut quod colitur, ita ut in templo Dei sedeat ostendens se tamquam sit Deus.
|
||||
5| Non retinetis quod cum adhuc essem apud vos, hæc dicebam vobis ?
|
||||
6| et nunc quid detineat scitis, ut reveletur in suo tempore.
|
||||
7| Nam mysterium jam operatur iniquitatis : tantum ut qui tenet nunc, teneat, donec de medio fiat.
|
||||
8| Et tunc revelabitur ille iniquus, quem Dominus Jesus interficiet spiritu oris sui, et destruet illustratione adventus sui eum :
|
||||
9| cujus est adventus secundum operationem Satanæ in omni virtute, et signis, et prodigiis mendacibus,
|
||||
10| et in omni seductione iniquitatis iis qui pereunt : eo quod caritatem veritatis non receperunt ut salvi fierent.
|
||||
11| Ideo mittet illis Deus operationem erroris ut credant mendacio,
|
||||
12| ut judicentur omnes qui non crediderunt veritati, sed consenserunt iniquitati.
|
||||
13| Nos autem debemus gratias agere Deo semper pro vobis, fratres dilecti a Deo, quod elegerit vos Deus primitias in salutem in sanctificatione spiritus, et in fide veritatis :
|
||||
14| in qua et vocavit vos per Evangelium nostrum in acquisitionem gloriæ Domini nostri Jesu Christi.
|
||||
15| Itaque fratres, state : et tenete traditiones, quas didicistis, sive per sermonem, sive per epistolam nostram.
|
||||
16| Ipse autem Dominus noster Jesus Christus, et Deus et Pater noster, qui dilexit nos, et dedit consolationem æternam, et spem bonam in gratia,
|
||||
17| exhortetur corda vestra, et confirmet in omni opere et sermone bono.
|
||||
#3
|
||||
1| De cetero fratres, orate pro nobis ut sermo Dei currat, et clarificetur, sicut et apud vos :
|
||||
2| et ut liberemur ab importunis, et malis hominibus : non enim omnium est fides.
|
||||
3| Fidelis autem Deus est, qui confirmabit vos, et custodiet a malo.
|
||||
4| Confidimus autem de vobis, in Domino, quoniam quæ præcepimus, et facitis, et facietis.
|
||||
5| Dominus autem dirigat corda vestra in caritate Dei, et patientia Christi.
|
||||
6| Denuntiamus autem vobis, fratres, in nomine Domini nostri Jesu Christi, ut subtrahatis vos ab omni fratre ambulante inordinate, et non secundum traditionem, quam acceperunt a nobis.
|
||||
7| Ipsi enim scitis quemadmodum oporteat imitari nos : quoniam non inquieti fuimus inter vos :
|
||||
8| neque gratis panem manducavimus ab aliquo, sed in labore, et in fatigatione, nocte et die operantes, ne quem vestrum gravaremus.
|
||||
9| Non quasi non habuerimus potestatem, sed ut nosmetipsos formam daremus vobis ad imitandum nos.
|
||||
10| Nam et cum essemus apud vos, hoc denuntiabamus vobis : quoniam si quis non vult operari, nec manducet.
|
||||
11| Audivimus enim inter vos quosdam ambulare inquiete, nihil operantes, sed curiose agentes.
|
||||
12| Iis autem, qui ejusmodi sunt, denuntiemus, et obsecramus in Domino Jesu Christo, ut cum silentio operantes, suum panem manducent.
|
||||
13| Vos autem, fratres, nolite deficere benefacientes.
|
||||
14| Quod si quis non obedit verbo nostro per epistolam, hunc notate, et ne commisceamini cum illo ut confundatur :
|
||||
15| et nolite quasi inimicum existimare, sed corripite ut fratrem.
|
||||
16| Ipse autem Dominus pacis det vobis pacem sempiternam in omni loco. Dominus sit cum omnibus vobis.
|
||||
17| Salutatio, mea manu Pauli : quod est signum in omni epistola, ita scribo.
|
||||
18| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,87 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, secundum promissionem vitæ, quæ est in Christo Jesu,
|
||||
2| Timotheo carissimo filio : gratia, misericordia, pax a Deo Patre, et Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
3| Gratias ago Deo, cui servio a progenitoribus in conscientia pura, quod sine intermissione habeam tui memoriam in orationibus meis, nocte ac die
|
||||
4| desiderans te videre, memor lacrimarum tuarum, ut gaudio implear,
|
||||
5| recordationem accipiens ejus fidei, quæ est in te non ficta, quæ et habitavit primum in avia tua Loide, et matre tua Eunice, certus sum autem quod et in te.
|
||||
6| Propter quam causam admoneo te ut resuscites gratiam Dei, quæ est in te per impositionem manuum mearum.
|
||||
7| Non enim dedit nobis Deus spiritum timoris : sed virtutis, et dilectionis, et sobrietatis.
|
||||
8| Noli itaque erubescere testimonium Domini nostri, neque me vinctum ejus : sed collabora Evangelio secundum virtutem Dei :
|
||||
9| qui nos liberavit, et vocavit vocatione sua sancta, non secundum opera nostra, sed secundum propositum suum, et gratiam, quæ data est nobis in Christo Jesu ante tempora sæcularia.
|
||||
10| Manifestata est autem nunc per illuminationem Salvatoris nostri Jesu Christi, qui destruxit quidem mortem, illuminavit autem vitam, et incorruptionem per Evangelium :
|
||||
11| in quo positus sum ego prædicator, et Apostolus, et magister gentium.
|
||||
12| Ob quam causam etiam hæc patior, sed non confundor. Scio enim cui credidi, et certus sum quia potens est depositum meum servare in illum diem.
|
||||
13| Formam habe sanorum verborum, quæ a me audisti in fide, et in dilectione in Christo Jesu.
|
||||
14| Bonum depositum custodi per Spiritum Sanctum, qui habitat in nobis.
|
||||
15| Scis hoc, quod aversi sunt a me omnes, qui in Asia sunt, ex quibus est Phigellus, et Hermogenes.
|
||||
16| Det misericordiam Dominus Onesiphori domui : quia sæpe me refrigeravit, et catenam meam non erubuit :
|
||||
17| sed cum Romam venisset, sollicite me quæsivit, et invenit.
|
||||
18| Det illi Dominus invenire misericordiam a Domino in illa die. Et quanta Ephesi ministravit mihi, tu melius nosti.
|
||||
#2
|
||||
1| Tu ergo fili mi, confortare in gratia, quæ est in Christo Jesu :
|
||||
2| et quæ audisti a me per multos testes, hæc commenda fidelibus hominibus, qui idonei erant et alios docere.
|
||||
3| Labora sicut bonus miles Christi Jesu.
|
||||
4| Nemo militans Deo implicat se negotiis sæcularibus : ut ei placeat, cui se probavit.
|
||||
5| Nam et qui certat in agone, non coronatur nisi legitime certaverit.
|
||||
6| Laborantem agricolam oportet primum de fructibus percipere.
|
||||
7| Intellige quæ dico : dabit enim tibi Dominus in omnibus intellectum.
|
||||
8| Memor esto Dominum Jesum Christum resurrexisse a mortuis ex semine David, secundum Evangelium meum,
|
||||
9| in quo laboro usque ad vincula, quasi male operans : sed verbum Dei non est alligatum.
|
||||
10| Ideo omnia sustineo propter electos, ut et ipsi salutem consequantur, quæ est in Christo Jesu, cum gloria cælesti.
|
||||
11| Fidelis sermo : nam si commortui sumus, et convivemus :
|
||||
12| si sustinebimus, et conregnabimus : si negaverimus, et ille negabit nos :
|
||||
13| si non credimus, ille fidelis permanet, negare seipsum non potest.
|
||||
14| Hæc commone, testificans coram Domino. Noli contendere verbis : ad nihil enim utile est, nisi ad subversionem audientium.
|
||||
15| Sollicite cura teipsum probabilem exhibere Deo, operarium inconfusibilem, recte tractantem verbum veritatis.
|
||||
16| Profana autem et vaniloquia devita : multum enim proficiunt ad impietatem :
|
||||
17| et sermo eorum ut cancer serpit : ex quibus est Hymenæus et Philetus,
|
||||
18| qui a veritate exciderunt, dicentes resurrectionem esse jam factam, et subverterunt quorumdam fidem.
|
||||
19| Sed firmum fundamentum Dei stat, habens signaculum hoc : cognovit Dominus qui sunt ejus, et discedat ab iniquitate omnis qui nominat nomen Domini.
|
||||
20| In magna autem domo non solum sunt vasa aurea, et argentea, sed et lignea, et fictilia : et quædam quidem in honorem, quædam autem in contumeliam.
|
||||
21| Si quis ergo emundaverit se ab istis, erit vas in honorem sanctificatum, et utile Domino ad omne opus bonum paratum.
|
||||
22| Juvenilia autem desideria fuge, sectare vero justitiam, fidem, spem, caritatem, et pacem cum iis qui invocant Dominum de corde puro.
|
||||
23| Stultas autem et sine disciplina quæstiones devita : sciens quia generant lites.
|
||||
24| Servum autem Domini non oportet litigare : sed mansuetum esse ad omnes, docibilem, patientem,
|
||||
25| cum modestia corripientem eos qui resistunt veritati, nequando Deus det illis pœnitentiam ad cognoscendam veritatem,
|
||||
26| et resipiscant a diaboli laqueis, a quo captivi tenentur ad ipsius voluntatem.
|
||||
#3
|
||||
1| Hoc autem scito, quod in novissimis diebus instabunt tempora periculosa :
|
||||
2| erunt homines seipsos amantes, cupidi, elati, superbi, blasphemi, parentibus non obedientes, ingrati, scelesti,
|
||||
3| sine affectione, sine pace, criminatores, incontinentes, immites, sine benignitate,
|
||||
4| proditores, protervi, tumidi, et voluptatum amatores magis quam Dei :
|
||||
5| habentes speciem quidem pietatis, virtutem autem ejus abnegantes. Et hos devita :
|
||||
6| ex his enim sunt qui penetrant domos, et captivas ducunt mulierculas oneratas peccatis, quæ ducuntur variis desideriis :
|
||||
7| semper discentes, et numquam ad scientiam veritatis pervenientes.
|
||||
8| Quemadmodum autem Jannes et Mambres restiterunt Moysi : ita et hi resistunt veritati, homines corrupti mente, reprobi circa fidem ;
|
||||
9| sed ultra non proficient : insipientia enim eorum manifesta erit omnibus, sicut et illorum fuit.
|
||||
10| Tu autem assecutus es meam doctrinam, institutionem, propositum, fidem, longanimitatem, dilectionem, patientiam,
|
||||
11| persecutiones, passiones : qualia mihi facta sunt Antiochiæ, Iconii, et Lystris : quales persecutiones sustinui, et ex omnibus eripuit me Dominus.
|
||||
12| Et omnes, qui pie volunt vivere in Christo Jesu, persecutionem patientur.
|
||||
13| Mali autem homines et seductores proficient in pejus, errantes, et in errorem mittentes.
|
||||
14| Tu vero permane in iis quæ didicisti, et credita sunt tibi : sciens a quo didiceris :
|
||||
15| et quia ab infantia sacras litteras nosti, quæ te possunt instruere ad salutem, per fidem quæ est in Christo Jesu.
|
||||
16| Omnis Scriptura divinitus inspirata utilis est ad docendum, ad arguendum, ad corripiendum, et erudiendum in justitia :
|
||||
17| ut perfectus sit homo Dei, ad omne opus bonum instructus.
|
||||
#4
|
||||
1| Testificor coram Deo, et Jesu Christo, qui judicaturus est vivos et mortuos, per adventum ipsius, et regnum ejus :
|
||||
2| prædica verbum, insta opportune, importune : argue, obsecra, increpa in omni patientia, et doctrina.
|
||||
3| Erit enim tempus, cum sanam doctrinam non sustinebunt, sed ad sua desideria coacervabunt sibi magistros, prurientes auribus,
|
||||
4| et a veritate quidem auditum avertent, ad fabulas autem convertentur.
|
||||
5| Tu vero vigila, in omnibus labora, opus fac evangelistæ, ministerium tuum imple. Sobrius esto.
|
||||
6| Ego enim jam delibor, et tempus resolutionis meæ instat.
|
||||
7| Bonum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi.
|
||||
8| In reliquo reposita est mihi corona justitiæ, quam reddet mihi Dominus in illa die, justus judex : non solum autem mihi, sed et iis, qui diligunt adventum ejus. Festina ad me venire cito.
|
||||
9| Demas enim me reliquit, diligens hoc sæculum, et abiit Thessalonicam :
|
||||
10| Crescens in Galatiam, Titus in Dalmatiam.
|
||||
11| Lucas est mecum solus. Marcum assume, et adduc tecum : est enim mihi utilis in ministerium.
|
||||
12| Tychicum autem misi Ephesum.
|
||||
13| Penulam, quam reliqui Troade apud Carpum, veniens affer tecum, et libros, maxime autem membranas.
|
||||
14| Alexander ærarius multa mala mihi ostendit : reddet illi Dominus secundum opera ejus :
|
||||
15| quem et tu devita : valde enim restitit verbis nostris.
|
||||
16| In prima mea defensione nemo mihi affuit, sed omnes me dereliquerunt : non illis imputetur.
|
||||
17| Dominus autem mihi astitit, et confortavit me, ut per me prædicatio impleatur, et audiant omnes gentes : et liberatus sum de ore leonis.
|
||||
18| Liberavit me Dominus ab omni opere malo : et salvum faciet in regnum suum cæleste, cui gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
19| Saluta Priscam, et Aquilam, et Onesiphori domum.
|
||||
20| Erastus remansit Corinthi. Trophimum autem reliqui infirmum Mileti.
|
||||
21| Festina ante hiemem venire. Salutant te Eubulus, et Pudens, et Linus, et Claudia, et fratres omnes.
|
||||
22| Dominus Jesus Christus cum spiritu tuo. Gratia vobiscum. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,744 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Prævaricatus est autem Moab in Israël, postquam mortuus est Achab.
|
||||
2| Ceciditque Ochozias per cancellos cœnaculi sui, quod habebat in Samaria, et ægrotavit : misitque nuntios, dicens ad eos : Ite, consulite Beelzebub deum Accaron, utrum vivere queam de infirmitate mea hac.
|
||||
3| Angelus autem Domini locutus est ad Eliam Thesbiten, dicens : Surge, et ascende in occursum nuntiorum regis Samariæ, et dices ad eos : Numquid non est Deus in Israël, ut eatis ad consulendum Beelzebub deum Accaron ?
|
||||
4| Quam ob rem hæc dicit Dominus : De lectulo, super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris. Et abiit Elias.
|
||||
5| Reversique sunt nuntii ad Ochoziam. Qui dixit eis : Quare reversi estis ?
|
||||
6| At illi responderunt ei : Vir occurrit nobis, et dixit ad nos : Ite, et revertimini ad regem qui misit vos, et dicetis ei : Hæc dicit Dominus : Numquid quia non erat Deus in Israël, mittis ut consulatur Beelzebub deus Accaron ? idcirco de lectulo, super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris.
|
||||
7| Qui dixit eis : Cujus figuræ et habitus est vir ille, qui occurrit vobis, et locutus est verba hæc ?
|
||||
8| At illi dixerunt : Vir pilosus, et zona pellicea accinctus renibus. Qui ait : Elias Thesbites est.
|
||||
9| Misitque ad eum quinquagenarium principem, et quinquaginta qui erant sub eo. Qui ascendit ad eum : sedentique in vertice montis, ait : Homo Dei, rex præcepit ut descendas.
|
||||
10| Respondensque Elias, dixit quinquagenario : Si homo Dei sum, descendat ignis de cælo, et devoret te, et quinquaginta tuos. Descendit itaque ignis de cælo, et devoravit eum, et quinquaginta qui erant cum eo.
|
||||
11| Rursumque misit ad eum principem quinquagenarium alterum, et quinquaginta cum eo. Qui locutus est illi : Homo Dei, hæc dicit rex : Festina, descende.
|
||||
12| Respondens Elias, ait : Si homo Dei ego sum, descendat ignis de cælo, et devoret te, et quinquaginta tuos. Descendit ergo ignis de cælo, et devoravit illum, et quinquaginta ejus.
|
||||
13| Iterum misit principem quinquagenarium tertium, et quinquaginta qui erant cum eo. Qui cum venisset, curvavit genua contra Eliam, et precatus est eum, et ait : Homo Dei, noli despicere animam meam, et animas servorum tuorum qui mecum sunt.
|
||||
14| Ecce descendit ignis de cælo, et devoravit duos principes quinquagenarios primos, et quinquagenos qui cum eis erant : sed nunc obsecro ut miserearis animæ meæ.
|
||||
15| Locutus est autem angelus Domini ad Eliam, dicens : Descende cum eo : ne timeas. Surrexit igitur, et descendit cum eo ad regem,
|
||||
16| et locutus est ei : Hæc dicit Dominus : Quia misisti nuntios ad consulendum Beelzebub deum Accaron, quasi non esset Deus in Israël a quo posses interrogare sermonem, ideo de lectulo super quem ascendisti, non descendes, sed morte morieris.
|
||||
17| Mortuus est ergo juxta sermonem Domini quem locutus est Elias, et regnavit Joram frater ejus pro eo, anno secundo Joram filii Josaphat regis Judæ : non enim habebat filium.
|
||||
18| Reliqua autem verborum Ochoziæ quæ operatus est, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
#2
|
||||
1| Factum est autem cum levare vellet Dominus Eliam per turbinem in cælum, ibant Elias et Eliseus de Galgalis.
|
||||
2| Dixitque Elias ad Eliseum : Sede hic, quia Dominus misit me usque in Bethel. Cui ait Eliseus : Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Cumque descendissent Bethel,
|
||||
3| egressi sunt filii prophetarum qui erant in Bethel, ad Eliseum, et dixerunt ei : Numquid nosti quia hodie Dominus tollet dominum tuum a te ? Qui respondit : Et ego novi : silete.
|
||||
4| Dixit autem Elias ad Eliseum : Sede hic, quia Dominus misit me in Jericho. Et ille ait : Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Cumque venissent Jericho,
|
||||
5| accesserunt filii prophetarum qui erant in Jericho, ad Eliseum, et dixerunt ei : Numquid nosti quia Dominus hodie tollet dominum tuum a te ? Et ait : Ego novi : silete.
|
||||
6| Dixit autem ei Elias : Sede hic, quia Dominus misit me usque ad Jordanem. Qui ait : Vivit Dominus, et vivit anima tua, quia non derelinquam te. Ierunt igitur ambo pariter,
|
||||
7| et quinquaginta viri de filiis prophetarum secuti sunt eos, qui et steterunt e contra, longe : illi autem ambo stabant super Jordanem.
|
||||
8| Tulitque Elias pallium suum, et involvit illud, et percussit aquas : quæ divisæ sunt in utramque partem, et transierunt ambo per siccum.
|
||||
9| Cumque transissent, Elias dixit ad Eliseum : Postula quod vis ut faciam tibi, antequam tollar a te. Dixitque Eliseus : Obsecro ut fiat in me duplex spiritus tuus.
|
||||
10| Qui respondit : Rem difficilem postulasti : attamen si videris me quando tollar a te, erit tibi quod petisti : si autem non videris, non erit.
|
||||
11| Cumque pergerent, et incedentes sermocinarentur, ecce currus igneus, et equi ignei diviserunt utrumque : et ascendit Elias per turbinem in cælum.
|
||||
12| Eliseus autem videbat, et clamabat : Pater mi, pater mi, currus Israël, et auriga ejus. Et non vidit eum amplius : apprehenditque vestimenta sua, et scidit illa in duas partes.
|
||||
13| Et levavit pallium Eliæ, quod ceciderat ei : reversusque stetit super ripam Jordanis,
|
||||
14| et pallio Eliæ, quod ceciderat ei, percussit aquas, et non sunt divisæ : et dixit : Ubi est Deus Eliæ etiam nunc ? Percussitque aquas, et divisæ sunt huc atque illuc, et transiit Eliseus.
|
||||
15| Videntes autem filii prophetarum qui erant in Jericho e contra, dixerunt : Requievit spiritus Eliæ super Eliseum. Et venientes in occursum ejus, adoraverunt eum proni in terram,
|
||||
16| dixeruntque illi : Ecce cum servis tuis sunt quinquaginta viri fortes qui possunt ire, et quærere dominum tuum, ne forte tulerit eum spiritus Domini, et projecerit eum in unum montium, aut in unam vallium. Qui ait : Nolite mittere.
|
||||
17| Coëgeruntque eum donec acquiesceret, et diceret : Mittite. Et miserunt quinquaginta viros : qui cum quæsissent tribus diebus, non invenerunt.
|
||||
18| Et reversi sunt ad eum : at ille habitabat in Jericho, et dixit eis : Numquid non dixi vobis : Nolite mittere ?
|
||||
19| Dixerunt quoque viri civitatis ad Eliseum : Ecce habitatio civitatis hujus optima est, sicut tu ipse, domine, perspicis : sed aquæ pessimæ sunt, et terra sterilis.
|
||||
20| At ille ait : Afferte mihi vas novum, et mittite in illud sal. Quod cum attulissent,
|
||||
21| egressus ad fontem aquarum misit in illum sal, et ait : Hæc dicit Dominus : Sanavi aquas has, et non erit ultra in eis mors, neque sterilitas.
|
||||
22| Sanatæ sunt ergo aquæ usque in diem hanc, juxta verbum Elisei quod locutus est.
|
||||
23| Ascendit autem inde in Bethel : cumque ascenderet per viam, pueri parvi egressi sunt de civitate, et illudebant ei, dicentes : Ascende calve, ascende calve.
|
||||
24| Qui cum respexisset, vidit eos, et maledixit eis in nomine Domini : egressique sunt duo ursi de saltu, et laceraverunt ex eis quadraginta duos pueros.
|
||||
25| Abiit autem inde in montem Carmeli, et inde reversus est in Samariam.
|
||||
#3
|
||||
1| Joram vero filius Achab regnavit super Israël in Samaria anno decimooctavo Josaphat regis Judæ : regnavitque duodecim annis.
|
||||
2| Et fecit malum coram Domino, sed non sicut pater suus et mater : tulit enim statuas Baal quas fecerat pater ejus.
|
||||
3| Verumtamen in peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, adhæsit, nec recessit ab eis.
|
||||
4| Porro Mesa rex Moab nutriebat pecora multa, et solvebat regi Israël centum millia agnorum, et centum millia arietum cum velleribus suis.
|
||||
5| Cumque mortuus fuisset Achab, prævaricatus est fœdus quod habebat cum rege Israël.
|
||||
6| Egressus est igitur rex Joram in die illa de Samaria, et recensuit universum Israël.
|
||||
7| Misitque ad Josaphat regem Juda, dicens : Rex Moab recessit a me : veni mecum contra eum ad prælium. Qui respondit : Ascendam : qui meus est, tuus est : populus meus, populus tuus, et equi mei, equi tui.
|
||||
8| Dixitque : Per quam viam ascendemus ? At ille respondit : Per desertum Idumææ.
|
||||
9| Perrexerunt igitur rex Israël, et rex Juda, et rex Edom, et circuierunt per viam septem dierum, nec erat aqua exercitui et jumentis quæ sequebantur eos.
|
||||
10| Dixitque rex Israël : Heu ! heu ! heu ! congregavit nos Dominus tres reges ut traderet in manus Moab.
|
||||
11| Et ait Josaphat : Estne hic propheta Domini, ut deprecemur Dominum per eum ? Et respondit unus de servis regis Israël : Est hic Eliseus filius Saphat, qui fundebat aquam super manus Eliæ.
|
||||
12| Et ait Josaphat : Est apud eum sermo Domini. Descenditque ad eum rex Israël, et Josaphat rex Juda, et rex Edom.
|
||||
13| Dixit autem Eliseus ad regem Israël : Quid mihi et tibi est ? vade ad prophetas patris tui et matris tuæ. Et ait illi rex Israël : Quare congregavit Dominus tres reges hos ut traderet eos in manus Moab ?
|
||||
14| Dixitque ad eum Eliseus : Vivit Dominus exercituum, in cujus conspectu sto, quod si non vultum Josaphat regis Judæ erubescerem, non attendissem quidem te, nec respexissem.
|
||||
15| Nunc autem adducite mihi psaltem. Cumque caneret psaltes, facta est super eum manus Domini, et ait :
|
||||
16| Hæc dicit Dominus : Facite alveum torrentis hujus fossas et fossas.
|
||||
17| Hæc enim dicit Dominus : Non videbitis ventum, neque pluviam : et alveus iste replebitur aquis, et bibetis vos, et familiæ vestræ, et jumenta vestra.
|
||||
18| Parumque est hoc in conspectu Domini : insuper tradet etiam Moab in manus vestras.
|
||||
19| Et percutietis omnem civitatem munitam, et omnem urbem electam, et universum lignum fructiferum succidetis, cunctosque fontes aquarum obturabitis, et omnem agrum egregium operietis lapidibus.
|
||||
20| Factum est igitur mane, quando sacrificium offerri solet, et ecce aquæ veniebant per viam Edom, et repleta est terra aquis.
|
||||
21| Universi autem Moabitæ audientes quod ascendissent reges ut pugnarent adversum eos, convocaverunt omnes qui accincti erant balteo desuper, et steterunt in terminis.
|
||||
22| Primoque mane surgentes, et orto jam sole ex adverso aquarum, viderunt Moabitæ e contra aquas rubras quasi sanguinem,
|
||||
23| dixeruntque : Sanguis gladii est : pugnaverunt reges contra se, et cæsi sunt mutuo : nunc perge ad prædam, Moab.
|
||||
24| Perrexeruntque in castra Israël : porro consurgens Israël, percussit Moab : at illi fugerunt coram eis. Venerunt igitur qui vicerant, et percusserunt Moab,
|
||||
25| et civitates destruxerunt : et omnem agrum optimum, mittentes singuli lapides, repleverunt : et universos fontes aquarum obturaverunt : et omnia ligna fructifera succiderunt, ita ut muri tantum fictiles remanerent : et circumdata est civitas a fundibulariis, et magna ex parte percussa.
|
||||
26| Quod cum vidisset rex Moab, prævaluisse scilicet hostes, tulit secum septingentos viros educentes gladium, ut irrumperent ad regem Edom : et non potuerunt.
|
||||
27| Arripiensque filium suum primogenitum, qui regnaturus erat pro eo, obtulit holocaustum super murum : et facta est indignatio magna in Israël, statimque recesserunt ab eo, et reversi sunt in terram suam.
|
||||
#4
|
||||
1| Mulier autem quædam de uxoribus prophetarum clamabat ad Eliseum, dicens : Servus tuus vir meus mortuus est, et tu nosti quia servus tuus fuit timens Dominum : et ecce creditor venit ut tollat duos filios meos ad serviendum sibi.
|
||||
2| Cui dixit Eliseus : Quid vis ut faciam tibi ? dic mihi, quid habes in domo tua ? At illa respondit : Non habeo ancilla tua quidquam in domo mea, nisi parum olei quo ungar.
|
||||
3| Cui ait : Vade, pete mutuo ab omnibus vicinis tuis vasa vacua non pauca,
|
||||
4| et ingredere, et claude ostium tuum cum intrinsecus fueris tu, et filii tui : et mitte inde in omnia vasa hæc, et cum plena fuerint, tolles.
|
||||
5| Ivit itaque mulier, et clausit ostium super se, et super filios suos : illi offerebant vasa, et illa infundebat.
|
||||
6| Cumque plena fuissent vasa, dixit ad filium suum : Affer mihi adhuc vas. Et ille respondit : Non habeo. Stetitque oleum.
|
||||
7| Venit autem illa, et indicavit homini Dei. Et ille : Vade, inquit, vende oleum, et redde creditori tuo : tu autem, et filii tui vivite de reliquo.
|
||||
8| Facta est autem quædam dies, et transibat Eliseus per Sunam : erat autem ibi mulier magna, quæ tenuit eum ut comederet panem : cumque frequenter inde transiret, divertebat ad eam ut comederet panem.
|
||||
9| Quæ dixit ad virum suum : Animadverto quod vir Dei sanctus est iste, qui transit per nos frequenter.
|
||||
10| Faciamus ergo ei cœnaculum parvum, et ponamus ei in eo lectulum, et mensam, et sellam, et candelabrum, ut cum venerit ad nos, maneat ibi.
|
||||
11| Facta est ergo dies quædam, et veniens divertit in cœnaculum, et requievit ibi.
|
||||
12| Dixitque ad Giezi puerum suum : Voca Sunamitidem istam. Qui cum vocasset eam, et illa stetisset coram eo,
|
||||
13| dixit ad puerum suum : Loquere ad eam : Ecce, sedule in omnibus ministrasti nobis : quid vis ut faciam tibi ? numquid habes negotium, et vis ut loquar regi, sive principi militiæ ? Quæ respondit : In medio populi mei habito.
|
||||
14| Et ait : Quid ergo vult ut faciam ei ? Dixitque Giezi : Ne quæras : filium enim non habet, et vir ejus senex est.
|
||||
15| Præcepit itaque ut vocaret eam : quæ cum vocata fuisset, et stetisset ante ostium,
|
||||
16| dixit ad eam : In tempore isto, et in hac eadem hora, si vita comes fuerit, habebis in utero filium. At illa respondit : Noli quæso, domine mi vir Dei, noli mentiri ancillæ tuæ.
|
||||
17| Et concepit mulier, et peperit filium in tempore, et in hora eadem, qua dixerat Eliseus.
|
||||
18| Crevit autem puer : et cum esset quædam dies, et egressus isset ad patrem suum, ad messores,
|
||||
19| ait patri suo : Caput meum doleo, caput meum doleo. At ille dixit puero : Tolle, et duc eum ad matrem suam.
|
||||
20| Qui cum tulisset, et duxisset eum ad matrem suam, posuit eum illa super genua sua usque ad meridiem, et mortuus est.
|
||||
21| Ascendit autem, et collocavit eum super lectulum hominis Dei, et clausit ostium : et egressa,
|
||||
22| vocavit virum suum, et ait : Mitte mecum, obsecro, unum de pueris, et asinam, ut excurram usque ad hominem Dei, et revertar.
|
||||
23| Qui ait illi : Quam ob causam vadis ad eum ? hodie non sunt calendæ, neque sabbatum. Quæ respondit : Vadam.
|
||||
24| Stravitque asinam, et præcepit puero : Mina, et propera : ne mihi moram facias in eundo : et hoc age quod præcipio tibi.
|
||||
25| Profecta est igitur, et venit ad virum Dei in montem Carmeli : cumque vidisset eam vir Dei e contra, ait ad Giezi puerum suum : Ecce Sunamitis illa.
|
||||
26| Vade ergo in occursum ejus, et dic ei : Recte ne agitur circa te, et circa virum tuum, et circa filium tuum ? Quæ respondit : Recte.
|
||||
27| Cumque venisset ad virum Dei in montem, apprehendit pedes ejus : et accessit Giezi ut amoveret eam. Et ait homo Dei : Dimitte illam : anima enim ejus in amaritudine est, et Dominus celavit a me, et non indicavit mihi.
|
||||
28| Quæ dixit illi : Numquid petivi filium a domino meo ? numquid non dixi tibi : Ne illudas me ?
|
||||
29| Et ille ait ad Giezi : Accinge lumbos tuos, et tolle baculum meum in manu tua, et vade. Si occurrerit tibi homo, non salutes eum : et si salutaverit te quispiam, non respondeas illi : et pones baculum meum super faciem pueri.
|
||||
30| Porro mater pueri ait : Vivit Dominus, et vivit anima tua, non dimittam te. Surrexit ergo, et secutus est eam.
|
||||
31| Giezi autem præcesserat ante eos, et posuerat baculum super faciem pueri, et non erat vox, neque sensus : reversusque est in occursum ejus, et nuntiavit ei, dicens : Non surrexit puer.
|
||||
32| Ingressus est ergo Eliseus domum, et ecce puer mortuus jacebat in lectulo ejus :
|
||||
33| ingressusque clausit ostium super se et super puerum, et oravit ad Dominum.
|
||||
34| Et ascendit, et incubuit super puerum : posuitque os suum super os ejus, et oculos suos super oculos ejus, et manus suas super manus ejus : et incurvavit se super eum, et calefacta est caro pueri.
|
||||
35| At ille reversus, deambulavit in domo, semel huc atque illuc : et ascendit, et incubuit super eum : et oscitavit puer septies, aperuitque oculos.
|
||||
36| At ille vocavit Giezi, et dixit ei : Voca Sunamitidem hanc. Quæ vocata, ingressa est ad eum. Qui ait : Tolle filium tuum.
|
||||
37| Venit illa, et corruit ad pedes ejus, et adoravit super terram : tulitque filium suum, et egressa est.
|
||||
38| Et Eliseus reversus est in Galgala. Erat autem fames in terra, et filii prophetarum habitabant coram eo. Dixitque uni de pueris suis : Pone ollam grandem, et coque pulmentum filiis prophetarum.
|
||||
39| Et egressus est unus in agrum ut colligeret herbas agrestes : invenitque quasi vitem silvestrem, et collegit ex ea colocynthidas agri, et implevit pallium suum, et reversus concidit in ollam pulmenti : nesciebat enim quid esset.
|
||||
40| Infuderunt ergo sociis ut comederent : cumque gustassent de coctione, clamaverunt, dicentes : Mors in olla, vir Dei. Et non potuerunt comedere.
|
||||
41| At ille : Afferte, inquit, farinam. Cumque tulissent, misit in ollam, et ait : Infunde turbæ, ut comedant. Et non fuit amplius quidquam amaritudinis in olla.
|
||||
42| Vir autem quidam venit de Baalsalisa deferens viro Dei panes primitiarum, viginti panes hordeaceos, et frumentum novum in pera sua. At ille dixit : Da populo, ut comedat.
|
||||
43| Responditque ei minister ejus : Quantum est hoc, ut apponam centum viris ? Rursum ille ait : Da populo, ut comedat : hæc enim dicit Dominus : Comedent, et supererit.
|
||||
44| Posuit itaque coram eis : qui comederunt, et superfuit juxta verbum Domini.
|
||||
#5
|
||||
1| Naaman princeps militiæ regis Syriæ erat vir magnus apud dominum suum, et honoratus : per illum enim dedit Dominus salutem Syriæ : erat autem vir fortis et dives, sed leprosus.
|
||||
2| Porro de Syria egressi fuerant latrunculi, et captivam duxerant de terra Israël puellam parvulam, quæ erat in obsequio uxoris Naaman :
|
||||
3| quæ ait ad dominam suam : Utinam fuisset dominus meus ad prophetam qui est in Samaria, profecto curasset eum a lepra quam habet.
|
||||
4| Ingressus est itaque Naaman ad dominum suum, et nuntiavit ei, dicens : Sic et sic locuta est puella de terra Israël.
|
||||
5| Dixitque ei rex Syriæ : Vade, et mittam litteras ad regem Israël. Qui cum profectus esset, et tulisset secum decem talenta argenti, et sex millia aureos, et decem mutatoria vestimentorum,
|
||||
6| detulit litteras ad regem Israël in hæc verba : Cum acceperis epistolam hanc, scito quod miserim ad te Naaman servum meum, ut cures eum a lepra sua.
|
||||
7| Cumque legisset rex Israël litteras, scidit vestimenta sua, et ait : Numquid deus ego sum, ut occidere possim et vivificare, quia iste misit ad me ut curem hominem a lepra sua ? animadvertite, et videte quod occasiones quærat adversum me.
|
||||
8| Quod cum audisset Eliseus vir Dei, scidisse videlicet regem Israël vestimenta sua, misit ad eum, dicens : Quare scidisti vestimenta tua ? veniat ad me, et sciat esse prophetam in Israël.
|
||||
9| Venit ergo Naaman cum equis et curribus, et stetit ad ostium domus Elisei :
|
||||
10| misitque ad eum Eliseus nuntium, dicens : Vade, et lavare septies in Jordane, et recipiet sanitatem caro tua, atque mundaberis.
|
||||
11| Iratus Naaman recedebat, dicens : Putabam quod egrederetur ad me, et stans invocaret nomen Domini Dei sui, et tangeret manu sua locum lepræ, et curaret me.
|
||||
12| Numquid non meliores sunt Abana et Pharphar fluvii Damasci, omnibus aquis Israël, ut laver in eis, et munder ? Cum ergo vertisset se, et abiret indignans,
|
||||
13| accesserunt ad eum servi sui, et locuti sunt ei : Pater, etsi rem grandem dixisset tibi propheta, certe facere debueras : quanto magis quia nunc dixit tibi : Lavare, et mundaberis ?
|
||||
14| Descendit, et lavit in Jordane septies juxta sermonem viri Dei : et restituta est caro ejus sicut caro pueri parvuli, et mundatus est.
|
||||
15| Reversusque ad virum Dei cum universo comitatu suo, venit, et stetit coram eo, et ait : Vere scio quod non sit alius deus in universa terra, nisi tantum in Israël. Obsecro itaque ut accipias benedictionem a servo tuo.
|
||||
16| At ille respondit : Vivit Dominus, ante quem sto, quia non accipiam. Cumque vim faceret, penitus non acquievit.
|
||||
17| Dixitque Naaman : Ut vis : sed, obsecro, concede mihi servo tuo ut tollam onus duorum burdonum de terra : non enim faciet ultra servus tuus holocaustum aut victimam diis alienis, nisi Domino.
|
||||
18| Hoc autem solum est, de quo depreceris Dominum pro servo tuo, quando ingredietur dominus meus templum Remmon ut adoret : et illo innitente super manum meam, si adoravero in templo Remmon, adorante eo in eodem loco, ut ignoscat mihi Dominus servo tuo pro hac re.
|
||||
19| Qui dixit ei : Vade in pace. Abiit ergo ab eo electo terræ tempore.
|
||||
20| Dixitque Giezi puer viri Dei : Pepercit dominus meus Naaman Syro isti, ut non acciperet ab eo quæ attulit : vivit Dominus, quia curram post eum, et accipiam ab eo aliquid.
|
||||
21| Et secutus est Giezi post tergum Naaman : quem cum vidisset ille currentem ad se, desiliit de curru in occursum ejus, et ait : Rectene sunt omnia ?
|
||||
22| Et ille ait : Recte. Dominus meus misit me ad te dicens : Modo venerunt ad me duo adolescentes de monte Ephraim, ex filiis prophetarum : da eis talentum argenti, et vestes mutatorias duplices.
|
||||
23| Dixitque Naaman : Melius est ut accipias duo talenta. Et coëgit eum, ligavitque duo talenta argenti in duobus saccis, et duplicia vestimenta, et imposuit duobus pueris suis, qui et portaverunt coram eo.
|
||||
24| Cumque venisset jam vesperi, tulit de manu eorum, et reposuit in domo, dimisitque viros, et abierunt.
|
||||
25| Ipse autem ingressus, stetit coram domino suo. Et dixit Eliseus : Unde venis, Giezi ? Qui respondit : Non ivit servus tuus quoquam.
|
||||
26| At ille ait : Nonne cor meum in præsenti erat, quando reversus est homo de curru suo in occursum tui ? nunc igitur accepisti argentum, et accepisti vestes ut emas oliveta, et vineas, et oves, et boves, et servos, et ancillas.
|
||||
27| Sed et lepra Naaman adhærebit tibi, et semini tuo usque in sempiternum. Et egressus est ab eo leprosus quasi nix.
|
||||
#6
|
||||
1| Dixerunt autem filii prophetarum ad Eliseum : Ecce locus in quo habitamus coram te, angustus est nobis.
|
||||
2| Eamus usque ad Jordanem, et tollant singuli de silva materias singulas, ut ædificemus nobis ibi locum ad habitandum. Qui dixit : Ite.
|
||||
3| Et ait unus ex illis : Veni ergo et tu cum servis tuis. Respondit : Ego veniam.
|
||||
4| Et abiit cum eis. Cumque venissent ad Jordanem, cædebant ligna.
|
||||
5| Accidit autem ut cum unus materiam succidisset, caderet ferrum securis in aquam : exclamavitque ille, et ait : Heu ! heu ! heu ! domine mi : et hoc ipsum mutuo acceperam.
|
||||
6| Dixit autem homo Dei : Ubi cecidit ? At ille monstravit ei locum. Præcidit ergo lignum, et misit illuc : natavitque ferrum,
|
||||
7| et ait : Tolle. Qui extendit manum, et tulit illud.
|
||||
8| Rex autem Syriæ pugnabat contra Israël, consiliumque iniit cum servis suis, dicens : In loco illo et illo ponamus insidias.
|
||||
9| Misit itaque vir Dei ad regem Israël, dicens : Cave ne transeas in locum illum : quia ibi Syri in insidiis sunt.
|
||||
10| Misit itaque rex Israël ad locum quem dixerat ei vir Dei, et præoccupavit eum, et observavit se ibi non semel neque bis.
|
||||
11| Conturbatumque est cor regis Syriæ pro hac re : et convocatis servis suis, ait : Quare non indicatis mihi quis proditor mei sit apud regem Israël ?
|
||||
12| Dixitque unus servorum ejus : Nequaquam, domine mi rex, sed Eliseus propheta qui est in Israël, indicat regi Israël omnia verba quæcumque locutus fueris in conclavi tuo.
|
||||
13| Dixitque eis : Ite, et videte ubi sit, ut mittam, et capiam eum. Annuntiaveruntque ei, dicentes : Ecce in Dothan.
|
||||
14| Misit ergo illuc equos et currus, et robur exercitus : qui cum venissent nocte, circumdederunt civitatem.
|
||||
15| Consurgens autem diluculo minister viri Dei, egressus vidit exercitum in circuitu civitatis, et equos et currus : nuntiavitque ei, dicens : Heu ! heu ! heu ! domine mi : quid faciemus ?
|
||||
16| At ille respondit : Noli timere : plures enim nobiscum sunt, quam cum illis.
|
||||
17| Cumque orasset Eliseus, ait : Domine, aperi oculos hujus, ut videat. Et aperuit Dominus oculos pueri, et vidit : et ecce mons plenus equorum et curruum igneorum in circuitu Elisei.
|
||||
18| Hostes vero descenderunt ad eum : porro Eliseus oravit ad Dominum, dicens : Percute, obsecro, gentem hanc cæcitate. Percussitque eos Dominus ne viderent, juxta verbum Elisei.
|
||||
19| Dixit autem ad eos Eliseus : Non est hæc via, neque ista est civitas : sequimini me, et ostendam vobis virum quem quæritis. Duxit ergo eos in Samariam :
|
||||
20| cumque ingressi fuissent in Samariam, dixit Eliseus : Domine, aperi oculos istorum, ut videant. Aperuitque Dominus oculos eorum, et viderunt se esse in medio Samariæ.
|
||||
21| Dixitque rex Israël ad Eliseum, cum vidisset eos : Numquid percutiam eos, pater mi ?
|
||||
22| At ille ait : Non percuties : neque enim cepisti eos gladio et arcu tuo, ut percutias : sed pone panem et aquam coram eis, ut comedant et bibant, et vadant ad dominum suum.
|
||||
23| Appositaque est eis ciborum magna præparatio, et comederunt et biberunt, et dimisit eos, abieruntque ad dominum suum, et ultra non venerunt latrones Syriæ in terram Israël.
|
||||
24| Factum est autem post hæc, congregavit Benadad rex Syriæ universum exercitum suum, et ascendit, et obsidebat Samariam.
|
||||
25| Factaque est fames magna in Samaria : et tamdiu obsessa est, donec venundaretur caput asini octoginta argenteis, et quarta pars cabi stercoris columbarum quinque argenteis.
|
||||
26| Cumque rex Israël transiret per murum, mulier quædam exclamavit ad eum, dicens : Salva me, domine mi rex.
|
||||
27| Qui ait : Non te salvat Dominus : unde te possum salvare ? de area, vel de torculari ? Dixitque ad eam rex : Quid tibi vis ? Quæ respondit :
|
||||
28| Mulier ista dixit mihi : Da filium tuum, ut comedamus eum hodie, et filium meum comedemus cras.
|
||||
29| Coximus ergo filium meum, et comedimus. Dixique ei die altera : Da filium tuum, ut comedamus eum. Quæ abscondit filium suum.
|
||||
30| Quod cum audisset rex, scidit vestimenta sua, et transibat per murum. Viditque omnis populus cilicium quo vestitus erat ad carnem intrinsecus.
|
||||
31| Et ait rex : Hæc mihi faciat Deus, et hæc addat, si steterit caput Elisei filii Saphat super ipsum hodie.
|
||||
32| Eliseus autem sedebat in domo sua, et senes sedebant cum eo. Præmisit itaque virum : et antequam veniret nuntius ille, dixit ad senes : Numquid scitis quod miserit filius homicidæ hic, ut præcidatur caput meum ? videte ergo : cum venerit nuntius, claudite ostium, et non sinatis eum introire : ecce enim sonitus pedum domini ejus post eum est.
|
||||
33| Adhuc illo loquente eis, apparuit nuntius qui veniebat ad eum. Et ait : Ecce, tantum malum a Domino est : quid amplius expectabo a Domino ?
|
||||
#7
|
||||
1| Dixit autem Eliseus : Audite verbum Domini : Hæc dicit Dominus : In tempore hoc cras modius similæ uno statere erit, et duo modii hordei statere uno, in porta Samariæ.
|
||||
2| Respondens unus de ducibus, super cujus manum rex incumbebat, homini Dei, ait : Si Dominus fecerit etiam cataractas in cælo, numquid poterit esse quod loqueris ? Qui ait : Videbis oculis tuis, et inde non comedes.
|
||||
3| Quatuor ergo viri erant leprosi juxta introitum portæ : qui dixerunt ad invicem : Quid hic esse volumus donec moriamur ?
|
||||
4| sive ingredi voluerimus civitatem, fame moriemur : sive manserimus hic, moriendum nobis est : venite ergo, et transfugiamus ad castra Syriæ : si pepercerint nobis, vivemus : si autem occidere voluerint, nihilominus moriemur.
|
||||
5| Surrexerunt ergo vesperi, ut venirent ad castra Syriæ. Cumque venissent ad principium castrorum Syriæ, nullum ibidem repererunt.
|
||||
6| Siquidem Dominus sonitum audiri fecerat in castris Syriæ, curruum, et equorum, et exercitus plurimi : dixeruntque ad invicem : Ecce mercede conduxit adversum nos rex Israël reges Hethæorum et Ægyptiorum, et venerunt super nos.
|
||||
7| Surrexerunt ergo, et fugerunt in tenebris, et dereliquerunt tentoria sua, et equos et asinos, in castris, fugeruntque animas tantum suas salvare cupientes.
|
||||
8| Igitur cum venissent leprosi illi ad principium castrorum, ingressi sunt unum tabernaculum, et comederunt et biberunt : tuleruntque inde argentum, et aurum, et vestes, et abierunt, et absconderunt : et rursum reversi sunt ad aliud tabernaculum, et inde similiter auferentes absconderunt.
|
||||
9| Dixeruntque ad invicem : Non recte facimus : hæc enim dies boni nuntii est. Si tacuerimus et noluerimus nuntiare usque mane, sceleris arguemur : venite, eamus, et nuntiemus in aula regis.
|
||||
10| Cumque venissent ad portam civitatis, narraverunt eis, dicentes : Ivimus ad castra Syriæ, et nullum ibidem reperimus hominem, nisi equos et asinos alligatos, et fixa tentoria.
|
||||
11| Ierunt ergo portarii, et nuntiaverunt in palatio regis intrinsecus.
|
||||
12| Qui surrexit nocte, et ait ad servos suos : Dico vobis quid fecerint nobis Syri : sciunt quia fame laboramus, et idcirco egressi sunt de castris, et latitant in agris, dicentes : Cum egressi fuerint de civitate, capiemus eos vivos, et tunc civitatem ingredi poterimus.
|
||||
13| Respondit autem unus servorum ejus : Tollamus quinque equos qui remanserunt in urbe (quia ipsi tantum sunt in universa multitudine Israël, alii enim consumpti sunt), et mittentes, explorare poterimus.
|
||||
14| Adduxerunt ergo duos equos, misitque rex in castra Syrorum, dicens : Ite, et videte.
|
||||
15| Qui abierunt post eos usque ad Jordanem : ecce autem omnis via plena erat vestibus et vasis quæ projecerant Syri cum turbarentur : reversique nuntii indicaverunt regi.
|
||||
16| Et egressus populus diripuit castra Syriæ : factusque est modius similæ statere uno, et duo modii hordei statere uno, juxta verbum Domini.
|
||||
17| Porro rex ducem illum, in cujus manu incumbebat, constituit ad portam : quem conculcavit turba in introitu portæ, et mortuus est, juxta quod locutus fuerat vir Dei, quando descenderat rex ad eum.
|
||||
18| Factumque est secundum sermonem viri Dei quem dixerat regi, quando ait : Duo modii hordei statere uno erunt, et modius similæ statere uno, hoc eodem tempore cras in porta Samariæ :
|
||||
19| quando responderat dux ille viro Dei, et dixerat : Etiamsi Dominus fecerit cataractas in cælo, numquid poterit fieri quod loqueris ? Et dixit ei : Videbis oculis tuis, et inde non comedes.
|
||||
20| Evenit ergo ei sicut prædictum fuerat, et conculcavit eum populus in porta, et mortuus est.
|
||||
#8
|
||||
1| Eliseus autem locutus est ad mulierem cujus vivere fecerat filium, dicens : Surge, vade tu et domus tua, et peregrinare ubicumque repereris : vocavit enim Dominus famem, et veniet super terram septem annis.
|
||||
2| Quæ surrexit, et fecit juxta verbum hominis Dei : et vadens cum domo sua, peregrinata est in terra Philisthiim diebus multis.
|
||||
3| Cumque finiti essent anni septem, reversa est mulier de terra Philisthiim : et egressa est ut interpellaret regem pro domo sua, et pro agris suis.
|
||||
4| Rex autem loquebatur cum Giezi puero viri Dei, dicens : Narra mihi omnia magnalia quæ fecit Eliseus.
|
||||
5| Cumque ille narraret regi quomodo mortuum suscitasset, apparuit mulier cujus vivificaverat filium, clamans ad regem pro domo sua, et pro agris suis. Dixitque Giezi : Domine mi rex, hæc est mulier, et hic est filius ejus quem suscitavit Eliseus.
|
||||
6| Et interrogavit rex mulierem : quæ narravit ei. Deditque ei rex eunuchum unum, dicens : Restitue ei omnia quæ sua sunt, et universos reditus agrorum, a die qua reliquit terram usque ad præsens.
|
||||
7| Venit quoque Eliseus Damascum, et Benadad rex Syriæ ægrotabat : nuntiaveruntque ei, dicentes : Venit vir Dei huc.
|
||||
8| Et ait rex ad Hazaël : Tolle tecum munera, et vade in occursum viri Dei, et consule Dominum per eum, dicens : Si evadere potero de infirmitate mea hac ?
|
||||
9| Ivit igitur Hazaël in occursum ejus, habens secum munera, et omnia bona Damasci, onera quadraginta camelorum. Cumque stetisset coram eo, ait : Filius tuus Benadad rex Syriæ misit me ad te, dicens : Si sanari potero de infirmitate mea hac ?
|
||||
10| Dixitque ei Eliseus : Vade, dic ei : Sanaberis : porro ostendit mihi Dominus quia morte morietur.
|
||||
11| Stetique cum eo, et conturbatus est usque ad suffusionem vultus : flevitque vir Dei.
|
||||
12| Cui Hazaël ait : Quare dominus meus flet ? At ille dixit : Quia scio quæ facturus sis filiis Israël mala. Civitates eorum munitas igne succendes, et juvenes eorum interficies gladio, et parvulos eorum elides, et prægnantes divides.
|
||||
13| Dixitque Hazaël : Quid enim sum servus tuus canis, ut faciam rem istam magnam ? Et ait Eliseus : Ostendit mihi Dominus te regem Syriæ fore.
|
||||
14| Qui cum recessisset ab Eliseo, venit ad dominum suum. Qui ait ei : Quid dixit tibi Eliseus ? At ille respondit : Dixit mihi : Recipies sanitatem.
|
||||
15| Cumque venisset dies altera, tulit stragulum, et infudit aquam, et expandit super faciem ejus : quo mortuo, regnavit Hazaël pro eo.
|
||||
16| Anno quinto Joram filii Achab regis Israël, et Josaphat regis Juda, regnavit Joram filius Josaphat rex Juda.
|
||||
17| Triginta duorum annorum erat cum regnare cœpisset, et octo annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
18| Ambulavitque in viis regum Israël, sicut ambulaverat domus Achab : filia enim Achab erat uxor ejus : et fecit quod malum est in conspectu Domini.
|
||||
19| Noluit autem Dominus disperdere Judam, propter David servum suum, sicut promiserat ei, ut daret illi lucernam, et filiis ejus cunctis diebus.
|
||||
20| In diebus ejus recessit Edom ne esset sub Juda, et constituit sibi regem.
|
||||
21| Venitque Joram Seira, et omnes currus cum eo : et surrexit nocte, percussitque Idumæos qui eum circumdederant, et principes curruum : populus autem fugit in tabernacula sua.
|
||||
22| Recessit ergo Edom ne esset sub Juda, usque ad diem hanc. Tunc recessit et Lobna in tempore illo.
|
||||
23| Reliqua autem sermonum Joram, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
24| Et dormivit Joram cum patribus suis, sepultusque est cum eis in civitate David, et regnavit Ochozias filius ejus pro eo.
|
||||
25| Anno duodecimo Joram filii Achab regis Israël regnavit Ochozias filius Joram regis Judæ.
|
||||
26| Viginti duorum annorum erat Ochozias cum regnare cœpisset, et uno anno regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Athalia filia Amri regis Israël.
|
||||
27| Et ambulavit in viis domus Achab : et fecit quod malum est coram Domino, sicut domus Achab : gener enim domus Achab fuit.
|
||||
28| Abiit quoque cum Joram filio Achab ad præliandum contra Hazaël regem Syriæ in Ramoth Galaad, et vulneraverunt Syri Joram.
|
||||
29| Qui reversus est ut curaretur in Jezrahel, quia vulneraverant eum Syri in Ramoth præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Porro Ochozias filius Joram rex Juda descendit invisere Joram filium Achab in Jezrahel, quia ægrotabat ibi.
|
||||
#9
|
||||
1| Eliseus autem prophetes vocavit unum de filiis prophetarum, et ait illi : Accinge lumbos tuos, et tolle lenticulam olei hanc in manu tua, et vade in Ramoth Galaad.
|
||||
2| Cumque veneris illuc, videbis Jehu filium Josaphat filii Namsi : et ingressus suscitabis eum de medio fratrum suorum, et introduces in interius cubiculum.
|
||||
3| Tenensque lenticulam olei, fundes super caput ejus, et dices : Hæc dicit Dominus : Unxi te regem super Israël. Aperiesque ostium, et fugies, et non ibi subsistes.
|
||||
4| Abiit ergo adolescens puer prophetæ in Ramoth Galaad,
|
||||
5| et ingressus est illuc : ecce autem principes exercitus sedebant : et ait : Verbum mihi ad te, o princeps. Dixitque Jehu : Ad quem ex omnibus nobis ? At ille dixit : Ad te, o princeps.
|
||||
6| Et surrexit, et ingressus est cubiculum : at ille fudit oleum super caput ejus, et ait : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Unxi te regem super populum Domini Israël,
|
||||
7| et percuties domum Achab domini tui, et ulciscar sanguinem servorum meorum prophetarum, et sanguinem omnium servorum Domini de manu Jezabel.
|
||||
8| Perdamque omnem domum Achab : et interficiam de Achab mingentem ad parietem, et clausum et novissimum in Israël.
|
||||
9| Et dabo domum Achab sicut domum Jeroboam filii Nabat, et sicut domum Baasa filii Ahia.
|
||||
10| Jezabel quoque comedent canes in agro Jezrahel, nec erit qui sepeliat eam. Aperuitque ostium, et fugit.
|
||||
11| Jehu autem egressus est ad servos domini sui : qui dixerunt ei : Rectene sunt omnia ? quid venit insanus iste ad te ? Qui ait eis : Nostis hominem, et quid locutus sit.
|
||||
12| At ille responderunt : Falsum est, sed magis narra nobis. Qui ait eis : Hæc et hæc locutus est mihi, et ait : Hæc dicit Dominus : Unxi te regem super Israël.
|
||||
13| Festinaverunt itaque, et unusquisque tollens pallium suum posuerunt sub pedibus ejus in similitudinem tribunalis, et cecinerunt tuba, atque dixerunt : Regnavit Jehu.
|
||||
14| Conjuravit ergo Jehu filius Josaphat filii Namsi contra Joram : porro Joram obsederat Ramoth Galaad, ipse et omnis Israël contra Hazaël regem Syriæ :
|
||||
15| et reversus fuerat ut curaretur in Jezrahel propter vulnera, quia percusserant eum Syri præliantem contra Hazaël regem Syriæ. Dixitque Jehu : Si placet vobis, nemo egrediatur profugus de civitate, ne vadat, et nuntiet in Jezrahel.
|
||||
16| Et ascendit, et profectus est in Jezrahel : Joram enim ægrotabat ibi, et Ochozias rex Juda descenderat ad visitandum Joram.
|
||||
17| Igitur speculator qui stabat super turrim Jezrahel, vidit globum Jehu venientis, et ait : Video ego globum. Dixitque Joram : Tolle currum, et mitte in occursum eorum, et dicat vadens : Rectene sunt omnia ?
|
||||
18| Abiit ergo qui ascenderat currum, in occursum ejus, et ait : Hæc dicit rex : Pacatane sunt omnia ? Dixitque Jehu : Quid tibi et paci ? transi, et sequere me. Nuntiavit quoque speculator, dicens : Venit nuntius ad eos, et non revertitur.
|
||||
19| Misit etiam currum equorum secundum : venitque ad eos, et ait : Hæc dicit rex : Numquid pax est ? Et ait Jehu : Quid tibi et paci ? transi, et sequere me.
|
||||
20| Nuntiavit autem speculator, dicens : Venit usque ad eos, et non revertitur : est autem incessus quasi incessus Jehu filii Namsi, præceps enim graditur.
|
||||
21| Et ait Joram : Junge currum. Junxeruntque currum ejus, et egressus est Joram rex Israël, et Ochozias rex Juda, singuli in curribus suis, egressique sunt in occursum Jehu, et invenerunt eum in agro Naboth Jezrahelitæ.
|
||||
22| Cumque vidisset Joram Jehu, dixit : Pax est, Jehu ? At ille respondit : Quæ pax ? adhuc fornicationes Jezabel matris tuæ, et veneficia ejus multa, vigent.
|
||||
23| Convertit autem Joram manum suam, et fugiens ait ad Ochoziam : Insidiæ, Ochozia.
|
||||
24| Porro Jehu tetendit arcum manu, et percussit Joram inter scapulas : et egressa est sagitta per cor ejus, statimque corruit in curru suo.
|
||||
25| Dixitque Jehu ad Badacer ducem : Tolle, projice eum in agro Naboth Jezrahelitæ : memini enim quando ego et tu sedentes in curru sequebamur Achab patrem hujus, quod Dominus onus hoc levaverit super eum, dicens :
|
||||
26| Si non pro sanguine Naboth, et pro sanguine filiorum ejus, quem vidi heri, ait Dominus, reddam tibi in agro isto, dicit Dominus. Nunc ergo tolle, et projice eum in agrum juxta verbum Domini.
|
||||
27| Ochozias autem rex Juda videns hoc, fugit per viam domus horti : persecutusque est eum Jehu, et ait : Etiam hunc percutite in curru suo. Et percusserunt eum in ascensu Gaver, qui est juxta Jeblaam : qui fugit in Mageddo, et mortuus est ibi.
|
||||
28| Et imposuerunt eum servi ejus super currum suum, et tulerunt in Jerusalem : sepelieruntque eum in sepulchro cum patribus suis in civitate David.
|
||||
29| Anno undecimo Joram filii Achab, regnavit Ochozias super Judam,
|
||||
30| venitque Jehu in Jezrahel. Porro Jezabel, introitu ejus audito, depinxit oculos suos stibio, et ornavit caput suum, et respexit per fenestram
|
||||
31| ingredientem Jehu per portam, et ait : Numquid pax potest esse Zambri, qui interfecit dominum suum ?
|
||||
32| Levavitque Jehu faciem suam ad fenestram, et ait : Quæ est ista ? et inclinaverunt se ad eum duo vel tres eunuchi.
|
||||
33| At ille dixit eis : Præcipitate eam deorsum : et præcipitaverunt eam, aspersusque est sanguine paries, et equorum ungulæ conculcaverunt eam.
|
||||
34| Cumque introgressus esset ut comederet biberetque, ait : Ite, et videte maledictam illam, et sepelite eam : quia filia regis est.
|
||||
35| Cumque issent ut sepelirent eam, non invenerunt nisi calvariam, et pedes, et summas manus.
|
||||
36| Reversique nuntiaverunt ei. Et ait Jehu : Sermo Domini est, quem locutus est per servum suum Eliam Thesbiten, dicens : In agro Jezrahel comedent canes carnes Jezabel,
|
||||
37| et erunt carnes Jezabel sicut stercus super faciem terræ in agro Jezrahel, ita ut prætereuntes dicant : Hæccine est illa Jezabel ?
|
||||
#10
|
||||
1| Erant autem Achab septuaginta filii in Samaria : scripsit ergo Jehu litteras, et misit in Samariam, ad optimates civitatis, et ad majores natu, et ad nutritios Achab, dicens :
|
||||
2| Statim ut acceperitis litteras has, qui habetis filios domini vestri, et currus, et equos, et civitates firmas, et arma,
|
||||
3| eligite meliorem, et eum qui vobis placuerit de filiis domini vestri, et eum ponite super solium patris sui, et pugnate pro domo domini vestri.
|
||||
4| Timuerunt illi vehementer, et dixerunt : Ecce duo reges non potuerunt stare coram eo, et quomodo nos valebimus resistere ?
|
||||
5| Miserunt ergo præpositi domus, et præfecti civitatis, et majores natu, et nutritii, ad Jehu, dicentes : Servi tui sumus : quæcumque jusseris faciemus, nec constituemus nobis regem : quæcumque tibi placent, fac.
|
||||
6| Rescripsit autem eis litteras secundo, dicens : Si mei estis, et obeditis mihi, tollite capita filiorum domini vestri, et venite ad me hac eadem hora cras in Jezrahel. Porro filii regis, septuaginta viri, apud optimates civitates nutriebantur.
|
||||
7| Cumque venissent litteras ad eos, tulerunt filios regis, et occiderunt septuaginta viros, et posuerunt capita eorum in cophinis, et miserunt ad eum in Jezrahel.
|
||||
8| Venit autem nuntius, et indicavit ei, dicens : Attulerunt capita filiorum regis. Qui respondit : Ponite ea ad duos acervos juxta introitum portæ usque mane.
|
||||
9| Cumque diluxisset, egressus est, et stans dixit ad omnem populum : Justi estis : si ego conjuravi contra dominum meum et interfeci eum, quis percussit omnes hos ?
|
||||
10| videte ergo nunc quoniam non cecidit de sermonibus Domini in terram, quos locutus est Dominus super domum Achab : et Dominus fecit quod locutus est in manu servi sui Eliæ.
|
||||
11| Percussit igitur Jehu omnes qui reliqui erant de domo Achab in Jezrahel, et universos optimates ejus, et notos, et sacerdotes, donec non remanerent ex eo reliquiæ.
|
||||
12| Et surrexit, et venit in Samariam : cumque venisset ad Cameram pastorum in via,
|
||||
13| invenit fratres Ochoziæ regis Juda : dixitque ad eos : Quinam estis vos ? Qui responderunt : Fratres Ochoziæ sumus, et descendimus ad salutandos filios regis, et filios reginæ.
|
||||
14| Qui ait : Comprehendite eos vivos. Quos cum comprehendissent vivos, jugulaverunt eos in cisterna juxta Cameram, quadraginta duos viros : et non reliquit ex eis quemquam.
|
||||
15| Cumque abiisset inde, invenit Jonadab filium Rechab in occursum sibi, et benedixit ei. Et ait ad eum : Numquid est cor tuum rectum, sicut cor meum cum corde tuo ? Et ait Jonadab : Est. Si est, inquit, da manum tuam. Qui dedit ei manum suam. At ille levavit eum ad se in currum :
|
||||
16| dixitque ad eum : Veni mecum, et vide zelum meum pro Domino. Et impositum in curru suo
|
||||
17| duxit in Samariam. Et percussit omnes qui reliqui fuerant de Achab in Samaria usque ad unum, juxta verbum Domini quod locutus est per Eliam.
|
||||
18| Congregavit ergo Jehu omnem populum, et dixit ad eos : Achab coluit Baal parum, ego autem colam eum amplius.
|
||||
19| Nunc igitur omnes prophetas Baal, et universos servos ejus, et cunctos sacerdotes ipsius vocate ad me : nullus sit qui non veniat : sacrificium enim grande est mihi Baal : quicumque defuerit, non vivet. Porro Jehu faciebat hoc insidiose, ut disperderet cultores Baal.
|
||||
20| Et dixit : Sanctificate diem solemnem Baal. Vocavitque,
|
||||
21| et misit in universos terminos Israël, et venerunt cuncti servi Baal : non fuit residuus ne unus quidem qui non veniret. Et ingressi sunt templum Baal : et repleta est domus Baal, a summo usque ad summum.
|
||||
22| Dixitque his qui erant super vestes : Proferte vestimenta universis servis Baal. Et protulerunt eis vestes.
|
||||
23| Ingressusque Jehu, et Jonadab filius Rechab, templum Baal, ait cultoribus Baal : Perquirite, et videte, ne quis forte vobiscum sit de servis Domini, sed ut sint servi Baal soli.
|
||||
24| Ingressi sunt igitur ut facerent victimas et holocausta : Jehu autem præparaverat sibi foris octoginta viros, et dixerat eis : Quicumque fugerit de hominibus his, quos ego adduxero in manus vestras, anima ejus erit pro anima illius.
|
||||
25| Factum est autem, cum completum esset holocaustum, præcepit Jehu militibus et ducibus suis : Ingredimini, et percutite eos : nullus evadat. Percusseruntque eos in ore gladii, et projecerunt milites et duces : et ierunt in civitatem templi Baal,
|
||||
26| et protulerunt statuam de fano Baal, et combusserunt,
|
||||
27| et comminuerunt eam. Destruxerunt quoque ædem Baal, et fecerunt pro ea latrinas usque in diem hanc.
|
||||
28| Delevit itaque Jehu Baal de Israël :
|
||||
29| verumtamen a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, non recessit, nec dereliquit vitulos aureos qui erant in Bethel et in Dan.
|
||||
30| Dixit autem Dominus ad Jehu : Quia studiose egisti quod rectum erat, et placebat in oculis meis, et omnia quæ erant in corde meo fecisti contra domum Achab : filii tui usque ad quartam generationem sedebunt super thronum Israël.
|
||||
31| Porro Jehu non custodivit ut ambularet in lege Domini Dei Israël in toto corde suo : non enim recessit a peccatis Jeroboam, qui peccare fecerat Israël.
|
||||
32| In diebus illis cœpit Dominus tædere super Israël : percussitque eos Hazaël in universis finibus Israël,
|
||||
33| a Jordane contra orientalem plagam, omnem terram Galaad, et Gad, et Ruben, et Manasse, ab Aroër, quæ est super torrentem Arnon, et Galaad, et Basan.
|
||||
34| Reliqua autem verborum Jehu, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Israël ?
|
||||
35| Et dormivit Jehu cum patribus suis, sepelieruntque eum in Samaria : et regnavit Joachaz filius ejus pro eo.
|
||||
36| Dies autem quos regnavit Jehu super Israël, viginti et octo anni sunt in Samaria.
|
||||
#11
|
||||
1| Athalia vero mater Ochoziæ, videns mortuum filium suum, surrexit, et interfecit omne semen regium.
|
||||
2| Tollens autem Josaba filia regis Joram, soror Ochoziæ, Joas filium Ochoziæ, furata est eum de medio filiorum regis qui interficiebantur, et nutricem ejus de triclinio : et abscondit eum a facie Athaliæ ut non interficeretur.
|
||||
3| Eratque cum ea sex annis clam in domo Domini : porro Athalia regnavit super terram.
|
||||
4| Anno autem septimo misit Jojada, et assumens centuriones et milites, introduxit ad se in templum Domini, pepigitque cum eis fœdus : et adjurans eos in domo Domini, ostendit eis filium regis :
|
||||
5| et præcepit illis, dicens : Iste est sermo, quem facere debetis :
|
||||
6| tertia pars vestrum introëat sabbato, et observet excubias domus regis. Tertia autem pars sit ad portam Sur, et tertia pars sit ad portam quæ est post habitaculum scutariorum : et custodietis excubias domus Messa.
|
||||
7| Duæ vero partes e vobis, omnes egredientes sabbato, custodiant excubias domus Domini circa regem.
|
||||
8| Et vallabitis eum, habentes arma in manibus vestris : si quis autem ingressus fuerit septum templi, interficiatur : eritisque cum rege introëunte et egrediente.
|
||||
9| Et fecerunt centuriones juxta omnia quæ præceperat eis Jojada sacerdos : et assumentes singuli viros suos qui ingrediebantur sabbato, cum his qui egrediebantur sabbato, venerunt ad Jojadam sacerdotem.
|
||||
10| Qui dedit eis hastas et arma regis David, quæ erant in domo Domini.
|
||||
11| Et steterunt singuli habentes arma in manu sua, a parte templi dextera usque ad partem sinistram altaris et ædis, circum regem.
|
||||
12| Produxitque filium regis, et posuit super eum diadema et testimonium : feceruntque eum regem, et unxerunt : et plaudentes manu, dixerunt : Vivat rex.
|
||||
13| Audivit autem Athalia vocem populi currentis : et ingressa ad turbas in templum Domini,
|
||||
14| vidit regem stantem super tribunal juxta morem, et cantores, et tubas prope eum, omnemque populum terræ lætantem, et canentem tubis : et scidit vestimenta sua, clamavitque : Conjuratio, conjuratio.
|
||||
15| Præcepit autem Jojada centurionibus qui erant super exercitum, et ait eis : Educite eam extra septa templi, et quicumque eam secutus fuerit, feriatur gladio. Dixerat enim sacerdos : Non occidatur in templo Domini.
|
||||
16| Imposueruntque ei manus, et impegerunt eam per viam introitus equorum, juxta palatium, et interfecta est ibi.
|
||||
17| Pepigit ergo Jojada fœdus inter Dominum, et inter regem, et inter populum, ut esset populus Domini : et inter regem et populum.
|
||||
18| Ingressusque est omnis populus terræ templum Baal, et destruxerunt aras ejus, et imagines contriverunt valide : Mathan quoque sacerdotem Baal occiderunt coram altari. Et posuit sacerdos custodias in domo Domini.
|
||||
19| Tulitque centuriones, et Cerethi et Phelethi legiones, et omnem populum terræ, deduxeruntque regem de domo Domini : et venerunt per viam portæ scutariorum in palatium, et sedit super thronum regum.
|
||||
20| Lætatusque est omnis populus terræ, et civitas conquievit : Athalia autem occisa est gladio in domo regis.
|
||||
21| Septemque annorum erat Joas, cum regnare cœpisset.
|
||||
#12
|
||||
1| Anno septimo Jehu, regnavit Joas : et quadraginta annis regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Sebia de Bersabee.
|
||||
2| Fecitque Joas rectum coram Domino cunctis diebus quibus docuit eum Jojada sacerdos.
|
||||
3| Verumtamen excelsa non abstulit : adhuc enim populus immolabat, et adolebat in excelsis incensum.
|
||||
4| Dixitque Joas ad sacerdotes : Omnem pecuniam sanctorum, quæ illata fuerit in templum Domini a prætereuntibus, quæ offertur pro pretio animæ, et quam sponte et arbitrio cordis sui inferunt in templum Domini :
|
||||
5| accipiant illam sacerdotes juxta ordinem suum, et instaurent sartatecta domus, si quid necessarium viderint instauratione.
|
||||
6| Igitur usque ad vigesimum tertium annum regis Joas, non instauraverunt sacerdotes sartatecta templi.
|
||||
7| Vocavitque rex Joas Jojadam pontificem et sacerdotes, dicens eis : Quare sartatecta non instauratis templi ? nolite ergo amplius accipere pecuniam juxta ordinem vestrum, sed ad instaurationem templi reddite eam.
|
||||
8| Prohibitique sunt sacerdotes ultra accipere pecuniam a populo, et instaurare sartatecta domus.
|
||||
9| Et tulit Jojada pontifex gazophylacium unum, aperuitque foramen desuper, et posuit illud juxta altare ad dexteram ingredientium domum Domini : mittebantque in eo sacerdotes qui custodiebant ostia, omnem pecuniam quæ deferebatur ad templum Domini.
|
||||
10| Cumque viderent nimiam pecuniam esse in gazophylacio, ascendebat scriba regis, et pontifex, effundebantque et numerabant pecuniam quæ inveniebatur in domo Domini :
|
||||
11| et dabant eam juxta numerum atque mensuram in manu eorum qui præerant cæmentariis domus Domini : qui impendebant eam in fabris lignorum et in cæmentariis, iis qui operabantur in domo Domini,
|
||||
12| et sartatecta faciebant : et in iis qui cædebant saxa, et ut emerent ligna, et lapides, qui excidebantur, ita ut impleretur instauratio domus Domini in universis quæ indigebant expensa ad muniendam domum.
|
||||
13| Verumtamen non fiebant ex eadem pecunia hydriæ templi Domini, et fuscinulæ, et thuribula, et tubæ, et omne vas aureum et argenteum, de pecunia quæ inferebatur in templum Domini.
|
||||
14| Iis enim qui faciebant opus, dabatur ut instauraretur templum Domini :
|
||||
15| et non fiebat ratio iis hominibus qui accipiebant pecuniam ut distribuerent eam artificibus, sed in fide tractabant eam.
|
||||
16| Pecuniam vero pro delicto, et pecuniam pro peccatis non inferebant in templum Domini, quia sacerdotum erat.
|
||||
17| Tunc ascendit Hazaël rex Syriæ, et pugnabat contra Geth, cepitque eam : et direxit faciem suam ut ascenderet in Jerusalem.
|
||||
18| Quam ob rem tulit Joas rex Juda omnia sanctificata quæ consecraverant Josaphat, et Joram, et Ochozias, patres ejus reges Juda, et quæ ipse obtulerat : et universum argentum quod inveniri potuit in thesauris templi Domini et in palatio regis : misitque Hazaëli regi Syriæ, et recessit ab Jerusalem.
|
||||
19| Reliqua autem sermonum Joas, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
20| Surrexerunt autem servi ejus, et conjuraverunt inter se, percusseruntque Joas in domo Mello in descensu Sella.
|
||||
21| Josachar namque filius Semaath, et Jozabad filius Somer servi ejus, percusserunt eum, et mortuus est : et sepelierunt eum cum patribus suis in civitate David : regnavitque Amasias filius ejus pro eo.
|
||||
#13
|
||||
1| Anno vigesimo tertio Joas filii Ochoziæ regis Juda, regnavit Joachaz filius Jehu super Israël in Samaria decem et septem annis.
|
||||
2| Et fecit malum coram Domino, secutusque est peccata Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, et non declinavit ab eis.
|
||||
3| Iratusque est furor Domini contra Israël, et tradidit eos in manu Hazaël regis Syriæ, et in manu Benadad filii Hazaël, cunctis diebus.
|
||||
4| Deprecatus est autem Joachaz faciem Domini, et audivit eum Dominus : vidit enim angustiam Israël, quia attriverat eos rex Syriæ :
|
||||
5| et dedit Dominus salvatorem Israëli, et liberatus est de manu regis Syriæ : habitaveruntque filii Israël in tabernaculis suis sicut heri et nudiustertius.
|
||||
6| Verumtamen non recesserunt a peccatis domus Jeroboam, qui peccare fecit Israël, sed in ipsis ambulaverunt : siquidem et lucus permansit in Samaria.
|
||||
7| Et non sunt derelicti Joachaz de populo nisi quinquaginta equites, et decem currus, et decem millia peditum : interfecerat enim eos rex Syriæ, et redegerat quasi pulverem in tritura areæ.
|
||||
8| Reliqua autem sermonum Joachaz, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
9| Dormivitque Joachaz cum patribus suis, et sepelierunt eum in Samaria : regnavitque Joas filius ejus pro eo.
|
||||
10| Anno trigesimo septimo Joas regis Juda, regnavit Joas filius Joachaz super Israël in Samaria sedecim annis.
|
||||
11| Et fecit quod malum est in conspectu Domini : non declinavit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, sed in ipsis ambulavit.
|
||||
12| Reliqua autem sermonum Joas, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus, quomodo pugnaverit contra Amasiam regem Juda, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
13| Et dormivit Joas cum patribus suis : Jeroboam autem sedit super solium ejus. Porro Joas sepultus est in Samaria cum regibus Israël.
|
||||
14| Eliseus autem ægrotabat infirmitate, qua et mortuus est : descenditque ad eum Joas rex Israël, et flebat coram eo, dicebatque : Pater mi, pater mi, currus Israël et auriga ejus.
|
||||
15| Et ait illi Eliseus : Affer arcum et sagittas. Cumque attulisset ad eum arcum et sagittas,
|
||||
16| dixit ad regem Israël : Pone manum tuam super arcum. Et cum posuisset ille manum suam, superposuit Eliseus manus suas manibus regis,
|
||||
17| et ait : Aperi fenestram orientalem. Cumque aperuisset, dixit Eliseus : Jace sagittam. Et jecit. Et ait Eliseus : Sagitta salutis Domini, et sagitta salutis contra Syriam : percutiesque Syriam in Aphec, donec consumas eam.
|
||||
18| Et ait : Tolle sagittas. Qui cum tulisset, rursum dixit ei : Percute jaculo terram. Et cum percussisset tribus vicibus, et stetisset,
|
||||
19| iratus est vir Dei contra eum, et ait : Si percussisses quinquies, aut sexies, sive septies, percussisses Syriam usque ad consumptionem : nunc autem tribus vicibus percuties eam.
|
||||
20| Mortuus est ergo Eliseus, et sepelierunt eum. Latrunculi autem de Moab venerunt in terram in ipso anno.
|
||||
21| Quidam autem sepelientes hominem, viderunt latrunculos, et projecerunt cadaver in sepulchro Elisei. Quod cum tetigisset ossa Elisei, revixit homo, et stetit super pedes suos.
|
||||
22| Igitur Hazaël rex Syriæ afflixit Israël cunctis diebus Joachaz :
|
||||
23| et misertus est Dominus eorum, et reversus est ad eos propter pactum suum, quod habebat cum Abraham, et Isaac, et Jacob : et noluit disperdere eos, neque projicere penitus usque in præsens tempus.
|
||||
24| Mortuus est autem Hazaël rex Syriæ, et regnavit Benadad filius ejus pro eo.
|
||||
25| Porro Joas filius Joachaz tulit urbes de manu Benadad filii Hazaël, quas tulerat de manu Joachaz patris sui jure prælii : tribus vicibus percussit eum Joas, et reddidit civitates Israël.
|
||||
#14
|
||||
1| In anno secundo Joas filii Joachaz regis Israël, regnavit Amasias filius Joas regis Juda.
|
||||
2| Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset : viginti autem et novem annis regnavit in Jerusalem. Nomen matris ejus Joadan de Jerusalem.
|
||||
3| Et fecit rectum coram Domino, verumtamen non ut David pater ejus. Juxta omnia quæ fecit Joas pater suus, fecit :
|
||||
4| nisi hoc tantum, quod excelsa non abstulit : adhuc enim populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis.
|
||||
5| Cumque obtinuisset regnum, percussit servos suos, qui interfecerant regem patrem suum :
|
||||
6| filios autem eorum qui occiderant, non occidit, juxta quod scriptum est in libro legis Moysi, sicut præcepit Dominus, dicens : Non morientur patres pro filiis, neque filii morientur pro patribus : sed unusquisque in peccato suo morietur.
|
||||
7| Ipse percussit Edom in valle Salinarum decem millia, et apprehendit petram in prælio, vocavitque nomen ejus Jectehel usque in præsentem diem.
|
||||
8| Tunc misit Amasias nuntios ad Joas filium Joachaz filii Jehu regis Israël, dicens : Veni, et videamus nos.
|
||||
9| Remisitque Joas rex Israël ad Amasiam regem Juda, dicens : Carduus Libani misit ad cedrum quæ est in Libano, dicens : Da filiam tuam filio meo uxorem. Transieruntque bestiæ saltus quæ sunt in Libano, et conculcaverunt carduum.
|
||||
10| Percutiens invaluisti super Edom, et sublevavit te cor tuum : contentus esto gloria, et sede in domo tua : quare provocas malum, ut cadas tu et Judas tecum ?
|
||||
11| Et non acquievit Amasias. Ascenditque Joas rex Israël, et viderunt se, ipse et Amasias rex Juda, in Bethsames oppido Judæ.
|
||||
12| Percussusque est Juda coram Israël, et fugerunt unusquisque in tabernacula sua.
|
||||
13| Amasiam vero regem Juda, filium Joas filii Ochoziæ, cepit Joas rex Israël in Bethsames, et adduxit eum in Jerusalem : et interrupit murum Jerusalem, a porta Ephraim usque ad portam anguli, quadringentis cubitis.
|
||||
14| Tulitque omne aurum et argentum, et universa vasa quæ inventa sunt in domo Domini et in thesauris regis, et obsides, et reversus est in Samariam.
|
||||
15| Reliqua autem verborum Joas quæ fecit, et fortitudo ejus qua pugnavit contra Amasiam regem Juda, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
16| Dormivitque Joas cum patribus suis, et sepultus est in Samaria cum regibus Israël, et regnavit Jeroboam filius ejus pro eo.
|
||||
17| Vixit autem Amasias filius Joas rex Juda postquam mortuus est Joas filius Joachaz regis Israël, quindecim annis.
|
||||
18| Reliqua autem sermonum Amasiæ, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ?
|
||||
19| Factaque est contra eum conjuratio in Jerusalem : at ille fugit in Lachis. Miseruntque post eum in Lachis, et interfecerunt eum ibi :
|
||||
20| et asportaverunt in equis, sepultusque est in Jerusalem cum patribus suis in civitate David.
|
||||
21| Tulit autem universus populus Judæ Azariam annos natum sedecim, et constituerunt eum regem pro patre ejus Amasia.
|
||||
22| Ipse ædificavit Ælath, et restituit eam Judæ, postquam dormivit rex cum patribus suis.
|
||||
23| Anno quintodecimo Amasiæ filii Joas regis Juda, regnavit Jeroboam filius Joas regis Israël in Samaria, quadraginta et uno anno.
|
||||
24| Et fecit quod malum est coram Domino : non recessit ab omnibus peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
|
||||
25| Ipse restituit terminos Israël ab introitu Emath usque ad mare solitudinis, juxta sermonem Domini Dei Israël quem locutus est per servum suum Jonam filium Amathi prophetam, qui erat de Geth, quæ est in Opher.
|
||||
26| Vidit enim Dominus afflictionem Israël amaram nimis, et quod consumpti essent usque ad clausos carcere et extremos, et non esset qui auxiliaretur Israëli.
|
||||
27| Nec locutus est Dominus ut deleret nomen Israël de sub cælo, sed salvavit eos in manu Jeroboam filii Joas.
|
||||
28| Reliqua autem sermonum Jeroboam, et universa quæ fecit, et fortitudo ejus qua præliatus est, et quomodo restituit Damascum et Emath Judæ in Israël, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
29| Dormivitque Jeroboam cum patribus suis regibus Israël, et regnavit Zacharias filius ejus pro eo.
|
||||
#15
|
||||
1| Anno vigesimo septimo Jeroboam regis Israël, regnavit Azarias filius Amasiæ regis Juda.
|
||||
2| Sedecim annorum erat cum regnare cœpisset, et quinquaginta duobus annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Jechelia de Jerusalem.
|
||||
3| Fecitque quod erat placitum coram Domino, juxta omnia quæ fecit Amasias pater ejus.
|
||||
4| Verumtamen excelsa non est demolitus : adhuc populus sacrificabat, et adolebat incensum in excelsis.
|
||||
5| Percussit autem Dominus regem, et fuit leprosus usque in diem mortis suæ, et habitabat in domo libera seorsum : Joatham vero filius regis gubernabat palatium, et judicabit populum terræ.
|
||||
6| Reliqua autem sermonum Azariæ, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
7| Et dormivit Azarias cum patribus suis : sepelieruntque eum cum majoribus suis in civitate David, et regnavit Joatham filius ejus pro eo.
|
||||
8| Anno trigesimo octavo Azariæ regis Juda, regnavit Zacharias filius Jeroboam super Israël in Samaria sex mensibus.
|
||||
9| Et fecit quod malum est coram Domino, sicut fecerant patres ejus : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
|
||||
10| Conjuravit autem contra eum Sellum filius Jabes : percussitque eum palam, et interfecit, regnavitque pro eo.
|
||||
11| Reliqua autem verborum Zachariæ, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
12| Iste est sermo Domini quem locutus est ad Jehu, dicens : Filii tui usque ad quartam generationem sedebunt super thronum Israël. Factumque est ita.
|
||||
13| Sellum filius Jabes regnavit trigesimo novo anno Azariæ regis Juda : regnavit autem uno mense in Samaria.
|
||||
14| Et ascendit Manahem filius Gadi de Thersa, venitque in Samariam, et percussit Sellum filium Jabes in Samaria, et interfecit eum : regnavitque pro eo.
|
||||
15| Reliqua autem verborum Sellum, et conjuratio ejus, per quam tetendit insidias, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
16| Tunc percussit Manahem Thapsam, et omnes qui erant in ea, et terminos ejus de Thersa : noluerant enim aperire ei : et interfecit omnes prægnantes ejus, et scidit eas.
|
||||
17| Anno trigesimo nono Azariæ regis Juda, regnavit Manahem filius Gadi super Israël decem annis in Samaria.
|
||||
18| Fecitque quod erat malum coram Domino : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël, cunctis diebus ejus.
|
||||
19| Veniebat Phul rex Assyriorum in terram, et dabat Manahem Phul mille talenta argenti, ut esset ei in auxilium, et firmaret regnum ejus.
|
||||
20| Indixitque Manahem argentum super Israël cunctis potentibus et divitibus, ut daret regi Assyriorum quinquaginta siclos argenti per singulos : reversusque est rex Assyriorum, et non est moratus in terra.
|
||||
21| Reliqua autem sermonum Manahem, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
22| Et dormivit Manahem cum patribus suis : regnavitque Phaceia filius ejus pro eo.
|
||||
23| Anno quinquagesimo Azariæ regis Juda, regnavit Phaceia filius Manahem super Israël in Samaria biennio.
|
||||
24| Et fecit quod erat malum coram Domino : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
|
||||
25| Conjuravit autem adversus eum Phacee filius Romeliæ, dux ejus, et percussit eum in Samaria in turre domus regiæ, juxta Argob et juxta Arie, et cum eo quinquaginta viros de filiis Galaaditarum : et interfecit eum, regnavitque pro eo.
|
||||
26| Reliqua autem sermonum Phaceia, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
27| Anno quinquagesimo secundo Azariæ regis Juda, regnavit Phacee filius Romeliæ super Israël in Samaria viginti annis.
|
||||
28| Et fecit quod erat malum coram Domino : non recessit a peccatis Jeroboam filii Nabat, qui peccare fecit Israël.
|
||||
29| In diebus Phacee regis Israël, venit Theglathphalasar rex Assur, et cepit Ajon, et Abel-Domum, Maacha et Janoë, et Cedes, et Asor, et Galaad, et Galilæam, et universam terram Nephthali : et transtulit eos in Assyrios.
|
||||
30| Conjuravit autem et tetendit insidias Osee filius Ela contra Phacee filium Romeliæ, et percussit eum, et interfecit : regnavitque pro eo vigesimo anno Joatham filii Oziæ.
|
||||
31| Reliqua autem sermonum Phacee, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Israël ?
|
||||
32| Anno secundo Phacee filii Romeliæ regis Israël, regnavit Joatham filius Oziæ regis Juda.
|
||||
33| Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Jerusa filia Sadoc.
|
||||
34| Fecitque quod erat placitum coram Domino : juxta omnia quæ fecerat Ozias pater suus, operatus est.
|
||||
35| Verumtamen excelsa non abstulit : adhuc populus immolabat, et adolebat incensum in excelsis. Ipse ædificavit portam domus Domini sublimissimam.
|
||||
36| Reliqua autem sermonum Joatham, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
37| In diebus illis cœpit Dominus mittere in Judam Rasin regem Syriæ, et Phacee filium Romeliæ.
|
||||
38| Et dormivit Joatham cum patribus suis, sepultusque est cum eis in civitate David patris sui : et regnavit Achaz filius ejus pro eo.
|
||||
#16
|
||||
1| Anno decimoseptimo Phacee filii Romeliæ, regnavit Achaz filius Joatham regis Juda.
|
||||
2| Viginti annorum erat Achaz cum regnare cœpisset, et sedecim annis regnavit in Jerusalem. Non fecit quod erat placitum in conspectu Domini Dei sui sicut David pater ejus,
|
||||
3| sed ambulavit in via regum Israël : insuper et filium suum consecravit, transferens per ignem secundum idola gentium, quæ dissipavit Dominus coram filiis Israël.
|
||||
4| Immolabat quoque victimas, et adolebat incensum in excelsis, et in collibus, et sub omni ligno frondoso.
|
||||
5| Tunc ascendit Rasin rex Syriæ, et Phacee filius Romeliæ rex Israël, in Jerusalem ad præliandum : cumque obsiderent Achaz, non valuerunt superare eum.
|
||||
6| In tempore illo restituit Rasin rex Syriæ, Ailam Syriæ, et ejecit Judæos de Aila : et Idumæi venerunt in Ailam, et habitaverunt ibi usque in diem hanc.
|
||||
7| Misit autem Achaz nuntios ad Theglathphalasar regem Assyriorum, dicens : Servus tuus, et filius tuus ego sum : ascende, et salvum me fac de manu regis Syriæ, et de manu regis Israël, qui consurrexerunt adversum me.
|
||||
8| Et cum collegisset argentum et aurum quod inveniri potuit in domo Domini et in thesauris regis, misit regi Assyriorum munera.
|
||||
9| Qui et acquievit voluntati ejus : ascendit enim rex Assyriorum in Damascum, et vastavit eam, et transtulit habitatores ejus Cyrenen : Rasin autem interfecit.
|
||||
10| Perrexitque rex Achaz in occursum Theglathphalasar regis Assyriorum in Damascum : cumque vidisset altare Damasci, misit rex Achaz ad Uriam sacerdotem exemplar ejus, et similitudinem juxta omne opus ejus.
|
||||
11| Exstruxitque Urias sacerdos altare : juxta omnia quæ præceperat rex Achaz de Damasco, ita fecit sacerdos Urias donec veniret rex Achaz de Damasco.
|
||||
12| Cumque venisset rex de Damasco, vidit altare, et veneratus est illud : ascenditque et immolavit holocausta et sacrificium suum,
|
||||
13| et libavit libamina, et fudit sanguinem pacificorum quæ obtulerat super altare.
|
||||
14| Porro altare æreum quod erat coram Domino, transtulit de facie templi, et de loco altaris, et de loco templi Domini : posuitque illud ex latere altaris ad aquilonem.
|
||||
15| Præcepit quoque rex Achaz Uriæ sacerdoti, dicens : Super altare majus offer holocaustum matutinum, et sacrificium vespertinum, et holocaustum regis, et sacrificium ejus, et holocaustum universi populi terræ, et sacrificia eorum, et libamina eorum : et omnem sanguinem holocausti, et universum sanguinem victimæ super illud effundes : altare vero æreum erit paratum ad voluntatem meam.
|
||||
16| Fecit igitur Urias sacerdos juxta omnia quæ præceperat rex Achaz.
|
||||
17| Tulit autem rex Achaz cælatas bases, et luterem qui erat desuper : et mare deposuit de bobus æreis qui sustentabant illud, et posuit super pavimentum stratum lapide.
|
||||
18| Musach quoque sabbati quod ædificaverat in templo : et ingressum regis exterius convertit in templum Domini propter regem Assyriorum.
|
||||
19| Reliqua autem verborum Achaz quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ?
|
||||
20| Dormivitque Achaz cum patribus suis, et sepultus est cum eis in civitate David : et regnavit Ezechias filius ejus pro eo.
|
||||
#17
|
||||
1| Anno duodecimo Achaz regis Juda, regnavit Osee filius Ela in Samaria super Israël novem annis.
|
||||
2| Fecitque malum coram Domino, sed non sicut reges Israël qui ante eum fuerant.
|
||||
3| Contra hunc ascendit Salmanasar rex Assyriorum, et factus est ei Osee servus, reddebatque illi tributa.
|
||||
4| Cumque deprehendisset rex Assyriorum Osee, quod rebellare nitens misisset nuntios ad Sua regem Ægypti ne præstaret tributa regi Assyriorum sicut singulis annis solitus erat, obsedit eum, et vinctum misit in carcerem.
|
||||
5| Pervagatusque est omnem terram : et ascendens Samariam, obsedit eam tribus annis.
|
||||
6| Anno autem nono Osee, cepit rex Assyriorum Samariam, et transtulit Israël in Assyrios : posuitque eos in Hala et in Habor juxta fluvium Gozan, in civitatibus Medorum.
|
||||
7| Factum est enim, cum peccassent filii Israël Domino Deo suo, qui eduxerat eos de terra Ægypti, de manu Pharaonis regis Ægypti, coluerunt deos alienos.
|
||||
8| Et ambulaverunt juxta ritum gentium quas consumpserat Dominus in conspectu filiorum Israël et regum Israël, quia similiter fecerant.
|
||||
9| Et offenderunt filii Israël verbis non rectis Dominum Deum suum : et ædificaverunt sibi excelsa in cunctis urbibus suis, a turre custodum usque ad civitatem munitam.
|
||||
10| Feceruntque sibi statuas et lucos in omni colle sublimi, et subter omne lignum nemorosum :
|
||||
11| et adolebant ibi incensum super aras in morem gentium quas transtulerat Dominus a facie eorum : feceruntque verba pessima irritantes Dominum.
|
||||
12| Et coluerunt immunditias de quibus præcepit eis Dominus ne facerent verbum hoc.
|
||||
13| Et testificatus est Dominus in Israël et in Juda per manum omnium prophetarum et videntium, dicens : Revertimini a viis vestris pessimis, et custodite præcepta mea et cæremonias, juxta omnem legem quam præcepi patribus vestris, et sicut misi ad vos in manu servorum meorum prophetarum.
|
||||
14| Qui non audierunt, sed induraverunt cervicem suam juxta cervicem patrum suorum, qui noluerunt obedire Domino Deo suo.
|
||||
15| Et abjecerunt legitima ejus, et pactum quod pepigit cum patribus eorum, et testificationes quibus contestatus est eos : secutique sunt vanitates, et vane egerunt : et secuti sunt gentes quæ erant per circuitum eorum, super quibus præceperat Dominus eis ut non facerent sicut et illæ faciebant.
|
||||
16| Et dereliquerunt omnia præcepta Domini Dei sui : feceruntque sibi conflatiles duos vitulos, et lucos, et adoraverunt universam militiam cæli : servieruntque Baal,
|
||||
17| et consecraverunt filios suos et filias suas per ignem : et divinationibus inserviebant, et auguriis : et tradiderunt se ut facerent malum coram Domino, ut irritarent eum.
|
||||
18| Iratusque est Dominus vehementer Israëli, et abstulit eos a conspectu suo, et non remansit nisi tribus Juda tantummodo.
|
||||
19| Sed nec ipse Juda custodivit mandata Domini Dei sui : verum ambulavit in erroribus Israël, quos operatus fuerat.
|
||||
20| Projecitque Dominus omne semen Israël, et afflixit eos, et tradidit eos in manu diripientium, donec projiceret eos a facie sua :
|
||||
21| ex eo jam tempore quo scissus est Israël a domo David, et constituerunt sibi regem Jeroboam filium Nabat : separavit enim Jeroboam Israël a Domino, et peccare eos fecit peccatum magnum.
|
||||
22| Et ambulaverunt filii Israël in universis peccatis Jeroboam quæ fecerat : et non recesserunt ab eis,
|
||||
23| usquequo Dominus auferret Israël a facie sua, sicut locutus fuerat in manu omnium servorum suorum prophetarum : translatusque est Israël de terra sua in Assyrios, usque in diem hanc.
|
||||
24| Adduxit autem rex Assyriorum de Babylone, et de Cutha, et de Avah, et de Emath, et de Sepharvaim : et collocavit eos in civitatibus Samariæ pro filiis Israël : qui possederunt Samariam, et habitaverunt in urbibus ejus.
|
||||
25| Cumque ibi habitare cœpissent, non timebant Dominum : et immisit in eos Dominus leones, qui interficiebant eos.
|
||||
26| Nuntiatumque est regi Assyriorum, et dictum : Gentes quas transtulisti, et habitare fecisti in civitatibus Samariæ, ignorant legitima Dei terræ : et immisit in eos Dominus leones, et ecce interficiunt eos, eo quod ignorent ritum Dei terræ.
|
||||
27| Præcepit autem rex Assyriorum, dicens : Ducite illuc unum de sacerdotibus quos inde captivos adduxistis, et vadat, et habitet cum eis : et doceat eos legitima Dei terræ.
|
||||
28| Igitur cum venisset unus de sacerdotibus his qui captivi ducti fuerant de Samaria, habitavit in Bethel, et docebat eos quomodo colerent Dominum.
|
||||
29| Et unaquæque gens fabricata est deum suum : posueruntque eos in fanis excelsis quæ fecerant Samaritæ, gens et gens in urbibus suis, in quibus habitabat.
|
||||
30| Viri enim Babylonii fecerunt Sochothbenoth : viri autem Cuthæi fecerunt Nergel : et viri de Emath fecerunt Asima.
|
||||
31| Porro Hevæi fecerunt Nebahaz et Tharthac. Hi autem qui erant de Sepharvaim, comburebant filios suos igni, Adramelech et Anamelech diis Sepharvaim,
|
||||
32| et nihilominus colebant Dominum. Fecerunt autem sibi de novissimis sacerdotes excelsorum, et ponebant eos in fanis sublimibus.
|
||||
33| Et cum Dominum colerent, diis quoque suis serviebant juxta consuetudinem gentium, de quibus translati fuerant Samariam.
|
||||
34| Usque in præsentem diem morem sequuntur antiquum : non timent Dominum, neque custodiunt cæremonias ejus, judicia, et legem, et mandatum, quod præceperat Dominus filiis Jacob, quem cognominavit Israël :
|
||||
35| et percusserat cum eis pactum, et mandaverat eis, dicens : Nolite timere deos alienos, et non adoretis eos, neque colatis eos, et non immoletis eis :
|
||||
36| sed Dominum Deum vestrum, qui eduxit vos de terra Ægypti in fortitudine magna et in brachio extento, ipsum timete, et illum adorate, et ipsi immolate.
|
||||
37| Cæremonias quoque, et judicia, et legem, et mandatum, quod scripsit vobis, custodite ut faciatis cunctis diebus : et non timeatis deos alienos.
|
||||
38| Et pactum quod percussit vobiscum, nolite oblivisci : nec colatis deos alienos,
|
||||
39| sed Dominum Deum vestrum timete, et ipse eruet vos de manu omnium inimicorum vestrorum.
|
||||
40| Illi vero non audierunt, sed juxta consuetudinem suam pristinam perpetrabant.
|
||||
41| Fuerunt igitur gentes istæ timentes quidem Dominum, sed nihilominus et idolis suis servientes : nam et filii eorum, et nepotes, sicut fecerunt patres sui, ita faciunt usque in præsentem diem.
|
||||
#18
|
||||
1| Anno tertio Osee filii Ela regis Israël, regnavit Ezechias filius Achaz regis Juda.
|
||||
2| Viginti quinque annorum erat cum regnare cœpisset, et viginti novem annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Abi filia Zachariæ.
|
||||
3| Fecitque quod erat bonum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat David pater ejus.
|
||||
4| Ipse dissipavit excelsa, et contrivit statuas, et succidit lucos, confregitque serpentem æneum quem fecerat Moyses : siquidem usque ad illud tempus filii Israël adolebant ei incensum : vocavitque nomen ejus Nohestan.
|
||||
5| In Domino Deo Israël speravit : itaque post eum non fuit similis ei de cunctis regibus Juda, sed neque in his qui ante eum fuerunt :
|
||||
6| et adhæsit Domino, et non recessit a vestigiis ejus, fecitque mandata ejus, quæ præceperat Dominus Moysi.
|
||||
7| Unde et erat Dominus cum eo, et in cunctis ad quæ procedebat, sapienter se agebat. Rebellavit quoque contra regem Assyriorum, et non servivit ei.
|
||||
8| Ipse percussit Philisthæos usque ad Gazam, et omnes terminos eorum, a turre custodum usque ad civitatem munitam.
|
||||
9| Anno quarto regis Ezechiæ, qui erat annus septimus Osee filii Ela regis Israël, ascendit Salmanasar rex Assyriorum in Samariam, et oppugnavit eam,
|
||||
10| et cepit. Nam post annos tres, anno sexto Ezechiæ, id est nono anno Osee regis Israël, capta est Samaria :
|
||||
11| et transtulit rex Assyriorum Israël in Assyrios, collocavitque eos in Hala et in Habor fluviis Gozan in civitatibus Medorum :
|
||||
12| quia non audierunt vocem Domini Dei sui, sed prætergressi sunt pactum ejus : omnia quæ præceperat Moyses servus Domini non audierunt, neque fecerunt.
|
||||
13| Anno quartodecimo regis Ezechiæ, ascendit Sennacherib rex Assyriorum ad universas civitates Juda munitas, et cepit eas.
|
||||
14| Tunc misit Ezechias rex Juda nuntios ad regem Assyriorum in Lachis, dicens : Peccavi : recede a me, et omne quod imposueris mihi, feram. Indixit itaque rex Assyriorum Ezechiæ regi Judæ trecenta talenta argenti, et triginta talenta auri.
|
||||
15| Deditque Ezechias omne argentum quod repertum fuerat in domo Domini et in thesauris regis.
|
||||
16| In tempore illo confregit Ezechias valvas templi Domini, et laminas auri quas ipse affixerat, et dedit eas regi Assyriorum.
|
||||
17| Misit autem rex Assyriorum Tharthan, et Rabsaris, et Rabsacen de Lachis ad regem Ezechiam cum manu valida Jerusalem : qui cum ascendissent, venerunt Jerusalem, et steterunt juxta aquæductum piscinæ superioris, quæ est in via Agrifullonis.
|
||||
18| Vocaveruntque regem : egressus est autem ad eos Eliacim filius Helciæ præpositus domus, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph a commentariis.
|
||||
19| Dixitque ad eos Rabsaces : Loquimini Ezechiæ : Hæc dicit rex magnus, rex Assyriorum : Quæ est ista fiducia, qua niteris ?
|
||||
20| forsitan inisti consilium, ut præpares te ad prælium. In quo confidis, ut audeas rebellare ?
|
||||
21| an speras in baculo arundineo atque confracto Ægypto, super quem, si incubuerit homo, comminutus ingredietur manum ejus, et perforabit eam ? sic est Pharao rex Ægypti omnibus qui confidunt in se.
|
||||
22| Quod si dixeritis mihi : In Domino Deo nostro habemus fiduciam : nonne iste est, cujus abstulit Ezechias excelsa et altaria, et præcepit Judæ et Jerusalem : Ante altare hoc adorabitis in Jerusalem ?
|
||||
23| Nunc igitur transite ad dominum meum regem Assyriorum, et dabo vobis duo millia equorum, et videte an habere valeatis ascensores eorum.
|
||||
24| Et quomodo potestis resistere ante unum satrapam de servis domini mei minimis ? an fiduciam habes in Ægypto propter currus et equites ?
|
||||
25| Numquid sine Domini voluntate ascendi ad locum istum, ut demolirer eum ? Dominus dixit mihi : Ascende ad terram hanc, et demolire eam.
|
||||
26| Dixerunt autem Eliacim filius Helciæ, et Sobna, et Joahe Rabsaci : Precamur ut loquaris nobis servis tuis syriace : siquidem intelligimus hanc linguam : et non loquaris nobis judaice, audiente populo qui est super murum.
|
||||
27| Responditque eis Rabsaces, dicens : Numquid ad dominum tuum, et ad te misit me dominus meus, ut loquerer sermones hos, et non potius ad viros qui sedent super murum, ut comedant stercora sua, et bibant urinam suam vobiscum ?
|
||||
28| Stetit itaque Rabsaces, et exclamavit voce magna judaice, et ait : Audite verba regis magni, regis Assyriorum.
|
||||
29| Hæc dicit rex : Non vos seducat Ezechias : non enim poterit eruere vos de manu mea :
|
||||
30| neque fiduciam vobis tribuat super Dominum, dicens : Eruens liberabit nos Dominus, et non tradetur civitas hæc in manu regis Assyriorum.
|
||||
31| Nolite audire Ezechiam. Hæc enim dicit rex Assyriorum : Facite mecum quod vobis est utile, et egredimini ad me : et comedet unusquisque de vinea sua, et de ficu sua : et bibetis aquas de cisternis vestris,
|
||||
32| donec veniam, et transferam vos in terram quæ similis est terræ vestræ, in terram fructiferam, et fertilem vini, terram panis et vinearum, terram olivarum et olei ac mellis : et vivetis, et non moriemini. Nolite audire Ezechiam, qui vos decipit, dicens : Dominus liberabit nos.
|
||||
33| Numquid liberaverunt dii gentium terram suam de manu regis Assyriorum ?
|
||||
34| ubi est deus Emath, et Arphad ? ubi est deus Sepharvaim, Ana, et Ava ? numquid liberaverunt Samariam de manu mea ?
|
||||
35| Quinam illi sunt in universis diis terrarum, qui eruerunt regionem suam de manu mea, ut possit eruere Dominus Jerusalem de manu mea ?
|
||||
36| Tacuit itaque populus, et non respondit ei quidquam : siquidem præceptum regis acceperant ut non responderent ei.
|
||||
37| Venitque Eliacim filius Helciæ, præpositus domus, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph a commentariis ad Ezechiam scissis vestibus, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis.
|
||||
#19
|
||||
1| Quæ cum audisset Ezechias rex, scidit vestimenta sua, et opertus est sacco, ingressusque est domum Domini.
|
||||
2| Et misit Eliacim præpositum domus, et Sobnam scribam, et senes de sacerdotibus, opertos saccis, ad Isaiam prophetam filium Amos.
|
||||
3| Qui dixerunt : Hæc dicit Ezechias : Dies tribulationis, et increpationis, et blasphemiæ dies iste : venerunt filii usque ad partum, et vires non habet parturiens.
|
||||
4| Si forte audiat Dominus Deus tuus universa verba Rabsacis, quem misit rex Assyriorum dominus suus ut exprobraret Deum viventem et argueret verbis, quæ audivit Dominus Deus tuus : et fac orationem pro reliquiis quæ repertæ sunt.
|
||||
5| Venerunt ergo servi regis Ezechiæ ad Isaiam.
|
||||
6| Dixitque eis Isaias : Hæc dicetis domino vestro : Hæc dicit Dominus : Noli timere a facie sermonum quos audisti, quibus blasphemaverunt pueri regis Assyriorum me.
|
||||
7| Ecce ego immittam ei spiritum, et audiet nuntium, et revertetur in terram suam, et dejiciam eum gladio in terra sua.
|
||||
8| Reversus est ergo Rabsaces, et invenit regem Assyriorum expugnantem Lobnam : audierat enim quod recessisset de Lachis.
|
||||
9| Cumque audisset de Tharaca rege Æthiopiæ, dicentes : Ecce egressus est ut pugnet adversum te : et iret contra eum, misit nuntios ad Ezechiam, dicens :
|
||||
10| Hæc dicite Ezechiæ regi Juda : Non te seducat Deus tuus in quo habes fiduciam, neque dicas : Non tradetur Jerusalem in manus regis Assyriorum.
|
||||
11| Tu enim ipse audisti quæ fecerunt reges Assyriorum universis terris, quomodo vastaverunt eas : num ergo solus poteris liberari ?
|
||||
12| Numquid liberaverunt dii gentium singulos quos vastaverunt patres mei, Gozan videlicet, et Haran, et Reseph, et filios Eden qui erant in Thelassar ?
|
||||
13| ubi est rex Emath, et rex Arphad, et rex civitatis Sepharvaim, Ana, et Ava ?
|
||||
14| Itaque cum accepisset Ezechias litteras de manu nuntiorum, et legisset eas, ascendit in domum Domini, et expandit eas coram Domino,
|
||||
15| et oravit in conspectu ejus, dicens : Domine Deus Israël, qui sedes super cherubim, tu es Deus solus regum omnium terræ : tu fecisti cælum et terram.
|
||||
16| Inclina aurem tuam, et audi : aperi, Domine, oculos tuos, et vide : audi omnia verba Sennacherib, qui misit ut exprobraret nobis Deum viventem.
|
||||
17| Vere, Domine, dissipaverunt reges Assyriorum gentes, et terras omnium.
|
||||
18| Et miserunt deos eorum in ignem : non enim erant dii, sed opera manuum hominum, ex ligno et lapide : et perdiderunt eos.
|
||||
19| Nunc igitur Domine Deus noster, salvos nos fac de manu ejus, ut sciant omnia regna terræ quia tu es Dominus Deus solus.
|
||||
20| Misit autem Isaias filius Amos ad Ezechiam, dicens : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Quæ deprecatus es me super Sennacherib rege Assyriorum, audivi.
|
||||
21| Iste est sermo, quem locutus est Dominus de eo : [Sprevit te, et subsannavit te, virgo filia Sion : post tergum tuum caput movit, filia Jerusalem.
|
||||
22| Cui exprobrasti, et quem blasphemasti ? contra quem exaltasti vocem tuam, et elevasti in excelsum oculos tuos ? Contra Sanctum Israël.
|
||||
23| Per manum servorum tuorum exprobrasti Domino, et dixisti : In multitudine curruum meorum ascendi excelsa montium in summitate Libani, et succidi sublimes cedros ejus, et electas abietes illius. Et ingressus sum usque ad terminos ejus, et saltum Carmeli ejus
|
||||
24| ego succidi. Et bibi aquas alienas, et siccavi vestigiis pedum meorum omnes aquas clausas.
|
||||
25| Numquid non audisti quid ab initio fecerim ? ex diebus antiquis plasmavi illud, et nunc adduxi : eruntque in ruinam collium pugnantium civitates munitæ.
|
||||
26| Et qui sedent in eis, humiles manu, contremuerunt et confusi sunt : facti sunt velut fœnum agri, et virens herba tectorum, quæ arefacta est antequam veniret ad maturitatem.
|
||||
27| Habitaculum tuum, et egressum tuum, et introitum tuum, et viam tuam ego præscivi, et furorem tuum contra me.
|
||||
28| Insanisti in me, et superbia tua ascendit in aures meas : ponam itaque circulum in naribus tuis, et camum in labiis tuis, et reducam te in viam per quam venisti.
|
||||
29| Tibi autem, Ezechia, hoc erit signum : comede hoc anno quæ repereris : in secundo autem anno, quæ sponte nascuntur : porro in tertio anno seminate et metite : plantate vineas, et comedite fructum earum.
|
||||
30| Et quodcumque reliquum fuerit de domo Juda, mittet radicem deorsum, et faciet fructum sursum.
|
||||
31| De Jerusalem quippe egredientur reliquiæ, et quod salvetur de monte Sion : zelus Domini exercituum faciet hoc.
|
||||
32| Quam ob rem hæc dicit Dominus de rege Assyriorum : Non ingredietur urbem hanc, nec mittet in eam sagittam, nec occupabit eam clypeus, nec circumdabit eam munitio.
|
||||
33| Per viam qua venit, revertetur : et civitatem hanc non ingredietur, dicit Dominus.
|
||||
34| Protegamque urbem hanc, et salvabo eam propter me, et propter David servum meum.]
|
||||
35| Factum est igitur in nocte illa, venit angelus Domini, et percussit in castris Assyriorum centum octoginta quinque millia. Cumque diluculo surrexisset, vidit omnia corpora mortuorum : et recedens abiit,
|
||||
36| et reversus est Sennacherib rex Assyriorum, et mansit in Ninive.
|
||||
37| Cumque adoraret in templo Nesroch deum suum, Adramelech et Sarasar filii ejus percusserunt eum gladio, fugeruntque in terram Armeniorum : et regnavit Asarhaddon filius ejus pro eo.
|
||||
#20
|
||||
1| In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem : et venit ad eum Isaias filius Amos propheta, dixitque ei : Hæc dicit Dominus Deus : Præcipe domui tuæ : morieris enim tu, et non vives.
|
||||
2| Qui convertit faciem suam ad parietem, et oravit Dominum, dicens :
|
||||
3| Obsecro, Domine : memento, quæso, quomodo ambulaverim coram te in veritate, et in corde perfecto, et quod placitum est coram te fecerim. Flevit itaque Ezechias fletu magno.
|
||||
4| Et antequam egrederetur Isaias mediam partem atrii, factus est sermo Domini ad eum, dicens :
|
||||
5| Revertere, et dic Ezechiæ duci populi mei : Hæc dicit Dominus Deus David patris tui : Audivi orationem tuam, et vidi lacrimas tuas, et ecce sanavi te : die tertio ascendes templum Domini.
|
||||
6| Et addam diebus tuis quindecim annos : sed et de manu regis Assyriorum liberabo te, et civitatem hanc : et protegam urbem istam propter me, et propter David servum meum.
|
||||
7| Dixitque Isaias : Afferte massam ficorum. Quam cum attulissent, et posuissent super ulcus ejus, curatus est.
|
||||
8| Dixerat autem Ezechias ad Isaiam : Quod erit signum, quia Dominus me sanabit, et quia ascensurus sum die tertia templum Domini ?
|
||||
9| Cui ait Isaias : Hoc erit signum a Domino quod facturus sit Dominus sermonem quem locutus est : vis ut ascendat umbra decem lineis, an ut revertatur totidem gradibus ?
|
||||
10| Et ait Ezechias : Facile est umbram crescere decem lineis : nec hoc volo ut fiat, sed ut revertatur retrorsum decem gradibus.
|
||||
11| Invocavit itaque Isaias propheta Dominum, et reduxit umbram per lineas quibus jam descenderat in horologio Achaz, retrorsum decem gradibus.
|
||||
12| In tempore illo misit Berodach Baladan, filius Baladan, rex Babyloniorum, litteras et munera ad Ezechiam : audierat enim quod ægrotasset Ezechias.
|
||||
13| Lætatus est autem in adventu eorum Ezechias, et ostendit eis domum aromatum, et aurum et argentum, et pigmenta varia, unguenta quoque, et domum vasorum suorum, et omnia quæ habere poterat in thesauris suis. Non fuit quod non monstraret eis Ezechias in domo sua, et in omni potestate sua.
|
||||
14| Venit autem Isaias propheta ad regem Ezechiam, dixitque ei : Quid dixerunt viri isti ? aut unde venerunt ad te ? Cui ait Ezechias : De terra longinqua venerunt ad me, de Babylone.
|
||||
15| At ille respondit : Quid viderunt in domo tua ? Ait Ezechias : Omnia quæcumque sunt in domo mea, viderunt : nihil est quod non monstraverim eis in thesauris meis.
|
||||
16| Dixit itaque Isaias Ezechiæ : Audi sermonem Domini :
|
||||
17| Ecce dies venient, et auferentur omnia quæ sunt in domo tua, et quæ condiderunt patres tui usque in diem hanc, in Babylonem : non remanebit quidquam, ait Dominus.
|
||||
18| Sed et de filiis tuis qui egredientur ex te, quos generabis, tollentur, et erunt eunuchi in palatio regis Babylonis.
|
||||
19| Dixit Ezechias ad Isaiam : Bonus sermo Domini quem locutus es : sit pax et veritas in diebus meis.
|
||||
20| Reliqua autem sermonum Ezechiæ, et omnis fortitudo ejus, et quomodo fecerit piscinam et aquæductum, et introduxerit aquas in civitatem, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ?
|
||||
21| Dormivitque Ezechias cum patribus suis, et regnavit Manasses filius ejus pro eo.
|
||||
#21
|
||||
1| Duodecim annorum erat Manasses cum regnare cœpisset, et quinquaginta quinque annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Haphsiba.
|
||||
2| Fecitque malum in conspectu Domini, juxta idola gentium quas delevit Dominus a facie filiorum Israël.
|
||||
3| Conversusque est, et ædificavit excelsa quæ dissipaverat Ezechias pater ejus : et erexit aras Baal, et fecit lucos sicut fecerat Achab rex Israël, et adoravit omnem militiam cæli, et coluit eam.
|
||||
4| Exstruxitque aras in domo Domini, de qua dixit Dominus : In Jerusalem ponam nomen meum.
|
||||
5| Et exstruxit altaria universæ militiæ cæli in duobus atriis templi Domini.
|
||||
6| Et traduxit filium suum per ignem : et ariolatus est, et observavit auguria, et fecit pythones, et aruspices multiplicavit, ut faceret malum coram Domino, et irritaret eum.
|
||||
7| Posuit quoque idolum luci quem fecerat, in templo Domini, super quod locutus est Dominus ad David, et ad Salomonem filium ejus : In templo hoc, et in Jerusalem quam elegi de cunctis tribubus Israël, ponam nomen meum in sempiternum.
|
||||
8| Et ultra non faciam commoveri pedem Israël de terra quam dedi patribus eorum : si tamen custodierint opere omnia quæ præcepi eis, et universam legem quam mandavit eis servus meus Moyses.
|
||||
9| Illi vero non audierunt : sed seducti sunt a Manasse, ut facerent malum super gentes quas contrivit Dominus a facie filiorum Israël.
|
||||
10| Locutusque est Dominus in manu servorum suorum prophetarum, dicens :
|
||||
11| Quia fecit Manasses rex Juda abominationes istas pessimas, super omnia quæ fecerunt Amorrhæi ante eum, et peccare fecit etiam Judam in immunditiis suis :
|
||||
12| propterea hæc dicit Dominus Deus Israël : Ecce ego inducam mala super Jerusalem et Judam, ut quicumque audierit, tinniant ambæ aures ejus.
|
||||
13| Et extendam super Jerusalem funiculum Samariæ, et pondus domus Achab : et delebo Jerusalem, sicut deleri solent tabulæ : et delens vertam, et ducam crebrius stylum super faciem ejus.
|
||||
14| Dimittam vero reliquias hæreditatis meæ, et tradam eas in manus inimicorum ejus, eruntque in vastitatem, et in rapinam cunctis adversariis suis :
|
||||
15| eo quod fecerint malum coram me, et perseveraverint irritantes me, ex die qua egressi sunt patres eorum ex Ægypto usque ad hanc diem.
|
||||
16| Insuper et sanguinem innoxium fudit Manasses multum nimis, donec impleret Jerusalem usque ad os : absque peccatis suis quibus peccare fecit Judam, ut faceret malum coram Domino.
|
||||
17| Reliqua autem sermonum Manasse, ut universa quæ fecit, et peccatum ejus quod peccavit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ?
|
||||
18| Dormivitque Manasses cum patribus suis, et sepultus est in horto domus suæ, in horto Oza : et regnavit Amon filius ejus pro eo.
|
||||
19| Viginti duorum annorum erat Amon cum regnare cœpisset : duobus quoque annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Messalemeth filia Harus de Jeteba.
|
||||
20| Fecitque malum in conspectu Domini, sicut fecerat Manasses pater ejus.
|
||||
21| Et ambulavit in omni via per quam ambulaverat pater ejus, servivitque immunditiis quibus servierat pater ejus, et adoravit eas :
|
||||
22| et dereliquit Dominum Deum patrum suorum, et non ambulavit in via Domini.
|
||||
23| Tetenderuntque ei insidias servi sui, et interfecerunt regem in domo sua.
|
||||
24| Percussit autem populus terræ omnes qui conjuraverant contra regem Amon, et constituerunt sibi regem Josiam filium ejus pro eo.
|
||||
25| Reliqua autem sermonum Amon quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ?
|
||||
26| Sepelieruntque eum in sepulchro suo, in horto Oza : et regnavit Josias filius ejus pro eo.
|
||||
#22
|
||||
1| Octo annorum erat Josias cum regnare cœpisset : triginta et uno anno regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Idida filia Hadaia de Besecath.
|
||||
2| Fecitque quod placitum erat coram Domino, et ambulavit per omnes vias David patris sui : non declinavit ad dexteram, sive ad sinistram.
|
||||
3| Anno autem octavodecimo regis Josiæ, misit rex Saphan filium Aslia filii Messulam scribam templi Domini, dicens ei :
|
||||
4| Vade ad Helciam sacerdotem magnum, ut confletur pecunia quæ illata est in templum Domini, quam collegerunt janitores templi a populo :
|
||||
5| deturque fabris per præpositos domus Domini, qui et distribuant eam his qui operantur in templo Domini, ad instauranda sartatecta templi :
|
||||
6| tignariis videlicet et cæmentariis, et iis qui interrupta componunt : et ut emantur ligna, et lapides de lapicidinis, ad instaurandum templum Domini.
|
||||
7| Verumtamen non supputetur eis argentum quod accipiunt, sed in potestate habeant, et in fide.
|
||||
8| Dixit autem Helcias pontifex ad Saphan scribam : Librum legis reperi in domo Domini. Deditque Helcias volumen Saphan, qui et legit illud.
|
||||
9| Venit quoque Saphan scriba ad regem, et renuntiavit ei quod præceperat, et ait : Conflaverunt servi tui pecuniam quæ reperta est in domo Domini, et dederunt ut distribueretur fabris a præfectis operum templi Domini.
|
||||
10| Narravit quoque Saphan scriba regi, dicens : Librum dedit mihi Helcias sacerdos. Quem cum legisset Saphan coram rege,
|
||||
11| et audisset rex verba libri legis Domini, scidit vestimenta sua.
|
||||
12| Et præcepit Helciæ sacerdoti, et Ahicam filio Saphan, et Achobor filio Micha, et Saphan scribæ, et Asaiæ servo regis, dicens :
|
||||
13| Ite et consulite Dominum super me, et super populo, et super omni Juda, de verbis voluminis istius, quod inventum est : magna enim ira Domini succensa est contra nos, quia non audierunt patres nostri verba libri hujus, ut facerent omne quod scriptum est nobis.
|
||||
14| Ierunt itaque Helcias sacerdos, et Ahicam, et Achobor, et Sapham, et Asaia, ad Holdam prophetidem, uxorem Sellum filii Thecuæ filii Araas custodis vestium, quæ habitabat in Jerusalem in Secunda : locutique sunt ad eam.
|
||||
15| Et illa respondit eis : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Dicite viro qui misit vos ad me :
|
||||
16| Hæc dicit Dominus : Ecce ego adducam mala super locum istum, et super habitatores ejus, omnia verba legis quæ legit rex Juda :
|
||||
17| quia dereliquerunt me, et sacrificaverunt diis alienis, irritantes me in cunctis operibus manuum suarum : et succendetur indignatio mea in loco hoc, et non extinguetur.
|
||||
18| Regi autem Juda, qui misit vos ut consuleretis Dominum, sic dicetis : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Pro eo quod audisti verba voluminis,
|
||||
19| et perterritum est cor tuum, et humiliatus es coram Domino, auditis sermonibus contra locum istum et habitatores ejus, quod videlicet fierent in stuporem et in maledictum : et scidisti vestimenta tua, et flevisti coram me, et ego audivi, ait Dominus :
|
||||
20| idcirco colligam te ad patres tuos, et colligeris ad sepulchrum tuum in pace, ut non videant oculi tui omnia mala quæ inducturus sum super locum istum.
|
||||
#23
|
||||
1| Et renuntiaverunt regi quod dixerat. Qui misit : et congregati sunt ad eum omnes senes Juda et Jerusalem.
|
||||
2| Ascenditque rex templum Domini, et omnes viri Juda, universique qui habitabant in Jerusalem cum eo sacerdotes et prophetæ, et omnis populus a parvo usque ad magnum : legitque, cunctis audientibus, omnia verba libri fœderis, qui inventus est in domo Domini.
|
||||
3| Stetitque rex super gradum : et fœdus percussit coram Domino, ut ambularent post Dominum, et custodirent præcepta ejus, et testimonia, et cæremonias in omni corde, et in tota anima, et suscitarent verba fœderis hujus, quæ scripta erant in libro illo : acquievitque populus pacto.
|
||||
4| Et præcepit rex Helciæ pontifici, et sacerdotibus secundi ordinis, et janitoribus, ut projicerent de templo Domini omnia vasa quæ facta fuerant Baal, et in luco, et universæ militiæ cæli : et combussit ea foris Jerusalem in convalle Cedron, et tulit pulverem eorum in Bethel.
|
||||
5| Et delevit aruspices quos posuerant reges Juda ad sacrificandum in excelsis per civitates Juda, et in circuitu Jerusalem : et eos qui adolebant incensum Baal, et soli, et lunæ, et duodecim signis, et omni militiæ cæli.
|
||||
6| Et efferri fecit lucum de domo Domini foras Jerusalem in convalle Cedron, et combussit eum ibi, et redegit in pulverem, et projecit super sepulchra vulgi.
|
||||
7| Destruxit quoque ædiculas effeminatorum quæ erant in domo Domini, pro quibus mulieres texebant quasi domunculas luci.
|
||||
8| Congregavitque omnes sacerdotes de civitatibus Juda, et contaminavit excelsa ubi sacrificabant sacerdotes de Gabaa usque Bersabee, et destruxit aras portarum in introitu ostii Josue principis civitatis, quod erat ad sinistram portæ civitatis.
|
||||
9| Verumtamen non ascendebant sacerdotes excelsorum ad altare Domini in Jerusalem : sed tantum comedebant azyma in medio fratrum suorum.
|
||||
10| Contaminavit quoque Topheth, quod est in convalle filii Ennom, ut nemo consecraret filium suum aut filiam per ignem, Moloch.
|
||||
11| Abstulit quoque equos quos dederant reges Juda soli in introitu templi Domini juxta exedram Nathanmelech eunuchi, qui erat in Pharurim : currus autem solis combussit igni.
|
||||
12| Altaria quoque quæ erant super tecta cœnaculi Achaz, quæ fecerant reges Juda, et altaria quæ fecerat Manasses in duobus atriis templi Domini, destruxit rex, et cucurrit inde, et dispersit cinerem eorum in torrentem Cedron.
|
||||
13| Excelsa quoque, quæ erant in Jerusalem ad dexteram partem montis offensionis, quæ ædificaverat Salomon rex Israël Astaroth idolo Sidoniorum, et Chamos offensioni Moab, et Melchom abominationi filiorum Ammon, polluit rex.
|
||||
14| Et contrivit statuas, et succidit lucos : replevitque loca eorum ossibus mortuorum.
|
||||
15| Insuper et altare quod erat in Bethel, et excelsum quod fecerat Jeroboam filius Nabat, qui peccare fecit Israël : et altare illud, et excelsum destruxit, atque combussit, et comminuit in pulverem, succenditque etiam lucum.
|
||||
16| Et conversus Josias, vidit ibi sepulchra quæ erant in monte : misitque et tulit ossa de sepulchris, et combussit ea super altare, et polluit illud juxta verbum Domini quod locutus est vir Dei, qui prædixerat verba hæc.
|
||||
17| Et ait : Quis est titulus ille, quem video ? Responderuntque ei cives urbis illius : Sepulchrum est hominis Dei, qui venit de Juda, et prædixit verba hæc, quæ fecisti super altare Bethel.
|
||||
18| Et ait : Dimitte eum : nemo commoveat ossa ejus. Et intacta manserunt ossa illius cum ossibus prophetæ qui venerat de Samaria.
|
||||
19| Insuper et omnia fana excelsorum quæ erant in civitatibus Samariæ, quæ fecerant reges Israël ad irritandum Dominum, abstulit Josias : et fecit eis secundum omnia opera quæ fecerat in Bethel.
|
||||
20| Et occidit universos sacerdotes excelsorum qui erant ibi super altaria, et combussit ossa humana super ea : reversusque est Jerusalem.
|
||||
21| Et præcepit omni populo, dicens : Facite Phase Domino Deo vestro, secundum quod scriptum est in libro fœderis hujus.
|
||||
22| Nec enim factum est Phase tale a diebus judicum qui judicaverunt Israël, et omnium dierum regum Israël et regum Juda,
|
||||
23| sicut in octavodecimo anno regis Josiæ factum est Phase istud Domino in Jerusalem.
|
||||
24| Sed et pythones, et ariolos, et figuras idolorum, et immunditias, et abominationes, quæ fuerant in terra Juda et Jerusalem, abstulit Josias : ut statueret verba legis quæ scripta sunt in libro quem invenit Helcias sacerdos in templo Domini.
|
||||
25| Similis illi non fuit ante eum rex, qui reverteretur ad Dominum in omni corde suo, et in tota anima sua, et in universa virtute sua juxta omnem legem Moysi : neque post eum surrexit similis illi.
|
||||
26| Verumtamen non est aversus Dominus ab ira furoris sui magni quo iratus est furor ejus contra Judam propter irritationes quibus provocaverat eum Manasses.
|
||||
27| Dixit itaque Dominus : Etiam Judam auferam a facie mea, sicut abstuli Israël : et projiciam civitatem hanc quam elegi Jerusalem, et domum de qua dixi : Erit nomen meum ibi.
|
||||
28| Reliqua autem sermonum Josiæ, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro verborum dierum regum Juda ?
|
||||
29| In diebus ejus ascendit Pharao Nechao rex Ægypti contra regem Assyriorum ad flumen Euphraten, et abiit Josias rex in occursum ejus : et occisus est in Mageddo cum vidisset eum.
|
||||
30| Et portaverunt eum servi sui mortuum de Mageddo : et pertulerunt in Jerusalem, et sepelierunt eum in sepulchro suo. Tulitque populus terræ Joachaz filium Josiæ : et unxerunt eum, et constituerunt eum regem pro patre suo.
|
||||
31| Viginti trium annorum erat Joachaz cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Amital filia Jeremiæ de Lobna.
|
||||
32| Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerant patres ejus.
|
||||
33| Vinxitque eum Pharao Nechao in Rebla, quæ est in terra Emath, ne regnaret in Jerusalem : et imposuit mulctam terræ centum talentis argenti, et talento auri.
|
||||
34| Regemque constituit Pharao Nechao Eliacim filium Josiæ pro Josia patre ejus : vertitque nomen ejus Joakim. Porro Joachaz tulit, et duxit in Ægyptum, et mortuus est ibi.
|
||||
35| Argentum autem et aurum dedit Joakim Pharaoni, cum indixisset terræ per singulos, ut conferretur juxta præceptum Pharaonis : et unumquemque juxta vires suas exegit, tam argentum quam aurum, de populo terræ, ut daret Pharaoni Nechao.
|
||||
36| Viginti quinque annorum erat Joakim cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Zebida filia Phadaia de Ruma.
|
||||
37| Et fecit malum coram Domino juxta omnia quæ fecerant patres ejus.
|
||||
#24
|
||||
1| In diebus ejus ascendit Nabuchodonosor rex Babylonis, et factus est ei Joakim servus tribus annis : et rursum rebellavit contra eum.
|
||||
2| Immisitque ei Dominus latrunculos Chaldæorum, et latrunculos Syriæ, et latrunculos Moab, et latrunculos filiorum Ammon : et immisit eos in Judam ut disperderent eum, juxta verbum Domini quod locutus fuerat per servos suos prophetas.
|
||||
3| Factum est autem hoc per verbum Domini contra Judam, ut auferret eum coram se propter peccata Manasse universa quæ fecit,
|
||||
4| et propter sanguinem innoxium quem effudit, et implevit Jerusalem cruore innocentium : et ob hanc rem noluit Dominus propitiari.
|
||||
5| Reliqua autem sermonum Joakim, et universa quæ fecit, nonne hæc scripta sunt in libro sermonum dierum regum Juda ? Et dormivit Joakim cum patribus suis :
|
||||
6| et regnavit Joachin filius ejus pro eo.
|
||||
7| Et ultra non addidit rex Ægypti ut egrederetur de terra sua : tulerat enim rex Babylonis, a rivo Ægypti usque ad fluvium Euphraten, omnia quæ fuerant regis Ægypti.
|
||||
8| Decem et octo annorum erat Joachin cum regnare cœpisset, et tribus mensibus regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus Nohesta filia Elnathan de Jerusalem.
|
||||
9| Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat pater ejus.
|
||||
10| In tempore illo ascenderunt servi Nabuchodonosor regis Babylonis in Jerusalem, et circumdata est urbs munitionibus.
|
||||
11| Venitque Nabuchodonosor rex Babylonis ad civitatem cum servis suis ut oppugnarent eam.
|
||||
12| Egressusque est Joachin rex Juda ad regem Babylonis, ipse et mater ejus, et servi ejus, et principes ejus, et eunuchi ejus : et suscepit eum rex Babylonis anno octavo regni sui.
|
||||
13| Et protulit inde omnes thesauros domus Domini, et thesauros domus regiæ : et concidit universa vasa aurea quæ fecerat Salomon rex Israël in templo Domini juxta verbum Domini.
|
||||
14| Et transtulit omnem Jerusalem, et universos principes, et omnes fortes exercitus, decem millia, in captivitatem, et omnem artificem et clusorem : nihilque relictum est, exceptis pauperibus populi terræ.
|
||||
15| Transtulit quoque Joachin in Babylonem, et matrem regis, et uxores regis, et eunuchos ejus : et judices terræ duxit in captivitatem de Jerusalem in Babylonem.
|
||||
16| Et omnes viros robustos, septem millia, et artifices, et clusores mille, omnes viros fortes et bellatores : duxitque eos rex Babylonis captivos in Babylonem.
|
||||
17| Et constituit Matthaniam patruum ejus pro eo : imposuitque nomen ei Sedeciam.
|
||||
18| Vigesimum et primum annum ætatis habebat Sedecias cum regnare cœpisset, et undecim annis regnavit in Jerusalem : nomen matris ejus erat Amital filia Jeremiæ de Lobna.
|
||||
19| Et fecit malum coram Domino, juxta omnia quæ fecerat Joakim.
|
||||
20| Irascebatur enim Dominus contra Jerusalem et contra Judam, donec projiceret eos a facie sua : recessitque Sedecias a rege Babylonis.
|
||||
#25
|
||||
1| Factum est autem anno nono regni ejus, mense decimo, decima die mensis, venit Nabuchodonosor rex Babylonis, ipse et omnis exercitus ejus, in Jerusalem, et circumdederunt eam : et exstruxerunt in circuitu ejus munitiones.
|
||||
2| Et clausa est civitas atque vallata usque ad undecimum annum regis Sedeciæ,
|
||||
3| nona die mensis : prævaluitque fames in civitate, nec erat panis populo terræ.
|
||||
4| Et interrupta est civitas : et omnes viri bellatores nocte fugerunt per viam portæ quæ est inter duplicem murum ad hortum regis. Porro Chaldæi obsidebant in circuitu civitatem. Fugit itaque Sedecias per viam quæ ducit ad campestria solitudinis.
|
||||
5| Et persecutus est exercitus Chaldæorum regem, comprehenditque eum in planitie Jericho : et omnes bellatores qui erant cum eo, dispersi sunt, et reliquerunt eum.
|
||||
6| Apprehensum ergo regem duxerunt ad regem Babylonis in Reblatha : qui locutus est cum eo judicium.
|
||||
7| Filios autem Sedeciæ occidit coram eo, et oculos ejus effodit, vinxitque eum catenis, et adduxit in Babylonem.
|
||||
8| Mense quinto, septima die mensis, ipse est annus nonusdecimus regis Babylonis, venit Nabuzardan princeps exercitus, servus regis Babylonis, in Jerusalem.
|
||||
9| Et succendit domum Domini, et domum regis : et domos Jerusalem, omnemque domum combussit igni.
|
||||
10| Et muros Jerusalem in circuitu destruxit omnis exercitus Chaldæorum, qui erat cum principe militum.
|
||||
11| Reliquam autem populi partem quæ remanserat in civitate, et perfugas qui transfugerant ad regem Babylonis, et reliquum vulgus transtulit Nabuzardan princeps militiæ.
|
||||
12| Et de pauperibus terræ reliquit vinitores et agricolas.
|
||||
13| Columnas autem æreas quæ erant in templo Domini, et bases, et mare æreum quod erat in domo Domini, confregerunt Chaldæi, et transtulerunt æs omne in Babylonem.
|
||||
14| Ollas quoque æreas, et trullas, et tridentes, et scyphos, et mortariola, et omnia vasa ærea, in quibus ministrabant, tulerunt.
|
||||
15| Necnon et thuribula, et phialas : quæ aurea, aurea, et quæ argentea, argentea tulit princeps militiæ,
|
||||
16| id est, columnas duas, mare unum, et bases quas fecerat Salomon in templo Domini : non erat pondus æris omnium vasorum.
|
||||
17| Decem et octo cubitos altitudinis habebat columna una : et capitellum æreum super se altitudinis trium cubitorum : et retiaculum, et malogranata super capitellum columnæ, omnia ærea : similem et columna secunda habebat ornatum.
|
||||
18| Tulit quoque princeps militiæ Saraiam sacerdotem primum, et Sophoniam sacerdotem secundum, et tres janitores.
|
||||
19| Et de civitate eunuchum unum, qui erat præfectus super bellatores viros : et quinque viros de his qui steterant coram rege, quos reperit in civitate : et Sopher principem exercitus, qui probabat tyrones de populo terræ : et sexaginta viros e vulgo, qui inventi fuerant in civitate.
|
||||
20| Quos tollens Nabuzardan princeps militum, duxit ad regem Babylonis in Reblatha.
|
||||
21| Percussitque eos rex Babylonis, et interfecit eos in Reblatha in terra Emath : et translatus est Juda de terra sua.
|
||||
22| Populo autem qui relictus erat in terra Juda, quem dimiserat Nabuchodonosor rex Babylonis, præfecit Godoliam filium Ahicam filii Saphan.
|
||||
23| Quod cum audissent omnes duces militum, ipsi et viri qui erant cum eis, videlicet quod constituisset rex Babylonis Godoliam, venerunt ad Godoliam in Maspha, Ismahel filius Nathaniæ, et Johanan filius Caree, et Saraia filius Thanehumeth Netophathites, et Jezonias filius Maachathi, ipsi et socii eorum.
|
||||
24| Juravitque Godolias ipsis et sociis eorum, dicens : Nolite timere servire Chaldæis : manete in terra, et servite regi Babylonis, et bene erit vobis.
|
||||
25| Factum est autem in mense septimo, venit Ismahel filius Nathaniæ filii Elisama de semine regio, et decem viri cum eo : percusseruntque Godoliam, qui et mortuus est : sed et Judæos et Chaldæos qui erant cum eo in Maspha.
|
||||
26| Consurgensque omnis populus a parvo usque ad magnum, et principes militum, venerunt in Ægyptum timentes Chaldæos.
|
||||
27| Factum est vero in anno trigesimo septimo transmigrationis Joachin regis Juda, mense duodecimo, vigesima septima die mensis : sublevavit Evilmerodach rex Babylonis, anno quo regnare cœperat, caput Joachin regis Juda de carcere.
|
||||
28| Et locutus est ei benigne, et posuit thronum ejus super thronum regum qui erant cum eo in Babylone.
|
||||
29| Et mutavit vestes ejus quas habuerat in carcere, et comedebat panem semper in conspectu ejus cunctis diebus vitæ suæ.
|
||||
30| Annonam quoque constituit ei sine intermissione, quæ et dabatur ei a rege per singulos dies omnibus diebus vitæ suæ.
|
||||
@@ -0,0 +1,453 @@
|
||||
#1
|
||||
1|Paulus vocatus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Sosthenes frater,
|
||||
2| ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi, sanctificatis in Christo Jesu, vocatis sanctis, cum omnibus qui invocant nomen Domini nostri Jesu Christi, in omni loco ipsorum et nostro.
|
||||
3| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
4| Gratias ago Deo meo semper pro vobis in gratia Dei, quæ data est vobis in Christo Jesu :
|
||||
5| quod in omnibus divites facti estis in illo, in omni verbo, et in omni scientia.
|
||||
6| Sicut testimonium Christi confirmatum est in vobis :
|
||||
7| ita ut nihil vobis desit in ulla gratia, exspectantibus revelationem Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
8| qui et confirmabit vos usque in finem sine crimine, in die adventus Domini nostri Jesu Christi.
|
||||
9| Fidelis Deus : per quem vocati estis in societatem filii ejus Jesu Christi Domini nostri.
|
||||
10| Obsecro autem vos fratres per nomen Domini nostri Jesu Christi : ut id ipsum dicatis omnes, et non sint in vobis schismata : sitis autem perfecti in eodem sensu, et in eadem sententia.
|
||||
11| Significatum est enim mihi de vobis fratres mei ab iis, qui sunt Chloës, quia contentiones sunt inter vos.
|
||||
12| Hoc autem dico, quod unusquisque vestrum dicit : Ego quidem sum Pauli : ego autem Apollo : ego vero Cephæ : ego autem Christi.
|
||||
13| Divisus est Christus ? numquid Paulus crucifixus est pro vobis ? aut in nomine Pauli baptizati estis ?
|
||||
14| Gratias ago Deo, quod neminem vestrum baptizavi, nisi Crispum et Caium :
|
||||
15| ne quis dicat quod in nomine meo baptizati estis.
|
||||
16| Baptizavi autem et Stephanæ domum : ceterum nescio si quem alium baptizaverim.
|
||||
17| Non enim misit me Christus baptizare, sed evangelizare : non in sapientia verbi, ut non evacuetur crux Christi.
|
||||
18| Verbum enim crucis pereuntibus quidem stultitia est : iis autem qui salvi fiunt, id est nobis, Dei virtus est.
|
||||
19| Scriptum est enim : Perdam sapientiam sapientium, et prudentiam prudentium reprobabo.
|
||||
20| Ubi sapiens ? ubi scriba ? ubi conquisitor hujus sæculi ? Nonne stultam fecit Deus sapientiam hujus mundi ?
|
||||
21| Nam quia in Dei sapientia non cognovit mundus per sapientiam Deum : placuit Deo per stultitiam prædicationis salvos facere credentes.
|
||||
22| Quoniam et Judæi signa petunt, et Græci sapientiam quærunt :
|
||||
23| nos autem prædicamus Christum crucifixum : Judæis quidem scandalum, gentibus autem stultitiam,
|
||||
24| ipsis autem vocatis Judæis, atque Græcis Christum Dei virtutem, et Dei sapientia :
|
||||
25| quia quod stultum est Dei, sapientius est hominibus : et quod infirmum est Dei, fortius est hominibus.
|
||||
26| Videte enim vocationem vestram, fratres, quia non multi sapientes secundum carnem, non multi potentes, non multi nobiles :
|
||||
27| sed quæ stulta sunt mundi elegit Deus, ut confundat sapientes : et infirma mundi elegit Deus, ut confundat fortia :
|
||||
28| et ignobilia mundi, et contemptibilia elegit Deus, et ea quæ non sunt, ut ea quæ sunt destrueret :
|
||||
29| ut non glorietur omnis caro in conspectu ejus.
|
||||
30| Ex ipso autem vos estis in Christo Jesu, qui factus est nobis sapientia a Deo, et justitia, et sanctificatio, et redemptio :
|
||||
31| ut quemadmodum scriptum est : Qui gloriatur, in Domino glorietur.
|
||||
#2
|
||||
1|Et ego, cum venissem ad vos, fratres, veni non in sublimitate sermonis, aut sapientiæ, annuntians vobis testimonium Christi.
|
||||
2| Non enim judicavi me scire aliquid inter vos, nisi Jesum Christum, et hunc crucifixum.
|
||||
3| Et ego in infirmitate, et timore, et tremore multo fui apud vos :
|
||||
4| et sermo meus, et prædicatio mea non in persuasibilibus humanæ sapientiæ verbis, sed in ostensione spiritus et virtutis :
|
||||
5| ut fides vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei.
|
||||
6| Sapientiam autem loquimur inter perfectos : sapientiam vero non hujus sæculi, neque principum hujus sæculi, qui destruuntur :
|
||||
7| sed loquimur Dei sapientiam in mysterio, quæ abscondita est, quam prædestinavit Deus ante sæcula in gloriam nostram,
|
||||
8| quam nemo principum hujus sæculi cognovit : si enim cognovissent, numquam Dominum gloriæ crucifixissent.
|
||||
9| Sed sicut scriptum est : Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quæ præparavit Deus iis qui diligunt illum :
|
||||
10| nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum : Spiritus enim omnia scrutatur, etiam profunda Dei.
|
||||
11| Quis enim hominum scit quæ sunt hominis, nisi spiritus hominis, qui in ipso est ? ita et quæ Dei sunt, nemo cognovit, nisi Spiritus Dei.
|
||||
12| Nos autem non spiritum hujus mundi accepimus, sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quæ a Deo donata sunt nobis :
|
||||
13| quæ et loquimur non in doctis humanæ sapientiæ verbis, sed in doctrina Spiritus, spiritualibus spiritualia comparantes.
|
||||
14| Animalis autem homo non percipit ea quæ sunt Spiritus Dei : stultitia enim est illi, et non potest intelligere : quia spiritualiter examinatur.
|
||||
15| Spiritualis autem judicat omnia : et ipse a nemine judicatur.
|
||||
16| Quis enim cognovit sensum Domini, qui instruat eum ? nos autem sensum Christi habemus.
|
||||
#3
|
||||
1|Et ego, fratres, non potui vobis loqui quasi spiritualibus, sed quasi carnalibus. Tamquam parvulis in Christo,
|
||||
2| lac vobis potum dedi, non escam : nondum enim poteratis : sed nec nunc quidem potestis : adhuc enim carnales estis.
|
||||
3| Cum enim sit inter vos zelus, et contentio : nonne carnales estis, et secundum hominem ambulatis ?
|
||||
4| Cum enim quis dicat : Ego quidem sum Pauli ; alius autem : Ego Apollo : nonne homines estis ? Quid igitur est Apollo ? quid vero Paulus ?
|
||||
5| ministri ejus, cui credidistis, ut unicuique sicut Dominus dedit.
|
||||
6| Ego plantavi, Apollo rigavit : sed Deus incrementum dedit.
|
||||
7| Itaque neque qui plantat est aliquid, neque qui rigat : sed qui incrementum dat, Deus.
|
||||
8| Qui autem plantat, et qui rigat, unum sunt. Unusquisque autem propriam mercedem accipiet, secundum suum laborem.
|
||||
9| Dei enim sumus adjutores : Dei agricultura estis, Dei ædificatio estis.
|
||||
10| Secundum gratiam Dei, quæ data est mihi, ut sapiens architectus fundamentum posui : alius autem superædificat. Unusquisque autem videat quomodo superædificet.
|
||||
11| Fundamentum enim aliud nemo potest ponere præter id quod positum est, quod est Christus Jesus.
|
||||
12| Si quis autem superædificat super fundamentum hoc, aurum, argentum, lapides pretiosos, ligna, fœnum, stipulam,
|
||||
13| uniuscujusque opus manifestum erit : dies enim Domini declarabit, quia in igne revelabitur : et uniuscujusque opus quale sit, ignis probabit.
|
||||
14| Si cujus opus manserit quod superædificavit, mercedem accipiet.
|
||||
15| Si cujus opus arserit, detrimentum patietur : ipse autem salvus erit, sic tamen quasi per ignem.
|
||||
16| Nescitis quia templum Dei estis, et Spiritus Dei habitat in vobis ?
|
||||
17| Si quis autem templum Dei violaverit, disperdet illum Deus. Templum enim Dei sanctum est, quod estis vos.
|
||||
18| Nemo se seducat : si quis videtur inter vos sapiens esse in hoc sæculo, stultus fiat ut sit sapiens.
|
||||
19| Sapientia enim hujus mundi, stultitia est apud Deum. Scriptum est enim : Comprehendam sapientes in astutia eorum.
|
||||
20| Et iterum : Dominus novit cogitationes sapientium quoniam vanæ sunt.
|
||||
21| Nemo itaque glorietur in hominibus.
|
||||
22| Omnia enim vestra sunt, sive Paulus, sive Apollo, sive Cephas, sive mundus, sive vita, sive mors, sive præsentia, sive futura : omnia enim vestra sunt :
|
||||
23| vos autem Christi : Christus autem Dei.
|
||||
#4
|
||||
1|Sic nos existimet homo ut ministros Christi, et dispensatores mysteriorum Dei.
|
||||
2| Hic jam quæritur inter dispensatores ut fidelis quis inveniatur.
|
||||
3| Mihi autem pro minimo est ut a vobis judicer, aut ab humano die : sed neque meipsum judico.
|
||||
4| Nihil enim mihi conscius sum, sed non in hoc justificatus sum : qui autem judicat me, Dominus est.
|
||||
5| Itaque nolite ante tempus judicare, quoadusque veniat Dominus : qui et illuminabit abscondita tenebrarum, et manifestabit consilia cordium : et tunc laus erit unicuique a Deo.
|
||||
6| Hæc autem, fratres, transfiguravi in me et Apollo, propter vos : ut in nobis discatis, ne supra quam scriptum est, unus adversus alterum infletur pro alio.
|
||||
7| Quis enim te discernit ? quid autem habes quod non accepisti ? si autem accepisti, quid gloriaris quasi non acceperis ?
|
||||
8| Jam saturati estis, jam divites facti estis : sine nobis regnatis : et utinam regnetis, ut et nos vobiscum regnemus.
|
||||
9| Puto enim quod Deus nos Apostolos novissimos ostendit, tamquam morti destinatos : quia spectaculum facti sumus mundo, et angelis, et hominibus.
|
||||
10| Nos stulti propter Christum, vos autem prudentes in Christo : nos infirmi, vos autem fortes : vos nobiles, nos autem ignobiles.
|
||||
11| Usque in hanc horam et esurimus, et sitimus, et nudi sumus, et colaphis cædimur, et instabiles sumus,
|
||||
12| et laboramus operantes manibus nostris : maledicimur, et benedicimus : persecutionem patimur, et sustinemus :
|
||||
13| blasphemamur, et obsecramus : tamquam purgamenta hujus mundi facti sumus, omnium peripsema usque adhuc.
|
||||
14| Non ut confundam vos, hæc scribo, sed ut filios meos carissimos moneo.
|
||||
15| Nam si decem millia pædagogorum habeatis in Christo, sed non multos patres. Nam in Christo Jesu per Evangelium ego vos genui.
|
||||
16| Rogo ergo vos, imitatores mei estote, sicut et ego Christi.
|
||||
17| Ideo misi ad vos Timotheum, qui est filius meus carissimus, et fidelis in Domino : qui vos commonefaciet vias meas, quæ sunt in Christo Jesu, sicut ubique in omni ecclesia doceo.
|
||||
18| Tamquam non venturus sim ad vos, sic inflati sunt quidam.
|
||||
19| Veniam autem ad vos cito, si Dominus voluerit : et cognoscam non sermonem eorum qui inflati sunt, sed virtutem.
|
||||
20| Non enim in sermone est regnum Dei, sed in virtute.
|
||||
21| Quid vultis ? in virga veniam ad vos, an in caritate, et spiritu mansuetudinis ?
|
||||
#5
|
||||
1|Omnino auditur inter vos fornicatio, et talis fornicatio, qualis nec inter gentes, ita ut uxorem patris sui aliquis habeat.
|
||||
2| Et vos inflati estis : et non magis luctum habuistis ut tollatur de medio vestrum qui hoc opus fecit.
|
||||
3| Ego quidem absens corpore, præsens autem spiritu, jam judicavi ut præsens eum, qui sic operatus est,
|
||||
4| in nomine Domini nostri Jesu Christi, congregatis vobis et meo spiritu, cum virtute Domini nostri Jesu,
|
||||
5| tradere hujusmodi Satanæ in interitum carnis, ut spiritus salvus sit in die Domini nostri Jesu Christi.
|
||||
6| Non est bona gloriatio vestra. Nescitis quia modicum fermentum totam massam corrumpit ?
|
||||
7| Expurgate vetus fermentum, ut sitis nova conspersio, sicut estis azymi. Etenim Pascha nostrum immolatus est Christus.
|
||||
8| Itaque epulemur : non in fermento veteri, neque in fermento malitiæ et nequitiæ : sed in azymis sinceritatis et veritatis.
|
||||
9| Scripsi in epistola : Ne commisceamini fornicariis :
|
||||
10| non utique fornicariis hujus mundi, aut avaris, aut rapacibus, aut idolis servientibus : alioquin debueratis de hoc mundo exiisse.
|
||||
11| Nunc autem scripsi vobis non commisceri : si is qui frater nominatur, est fornicator, aut avarus, aut idolis serviens, aut maledicus, aut ebriosus, aut rapax, cum ejusmodi nec cibum sumere.
|
||||
12| Quid enim mihi de iis qui foris sunt, judicare ? nonne de iis qui intus sunt, vos judicatis ?
|
||||
13| nam eos qui foris sunt, Deus judicabit. Auferte malum ex vobis ipsis.
|
||||
#6
|
||||
1|Audet aliquis vestrum habens negotium adversus alterum, judicari apud iniquos, et non apud sanctos ?
|
||||
2| an nescitis quoniam sancti de hoc mundo judicabunt ? et si in vobis judicabitur mundus, indigni estis qui de minimis judicetis ?
|
||||
3| Nescitis quoniam angelos judicabimus ? quanto magis sæcularia ?
|
||||
4| Sæcularia igitur judicia si habueritis : contemptibiles, qui sunt in ecclesia, illos constituite ad judicandum.
|
||||
5| Ad verecundiam vestram dico. Sic non est inter vos sapiens quisquam, qui possit judicare inter fratrem suum ?
|
||||
6| Sed frater cum fratre judicio contendit : et hoc apud infideles ?
|
||||
7| Jam quidem omnino delictum est in vobis, quod judicia habetis inter vos. Quare non magis injuriam accipitis ? quare non magis fraudem patimini ?
|
||||
8| Sed vos injuriam facitis, et fraudatis : et hoc fratribus.
|
||||
9| An nescitis quia iniqui regnum Dei non possidebunt ? Nolite errare : neque fornicarii, neque idolis servientes, neque adulteri,
|
||||
10| neque molles, neque masculorum concubitores, neque fures, neque avari, neque ebriosi, neque maledici, neque rapaces regnum Dei possidebunt.
|
||||
11| Et hæc quidam fuistis : sed abluti estis, sed sanctificati estis, sed justificati estis in nomine Domini nostri Jesu Christi, et in Spiritu Dei nostri.
|
||||
12| Omnia mihi licent, sed non omnia expediunt : omnia mihi licent, sed ego sub nullis redigar potestate.
|
||||
13| Esca ventri, et venter escis : Deus autem et hunc et has destruet : corpus autem non fornicationi, sed Domino : et Dominus corpori.
|
||||
14| Deus vero et Dominum suscitavit : et nos suscitabit per virtutem suam.
|
||||
15| Nescitis quoniam corpora vestra membra sunt Christi ? Tollens ergo membra Christi, faciam membra meretricis ? Absit.
|
||||
16| An nescitis quoniam qui adhæret meretrici, unum corpus efficitur ? Erunt enim (inquit) duo in carne una.
|
||||
17| Qui autem adhæret Domino, unus spiritus est.
|
||||
18| Fugite fornicationem. Omne peccatum, quodcumque fecerit homo, extra corpus est : qui autem fornicatur, in corpus suum peccat.
|
||||
19| An nescitis quoniam membra vestra, templum sunt Spiritus Sancti, qui in vobis est, quem habetis a Deo, et non estis vestri ?
|
||||
20| Empti enim estis pretio magno. Glorificate, et portate Deum in corpore vestro.
|
||||
#7
|
||||
1|De quibus autem scripsistis mihi : Bonum est homini mulierem non tangere :
|
||||
2| propter fornicationem autem unusquisque suam uxorem habeat, et unaquæque suum virum habeat.
|
||||
3| Uxori vir debitum reddat : similiter autem et uxor viro.
|
||||
4| Mulier sui corporis potestatem non habet, sed vir. Similiter autem et vir sui corporis potestatem non habet, sed mulier.
|
||||
5| Nolite fraudare invicem, nisi forte ex consensu ad tempus, ut vacetis orationi : et iterum revertimini in id ipsum, ne tentet vos Satanas propter incontinentiam vestram.
|
||||
6| Hoc autem dico secundum indulgentiam, non secundum imperium.
|
||||
7| Volo enim omnes vos esse sicut meipsum : sed unusquisque proprium donum habet ex Deo : alius quidem sic, alius vero sic.
|
||||
8| Dico autem non nuptis, et viduis : bonum est illis si sic permaneant, sicut et ego.
|
||||
9| Quod si non se continent, nubant. Melius est enim nubere, quam uri.
|
||||
10| Iis autem qui matrimonio juncti sunt, præcipio non ego, sed Dominus, uxorem a viro non discedere :
|
||||
11| quod si discesserit, manere innuptam, aut viro suo reconciliari. Et vir uxorem non dimittat.
|
||||
12| Nam ceteris ego dico, non Dominus. Si quis frater uxorem habet infidelem, et hæc consentit habitare cum illo, non dimittat illam.
|
||||
13| Et si qua mulier fidelis habet virum infidelem, et hic consentit habitare cum illa, non dimittat virum :
|
||||
14| sanctificatus est enim vir infidelis per mulierem fidelem, et sanctificata est mulier infidelis per virum fidelem : alioquin filii vestri immundi essent, nunc autem sancti sunt.
|
||||
15| Quod si infidelis discedit, discedat : non enim servituti subjectus est frater, aut soror in hujusmodi : in pace autem vocavit nos Deus.
|
||||
16| Unde enim scis mulier, si virum salvum facies ? aut unde scis vir, si mulierem salvam facies ?
|
||||
17| Nisi unicuique sicut divisit Dominus, unum quemque sicut vocavit Deus, ita ambulet, et sicut in omnibus ecclesiis doceo.
|
||||
18| Circumcisus aliquis vocatus est ? non adducat præputium. In præputio aliquis vocatus est ? non circumcidatur.
|
||||
19| Circumcisio nihil est, et præputium nihil est : sed observatio mandatorum Dei.
|
||||
20| Unusquisque in qua vocatione vocatus est, in ea permaneat.
|
||||
21| Servus vocatus es ? non sit tibi curæ : sed et si potes fieri liber, magis utere.
|
||||
22| Qui enim in Domino vocatus est servus, libertus est Domini : similiter qui liber vocatus est, servus est Christi.
|
||||
23| Pretio empti estis : nolite fieri servi hominum.
|
||||
24| Unusquisque in quo vocatus est, fratres, in hoc permaneat apud Deum.
|
||||
25| De virginibus autem præceptum Domini non habeo : consilium autem do, tamquam misericordiam consecutus a Domino, ut sim fidelis.
|
||||
26| Existimo ergo hoc bonum esse propter instantem necessitatem, quoniam bonum est homini sic esse.
|
||||
27| Alligatus es uxori ? noli quærere solutionem. Solutus es ab uxore ? noli quærere uxorem.
|
||||
28| Si autem acceperis uxorem, non peccasti. Et si nupserit virgo, non peccavit : tribulationem tamen carnis habebunt hujusmodi. Ego autem vobis parco.
|
||||
29| Hoc itaque dico, fratres : tempus breve est : reliquum est, ut et qui habent uxores, tamquam non habentes sint :
|
||||
30| et qui flent, tamquam non flentes : et qui gaudent, tamquam non gaudentes : et qui emunt, tamquam non possidentes :
|
||||
31| et qui utuntur hoc mundo, tamquam non utantur : præterit enim figura hujus mundi.
|
||||
32| Volo autem vos sine sollicitudine esse. Qui sine uxore est, sollicitus est quæ Domini sunt, quomodo placeat Deo.
|
||||
33| Qui autem cum uxore est, sollicitus est quæ sunt mundi, quomodo placeat uxori, et divisus est.
|
||||
34| Et mulier innupta, et virgo, cogitat quæ Domini sunt, ut sit sancta corpore, et spiritu. Quæ autem nupta est, cogitat quæ sunt mundi, quomodo placeat viro.
|
||||
35| Porro hoc ad utilitatem vestram dico : non ut laqueum vobis injiciam, sed ad id, quod honestum est, et quod facultatem præbeat sine impedimento Dominum obsecrandi.
|
||||
36| Si quis autem turpem se videri existimat super virgine sua, quod sit superadulta, et ita oportet fieri : quod vult faciat : non peccat, si nubat.
|
||||
37| Nam qui statuit in corde suo firmus, non habens necessitatem, potestatem autem habens suæ voluntatis, et hoc judicavit in corde suo, servare virginem suam, bene facit.
|
||||
38| Igitur et qui matrimonio jungit virginem suam, bene facit : et qui non jungit, melius facit.
|
||||
39| Mulier alligata est legi quanto tempore vir ejus vivit, quod si dormierit vir ejus, liberata est : cui vult nubat, tantum in Domino.
|
||||
40| Beatior autem erit si sic permanserit secundum meum consilium : puto autem quod et ego Spiritum Dei habeam.
|
||||
#8
|
||||
1|De iis autem quæ idolis sacrificantur, scimus quia omnes scientiam habemus. Scientia inflat, caritas vero ædificat.
|
||||
2| Si quis autem se existimat scire aliquid, nondum cognovit quemadmodum oporteat eum scire.
|
||||
3| Si quis autem diligit Deum, hic cognitus est ab eo.
|
||||
4| De escis autem quæ idolis immolantur, scimus quia nihil est idolum in mundo, et quod nullus est Deus, nisi unus.
|
||||
5| Nam etsi sunt qui dicantur dii sive in cælo, sive in terra (siquidem sunt dii multi, et domini multi) :
|
||||
6| nobis tamen unus est Deus, Pater, ex quo omnia, et nos in illum : et unus Dominus Jesus Christus, per quem omnia, et nos per ipsum.
|
||||
7| Sed non in omnibus est scientia. Quidam autem cum conscientia usque nunc idoli, quasi idolothytum manducant : et conscientia ipsorum cum sit infirma, polluitur.
|
||||
8| Esca autem nos non commendat Deo. Neque enim si manducaverimus, abundabimus : neque si non manducaverimus, deficiemus.
|
||||
9| Videte autem ne forte hæc licentia vestra offendiculum fiat infirmis.
|
||||
10| Si enim quis viderit eum, qui habet scientiam, in idolio recumbentem : nonne conscientia ejus, cum sit infirma, ædificabitur ad manducandum idolothyta ?
|
||||
11| Et peribit infirmus in tua scientia, frater, propter quem Christus mortuus est ?
|
||||
12| Sic autem peccantes in fratres, et percutientes conscientiam eorum infirmam, in Christum peccatis.
|
||||
13| Quapropter si esca scandalizat fratrem meum, non manducabo carnem in æternum, ne fratrem meum scandalizem.
|
||||
#9
|
||||
1|Non sum liber ? non sum Apostolus ? nonne Christum Jesum Dominum nostrum vidi ? nonne opus meum vos estis in Domino ?
|
||||
2| Et si aliis non sum Apostolus, sed tamen vobis sum : nam signaculum apostolatus mei vos estis in Domino.
|
||||
3| Mea defensio apud eos qui me interrogant, hæc est :
|
||||
4| Numquid non habemus potestatem manducandi et bibendi ?
|
||||
5| numquid non habemus potestatem mulierem sororem circumducendi sicut et ceteri Apostoli, et fratres Domini, et Cephas ?
|
||||
6| aut ego solus, et Barnabas, non habemus potestatem hoc operandi ?
|
||||
7| Quis militat suis stipendiis umquam ? quis plantat vineam, et de fructu ejus non edit ? quis pascit gregem, et de lacte gregis non manducat ?
|
||||
8| Numquid secundum hominem hæc dico ? an et lex hæc non dicit ?
|
||||
9| Scriptum est enim in lege Moysi : Non alligabis os bovi trituranti. Numquid de bobus cura est Deo ?
|
||||
10| an propter nos utique hoc dicit ? Nam propter nos scripta sunt : quoniam debet in spe qui arat, arare : et qui triturat, in spe fructus percipiendi.
|
||||
11| Si nos vobis spiritualia seminavimus, magnum est si nos carnalia vestra metamus ?
|
||||
12| Si alii potestatis vestræ participes sunt, quare non potius nos ? Sed non usi sumus hac potestate : sed omnia sustinemus, ne quod offendiculum demus Evangelio Christi.
|
||||
13| Nescitis quoniam qui in sacrario operantur quæ de sacrario sunt, edunt : et qui altari deserviunt, cum altari participant ?
|
||||
14| Ita et Dominus ordinavit iis qui Evangelium annuntiant, de Evangelio vivere.
|
||||
15| Ego autem nullo horum usus sum. Non autem scripsi hæc ut ita fiant in me : bonum est enim mihi magis mori, quam ut gloriam meam quis evacuet.
|
||||
16| Nam si evangelizavero, non est mihi gloria : necessitas enim mihi incumbit : væ enim mihi est, si non evangelizavero.
|
||||
17| Si enim volens hoc ago, mercedem habeo : si autem invitus, dispensatio mihi credita est.
|
||||
18| Quæ est ergo merces mea ? ut Evangelium prædicans, sine sumptu ponam Evangelium, ut non abutar potestate mea in Evangelio.
|
||||
19| Nam cum liber essem ex omnibus, omnium me servum feci, ut plures lucrifacerem.
|
||||
20| Et factus sum Judæis tamquam Judæus, ut Judæos lucrarer :
|
||||
21| iis qui sub lege sunt, quasi sub lege essem (cum ipse non essem sub lege) ut eos qui sub lege erant, lucrifacerem : iis qui sine lege erant, tamquam sine lege essem (cum sine lege Dei non essem : sed in lege essem Christi) ut lucrifacerem eos qui sine lege erant.
|
||||
22| Factus sum infirmis infirmus, ut infirmos lucrifacerem. Omnibus omnia factus sum, ut omnes facerem salvos.
|
||||
23| Omnia autem facio propter Evangelium : ut particeps ejus efficiar.
|
||||
24| Nescitis quod ii qui in stadio currunt, omnes quidem currunt, sed unus accipit bravium ? Sic currite ut comprehendatis.
|
||||
25| Omnis autem qui in agone contendit, ab omnibus se abstinet, et illi quidem ut corruptibilem coronam accipiant : nos autem incorruptam.
|
||||
26| Ego igitur sic curro, non quasi in incertum : sic pugno, non quasi aërem verberans :
|
||||
27| sed castigo corpus meum, et in servitutem redigo : ne forte cum aliis prædicaverim, ipse reprobus efficiar.
|
||||
#10
|
||||
1|Nolo enim vos ignorare fratres, quoniam patres nostri omnes sub nube fuerunt, et omnes mare transierunt,
|
||||
2| et omnes in Moyse baptizati sunt in nube, et in mari :
|
||||
3| et omnes eamdem escam spiritalem manducaverunt,
|
||||
4| et omnes eumdem potum spiritalem biberunt (bibebant autem de spiritali, consequente eos, petra : petra autem erat Christus) :
|
||||
5| sed non in pluribus eorum beneplacitum est Deo : nam prostrati sunt in deserto.
|
||||
6| Hæc autem in figura facta sunt nostri, ut non simus concupiscentes malorum, sicut et illi concupierunt.
|
||||
7| Neque idololatræ efficiamini, sicut quidam ex ipsis : quemadmodum scriptum est : Sedit populus manducare, et bibere, et surrexerunt ludere.
|
||||
8| Neque fornicemur, sicut quidam ex ipsis fornicati sunt, et ceciderunt una die viginti tria millia.
|
||||
9| Neque tentemus Christum, sicut quidam eorum tentaverunt, et a serpentibus perierunt.
|
||||
10| Neque murmuraveritis, sicut quidam eorum murmuraverunt, et perierunt ab exterminatore.
|
||||
11| Hæc autem omnia in figura contingebant illis : scripta sunt autem ad correptionem nostram, in quos fines sæculorum devenerunt.
|
||||
12| Itaque qui se existimat stare, videat ne cadat.
|
||||
13| Tentatio vos non apprehendat nisi humana : fidelis autem Deus est, qui non patietur vos tentari supra id quod potestis, sed faciet etiam cum tentatione proventum ut possitis sustinere.
|
||||
14| Propter quod, carissimi mihi, fugite ab idolorum cultura :
|
||||
15| ut prudentibus loquor, vos ipsi judicate quod dico.
|
||||
16| Calix benedictionis, cui benedicimus, nonne communicatio sanguinis Christi est ? et panis quem frangimus, nonne participatio corporis Domini est ?
|
||||
17| Quoniam unus panis, unum corpus multi sumus, omnes qui de uno pane participamus.
|
||||
18| Videte Israël secundum carnem : nonne qui edunt hostias, participes sunt altaris ?
|
||||
19| Quid ergo ? dico quod idolis immolatum sit aliquid ? aut quod idolum, sit aliquid ?
|
||||
20| Sed quæ immolant gentes, dæmoniis immolant, et non Deo. Nolo autem vos socios fieri dæmoniorum :
|
||||
21| non potestis calicem Domini bibere, et calicem dæmoniorum ; non potestis mensæ Domini participes esse, et mensæ dæmoniorum.
|
||||
22| An æmulamur Dominum ? numquid fortiores illo sumus ? Omnia mihi licent, sed non omnia expediunt.
|
||||
23| Omnia mihi licent, sed non omnia ædificat.
|
||||
24| Nemo quod suum est quærat, sed quod alterius.
|
||||
25| Omne quod in macello venit, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam.
|
||||
26| Domini est terra, et plenitudo ejus.
|
||||
27| Si quis vocat vos infidelium, et vultis ire : omne quod vobis apponitur, manducate, nihil interrogantes propter conscientiam.
|
||||
28| Si quis autem dixerit : Hoc immolatum est idolis : nolite manducare propter illum qui indicavit, et propter conscientiam :
|
||||
29| conscientiam autem dico non tuam, sed alterius. Ut quid enim libertas mea judicatur ab aliena conscientia ?
|
||||
30| Si ego cum gratia participo, quid blasphemor pro eo quod gratias ago ?
|
||||
31| Sive ergo manducatis, sive bibitis, sive aliud quid facitis : omnia in gloriam Dei facite.
|
||||
32| Sine offensione estote Judæis, et gentibus, et ecclesiæ Dei :
|
||||
33| sicut et ego per omnia omnibus placeo, non quærens quod mihi utile est, sed quod multis : ut salvi fiant.
|
||||
#11
|
||||
1|Imitatores mei estote, sicut et ego Christi.
|
||||
2| Laudo autem vos fratres quod per omnia mei memores estis : et sicut tradidi vobis, præcepta mea tenetis.
|
||||
3| Volo autem vos scire quod omnis viri caput, Christus est : caput autem mulieris, vir : caput vero Christi, Deus.
|
||||
4| Omnis vir orans, aut prophetans velato capite, deturpat caput suum.
|
||||
5| Omnis autem mulier orans, aut prophetans non velato capite, deturpat caput suum : unum enim est ac si decalvetur.
|
||||
6| Nam si non velatur mulier, tondeatur. Si vero turpe est mulieri tonderi, aut decalvari, velet caput suum.
|
||||
7| Vir quidem non debet velare caput suum : quoniam imago et gloria Dei est, mulier autem gloria viri est.
|
||||
8| Non enim vir ex muliere est, sed mulier ex viro.
|
||||
9| Etenim non est creatus vir propter mulierem, sed mulier propter virum.
|
||||
10| Ideo debet mulier potestatem habere supra caput propter angelos.
|
||||
11| Verumtamen neque vir sine muliere : neque mulier sine viro in Domino.
|
||||
12| Nam sicut mulier de viro, ita et vir per mulierem : omnia autem ex Deo.
|
||||
13| Vos ipsi judicate : decet mulierem non velatam orare Deum ?
|
||||
14| Nec ipsa natura docet vos, quod vir quidem si comam nutriat, ignominia est illi :
|
||||
15| mulier vero si comam nutriat, gloria est illi : quoniam capilli pro velamine ei dati sunt.
|
||||
16| Si quis autem videtur contentiosus esse : nos talem consuetudinem non habemus, neque ecclesia Dei.
|
||||
17| Hoc autem præcipio : non laudans quod non in melius, sed in deterius convenitis.
|
||||
18| Primum quidem convenientibus vobis in ecclesiam, audio scissuras esse inter vos, et ex parte credo.
|
||||
19| Nam oportet et hæreses esse, ut et qui probati sunt, manifesti fiant in vobis.
|
||||
20| Convenientibus ergo vobis in unum, jam non est Dominicam cœnam manducare.
|
||||
21| Unusquisque enim suam cœnam præsumit ad manducandum, et alius quidem esurit, alius autem ebrius est.
|
||||
22| Numquid domos non habetis ad manducandum, et bibendum ? aut ecclesiam Dei contemnitis, et confunditis eos qui non habent ? Quid dicam vobis ? laudo vos ? in hoc non laudo.
|
||||
23| Ego enim accepi a Domino quod et tradidi vobis, quoniam Dominus Jesus in qua nocte tradebatur, accepit panem,
|
||||
24| et gratias agens fregit, et dixit : Accipite, et manducate : hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur : hoc facite in meam commemorationem.
|
||||
25| Similiter et calicem, postquam cœnavit, dicens : Hic calix novum testamentum est in meo sanguine : hoc facite quotiescumque bibetis, in meam commemorationem.
|
||||
26| Quotiescumque enim manducabitis panem hunc, et calicem bibetis, mortem Domini annuntiabitis donec veniat.
|
||||
27| Itaque quicumque manducaverit panem hunc, vel biberit calicem Domini indigne, reus erit corporis et sanguinis Domini.
|
||||
28| Probet autem seipsum homo : et sic de pane illo edat, et de calice bibat.
|
||||
29| Qui enim manducat et bibit indigne, judicium sibi manducat et bibit, non dijudicans corpus Domini.
|
||||
30| Ideo inter vos multi infirmi et imbecilles, et dormiunt multi.
|
||||
31| Quod si nosmetipsos dijudicaremus, non utique judicaremur.
|
||||
32| Dum judicamur autem, a Domino corripimur, ut non cum hoc mundo damnemur.
|
||||
33| Itaque fratres mei, cum convenitis ad manducandum, invicem exspectate.
|
||||
34| Si quis esurit, domi manducet, ut non in judicium conveniatis. Cetera autem, cum venero, disponam.
|
||||
#12
|
||||
1|De spiritualibus autem, nolo vos ignorare fratres.
|
||||
2| Scitis quoniam cum gentes essetis, ad simulacra muta prout ducebamini euntes.
|
||||
3| Ideo notum vobis facio, quod nemo in Spiritu Dei loquens, dicit anathema Jesu. Et nemo potest dicere, Dominus Jesus, nisi in Spiritu Sancto.
|
||||
4| Divisiones vero gratiarum sunt, idem autem Spiritus :
|
||||
5| et divisiones ministrationum sunt, idem autem Dominus :
|
||||
6| et divisiones operationum sunt, idem vero Deus qui operatur omnia in omnibus.
|
||||
7| Unicuique autem datur manifestatio Spiritus ad utilitatem.
|
||||
8| Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ : alii autem sermo scientiæ secundum eumdem Spiritum :
|
||||
9| alteri fides in eodem Spiritu : alii gratia sanitatum in uno Spiritu :
|
||||
10| alii operatio virtutum, alii prophetia, alii discretio spirituum, alii genera linguarum, alii interpretatio sermonum.
|
||||
11| Hæc autem omnia operantur unus atque idem Spiritus, dividens singulis prout vult.
|
||||
12| Sicut enim corpus unum est, et membra habet multa, omnia autem membra corporis cum sint multa, unum tamen corpus sunt : ita et Christus.
|
||||
13| Etenim in uno Spiritu omnes nos in unum corpus baptizati sumus, sive Judæi, sive gentiles, sive servi, sive liberi : et omnes in uno Spiritu potati sumus.
|
||||
14| Nam et corpus non est unum membrum, sed multa.
|
||||
15| Si dixerit pes : Quoniam non sum manus, non sum de corpore : num ideo non est de corpore ?
|
||||
16| Et si dixerit auris : Quoniam non sum oculus, non sum de corpore : num ideo est de corpore ?
|
||||
17| Si totum corpus oculus : ubi auditus ? Si totum auditus : ubi odoratus ?
|
||||
18| Nunc autem posuit Deus membra, unumquodque eorum in corpore sicut voluit.
|
||||
19| Quod si essent omnia unum membrum, ubi corpus ?
|
||||
20| Nunc autem multa quidem membra, unum autem corpus.
|
||||
21| Non potest autem oculus dicere manui : Opera tua non indigeo : aut iterum caput pedibus : Non estis mihi necessarii.
|
||||
22| Sed multo magis quæ videntur membra corporis infirmiora esse, necessariora sunt :
|
||||
23| et quæ putamus ignobiliora membra esse corporis, his honorem abundantiorem circumdamus : et quæ inhonesta sunt nostra, abundantiorem honestatem habent.
|
||||
24| Honesta autem nostra nullius egent : sed Deus temperavit corpus, ei cui deerat, abundantiorem tribuendo honorem,
|
||||
25| ut non sit schisma in corpore, sed id ipsum pro invicem sollicita sint membra.
|
||||
26| Et si quid patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra : sive gloriatur unum membrum, congaudent omnia membra.
|
||||
27| Vos autem estis corpus Christi, et membra de membro.
|
||||
28| Et quosdam quidem posuit Deus in ecclesia primum apostolos, secundo prophetas, exinde doctores, deinde virtutes, exinde gratias curationum, opitulationes, gubernationes, genera linguarum, interpretationes sermonum.
|
||||
29| Numquid omnes apostoli ? numquid omnes prophetæ ? numquid omnes doctores ?
|
||||
30| numquid omnes virtutes ? numquid omnes gratiam habent curationum ? numquid omnes linguis loquuntur ? numquid omnes interpretantur ?
|
||||
31| Æmulamini autem charismata meliora. Et adhuc excellentiorem viam vobis demonstro.
|
||||
#13
|
||||
1|Si linguis hominum loquar, et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut æs sonans, aut cymbalum tinniens.
|
||||
2| Et si habuero prophetiam, et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam : et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum.
|
||||
3| Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.
|
||||
4| Caritas patiens est, benigna est. Caritas non æmulatur, non agit perperam, non inflatur,
|
||||
5| non est ambitiosa, non quærit quæ sua sunt, non irritatur, non cogitat malum,
|
||||
6| non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati :
|
||||
7| omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.
|
||||
8| Caritas numquam excidit : sive prophetiæ evacuabuntur, sive linguæ cessabunt, sive scientia destruetur.
|
||||
9| Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus.
|
||||
10| Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est.
|
||||
11| Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quæ erant parvuli.
|
||||
12| Videmus nunc per speculum in ænigmate : tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte : tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum.
|
||||
13| Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria hæc : major autem horum est caritas.
|
||||
#14
|
||||
1|Sectamini caritatem, æmulamini spiritualia : magis autem ut prophetetis.
|
||||
2| Qui enim loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo : nemo enim audit. Spiritu autem loquitur mysteria.
|
||||
3| Nam qui prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem.
|
||||
4| Qui loquitur lingua, semetipsum ædificat : qui autem prophetat, ecclesiam Dei ædificat.
|
||||
5| Volo autem omnes vos loqui linguis : magis autem prophetare. Nam major est qui prophetat, quam qui loquitur linguis ; nisi forte interpretetur ut ecclesia ædificationem accipiat.
|
||||
6| Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens : quid vobis prodero, nisi vobis loquar aut in revelatione, aut in scientia, aut in prophetia, aut in doctrina ?
|
||||
7| Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara ; nisi distinctionem sonituum dederint, quomodo scietur id quod canitur, aut quod citharizatur ?
|
||||
8| Etenim si incertam vocem det tuba, quis parabit se ad bellum ?
|
||||
9| Ita et vos per linguam nisi manifestum sermonem dederitis : quomodo scietur id quod dicitur ? eritis enim in aëra loquentes.
|
||||
10| Tam multa, ut puta genera linguarum sunt in hoc mundo : et nihil sine voce est.
|
||||
11| Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus : et qui loquitur, mihi barbarus.
|
||||
12| Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum, ad ædificationem ecclesiæ quærite ut abundetis.
|
||||
13| Et ideo qui loquitur lingua, oret ut interpretetur.
|
||||
14| Nam si orem lingua, spiritus meus orat, mens autem mea sine fructu est.
|
||||
15| Quid ergo est ? Orabo spiritu, orabo et mente : psallam spiritu, psallam et mente.
|
||||
16| Ceterum si benedixeris spiritu, qui supplet locum idiotæ, quomodo dicet : Amen, super tuam benedictionem ? quoniam quid dicas, nescit.
|
||||
17| Nam tu quidem bene gratias agis, sed alter non ædificatur.
|
||||
18| Gratias ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor.
|
||||
19| Sed in ecclesia volo quinque verba sensu meo loqui, ut et alios instruam : quam decem millia verborum in lingua.
|
||||
20| Fratres, nolite pueri effici sensibus, sed malitia parvuli estote : sensibus autem perfecti estote.
|
||||
21| In lege scriptum est : Quoniam in aliis linguis et labiis aliis loquar populo huic : et nec sic exaudient me, dicit Dominus.
|
||||
22| Itaque linguæ in signum sunt non fidelibus, sed infidelibus : prophetiæ autem non infidelibus, sed fidelibus.
|
||||
23| Si ergo conveniat universa ecclesia in unum, et omnes linguis loquantur, intrent autem idiotæ, aut infideles : nonne dicent quod insanitis ?
|
||||
24| Si autem omnes prophetent, intret autem quis infidelis, vel idiota, convincitur ab omnibus, dijudicatur ab omnibus :
|
||||
25| occulta cordis ejus manifesta fiunt : et ita cadens in faciem adorabit Deum, pronuntians quod vere Deus in vobis sit.
|
||||
26| Quid ergo est, fratres ? Cum convenitis, unusquisque vestrum psalmum habet, doctrinam habet, apocalypsim habet, linguam habet, interpretationem habet : omnia ad ædificationem fiant.
|
||||
27| Sive lingua quis loquitur, secundum duos, aut ut multum tres, et per partes, et unus interpretatur.
|
||||
28| Si autem non fuerit interpres, taceat in ecclesia : sibi autem loquatur, et Deo.
|
||||
29| Prophetæ autem duo, aut tres dicant, et ceteri dijudicent.
|
||||
30| Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat.
|
||||
31| Potestis enim omnes per singulos prophetare : ut omnes discant, et omnes exhortentur :
|
||||
32| et spiritus prophetarum prophetis subjecti sunt.
|
||||
33| Non enim est dissensionis Deus, sed pacis : sicut et in omnibus ecclesiis sanctorum doceo.
|
||||
34| Mulieres in ecclesiis taceant, non enim permittitur eis loqui, sed subditas esse, sicut et lex dicit.
|
||||
35| Si quid autem volunt discere, domi viros suos interrogent. Turpe est enim mulieri loqui in ecclesia.
|
||||
36| An a vobis verbum Dei processit ? aut in vos solos pervenit ?
|
||||
37| Si quis videtur propheta esse, aut spiritualis, cognoscat quæ scribo vobis, quia Domini sunt mandata.
|
||||
38| Si quis autem ignorat, ignorabitur.
|
||||
39| Itaque fratres æmulamini prophetare : et loqui linguis nolite prohibere.
|
||||
40| Omnia autem honeste, et secundum ordinem fiant.
|
||||
#15
|
||||
1|Notum autem vobis facio, fratres, Evangelium, quod prædicavi vobis, quod et accepistis, in quo et statis,
|
||||
2| per quod et salvamini : qua ratione prædicaverim vobis, si tenetis, nisi frustra credidistis.
|
||||
3| Tradidi enim vobis in primis quod et accepi : quoniam Christus mortuus est pro peccatis nostris secundum Scripturas :
|
||||
4| et quia sepultus est, et quia resurrexit tertia die secundum Scripturas :
|
||||
5| et quia visus est Cephæ, et post hoc undecim :
|
||||
6| deinde visus est plus quam quingentis fratribus simul : ex quibus multi manent usque adhuc, quidam autem dormierunt :
|
||||
7| deinde visus est Jacobo, deinde Apostolis omnibus :
|
||||
8| novissime autem omnium tamquam abortivo, visus est et mihi.
|
||||
9| Ego enim sum minimus Apostolorum, qui non sum dignus vocari Apostolus, quoniam persecutus sum ecclesiam Dei.
|
||||
10| Gratia autem Dei sum id quod sum, et gratia ejus in me vacua non fuit, sed abundantius illis omnibus laboravi : non ego autem, sed gratia Dei mecum :
|
||||
11| sive enim ego, sive illi : sic prædicamus, et sic credidistis.
|
||||
12| Si autem Christus prædicatur quod resurrexit a mortuis, quomodo quidam dicunt in vobis, quoniam resurrectio mortuorum non est ?
|
||||
13| Si autem resurrectio mortuorum non est : neque Christus resurrexit.
|
||||
14| Si autem Christus non resurrexit, inanis est ergo prædicatio nostra, inanis est et fides vestra :
|
||||
15| invenimur autem et falsi testes Dei : quoniam testimonium diximus adversus Deum quod suscitaverit Christum, quem non suscitavit, si mortui non resurgunt.
|
||||
16| Nam si mortui non resurgunt, neque Christus resurrexit.
|
||||
17| Quod si Christus non resurrexit, vana est fides vestra : adhuc enim estis in peccatis vestris.
|
||||
18| Ergo et qui dormierunt in Christo, perierunt.
|
||||
19| Si in hac vita tantum in Christo sperantes sumus, miserabiliores sumus omnibus hominibus.
|
||||
20| Nunc autem Christus resurrexit a mortuis primitiæ dormientium,
|
||||
21| quoniam quidem per hominem mors, et per hominem resurrectio mortuorum.
|
||||
22| Et sicut in Adam omnes moriuntur, ita et in Christo omnes vivificabuntur.
|
||||
23| Unusquisque autem in suo ordine, primitiæ Christus : deinde ii qui sunt Christi, qui in adventu ejus crediderunt.
|
||||
24| Deinde finis : cum tradiderit regnum Deo et Patri, cum evacuaverit omnem principatum, et potestatem, et virtutem.
|
||||
25| Oportet autem illum regnare donec ponat omnes inimicos sub pedibus ejus.
|
||||
26| Novissima autem inimica destruetur mors : omnia enim subjecit pedibus ejus. Cum autem dicat :
|
||||
27| Omnia subjecta sunt ei, sine dubio præter eum qui subjecit ei omnia.
|
||||
28| Cum autem subjecta fuerint illi omnia : tunc et ipse Filius subjectus erit ei, qui subjecit sibi omnia, ut sit Deus omnia in omnibus.
|
||||
29| Alioquin quid facient qui baptizantur pro mortuis, si omnino mortui non resurgunt ? ut quid et baptizantur pro illis ?
|
||||
30| ut quid et nos periclitamur omni hora ?
|
||||
31| Quotidie morior per vestram gloriam, fratres, quam habeo in Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
32| Si secundum hominem ad bestias pugnavi Ephesi, quid mihi prodest, si mortui non resurgunt ? Manducemus, et bibamus, cras enim moriemur.
|
||||
33| Nolite seduci : corrumpunt mores bonos colloquia mala.
|
||||
34| Evigilate justi, et nolite peccare : ignorantiam enim Dei quidam habent, ad reverentiam vobis loquor.
|
||||
35| Sed dicet aliquis : Quomodo resurgunt mortui ? qualive corpore venient ?
|
||||
36| Insipiens, tu quod seminas non vivificatur, nisi prius moriatur :
|
||||
37| et quod seminas, non corpus, quod futurum est, seminas, sed nudum granum, ut puta tritici, aut alicujus ceterorum.
|
||||
38| Deus autem dat illi corpus sicut vult : ut unicuique seminum proprium corpus.
|
||||
39| Non omnis caro, eadem caro : sed alia quidem hominum, alia vero pecorum, alia volucrum, alia autem piscium.
|
||||
40| Et corpora cælestia, et corpora terrestria : sed alia quidem cælestium gloria, alia autem terrestrium.
|
||||
41| Alia claritas solis, alia claritas lunæ, et alia claritas stellarum. Stella enim a stella differt in claritate :
|
||||
42| sic et resurrectio mortuorum. Seminatur in corruptione, surget in incorruptione.
|
||||
43| Seminatur in ignobilitate, surget in gloria : seminatur in infirmitate, surget in virtute :
|
||||
44| seminatur corpus animale, surget corpus spiritale. Si est corpus animale, est et spiritale, sicut scriptum est :
|
||||
45| Factus est primus homo Adam in animam viventem, novissimus Adam in spiritum vivificantem.
|
||||
46| Sed non prius quod spiritale est, sed quod animale : deinde quod spiritale.
|
||||
47| Primus homo de terra, terrenus : secundus homo de cælo, cælestis.
|
||||
48| Qualis terrenus, tales et terreni : et qualis cælestis, tales et cælestes.
|
||||
49| Igitur, sicut portavimus imaginem terreni, portemus et imaginem cælestis.
|
||||
50| Hoc autem dico, fratres : quia caro et sanguis regnum Dei possidere non possunt : neque corruptio incorruptelam possidebit.
|
||||
51| Ecce mysterium vobis dico : omnes quidem resurgemus, sed non omnes immutabimur.
|
||||
52| In momento, in ictu oculi, in novissima tuba : canet enim tuba, et mortui resurgent incorrupti : et nos immutabimur.
|
||||
53| Oportet enim corruptibile hoc induere incorruptionem : et mortale hoc induere immortalitatem.
|
||||
54| Cum autem mortale hoc induerit immortalitatem, tunc fiet sermo, qui scriptus est : Absorpta est mors in victoria.
|
||||
55| Ubi est mors victoria tua ? ubi est mors stimulus tuus ?
|
||||
56| Stimulus autem mortis peccatum est : virtus vero peccati lex.
|
||||
57| Deo autem gratias, qui dedit nobis victoriam per Dominum nostrum Jesum Christum.
|
||||
58| Itaque fratres mei dilecti, stabiles estote, et immobiles : abundantes in opere Domini semper, scientes quod labor vester non est inanis in Domino.
|
||||
#16
|
||||
1|De collectis autem, quæ fiunt in sanctos, sicut ordinavi ecclesiis Galatiæ, ita et vos facite.
|
||||
2| Per unam sabbati unusquisque vestrum apud se seponat, recondens quod ei bene placuerit : ut non, cum venero, tunc collectæ fiant.
|
||||
3| Cum autem præsens fuero, quos probaveritis per epistolas, hos mittam perferre gratiam vestram in Jerusalem.
|
||||
4| Quod si dignum fuerit ut et ego eam, mecum ibunt.
|
||||
5| Veniam autem ad vos, cum Macedoniam pertransiero : nam Macedoniam pertransibo.
|
||||
6| Apud vos autem forsitan manebo, vel etiam hiemabo : ut vos me deducatis quocumque iero.
|
||||
7| Nolo enim vos modo in transitu videre, spero enim me aliquantulum temporis manere apud vos, si Dominus permiserit.
|
||||
8| Permanebo autem Ephesi usque ad Pentecosten.
|
||||
9| Ostium enim mihi apertum est magnum, et evidens : et adversarii multi.
|
||||
10| Si autem venerit Timotheus, videte ut sine timore sit apud vos : opus enim Domini operatur, sicut et ego.
|
||||
11| Ne quis ergo illum spernat : deducite autem illum in pace, ut veniat ad me : exspecto enim illum cum fratribus.
|
||||
12| De Apollo autem fratre vobis notum facio, quoniam multum rogavi eum ut veniret ad vos cum fratribus : et utique non fuit voluntas ut nunc veniret : veniet autem, cum ei vacuum fuerit.
|
||||
13| Vigilate, state in fide, viriliter agite, et confortamini.
|
||||
14| Omnia vestra in caritate fiant.
|
||||
15| Obsecro autem vos fratres, nostis domum Stephanæ, et Fortunati, et Achaici : quoniam sunt primitiæ Achaiæ, et in ministerium sanctorum ordinaverunt seipsos :
|
||||
16| ut et vos subditi sitis ejusmodi, et omni cooperanti, et laboranti.
|
||||
17| Gaudeo autem in præsentia Stephanæ, et Fortunati, et Achaici : quoniam id, quod vobis deerat, ipsi suppleverunt :
|
||||
18| refecerunt enim et meum spiritum, et vestrum. Cognoscite ergo qui hujusmodi sunt.
|
||||
19| Salutant vos ecclesiæ Asiæ. Salutant vos in Domino multum, Aquila et Priscilla cum domestica sua ecclesia : apud quos et hospitor.
|
||||
20| Salutant vos omnes fratres. Salutate invicem in osculo sancto.
|
||||
21| Salutatio, mea manu Pauli.
|
||||
22| Si quis non amat Dominum nostrum Jesum Christum, sit anathema, Maran Atha.
|
||||
23| Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum.
|
||||
24| Caritas mea cum omnibus vobis in Christo Jesu. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,290 @@
|
||||
#1
|
||||
1| In anno primo Cyri regis Persarum, ut compleretur verbum Domini ex ore Jeremiæ, suscitavit Dominus spiritum Cyri regis Persarum : et traduxit vocem in omni regno suo, etiam per scripturam, dicens :
|
||||
2| Hæc dicit Cyrus rex Persarum : Omnia regna terræ dedit mihi Dominus Deus cæli, et ipse præcepit mihi ut ædificarem ei domum in Jerusalem, quæ est in Judæa.
|
||||
3| Quis est in vobis de universo populo ejus ? Sit Deus illius cum ipso. Ascendat in Jerusalem, quæ est in Judæa, et ædificet domum Domini Dei Israël : ipse est Deus qui est in Jerusalem.
|
||||
4| Et omnes reliqui in cunctis locis ubicumque habitant, adjuvent eum viri de loco suo argento et auro, et substantia, et pecoribus, excepto quod voluntarie offerunt templo Dei, quod est in Jerusalem.
|
||||
5| Et surrexerunt principes patrum de Juda et Benjamin, et sacerdotes, et Levitæ, et omnis cujus Deus suscitavit spiritum, ut ascenderent ad ædificandum templum Domini, quod erat in Jerusalem.
|
||||
6| Universique qui erant in circuitu, adjuverunt manus eorum in vasis argenteis et aureis, in substantia et jumentis, in supellectili, exceptis his quæ sponte obtulerant.
|
||||
7| Rex quoque Cyrus protulit vasa templi Domini, quæ tulerat Nabuchodonosor de Jerusalem, et posuerat ea in templo dei sui.
|
||||
8| Protulit autem ea Cyrus rex Persarum per manum Mithridatis filii Gazabar, et annumeravit ea Sassabasar principi Juda.
|
||||
9| Et hic est numerus eorum : phialæ aureæ triginta, phialæ argenteæ mille, cultri viginti novem, scyphi aurei triginta,
|
||||
10| scyphi argentei secundi quadringenti decem, vasa alia mille.
|
||||
11| Omnia vasa aurea et argentea quinque millia quadringenta : universa tulit Sassabasar cum his qui ascendebant de transmigratione Babylonis in Jerusalem.
|
||||
#2
|
||||
1| Hi sunt autem provinciæ filii, qui ascenderunt de captivitate, quam transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis in Babylonem, et reversi sunt in Jerusalem et Judam, unusquisque in civitatem suam.
|
||||
2| Qui venerunt cum Zorobabel, Josue, Nehemia, Saraia, Rahelaia, Mardochai, Belsan, Mesphar, Beguai, Rehum, Baana. Numerus virorum populi Israël :
|
||||
3| filii Pharos duo millia centum septuaginta duo.
|
||||
4| Filii Sephatia, trecenti septuaginta duo.
|
||||
5| Filii Area, septingenti septuaginta quinque.
|
||||
6| Filii Phahath Moab, filiorum Josue : Joab, duo millia octingenti duodecim.
|
||||
7| Filii Ælam, mille ducenti quinquaginta quatuor.
|
||||
8| Filii Zethua, nongenti quadraginta quinque.
|
||||
9| Filii Zachai, septingenti sexaginta.
|
||||
10| Filii Bani, sexcenti quadraginta duo.
|
||||
11| Filii Bebai, sexcenti viginti tres.
|
||||
12| Filii Azgad, mille ducenti viginti duo.
|
||||
13| Filii Adonicam, sexcenti sexaginta sex.
|
||||
14| Filii Beguai, duo millia quinquaginta sex.
|
||||
15| Filii Adin, quadringenti quinquaginta quatuor.
|
||||
16| Filii Ather, qui erant ex Ezechia, nonaginta octo.
|
||||
17| Filii Besai, trecenti viginti tres.
|
||||
18| Filii Jora, centum duodecim.
|
||||
19| Filii Hasum, ducenti viginti tres.
|
||||
20| Filii Gebbar, nonaginta quinque.
|
||||
21| Filii Bethlehem, centum viginti tres.
|
||||
22| Viri Netupha, quinquaginta sex.
|
||||
23| Viri Anathoth, centum viginti octo.
|
||||
24| Filii Azmaveth, quadraginta duo.
|
||||
25| Filii Cariathiarim, Cephira et Beroth, septingenti quadraginta tres.
|
||||
26| Filii Rama et Gabaa, sexcenti viginti unus.
|
||||
27| Viri Machmas, centum viginti duo.
|
||||
28| Viri Bethel et Hai, ducenti viginti tres.
|
||||
29| Filii Nebo, quinquaginta duo.
|
||||
30| Filii Megbis, centum quinquaginta sex.
|
||||
31| Filii Ælam alterius, mille ducenti quinquaginta quatuor.
|
||||
32| Filii Harim, trecenti viginti.
|
||||
33| Filii Lod Hadid, et Ono, septingenti viginti quinque.
|
||||
34| Filii Jericho, trecenti quadraginta quinque.
|
||||
35| Filii Senaa, tria millia sexcenti triginta.
|
||||
36| Sacerdotes : filii Jadaia in domo Josue, nongenti septuaginta tres.
|
||||
37| Filii Emmer, mille quinquaginta duo.
|
||||
38| Filii Pheshur, mille ducenti quadraginta septem.
|
||||
39| Filii Harim, mille decem et septem.
|
||||
40| Levitæ : filii Josue et Cedmihel filiorum Odoviæ, septuaginta quatuor.
|
||||
41| Cantores : filii Asaph, centum viginti octo.
|
||||
42| Filii janitorum : filii Sellum, filii Ater, filii Telmon, filii Accub, filii Hatitha, filii Sobai : universi centum triginta novem.
|
||||
43| Nathinæi : filii Siha, filii Hasupha, filii Tabbaoth,
|
||||
44| filii Ceros, filii Siaa, filii Phadon,
|
||||
45| filii Lebana, filii Hagaba, filii Accub,
|
||||
46| filii Hagab, filii Semlai, filii Hanan,
|
||||
47| filii Gaddel, filii Gaher, filii Raaia,
|
||||
48| filii Rasin, filii Necoda, filii Gazam,
|
||||
49| filii Aza, filii Phasea, filii Besee,
|
||||
50| filii Asena, filii Munim, filii Nephusim,
|
||||
51| filii Bacbuc, filii Hacupha, filii Harhur,
|
||||
52| filii Besluth, filii Mahida, filii Harsa,
|
||||
53| filii Bercos, filii Sisara, filii Thema,
|
||||
54| filii Nasia, filii Hatipha,
|
||||
55| filii servorum Salomonis, filii Sotai, filii Sophereth, filii Pharuda,
|
||||
56| filii Jala, filii Dercon, filii Geddel,
|
||||
57| filii Saphatia, filii Hatil, filii Phochereth, qui erant de Asebaim, filii Ami :
|
||||
58| omnes Nathinæi, et filii servorum Salomonis, trecenti nonaginta duo.
|
||||
59| Et hi qui ascenderunt de Thelmala, Thelharsa, Cherub, et Adon, et Emer : et non potuerunt indicare domum patrum suorum et semen suum, utrum ex Israël essent.
|
||||
60| Filii Dalaia, filii Tobia, filii Necoda, sexcenti quinquaginta duo.
|
||||
61| Et de filiis sacerdotum : filii Hobia, filii Accos, filii Berzellai, qui accepit de filiabus Berzellai Galaaditis, uxorem, et vocatus est nomine eorum :
|
||||
62| hi quæsierunt scripturam genealogiæ suæ, et non invenerunt, et ejecti sunt de sacerdotio.
|
||||
63| Et dixit Athersatha eis ut non comederent de Sancto sanctorum, donec surgeret sacerdos doctus atque perfectus.
|
||||
64| Omnis multitudo quasi unus, quadraginta duo millia trecenti sexaginta :
|
||||
65| exceptis servis eorum, et ancillis, qui erant septem millia trecenti triginta septem : et in ipsis cantores atque cantatrices ducenti.
|
||||
66| Equi eorum septingenti triginta sex, muli eorum, ducenti quadraginta quinque,
|
||||
67| cameli eorum, quadringenti triginta quinque, asini eorum, sex millia septingenti viginti.
|
||||
68| Et de principibus patrum, cum ingrederentur templum Domini, quod est in Jerusalem, sponte obtulerunt in domum Dei ad exstruendam eam in loco suo.
|
||||
69| Secundum vires suas dederunt impensas operis, auri solidos sexaginta millia et mille, argenti mnas quinque millia, et vestes sacerdotales centum.
|
||||
70| Habitaverunt ergo sacerdotes, et Levitæ, et de populo, et cantores, et janitores, et Nathinæi, in urbibus suis, universusque Israël in civitatibus suis.
|
||||
#3
|
||||
1| Jamque venerat mensis septimus, et erant filii Israël in civitatibus suis : congregatus est ergo populus quasi vir unus in Jerusalem.
|
||||
2| Et surrexit Josue filius Josedec, et fratres ejus sacerdotes, et Zorobabel filius Salathiel, et fratres ejus, et ædificaverunt altare Dei Israël ut offerrent in eo holocautomata, sicut scriptum est in lege Moysi viri Dei.
|
||||
3| Collocaverunt autem altare Dei super bases suas, deterrentibus eos per circuitum populis terrarum : et obtulerunt super illud holocaustum Domino mane et vespere.
|
||||
4| Feceruntque solemnitatem tabernaculorum, sicut scriptum est, et holocaustum diebus singulis per ordinem secundum præceptum opus diei in die suo.
|
||||
5| Et post hæc holocaustum juge, tam in calendis quam in universis solemnitatibus Domini quæ erant consecratæ, et in omnibus in quibus ultro offerebatur munus Domino.
|
||||
6| A primo die mensis septimi cœperunt offerre holocaustum Domino : porro templum Dei nondum fundatum erat.
|
||||
7| Dederunt autem pecunias latomis et cæmentariis : cibum quoque, et potum, et oleum Sidoniis Tyriisque, ut deferrent ligna cedrina de Libano ad mare Joppe, juxta quod præceperat Cyrus rex Persarum eis.
|
||||
8| Anno autem secundo adventus eorum ad templum Dei in Jerusalem, mense secundo, cœperunt Zorobabel filius Salathiel, et Josue filius Josedec, et reliqui de fratribus eorum sacerdotes, et Levitæ, et omnes qui venerant de captivitate in Jerusalem, et constituerunt Levitas a viginti annis et supra, ut urgerent opus Domini.
|
||||
9| Stetitque Josue et filii ejus et fratres ejus, Cedmihel et filii ejus, et filii Juda, quasi vir unus, ut instarent super eos qui faciebant opus in templo Dei : filii Henadad, et filii eorum, et fratres eorum Levitæ.
|
||||
10| Fundato igitur a cæmentariis templo Domini, steterunt sacerdotes in ornatu suo cum tubis, et Levitæ filii Asaph in cymbalis, ut laudarent Deum per manus David regis Israël.
|
||||
11| Et concinebant in hymnis, et confessione Domino : Quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus super Israël. Omnis quoque populus vociferabatur clamore magno in laudando Dominum, eo quod fundatum esset templum Domini.
|
||||
12| Plurimi etiam de sacerdotibus et Levitis, et principes patrum, et seniores, qui viderant templum prius cum fundatum esset, et hoc templum, in oculis eorum, flebant voce magna : et multi vociferantes in lætitia, elevabant vocem.
|
||||
13| Nec poterat quisquam agnoscere vocem clamoris lætantium, et vocem fletus populi : commistim enim populus vociferabatur clamore magno, et vox audiebatur procul.
|
||||
#4
|
||||
1| Audierunt autem hostes Judæ et Benjamin, quia filii captivitatis ædificarent templum Domino Deo Israël :
|
||||
2| et accedentes ad Zorobabel, et ad principes patrum, dixerunt eis : Ædificemus vobiscum, quia ita ut vos, quærimus Deum vestrum : ecce nos immolavimus victimas a diebus Asor Haddan regis Assur, qui adduxit nos huc.
|
||||
3| Et dixit eis Zorobabel, et Josue, et reliqui principes patrum Israël : Non est vobis et nobis ut ædificemus domum Deo nostro, sed nos ipsi soli ædificabimus Domino Deo nostro, sicut præcepit nobis Cyrus rex Persarum.
|
||||
4| Factum est igitur ut populus terræ impediret manus populi Judæ, et turbaret eos in ædificando.
|
||||
5| Conduxerunt autem adversus eos consiliatores, ut destruerent consilium eorum omnibus diebus Cyri regis Persarum, et usque ad regnum Darii regis Persarum.
|
||||
6| In regno autem Assueri, in principio regni ejus, scripserunt accusationem adversus habitatores Judæ et Jerusalem.
|
||||
7| Et in diebus Artaxerxis scripsit Beselam, Mithridates, et Thabeel, et reliqui qui erant in consilio eorum, ad Artaxerxem regem Persarum : epistola autem accusationis scripta erat syriace, et legebatur sermone syro.
|
||||
8| Reum Beelteem, et Samsai scriba, scripserunt epistolam unam de Jerusalem Artaxerxi regi, hujuscemodi :
|
||||
9| Reum Beelteem, et Samsai scriba, et reliqui consiliatores eorum, Dinæi, et Apharsathachæi, Terphalæi, Apharsæi, Erchuæi, Babylonii, Susanechæi, Dievi, et Ælamitæ,
|
||||
10| et ceteri de gentibus, quas transtulit Asenaphar magnus et gloriosus, et habitare eas fecit in civitatibus Samariæ, et in reliquis regionibus trans flumen in pace
|
||||
11| (hoc est exemplar epistolæ, quam miserunt ad eum), Artaxerxi regi, servi tui, viri qui sunt trans fluvium, salutem dicunt.
|
||||
12| Notum sit regi quia Judæi, qui ascenderunt a te ad nos, venerunt in Jerusalem civitatem rebellem et pessimam, quam ædificant exstruentes muros ejus, et parietes componentes.
|
||||
13| Nunc igitur notum sit regi, quia si civitas illa ædificata fuerit, et muri ejus instaurati, tributum, et vectigal, et annuos reditus non dabunt, et usque ad reges hæc noxa perveniet.
|
||||
14| Nos autem memores salis, quod in palatio comedimus, et quia læsiones regis videre nefas ducimus, idcirco misimus et nuntiavimus regi,
|
||||
15| ut recenseas in libris historiarum patrum tuorum, et invenies scriptum in commentariis : et scies quoniam urbs illa, urbs rebellis est, et nocens regibus et provinciis, et bella concitantur in ea ex diebus antiquis : quam ob rem et civitas ipsa destructa est.
|
||||
16| Nuntiamus nos regi, quoniam si civitas illa ædificata fuerit, et muri ipsius instaurati, possessionem trans fluvium non habebis.
|
||||
17| Verbum misit rex ad Reum Beelteem, et Samsai scribam, et ad reliquos, qui erant in consilio eorum habitatores Samariæ, et ceteris trans fluvium, salutem dicens et pacem.
|
||||
18| Accusatio, quam misistis ad nos, manifeste lecta est coram me,
|
||||
19| et a me præceptum est : et recensuerunt, inveneruntque quoniam civitas illa a diebus antiquis adversum reges rebellat, et seditiones, et prælia concitantur in ea :
|
||||
20| nam et reges fortissimi fuerunt in Jerusalem, qui et dominati sunt omni regioni quæ trans fluvium est : tributum quoque et vectigal, et reditus accipiebant.
|
||||
21| Nunc ergo audite sententiam : prohibeatis viros illos, ut urbs illa non ædificetur donec si forte a me jussum fuerit.
|
||||
22| Videte ne negligenter hoc impleatis, et paulatim crescat malum contra reges.
|
||||
23| Itaque exemplum edicti Artaxerxis regis lectum est coram Reum Beelteem, et Samsai scriba, et consiliariis eorum : et abierunt festini in Jerusalem ad Judæos, et prohibuerunt eos in brachio et robore.
|
||||
24| Tunc intermissum est opus domus Domini in Jerusalem, et non fiebat usque ad annum secundum regni Darii regis Persarum.
|
||||
#5
|
||||
1| Prophetaverunt autem Aggæus propheta, et Zacharias filius Addo, prophetantes ad Judæos qui erant in Judæa et Jerusalem, in nomine Dei Israël.
|
||||
2| Tunc surrexerunt Zorobabel filius Salathiel, et Josue filius Josedec, et cœperunt ædificare templum Dei in Jerusalem, et cum eis prophetæ Dei adjuvantes eos.
|
||||
3| In ipso autem tempore venit ad eos Thathanai, qui erat dux trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliarii eorum : sicque dixerunt eis : Quis dedit vobis consilium ut domum hanc ædificaretis, et muros ejus instauraretis ?
|
||||
4| Ad quod respondimus eis, quæ essent nomina hominum auctorum ædificationis illius.
|
||||
5| Oculus autem Dei eorum factus est super senes Judæorum, et non potuerunt inhibere eos. Placuitque ut res ad Darium referretur, et tunc satisfacerent adversus accusationem illam.
|
||||
6| Exemplar epistolæ, quam misit Thathanai dux regionis trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliatores ejus Arphasachæi, qui erant trans flumen, ad Darium regem.
|
||||
7| Sermo, quem miserant ei, sic scriptus erat : Dario regi pax omnis.
|
||||
8| Notum sit regi, isse nos ad Judæam provinciam, ad domum Dei magni, quæ ædificatur lapide impolito, et ligna ponuntur in parietibus : opusque illud diligenter exstruitur, et crescit in manibus eorum.
|
||||
9| Interrogavimus ergo senes illos, et ita diximus eis : Quis dedit vobis potestatem ut domum hanc ædificaretis, et muros hos instauraretis ?
|
||||
10| Sed et nomina eorum quæsivimus ab eis, ut nuntiaremus tibi : scripsimusque nomina eorum virorum, qui sunt principes in eis.
|
||||
11| Hujuscemodi autem sermonem responderunt nobis dicentes : Nos sumus servi Dei cæli et terræ, et ædificamus templum, quod erat exstructum ante hos annos multos, quodque rex Israël magnus ædificaverat, et exstruxerat.
|
||||
12| Postquam autem ad iracundiam provocaverunt patres nostri Deum cæli, tradidit eos in manus Nabuchodonosor regis Babylonis Chaldæi, domum quoque hanc destruxit, et populum ejus transtulit in Babylonem.
|
||||
13| Anno autem primo Cyri regis Babylonis, Cyrus rex proposuit edictum ut domus Dei hæc ædificaretur.
|
||||
14| Nam et vasa templi Dei aurea et argentea, quæ Nabuchodonosor tulerat de templo, quod erat in Jerusalem, et asportaverat ea in templum Babylonis, protulit Cyrus rex de templo Babylonis, et data sunt Sassabasar vocabulo, quem et principem constituit,
|
||||
15| dixitque ei : Hæc vasa tolle, et vade, et pone ea in templo, quod est in Jerusalem, et domus Dei ædificetur in loco suo.
|
||||
16| Tunc itaque Sassabasar ille venit et posuit fundamenta templi Dei in Jerusalem, et ex eo tempore usque nunc ædificatur, et necdum completum est.
|
||||
17| Nunc ergo si videtur regi bonum, recenseat in bibliotheca regis, quæ est in Babylone, utrumnam a Cyro rege jussum fuerit ut ædificaretur domus Dei in Jerusalem, et voluntatem regis super hac re mittat ad nos.
|
||||
#6
|
||||
1| Tunc Darius rex præcepit : et recensuerunt in bibliotheca librorum, qui erant repositi in Babylone.
|
||||
2| Et inventum est in Ecbatanis, quod est castrum in Medena provincia, volumen unum : talisque scriptus erat in eo commentarius :
|
||||
3| Anno primo Cyri regis, Cyrus rex decrevit ut domus Dei ædificaretur, quæ est in Jerusalem, in loco ubi immolent hostias, et ut ponant fundamenta supportantia altitudinem cubitorum sexaginta, et latitudinem cubitorum sexaginta,
|
||||
4| ordines de lapidibus impolitis tres, et sic ordines de lignis novis : sumptus autem de domo regis dabuntur.
|
||||
5| Sed et vasa templi Dei aurea et argentea, quæ Nabuchodonosor tulerat de templo Jerusalem, et attulerat ea in Babylonem, reddantur, et referantur in templum in Jerusalem in locum suum, quæ et posita sunt in templo Dei.
|
||||
6| Nunc ergo Thathanai dux regionis, quæ est trans flumen, Stharbuzanai, et consiliarii vestri Apharsachæi, qui estis trans flumen, procul recedite ab illis,
|
||||
7| et dimittite fieri templum Dei illud a duce Judæorum, et a senioribus eorum, ut domum Dei illam ædificent in loco suo.
|
||||
8| Sed et a me præceptum est quid oporteat fieri a presbyteris Judæorum illis ut ædificetur domus Dei, scilicet ut de arca regis, id est, de tributis quæ dantur de regione trans flumen, studiose sumptus dentur viris illis, ne impediatur opus.
|
||||
9| Quod si necesse fuerit, et vitulos, et agnos, et hædos in holocaustum Deo cæli, frumentum, sal, vinum, et oleum, secundum ritum sacerdotum, qui sunt in Jerusalem, detur eis per singulos dies, ne sit in aliquo querimonia.
|
||||
10| Et offerant oblationes Deo cæli, orentque pro vita regis, et filiorum ejus.
|
||||
11| A me ergo positum est decretum : ut omnis homo qui hanc mutaverit jussionem, tollatur lignum de domum ipsius, et erigatur, et configatur in eo, domus autem ejus publicetur.
|
||||
12| Deus autem, qui habitare fecit nomen suum ibi, dissipet omnia regna, et populum qui extenderit manum suam ut repugnet, et dissipet domum Dei illam, quæ est in Jerusalem. Ego Darius statui decretum, quod studiose impleri volo.
|
||||
13| Igitur Thathanai dux regionis trans flumen, et Stharbuzanai, et consiliarii ejus, secundum quod præceperat Darius rex, sic diligenter executi sunt.
|
||||
14| Seniores autem Judæorum ædificabant, et prosperabantur juxta prophetiam Aggæi prophetæ, et Zachariæ filii Addo : et ædificaverunt et construxerunt, jubente Deo Israël, et jubente Cyro, et Dario, et Artaxerxe regibus Persarum :
|
||||
15| et compleverunt domum Dei istam, usque ad diem tertium mensis Adar, qui est annus sextus regni Darii regis.
|
||||
16| Fecerunt autem filii Israël sacerdotes et Levitæ, et reliqui filiorum transmigrationis, dedicationem domus Dei in gaudio.
|
||||
17| Et obtulerunt in dedicationem domus Dei, vitulos centum, arietes ducentos, agnos quadringentos, hircos caprarum pro peccato totius Israël duodecim, juxta numerum tribuum Israël.
|
||||
18| Et statuerunt sacerdotes in ordinibus suis, et Levitas in vicibus suis, super opera Dei in Jerusalem, sicut scriptum est in libro Moysi.
|
||||
19| Fecerunt autem filii Israël transmigrationis Pascha, quartadecima die mensis primi.
|
||||
20| Purificati enim fuerant sacerdotes et Levitæ quasi unus : omnes mundi ad immolandum Pascha universis filiis transmigrationis, et fratribus suis sacerdotibus, et sibi.
|
||||
21| Et comederunt filii Israël, qui reversi fuerant de transmigratione, et omnes qui se separaverant a coinquinatione gentium terræ ad eos, ut quærerent Dominum Deum Israël.
|
||||
22| Et fecerunt solemnitatem azymorum septem diebus in lætitia, quoniam lætificaverat eos Dominus, et converterat cor regis Assur ad eos, ut adjuvaret manus eorum in opere domus Domini Dei Israël.
|
||||
#7
|
||||
1| Post hæc autem verba in regno Artaxerxis regis Persarum, Esdras filius Saraiæ, filii Azariæ, filii Helciæ,
|
||||
2| filii Sellum, filii Sadoc, filii Achitob,
|
||||
3| filii Amariæ, filii Azariæ, filii Maraioth,
|
||||
4| filii Zarahiæ, filii Ozi, filii Bocci,
|
||||
5| filii Abisue, filii Phinees, filii Eleazar, filii Aaron sacerdotis ab initio.
|
||||
6| Ipse Esdras ascendit de Babylone, et ipse scriba velox in lege Moysi, quam Dominus Deus dedit Israël : et dedit ei rex secundum manum Domini Dei ejus super eum, omnem petitionem ejus.
|
||||
7| Et ascenderunt de filiis Israël, et de filiis sacerdotum, et de filiis Levitarum, et de cantoribus, et de janitoribus, et de Nathinæis, in Jerusalem, anno septimo Artaxerxis regis.
|
||||
8| Et venerunt in Jerusalem mense quinto, ipse est annus septimus regis.
|
||||
9| Quia in primo die mensis primi cœpit ascendere de Babylone, et in primo die mensis quinti venit in Jerusalem, juxta manum Dei sui bonam super se.
|
||||
10| Esdras enim paravit cor suum, ut investigaret legem Domini, et faceret et doceret in Israël præceptum et judicium.
|
||||
11| Hoc est autem exemplar epistolæ edicti, quod dedit rex Artaxerxes Esdræ sacerdoti, scribæ erudito in sermonibus et præceptis Domini, et cæremoniis ejus in Israël.
|
||||
12| Artaxerxes rex regum Esdræ sacerdoti scribæ legis Dei cæli doctissimo, salutem.
|
||||
13| A me decretum est, ut cuicumque placuerit in regno meo de populo Israël, et de sacerdotibus ejus, et de Levitis, ire in Jerusalem, tecum vadat.
|
||||
14| A facie enim regis, et septem consiliatorum ejus, missus es, ut visites Judæam et Jerusalem in lege Dei tui, quæ est in manu tua :
|
||||
15| et ut feras argentum et aurum quod rex, et consiliatores ejus, sponte obtulerunt Deo Israël, cujus in Jerusalem tabernaculum est.
|
||||
16| Et omne argentum et aurum quodcumque inveneris in universa provincia Babylonis, et populus offerre voluerit, et de sacerdotibus quæ sponte obtulerint domui Dei sui, quæ est in Jerusalem,
|
||||
17| libere accipe, et studiose eme de hac pecunia vitulos, arietes, agnos, et sacrificia, et libamina eorum, et offer ea super altare templi Dei vestri, quod est in Jerusalem.
|
||||
18| Sed et si quid tibi et fratribus tuis placuerit de reliquo argento et auro ut faciatis, juxta voluntatem Dei vestri facite.
|
||||
19| Vasa quoque, quæ dantur tibi in ministerium domus Dei tui, trade in conspectu Dei in Jerusalem.
|
||||
20| Sed et cetera, quibus opus fuerit in domum Dei tui, quantumcumque necesse est ut expendas, dabitur de thesauro, et de fisco regis,
|
||||
21| et a me. Ego Artaxerxes rex, statui atque decrevi omnibus custodibus arcæ publicæ, qui sunt trans flumen, ut quodcumque petierit a vobis Esdras sacerdos, scriba legis Dei cæli, absque mora detis,
|
||||
22| usque ad argenti talenta centum, et usque ad frumenti coros centum, et usque ad vini batos centum, et usque ad batos olei centum, sal vero absque mensura.
|
||||
23| Omne quod ad ritum Dei cæli pertinet, tribuatur diligenter in domo Dei cæli : ne forte irascatur contra regnum regis, et filiorum ejus.
|
||||
24| Vobis quoque notum facimus de universis sacerdotibus, et Levitis, et cantoribus, et janitoribus, Nathinæis, et ministris domus Dei hujus, ut vectigal, et tributum, et annonas non habeatis potestatem imponendi super eos.
|
||||
25| Tu autem Esdra, secundum sapientiam Dei tui, quæ est in manu tua, constitue judices et præsides, ut judicent omni populo qui est trans flumen, his videlicet qui noverunt legem Dei tui : sed et imperitos docete libere.
|
||||
26| Et omnis qui non fecerit legem Dei tui, et legem regis, diligenter, judicium erit de eo sive in mortem, sive in exilium, sive in condemnationem substantiæ ejus, vel certe in carcerem.
|
||||
27| Benedictus Dominus Deus patrum nostrorum, qui dedit hoc in corde regis ut glorificaret domum Domini quæ est in Jerusalem,
|
||||
28| et in me inclinavit misericordiam suam coram rege et consiliatoribus ejus, et universis principibus regis potentibus : et ego confortatus manu Domini Dei mei, quæ erat in me, congregavi de Israël principes qui ascenderent mecum.
|
||||
#8
|
||||
1| Hi sunt ergo principes familiarum, et genealogia eorum, qui ascenderunt mecum in regno Artaxerxis regis de Babylone.
|
||||
2| De filiis Phinees, Gersom. De filiis Ithamar, Daniel. De filiis David, Hattus.
|
||||
3| De filiis Secheniæ, filiis Pharos, Zacharias : et cum eo numerati sunt viri centum quinquaginta.
|
||||
4| De filiis Phahath Moab, Elioënai filius Zarehe, et cum eo ducenti viri.
|
||||
5| De filiis Secheniæ, filius Ezechiel, et cum eo trecenti viri.
|
||||
6| De filiis Adan, Abed filius Jonathan, et cum eo quinquaginta viri.
|
||||
7| De filiis Alam, Isaias filius Athaliæ, et cum eo septuaginta viri.
|
||||
8| De filiis Saphatiæ, Zebedia filius Michaël, et cum eo octoginta viri.
|
||||
9| De filiis Joab, Obedia filius Jahiel, et cum eo ducenti decem et octo viri.
|
||||
10| De filiis Selomith, filius Josphiæ, et cum eo centum sexaginta viri.
|
||||
11| De filiis Bebai, Zacharias filius Bebai, et cum eo viginti octo viri.
|
||||
12| De filiis Azgad, Johanan filius Eccetan, et cum eo centum et decem viri.
|
||||
13| De filiis Adonicam, qui erant novissimi : et hæc nomina eorum : Elipheleth, et Jehiel, et Samaias, et cum eis sexaginta viri.
|
||||
14| De filii Begui, Uthai et Zachur, et cum eis septuaginta viri.
|
||||
15| Congregavi autem eos ad fluvium qui decurrit ad Ahava, et mansimus ibi tribus diebus : quæsivique in populo et in sacerdotibus de filiis Levi, et non inveni ibi.
|
||||
16| Itaque misi Eliezer, et Ariel, et Semeiam, et Elnathan, et Jarib, et alterum Elnathan, et Nathan, et Zachariam, et Mosollam principes : et Jojarib, et Elnathan sapientes.
|
||||
17| Et misi eos ad Eddo, qui est primus in Chasphiæ loco, et posui in ore eorum verba, quæ loquerentur ad Eddo, et fratres ejus Nathinæos in loco Chasphiæ, ut adducerent nobis ministros domus Dei nostri.
|
||||
18| Et adduxerunt nobis per manum Dei nostri bonam super nos, virum doctissimum de filiis Moholi filii Levi, filii Israël, et Sarabiam et filios ejus et fratres ejus decem et octo,
|
||||
19| et Hasabiam, et cum eo Isaiam de filiis Merari, fratresque ejus, et filios ejus viginti :
|
||||
20| et de Nathinæis, quos dederat David et principes ad ministeria Levitarum, Nathinæos ducentos viginti : omnes hi suis nominibus vocabantur.
|
||||
21| Et prædicavi ibi jejunium juxta fluvium Ahava, ut affligeremur coram Domino Deo nostro, et peteremus ab eo viam rectam nobis et filiis nostris, universæque substantiæ nostræ.
|
||||
22| Erubui enim petere a rege auxilium et equites, qui defenderent nos ab inimico in via : quia dixeramus regi : Manus Dei nostri est super omnes qui quærunt eum in bonitate : et imperium ejus, et fortitudo ejus, et furor, super omnes qui derelinquunt eum.
|
||||
23| Jejunavimus autem, et rogavimus Deum nostrum per hoc : et evenit nobis prospere.
|
||||
24| Et separavi de principibus sacerdotum duodecim, Sarabiam, et Hasabiam, et cum eis de fratribus eorum decem :
|
||||
25| appendique eis argentum et aurum, et vasa consecrata domus Dei nostri, quæ obtulerat rex et consiliatores ejus, et principes ejus, universusque Israël eorum qui inventi fuerant :
|
||||
26| et appendi in manibus eorum argenti talenta sexcenta quinquaginta, et vasa argentea centum, auri centum talenta :
|
||||
27| et crateres aureos viginti, qui habebant solidos millenos, et vasa æris fulgentis optimi duo, pulchra ut aurum.
|
||||
28| Et dixi eis : Vos sancti Domini, et vasa sancta, et argentum et aurum, quod sponte oblatum est Domino Deo patrum nostrorum :
|
||||
29| vigilate et custodite, donec appendatis coram principibus sacerdotum, et Levitarum, et ducibus familiarum Israël in Jerusalem, in thesaurum domus Domini.
|
||||
30| Susceperunt autem sacerdotes et Levitæ pondus argenti, et auri, et vasorum, ut deferrent Jerusalem in domum Dei nostri.
|
||||
31| Promovimus ergo a flumine Ahava duodecimo die mensis primi ut pergeremus Jerusalem : et manus Dei nostri fuit super nos, et liberavit nos de manu inimici et insidiatoris in via.
|
||||
32| Et venimus Jerusalem, et mansimus ibi tribus diebus.
|
||||
33| Die autem quarta appensum est argentum, et aurum, et vasa in domo Dei nostri per manum Meremoth filii Uriæ sacerdotis, et cum eo Eleazar filius Phinees, cumque eis Jozabed filius Josue, et Noadaia filius Bennoi Levitæ,
|
||||
34| juxta numerum et pondus omnium : descriptumque est omne pondus in tempore illo.
|
||||
35| Sed et qui venerant de captivitate filii transmigrationis, obtulerunt holocautomata Deo Israël, vitulos duodecim pro omni populo Israël, arietes nonaginta sex, agnos septuaginta septem, hircos pro peccato duodecim : omnia in holocaustum Domino.
|
||||
36| Dederunt autem edicta regis satrapis qui erant de conspectu regis, et ducibus trans flumen, et elevaverunt populum et domum Dei.
|
||||
#9
|
||||
1| Postquam autem hæc completa sunt, accesserunt ad me principes, dicentes : Non est separatus populus Israël, sacerdotes et Levitæ, a populis terrarum et abominationibus eorum : Chananæi videlicet, et Hethæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Ammonitarum, et Moabitarum, et Ægyptiorum, et Amorrhæorum :
|
||||
2| tulerunt enim de filiabus eorum sibi et filiis suis, et commiscuerunt semen sanctum cum populis terrarum : manus etiam principum et magistratuum fuit in transgressione hac prima.
|
||||
3| Cumque audissem sermonem istum, scidi pallium meum et tunicam, et evelli capillos capitis mei et barbæ, et sedi mœrens.
|
||||
4| Convenerunt autem ad me omnes qui timebant verbum Dei Israël, pro transgressione eorum qui de captivitate venerant, et ego sedebam tristis usque ad sacrificium vespertinum :
|
||||
5| et in sacrificio vespertino, surrexi de afflictione mea, et scisso pallio et tunica, curvavi genua mea, et expandi manus meas ad Dominum Deum meum.
|
||||
6| Et dixi : Deus meus, confundor et erubesco levare faciem meam ad te : quoniam iniquitates nostræ multiplicatæ sunt super caput nostrum, et delicta nostra creverunt usque ad cælum,
|
||||
7| a diebus patrum nostrorum : sed et nos ipsi peccavimus graviter usque ad diem hanc, et in iniquitatibus nostris traditi sumus ipsi, et reges nostri, et sacerdotes nostri, in manum regum terrarum, et in gladium, et in captivitatem, et in rapinam, et in confusionem vultus, sicut et die hac.
|
||||
8| Et nunc quasi parum et ad momentum facta est deprecatio nostra apud Dominum Deum nostrum, ut dimitterentur nobis reliquiæ, et daretur nobis paxillus in loco sancto ejus, et illuminaret oculos nostros Deus noster, et daret nobis vitam modicam in servitute nostra :
|
||||
9| quia servi sumus, et in servitute nostra non dereliquit nos Deus noster, sed inclinavit super nos misericordiam coram rege Persarum, ut daret nobis vitam, et sublimaret domum Dei nostri, et exstrueret solitudines ejus, et daret nobis sepem in Juda et Jerusalem.
|
||||
10| Et nunc quid dicemus, Deus noster, post hæc ? Quia dereliquimus mandata tua,
|
||||
11| quæ præcepisti in manu servorum tuorum prophetarum, dicens : Terra, ad quam vos ingredimini ut possideatis eam, terra immunda est juxta immunditiam populorum, ceterarumque terrarum, abominationibus eorum qui repleverunt eam ab ore usque ad os in coinquinatione sua.
|
||||
12| Nunc ergo filias vestras ne detis filiis eorum, et filias eorum ne accipiatis filiis vestris, et non quæratis pacem eorum et prosperitatem eorum usque in æternum : ut confortemini, et comedatis quæ bona sunt terræ, et hæredes habeatis filios vestros usque in sæculum.
|
||||
13| Et post omnia quæ venerunt super nos in operibus nostris pessimis, et in delicto nostro magno, quia tu, Deus noster, liberasti nos de iniquitate nostra, et dedisti nobis salutem sicut est hodie,
|
||||
14| ut non converteremur, et irrita faceremus mandata tua, neque matrimonia jungeremus cum populis abominationum istarum. Numquid iratus es nobis usque ad consummationem, ne dimitteres nobis reliquias ad salutem ?
|
||||
15| Domine Deus Israël, justus es tu : quoniam derelicti sumus, qui salvaremur sicut die hac. Ecce coram te sumus in delicto nostro : non enim stari potest coram te super hoc.
|
||||
#10
|
||||
1| Sic ergo orante Esdra, et implorante eo et flente, et jacente ante templum Dei, collectus est ad eum de Israël cœtus grandis nimis virorum et mulierum et puerorum, et flevit populus fletu multo.
|
||||
2| Et respondit Sechenias filius Jehiel de filiis Ælam, et dixit Esdræ : Nos prævaricati sumus in Deum nostrum, et duximus uxores alienigenas de populis terræ : et nunc, si est pœnitentia in Israël super hoc,
|
||||
3| percutiamus fœdus cum Domino Deo nostro, ut projiciamus universas uxores, et eos qui de his nati sunt, juxta voluntatem Domini, et eorum qui timent præceptum Domini Dei nostri : secundum legem fiat.
|
||||
4| Surge, tuum est decernere, nosque erimus tecum : confortare, et fac.
|
||||
5| Surrexit ergo Esdras, et adjuravit principes sacerdotum et Levitarum, et omnem Israël, ut facerent secundum verbum hoc : et juraverunt.
|
||||
6| Et surrexit Esdras ante domum Dei, et abiit ad cubiculum Johanan filii Eliasib, et ingressus est illuc : panem non comedit, et aquam non bibit : lugebat enim transgressionem eorum, qui venerant de captivitate.
|
||||
7| Et missa est vox in Juda et in Jerusalem omnibus filiis transmigrationis, ut congregarentur in Jerusalem :
|
||||
8| et omnis qui non venerit in tribus diebus juxta consilium principum et seniorum, auferetur universa substantia ejus, et ipse abjicietur de cœtu transmigrationis.
|
||||
9| Convenerunt igitur omnes viri Juda et Benjamin in Jerusalem tribus diebus : ipse est mensis nonus, vigesimo die mensis : et sedit omnis populus in platea domus Dei, trementes pro peccato, et pluviis.
|
||||
10| Et surrexit Esdras sacerdos, et dixit ad eos : Vos transgressi estis, et duxistis uxores alienigenas, ut adderetis super delictum Israël.
|
||||
11| Et nunc date confessionem Domino Deo patrum vestrorum, et facite placitum ejus, et separamini a populis terræ, et ab uxoribus alienigenis.
|
||||
12| Et respondit universa multitudo, dixitque voce magna : Juxta verbum tuum ad nos, sic fiat.
|
||||
13| Verumtamen quia populus multus est, et tempus pluviæ, et non sustinemus stare foris, et opus non est diei unius vel duorum (vehementer quippe peccavimus in sermone isto),
|
||||
14| constituantur principes in universa multitudine : et omnes in civitatibus nostris qui duxerunt uxores alienigenas veniant in temporibus statutis, et cum his seniores per civitatem et civitatem, et judices ejus, donec avertatur ira Dei nostri a nobis super peccato hoc.
|
||||
15| Igitur Jonathan filius Azahel, et Jaasia filius Thecue, steterunt super hoc, et Messollam et Sebethai Levites adjuverunt eos :
|
||||
16| feceruntque sic filii transmigrationis. Et abierunt Esdras sacerdos, et viri principes familiarum, in domos patrum suorum, et omnes per nomina sua, et sederunt in die primo mensis decimi ut quærerent rem.
|
||||
17| Et consummati sunt omnes viri, qui duxerant uxores alienigenas, usque ad diem primam mensis primi.
|
||||
18| Et inventi sunt de filiis sacerdotum qui duxerant uxores alienigenas. De filiis Josue filii Josedec, et fratres ejus, Maasia, et Eliezer, et Jarib, et Godolia.
|
||||
19| Et dederunt manus suas ut ejicerent uxores suas, et pro delicto suo arietem de ovibus offerrent.
|
||||
20| Et de filiis Emmer, Hanani, et Zebedia.
|
||||
21| Et de filiis Harim, Maasia, et Elia, et Semeia, et Jehiel, et Ozias.
|
||||
22| Et de filiis Pheshur, Elioënai, Maasia, Ismaël, Nathanaël, Jozabed, et Elasa.
|
||||
23| Et de filiis Levitarum, Jozabed, et Semei, et Celaia, ipse est Calita, Phataia, Juda, et Eliezer.
|
||||
24| Et de cantoribus, Eliasib. Et de janitoribus, Sellum, et Telem, et Uri.
|
||||
25| Et ex Israël, de filiis Pharos, Remeia, et Jesia, et Melchia, et Miamin, et Eliezer, et Melchia, et Banea.
|
||||
26| Et de filiis Ælam, Mathania, Zacharias, et Jehiel, et Abdi, et Jerimoth, et Elia.
|
||||
27| Et de filiis Zethua, Elioënai, Eliasib, Mathania, et Jerimuth, et Zabad, et Aziza.
|
||||
28| Et de filiis Bebai, Johanan, Hanania, Zabbai, Athalai.
|
||||
29| Et de filiis Bani, Mosollam, et Melluch, et Adaia, Jasub, et Saal, et Ramoth.
|
||||
30| Et de filiis Phahath Moab, Edna, et Chalal, Banaias, et Maasias, Mathanias, Beseleel, Bennui, et Manasse.
|
||||
31| Et de filiis Herem, Eliezer, Josue, Melchias, Semeias, Simeon,
|
||||
32| Benjamin, Maloch, Samarias.
|
||||
33| Et de filiis Hasom, Mathanai, Mathatha, Zabad, Eliphelet, Jermai, Manasse, Semei.
|
||||
34| De filiis Bani, Maadi, Amram, et Vel,
|
||||
35| Baneas, et Badaias, Cheliau,
|
||||
36| Vania, Marimuth, et Eliasib,
|
||||
37| Mathanias, Mathanai, et Jasi,
|
||||
38| et Bani, et Bennui, Semei,
|
||||
39| et Salmias, et Nathan, et Adaias,
|
||||
40| et Mechnedebai, Sisai, Sarai,
|
||||
41| Ezrel, et Selemiau, Semeria,
|
||||
42| Sellum, Amaria, Joseph.
|
||||
43| De filiis Nebo, Jehiel, Mathathias, Zabad, Zabina, Jeddu, et Joël, et Banaia.
|
||||
44| Omnes hi acceperant uxores alienigenas, et fuerunt ex eis mulieres, quæ pepererant filios.
|
||||
@@ -0,0 +1,110 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Quod fuit ab initio, quod audivimus, quod vidimus oculis nostris, quod perspeximus, et manus nostræ contrectaverunt de verbo vitæ :
|
||||
2| et vita manifestata est, et vidimus, et testamur, et annuntiamus vobis vitam æternam, quæ erat apud Patrem, et apparuit nobis :
|
||||
3| quod vidimus et audivimus, annuntiamus vobis, ut et vos societatem habeatis nobiscum, et societas nostra sit cum Patre, et cum Filio ejus Jesu Christo.
|
||||
4| Et hæc scribimus vobis ut gaudeatis, et gaudium vestrum sit plenum.
|
||||
5| Et hæc est annuntiatio, quam audivimus ab eo, et annuntiamus vobis : quoniam Deus lux est, et tenebræ in eo non sunt ullæ.
|
||||
6| Si dixerimus quoniam societatem habemus cum eo, et in tenebris ambulamus, mentimur, et veritatem non facimus.
|
||||
7| Si autem in luce ambulamus sicut et ipse est in luce, societatem habemus ad invicem, et sanguis Jesu Christi, Filii ejus, emundat nos ab omni peccato.
|
||||
8| Si dixerimus quoniam peccatum non habemus, ipsi nos seducimus, et veritas in nobis non est.
|
||||
9| Si confiteamur peccata nostra : fidelis est, et justus, ut remittat nobis peccata nostra, et emundet nos ab omni iniquitate.
|
||||
10| Si dixerimus quoniam non peccavimus, mendacem facimus eum, et verbum ejus non est in nobis.
|
||||
#2
|
||||
1| Filioli mei, hæc scribo vobis, ut non peccetis. Sed et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem, Jesum Christum justum :
|
||||
2| et ipse est propitiatio pro peccatis nostris : non pro nostris autem tantum, sed etiam pro totius mundi.
|
||||
3| Et in hoc scimus quoniam cognovimus eum, si mandata ejus observemus.
|
||||
4| Qui dicit se nosse eum, et mandata ejus non custodit, mendax est, et in hoc veritas non est.
|
||||
5| Qui autem servat verbum ejus, vere in hoc caritas Dei perfecta est : et in hoc scimus quoniam in ipso sumus.
|
||||
6| Qui dicit se in ipso manere, debet, sicut ille ambulavit, et ipse ambulare.
|
||||
7| Carissimi, non mandatum novum scribo vobis, sed mandatum vetus, quod habuistis ab initio. Mandatum vetus est verbum, quod audistis.
|
||||
8| Iterum mandatum novum scribo vobis, quod verum est et in ipso, et in vobis : quia tenebræ transierunt, et verum lumen jam lucet.
|
||||
9| Qui dicit se in luce esse, et fratrem suum odit, in tenebris est usque adhuc.
|
||||
10| Qui diligit fratrem suum, in lumine manet, et scandalum in eo non est.
|
||||
11| Qui autem odit fratrem suum, in tenebris est, et in tenebris ambulat, et nescit quo eat : quia tenebræ obcæcaverunt oculos ejus.
|
||||
12| Scribo vobis, filioli, quoniam remittuntur vobis peccata propter nomen ejus.
|
||||
13| Scribo vobis, patres, quoniam cognovistis eum, qui ab initio est. Scribo vobis, adolescentes, quoniam vicistis malignum.
|
||||
14| Scribo vobis, infantes, quoniam cognovistis patrem. Scribo vobis juvenes, quoniam fortes estis, et verbum Dei manet in vobis, et vicistis malignum.
|
||||
15| Nolite diligere mundum, neque ea quæ in mundo sunt. Si quis diligit mundum, non est caritas Patris in eo :
|
||||
16| quoniam omne quod est in mundo, concupiscentia carnis est, et concupiscentia oculorum, et superbia vitæ : quæ non est ex Patre, sed ex mundo est.
|
||||
17| Et mundus transit, et concupiscentia ejus : qui autem facit voluntatem Dei manet in æternum.
|
||||
18| Filioli, novissima hora est : et sicut audistis quia Antichristus venit, et nunc Antichristi multi facti sunt ; unde scimus, quia novissima hora est.
|
||||
19| Ex nobis prodierunt, sed non erant ex nobis, nam, si fuissent ex nobis, permansissent utique nobiscum : sed ut manifesti sint quoniam non sunt omnes ex nobis.
|
||||
20| Sed vos unctionem habetis a Sancto, et nostis omnia.
|
||||
21| Non scripsi vobis quasi ignorantibus veritatem, sed quasi scientibus eam : et quoniam omne mendacium ex veritate non est.
|
||||
22| Quis est mendax, nisi is qui negat quoniam Jesus est Christus ? Hic est Antichristus, qui negat Patrem, et Filium.
|
||||
23| Omnis qui negat Filium, nec Patrem habet : qui confitetur Filium, et Patrem habet.
|
||||
24| Vos quod audistis ab initio, in vobis permaneat : si in vobis permanserit quod audistis ab initio, et vos in Filio et Patre manebitis.
|
||||
25| Et hæc est repromissio, quam ipse pollicitus est nobis, vitam æternam.
|
||||
26| Hæc scripsi vobis de his, qui seducant vos.
|
||||
27| Et vos unctionem, quam accepistis ab eo, maneat in vobis. Et non necesse habetis ut aliquis doceat vos : sed sicut unctio ejus docet vos de omnibus, et verum est, et non est mendacium. Et sicut docuit vos : manete in eo.
|
||||
28| Et nunc, filioli, manete in eo : ut cum apparuerit, habeamus fiduciam, et non confundamur ab eo in adventu ejus.
|
||||
29| Si scitis quoniam justus est, scitote quoniam et omnis, qui facit justitiam, ex ipso natus est.
|
||||
#3
|
||||
1| Videte qualem caritatem dedit nobis Pater, ut filii Dei nominemur et simus. Propter hoc mundus non novit nos : quia non novit eum.
|
||||
2| Carissimi, nunc filii Dei sumus : et nondum apparuit quid erimus. Scimus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus : quoniam videbimus eum sicuti est.
|
||||
3| Et omnis qui habet hanc spem in eo, sanctificat se, sicut et ille sanctus est.
|
||||
4| Omnis qui facit peccatum, et iniquitatem facit : et peccatum est iniquitas.
|
||||
5| Et scitis quia ille apparuit ut peccata nostra tolleret : et peccatum in eo non est.
|
||||
6| Omnis qui in eo manet, non peccat : et omnis qui peccat, non vidit eum, nec cognovit eum.
|
||||
7| Filioli, nemo vos seducat. Qui facit justitiam, justus est, sicut et ille justus est.
|
||||
8| Qui facit peccatum, ex diabolo est : quoniam ab initio diabolus peccat. In hoc apparuit Filius Dei, ut dissolvat opera diaboli.
|
||||
9| Omnis qui natus est ex Deo, peccatum non facit : quoniam semen ipsius in eo manet, et non potest peccare, quoniam ex Deo natus est.
|
||||
10| In hoc manifesti sunt filii Dei, et filii diaboli. Omnis qui non est justus, non est ex Deo, et qui non diligit fratrem suum :
|
||||
11| quoniam hæc est annuntiatio, quam audistis ab initio, ut diligatis alterutrum.
|
||||
12| Non sicut Cain, qui ex maligno erat, et occidit fratrem suum. Et propter quid occidit eum ? Quoniam opera ejus maligna erant : fratris autem ejus, justa.
|
||||
13| Nolite mirari, fratres, si odit vos mundus.
|
||||
14| Nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres. Qui non diligit, manet in morte :
|
||||
15| omnis qui odit fratrem suum, homicida est. Et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam æternam in semetipso manentem.
|
||||
16| In hoc cognovimus caritatem Dei, quoniam ille animam suam pro nobis posuit : et nos debemus pro fratribus animas ponere.
|
||||
17| Qui habuerit substantiam hujus mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauserit viscera sua ab eo : quomodo caritas Dei manet in eo ?
|
||||
18| Filioli mei, non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate :
|
||||
19| in hoc cognoscimus quoniam ex veritate sumus : et in conspectu ejus suadebimus corda nostra.
|
||||
20| Quoniam si reprehenderit nos cor nostrum : major est Deus corde nostro, et novit omnia.
|
||||
21| Carissimi, si cor nostrum non reprehenderit nos, fiduciam habemus ad Deum :
|
||||
22| et quidquid petierimus, accipiemus ab eo : quoniam mandata ejus custodimus, et ea, quæ sunt placita coram eo, facimus.
|
||||
23| Et hoc est mandatum ejus : ut credamus in nomine Filii ejus Jesu Christi : et diligamus alterutrum, sicut dedit mandatum nobis.
|
||||
24| Et qui servat mandata ejus, in illo manet, et ipse in eo : et in hoc scimus quoniam manet in nobis, de Spiritu quem dedit nobis.
|
||||
#4
|
||||
1| Carissimi, nolite omni spiritui credere, sed probate spiritus si ex Deo sint : quoniam multi pseudoprophetæ exierunt in mundum.
|
||||
2| In hoc cognoscitur Spiritus Dei : omnis spiritus qui confitetur Jesum Christum in carne venisse, ex Deo est :
|
||||
3| et omnis spiritus qui solvit Jesum, ex Deo non est, et hic est Antichristus, de quo audistis quoniam venit, et nunc jam in mundo est.
|
||||
4| Vos ex Deo estis filioli, et vicistis eum, quoniam major est qui in vobis est, quam qui in mundo.
|
||||
5| Ipsi de mundo sunt : ideo de mundo loquuntur, et mundus eos audit.
|
||||
6| Nos ex Deo sumus. Qui novit Deum, audit nos ; qui non est ex Deo, non audit nos : in hoc cognoscimus Spiritum veritatis, et spiritum erroris.
|
||||
7| Carissimi, diligamus nos invicem : quia caritas ex Deo est. Et omnis qui diligit, ex Deo natus est, et cognoscit Deum.
|
||||
8| Qui non diligit, non novit Deum : quoniam Deus caritas est.
|
||||
9| In hoc apparuit caritas Dei in nobis, quoniam Filium suum unigenitum misit Deus in mundum, ut vivamus per eum.
|
||||
10| In hoc est caritas : non quasi nos dilexerimus Deum, sed quoniam ipse prior dilexit nos, et misit Filium suum propitiationem pro peccatis nostris.
|
||||
11| Carissimi, si sic Deus dilexit nos : et nos debemus alterutrum diligere.
|
||||
12| Deum nemo vidit umquam. Si diligamus invicem, Deus in nobis manet, et caritas ejus in nobis perfecta est.
|
||||
13| In hoc cognoscimus quoniam in eo manemus, et ipse in nobis : quoniam de Spiritu suo dedit nobis.
|
||||
14| Et nos vidimus, et testificamur quoniam Pater misit Filium suum Salvatorem mundi.
|
||||
15| Quisquis confessus fuerit quoniam Jesus est Filius Dei, Deus in eo manet, et ipse in Deo.
|
||||
16| Et nos cognovimus, et credidimus caritati, quam habet Deus in nobis. Deus caritas est : et qui manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo.
|
||||
17| In hoc perfecta est caritas Dei nobiscum, ut fiduciam habeamus in die judicii : quia sicut ille est, et nos sumus in hoc mundo.
|
||||
18| Timor non est in caritate : sed perfecta caritas foras mittit timorem, quoniam timor pœnam habet : qui autem timet, non est perfectus in caritate.
|
||||
19| Nos ergo diligamus Deum, quoniam Deus prior dilexit nos.
|
||||
20| Si quis dixerit : Quoniam diligo Deum, et fratrem suum oderit, mendax est. Qui enim non diligit fratrem suum quem vidit, Deum, quem non vidit, quomodo potest diligere ?
|
||||
21| Et hoc mandatum habemus a Deo : ut qui diligit Deum, diligat et fratrem suum.
|
||||
#5
|
||||
1| Omnis qui credit quoniam Jesus est Christus, ex Deo natus est. Et omnis qui diligit eum qui genuit, diligit et eum qui natus est ex eo.
|
||||
2| In hoc cognoscimus quoniam diligamus natos Dei, cum Deum diligamus, et mandata ejus faciamus.
|
||||
3| Hæc est enim caritas Dei, ut mandata ejus custodiamus : et mandata ejus gravia non sunt.
|
||||
4| Quoniam omne quod natum est ex Deo, vincit mundum : et hæc est victoria, quæ vincit mundum, fides nostra.
|
||||
5| Quis est, qui vincit mundum, nisi qui credit quoniam Jesus est Filius Dei ?
|
||||
6| Hic est, qui venit per aquam et sanguinem, Jesus Christus : non in aqua solum, sed in aqua et sanguine. Et Spiritus est, qui testificatur quoniam Christus est veritas.
|
||||
7| Quoniam tres sunt, qui testimonium dant in cælo : Pater, Verbum, et Spiritus Sanctus : et hi tres unum sunt.
|
||||
8| Et tres sunt, qui testimonium dant in terra : spiritus, et aqua, et sanguis : et hi tres unum sunt.
|
||||
9| Si testimonium hominum accipimus, testimonium Dei majus est : quoniam hoc est testimonium Dei, quod majus est, quoniam testificatus est de Filio suo.
|
||||
10| Qui credit in Filium Dei, habet testimonium Dei in se. Qui non credit Filio, mendacem facit eum : quia non credit in testimonium quod testificatus est Deus de Filio suo.
|
||||
11| Et hoc est testimonium, quoniam vitam æternam dedit nobis Deus : et hæc vita in Filio ejus est.
|
||||
12| Qui habet Filium, habet vitam : qui non habet Filium, vitam non habet.
|
||||
13| Hæc scribo vobis ut sciatis quoniam vitam habetis æternam, qui creditis in nomine Filii Dei.
|
||||
14| Et hæc est fiducia, quam habemus ad eum : quia quodcumque petierimus, secundum voluntatem ejus, audit nos.
|
||||
15| Et scimus quia audit nos quidquid petierimus : scimus quoniam habemus petitiones quas postulamus ab eo.
|
||||
16| Qui scit fratrem suum peccare peccatum non ad mortem, petat, et dabitur ei vita peccanti non ad mortem. Est peccatum ad mortem : non pro illo dico ut roget quis.
|
||||
17| Omnis iniquitas, peccatum est : et est peccatum ad mortem.
|
||||
18| Scimus quia omnis qui natus est ex Deo, non peccat : sed generatio Dei conservat eum, et malignus non tangit eum.
|
||||
19| Scimus quoniam ex Deo sumus : et mundus totus in maligno positus est.
|
||||
20| Et scimus quoniam Filius Dei venit, et dedit nobis sensum ut cognoscamus verum Deum, et simus in vero Filio ejus. Hic est verus Deus, et vita æterna.
|
||||
21| Filioli, custodite vos a simulacris. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,842 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Fuit vir unus de Ramathaimsophim, de monte Ephraim, et nomen ejus Elcana, filius Jeroham, filii Eliu, filii Thohu, filii Suph, Ephrathæus :
|
||||
2| et habuit duas uxores, nomen uni Anna, et nomen secundæ Phenenna. Fueruntque Phenennæ filii : Annæ autem non erant liberi.
|
||||
3| Et ascendebat vir ille de civitate sua statutis diebus, ut adoraret et sacrificaret Domino exercituum in Silo. Erant autem ibi duo filii Heli, Ophni et Phinees, sacerdotes Domini.
|
||||
4| Venit ergo dies, et immolavit Elcana, deditque Phenennæ uxori suæ, et cunctis filiis ejus et filiabus, partes :
|
||||
5| Annæ autem dedit partem unam tristis, quia Annam diligebat. Dominus autem concluserat vulvam ejus.
|
||||
6| Affligebat quoque eam æmula ejus, et vehementer angebat, in tantum ut exprobraret quod Dominus conclusisset vulvam ejus :
|
||||
7| sicque faciebat per singulos annos : cum redeunte tempore ascenderent ad templum Domini, et sic provocabat eam : porro illa flebat, et non capiebat cibum.
|
||||
8| Dixit ergo ei Elcana vir suus : Anna, cur fles ? et quare non comedis ? et quam ob rem affligitur cor tuum ? numquid non ego melior tibi sum, quam decem filii ?
|
||||
9| Surrexit autem Anna postquam comederat et biberat in Silo. Et Heli sacerdote sedente super sellam ante postes templi Domini,
|
||||
10| cum esset Anna amaro animo, oravit ad Dominum, flens largiter,
|
||||
11| et votum vovit, dicens : Domine exercituum, si respiciens videris afflictionem famulæ tuæ, et recordatus mei fueris, nec oblitus ancillæ tuæ, dederisque servæ tuæ sexum virilem : dabo eum Domino omnibus diebus vitæ ejus, et novacula non ascendet super caput ejus.
|
||||
12| Factum est autem, cum illa multiplicaret preces coram Domino, ut Heli observaret os ejus.
|
||||
13| Porro Anna loquebatur in corde suo, tantumque labia illius movebantur, et vox penitus non audiebatur. Æstimavit ergo eam Heli temulentam,
|
||||
14| dixitque ei : Usquequo ebria eris ? digere paulisper vinum, quo mades.
|
||||
15| Respondens Anna : Nequaquam, inquit, domine mi : nam mulier infelix nimis ego sum : vinumque et omne quod inebriare potest, non bibi, sed effudi animam meam in conspectu Domini.
|
||||
16| Ne reputes ancillam tuam quasi unam de filiabus Belial : quia ex multitudine doloris et mœroris mei locuta sum usque in præsens.
|
||||
17| Tunc Heli ait ei : Vade in pace : et Deus Israël det tibi petitionem tuam quam rogasti eum.
|
||||
18| Et illa dixit : Utinam inveniat ancilla tua gratiam in oculis tuis. Et abiit mulier in viam suam, et comedit, vultusque illius non sunt amplius in diversa mutati.
|
||||
19| Et surrexerunt mane, et adoraverunt coram Domino : reversique sunt, et venerunt in domum suam Ramatha. Cognovit autem Elcana Annam uxorem suam : et recordatus est ejus Dominus.
|
||||
20| Et factum est post circulum dierum, concepit Anna, et peperit filium : vocavitque nomen ejus Samuel, eo quod a Domino postulasset eum.
|
||||
21| Ascendit autem vir ejus Elcana, et omnis domus ejus, ut immolaret Domino hostiam solemnem, et votum suum.
|
||||
22| Et Anna non ascendit : dixit enim viro suo : Non vadam donec ablactetur infans, et ducam eum, ut appareat ante conspectum Domini, et maneat ibi jugiter.
|
||||
23| Et ait ei Elcana vir suus : Fac quod bonum tibi videtur, et mane donec ablactes eum : precorque ut impleat Dominus verbum suum. Mansit ergo mulier, et lactavit filium suum, donec amoveret eum a lacte.
|
||||
24| Et adduxit eum secum, postquam ablactaverat, in vitulis tribus, et tribus modiis farinæ, et amphora vini, et adduxit eum ad domum Domini in Silo. Puer autem erat adhuc infantulus :
|
||||
25| et immolaverunt vitulum, et obtulerunt puerum Heli.
|
||||
26| Et ait Anna : Obsecro mi domine, vivit anima tua, domine : ego sum illa mulier, quæ steti coram te hic orans Dominum.
|
||||
27| Pro puero isto oravi, et dedit mihi Dominus petitionem meam quam postulavi eum.
|
||||
28| Idcirco et ego commodavi eum Domino cunctis diebus quibus fuerit commodatus Domino. Et adoraverunt ibi Dominum. Et oravit Anna, et ait :
|
||||
#2
|
||||
1| Exultavit cor meum in Domino, et exaltatum est cornu meum in Deo meo ; dilatatum est os meum super inimicos meos : quia lætata sum in salutari tuo.
|
||||
2| Non est sanctus, ut est Dominus, neque enim est alius extra te, et non est fortis sicut Deus noster.
|
||||
3| Nolite multiplicare loqui sublimia gloriantes ; recedant vetera de ore vestro : quia Deus scientiarum Dominus est, et ipsi præparantur cogitationes.
|
||||
4| Arcus fortium superatus est, et infirmi accincti sunt robore.
|
||||
5| Repleti prius, pro panibus se locaverunt : et famelici saturati sunt, donec sterilis peperit plurimos : et quæ multos habebat filios, infirmata est.
|
||||
6| Dominus mortificat et vivificat ; deducit ad inferos et reducit.
|
||||
7| Dominus pauperem facit et ditat, humiliat et sublevat.
|
||||
8| Suscitat de pulvere egenum, et de stercore elevat pauperem : ut sedeat cum principibus, et solium gloriæ teneat. Domini enim sunt cardines terræ, et posuit super eos orbem.
|
||||
9| Pedes sanctorum suorum servabit, et impii in tenebris conticescent : quia non in fortitudine sua roborabitur vir.
|
||||
10| Dominum formidabunt adversarii ejus : et super ipsos in cælis tonabit. Dominus judicabit fines terræ, et dabit imperium regi suo, et sublimabit cornu christi sui.
|
||||
11| Et abiit Elcana Ramatha, in domum suam : puer autem erat minister in conspectu Domini ante faciem Heli sacerdotis.
|
||||
12| Porro filii Heli, filii Belial, nescientes Dominum,
|
||||
13| neque officium sacerdotum ad populum : sed quicumque immolasset victimam, veniebat puer sacerdotis, dum coquerentur carnes, et habebat fuscinulam tridentem in manu sua,
|
||||
14| et mittebat eam in lebetem, vel in caldariam, aut in ollam, sive in cacabum : et omne quod levabat fuscinula, tollebat sacerdos sibi : sic faciebant universo Israëli venientium in Silo.
|
||||
15| Etiam antequam adolerent adipem, veniebat puer sacerdotis, et dicebat immolanti : Da mihi carnem, ut coquam sacerdoti : non enim accipiam a te carnem coctam, sed crudam.
|
||||
16| Dicebatque illi immolans : Incendatur primum juxta morem hodie adeps, et tolle tibi quantumcumque desiderat anima tua. Qui respondens aiebat ei : Nequaquam : nunc enim dabis, alioquin tollam vi.
|
||||
17| Erat ergo peccatum puerorum grande nimis coram Domino : quia retrahebant homines a sacrificio Domini.
|
||||
18| Samuel autem ministrabat ante faciem Domini, puer accinctus ephod lineo.
|
||||
19| Et tunicam parvam faciebat ei mater sua, quam afferebat statutis diebus, ascendens cum viro suo, ut immolaret hostiam solemnem.
|
||||
20| Et benedixit Heli Elcanæ et uxori ejus : dixitque ei : Reddat tibi Dominus semen de muliere hac, pro fœnore quod commodasti Domino. Et abierunt in locum suum.
|
||||
21| Visitavit ergo Dominus Annam, et concepit, et peperit tres filios, et duas filias : et magnificatus est puer Samuel apud Dominum.
|
||||
22| Heli autem erat senex valde, et audivit omnia quæ faciebant filii sui universo Israëli, et quomodo dormiebant cum mulieribus quæ observabant ad ostium tabernaculi :
|
||||
23| et dixit eis : Quare facitis res hujuscemodi quas ego audio, res pessimas, ab omni populo ?
|
||||
24| Nolite, filii mei : non enim est bona fama quam ego audio, ut transgredi faciatis populum Domini.
|
||||
25| Si peccaverit vir in virum, placari ei potest Deus : si autem in Dominum peccaverit vir, quis orabit pro eo ? Et non audierunt vocem patris sui : quia voluit Dominus occidere eos.
|
||||
26| Puer autem Samuel proficiebat atque crescebat, et placebat tam Domino quam hominibus.
|
||||
27| Venit autem vir Dei ad Heli, et ait ad eum : Hæc dicit Dominus : Numquid non aperte revelatus sum domui patris tui, cum essent in Ægypto in domo Pharaonis ?
|
||||
28| Et elegi eum ex omnibus tribubus Israël mihi in sacerdotem, ut ascenderet ad altare meum, et adoleret mihi incensum, et portaret ephod coram me : et dedi domui patris tui omnia de sacrificiis filiorum Israël.
|
||||
29| Quare calce abjecistis victimam meam, et munera mea quæ præcepi ut offerrentur in templo : et magis honorasti filios tuos quam me, ut comederetis primitias omnis sacrificii Israël populi mei ?
|
||||
30| Propterea ait Dominus Deus Israël : Loquens locutus sum, ut domus tua, et domus patris tui, ministraret in conspectu meo usque in sempiternum. Nunc autem dicit Dominus : Absit hoc a me : sed quicumque glorificaverit me, glorificabo eum : qui autem contemnunt me, erunt ignobiles.
|
||||
31| Ecce dies veniunt, et præcidam brachium tuum, et brachium domus patris tui, ut non sit senex in domo tua.
|
||||
32| Et videbis æmulum tuum in templo, in universis prosperis Israël : et non erit senex in domo tua omnibus diebus.
|
||||
33| Verumtamen non auferam penitus virum ex te ab altari meo : sed ut deficiant oculi tui, et tabescat anima tua : et pars magna domus tuæ morietur cum ad virilem ætatem venerit.
|
||||
34| Hoc autem erit tibi signum, quod venturum est duobus filiis tuis, Ophni et Phinees : in die uno morientur ambo.
|
||||
35| Et suscitabo mihi sacerdotem fidelem, qui juxta cor meum et animam meam faciet : et ædificabo ei domum fidelem, et ambulabit coram christo meo cunctis diebus.
|
||||
36| Futurum est autem, ut quicumque remanserit in domo tua, veniat ut oretur pro eo, et offerat nummum argenteum, et tortam panis, dicatque : Dimitte me, obsecro, ad unam partem sacerdotalem, ut comedam buccellam panis.
|
||||
#3
|
||||
1| Puer autem Samuel ministrabat Domino coram Heli, et sermo Domini erat pretiosus in diebus illis : non erat visio manifesta.
|
||||
2| Factum est ergo in die quadam, Heli jacebat in loco suo, et oculi ejus caligaverant, nec poterat videre :
|
||||
3| lucerna Dei antequam extingueretur, Samuel dormiebat in templo Domini, ubi erat arca Dei.
|
||||
4| Et vocavit Dominus Samuel. Qui respondens, ait : Ecce ego.
|
||||
5| Et cucurrit ad Heli, et dixit : Ecce ego : vocasti enim me. Qui dixit : Non vocavi : revertere, et dormi. Et abiit, et dormivit.
|
||||
6| Et adjecit Dominus rursum vocare Samuelem. Consurgensque Samuel, abiit ad Heli, et dixit : Ecce ego, quia vocasti me. Qui respondit : Non vocavi te, fili mi : revertere et dormi.
|
||||
7| Porro Samuel necdum sciebat Dominum, neque revelatus fuerat ei sermo Domini.
|
||||
8| Et adjecit Dominus, et vocavit adhuc Samuelem tertio. Qui consurgens abiit ad Heli,
|
||||
9| et ait : Ecce ego, quia vocasti me. Intellexit ergo Heli quia Dominus vocaret puerum : et ait ad Samuelem : Vade, et dormi : et si deinceps vocaverit te, dices : Loquere, Domine, quia audit servus tuus. Abiit ergo Samuel, et dormivit in loco suo.
|
||||
10| Et venit Dominus, et stetit : et vocavit, sicut vocaverat secundo : Samuel, Samuel. Et ait Samuel : Loquere, Domine, quia audit servus tuus.
|
||||
11| Et dixit Dominus ad Samuelem : Ecce ego facio verbum in Israël, quod quicumque audierit, tinnient ambæ aures ejus.
|
||||
12| In die illa suscitabo adversum Heli omnia quæ locutus sum super domum ejus : incipiam, et complebo.
|
||||
13| Prædixi enim ei quod judicaturus essem domum ejus in æternum propter iniquitatem, eo quod noverat indigne agere filios suos, et non corripuerit eos.
|
||||
14| Idcirco juravi domui Heli quod non expietur iniquitas domus ejus victimis et muneribus usque in æternum.
|
||||
15| Dormivit autem Samuel usque mane, aperuitque ostia domus Domini. Et Samuel timebat indicare visionem Heli.
|
||||
16| Vocavit ergo Heli Samuelem, et dixit : Samuel fili mi ? Qui respondens ait : Præsto sum.
|
||||
17| Et interrogavit eum : Quis est sermo, quem locutus est Dominus ad te ? oro te ne celaveris me : hæc faciat tibi Deus, et hæc addat, si absconderis a me sermonem ex omnibus verbis quæ dicta sunt tibi.
|
||||
18| Indicavit itaque ei Samuel universos sermones, et non abscondit ab eo. Et ille respondit : Dominus est : quod bonum est in oculis suis faciat.
|
||||
19| Crevit autem Samuel, et Dominus erat cum eo, et non cecidit ex omnibus verbis ejus in terram.
|
||||
20| Et cognovit universus Israël, a Dan usque Bersabee, quod fidelis Samuel propheta esset Domini.
|
||||
21| Et addidit Dominus ut appareret in Silo, quoniam revelatus fuerat Dominus Samueli in Silo juxta verbum Domini. Et evenit sermo Samuelis universo Israëli.
|
||||
#4
|
||||
1| Et factum est in diebus illis, convenerunt Philisthiim in pugnam : et egressus est Israël obviam Philisthiim in prælium, et castrametatus est juxta lapidem Adjutorii. Porro Philisthiim venerunt in Aphec,
|
||||
2| et instruxerunt aciem contra Israël. Inito autem certamine, terga vertit Israël Philisthæis : et cæsa sunt in illo certamine passim per agros, quasi quatuor millia virorum.
|
||||
3| Et reversus est populus ad castra : dixeruntque majores natu de Israël : Quare percussit nos Dominus hodie coram Philisthiim ? afferamus ad nos de Silo arcam fœderis Domini, et veniat in medium nostri, ut salvet nos de manu inimicorum nostrorum.
|
||||
4| Misit ergo populus in Silo, et tulerunt inde arcam fœderis Domini exercituum sedentis super cherubim : erantque duo filii Heli cum arca fœderis Dei, Ophni et Phinees.
|
||||
5| Cumque venisset arca fœderis Domini in castra, vociferatus est omnis Israël clamore grandi, et personuit terra.
|
||||
6| Et audierunt Philisthiim vocem clamoris, dixeruntque : Quænam est hæc vox clamoris magni in castris Hebræorum ? Et cognoverunt quod arca Domini venisset in castra.
|
||||
7| Timueruntque Philisthiim, dicentes : Venit Deus in castra. Et ingemuerunt, dicentes :
|
||||
8| Væ nobis : non enim fuit tanta exultatio heri et nudiustertius : væ nobis. Quis nos salvabit de manu deorum sublimium istorum ? hi sunt dii, qui percusserunt Ægyptum omni plaga in deserto.
|
||||
9| Confortamini, et estote viri, Philisthiim, ne serviatis Hebræis, sicut et illi servierunt vobis : confortamini, et bellate.
|
||||
10| Pugnaverunt ergo Philisthiim, et cæsus est Israël, et fugit unusquisque in tabernaculum suum : et facta est plaga magna nimis, et ceciderunt de Israël triginta millia peditum.
|
||||
11| Et arca Dei capta est : duo quoque filii Heli mortui sunt, Ophni et Phinees.
|
||||
12| Currens autem vir de Benjamin ex acie, venit in Silo in die illa, scissa veste, et conspersus pulvere caput.
|
||||
13| Cumque ille venisset, Heli sedebat super sellam contra viam spectans. Erat enim cor ejus pavens pro arca Dei. Vir autem ille postquam ingressus est, nuntiavit urbi : et ululavit omnis civitas.
|
||||
14| Et audivit Heli sonitum clamoris, dixitque : Quis est hic sonitus tumultus hujus ? At ille festinavit, et venit, et nuntiavit Heli.
|
||||
15| Heli autem erat nonaginta et octo annorum, et oculi ejus caligaverant, et videre non poterat.
|
||||
16| Et dixit ad Heli : Ego sum qui veni de prælio, et ego qui de acie fugi hodie. Cui ille ait : Quid actum est, fili mi ?
|
||||
17| Respondens autem ille qui nuntiabat : Fugit, inquit, Israël coram Philisthiim, et ruina magna facta est in populo : insuper et duo filii tui mortui sunt, Ophni et Phinees, et arca Dei capta est.
|
||||
18| Cumque ille nominasset arcam Dei, cecidit de sella retrorsum juxta ostium, et fractis cervicibus mortuus est. Senex enim erat vir et grandævus : et ipse judicavit Israël quadraginta annis.
|
||||
19| Nurus autem ejus, uxor Phinees, prægnans erat, vicinaque partui : et audito nuntio quod capta esset arca Dei, et mortuus esset socer suus et vir suus, incurvavit se et peperit : irruerant enim in eam dolores subiti.
|
||||
20| In ipso autem momento mortis ejus, dixerunt ei quæ stabant circa eam : Ne timeas, quia filium peperisti. Quæ non respondit eis, neque animadvertit.
|
||||
21| Et vocabit puerum Ichabod, dicens : Translata est gloria de Israël, quia capta est arca Dei, et pro socero suo et pro viro suo ;
|
||||
22| et ait : Translata est gloria ab Israël, eo quod capta esset arca Dei.
|
||||
#5
|
||||
1| Philisthiim autem tulerunt arcam Dei, et asportaverunt eam a lapide Adjutorii in Azotum.
|
||||
2| Tuleruntque Philisthiim arcam Dei, et intulerunt eam in templum Dagon, et statuerunt eam juxta Dagon.
|
||||
3| Cumque surrexissent diluculo Azotii altera die, ecce Dagon jacebat pronus in terra ante arcam Domini : et tulerunt Dagon, et restituerunt eum in locum suum.
|
||||
4| Rursumque mane die altera consurgentes, invenerunt Dagon jacentem super faciem suam in terra coram arca Domini : caput autem Dagon, et duæ palmæ manuum ejus abscissæ erant super limen :
|
||||
5| porro Dagon solus truncus remanserat in loco suo. Propter hanc causam non calcant sacerdotes Dagon, et omnes qui ingrediuntur templum ejus, super limen Dagon in Azoto, usque in hodiernum diem.
|
||||
6| Aggravata est autem manus Domini super Azotios, et demolitus est eos : et percussit in secretiori parte natium Azotum, et fines ejus. Et ebullierunt villæ et agri in medio regionis illius, et nati sunt mures et facta est confusio mortis magnæ in civitate.
|
||||
7| Videntes autem viri Azotii hujuscemodi plagam, dixerunt : Non maneat arca Dei Israël apud nos : quoniam dura est manus ejus super nos, et super Dagon deum nostrum.
|
||||
8| Et mittentes congregaverunt omnes satrapas Philisthinorum ad se, et dixerunt : Quid faciemus de arca Dei Israël ? Responderuntque Gethæi : Circumducatur arca Dei Israël. Et circumduxerunt arcam Dei Israël.
|
||||
9| Illis autem circumducentibus eam, fiebat manus Domini per singulas civitates interfectionis magnæ nimis : et percutiebat viros uniuscujusque urbis, a parvo usque ad majorem, et computrescebant prominentes extales eorum. Inieruntque Gethæi consilium, et fecerunt sibi sedes pelliceas.
|
||||
10| Miserunt ergo arcam Dei in Accaron. Cumque venisset arca Dei in Accaron, exclamaverunt Accaronitæ, dicentes : Adduxerunt ad nos arcam Dei Israël ut interficiat nos et populum nostrum.
|
||||
11| Miserunt itaque et congregaverunt omnes satrapas Philisthinorum : qui dixerunt : Dimittite arcam Dei Israël, et revertatur in locum suum, et non interficiat nos cum populo nostro.
|
||||
12| Fiebat enim pavor mortis in singulis urbibus, et gravissima valde manus Dei. Viri quoque qui mortui non fuerant, percutiebantur in secretiori parte natium : et ascendebat ululatus uniuscujusque civitatis in cælum.
|
||||
#6
|
||||
1| Fuit ergo arca Domini in regione Philisthinorum septem mensibus.
|
||||
2| Et vocaverunt Philisthiim sacerdotes et divinos, dicentes : Quid faciemus de arca Domini ? indicate nobis quomodo remittamus eam in locum suum. Qui dixerunt :
|
||||
3| Si remittitis arcam Dei Israël, nolite dimittere eam vacuam, sed quod debetis, reddite ei pro peccato, et tunc curabimini : et scietis quare non recedat manus ejus a vobis.
|
||||
4| Qui dixerunt : Quid est quod pro delicto reddere debeamus ei ? Responderuntque illi :
|
||||
5| Juxta numerum provinciarum Philisthinorum quinque anos aureos facietis, et quinque mures aureos : quia plaga una fuit omnibus vobis, et satrapis vestris. Facietisque similitudines anorum vestrorum, et similitudines murium, qui demoliti sunt terram : et dabitis Deo Israël gloriam, si forte relevet manum suam a vobis, et a diis vestris, et a terra vestra.
|
||||
6| Quare aggravatis corda vestra, sicut aggravavit Ægyptus et Pharao cor suum ? nonne postquam percussus est, tunc dimisit eos, et abierunt ?
|
||||
7| Nunc ergo arripite et facite plaustrum novum unum : et duas vaccas fœtas, quibus non est impositum jugum, jungite in plaustro, et recludite vitulos earum domi.
|
||||
8| Tolletisque arcam Domini, et ponetis in plaustro, et vasa aurea quæ exsolvistis ei pro delicto, ponetis in capsellam ad latus ejus : et dimittite eam ut vadat.
|
||||
9| Et aspicietis : et si quidem per viam finium suorum ascenderit contra Bethsames, ipse fecit nobis hoc malum grande : sin autem, minime : sciemus quia nequaquam manus ejus tetigit nos, sed casu accidit.
|
||||
10| Fecerunt ergo illi hoc modo : et tollentes duas vaccas quæ lactabant vitulos, junxerunt ad plaustrum, vitulosque earum concluserunt domi.
|
||||
11| Et posuerunt arcam Dei super plaustrum, et capsellam quæ habebat mures aureos et similitudines anorum.
|
||||
12| Ibant autem in directum vaccæ per viam quæ ducit Bethsames, et itinere uno gradiebantur, pergentes et mugientes : et non declinabant neque ad dextram neque ad sinistram : sed et satrapæ Philisthiim sequebantur usque ad terminos Bethsames.
|
||||
13| Porro Bethsamitæ metebant triticum in valle : et elevantes oculos suos, viderunt arcam, et gavisi sunt cum vidissent.
|
||||
14| Et plaustrum venit in agrum Josue Bethsamitæ, et stetit ibi. Erat autem ibi lapis magnus, et conciderunt ligna plaustri, vaccasque imposuerunt super ea holocaustum Domino.
|
||||
15| Levitæ autem deposuerunt arcam Dei, et capsellam quæ erat juxta eam, in qua erant vasa aurea, et posuerunt super lapidem grandem. Viri autem Bethsamitæ obtulerunt holocausta, et immolaverunt victimas in die illa Domino.
|
||||
16| Et quinque satrapæ Philisthinorum viderunt, et reversi sunt in Accaron in die illa.
|
||||
17| Hi sunt autem ani aurei quos reddiderunt Philisthiim pro delicto, Domino : Azotus unum, Gaza unum, Ascalon unum, Geth unum, Accaron unum :
|
||||
18| et mures aureos secundum numerum urbium Philisthiim, quinque provinciarum, ab urbe murata usque ad villam quæ erat absque muro, et usque ad Abelmagnum, super quem posuerunt arcam Domini, quæ erat usque in illum diem in agro Josue Bethsamitis.
|
||||
19| Percussit autem de viris Bethsamitibus, eo quod vidissent arcam Domini : et percussit de populo septuaginta viros, et quinquaginta millia plebis. Luxitque populus, eo quod Dominus percussisset plebem plaga magna.
|
||||
20| Et dixerunt viri Bethsamitæ : Quis poterit stare in conspectu Domini Dei sancti hujus ? et ad quem ascendet a nobis ?
|
||||
21| Miseruntque nuntios ad habitatores Cariathiarim, dicentes : Reduxerunt Philisthiim arcam Domini : descendite, et reducite eam ad vos.
|
||||
#7
|
||||
1| Venerunt ergo viri Cariathiarim, et reduxerunt arcam Domini, et intulerunt eam in domum Abinadab in Gabaa : Eleazarum autem filium ejus sanctificaverunt, ut custodiret arcam Domini.
|
||||
2| Et factum est, ex qua die mansit arca Domini in Cariathiarim, multiplicati sunt dies (erat quippe jam annus vigesimus), et requievit omnis domus Israël post Dominum.
|
||||
3| Ait autem Samuel ad universam domum Israël, dicens : Si in toto corde vestro revertimini ad Dominum, auferte deos alienos de medio vestri, Baalim et Astaroth : et præparate corda vestra Domino, et servite ei soli, et eruet vos de manu Philisthiim.
|
||||
4| Abstulerunt ergo filii Israël Baalim et Astaroth, et servierunt Domino soli.
|
||||
5| Dixit autem Samuel : Congregate universum Israël in Masphath, ut orem pro vobis Dominum.
|
||||
6| Et convenerunt in Masphath : hauseruntque aquam, et effuderunt in conspectu Domini : et jejunaverunt in die illa atque dixerunt ibi : Peccavimus Domino. Judicavitque Samuel filios Israël in Masphath.
|
||||
7| Et audierunt Philisthiim quod congregati essent filii Israël in Masphath, et ascenderunt satrapæ Philisthinorum ad Israël. Quod cum audissent filii Israël, timuerunt a facie Philisthinorum.
|
||||
8| Dixeruntque ad Samuelem : Ne cesses pro nobis clamare ad Dominum Deum nostrum, ut salvet nos de manu Philisthinorum.
|
||||
9| Tulit autem Samuel agnum lactentem unum, et obtulit illum holocaustum integrum Domino : et clamavit Samuel ad Dominum pro Israël, et exaudivit eum Dominus.
|
||||
10| Factum est autem, cum Samuel offerret holocaustum, Philisthiim iniere prælium contra Israël : intonuit autem Dominus fragore magno in die illa super Philisthiim, et exterruit eos, et cæsi sunt a facie Israël.
|
||||
11| Egressique viri Israël de Masphath, persecuti sunt Philisthæos, et percusserunt eos usque ad locum qui erat subter Bethchar.
|
||||
12| Tulit autem Samuel lapidem unum, et posuit eum inter Masphath et inter Sen : et vocavit nomen loci illius, Lapis adjutorii. Dixitque : Hucusque auxiliatus est nobis Dominus.
|
||||
13| Et humiliati sunt Philisthiim, nec apposuerunt ultra ut venirent in terminos Israël. Facta est itaque manus Domini super Philisthæos cunctis diebus Samuelis.
|
||||
14| Et redditæ sunt urbes quas tulerant Philisthiim ab Israël, Israëli, ab Accaron usque Geth, et terminos suos : liberavitque Israël de manu Philisthinorum, eratque pax inter Israël et Amorrhæum.
|
||||
15| Judicabat quoque Samuel Israëlem cunctis diebus vitæ suæ :
|
||||
16| et ibat per singulos annos circuiens Bethel et Galgala et Masphath, et judicabat Israëlem in supradictis locis.
|
||||
17| Revertebaturque in Ramatha : ibi enim erat domus ejus, et ibi judicabat Israëlem : ædificavit etiam ibi altare Domino.
|
||||
#8
|
||||
1| Factum est autem cum senuisset Samuel, posuit filios suos judices Israël.
|
||||
2| Fuitque nomen filii ejus primogeniti Joël : et nomen secundi Abia, judicum in Bersabee.
|
||||
3| Et non ambulaverunt filii illius in viis ejus : sed declinaverunt post avaritiam, acceperuntque munera, et perverterunt judicium.
|
||||
4| Congregati ergo universi majores natu Israël, venerunt ad Samuelem in Ramatha.
|
||||
5| Dixeruntque ei : Ecce tu senuisti, et filii tui non ambulant in viis tuis : constitue nobis regem, ut judicet nos, sicut et universæ habent nationes.
|
||||
6| Displicuit sermo in oculis Samuelis, eo quod dixissent : Da nobis regem, ut judicet nos. Et oravit Samuel ad Dominum.
|
||||
7| Dixit autem Dominus ad Samuelem : Audi vocem populi in omnibus quæ loquuntur tibi : non enim te abjecerunt, sed me, ne regnem super eos.
|
||||
8| Juxta omnia opera sua quæ fecerunt, a die qua eduxi eos de Ægypto usque ad diem hanc : sicut dereliquerunt me, et servierunt diis alienis, sic faciunt etiam tibi.
|
||||
9| Nunc ergo vocem eorum audi : verumtamen contestare eos, et prædic eis jus regis, qui regnaturus est super eos.
|
||||
10| Dixit itaque Samuel omnia verba Domini ad populum, qui petierat a se regem.
|
||||
11| Et ait : Hoc erit jus regis, qui imperaturus est vobis : filios vestros tollet, et ponet in curribus suis : facietque sibi equites et præcursores quadrigarum suarum,
|
||||
12| et constituet sibi tribunos, et centuriones, et aratores agrorum suorum, et messores segetum, et fabros armorum et curruum suorum.
|
||||
13| Filias quoque vestras faciet sibi unguentarias, et focarias, et panificas.
|
||||
14| Agros quoque vestros, et vineas, et oliveta optima tollet, et dabit servis suis.
|
||||
15| Sed et segetes vestras et vinearum reditus addecimabit, ut det eunuchis et famulis suis.
|
||||
16| Servos etiam vestros, et ancillas, et juvenes optimos, et asinos, auferet, et ponet in opere suo.
|
||||
17| Greges quoque vestros addecimabit, vosque eritis ei servi.
|
||||
18| Et clamabitis in die illa a facie regis vestri, quem elegistis vobis : et non exaudiet vos Dominus in die illa, quia petistis vobis regem.
|
||||
19| Noluit autem populus audire vocem Samuelis, sed dixerunt : Nequaquam : rex enim erit super nos,
|
||||
20| et erimus nos quoque sicut omnes gentes : et judicabit nos rex noster, et egredietur ante nos, et pugnabit bella nostra pro nobis.
|
||||
21| Et audivit Samuel omnia verba populi, et locutus est ea in auribus Domini.
|
||||
22| Dixit autem Dominus ad Samuelem : Audi vocem eorum, et constitue super eos regem. Et ait Samuel ad viros Israël : Vadat unusquisque in civitatem suam.
|
||||
#9
|
||||
1| Et erat vir de Benjamin nomine Cis, filius Abiel, filii Seror, filii Bechorath, filii Aphia, filii viri Jemini, fortis robore.
|
||||
2| Et erat ei filius vocabulo Saul, electus et bonus : et non erat vir de filiis Israël melior illo : ab humero et sursum eminebat super omnem populum.
|
||||
3| Perierant autem asinæ Cis patris Saul : et dixit Cis ad Saul filium suum : Tolle tecum unum de pueris, et consurgens vade, et quære asinas. Qui cum transissent per montem Ephraim
|
||||
4| et per terram Salisa, et non invenissent, transierunt etiam per terram Salim, et non erant : sed et per terram Jemini, et minime repererunt.
|
||||
5| Cum autem venissent in terram Suph, dixit Saul ad puerum qui erat cum eo : Veni et revertamur, ne forte dimiserit pater meus asinas, et sollicitus sit pro nobis.
|
||||
6| Qui ait ei : Ecce vir Dei est in civitate hac, vir nobilis : omne quod loquitur, sine ambiguitate venit. Nunc ergo eamus illuc, si forte indicet nobis de via nostra, propter quam venimus.
|
||||
7| Dixitque Saul ad puerum suum : Ecce ibimus : quid feremus ad virum Dei ? panis defecit in sitarciis nostris, et sportulam non habemus ut demus homini Dei, nec quidquam aliud.
|
||||
8| Rursum puer respondit Sauli, et ait : Ecce inventa est in manu mea quarta pars stateris argenti : demus homini Dei, ut indicet nobis viam nostram.
|
||||
9| (Olim in Israël sic loquebatur unusquisque vadens consulere Deum : Venite, et eamus ad videntem. Qui enim propheta dicitur hodie, vocabatur olim videns.)
|
||||
10| Et dixit Saul ad puerum suum : Optimus sermo tuus. Veni, eamus. Et ierunt in civitatem in qua erat vir Dei.
|
||||
11| Cumque ascenderent clivum civitatis, invenerunt puellas egredientes ad hauriendam aquam, et dixerunt eis : Num hic est videns ?
|
||||
12| Quæ respondentes, dixerunt illis : Hic est : ecce ante te, festina nunc : hodie enim venit in civitatem, quia sacrificium est hodie populi in excelso.
|
||||
13| Ingredientes urbem, statim invenietis eum antequam ascendat excelsum ad vescendum, neque enim comesurus est populus donec ille veniat : quia ipse benedicit hostiæ, et deinceps comedunt qui vocati sunt. Nunc ergo conscendite, quia hodie reperietis eum.
|
||||
14| Et ascenderunt in civitatem. Cumque illi ambularent in medio urbis, apparuit Samuel egrediens obviam eis, ut ascenderet in excelsum.
|
||||
15| Dominus autem revelaverat auriculam Samuelis ante unam diem quam veniret Saul, dicens :
|
||||
16| Hac ipsa hora quæ nunc est, cras mittam virum ad te de terra Benjamin, et unges eum ducem super populum meum Israël : et salvabit populum meum de manu Philisthinorum, quia respexi populum meum : venit enim clamor eorum ad me.
|
||||
17| Cumque aspexisset Samuel Saulem, Dominus dixit ei : Ecce vir quem dixeram tibi : iste dominabitur populo meo.
|
||||
18| Accessit autem Saul ad Samuelem in medio portæ, et ait : Indica, oro, mihi, ubi est domus videntis.
|
||||
19| Et respondit Samuel Sauli, dicens : Ego sum videns : ascende ante me in excelsum, ut comedatis mecum hodie, et dimittam te mane : et omnia quæ sunt in corde tuo indicabo tibi.
|
||||
20| Et de asinis quas nudiustertius perdidisti, ne sollicitus sis, quia inventæ sunt. Et cujus erunt optima quæque Israël ? nonne tibi et omni domui patris tui ?
|
||||
21| Respondens autem Saul, ait : Numquid non filius Jemini ego sum de minima tribu Israël, et cognatio mea novissima inter omnes familias de tribu Benjamin ? quare ergo locutus es mihi sermonem istum ?
|
||||
22| Assumens itaque Samuel Saulem et puerum ejus, introduxit eos in triclinium, et dedit eis locum in capite eorum qui fuerant invitati : erant enim quasi triginta viri.
|
||||
23| Dixitque Samuel coco : Da partem quam dedi tibi, et præcepi ut reponeres seorsum apud te.
|
||||
24| Levavit autem cocus armum, et posuit ante Saul. Dixitque Samuel : Ecce quod remansit : pone ante te, et comede, quia de industria servatum est tibi quando populum vocavi. Et comedit Saul cum Samuele in die illa.
|
||||
25| Et descenderunt de excelso in oppidum, et locutus est cum Saule in solario : stravitque Saul in solario, et dormivit.
|
||||
26| Cumque mane surrexissent, et jam elucesceret, vocavit Samuel Saulem in solario, dicens : Surge, et dimittam te. Et surrexit Saul : egressique sunt ambo, ipse videlicet, et Samuel.
|
||||
27| Cumque descenderent in extrema parte civitatis, Samuel dixit ad Saul : Dic puero ut antecedat nos et transeat : tu autem subsiste paulisper, ut indicem tibi verbum Domini.
|
||||
#10
|
||||
1| Tulit autem Samuel lenticulam olei, et effudit super caput ejus : et deosculatus est eum, et ait : Ecce unxit te Dominus super hæreditatem suam in principem, et liberabis populum suum de manibus inimicorum ejus qui in circuitu ejus sunt. Et hoc tibi signum, quia unxit te Deus in principem.
|
||||
2| Cum abieris hodie a me, invenies duos viros juxta sepulchrum Rachel in finibus Benjamin, in meridie : dicentque tibi : Inventæ sunt asinæ ad quas ieras perquirendas : et intermissis pater tuus asinis, sollicitus est pro vobis, et dicit : Quid faciam de filio meo ?
|
||||
3| Cumque abieris inde, et ultra transieris, et veneris ad quercum Thabor, invenient te ibi tres viri ascendentes ad Deum in Bethel, unus portans tres hædos, et alius tres tortas panis, et alius portans lagenam vini.
|
||||
4| Cumque te salutaverint, dabunt tibi duos panes, et accipies de manu eorum.
|
||||
5| Post hæc venies in collem Dei, ubi est statio Philisthinorum : et cum ingressus fueris ibi urbem, obvium habebis gregem prophetarum descendentium de excelso, et ante eos psalterium, et tympanum, et tibiam, et citharam, ipsosque prophetantes.
|
||||
6| Et insiliet in te spiritus Domini, et prophetabis cum eis, et mutaberis in virum alium.
|
||||
7| Quando ergo evenerint signa hæc omnia tibi, fac quæcumque invenerit manus tua, quia Dominus tecum est.
|
||||
8| Et descendes ante me in Galgala (ego quippe descendam ad te), ut offeras oblationem, et immoles victimas pacificas : septem diebus expectabis, donec veniam ad te, et ostendam tibi quid facias.
|
||||
9| Itaque cum avertisset humerum suum ut abiret a Samuele, immutavit ei Deus cor aliud, et venerunt omnia signa hæc in die illa.
|
||||
10| Veneruntque ad prædictum collem, et ecce cuneus prophetarum obvius ei : et insiluit super eum spiritus Domini, et prophetavit in medio eorum.
|
||||
11| Videntes autem omnes qui noverant eum heri et nudiustertius quod esset cum prophetis, et prophetaret, dixerunt ad invicem : Quænam res accidit filio Cis ? num et Saul inter prophetas ?
|
||||
12| Responditque alius ad alterum, dicens : Et quis pater eorum ? Propterea versum est in proverbium : Num et Saul inter prophetas ?
|
||||
13| Cessavit autem prophetare, et venit ad excelsum.
|
||||
14| Dixitque patruus Saul ad eum, et ad puerum ejus : Quo abistis ? Qui responderunt : Quærere asinas : quas cum non reperissemus, venimus ad Samuelem.
|
||||
15| Et dixit ei patruus suus : Indica mihi quid dixerit tibi Samuel.
|
||||
16| Et ait Saul ad patruum suum : Indicavit nobis quia inventæ essent asinæ. De sermone autem regni non indicavit ei quem locutus fuerat ei Samuel.
|
||||
17| Et convocavit Samuel populum ad Dominum in Maspha :
|
||||
18| et ait ad filios Israël : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Ego eduxi Israël de Ægypto, et erui vos de manu Ægyptiorum, et de manu omnium regum qui affligebant vos.
|
||||
19| Vos autem hodie projecistis Deum vestrum, qui solus salvavit vos de universis malis et tribulationibus vestris : et dixistis : Nequaquam : sed regem constitue super nos. Nunc ergo state coram Domino per tribus vestras, et per familias.
|
||||
20| Et applicuit Samuel omnes tribus Israël, et cecidit sors tribus Benjamin.
|
||||
21| Et applicuit tribum Benjamin et cognationes ejus, et cecidit cognatio Metri : et pervenit usque ad Saul filium Cis. Quæsierunt ergo eum, et non est inventus.
|
||||
22| Et consuluerunt post hæc Dominum utrumnam venturus esset illuc. Responditque Dominus : Ecce absconditus est domi.
|
||||
23| Cucurrerunt itaque et tulerunt eum inde : stetitque in medio populi, et altior fuit universo populo ab humero et sursum.
|
||||
24| Et ait Samuel ad omnem populum : Certe videtis quem elegit Dominus, quoniam non sit similis illi in omni populo. Et clamavit omnis populus, et ait : Vivat rex.
|
||||
25| Locutus est autem Samuel ad populum legem regni, et scripsit in libro, et reposuit coram Domino : et dimisit Samuel omnem populum, singulos in domum suam.
|
||||
26| Sed et Saul abiit in domum suam in Gabaa : et abiit cum eo pars exercitus, quorum tetigerat Deus corda.
|
||||
27| Filii vero Belial dixerunt : Num salvare nos poterit iste ? Et despexerunt eum, et non attulerunt ei munera : ille vero dissimulabat se audire.
|
||||
#11
|
||||
1| Et factum est quasi post mensem, ascendit Naas Ammonites, et pugnare cœpit adversum Jabes Galaad. Dixeruntque omnes viri Jabes ad Naas : Habeto nos fœderatos, et serviemus tibi.
|
||||
2| Et respondit ad eos Naas Ammonites : In hoc feriam vobiscum fœdus, ut eruam omnium vestrum oculos dextros, ponamque vos opprobrium in universo Israël.
|
||||
3| Et dixerunt ad eum seniores Jabes : Concede nobis septem dies, ut mittamus nuntios ad universos terminos Israël, et si non fuerit qui defendat nos, egrediemur ad te.
|
||||
4| Venerunt ergo nuntii in Gabaa Saulis : et locuti sunt verba hæc, audiente populo : et levavit omnis populus vocem suam, et flevit.
|
||||
5| Et ecce Saul veniebat, sequens boves de agro, et ait : Quid habet populus quod plorat ? Et narraverunt ei verba virorum Jabes.
|
||||
6| Et insilivit spiritus Domini in Saul cum audisset verba hæc, et iratus est furor ejus nimis.
|
||||
7| Et assumens utrumque bovem, concidit in frustra, misitque in omnes terminos Israël per manum nuntiorum, dicens : Quicumque non exierit, et secutus fuerit Saul et Samuel, sic fiet bobus ejus. Invasit ergo timor Domini populum, et egressi sunt quasi vir unus.
|
||||
8| Et recensuit eos in Bezech : fueruntque filiorum Israël trecenta millia, virorum autem Juda triginta millia.
|
||||
9| Et dixerunt nuntiis qui venerant : Sic dicetis viris qui sunt in Jabes Galaad : Cras erit vobis salus, cum incaluerit sol. Venerunt ergo nuntii, et annuntiaverunt viris Jabes : qui lætati sunt.
|
||||
10| Et dixerunt : Mane exibimus ad vos : et facietis nobis omne quod placuerit vobis.
|
||||
11| Et factum est, cum dies crastinus venisset, constituit Saul populum in tres partes : et ingressus est media castra in vigilia matutina, et percussit Ammon usque dum incalesceret dies : reliqui autem dispersi sunt, ita ut non relinquerentur in eis duo pariter.
|
||||
12| Et ait populus ad Samuelem : Quis est iste qui dixit : Saul num regnabit super nos ? Date viros, et interficiemus eos.
|
||||
13| Et ait Saul : Non occidetur quisquam in die hac, quia hodie fecit Dominus salutem in Israël.
|
||||
14| Dixit autem Samuel ad populum : Venite, et eamus in Galgala, et innovemus ibi regnum.
|
||||
15| Et perrexit omnis populus in Galgala, et fecerunt ibi regem Saul coram Domino in Galgala, et immolaverunt ibi victimas pacificas coram Domino. Et lætatus est ibi Saul, et cuncti viri Israël nimis.
|
||||
#12
|
||||
1| Dixit autem Samuel ad universum Israël : Ecce audivi vocem vestram juxta omnia quæ locuti estis ad me, et constitui super vos regem.
|
||||
2| Et nunc rex graditur ante vos : ego autem senui, et incanui : porro filii mei vobiscum sunt : itaque conversatus coram vobis ab adolescentia mea usque ad hanc diem, ecce præsto sum.
|
||||
3| Loquimini de me coram Domino, et coram christo ejus, utrum bovem cujusquam tulerim, aut asinum : si quempiam calumniatus sum, si oppressi aliquem, si de manu cujusquam munus accepi : et contemnam illud hodie, restituamque vobis.
|
||||
4| Et dixerunt : Non es calumniatus nos, neque oppressisti, neque tulisti de manu alicujus quippiam.
|
||||
5| Dixitque ad eos : Testis est Dominus adversum vos, et testis christus ejus in die hac, quia non inveneritis in manu mea quippiam. Et dixerunt : Testis.
|
||||
6| Et ait Samuel ad populum : Dominus, qui fecit Moysen et Aaron, et eduxit patres nostros de terra Ægypti.
|
||||
7| Nunc ergo state, ut judicio contendam adversum vos coram Domino de omnibus misericordiis Domini quas fecit vobiscum et cum patribus vestris :
|
||||
8| quomodo Jacob ingressus est in Ægyptum, et clamaverunt patres vestri ad Dominum : et misit Dominus Moysen et Aaron, et eduxit patres vestros de Ægypto, et collocavit eos in loco hoc.
|
||||
9| Qui obliti sunt Domini Dei sui, et tradidit eos in manu Sisaræ magistri militiæ Hasor, et in manu Philisthinorum, et in manu regis Moab : et pugnaverunt adversum eos.
|
||||
10| Postea autem clamaverunt ad Dominum, et dixerunt : Peccavimus, quia dereliquimus Dominum, et servivimus Baalim et Astaroth : nunc ergo erue nos de manu inimicorum nostrorum, et serviemus tibi.
|
||||
11| Et misit Dominus Jerobaal, et Badan, et Jephte, et Samuel, et eruit vos de manu inimicorum vestrorum per circuitum, et habitastis confidenter.
|
||||
12| Videntes autem quod Naas rex filiorum Ammon venisset adversum vos, dixistis mihi : Nequaquam, sed rex imperabit nobis : cum Dominus Deus vester regnaret in vobis.
|
||||
13| Nunc ergo præsto est rex vester, quem elegistis et petistis : ecce dedit vobis Dominus regem.
|
||||
14| Si timueritis Dominum, et servieritis ei, et audieritis vocem ejus, et non exasperaveritis os Domini, eritis et vos, et rex qui imperat vobis, sequentes Dominum Deum vestrum :
|
||||
15| si autem non audieritis vocem Domini, sed exasperaveritis sermones ejus, erit manus Domini super vos, et super patres vestros.
|
||||
16| Sed et nunc state, et videte rem istam grandem quam facturus est Dominus in conspectu vestro.
|
||||
17| Numquid non messis tritici est hodie ? invocabo Dominum, et dabit voces et pluvias : et scietis, et videbitis, quia grande malum feceritis vobis in conspectu Domini, petentes super vos regem.
|
||||
18| Et clamavit Samuel ad Dominum, et dedit Dominus voces et pluvias in illa die.
|
||||
19| Et timuit omnis populus nimis Dominum et Samuelem, et dixit universus populus ad Samuelem : Ora pro servis tuis ad Dominum Deum tuum, ut non moriamur : addidimus enim universis peccatis nostris malum, ut peteremus nobis regem.
|
||||
20| Dixit autem Samuel ad populum : Nolite timere : vos fecistis universum malum hoc, verumtamen nolite recedere a tergo Domini, sed servite Domino in omni corde vestro.
|
||||
21| Et nolite declinare post vana, quæ non proderunt vobis, neque eruent vos, quia vana sunt.
|
||||
22| Et non derelinquet Dominus populum suum propter nomen suum magnum : quia juravit Dominus facere vos sibi populum.
|
||||
23| Absit autem a me hoc peccatum in Dominum, ut cessem orare pro vobis, et docebo vos viam bonam et rectam.
|
||||
24| Igitur timete Dominum, et servite ei in veritate, et ex toto corde vestro : vidistis enim magnifica quæ in vobis gesserit.
|
||||
25| Quod si perseveraveritis in malitia, et vos et rex vester pariter peribitis.
|
||||
#13
|
||||
1| Filius unius anni erat Saul cum regnare cœpisset : duobus autem annis regnavit super Israël.
|
||||
2| Et elegit sibi Saul tria millia de Israël : et erant cum Saul duo millia in Machmas, et in monte Bethel : mille autem cum Jonatha in Gabaa Benjamin : porro ceterum populum remisit unumquemque in tabernacula sua.
|
||||
3| Et percussit Jonathas stationem Philisthinorum quæ erat in Gabaa. Quod cum audissent Philisthiim, Saul cecinit buccina in omni terra, dicens : Audiant Hebræi.
|
||||
4| Et universus Israël audivit hujuscemodi famam : Percussit Saul stationem Philisthinorum, et erexit se Israël adversus Philisthiim. Clamavit ergo populus post Saul in Galgala.
|
||||
5| Et Philisthiim congregati sunt ad præliandum contra Israël, triginta millia curruum, et sex millia equitum, et reliquum vulgus, sicut arena quæ est in littore maris plurima. Et ascendentes castrametati sunt in Machmas ad orientem Bethaven.
|
||||
6| Quod cum vidissent viri Israël se in arcto positos (afflictus enim erat populus), absconderunt se in speluncis, et in abditis, in petris quoque, et in antris, et in cisternis.
|
||||
7| Hebræi autem transierunt Jordanem in terram Gad et Galaad. Cumque adhuc esset Saul in Galgala, universus populus perterritus est qui sequebatur eum.
|
||||
8| Et expectavit septem diebus juxta placitum Samuelis, et non venit Samuel in Galgala, dilapsusque est populus ab eo.
|
||||
9| Ait ergo Saul : Afferte mihi holocaustum et pacifica. Et obtulit holocaustum.
|
||||
10| Cumque complesset offerens holocaustum, ecce Samuel veniebat : et egressus est Saul obviam ei ut salutaret eum.
|
||||
11| Locutusque est ad eum Samuel : Quid fecisti ? Respondit Saul : Quia vidi quod populus dilaberetur a me, et tu non veneras juxta placitos dies, porro Philisthiim congregati fuerant in Machmas,
|
||||
12| dixi : Nunc descendent Philisthiim ad me in Galgala, et faciem Domini non placavi. Necessitate compulsus, obtuli holocaustum.
|
||||
13| Dixitque Samuel ad Saul : Stulte egisti, nec custodisti mandata Domini Dei tui quæ præcepit tibi. Quod si non fecisses, jam nunc præparasset Dominus regnum tuum super Israël in sempiternum :
|
||||
14| sed nequaquam regnum tuum ultra consurget. Quæsivit Dominus sibi virum juxta cor suum : et præcepit ei Dominus ut esset dux super populum suum, eo quod non servaveris quæ præcepit Dominus.
|
||||
15| Surrexit autem Samuel, et ascendit de Galgalis in Gabaa Benjamin. Et reliqui populi ascenderunt post Saul obviam populo, qui expugnabant eos venientes de Galgala in Gabaa, in colle Benjamin. Et recensuit Saul populum qui inventi fuerant cum eo, quasi sexcentos viros.
|
||||
16| Et Saul et Jonathas filius ejus, populusque qui inventus fuerat cum eis, erat in Gabaa Benjamin : porro Philisthiim consederant in Machmas.
|
||||
17| Et egressi sunt ad prædandum de castris Philisthinorum tres cunei. Unus cuneus pergebat contra viam Ephra ad terram Sual :
|
||||
18| porro alius ingrediebatur per viam Beth-horon : tertius autem verterat se ad iter termini imminentis valli Seboim contra desertum.
|
||||
19| Porro faber ferrarius non inveniebatur in omni terra Israël : caverant enim Philisthiim, ne forte facerent Hebræi gladium aut lanceam.
|
||||
20| Descendebat ergo omnis Israël ad Philisthiim, ut exacueret unusquisque vomerem suum, et ligonem, et securim, et sarculum.
|
||||
21| Retusæ itaque erant acies vomerum, et ligonum, et tridentum, et securium, usque ad stimulum corrigendum.
|
||||
22| Cumque venisset dies prælii, non est inventus ensis et lancea in manu totius populi qui erat cum Saule et Jonatha, excepto Saul et Jonatha filio ejus.
|
||||
23| Egressa est autem statio Philisthiim, ut transcenderet in Machmas.
|
||||
#14
|
||||
1| Et accidit quadam die ut diceret Jonathas filius Saul ad adolescentem armigerum suum : Veni, et transeamus ad stationem Philisthinorum, quæ est trans locum illum. Patri autem suo hoc ipsum non indicavit.
|
||||
2| Porro Saul morabatur in extrema parte Gabaa sub malogranato, quæ erat in Magron : et erat populus cum eo quasi sexcentorum virorum.
|
||||
3| Et Achias filius Achitob fratris Ichabod filii Phinees, qui ortus fuerat ex Heli sacerdote Domini in Silo, portabat ephod. Sed et populus ignorabat quo isset Jonathas.
|
||||
4| Erant autem inter ascensus per quos nitebatur Jonathas transire ad stationem Philisthinorum, eminentes petræ ex utraque parte, et quasi in modum dentium scopuli hinc et inde prærupti : nomen uni Boses, et nomen alteri Sene :
|
||||
5| unus scopulus prominens ad aquilonem ex adverso Machmas, et alter ad meridiem contra Gabaa.
|
||||
6| Dixit autem Jonathas ad adolescentem armigerum suum : Veni, transeamus ad stationem incircumcisorum horum, si forte faciat Dominus pro nobis : quia non est Domino difficile salvare, vel in multis, vel in paucis.
|
||||
7| Dixitque ei armiger suus : Fac omnia quæ placent animo tuo : perge quo cupis, et ero tecum ubicumque volueris.
|
||||
8| Et ait Jonathas : Ecce nos transimus ad viros istos. Cumque apparuerimus eis,
|
||||
9| si taliter locuti fuerint ad nos : Manete donec veniamus ad vos : stemus in loco nostro, nec ascendamus ad eos.
|
||||
10| Si autem dixerint : Ascendite ad nos : ascendamus, quia tradidit eos Dominus in manibus nostris : hoc erit nobis signum.
|
||||
11| Apparuit igitur uterque stationi Philisthinorum : dixeruntque Philisthiim : En Hebræi egrediuntur de cavernis in quibus absconditi fuerant.
|
||||
12| Et locuti sunt viri de statione ad Jonathan et ad armigerum ejus, dixeruntque : Ascendite ad nos, et ostendemus vobis rem. Et ait Jonathas ad armigerum suum : Ascendamus : sequere me : tradidit enim Dominus eos in manus Israël.
|
||||
13| Ascendit autem Jonathas manibus et pedibus reptans, et armiger ejus post eum. Itaque alii cadebant ante Jonathan, alios armiger ejus interficiebat sequens eum.
|
||||
14| Et facta est plaga prima qua percussit Jonathas et armiger ejus, quasi viginti virorum in media parte jugeri quam par boum in die arare consuevit.
|
||||
15| Et factum est miraculum in castris per agros : sed et omnis populus stationis eorum qui ierant ad prædandum, obstupuit, et conturbata est terra : et accidit quasi miraculum a Deo.
|
||||
16| Et respexerunt speculatores Saul qui erant in Gabaa Benjamin, et ecce multitudo prostrata, et huc illucque diffugiens.
|
||||
17| Et ait Saul populo qui erat cum eo : Requirite, et videte quis abierit ex nobis. Cumque requisissent, repertum est non adesse Jonathan et armigerum ejus.
|
||||
18| Et ait Saul ad Achiam : Applica arcam Dei. (Erat enim ibi arca Dei in die illa cum filiis Israël.)
|
||||
19| Cumque loqueretur Saul ad sacerdotem, tumultus magnus exortus est in castris Philisthinorum : crescebatque paulatim, et clarius resonabat. Et ait Saul ad sacerdotem : Contrahe manum tuam.
|
||||
20| Conclamavit ergo Saul, et omnis populus qui erat cum eo, et venerunt usque ad locum certaminis : et ecce versus fuerat gladius uniuscujusque ad proximum suum, et cædes magna nimis.
|
||||
21| Sed et Hebræi qui fuerant cum Philisthiim heri et nudiustertius, ascenderantque cum eis in castris, reversi sunt ut essent cum Israël qui erant cum Saul et Jonatha.
|
||||
22| Omnes quoque Israëlitæ qui se absconderant in monte Ephraim, audientes quod fugissent Philisthæi, sociaverunt se cum suis in prælio. Et erant cum Saul quasi decem millia virorum.
|
||||
23| Et salvavit Dominus in die illa Israël : pugna autem pervenit usque ad Bethaven.
|
||||
24| Et viri Israël sociati sunt sibi in die illa : adjuravit autem Saul populum, dicens : Maledictus vir qui comederit panem usque ad vesperam, donec ulciscar de inimicis meis. Et non manducavit universus populus panem :
|
||||
25| omneque terræ vulgus venit in saltum, in quo erat mel super faciem agri.
|
||||
26| Ingressus est itaque populus saltum, et apparuit fluens mel, nullusque applicuit manum ad os suum : timebat enim populus juramentum.
|
||||
27| Porro Jonathas non audierat cum adjuraret pater ejus populum : extenditque summitatem virgæ quam habebat in manu, et intinxit in favum mellis : et convertit manum suam ad os suum, et illuminati sunt oculi ejus.
|
||||
28| Respondensque unus de populo, ait : Jurejurando constrinxit pater tuus populum, dicens : Maledictus vir qui comederit panem hodie. (Defecerat autem populus.)
|
||||
29| Dixitque Jonathas : Turbavit pater meus terram : vidistis ipsi quia illuminati sunt oculi mei, eo quod gustaverim paululum de melle isto :
|
||||
30| quanto magis si comedisset populus de præda inimicorum suorum, quam reperit ? nonne major plaga facta fuisset in Philisthiim ?
|
||||
31| Percusserunt ergo in die illa Philisthæos a Machmis usque in Ajalon. Defatigatus est autem populus nimis :
|
||||
32| et versus ad prædam tulit oves, et boves, et vitulos, et mactaverunt in terra : comeditque populus cum sanguine.
|
||||
33| Nuntiaverunt autem Sauli dicentes quod populus peccasset Domino, comedens cum sanguine. Qui ait : Prævaricati estis : volvite ad me jam nunc saxum grande.
|
||||
34| Et dixit Saul : Dispergimini in vulgus, et dicite eis ut adducat ad me unusquisque bovem suum et arietem, et occidite super istud, et vescimini, et non peccabitis Domino comedentes cum sanguine. Adduxit itaque omnis populus unusquisque bovem in manu sua usque ad noctem : et occiderunt ibi.
|
||||
35| Ædificavit autem Saul altare Domino, tuncque primum cœpit ædificare altare Domino.
|
||||
36| Et dixit Saul : Irruamus super Philisthæos nocte, et vastemus eos usque dum illucescat mane, nec relinquamus ex eis virum. Dixitque populus : Omne quod bonum videtur in oculis tuis, fac. Et ait sacerdos : Accedamus huc ad Deum.
|
||||
37| Et consuluit Saul Dominum : Num persequar Philisthiim ? si trades eos in manus Israël ? Et non respondit ei in die illa.
|
||||
38| Dixitque Saul : Applicate huc universos angulos populi : et scitote, et videte per quem acciderit peccatum hoc hodie.
|
||||
39| Vivit Dominus salvator Israël, quia si per Jonathan filium meum factum est, absque retractione morietur. Ad quod nullus contradixit ei de omni populo.
|
||||
40| Et ait ad universum Israël : Separamini vos in partem unam, et ego cum Jonatha filio meo ero in parte altera. Responditque populus ad Saul : Quod bonum videtur in oculis tuis, fac.
|
||||
41| Et dixit Saul ad Dominum Deum Israël : Domine Deus Israël, da indicium : quid est quod non responderis servo tuo hodie ? si in me, aut in Jonatha filio meo, est iniquitas hæc, da ostensionem : aut si hæc iniquitas est in populo tuo, da sanctitatem. Et deprehensus est Jonathas et Saul : populus autem exivit.
|
||||
42| Et ait Saul : Mittite sortem inter me et inter Jonathan filium meum. Et captus est Jonathas.
|
||||
43| Dixit autem Saul ad Jonathan : Indica mihi quid feceris. Et indicavit ei Jonathas, et ait : Gustans gustavi in summitate virgæ quæ erat in manu mea, paululum mellis, et ecce ego morior.
|
||||
44| Et ait Saul : Hæc faciat mihi Deus, et hæc addat, quia morte morieris, Jonatha.
|
||||
45| Dixitque populus ad Saul : Ergone Jonathas morietur, qui fecit salutem hanc magnam in Israël ? hoc nefas est : vivit Dominus, si ceciderit capillus de capite ejus in terram, quia cum Deo operatus est hodie. Liberavit ergo populus Jonathan, ut non moreretur.
|
||||
46| Recessitque Saul, nec persecutus est Philisthiim : porro Philisthiim abierunt in loca sua.
|
||||
47| Et Saul, confirmato regno super Israël, pugnabat per circuitum adversum omnes inimicos ejus, contra Moab, et filios Ammon, et Edom, et reges Soba, et Philisthæos : et quocumque se verterat, superabat.
|
||||
48| Congregatoque exercitu, percussit Amalec, et eruit Israël de manu vastatorum ejus.
|
||||
49| Fuerunt autem filii Saul, Jonathas, et Jessui, et Melchisua : et nomina duarum filiarum ejus, nomen primogenitæ Merob, et nomen minoris Michol.
|
||||
50| Et nomen uxoris Saul Achinoam filia Achimaas : et nomen principis militiæ ejus Abner filius Ner, patruelis Saul.
|
||||
51| Porro Cis fuit pater Saul, et Ner pater Abner, filius Abiel.
|
||||
52| Erat autem bellum potens adversum Philisthæos omnibus diebus Saul. Nam quemcumque viderat Saul virum fortem, et aptum ad prælium, sociabat eum sibi.
|
||||
#15
|
||||
1| Et dixit Samuel ad Saul : Me misit Dominus ut ungerem te in regem super populum ejus Israël : nunc ergo audi vocem Domini.
|
||||
2| Hæc dicit Dominus exercituum : Recensui quæcumque fecit Amalec Israëli : quomodo restitit ei in via cum ascenderet de Ægypto.
|
||||
3| Nunc ergo vade, et percute Amalec, et demolire universa ejus : non parcas ei, et non concupiscas ex rebus ipsius aliquid, sed interfice a viro usque ad mulierem, et parvulum atque lactentem, bovem et ovem, camelum et asinum.
|
||||
4| Præcepit itaque Saul populo, et recensuit eos quasi agnos : ducenta millia peditum, et decem millia virorum Juda.
|
||||
5| Cumque venisset Saul usque ad civitatem Amalec, tetendit insidias in torrente.
|
||||
6| Dixitque Saul Cinæo : Abite, recedite, atque descendite ab Amalec, ne forte involvam te cum eo : tu enim fecisti misericordiam cum omnibus filiis Israël, cum ascenderent de Ægypto. Et recessit Cinæus de medio Amalec.
|
||||
7| Percussitque Saul Amalec ab Hevila donec venias ad Sur, quæ est e regione Ægypti.
|
||||
8| Et apprehendit Agag regem Amalec vivum : omne autem vulgus interfecit in ore gladii.
|
||||
9| Et pepercit Saul et populus Agag, et optimis gregibus ovium et armentorum, et vestibus et arietibus, et universis quæ pulchra erant, nec voluerunt disperdere ea : quidquid vero vile fuit et reprobum, hoc demoliti sunt.
|
||||
10| Factum est autem verbum Domini ad Samuel, dicens :
|
||||
11| Pœnitet me quod constituerim Saul regem : quia dereliquit me, et verba mea opere non implevit. Contristatusque est Samuel, et clamavit ad Dominum tota nocte.
|
||||
12| Cumque de nocte surrexisset Samuel ut iret ad Saul mane, nuntiatum est Samueli eo quod venisset Saul in Carmelum, et erexisset sibi fornicem triumphalem, et reversus transisset, descendissetque in Galgala. Venit ergo Samuel ad Saul, et Saul offerebat holocaustum Domino de initiis prædarum quæ attulerat ex Amalec.
|
||||
13| Et cum venisset Samuel ad Saul, dixit ei Saul : Benedictus tu Domino : implevi verbum Domini.
|
||||
14| Dixitque Samuel : Et quæ est hæc vox gregum, quæ resonat in auribus meis, et armentorum, quam ego audio ?
|
||||
15| Et ait Saul : De Amalec adduxerunt ea : pepercit enim populus melioribus ovibus et armentis ut immolarentur Domino Deo tuo, reliqua vero occidimus.
|
||||
16| Ait autem Samuel ad Saul : Sine me, et indicabo tibi quæ locutus sit Dominus ad me nocte. Dixitque ei : Loquere.
|
||||
17| Et ait Samuel : Nonne cum parvulus esses in oculis tuis, caput in tribubus Israël factus es ? unxitque te Dominus in regem super Israël,
|
||||
18| et misit te Dominus in viam, et ait : Vade, et interfice peccatores Amalec, et pugnabis contra eos usque ad internecionem eorum ?
|
||||
19| Quare ergo non audisti vocem Domini : sed versus ad prædam es, et fecisti malum in oculis Domini ?
|
||||
20| Et ait Saul ad Samuelem : Immo audivi vocem Domini, et ambulavi in via per quam misit me Dominus, et adduxi Agag regem Amalec, et Amalec interfeci.
|
||||
21| Tulit autem de præda populus oves et boves, primitias eorum quæ cæsa sunt, ut immolet Domino Deo suo in Galgalis.
|
||||
22| Et ait Samuel : Numquid vult Dominus holocausta et victimas, et non potius ut obediatur voci Domini ? melior est enim obedientia quam victimæ, et auscultare magis quam offerre adipem arietum.
|
||||
23| Quoniam quasi peccatum ariolandi est, repugnare : et quasi scelus idololatriæ, nolle acquiescere. Pro eo ergo quod abjecisti sermonem Domini, abjecit te Dominus ne sis rex.
|
||||
24| Dixitque Saul ad Samuelem : Peccavi, quia prævaricatus sum sermonem Domini et verba tua, timens populum, et obediens voci eorum.
|
||||
25| Sed nunc porta, quæso, peccatum meum, et revertere mecum, ut adorem Dominum.
|
||||
26| Et ait Samuel ad Saul : Non revertar tecum, quia projecisti sermonem Domini, et projecit te Dominus ne sis rex super Israël.
|
||||
27| Et conversus est Samuel ut abiret : ille autem apprehendit summitatem pallii ejus, quæ et scissa est.
|
||||
28| Et ait ad eum Samuel : Scidit Dominus regnum Israël a te hodie, et tradidit illud proximo tuo meliori te.
|
||||
29| Porro triumphator in Israël non parcet, et pœnitudine non flectetur : neque enim homo est ut agat pœnitentiam.
|
||||
30| At ille ait : Peccavi : sed nunc honora me coram senioribus populi mei et coram Israël, et revertere mecum, ut adorem Dominum Deum tuum.
|
||||
31| Reversus ergo Samuel secutus est Saulem : et adoravit Saul Dominum.
|
||||
32| Dixitque Samuel : Adducite ad me Agag regem Amalec. Et oblatus est ei Agag, pinguissimus et tremens. Et dixit Agag : Siccine separat amara mors ?
|
||||
33| Et ait Samuel : Sicut fecit absque liberis mulieres gladius tuus, sic absque liberis erit inter mulieres mater tua. Et in frustra concidit eum Samuel coram Domino in Galgalis.
|
||||
34| Abiit autem Samuel in Ramatha : Saul vero ascendit in domum suam in Gabaa.
|
||||
35| Et non vidit Samuel ultra Saul usque ad diem mortis suæ : verumtamen lugebat Samuel Saulem, quoniam Dominum pœnitebat quod constituisset eum regem super Israël.
|
||||
#16
|
||||
1| Dixitque Dominus ad Samuelem : Usquequo tu luges Saul, cum ego projecerim eum ne regnet super Israël ? Imple cornu tuum oleo, et veni, ut mittam te ad Isai Bethlehemitem : providi enim in filiis ejus mihi regem.
|
||||
2| Et ait Samuel : Quomodo vadam ? audiet enim Saul, et interficiet me. Et ait Dominus : Vitulum de armento tolles in manu tua, et dices : Ad immolandum Domino veni.
|
||||
3| Et vocabis Isai ad victimam, et ego ostendam tibi quid facias, et unges quemcumque monstravero tibi.
|
||||
4| Fecit ergo Samuel sicut locutus est ei Dominus. Venitque in Bethlehem, et admirati sunt seniores civitatis occurrentes ei : dixeruntque : Pacificusne est ingressus tuus ?
|
||||
5| Et ait : Pacificus : ad immolandum Domino veni : sanctificamini, et venite mecum ut immolem. Sanctificavit ergo Isai et filios ejus, et vocavit eos ad sacrificium.
|
||||
6| Cumque ingressi essent, vidit Eliab, et ait : Num coram Domino est christus ejus ?
|
||||
7| Et dixit Dominus ad Samuelem : Ne respicias vultum ejus, neque altitudinem staturæ ejus : quoniam abjeci eum, nec juxta intuitum hominis ego judico : homo enim videt ea quæ parent, Dominus autem intuetur cor.
|
||||
8| Et vocavit Isai Abinadab, et adduxit eum coram Samuele. Qui dixit : Nec hunc elegit Dominus.
|
||||
9| Adduxit autem Isai Samma, de quo ait : Etiam hunc non elegit Dominus.
|
||||
10| Adduxit itaque Isai septem filios suos coram Samuele : et ait Samuel ad Isai : Non elegit Dominus ex istis.
|
||||
11| Dixitque Samuel ad Isai : Numquid jam completi sunt filii ? Qui respondit : Adhuc reliquus est parvulus, et pascit oves. Et ait Samuel ad Isai : Mitte, et adduc eum : nec enim discumbemus priusquam huc ille veniat.
|
||||
12| Misit ergo, et adduxit eum. Erat autem rufus, et pulcher aspectu, decoraque facie : et ait Dominus : Surge, unge eum : ipse est enim.
|
||||
13| Tulit ergo Samuel cornu olei, et unxit eum in medio fratrum ejus : et directus est spiritus Domini a die illa in David, et deinceps. Surgensque Samuel abiit in Ramatha.
|
||||
14| Spiritus autem Domini recessit a Saul, et exagitabat eum spiritus nequam a Domino.
|
||||
15| Dixeruntque servi Saul ad eum : Ecce spiritus Dei malus exagitat te.
|
||||
16| Jubeat dominus noster, et servi tui qui coram te sunt quærent hominem scientem psallere cithara, ut quando arripuerit te spiritus Domini malus, psallat manu sua, et levius feras.
|
||||
17| Et ait Saul ad servos suos : Providete ergo mihi aliquem bene psallentem, et adducite eum ad me.
|
||||
18| Et respondens unus de pueris, ait : Ecce vidi filium Isai Bethlehemitem scientem psallere, et fortissimum robore, et virum bellicosum, et prudentem in verbis, et virum pulchrum : et Dominus est cum eo.
|
||||
19| Misit ergo Saul nuntios ad Isai, dicens : Mitte ad me David filium tuum, qui est in pascuis.
|
||||
20| Tulit itaque Isai asinum plenum panibus, et lagenam vini, et hædum de capris unum, et misit per manum David filii sui Sauli.
|
||||
21| Et venit David ad Saul, et stetit coram eo : at ille dilexit eum nimis, et factus est ejus armiger.
|
||||
22| Misitque Saul ad Isai, dicens : Stet David in conspectu meo : invenit enim gratiam in oculis meis.
|
||||
23| Igitur quandocumque spiritus Domini malus arripiebat Saul, David tollebat citharam, et percutiebat manu sua, et refocillabatur Saul, et levius habebat : recedebat enim ab eo spiritus malus.
|
||||
#17
|
||||
1| Congregantes autem Philisthiim agmina sua in prælium, convenerunt in Socho Judæ : et castrametati sunt inter Socho et Azeca in finibus Dommim.
|
||||
2| Porro Saul et filii Israël congregati venerunt in Vallem terebinthi, et direxerunt aciem ad pugnandum contra Philisthiim.
|
||||
3| Et Philisthiim stabant super montem ex parte hac, et Israël stabat supra montem ex altera parte : vallisque erat inter eos.
|
||||
4| Et egressus est vir spurius de castris Philisthinorum nomine Goliath, de Geth, altitudinis sex cubitorum et palmi :
|
||||
5| et cassis ærea super caput ejus, et lorica squamata induebatur. Porro pondus loricæ ejus, quinque millia siclorum æris erat :
|
||||
6| et ocreas æreas habebat in cruribus, et clypeus æreus tegebat humeros ejus.
|
||||
7| Hastile autem hastæ ejus erat quasi liciatorium texentium : ipsum autem ferrum hastæ ejus sexcentos siclos habebat ferri : et armiger ejus antecedebat eum.
|
||||
8| Stansque clamabat adversum phalangas Israël, et dicebat eis : Quare venistis parati ad prælium ? numquid ego non sum Philisthæus, et vos servi Saul ? eligite ex vobis virum, et descendat ad singulare certamen.
|
||||
9| Si quiverit pugnare mecum, et percusserit me, erimus vobis servi : si autem ego prævaluero, et percussero eum, vos servi eritis, et servietis nobis.
|
||||
10| Et aiebat Philisthæus : Ego exprobravi agminibus Israël hodie : date mihi virum, et ineat mecum singulare certamen.
|
||||
11| Audiens autem Saul et omnes Israëlitæ sermones Philisthæi hujuscemodi, stupebant, et metuebant nimis.
|
||||
12| David autem erat filius viri Ephrathæi, de quo supra dictum est, de Bethlehem Juda, cui nomen erat Isai, qui habebat octo filios, et erat vir in diebus Saul senex, et grandævus inter viros.
|
||||
13| Abierunt autem tres filii ejus majores post Saul in prælium : et nomina trium filiorum ejus qui perrexerunt ad bellum, Eliab primogenitus, et secundus Abinadab, tertiusque Samma.
|
||||
14| David autem erat minimus. Tribus ergo majoribus secutis Saulem,
|
||||
15| abiit David, et reversus est a Saul ut pasceret gregem patris sui in Bethlehem.
|
||||
16| Procedebat vero Philisthæus mane et vespere, et stabat quadraginta diebus.
|
||||
17| Dixit autem Isai ad David filium suum : Accipe fratribus tuis ephi polentæ, et decem panes istos, et curre in castra ad fratres tuos,
|
||||
18| et decem formellas casei has deferes ad tribunum : et fratres tuos visitabis, si recte agant : et cum quibus ordinati sunt, disce.
|
||||
19| Saul autem, et illi, et omnes filii Israël, in Valle terebinthi pugnabant adversum Philisthiim.
|
||||
20| Surrexit itaque David mane, et commendavit gregem custodi : et onustus abiit, sicut præceperat ei Isai. Et venit ad locum Magala, et ad exercitum, qui egressus ad pugnam vociferatus erat in certamine.
|
||||
21| Direxerat enim aciem Israël, sed et Philisthiim ex adverso fuerant præparati.
|
||||
22| Derelinquens ergo David vasa quæ attulerat sub manu custodis ad sarcinas, cucurrit ad locum certaminis, et interrogabat si omnia recte agerentur erga fratres suos.
|
||||
23| Cumque adhuc ille loqueretur eis, apparuit vir ille spurius ascendens, Goliath nomine, Philisthæus de Geth, de castris Philisthinorum : et loquente eo hæc eadem verba audivit David.
|
||||
24| Omnes autem Israëlitæ, cum vidissent virum, fugerunt a facie ejus, timentes eum valde.
|
||||
25| Et dixit unus quispiam de Israël : Num vidistis virum hunc, qui ascendit ? ad exprobrandum enim Israëli ascendit. Virum ergo qui percusserit eum, ditabit rex divitiis magnis, et filiam suam dabit ei, et domum patris ejus faciet absque tributo in Israël.
|
||||
26| Et ait David ad viros qui stabant secum, dicens : Quid dabitur viro qui percusserit Philisthæum hunc, et tulerit opprobrium de Israël ? quis enim est hic Philisthæus incircumcisus, qui exprobravit acies Dei viventis ?
|
||||
27| Referebat autem ei populus eumdem sermonem, dicens : Hæc dabuntur viro qui percusserit eum.
|
||||
28| Quod cum audisset Eliab frater ejus major, loquente eo cum aliis, iratus est contra David, et ait : Quare venisti, et quare dereliquisti pauculas oves illas in deserto ? Ego novi superbiam tuam, et nequitiam cordis tui : quia ut videres prælium, descendisti.
|
||||
29| Et dixit David : Quid feci ? numquid non verbum est ?
|
||||
30| Et declinavit paululum ab eo ad alium : dixitque eumdem sermonem. Et respondit ei populus verbum sicut prius.
|
||||
31| Audita sunt autem verba quæ locutus est David, et annuntiata in conspectu Saul.
|
||||
32| Ad quem cum fuisset adductus, locutus est ei : Non concidat cor cujusquam in eo : ego servus tuus vadam, et pugnabo adversus Philisthæum.
|
||||
33| Et ait Saul ad David : Non vales resistere Philisthæo isti, nec pugnare adversus eum, quia puer es : hic autem vir bellator est ab adolescentia sua.
|
||||
34| Dixitque David ad Saul : Pascebat servus tuus patris sui gregem, et veniebat leo vel ursus, et tollebat arietem de medio gregis :
|
||||
35| et persequebar eos, et percutiebam, eruebamque de ore eorum : et illi consurgebant adversum me, et apprehendebam mentum eorum, et suffocabam, interficiebamque eos.
|
||||
36| Nam et leonem et ursum interfeci ego servus tuus : erit igitur et Philisthæus hic incircumcisus quasi unus ex eis. Nunc vadam, et auferam opprobrium populi : quoniam quis est iste Philisthæus incircumcisus, qui ausus est maledicere exercitui Dei viventis ?
|
||||
37| Et ait David : Dominus qui eripuit me de manu leonis, et de manu ursi, ipse me liberabit de manu Philisthæi hujus. Dixit autem Saul ad David : Vade, et Dominus tecum sit.
|
||||
38| Et induit Saul David vestimentis suis, et imposuit galeam æream super caput ejus, et vestivit eum lorica.
|
||||
39| Accinctus ergo David gladio ejus super vestem suam, cœpit tentare si armatus posset incedere : non enim habebat consuetudinem. Dixitque David ad Saul : Non possum sic incedere, quia non usum habeo. Et deposuit ea,
|
||||
40| et tulit baculum suum, quem semper habebat in manibus : et elegit sibi quinque limpidissimos lapides de torrente, et misit eos in peram pastoralem quam habebat secum, et fundam manu tulit : et processit adversum Philisthæum.
|
||||
41| Ibat autem Philisthæus incedens, et appropinquans adversum David, et armiger ejus ante eum.
|
||||
42| Cumque inspexisset Philisthæus, et vidisset David, despexit eum. Erat enim adolescens, rufus, et pulcher aspectu.
|
||||
43| Et dixit Philisthæus ad David : Numquid ego canis sum, quod tu venis ad me cum baculo ? Et maledixit Philisthæus David in diis suis :
|
||||
44| dixitque ad David : Veni ad me, et dabo carnes tuas volatilibus cæli et bestiis terræ.
|
||||
45| Dixit autem David ad Philisthæum : Tu venis ad me cum gladio, et hasta, et clypeo : ego autem venio ad te in nomine Domini exercituum, Dei agminum Israël quibus exprobrasti
|
||||
46| hodie, et dabit te Dominus in manu mea, et percutiam te, et auferam caput tuum a te : et dabo cadavera castrorum Philisthiim hodie volatilibus cæli, et bestiis terræ, ut sciat omnis terra quia est Deus in Israël,
|
||||
47| et noverit universa ecclesia hæc, quia non in gladio nec in hasta salvat Dominus : ipsius enim est bellum, et tradet vos in manus nostras.
|
||||
48| Cum ergo surrexisset Philisthæus, et veniret, et appropinquaret contra David, festinavit David et cucurrit ad pugnam ex adverso Philisthæi.
|
||||
49| Et misit manum suam in peram, tulitque unum lapidem, et funda jecit, et circumducens percussit Philisthæum in fronte : et infixus est lapis in fronte ejus, et cecidit in faciem suam super terram.
|
||||
50| Prævaluitque David adversum Philisthæum in funda et lapide, percussumque Philisthæum interfecit. Cumque gladium non haberet in manu David,
|
||||
51| cucurrit, et stetit super Philisthæum, et tulit gladium ejus, et eduxit eum de vagina sua : et interfecit eum, præciditque caput ejus. Videntes autem Philisthiim quod mortuus esset fortissimus eorum, fugerunt.
|
||||
52| Et consurgentes viri Israël et Juda vociferati sunt, et persecuti sunt Philisthæos usque dum venirent in vallem, et usque ad portas Accaron : cecideruntque vulnerati de Philisthiim in via Saraim, et usque ad Geth, et usque ad Accaron.
|
||||
53| Et revertentes filii Israël postquam persecuti fuerant Philisthæos, invaserunt castra eorum.
|
||||
54| Assumens autem David caput Philisthæi, attulit illud in Jerusalem : arma vero ejus posuit in tabernaculo suo.
|
||||
55| Eo autem tempore quo viderat Saul David egredientem contra Philisthæum, ait ad Abner principem militiæ : De qua stirpe descendit hic adolescens, Abner ? Dixitque Abner : Vivit anima tua, rex, si novi.
|
||||
56| Et ait rex : Interroga tu, cujus filius sit iste puer.
|
||||
57| Cumque regressus esset David, percusso Philisthæo, tulit eum Abner, et introduxit coram Saule, caput Philisthæi habentem in manu.
|
||||
58| Et ait ad eum Saul : De qua progenie es, o adolescens ? Dixitque David : Filius servi tui Isai Bethlehemitæ ego sum.
|
||||
#18
|
||||
1| Et factum est cum complesset loqui ad Saul, anima Jonathæ conglutinata est animæ David, et dilexit eum Jonathas quasi animam suam.
|
||||
2| Tulitque eum Saul in die illa, et non concessit ei ut reverteretur in domum patris sui.
|
||||
3| Inierunt autem David et Jonathas fœdus : diligebat enim eum quasi animam suam.
|
||||
4| Nam expoliavit se Jonathas tunica qua erat indutus, et dedit eam David, et reliqua vestimenta sua, usque ad gladium et arcum suum, et usque ad balteum.
|
||||
5| Egrediebatur quoque David ad omnia quæcumque misisset eum Saul, et prudenter se agebat : posuitque eum Saul super viros belli, et acceptus erat in oculis universi populi, maximeque in conspectu famulorum Saul.
|
||||
6| Porro cum reverteretur percusso Philisthæo David, egressæ sunt mulieres de universis urbibus Israël, cantantes, chorosque ducentes in occursum Saul regis, in tympanis lætitiæ, et in sistris.
|
||||
7| Et præcinebant mulieres, ludentes, atque dicentes : Percussit Saul mille, et David decem millia.
|
||||
8| Iratus est autem Saul nimis, et displicuit in oculis ejus sermo iste : dixitque : Dederunt David decem millia, et mihi mille dederunt : quid ei superest, nisi solum regnum ?
|
||||
9| Non rectis ergo oculis Saul aspiciebat David a die illa et deinceps.
|
||||
10| Post diem autem alteram, invasit spiritus Dei malus Saul, et prophetabat in medio domus suæ : David autem psallebat manu sua, sicut per singulos dies. Tenebatque Saul lanceam,
|
||||
11| et misit eam, putans quod configere posset David cum pariete : et declinavit David a facie ejus secundo.
|
||||
12| Et timuit Saul David, eo quod Dominus esset cum eo, et a se recessisset.
|
||||
13| Amovit ergo eum Saul a se, et fecit eum tribunum super mille viros : et egrediebatur, et intrabat in conspectu populi.
|
||||
14| In omnibus quoque viis suis David prudenter agebat, et Dominus erat cum eo.
|
||||
15| Vidit itaque Saul quod prudens esset nimis, et cœpit cavere eum.
|
||||
16| Omnis autem Israël et Juda diligebat David : ipse enim ingrediebatur et egrediebatur ante eos.
|
||||
17| Dixitque Saul ad David : Ecce filia mea major Merob : ipsam dabo tibi uxorem : tantummodo esto vir fortis, et præliare bella Domini. Saul autem reputabat, dicens : Non sit manus mea in eum, sed sit super eum manus Philisthinorum.
|
||||
18| Ait autem David ad Saul : Quis ego sum, aut quæ est vita mea, aut cognatio patris mei in Israël, ut fiam gener regis ?
|
||||
19| Factum est autem tempus cum deberet dari Merob filia Saul David, data est Hadrieli Molathitæ uxor.
|
||||
20| Dilexit autem David Michol filia Saul altera. Et nuntiatum est Saul, et placuit ei.
|
||||
21| Dixitque Saul : Dabo eam illi, ut fiat ei in scandalum, et sit super eum manus Philisthinorum. Dixitque Saul ad David : In duabus rebus gener meus eris hodie.
|
||||
22| Et mandavit Saul servis suis : Loquimini ad David clam me, dicentes : Ecce places regi, et omnes servi ejus diligunt te : nunc ergo esto gener regis.
|
||||
23| Et locuti sunt servi Saul in auribus David omnia verba hæc. Et ait David : Num parum videtur vobis, generum esse regis ? ego autem sum vir pauper et tenuis.
|
||||
24| Et renuntiaverunt servi Saul dicentes : Hujuscemodi verba locutus est David.
|
||||
25| Dixit autem Saul : Sic loquimini ad David : Non habet rex sponsalia necesse, nisi tantum centum præputia Philisthinorum, ut fiat ultio de inimicis regis. Porro Saul cogitabat tradere David in manus Philisthinorum.
|
||||
26| Cumque renuntiassent servi ejus David verba quæ dixerat Saul, placuit sermo in oculis David, ut fieret gener regis.
|
||||
27| Et post paucos dies surgens David, abiit cum viris qui sub eo erant. Et percussit ex Philisthiim ducentos viros, et attulit eorum præputia et annumeravit ea regi, ut esset gener ejus. Dedit itaque Saul ei Michol filiam suam uxorem.
|
||||
28| Et vidit Saul, et intellexit quod Dominus esset cum David. Michol autem filia Saul diligebat eum.
|
||||
29| Et Saul magis cœpit timere David : factusque est Saul inimicus David cunctis diebus.
|
||||
30| Et egressi sunt principes Philisthinorum. A principio autem egressionis eorum, prudentius se gerebat David quam omnes servi Saul, et celebre factum est nomen ejus nimis.
|
||||
#19
|
||||
1| Locutus est autem Saul ad Jonathan filium suum, et ad omnes servos suos, ut occiderent David. Porro Jonathas filius Saul diligebat David valde :
|
||||
2| et indicavit Jonathas David, dicens : Quærit Saul pater meus occidere te : quapropter observa te, quæso, mane : et manebis clam, et absconderis.
|
||||
3| Ego autem egrediens stabo juxta patrem meum in agro, ubicumque fueris : et ego loquar de te ad patrem meum, et quodcumque videro, nuntiabo tibi.
|
||||
4| Locutus est ergo Jonathas de David bona ad Saul patrem suum : dixitque ad eum : Ne pecces rex in servum tuum David, quia non peccavit tibi, et opera ejus bona sunt tibi valde.
|
||||
5| Et posuit animam suam in manu sua, et percussit Philisthæum, et fecit Dominus salutem magnam universo Israëli : vidisti, et lætatus es. Quare ergo peccas in sanguine innoxio, interficiens David, qui est absque culpa ?
|
||||
6| Quod cum audisset Saul, placatus voce Jonathæ, juravit : Vivit Dominus, quia non occidetur.
|
||||
7| Vocavit itaque Jonathas David, et indicavit ei omnia verba hæc : et introduxit Jonathas David ad Saul, et fuit ante eum sicut fuerat heri et nudiustertius.
|
||||
8| Motum est autem rursum bellum : et egressus David, pugnavit adversum Philisthiim : percussitque eos plaga magna, et fugerunt a facie ejus.
|
||||
9| Et factus est spiritus Domini malus in Saul : sedebat autem in domo sua, et tenebat lanceam : porro David psallebat manu sua.
|
||||
10| Nisusque est Saul configere David lancea in pariete, et declinavit David a facie Saul : lancea autem casso vulnere perlata est in parietem, et David fugit, et salvatus est nocte illa.
|
||||
11| Misit ergo Saul satellites suos in domum David, ut custodirent eum, et interficeretur mane. Quod cum annuntiasset David Michol uxor sua, dicens : Nisi salvaveris te nocte hac, cras morieris :
|
||||
12| deposuit eum per fenestram. Porro ille abiit et aufugit, atque salvatus est.
|
||||
13| Tulit autem Michol statuam, et posuit eam super lectum, et pellem pilosam caprarum posuit ad caput ejus, et operuit eam vestimentis.
|
||||
14| Misit autem Saul apparitores, qui raperent David : et responsum est quod ægrotaret.
|
||||
15| Rursumque misit Saul nuntios ut viderent David, dicens : Afferte eum ad me in lecto, ut occidatur.
|
||||
16| Cumque venissent nuntii, inventum est simulacrum super lectum, et pellis caprarum ad caput ejus.
|
||||
17| Dixitque Saul ad Michol : Quare sic illusisti mihi, et dimisisti inimicum meum ut fugeret ? Et respondit Michol ad Saul : Quia ipse locutus est mihi : Dimitte me, alioquin interficiam te.
|
||||
18| David autem fugiens salvatus est, et venit ad Samuel in Ramatha, et nuntiavit ei omnia quæ fecerat sibi Saul : et abierunt ipse et Samuel, et morati sunt in Najoth.
|
||||
19| Nuntiatum est autem Sauli a dicentibus : Ecce David in Najoth in Ramatha.
|
||||
20| Misit ergo Saul lictores, ut raperent David : qui cum vidissent cuneum prophetarum vaticinantium, et Samuelem stantem super eos, factus est etiam spiritus Domini in illis, et prophetare cœperunt etiam ipsi.
|
||||
21| Quod cum nuntiatum esset Sauli, misit et alios nuntios : prophetaverunt autem et illi. Et rursum misit Saul tertios nuntios : qui et ipsi prophetaverunt. Et iratus iracundia Saul,
|
||||
22| abiit etiam ipse in Ramatha, et venit usque ad cisternam magnam quæ est in Socho, et interrogavit, et dixit : In quo loco sunt Samuel et David ? Dictumque est ei : Ecce in Najoth sunt in Ramatha.
|
||||
23| Et abiit in Najoth in Ramatha, et factus est etiam super eum spiritus Domini, et ambulabat ingrediens, et prophetabat usque dum veniret in Najoth in Ramatha.
|
||||
24| Et expoliavit etiam ipse se vestimentis suis, et prophetavit cum ceteris coram Samuele, et cecidit nudus tota die illa et nocte. Unde et exivit proverbium : Num et Saul inter prophetas ?
|
||||
#20
|
||||
1| Fugit autem David de Najoth, quæ est in Ramatha, veniensque locutus est coram Jonatha : Quid feci ? quæ est iniquitas mea, et quod peccatum meum in patrem tuum, quia quærit animam meam ?
|
||||
2| Qui dixit ei : Absit, non morieris : neque enim faciet pater meus quidquam grande vel parvum, nisi prius indicaverit mihi : hunc ergo celavit me pater meus sermonem tantummodo ? nequaquam erit istud.
|
||||
3| Et juravit rursum Davidi. Et ille ait : Scit profecto pater tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, et dicet : Nesciat hoc Jonathas, ne forte tristetur. Quinimmo vivit Dominus, et vivit anima tua, quia uno tantum (ut ita dicam) gradu ego morsque dividimur.
|
||||
4| Et ait Jonathas ad David : Quodcumque dixerit mihi anima tua, faciam tibi.
|
||||
5| Dixit autem David ad Jonathan : Ecce calendæ sunt crastino, et ego ex more sedere soleo juxta regem ad vescendum : dimitte ergo me ut abscondar in agro usque ad vesperam diei tertiæ.
|
||||
6| Si respiciens requisierit me pater tuus, respondebis ei : Rogavit me David ut iret celeriter in Bethlehem civitatem suam, quia victimæ solemnes ibi sunt universis contribulibus suis.
|
||||
7| Si dixerit : Bene : pax erit servo tuo. Si autem fuerit iratus, scito quia completa est malitia ejus.
|
||||
8| Fac ergo misericordiam in servum tuum, quia fœdus Domini me famulum tuum tecum inire fecisti : si autem est iniquitas aliqua in me, tu me interfice, et ad patrem tuum ne introducas me.
|
||||
9| Et ait Jonathas : Absit hoc a te : neque enim fieri potest, ut si certe cognovero completam esse patris mei malitiam contra te, non annuntiem tibi.
|
||||
10| Responditque David ad Jonathan : Quis renuntiabit mihi, si quid forte responderit tibi pater tuus dure de me ?
|
||||
11| Et ait Jonathas ad David : Veni, et egrediamur foras in agrum. Cumque exissent ambo in agrum,
|
||||
12| ait Jonathas ad David : Domine Deus Israël, si investigavero sententiam patris mei crastino vel perendie, et aliquid boni fuerit super David, et non statim misero ad te, et notum tibi fecero,
|
||||
13| hæc faciat Dominus Jonathæ, et hæc addat. Si autem perseveraverit patris mei malitia adversum te, revelabo aurem tuam, et dimittam te, ut vadas in pace, et sit Dominus tecum, sicut fuit cum patre meo.
|
||||
14| Et si vixero, facies mihi misericordiam Domini : si vero mortuus fuero,
|
||||
15| non auferes misericordiam tuam a domo mea usque in sempiternum, quando eradicaverit Dominus inimicos David, unumquemque de terra : auferat Jonathan de domo sua, et requirat Dominus de manu inimicorum David.
|
||||
16| Pepigit ergo Jonathas fœdus cum domo David : et requisivit Dominus de manu inimicorum David.
|
||||
17| Et addidit Jonathas dejerare David, eo quod diligeret illum : sicut enim animam suam, ita diligebat eum.
|
||||
18| Dixitque ad eum Jonathas : Cras calendæ sunt, et requireris :
|
||||
19| requiretur enim sessio tua usque perendie. Descendes ergo festinus, et venies in locum ubi celandus es in die qua operari licet, et sedebis juxta lapidem cui nomen est Ezel.
|
||||
20| Et ego tres sagittas mittam juxta eum, et jaciam quasi exercens me ad signum.
|
||||
21| Mittam quoque et puerum, dicens ei : Vade, et affer mihi sagittas.
|
||||
22| Si dixero puero : Ecce sagittæ intra te sunt, tolle eas : tu veni ad me, quia pax tibi est, et nihil est mali, vivit Dominus. Si autem sic locutus fuero puero : Ecce sagittæ ultra te sunt : vade in pace, quia dimisit te Dominus.
|
||||
23| De verbo autem quod locuti sumus ego et tu, sit Dominus inter me et te usque in sempiternum.
|
||||
24| Absconditus est ergo David in agro, et venerunt calendæ, et sedit rex ad comedendum panem.
|
||||
25| Cumque sedisset rex super cathedram suam (secundum consuetudinem) quæ erat juxta parietem, surrexit Jonathas, et sedit Abner ex latere Saul : vacuusque apparuit locus David.
|
||||
26| Et non est locutus Saul quidquam in die illa : cogitabat enim quod forte evenisset ei, ut non esset mundus, nec purificatus.
|
||||
27| Cumque illuxisset dies secunda post calendas, rursus apparuit vacuus locus David. Dixitque Saul ad Jonathan filium suum : Cur non venit filius Isai nec heri nec hodie ad vescendum ?
|
||||
28| Responditque Jonathas Sauli : Rogavit me obnixe ut iret in Bethlehem,
|
||||
29| et ait : Dimitte me, quoniam sacrificium solemne est in civitate, unus de fratribus meis accersivit me : nunc ergo si inveni gratiam in oculis tuis, vadam cito, et videbo fratres meos. Ob hanc causam non venit ad mensam regis.
|
||||
30| Iratus autem Saul adversum Jonathan, dixit ei : Fili mulieris virum ultro rapientis, numquid ignoro quia diligis filium Isai in confusionem tuam, et in confusionem ignominiosæ matris tuæ ?
|
||||
31| Omnibus enim diebus quibus filius Isai vixerit super terram, non stabilieris tu, neque regnum tuum. Itaque jam nunc mitte, et adduc eum ad me : quia filius mortis est.
|
||||
32| Respondens autem Jonathas Sauli patri suo, ait : Quare morietur ? quid fecit ?
|
||||
33| Et arripuit Saul lanceam ut percuteret eum. Et intellexit Jonathas quod definitum esset a patre suo, ut interficeret David.
|
||||
34| Surrexit ergo Jonathas a mensa in ira furoris, et non comedit in die calendarum secunda panem. Contristatus est enim super David, eo quod confudisset eum pater suus.
|
||||
35| Cumque illuxisset mane, venit Jonathas in agrum juxta placitum David, et puer parvulus cum eo.
|
||||
36| Et ait ad puerum suum : Vade, et affer mihi sagittas quas ego jacio. Cumque puer cucurrisset, jecit aliam sagittam trans puerum.
|
||||
37| Venit itaque puer ad locum jaculi quod miserat Jonathas : et clamavit Jonathas post tergum pueri, et ait : Ecce ibi est sagitta porro ultra te.
|
||||
38| Clamavitque iterum Jonathas post tergum pueri, dicens : Festina velociter, ne steteris. Collegit autem puer Jonathæ sagittas, et attulit ad dominum suum :
|
||||
39| et quid ageretur, penitus ignorabat, tantummodo enim Jonathas et David rem noverant.
|
||||
40| Dedit ergo Jonathas arma sua puero, et dixit ei : Vade, et defer in civitatem.
|
||||
41| Cumque abiisset puer, surrexit David de loco qui vergebat ad austrum, et cadens pronus in terram, adoravit tertio : et osculantes se alterutrum, fleverunt pariter, David autem amplius.
|
||||
42| Dixit ergo Jonathas ad David : Vade in pace : quæcumque juravimus ambo in nomine Domini, dicentes : Dominus sit inter me et te, et inter semen meum et semen tuum usque in sempiternum.
|
||||
43| Et surrexit David, et abiit : sed et Jonathas ingressus est civitatem.
|
||||
#21
|
||||
1| Venit autem David in Nobe ad Achimelech sacerdotem : et obstupuit Achimelech, eo quod venisset David. Et dixit ei : Quare tu solus, et nullus est tecum ?
|
||||
2| Et ait David ad Achimelech sacerdotem : Rex præcepit mihi sermonem, et dixit : Nemo sciat rem propter quam missus es a me, et cujusmodi præcepta tibi dederim : nam et pueris condixi in illum et illum locum.
|
||||
3| Nunc ergo si quid habes ad manum, vel quinque panes, da mihi, aut quidquid inveneris.
|
||||
4| Et respondens sacerdos ad David, ait illi : Non habeo laicos panes ad manum, sed tantum panem sanctum : si mundi sunt pueri, maxime a mulieribus ?
|
||||
5| Et respondit David sacerdoti, et dixit ei : Equidem, si de mulieribus agitur : continuimus nos ab heri et nudiustertius quando egrediebamur, et fuerunt vasa puerorum sancta. Porro via hæc polluta est, sed et ipsa hodie sanctificabitur in vasis.
|
||||
6| Dedit ergo ei sacerdos sanctificatum panem : neque enim erat ibi panis, nisi tantum panes propositionis, qui sublati fuerant a facie Domini, ut ponerentur panes calidi.
|
||||
7| Erat autem ibi vir quidam de servis Saul in die illa, intus in tabernaculo Domini : et nomen ejus Doëg Idumæus, potentissimus pastorum Saul.
|
||||
8| Dixit autem David ad Achimelech : Si habes hic ad manum hastam aut gladium ? quia gladium meum et arma mea non tuli mecum : sermo enim regis urgebat.
|
||||
9| Et dixit sacerdos : Ecce hic gladius Goliath Philisthæi, quem percussisti in Valle terebinthi : est involutus pallio post ephod : si istum vis tollere, tolle : neque enim hic est alius absque eo. Et ait David : Non est huic alter similis : da mihi eum.
|
||||
10| Surrexit itaque David, et fugit in die illa a facie Saul : et venit ad Achis regem Geth.
|
||||
11| Dixeruntque servi Achis ad eum cum vidissent David : Numquid non iste est David rex terræ ? nonne huic cantabant per choros, dicentes : Percussit Saul mille, et David decem millia ?
|
||||
12| Posuit autem David sermones istos in corde suo, et extimuit valde a facie Achis regis Geth.
|
||||
13| Et immutavit os suum coram eis, et collabebatur inter manus eorum : et impingebat in ostia portæ, defluebantque salivæ ejus in barbam.
|
||||
14| Et ait Achis ad servos suos : Vidistis hominem insanum : quare adduxistis eum ad me ?
|
||||
15| an desunt nobis furiosi, quod introduxistis istum, ut fureret me præsente ? hiccine ingredietur domum meam ?
|
||||
#22
|
||||
1| Abiit ergo David inde, et fugit in speluncam Odollam. Quod cum audissent fratres ejus, et omnis domus patris ejus, descenderunt ad eum illuc.
|
||||
2| Et convenerunt ad eum omnes qui erant in angustia constituti, et oppressi ære alieno, et amaro animo : et factus est eorum princeps, fueruntque cum eo quasi quadringenti viri.
|
||||
3| Et profectus est David inde in Maspha, quæ est Moab : et dixit ad regem Moab : Maneat, oro, pater meus et mater mea vobiscum, donec sciam quid faciat mihi Deus.
|
||||
4| Et reliquit eos ante faciem regis Moab : manseruntque apud eum cunctis diebus quibus David fuit in præsidio.
|
||||
5| Dixitque Gad propheta ad David : Noli manere in præsidio : proficiscere, et vade in terram Juda. Et profectus est David, et venit in saltum Haret.
|
||||
6| Et audivit Saul quod apparuisset David, et viri qui erant cum eo. Saul autem cum maneret in Gabaa, et esset in nemore quod est in Rama, hastam manu tenens, cunctique servi ejus circumstarent eum,
|
||||
7| ait ad servos suos qui assistebant ei : Audite nunc, filii Jemini : numquid omnibus vobis dabit filius Isai agros et vineas, et universos vos faciet tribunos et centuriones ?
|
||||
8| quoniam conjurastis omnes adversum me, et non est qui mihi renuntiet, maxime cum et filius meus fœdus inierit cum filio Isai. Non est qui vicem meam doleat ex vobis, nec qui annuntiet mihi : eo quod suscitaverit filius meus servum meum adversum me, insidiantem mihi usque hodie.
|
||||
9| Respondens autem Doëg Idumæus, qui assistebat, et erat primus inter servos Saul : Vidi, inquit, filium Isai in Nobe apud Achimelech filium Achitob sacerdotem.
|
||||
10| Qui consuluit pro eo Dominum, et cibaria dedit ei : sed et gladium Goliath Philisthæi dedit illi.
|
||||
11| Misit ergo rex ad accersendum Achimelech sacerdotem filium Achitob, et omnem domum patris ejus, sacerdotum qui erant in Nobe, qui universi venerunt ad regem.
|
||||
12| Et ait Saul ad Achimelech : Audi, fili Achitob. Qui respondit : Præsto sum, domine.
|
||||
13| Dixitque ad eum Saul : Quare conjurastis adversum me, tu et filius Isai, et dedisti ei panes et gladium, et consuluisti pro eo Deum, ut consurgeret adversum me, insidiator usque hodie permanens ?
|
||||
14| Respondensque Achimelech regi, ait : Et quis in omnibus servis tuis sicut David, fidelis, et gener regis, et pergens ad imperium tuum, et gloriosus in domo tua ?
|
||||
15| num hodie cœpi pro eo consulere Deum ? absit hoc a me : ne suspicetur rex adversus servum suum rem hujuscemodi, in universa domo patris mei : non enim scivit servus tuus quidquam super hoc negotio, vel modicum vel grande.
|
||||
16| Dixitque rex : Morte morieris Achimelech, tu et omnis domus patris tui.
|
||||
17| Et ait rex emissariis qui circumstabant eum : Convertimini, et interficite sacerdotes Domini, nam manus eorum cum David est : scientes quod fugisset, et non indicaverunt mihi. Noluerunt autem servi regis extendere manus suas in sacerdotes Domini.
|
||||
18| Et ait rex ad Doëg : Convertere tu, et irrue in sacerdotes. Conversusque Doëg Idumæus, irruit in sacerdotes, et trucidavit in die illa octoginta quinque viros vestitos ephod lineo.
|
||||
19| Nobe autem civitatem sacerdotum percussit in ore gladii, viros et mulieres, et parvulos et lactentes, bovemque, et asinum, et ovem in ore gladii.
|
||||
20| Evadens autem unus filius Achimelech filii Achitob, cujus nomen erat Abiathar, fugit ad David,
|
||||
21| et annuntiavit ei quod occidisset Saul sacerdotes Domini.
|
||||
22| Et ait David ad Abiathar : Sciebam in die illa quod cum ibi esset Doëg Idumæus, procul dubio annuntiaret Sauli : ego sum reus omnium animarum patris tui.
|
||||
23| Mane mecum : ne timeas : si quis quæsierit animam meam, quæret et animam tuam, mecumque servaberis.
|
||||
#23
|
||||
1| Et annuntiaverunt David, dicentes : Ecce Philisthiim oppugnant Ceilam et diripiunt areas.
|
||||
2| Consuluit ergo David Dominum, dicens : Num vadam, et percutiam Philisthæos istos ? Et ait Dominus ad David : Vade, et percuties Philisthæos, et Ceilam salvabis.
|
||||
3| Et dixerunt viri qui erant cum David ad eum : Ecce nos hic in Judæa consistentes timemus : quanto magis si ierimus in Ceilam adversum agmina Philisthinorum ?
|
||||
4| Rursum ergo David consuluit Dominum. Qui respondens, ait ei : Surge, et vade in Ceilam : ego enim tradam Philisthæos in manu tua.
|
||||
5| Abiit ergo David et viri ejus in Ceilam, et pugnavit adversum Philisthæos : et abegit jumenta eorum, et percussit eos plaga magna : et salvavit David habitatores Ceilæ.
|
||||
6| Porro eo tempore quo fugiebat Abiathar filius Achimelech ad David in Ceilam, ephod secum habens descenderat.
|
||||
7| Nuntiatum est autem Sauli quod venisset David in Ceilam : et ait Saul : Tradidit eum Deus in manus meas, conclususque est introgressus urbem, in qua portæ et seræ sunt.
|
||||
8| Et præcepit Saul omni populo ut ad pugnam descenderet in Ceilam, et obsideret David et viros ejus.
|
||||
9| Quod cum David rescisset quia præpararet ei Saul clam malum, dixit ad Abiathar sacerdotem : Applica ephod.
|
||||
10| Et ait David : Domine Deus Israël, audivit famam servus tuus, quod disponat Saul venire in Ceilam, ut evertat urbem propter me :
|
||||
11| si tradent me viri Ceilæ in manus ejus ? et si descendet Saul, sicut audivit servus tuus ? Domine Deus Israël, indica servo tuo. Et ait Dominus : Descendet.
|
||||
12| Dixitque David : Si tradent me viri Ceilæ, et viros qui sunt mecum, in manus Saul ? Et dixit Dominus : Tradent.
|
||||
13| Surrexit ergo David et viri ejus quasi sexcenti, et egressi de Ceila, huc atque illuc vagabantur incerti : nuntiatumque est Sauli quod fugisset David de Ceila, et salvatus esset : quam ob rem dissimulavit exire.
|
||||
14| Morabatur autem David in deserto in locis firmissimis, mansitque in monte solitudinis Ziph, in monte opaco : quærebat eum tamen Saul cunctis diebus, et non tradidit eum Deus in manus ejus.
|
||||
15| Et vidit David quod egressus esset Saul ut quæreret animam ejus. Porro David erat in deserto Ziph in silva.
|
||||
16| Et surrexit Jonathas filius Saul, et abiit ad David in silvam, et confortavit manus ejus in Deo : dixitque ei :
|
||||
17| Ne timeas : neque enim inveniet te manus Saul patris mei, et tu regnabis super Israël, et ego ero tibi secundus : sed et Saul pater meus scit hoc.
|
||||
18| Percussit ergo uterque fœdus coram Domino : mansitque David in silva, Jonathas autem reversus est in domum suam.
|
||||
19| Ascenderunt autem Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Nonne ecce David latitat apud nos in locis tutissimis silvæ, in colle Hachila, quæ est ad dexteram deserti ?
|
||||
20| Nunc ergo, sicut desideravit anima tua ut descenderes, descende : nostrum autem erit ut tradamus eum in manus regis.
|
||||
21| Dixitque Saul : Benedicti vos a Domino, quia doluistis vicem meam.
|
||||
22| Abite ergo, oro, et diligentius præparate, et curiosius agite, et considerate locum ubi sit pes ejus, vel quis viderit eum ibi : recogitat enim de me, quod callide insidier ei.
|
||||
23| Considerate, et videte omnia latibula ejus in quibus absconditur : et revertimini ad me ad rem certam, ut vadam vobiscum. Quod si etiam in terram se abstruserit, perscrutabor eum in cunctis millibus Juda.
|
||||
24| At illi surgentes abierunt in Ziph ante Saul : David autem et viri ejus erant in deserto Maon, in campestribus ad dexteram Jesimon.
|
||||
25| Ivit ergo Saul et socii ejus ad quærendum eum. Et nuntiatum est David : statimque descendit ad petram, et versabatur in deserto Maon : quod cum audisset Saul, persecutus est David in deserto Maon.
|
||||
26| Et ibat Saul ad latus montis ex parte una : David autem et viri ejus erant in latere montis ex parte altera. Porro David desperabat se posse evadere a facie Saul : itaque Saul et viri ejus in modum coronæ cingebant David et viros ejus, ut caperent eos.
|
||||
27| Et nuntius venit ad Saul, dicens : Festina, et veni, quoniam infuderunt se Philisthiim super terram.
|
||||
28| Reversus est ergo Saul desistens persequi David, et perrexit in occursum Philisthinorum : propter hoc vocaverunt locum illum, Petram dividentem.
|
||||
#24
|
||||
1| Ascendit ergo David inde : et habitavit in locis tutissimis Engaddi.
|
||||
2| Cumque reversus esset Saul, postquam persecutus est Philisthæos, nuntiaverunt ei, dicentes : Ecce David in deserto est Engaddi.
|
||||
3| Assumens ergo Saul tria millia electorum virorum ex omni Israël, perrexit ad investigandum David et viros ejus, etiam super abruptissimas petras, quæ solis ibicibus perviæ sunt.
|
||||
4| Et venit ad caulas ovium, quæ se offerebant vianti : eratque ibi spelunca, quam ingressus est Saul ut purgaret ventrem : porro David et viri ejus in interiore parte speluncæ latebant.
|
||||
5| Et dixerunt servi David ad eum : Ecce dies de qua locutus est Dominus ad te : Ego tradam tibi inimicum tuum, ut facias ei sicut placuerit in oculis tuis. Surrexit ergo David, et præcidit oram chlamydis Saul silenter.
|
||||
6| Post hæc percussit cor suum David, eo quod abscidisset oram chlamydis Saul.
|
||||
7| Dixitque ad viros suos : Propitius sit mihi Dominus, ne faciam hanc rem domino meo, christo Domini, ut mittam manum meam in eum : quia christus Domini est.
|
||||
8| Et confregit David viros suos sermonibus, et non permisit eos ut consurgerent in Saul : porro Saul exsurgens de spelunca, pergebat cœpto itinere.
|
||||
9| Surrexit autem et David post eum : et egressus de spelunca, clamavit post tergum Saul, dicens : Domine mi rex. Et respexit Saul post se : et inclinans se David pronus in terram adoravit,
|
||||
10| dixitque ad Saul : Quare audis verba hominum loquentium : David quærit malum adversum te ?
|
||||
11| Ecce hodie viderunt oculi tui quod tradiderit te Dominus in manu mea in spelunca : et cogitavi ut occiderem te, sed pepercit tibi oculus meus : dixi enim : Non extendam manum meam in dominum meum, quia christus Domini est.
|
||||
12| Quin potius pater mi, vide, et cognosce oram chlamydis tuæ in manu mea : quoniam cum præscinderem summitatem chlamydis tuæ, nolui extendere manum meam in te : animadverte, et vide, quoniam non est in manu mea malum, neque iniquitas, neque peccavi in te : tu autem insidiaris animæ meæ ut auferas eam.
|
||||
13| Judicet Dominus inter me et te, et ulciscatur me Dominus ex te : manus autem mea non sit in te.
|
||||
14| Sicut et in proverbio antiquo dicitur : Ab impiis egredietur impietas : manus ergo mea non sit in te.
|
||||
15| Quem persequeris, rex Israël ? quem persequeris ? canem mortuum persequeris, et pulicem unum.
|
||||
16| Sit Dominus judex, et judicet inter me et te : et videat, et judicet causam meam, et eruat me de manu tua.
|
||||
17| Cum autem complesset David loquens sermones hujuscemodi ad Saul, dixit Saul : Numquid vox hæc tua est, fili mi David ? Et levavit Saul vocem suam, et flevit :
|
||||
18| dixitque ad David : Justior tu es quam ego : tu enim tribuisti mihi bona, ego autem reddidi tibi mala.
|
||||
19| Et tu indicasti hodie quæ feceris mihi bona : quomodo tradiderit me Dominus in manum tuam, et non occideris me.
|
||||
20| Quis enim cum invenerit inimicum suum, dimittet eum in via bona ? sed Dominus reddat tibi vicissitudinem hanc pro eo quod hodie operatus es in me.
|
||||
21| Et nunc quia scio quod certissime regnaturus sis, et habiturus in manu tua regnum Israël :
|
||||
22| jura mihi in Domino, ne deleas semen meum post me, neque auferas nomen meum de domo patris mei.
|
||||
23| Et juravit David Sauli. Abiit ergo Saul in domum suam : et David et viri ejus ascenderunt ad tutiora loca.
|
||||
#25
|
||||
1| Mortuus est autem Samuel, et congregatus est universus Israël, et planxerunt eum, et sepelierunt eum in domo sua in Ramatha. Consurgensque David descendit in desertum Pharan.
|
||||
2| Erat autem vir quispiam in solitudine Maon, et possessio ejus in Carmelo, et homo ille magnus nimis : erantque ei oves tria millia, et mille capræ : et accidit ut tonderetur grex ejus in Carmelo.
|
||||
3| Nomen autem viri illius erat Nabal. Et nomen uxoris ejus Abigail : eratque mulier illa prudentissima, et speciosa : porro vir ejus durus, et pessimus, et malitiosus : erat autem de genere Caleb.
|
||||
4| Cum ergo audisset David in deserto quod tonderet Nabal gregem suum,
|
||||
5| misit decem juvenes, et dixit eis : Ascendite in Carmelum, et venietis ad Nabal, et salutabitis eum ex nomine meo pacifice.
|
||||
6| Et dicetis : Sit fratribus meis et tibi pax, et domui tuæ pax, et omnibus, quæcumque habes, sit pax.
|
||||
7| Audivi quod tonderent pastores tui, qui erant nobiscum in deserto : numquam eis molesti fuimus, nec aliquando defuit quidquam eis de grege, omni tempore quo fuerunt nobiscum in Carmelo.
|
||||
8| Interroga pueros tuos, et indicabunt tibi. Nunc ergo inveniant pueri tui gratiam in oculis tuis : in die enim bona venimus : quodcumque invenerit manus tua, da servis tuis, et filio tuo David.
|
||||
9| Cumque venissent pueri David, locuti sunt ad Nabal omnia verba hæc ex nomine David : et siluerunt.
|
||||
10| Respondens autem Nabal pueris David, ait : Quis est David ? et quis est filius Isai ? hodie increverunt servi qui fugiunt dominos suos.
|
||||
11| Tollam ergo panes meos, et aquas meas, et carnes pecorum quæ occidi tonsoribus meis, et dabo viris quos nescio unde sint ?
|
||||
12| Regressi sunt itaque pueri David per viam suam, et reversi venerunt, et nuntiaverunt ei omnia verba quæ dixerat.
|
||||
13| Tunc ait David pueris suis : Accingatur unusquisque gladio suo. Et accincti sunt singuli gladiis suis, accinctusque est et David ense suo : et secuti sunt David quasi quadringenti viri : porro ducenti remanserunt ad sarcinas.
|
||||
14| Abigail autem uxori Nabal nuntiavit unus de pueris suis, dicens : Ecce David misit nuntios de deserto, ut benedicerent domino nostro : et aversatus est eos.
|
||||
15| Homines isti boni satis fuerant nobis, et non molesti : nec quidquam aliquando periit omni tempore quo fuimus conversati cum eis in deserto :
|
||||
16| pro muro erant nobis tam in nocte quam in die, omnibus diebus quibus pavimus apud eos greges.
|
||||
17| Quam ob rem considera, et recogita quid facias : quoniam completa est malitia adversum virum tuum, et adversum domum tuam, et ipse est filius Belial, ita ut nemo possit ei loqui.
|
||||
18| Festinavit igitur Abigail, et tulit ducentos panes, et duos utres vini, et quinque arietes coctos, et quinque sata polentæ, et centum ligaturas uvæ passæ, et ducentas massas caricarum, et posuit super asinos :
|
||||
19| dixitque pueris suis : Præcedite me : ecce ego post tergum sequar vos : viro autem suo Nabal non indicavit.
|
||||
20| Cum ergo ascendisset asinum, et descenderet ad radices montis, David et viri ejus descendebant in occursum ejus : quibus et illa occurrit.
|
||||
21| Et ait David : Vere frustra servavi omnia quæ hujus erant in deserto, et non periit quidquam de cunctis quæ ad eum pertinebant : et reddidit mihi malum pro bono.
|
||||
22| Hæc faciat Deus inimicis David, et hæc addat, si reliquero de omnibus quæ ad ipsum pertinent usque mane mingentem ad parietem.
|
||||
23| Cum autem vidisset Abigail David, festinavit, et descendit de asino, et procidit coram David super faciem suam, et adoravit super terram,
|
||||
24| et cecidit ad pedes ejus, et dixit : In me sit, domine mi, hæc iniquitas : loquatur, obsecro, ancilla tua in auribus tuis, et audi verba famulæ tuæ.
|
||||
25| Ne ponat, oro, dominus meus rex cor suum super virum istum iniquum Nabal : quoniam secundum nomen suum stultus est, et stultitia est cum eo : ego autem ancilla tua non vidi pueros tuos, domine mi, quos misisti.
|
||||
26| Nunc ergo, domine mi, vivit Dominus, et vivit anima tua, qui prohibuit te ne venires in sanguinem, et salvavit manum tuam tibi : et nunc fiant sicut Nabal inimici tui, et qui quærunt domino meo malum.
|
||||
27| Quapropter suscipe benedictionem hanc, quam attulit ancilla tua tibi domino meo, et da pueris qui sequuntur te dominum meum.
|
||||
28| Aufer iniquitatem famulæ tuæ : faciens enim faciet Dominus tibi domino meo domum fidelem, quia prælia Domini, domine mi, tu præliaris : malitia ergo non inveniatur in te omnibus diebus vitæ tuæ.
|
||||
29| Si enim surrexerit aliquando homo persequens te, et quærens animam tuam, erit anima domini mei custodita quasi in fasciculo viventium apud Dominum Deum tuum : porro inimicorum tuorum anima rotabitur, quasi in impetu et circulo fundæ.
|
||||
30| Cum ergo fecerit Dominus tibi domino meo omnia quæ locutus est bona de te, et constituerit te ducem super Israël,
|
||||
31| non erit tibi hoc in singultum, et in scrupulum cordis domino meo, quod effuderis sanguinem innoxium, aut ipse te ultus fueris : et cum benefecerit Dominus domino meo, recordaberis ancillæ tuæ.
|
||||
32| Et ait David ad Abigail : Benedictus Dominus Deus Israël, qui misit hodie te in occursum meum, et benedictum eloquium tuum,
|
||||
33| et benedicta tu, quæ prohibuisti me hodie ne irem ad sanguinem, et ulciscerer me manu mea.
|
||||
34| Alioquin vivit Dominus Deus Israël, qui prohibuit me ne malum facerem tibi : nisi cito venisses in occursum mihi, non remansisset Nabal usque ad lucem matutinam mingens ad parietem.
|
||||
35| Suscepit ergo David de manu ejus omnia quæ attulerat ei, dixitque ei : Vade pacifice in domum tuam : ecce audivi vocem tuam, et honoravi faciem tuam.
|
||||
36| Venit autem Abigail ad Nabal : et ecce erat ei convivium in domo ejus quasi convivium regis, et cor Nabal jucundum : erat enim ebrius nimis : et non indicavit ei verbum pusillum aut grande usque mane.
|
||||
37| Diluculo autem cum digessisset vinum Nabal, indicavit ei uxor sua verba hæc : et emortuum est cor ejus intrinsecus, et factus est quasi lapis.
|
||||
38| Cumque pertransissent decem dies, percussit Dominus Nabal, et mortuus est.
|
||||
39| Quod cum audisset David mortuum Nabal, ait : Benedictus Dominus, qui judicavit causam opprobrii mei de manu Nabal, et servum suum custodivit a malo, et malitiam Nabal reddidit Dominus in caput ejus. Misit ergo David, et locutus est ad Abigail, ut sumeret eam sibi in uxorem.
|
||||
40| Et venerunt pueri David ad Abigail in Carmelum, et locuti sunt ad eam, dicentes : David misit nos ad te, ut accipiat te sibi in uxorem.
|
||||
41| Quæ consurgens, adoravit prona in terram, et ait : Ecce famula tua sit in ancillam, ut lavet pedes servorum domini mei.
|
||||
42| Et festinavit, et surrexit Abigail, et ascendit super asinum, et quinque puellæ ierunt cum ea, pedissequæ ejus, et secuta est nuntios David : et facta est illi uxor.
|
||||
43| Sed et Achinoam accepit David de Jezraël : et fuit utraque uxor ejus.
|
||||
44| Saul autem dedit Michol filiam suam, uxorem David, Phalti filio Lais, qui erat de Gallim.
|
||||
#26
|
||||
1| Et venerunt Ziphæi ad Saul in Gabaa, dicentes : Ecce David absconditus est in colle Hachila, quæ est ex adverso solitudinis.
|
||||
2| Et surrexit Saul, et descendit in desertum Ziph, et cum eo tria millia virorum de electis Israël, ut quæreret David in deserto Ziph.
|
||||
3| Et castrametatus est Saul in Gabaa Hachila, quæ erat ex adverso solitudinis in via : David autem habitabat in deserto. Videns autem quod venisset Saul post se in desertum,
|
||||
4| misit exploratores, et didicit quod illuc venisset certissime.
|
||||
5| Et surrexit David clam, et venit ad locum ubi erat Saul : cumque vidisset locum in quo dormiebat Saul, et Abner filius Ner, princeps militiæ ejus, et Saulem dormientem in tentorio, et reliquum vulgus per circuitum ejus,
|
||||
6| ait David ad Achimelech Hethæum, et Abisai filium Sarviæ fratrem Joab, dicens : Quis descendet mecum ad Saul in castra ? Dixitque Abisai : Ego descendam tecum.
|
||||
7| Venerunt ergo David et Abisai ad populum nocte, et invenerunt Saul jacentem et dormientem in tentorio, et hastam fixam in terra ad caput ejus : Abner autem et populum dormientes in circuitu ejus.
|
||||
8| Dixitque Abisai ad David : Conclusit Deus inimicum tuum hodie in manus tuas : nunc ergo perfodiam eum lancea in terra semel, et secundo opus non erit.
|
||||
9| Et dixit David ad Abisai : Ne interficias eum : quis enim extendet manum suam in christum Domini, et innocens erit ?
|
||||
10| Et dixit David : Vivit Dominus, quia nisi Dominus percusserit eum, aut dies ejus venerit ut moriatur, aut in prælium descendens perierit :
|
||||
11| propitius sit mihi Dominus ne extendam manum meam in christum Domini. Nunc igitur tolle hastam quæ est ad caput ejus, et scyphum aquæ, et abeamus.
|
||||
12| Tulit igitur David hastam, et scyphum aquæ qui erat ad caput Saul, et abierunt : et non erat quisquam qui videret, et intelligeret, et evigilaret, sed omnes dormiebant, quia sopor Domini irruerat super eos.
|
||||
13| Cumque transisset David ex adverso, et stetisset in vertice montis de longe, et esset grande intervallum inter eos,
|
||||
14| clamavit David ad populum, et ad Abner filium Ner, dicens : Nonne respondebis, Abner ? Et respondens Abner, ait : Quis es tu, qui clamas, et inquietas regem ?
|
||||
15| Et ait David ad Abner : Numquid non vir tu es ? et quis alius similis tui in Israël ? quare ergo non custodisti dominum tuum regem ? ingressus est enim unus de turba ut interficeret regem dominum tuum.
|
||||
16| Non est bonum hoc, quod fecisti : vivit Dominus, quoniam filii mortis estis vos, qui non custodistis dominum vestrum, christum Domini : nunc ergo vide ubi sit hasta regis, et ubi sit scyphus aquæ qui erat ad caput ejus.
|
||||
17| Cognovit autem Saul vocem David, et dixit : Numquid vox hæc tua, fili mi David ? Et ait David : Vox mea, domine mi rex.
|
||||
18| Et ait : Quam ob causam dominus meus persequitur servum suum ? quid feci ? aut quod est malum in manu mea ?
|
||||
19| Nunc ergo audi, oro, domine mi rex, verba servi tui : si Dominus incitat te adversum me, odoretur sacrificium : si autem filii hominum, maledicti sunt in conspectu Domini qui ejecerunt me hodie ut non habitem in hæreditate Domini, dicentes : Vade, servi diis alienis.
|
||||
20| Et nunc non effundatur sanguis meus in terram coram Domino : quia egressus est rex Israël ut quærat pulicem unum, sicut persequitur perdix in montibus.
|
||||
21| Et ait Saul : Peccavi : revertere, fili mi David : nequaquam enim ultra tibi malefaciam, eo quod pretiosa fuerit anima mea in oculis tuis hodie : apparet enim quod stulte egerim, et ignoraverim multa nimis.
|
||||
22| Et respondens David, ait : Ecce hasta regis : transeat unus de pueris regis, et tollat eam.
|
||||
23| Dominus autem retribuet unicuique secundum justitiam suam et fidem : tradidit enim te Dominus hodie in manum meam, et nolui extendere manum meam in christum Domini.
|
||||
24| Et sicut magnificata est anima tua hodie in oculis meis, sic magnificetur anima mea in oculis Domini, et liberet me de omni angustia.
|
||||
25| Ait ergo Saul ad David : Benedictus tu, fili mi David : et quidem faciens facies, et potens poteris. Abiit autem David in viam suam, et Saul reversus est in locum suum.
|
||||
#27
|
||||
1| Et ait David in corde suo : Aliquando incidam una die in manus Saul : nonne melius est ut fugiam, et salver in terra Philisthinorum, ut desperet Saul, cessetque me quærere in cunctis finibus Israël ? fugiam ergo manus ejus.
|
||||
2| Et surrexit David, et abiit ipse, et sexcenti viri cum eo, ad Achis filium Maoch regem Geth.
|
||||
3| Et habitavit David cum Achis in Geth, ipse et viri ejus : vir et domus ejus : et David, et duæ uxores ejus, Achinoam Jezrahelitis, et Abigail uxor Nabal Carmeli.
|
||||
4| Et nuntiatum est Sauli quod fugisset David in Geth, et non addidit ultra quærere eum.
|
||||
5| Dixit autem David ad Achis : Si inveni gratiam in oculis tuis, detur mihi locus in una urbium regionis hujus, ut habitem ibi : cur enim manet servus tuus in civitate regis tecum ?
|
||||
6| Dedit itaque ei Achis in die illa Siceleg : propter quam causam facta est Siceleg regum Juda usque in diem hanc.
|
||||
7| Fuit autem numerus dierum quibus habitavit David in regione Philisthinorum, quatuor mensium.
|
||||
8| Et ascendit David et viri ejus, et agebant prædas de Gessuri, et de Gerzi, et de Amalecitis : hi enim pagi habitabantur in terra antiquitus, euntibus Sur usque ad terram Ægypti.
|
||||
9| Et percutiebat David omnem terram, nec relinquebat viventem virum et mulierem : tollensque oves, et boves, et asinos, et camelos, et vestes, revertebatur, et veniebat ad Achis.
|
||||
10| Dicebat autem ei Achis : In quem irruisti hodie ? Respondebat David : Contra meridiem Judæ, et contra meridiem Jerameel, et contra meridiem Ceni.
|
||||
11| Virum et mulierem non vivificabat David, nec adducebat in Geth, dicens : Ne forte loquantur adversum nos : Hæc fecit David : et hoc erat decretum illi omnibus diebus quibus habitavit in regione Philisthinorum.
|
||||
12| Credidit ergo Achis David, dicens : Multa mala operatus est contra populum suum Israël : erit igitur mihi servus sempiternus.
|
||||
#28
|
||||
1| Factum est autem in diebus illis, congregaverunt Philisthiim agmina sua, ut præpararentur ad bellum contra Israël : dixitque Achis ad David : Sciens nunc scito quoniam mecum egredieris in castris, tu et viri tui.
|
||||
2| Dixitque David ad Achis : Nunc scies quæ facturus est servus tuus. Et ait Achis ad David : Et ego custodem capitis mei ponam te cunctis diebus.
|
||||
3| Samuel autem mortuus est, planxitque eum omnis Israël, et sepelierunt eum in Ramatha urbe sua. Et Saul abstulit magos et hariolos de terra.
|
||||
4| Congregatique sunt Philisthiim, et venerunt, et castrametati sunt in Sunam : congregavit autem et Saul universum Israël, et venit in Gelboë.
|
||||
5| Et vidit Saul castra Philisthiim, et timuit, et expavit cor ejus nimis.
|
||||
6| Consuluitque Dominum, et non respondit ei neque per somnia, neque per sacerdotes, neque per prophetas.
|
||||
7| Dixitque Saul servis suis : Quærite mihi mulierem habentem pythonem, et vadam ad eam, et sciscitabor per illam. Et dixerunt servi ejus ad eum : Est mulier pythonem habens in Endor.
|
||||
8| Mutavit ergo habitum suum, vestitusque est aliis vestimentis, et abiit ipse, et duo viri cum eo : veneruntque ad mulierem nocte, et ait illi : Divina mihi in pythone, et suscita mihi quem dixero tibi.
|
||||
9| Et ait mulier ad eum : Ecce, tu nosti quanta fecerit Saul, et quomodo eraserit magos et hariolos de terra : quare ergo insidiaris animæ meæ, ut occidar ?
|
||||
10| Et juravit ei Saul in Domino, dicens : Vivit Dominus, quia non eveniet tibi quidquam mali propter hanc rem.
|
||||
11| Dixitque ei mulier : Quem suscitabo tibi ? Qui ait : Samuelem mihi suscita.
|
||||
12| Cum autem vidisset mulier Samuelem, exclamavit voce magna, et dixit ad Saul : Quare imposuisti mihi ? tu es enim Saul.
|
||||
13| Dixitque ei rex : Noli timere : quid vidisti ? Et ait mulier ad Saul : Deos vidi ascendentes de terra.
|
||||
14| Dixitque ei : Qualis est forma ejus ? Quæ ait : Vir senex ascendit, et ipse amictus est pallio. Et intellexit Saul quod Samuel esset, et inclinavit se super faciem suam in terra, et adoravit.
|
||||
15| Dixit autem Samuel ad Saul : Quare inquietasti me ut suscitarer ? Et ait Saul : Coarctor nimis : siquidem Philisthiim pugnant adversum me, et Deus recessit a me, et exaudire me noluit neque in manu prophetarum, neque per somnia : vocavi ergo te, ut ostenderes mihi quid faciam.
|
||||
16| Et ait Samuel : Quid interrogas me, cum Dominus recesserit a te, et transierit ad æmulum tuum ?
|
||||
17| Faciet enim tibi Dominus sicut locutus est in manu mea, et scindet regnum tuum de manu tua et dabit illud proximo tuo David :
|
||||
18| quia non obedisti voci Domini, neque fecisti iram furoris ejus in Amalec : idcirco quod pateris, fecit tibi Dominus hodie.
|
||||
19| Et dabit Dominus etiam Israël tecum in manus Philisthiim : cras autem tu et filii tui mecum eritis : sed et castra Israël tradet Dominus in manus Philisthiim.
|
||||
20| Statimque Saul cecidit porrectus in terram : extimuerat enim verba Samuelis, et robur non erat in eo, quia non comederat panem tota die illa.
|
||||
21| Ingressa est itaque mulier illa ad Saul (conturbatus enim erat valde), dixitque ad eum : Ecce obedivit ancilla tua voci tuæ, et posui animam meam in manu mea : et audivi sermones tuos, quos locutus es ad me.
|
||||
22| Nunc igitur audi et tu vocem ancillæ tuæ, et ponam coram te buccellam panis, ut comedens convalescas, et possis iter agere.
|
||||
23| Qui renuit, et ait : Non comedam. Coëgerunt autem eum servi sui et mulier, et tandem audita voce eorum surrexit de terra, et sedit super lectum.
|
||||
24| Mulier autem illa habebat vitulum pascualem in domo, et festinavit, et occidit eum : tollensque farinam, miscuit eam, et coxit azyma,
|
||||
25| et posuit ante Saul et ante servos ejus. Qui cum comedissent, surrexerunt, et ambulaverunt per totam noctem illam.
|
||||
#29
|
||||
1| Congregata sunt ergo Philisthiim universa agmina in Aphec : sed et Israël castrametatus est super fontem qui erat in Jezrahel.
|
||||
2| Et satrapæ quidem Philisthiim incedebant in centuriis et millibus : David autem et viri ejus erant in novissimo agmine cum Achis.
|
||||
3| Dixeruntque principes Philisthiim ad Achis : Quid sibi volunt Hebræi isti ? Et ait Achis ad principes Philisthiim : Num ignoratis David, qui fuit servus Saul regis Israël, et est apud me multis diebus, vel annis, et non inveni in eo quidquam ex die qua transfugit ad me usque ad diem hanc ?
|
||||
4| Irati sunt autem adversus eum principes Philisthiim, et dixerunt ei : Revertatur vir iste, et sedeat in loco suo in quo constituisti eum, et non descendat nobiscum in prælium, ne fiat nobis adversarius, cum præliari cœperimus : quomodo enim aliter poterit placare dominum suum, nisi in capitibus nostris ?
|
||||
5| Nonne iste est David, cui cantabant in choris, dicentes : Percussit Saul in millibus suis, et David in decem millibus suis ?
|
||||
6| Vocavit ergo Achis David, et ait ei : Vivit Dominus, quia rectus es tu, et bonus in conspectu meo : et exitus tuus, et introitus tuus mecum est in castris : et non inveni in te quidquam mali ex die qua venisti ad me usque in diem hanc : sed satrapis non places.
|
||||
7| Revertere ergo, et vade in pace, et non offendas oculos satraparum Philisthiim.
|
||||
8| Dixitque David ad Achis : Quid enim feci, et quid invenisti in me servo tuo, a die qua fui in conspectu tuo usque in diem hanc, ut non veniam et pugnem contra inimicos domini mei regis ?
|
||||
9| Respondens autem Achis, locutus est ad David : Scio quia bonus es tu in oculis meis, sicut angelus Dei : sed principes Philisthinorum dixerunt : Non ascendet nobiscum in prælium.
|
||||
10| Igitur consurge mane tu, et servi domini tui qui venerunt tecum : et cum de nocte surrexeritis, et cœperit dilucescere, pergite.
|
||||
11| Surrexit itaque de nocte David, ipse et viri ejus, ut proficiscerentur mane, et reverterentur ad terram Philisthiim : Philisthiim autem ascenderunt in Jezrahel.
|
||||
#30
|
||||
1| Cumque venissent David et viri ejus in Siceleg die tertia, Amalecitæ impetum fecerant ex parte australi in Siceleg, et percusserant Siceleg, et succenderant eam igni.
|
||||
2| Et captivas duxerant mulieres ex ea, a minimo usque ad magnum : et non interfecerant quemquam, sed secum duxerant, et pergebant itinere suo.
|
||||
3| Cum ergo venissent David et viri ejus ad civitatem, et invenissent eam succensam igni, et uxores suas, et filios suos et filias, ductas esse captivas,
|
||||
4| levaverunt David et populus qui erat cum eo voces suas, et planxerunt donec deficerent in eis lacrimæ.
|
||||
5| Siquidem et duæ uxores David captivæ ductæ fuerant, Achinoam Jezrahelites, et Abigail uxor Nabal Carmeli.
|
||||
6| Et contristatus est David valde : volebat enim eum populus lapidare, quia amara erat anima uniuscujusque viri super filiis suis et filiabus : confortatus est autem David in Domino Deo suo.
|
||||
7| Et ait ad Abiathar sacerdotem filium Achimelech : Applica ad me ephod. Et applicavit Abiathar ephod ad David.
|
||||
8| Et consuluit David Dominum, dicens : Persequar latrunculos hos, et comprehendam eos, an non ? Dixitque ei Dominus : Persequere : absque dubio enim comprehendes eos, et excuties prædam.
|
||||
9| Abiit ergo David, ipse et sexcenti viri qui erant cum eo, et venerunt usque ad torrentem Besor : et lassi quidam substiterunt.
|
||||
10| Persecutus est autem David ipse, et quadringenti viri : substiterant enim ducenti, qui lassi transire non poterant torrentem Besor.
|
||||
11| Et invenerunt virum ægyptium in agro, et adduxerunt eum ad David : dederuntque ei panem ut comederet, et biberet aquam,
|
||||
12| sed et fragmen massæ caricarum, et duas ligaturas uvæ passæ. Quæ cum comedisset, reversus est spiritus ejus, et refocillatus est : non enim comederat panem, neque biberat aquam, tribus diebus et tribus noctibus.
|
||||
13| Dixit itaque ei David : Cujus es tu ? vel unde ? et quo pergis ? Qui ait : Puer ægyptius ego sum, servus viri Amalecitæ : dereliquit autem me dominus meus, quia ægrotare cœpi nudiustertius.
|
||||
14| Siquidem nos erupimus ad australem plagam Cerethi, et contra Judam, et ad meridiem Caleb, et Siceleg succendimus igni.
|
||||
15| Dixitque ei David : Potes me ducere ad cuneum istum ? Qui ait : Jura mihi per Deum quod non occidas me, et non tradas me in manus domini mei, et ego ducam te ad cuneum istum. Et juravit ei David.
|
||||
16| Qui cum duxisset eum, ecce illi discumbebant super faciem universæ terræ comedentes et bibentes, et quasi festum celebrantes diem, pro cuncta præda et spoliis quæ ceperant de terra Philisthiim et de terra Juda.
|
||||
17| Et percussit eos David a vespere usque ad vesperam alterius diei, et non evasit ex eis quisquam, nisi quadringenti viri adolescentes, qui ascenderant camelos et fugerant.
|
||||
18| Eruit ergo David omnia quæ tulerant Amalecitæ, et duas uxores suas eruit.
|
||||
19| Nec defuit quidquam a parvo usque ad magnum, tam de filiis quam de filiabus, et de spoliis, et quæcumque rapuerant : omnia reduxit David.
|
||||
20| Et tulit universos greges et armenta, et minavit ante faciem suam : dixeruntque : Hæc est præda David.
|
||||
21| Venit autem David ad ducentos viros qui lassi substiterant, nec sequi potuerant David, et residere eos jusserat in torrente Besor : qui egressi sunt obviam David et populo qui erat cum eo. Accedens autem David ad populum, salutavit eos pacifice.
|
||||
22| Respondensque omnis vir pessimus et iniquus de viris qui ierant cum David, dixit : Quia non venerunt nobiscum, non dabimus eis quidquam de præda quam eruimus : sed sufficiat unicuique uxor sua et filii : quos cum acceperint, recedant.
|
||||
23| Dixit autem David : Non sic facietis, fratres mei, de his quæ tradidit nobis Dominus, et custodivit nos, et dedit latrunculos qui eruperant adversum nos, in manus nostras :
|
||||
24| nec audiet vos quisquam super sermone hoc : æqua enim pars erit descendentis ad prælium, et remanentis ad sarcinas, et similiter divident.
|
||||
25| Et factum est hoc ex die illa et deinceps, constitutum et præfinitum, et quasi lex in Israël usque in diem hanc.
|
||||
26| Venit ergo David in Siceleg, et misit dona de præda senioribus Juda proximis suis, dicens : Accipite benedictionem de præda hostium Domini :
|
||||
27| his qui erant in Bethel, et qui in Ramoth ad meridiem, et qui in Jether,
|
||||
28| et qui in Aroër, et qui in Sephamoth, et qui in Esthamo,
|
||||
29| et qui in Rachal, et qui in urbibus Jerameel, et qui in urbibus Ceni,
|
||||
30| et qui in Arama, et qui in lacu Asan, et qui in Athach,
|
||||
31| et qui in Hebron, et reliquis qui erant in his locis in quibus commoratus fuerat David, ipse et viri ejus.
|
||||
#31
|
||||
1| Philisthiim autem pugnabant adversum Israël : et fugerunt viri Israël ante faciem Philisthiim, et ceciderunt interfecti in monte Gelboë.
|
||||
2| Irrueruntque Philisthiim in Saul et in filios ejus, et percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul :
|
||||
3| totumque pondus prælii versum est in Saul, et consecuti sunt eum viri sagittarii, et vulneratus est vehementer a sagittariis.
|
||||
4| Dixitque Saul ad armigerum suum : Evagina gladium tuum, et percute me : ne forte veniant incircumcisi isti, et interficiant me, illudentes mihi. Et noluit armiger ejus : fuerat enim nimio terrore perterritus. Arripuit itaque Saul gladium, et irruit super eum.
|
||||
5| Quod cum vidisset armiger ejus, videlicet quod mortuus esset Saul, irruit etiam ipse super gladium suum, et mortuus est cum eo.
|
||||
6| Mortuus est ergo Saul, et tres filii ejus, et armiger illius, et universi viri ejus in die illa pariter.
|
||||
7| Videntes autem viri Israël qui erant trans vallem et trans Jordanem, quod fugissent viri Israëlitæ, et quod mortuus esset Saul et filii ejus, reliquerunt civitates suas, et fugerunt : veneruntque Philisthiim, et habitaverunt ibi.
|
||||
8| Facta autem die altera, venerunt Philisthiim ut spoliarent interfectos, et invenerunt Saul et tres filios ejus jacentes in monte Gelboë.
|
||||
9| Et præciderunt caput Saul, et spoliaverunt eum armis : et miserunt in terram Philisthinorum per circuitum, ut annuntiaretur in templo idolorum, et in populis.
|
||||
10| Et posuerunt arma ejus in templo Astaroth, corpus vero ejus suspenderunt in muro Bethsan.
|
||||
11| Quod cum audissent habitatores Jabes Galaad, quæcumque fecerant Philisthiim Saul,
|
||||
12| surrexerunt omnes viri fortissimi, et ambulaverunt tota nocte, et tulerunt cadaver Saul, et cadavera filiorum ejus, de muro Bethsan : veneruntque Jabes Galaad, et combusserunt ea ibi :
|
||||
13| et tulerunt ossa eorum, et sepelierunt in nemore Jabes, et jejunaverunt septem diebus.
|
||||
@@ -0,0 +1,948 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et factum est, postquam percussit Alexander Philippi Macedo, qui primus regnavit in Græcia, egressus de terra Cethim, Darium regem Persarum et Medorum :
|
||||
2| constituit prælia multa, et obtinuit omnium munitiones, et interfecit reges terræ,
|
||||
3| et pertransiit usque ad fines terræ : et accepit spolia multitudinis gentium, et siluit terra in conspectu ejus.
|
||||
4| Et congregavit virtutem, et exercitum fortem nimis : et exaltatum est, et elevatum cor ejus :
|
||||
5| et obtinuit regiones gentium, et tyrannos : et facti sunt illi in tributum.
|
||||
6| Et post hæc decidit in lectum, et cognovit quia moreretur.
|
||||
7| Et vocavit pueros suos nobiles, qui secum erant nutriti a juventute : et divisit illis regnum suum, cum adhuc viveret.
|
||||
8| Et regnavit Alexander annis duodecim, et mortuus est.
|
||||
9| Et obtinuerunt pueri ejus regnum, unusquisque in loco suo :
|
||||
10| et imposuerunt omnes sibi diademata post mortem ejus, et filii eorum post eos annis multis, et multiplicata sunt mala in terra.
|
||||
11| Et exiit ex eis radix peccatrix, Antiochus illustris, filius Antiochi regis, qui fuerat Romæ obses : et regnavit in anno centesimo trigesimo septimo regni Græcorum.
|
||||
12| In diebus illis, exierunt ex Israël filii iniqui, et suaserunt multis, dicentes : Eamus, et disponamus testamentum cum gentibus, quæ circa nos sunt : quia ex quo recessimus ab eis, invenerunt nos multa mala.
|
||||
13| Et bonus visus est sermo in oculis eorum.
|
||||
14| Et destinaverunt aliqui de populo, et abierunt ad regem : et dedit illis potestatem ut facerent justitiam gentium.
|
||||
15| Et ædificaverunt gymnasium in Jerosolymis secundum leges nationum :
|
||||
16| et fecerunt sibi præputia, et recesserunt a testamento sancto, et juncti sunt nationibus, et venundati sunt ut facerent malum.
|
||||
17| Et paratum est regnum in conspectu Antiochi, et cœpit regnare in terra Ægypti ut regnaret super duo regna.
|
||||
18| Et intravit in Ægyptum in multitudine gravi, in curribus, et elephantis, et equitibus, et copiosa navium multitudine :
|
||||
19| et constituit bellum adversus Ptolemæum regem Ægypti, et veritus est Ptolemæus a facie ejus, et fugit, et ceciderunt vulnerati multi.
|
||||
20| Et comprehendit civitates munitas in terra Ægypti, et accepit spolia terræ Ægypti.
|
||||
21| Et convertit Antiochus, postquam percussit Ægyptum in centesimo et quadragesimo tertio anno : et ascendit ad Israël,
|
||||
22| et ascendit Jerosolymam in multitudine gravi.
|
||||
23| Et intravit in sanctificationem cum superbia, et accepit altare aureum, et candelabrum luminis, et universa vasa ejus, et mensam propositionis, et libatoria, et phialas, et mortariola aurea, et velum, et coronas, et ornamentum aureum, quod in facie templi erat : et comminuit omnia.
|
||||
24| Et accepit argentum, et aurum, et vasa concupiscibilia : et accepit thesauros occultos, quos invenit : et sublatis omnibus, abiit in terram suam.
|
||||
25| Et fecit cædem hominum, et locutus est in superbia magna.
|
||||
26| Et factus est planctus magnus in Israël, et in omni loco eorum :
|
||||
27| et ingemuerunt principes et seniores ; virgines et juvenes infirmati sunt : et speciositas mulierum immutata est.
|
||||
28| Omnis maritus sumpsit lamentum, et quæ sedebant in thoro maritali, lugebant :
|
||||
29| et commota est terra super habitantes in ea, et universa domus Jacob induit confusionem.
|
||||
30| Et post duos annos dierum, misit rex principem tributorum in civitates Juda, et venit Jerusalem cum turba magna.
|
||||
31| Et locutus est ad eos verba pacifica in dolo : et crediderunt ei.
|
||||
32| Et irruit super civitatem repente, et percussit eam plaga magna, et perdidit populum multum ex Israël.
|
||||
33| Et accepit spolia civitatis : et succendit eam igni, et destruxit domos ejus, et muros ejus in circuitu :
|
||||
34| et captivas duxerunt mulieres, et natos et pecora possederunt.
|
||||
35| Et ædificaverunt civitatem David muro magno et firmo, et turribus firmis, et facta est illis in arcem :
|
||||
36| et posuerunt illic gentem peccatricem viros iniquos, et convaluerunt in ea : et posuerunt arma, et escas, et congregaverunt spolia Jerusalem :
|
||||
37| et reposuerunt illic : et facti sunt in laqueum magnum.
|
||||
38| Et factum est hoc ad insidias sanctificationi, et in diabolum malum in Israël :
|
||||
39| et effuderunt sanguinem innocentem per circuitum sanctificationis, et contaminaverunt sanctificationem.
|
||||
40| Et fugerunt habitatores Jerusalem propter eos, et facta est habitatio exterorum, et facta est extera semini suo, et nati ejus reliquerunt eam.
|
||||
41| Sanctificatio ejus desolata est sicut solitudo ; dies festi ejus conversi sunt in luctum, sabbata ejus in opprobrium, honores ejus in nihilum.
|
||||
42| Secundum gloriam ejus multiplicata est ignominia ejus, et sublimitas ejus conversa est in luctum.
|
||||
43| Et scripsit rex Antiochus omni regno suo ut esset omnis populus unus : et relinqueret unusquisque legem suam.
|
||||
44| Et consenserunt omnes gentes secundum verbum regis Antiochi :
|
||||
45| et multi ex Israël consenserunt servituti ejus, et sacrificaverunt idolis, et coinquinaverunt sabbatum.
|
||||
46| Et misit rex libros per manus nuntiorum in Jerusalem, et in omnes civitates Juda, ut sequerentur leges gentium terræ,
|
||||
47| et prohiberent holocausta et sacrificia, et placationes fieri in templo Dei,
|
||||
48| et prohiberent celebrari sabbatum, et dies solemnes :
|
||||
49| et jussit coinquinari sancta, et sanctum populum Israël.
|
||||
50| Et jussit ædificari aras, et templa, et idola, et immolari carnes suillas, et pecora communia,
|
||||
51| et relinquere filios suos incircumcisos, et coinquinari animas eorum in omnibus immundis, et abominationibus, ita ut obliviscerentur legem, et immutarent omnes justificationes Dei :
|
||||
52| et quicumque non fecissent secundum verbum regis Antiochi, morerentur.
|
||||
53| Secundum omnia verba hæc scripsit omni regno suo : et præposuit principes populo, qui hæc fieri cogerent.
|
||||
54| Et jusserunt civitatibus Juda sacrificare.
|
||||
55| Et congregati sunt multi de populo ad eos qui dereliquerant legem Domini, et fecerunt mala super terram :
|
||||
56| et effugaverunt populum Israël in abditis, et in absconditis fugitivorum locis.
|
||||
57| Die quintadecima mensis Casleu, quinto et quadragesimo et centesimo anno, ædificavit rex Antiochus abominandum idolum desolationis super altare Dei, et per universas civitates Juda in circuitu ædificaverunt aras :
|
||||
58| et ante januas domorum et in plateis incendebant thura, et sacrificabant :
|
||||
59| et libros legis Dei combusserunt igni, scindentes eos :
|
||||
60| et apud quemcumque inveniebantur libri testamenti Domini, et quicumque observabat legem Domini, secundum edictum regis trucidabant eum.
|
||||
61| In virtute sua faciebant hæc populo Israël, qui inveniebatur in omni mense et mense in civitatibus.
|
||||
62| Et quinta et vigesima die mensis sacrificabant super aram, quæ erat contra altare.
|
||||
63| Et mulieres, quæ circumcidebant filios suos, trucidabantur secundum jussum regis Antiochi,
|
||||
64| et suspendebant pueros a cervicibus per universas domos eorum : et eos, qui circumciderant illos, trucidabant.
|
||||
65| Et multi de populo Israël definierunt apud se, ut non manducarent immunda : et elegerunt magis mori, quam cibis coinquinari immundis :
|
||||
66| et noluerunt infringere legem Dei sanctam, et trucidati sunt :
|
||||
67| et facta est ira magna super populum valde.
|
||||
#2
|
||||
1| In diebus illis surrexit Mathathias filius Joannis filii Simeonis, sacerdos ex filiis Joarib, ab Jerusalem, et consedit in monte Modin :
|
||||
2| et habebat filios quinque, Joannem, qui cognominabatur Gaddis :
|
||||
3| et Simonem, qui cognominabatur Thasi :
|
||||
4| et Judam, qui vocabatur Machabæus :
|
||||
5| et Eleazarum, qui cognominabatur Abaron : et Jonathan, qui cognominabatur Apphus :
|
||||
6| hi viderunt mala, quæ fiebant in populo Juda, et in Jerusalem.
|
||||
7| Et dixit Mathathias : Væ mihi ! ut quid natus sum videre contritionem populi mei, et contritionem civitatis sanctæ, et sedere illic, cum datur in manibus inimicorum ?
|
||||
8| Sancta in manu extraneorum facta sunt : templum ejus sicut homo ignobilis.
|
||||
9| Vasa gloriæ ejus captiva abducta sunt : trucidati sunt senes ejus in plateis, et juvenes ejus ceciderunt in gladio inimicorum.
|
||||
10| Quæ gens non hæreditavit regnum ejus et non obtinuit spolia ejus ?
|
||||
11| Omnis compositio ejus ablata est. Quæ erat libera, facta est ancilla.
|
||||
12| Et ecce sancta nostra, et pulchritudo nostra, et claritas nostra desolata est, et coinquinaverunt ea gentes.
|
||||
13| Quo ergo nobis adhuc vivere ?
|
||||
14| Et scidit vestimenta sua Mathathias, et filii ejus : et operuerunt se ciliciis, et planxerunt valde.
|
||||
15| Et venerunt illuc qui missi erant a rege Antiocho, ut cogerent eos, qui confugerant in civitatem Modin, immolare, et accendere thura, et a lege Dei discedere.
|
||||
16| Et multi de populo Israël consentientes accesserunt ad eos : sed Mathathias et filii ejus constanter steterunt.
|
||||
17| Et respondentes qui missi erant ab Antiocho, dixerunt Mathathiæ : Princeps, et clarissimus et magnus es in hac civitate, et ornatus filiis et fratribus :
|
||||
18| ergo accede prior, et fac jussum regis, sicut fecerunt omnes gentes, et viri Juda, et qui remanserunt in Jerusalem : et eris tu, et filii tui, inter amicos regis, et amplificatus auro, et argento, et muneribus multis.
|
||||
19| Et respondit Mathathias, et dixit magna voce : Etsi omnes gentes regi Antiocho obediunt, ut discedat unusquisque a servitute legis patrum suorum, et consentiat mandatis ejus :
|
||||
20| ego et filii mei, et fratres mei, obediemus legi patrum nostrorum :
|
||||
21| propitius sit nobis Deus : non est nobis utile relinquere legem, et justitias Dei :
|
||||
22| non audiemus verba regis Antiochi, nec sacrificabimus transgredientes legis nostræ mandata, ut eamus altera via.
|
||||
23| Et ut cessavit loqui verba hæc, accessit quidam Judæus in omnium oculis sacrificare idolis super aram in civitate Modin, secundum jussum regis :
|
||||
24| et vidit Mathathias, et doluit, et contremuerunt renes ejus, et accensus est furor ejus secundum judicium legis, et insiliens trucidavit eum super aram :
|
||||
25| sed et virum, quem rex Antiochus miserat, qui cogebat immolare, occidit in ipso tempore, et aram destruxit :
|
||||
26| et zelatus est legem, sicut fecit Phinees Zamri filio Salomi.
|
||||
27| Et exclamavit Mathathias voce magna in civitate, dicens : Omnis qui zelum habet legis, statuens testamentum, exeat post me.
|
||||
28| Et fugit ipse, et filii ejus in montes, et reliquerunt quæcumque habebant in civitate.
|
||||
29| Tunc descenderunt multi quærentes judicium, et justitiam, in desertum :
|
||||
30| et sederunt ibi ipsi, et filii eorum, et mulieres eorum, et pecora eorum : quoniam inundaverunt super eos mala.
|
||||
31| Et renuntiatum est viris regis, et exercitui qui erat in Jerusalem civitate David, quoniam discessissent viri quidam, qui dissipaverunt mandatum regis, in loca occulta in deserto, et abiissent post illos multi.
|
||||
32| Et statim perrexerunt ad eos, et constituerunt adversus eos prælium in die sabbatorum,
|
||||
33| et dixerunt ad eos : Resistitis et nunc adhuc ? exite, et facite secundum verbum regis Antiochi, et vivetis.
|
||||
34| Et dixerunt : Non exibimus, neque faciemus verbum regis, ut polluamus diem sabbatorum.
|
||||
35| Et concitaverunt adversus eos prælium.
|
||||
36| Et non responderunt eis, nec lapidem miserunt in eos, nec oppilaverunt loca occulta,
|
||||
37| dicentes : Moriamur omnes in simplicitate nostra : et testes erunt super nos cælum et terra, quod injuste perditis nos.
|
||||
38| Et intulerunt illis bellum sabbatis : et mortui sunt ipsi, et uxores eorum, et filii eorum, et pecora eorum usque ad mille animas hominum.
|
||||
39| Et cognovit Mathathias et amici ejus, et luctum habuerunt super eos valde.
|
||||
40| Et dixit vir proximo suo : Si omnes fecerimus sicut fratres nostri fecerunt, et non pugnaverimus adversus gentes pro animabus nostris et justificationibus nostris, nunc citius disperdent nos a terra.
|
||||
41| Et cogitaverunt in die illa, dicentes : Omnis homo, quicumque venerit ad nos in bello die sabbatorum, pugnemus adversus eum : et non moriemur omnes, sicut mortui sunt fratres nostri in occultis.
|
||||
42| Tunc congregata est ad eos synagoga Assidæorum fortis viribus ex Israël, omnis voluntarius in lege :
|
||||
43| et omnes, qui fugiebant a malis, additi sunt ad eos, et facti sunt illis ad firmamentum.
|
||||
44| Et collegerunt exercitum, et percusserunt peccatores in ira sua, et viros iniquos in indignatione sua : et ceteri fugerunt ad nationes, ut evaderent.
|
||||
45| Et circuivit Mathathias et amici ejus, et destruxerunt aras :
|
||||
46| et circumciderunt pueros incircumcisos quotquot invenerunt in finibus Israël : et in fortitudine.
|
||||
47| Et persecuti sunt filios superbiæ, et prosperatum est opus in manibus eorum :
|
||||
48| et obtinuerunt legem de manibus gentium, et de manibus regum, et non dederant cornu peccatori.
|
||||
49| Et appropinquaverunt dies Mathathiæ moriendi, et dixit filiis suis : Nunc confortata est superbia, et castigatio, et tempus eversionis, et ira indignationis.
|
||||
50| Nunc ergo, o filii, æmulatores estote legis, et date animas vestras pro testamento patrum vestrorum,
|
||||
51| et mementote operum patrum, quæ fecerunt in generationibus suis : et accipietis gloriam magnam, et nomen æternum.
|
||||
52| Abraham nonne in tentatione inventus est fidelis, et reputatum est ei ad justitiam ?
|
||||
53| Joseph in tempore angustiæ suæ custodivit mandatum, et factus est dominus Ægypti.
|
||||
54| Phinees pater noster, zelando zelum Dei, accepit testamentum sacerdotii æterni.
|
||||
55| Jesus dum implevit verbum, factus est dux in Israël.
|
||||
56| Caleb dum testificatur in ecclesia, accepit hæreditatem.
|
||||
57| David in sua misericordia consecutus est sedem regni in sæcula.
|
||||
58| Elias, dum zelat zelum legis, receptus est in cælum.
|
||||
59| Ananias et Azarias et Misaël credentes, liberati sunt de flamma.
|
||||
60| Daniel in sua simplicitate liberatus est de ore leonum.
|
||||
61| Et ita cogitate per generationem et generationem : quia omnes qui sperant in eum, non infirmantur.
|
||||
62| Et a verbis viri peccatoris ne timueritis, quia gloria ejus stercus et vermis est :
|
||||
63| hodie extollitur, et cras non invenietur : quia conversus est in terram suam, et cogitatio ejus periit.
|
||||
64| Vos ergo filii, confortamini, et viriliter agite in lege : quia in ipsa gloriosi eritis.
|
||||
65| Et ecce Simon frater vester, scio quod vir consilii est : ipsum audite semper, et ipse erit vobis pater.
|
||||
66| Et Judas Machabæus, fortis viribus a juventute sua, sit vobis princeps militiæ, et ipse aget bellum populi.
|
||||
67| Et adducetis ad vos omnes factores legis : et vindicate vindictam populi vestri.
|
||||
68| Retribuite retributionem gentibus, et intendite in præceptum legis.
|
||||
69| Et benedixit eos, et appositus est ad patres suos.
|
||||
70| Et defunctus est anno centesimo et quadragesimo sexto : et sepultus est a filiis suis in sepulchris patrum suorum in Modin, et planxerunt eum omnis Israël planctu magno.
|
||||
#3
|
||||
1| Et surrexit Judas, qui vocabatur Machabæus, filius ejus, pro eo :
|
||||
2| et adjuvabant eum omnes fratres ejus, et universi qui se conjunxerant patri ejus, et præliabantur prælium Israël cum lætitia.
|
||||
3| Et dilatavit gloriam populo suo, et induit se loricam sicut gigas, et succinxit se arma bellica sua in præliis, et protegebat castra gladio suo.
|
||||
4| Similis factus est leoni in operibus suis, et sicut catulus leonis rugiens in venatione.
|
||||
5| Et persecutus est iniquos perscrutans eos : et qui conturbabant populum suum, eos succendit flammis :
|
||||
6| et repulsi sunt inimici ejus præ timore ejus, et omnes operarii iniquitatis conturbati sunt : et directa est salus in manu ejus.
|
||||
7| Et exacerbabat reges multos, et lætificabat Jacob in operibus suis, et in sæculum memoria ejus in benedictione.
|
||||
8| Et perambulavit civitates Juda, et perdidit impios ex eis, et avertit iram ab Israël.
|
||||
9| Et nominatus est usque ad novissimum terræ, et congregavit pereuntes.
|
||||
10| Et congregavit Apollonius gentes, et a Samaria virtutem multam et magnam ad bellandum contra Israël.
|
||||
11| Et cognovit Judas, et exiit obviam illi : et percussit, et occidit illum : et ceciderunt vulnerati multi, et reliqui fugerunt.
|
||||
12| Et accepit spolia eorum : et gladium Apollonii abstulit Judas, et erat pugnans in eo omnibus diebus.
|
||||
13| Et audivit Seron princeps exercitus Syriæ, quod congregavit Judas congregationem fidelium, et ecclesiam secum,
|
||||
14| et ait : Faciam mihi nomen, et glorificabor in regno, et debellabo Judam, et eos qui cum ipso sunt, qui spernebant verbum regis.
|
||||
15| Et præparavit se : et ascenderunt cum eo castra impiorum fortes auxiliarii ut facerent vindictam in filios Israël.
|
||||
16| Et appropinquaverunt usque ad Bethoron : et exivit Judas obviam illi cum paucis.
|
||||
17| Ut autem viderunt exercitum venientem sibi obviam, dixerunt Judæ : Quomodo poterimus pauci pugnare contra multitudinem tantam, et tam fortem, et nos fatigati sumus jejunio hodie ?
|
||||
18| Et ait Judas : Facile est concludi multos in manus paucorum : et non est differentia in conspectu Dei cæli liberare in multis, et in paucis :
|
||||
19| quoniam non in multitudine exercitus victoria belli, sed de cælo fortitudo est.
|
||||
20| Ipsi veniunt ad nos in multitudine contumaci, et superbia, ut disperdant nos, et uxores nostras, et filios nostros, et ut spolient nos :
|
||||
21| nos vero pugnabimus pro animabus nostris, et legibus nostris :
|
||||
22| et ipse Dominus conteret eos ante faciem nostram : vos autem ne timueritis eos.
|
||||
23| Ut cessavit autem loqui, insiluit in eos subito : et contritus est Seron et exercitus ejus in conspectu ipsius :
|
||||
24| et persecutus est eum in descensu Bethoron usque in campum, et ceciderunt ex eis octingenti viri, reliqui autem fugerunt in terram Philisthiim.
|
||||
25| Et cecidit timor Judæ ac fratrum ejus, et formido super omnes gentes in circuitu eorum :
|
||||
26| et pervenit ad regem nomen ejus, et de præliis Judæ narrabant omnes gentes.
|
||||
27| Ut audivit autem rex Antiochus sermones istos, iratus est animo : et misit, et congregavit exercitum universi regni sui, castra fortia valde :
|
||||
28| et aperuit ærarium suum, et dedit stipendia exercitui in annum : et mandavit illis ut essent parati ad omnia.
|
||||
29| Et vidit quod defecit pecunia de thesauris suis, et tributa regionis modica propter dissensionem et plagam quam fecit in terra, ut tolleret legitima, quæ erant a primis diebus :
|
||||
30| et timuit ne non haberet ut semel et bis, in sumptus et donaria, quæ dederat ante larga manu : et abundaverat super reges qui ante eum fuerant.
|
||||
31| Et consternatus erat animo valde, et cogitavit ire in Persidem, et accipere tributa regionum, et congregare argentum multum.
|
||||
32| Et reliquit Lysiam hominem nobilem de genere regali, super negotia regia, a flumine Euphrate usque ad flumen Ægypti,
|
||||
33| et ut nutriret Antiochum filium suum, donec rediret.
|
||||
34| Et tradidit ei medium exercitum, et elephantos : et mandavit ei de omnibus quæ volebat, et de inhabitantibus Judæam, et Jerusalem :
|
||||
35| et ut mitteret ad eos exercitum ad conterendam et extirpandam virtutem Israël, et reliquias Jerusalem, et auferendam memoriam eorum de loco :
|
||||
36| et ut constitueret habitatores filios alienigenas in omnibus finibus eorum, et sorte distribueret terram eorum.
|
||||
37| Et rex assumpsit partem exercitus residui, et exivit ab Antiochia civitate regni sui anno centesimo et quadragesimo septimo : et transfretavit Euphraten flumen, et perambulabat superiores regiones.
|
||||
38| Et elegit Lysias Ptolemæum filium Dorymini, et Nicanorem, et Gorgiam, viros potentes ex amicis regis :
|
||||
39| et misit cum eis quadraginta millia virorum, et septem millia equitum, ut venirent in terram Juda, et disperderent eam secundum verbum regis.
|
||||
40| Et processerunt cum universa virtute sua, et venerunt, et applicuerunt Emmaum in terra campestri.
|
||||
41| Et audierunt mercatores regionum nomen eorum : et acceperunt argentum, et aurum multum valde, et pueros, et venerunt in castra ut acciperent filios Israël in servos, et additi sunt ad eos exercitus Syriæ, et terræ alienigenarum.
|
||||
42| Et vidit Judas et fratres ejus, quia multiplicata sunt mala, et exercitus applicabant ad fines eorum : et cognoverunt verba regis, quæ mandavit populo facere in interitum et consummationem :
|
||||
43| et dixerunt unusquisque ad proximum suum : Erigamus dejectionem populi nostri, et pugnemus pro populo nostro, et sanctis nostris.
|
||||
44| Et congregatus est conventus ut essent parati in prælium, et ut orarent et peterent misericordiam et miserationes.
|
||||
45| Et Jerusalem non habitabatur, sed erat sicut desertum : non erat qui ingrederetur et egrederetur de natis ejus. Et sanctum conculcabatur : et filii alienigenarum erant in arce ; ibi erat habitatio gentium : et ablata est voluptas a Jacob, et defecit ibi tibia et cithara.
|
||||
46| Et congregati sunt, et venerunt in Maspha contra Jerusalem, quia locus orationis erat in Maspha ante in Israël.
|
||||
47| Et jejunaverunt illa die, et induerunt se ciliciis, et cinerem imposuerunt capiti suo, et disciderunt vestimenta sua :
|
||||
48| et expanderunt libros legis, de quibus scrutabantur gentes similitudinem simulacrorum suorum :
|
||||
49| et attulerunt ornamenta sacerdotalia, et primitias, et decimas : et suscitaverunt Nazaræos, qui impleverant dies,
|
||||
50| et clamaverunt voce magna in cælum, dicentes : Quid faciemus istis, et quo eos ducemus ?
|
||||
51| et sancta tua conculcata sunt, et contaminata sunt, et sacerdotes tui facti sunt in luctum, et in humilitatem :
|
||||
52| et ecce nationes convenerunt adversum nos ut nos disperdant : tu scis quæ cogitant in nos.
|
||||
53| Quomodo poterimus subsistere ante faciem eorum, nisi tu, Deus, adjuves nos ?
|
||||
54| Et tubis exclamaverunt voce magna.
|
||||
55| Et post hæc constituit Judas duces populi, tribunos, et centuriones, et pentacontarchos, et decuriones.
|
||||
56| Et dixit his, qui ædificabant domos, et sponsabant uxores, et plantabant vineas, et formidolosis, ut redirent unusquisque in domum suam secundum legem.
|
||||
57| Et moverunt castra, et collocaverunt ad austrum Emmaum.
|
||||
58| Et ait Judas : Accingimini, et estote filii potentes, et estote parati in mane, ut pugnetis adversus nationes has quæ convenerunt adversus nos disperdere nos, et sancta nostra :
|
||||
59| quoniam melius est nos mori in bello, quam videre mala gentis nostræ, et sanctorum.
|
||||
60| Sicut autem fuerit voluntas in cælo, sic fiat.
|
||||
#4
|
||||
1| Et assumpsit Gorgias quinque millia virorum, et mille equites electos : et moverunt castra nocte,
|
||||
2| ut applicarent ad castra Judæorum, et percuterent eos subito : et filii, qui erant ex arce, erant illis duces.
|
||||
3| Et audivit Judas, et surrexit ipse et potentes percutere virtutem exercituum regis, qui erant in Emmaum :
|
||||
4| adhuc enim dispersus erat exercitus a castris.
|
||||
5| Et venit Gorgias in castra Judæ noctu, et neminem invenit : et quærebat eos in montibus, quoniam dixit : Fugiunt hi a nobis.
|
||||
6| Et cum dies factus esset, apparuit Judas in campo cum tribus millibus virorum tantum, qui tegumenta et gladios non habebant :
|
||||
7| et viderunt castra gentium valida, et loricatos et equitatus in circuitu eorum, et hi docti ad prælium.
|
||||
8| Et ait Judas viris, qui secum erant : Ne timueritis multitudinem eorum, et impetum eorum ne formidetis.
|
||||
9| Mementote qualiter salvi facti sunt patres nostri in mari Rubro, cum sequeretur eos Pharao cum exercitu multo.
|
||||
10| Et nunc clamemus in cælum : et miserebitur nostri Dominus, et memor erit testamenti patrum nostrorum, et conteret exercitum istum ante faciem nostram hodie :
|
||||
11| et scient omnes gentes quia est qui redimat et liberet Israël.
|
||||
12| Et elevaverunt alienigenæ oculos suos, et viderunt eos venientes ex adverso.
|
||||
13| Et exierunt de castris in prælium, et tuba cecinerunt hi qui erant cum Juda.
|
||||
14| Et congressi sunt : et contritæ sunt gentes, et fugerunt in campum.
|
||||
15| Novissimi autem omnes ceciderunt in gladio, et persecuti sunt eos usque Gezeron, et usque in campos Idumææ, et Azoti, et Jamniæ : et ceciderunt ex illis usque ad tria millia virorum.
|
||||
16| Et reversus est Judas, et exercitus ejus sequens eum.
|
||||
17| Dixitque ad populum : Non concupiscatis spolia : quia bellum contra nos est,
|
||||
18| et Gorgias et exercitus ejus prope nos in monte : sed state nunc contra inimicos nostros, et expugnate eos, et sumetis postea spolia securi.
|
||||
19| Et adhuc loquente Juda hæc, ecce apparuit pars quædam prospiciens de monte.
|
||||
20| Et vidit Gorgias quod in fugam conversi sunt sui, et succenderunt castra : fumus enim, qui videbatur, declarabat quod factum est.
|
||||
21| Quibus illi conspectis timuerunt valde, aspicientes simul et Judam, et exercitum in campo paratum ad prælium.
|
||||
22| Et fugerunt omnes in campum alienigenarum :
|
||||
23| et Judas reversus est ad spolia castrorum, et acceperunt aurum multum, et argentum, et hyacinthinum, et purpuram marinam, et opes magnas.
|
||||
24| Et conversi, hymnum canebant, et benedicebant Deum in cælum, quoniam bonus est, quoniam in sæculum misericordia ejus.
|
||||
25| Et facta est salus magna in Israël in die illa.
|
||||
26| Quicumque autem alienigenarum evaserunt, venerunt, et nuntiaverunt Lysiæ universa quæ acciderant.
|
||||
27| Quibus ille auditis, consternatus animo deficiebat : quod non qualia voluit, talia contigerunt in Israël, et qualia mandavit rex.
|
||||
28| Et sequenti anno, congregavit Lysias virorum electorum sexaginta millia, et equitum quinque millia, ut debellaret eos.
|
||||
29| Et venerunt in Judæam, et castra posuerunt in Bethoron, et occurrit illis Judas cum decem millibus viris.
|
||||
30| Et viderunt exercitum fortem, et oravit, et dixit : Benedictus es, salvator Israël, qui contrivisti impetum potentis in manu servi tui David, et tradidisti castra alienigenarum in manu Jonathæ filii Saul, et armigeri ejus.
|
||||
31| Conclude exercitum istum in manu populi tui Israël, et confundantur in exercitu suo et equitibus.
|
||||
32| Da illis formidinem, et tabefac audaciam virtutis eorum, et commoveantur contritione sua.
|
||||
33| Dejice illos gladio diligentium te : et collaudent te omnes, qui noverunt nomen tuum, in hymnis.
|
||||
34| Et commiserunt prælium : et ceciderunt de exercitu Lysiæ quinque millia virorum.
|
||||
35| Videns autem Lysias fugam suorum, et Judæorum audaciam, et quod parati sunt aut vivere, aut mori fortiter, abiit Antiochiam, et elegit milites, ut multiplicati rursus venirent in Judæam.
|
||||
36| Dixit autem Judas, et fratres ejus : Ecce contriti sunt inimici nostri : ascendamus nunc mundare sancta, et renovare.
|
||||
37| Et congregatus est omnis exercitus, et ascenderunt in montem Sion.
|
||||
38| Et viderunt sanctificationem desertam, et altare profanatum, et portas exustas, et in atriis virgulta nata sicut in saltu vel in montibus, et pastophoria diruta.
|
||||
39| Et sciderunt vestimenta sua, et planxerunt planctu magno, et imposuerunt cinerem super caput suum,
|
||||
40| et ceciderunt in faciem super terram, et exclamaverunt tubis signorum, et clamaverunt in cælum.
|
||||
41| Tunc ordinavit Judas viros ut pugnarent adversus eos qui erant in arce, donec emundarent sancta.
|
||||
42| Et elegit sacerdotes sine macula, voluntatem habentes in lege Dei :
|
||||
43| et mundaverunt sancta, et tulerunt lapides contaminationis in locum immundum.
|
||||
44| Et cogitavit de altari holocaustorum, quod profanatum erat, quid de eo faceret.
|
||||
45| Et incidit illis consilium bonum ut destruerent illud : ne forte illis esset in opprobrium, quia contaminaverunt illud gentes, et demoliti sunt illud.
|
||||
46| Et reposuerunt lapides in monte domus in loco apto, quoadusque veniret propheta, et responderet de eis.
|
||||
47| Et acceperunt lapides integros secundum legem, et ædificaverunt altare novum secundum illud quod fuit prius :
|
||||
48| et ædificaverunt sancta, et quæ intra domum erant intrinsecus : et ædem, et atria sanctificaverunt.
|
||||
49| Et fecerunt vasa sancta nova, et intulerunt candelabrum, et altare incensorum, et mensam, in templum.
|
||||
50| Et incensum posuerunt super altare, et accenderunt lucernas quæ super candelabrum erant, et lucebant in templo.
|
||||
51| Et posuerunt super mensam panes, et appenderunt vela, et consummaverunt omnia opera quæ fecerant.
|
||||
52| Et ante matutinum surrexerunt quinta et vigesima die mensis noni (hic est mensis Casleu) centesimi quadragesimi octavi anni :
|
||||
53| et obtulerunt sacrificium secundum legem super altare holocaustorum novum, quod fecerunt.
|
||||
54| Secundum tempus et secundum diem in qua contaminaverunt illud gentes, in ipsa renovatum est in canticis, et citharis, et cinyris, et in cymbalis.
|
||||
55| Et cecidit omnis populus in faciem, et adoraverunt, et benedixerunt in cælum eum, qui prosperavit eis.
|
||||
56| Et fecerunt dedicationem altaris diebus octo, et obtulerunt holocausta cum lætitia, et sacrificium salutaris et laudis.
|
||||
57| Et ornaverunt faciem templi coronis aureis et scutulis, et dedicaverunt portas et pastophoria, et imposuerunt eis januas.
|
||||
58| Et facta est lætitia in populo magna valde, et aversum est opprobrium gentium.
|
||||
59| Et statuit Judas, et fratres ejus, et universa ecclesia Israël, ut agatur dies dedicationis altaris in temporibus suis ab anno in annum per dies octo a quinta et vigesima die mensis Casleu, cum lætitia et gaudio.
|
||||
60| Et ædificaverunt in tempore illo montem Sion, et per circuitum muros altos et turres firmas, nequando venirent gentes, et conculcarent eum sicut antea fecerunt.
|
||||
61| Et collocavit illic exercitum, ut servarent eum, et munivit eum ad custodiendum Bethsuram, ut haberet populus munitionem contra faciem Idumææ.
|
||||
#5
|
||||
1| Et factum est, ut audierunt gentes in circuitu quia ædificatum est altare et sanctuarium sicut prius, iratæ sunt valde :
|
||||
2| et cogitabant tollere genus Jacob, qui erant inter eos, et cœperunt occidere de populo, et persequi.
|
||||
3| Et debellabat Judas filios Esau in Idumæa, et eos qui erant in Acrabathane, quia circumsedebant Israëlitas : et percussit eos plaga magna.
|
||||
4| Et recordatus est malitiam filiorum Bean, qui erant populo in laqueum et in scandalum, insidiantes ei in via.
|
||||
5| Et conclusi sunt ab eo in turribus, et applicuit ad eos, et anathematizavit eos, et incendit turres eorum igni cum omnibus qui in eis erant.
|
||||
6| Et transivit ad filios Ammon, et invenit manum fortem, et populum copiosum, et Timotheum ducem ipsorum :
|
||||
7| et commisit cum eis prælia multa, et contriti sunt in conspectu eorum, et percussit eos :
|
||||
8| et cepit Gazer civitatem et filias ejus, et reversus est in Judæam.
|
||||
9| Et congregatæ sunt gentes quæ sunt in Galaad adversus Israëlitas, qui erant in finibus eorum, ut tollerent eos : et fugerunt in Datheman munitionem.
|
||||
10| Et miserunt litteras ad Judam et fratres ejus, dicentes : Congregatæ sunt adversum nos gentes per circuitum, ut nos auferant,
|
||||
11| et parant venire, et occupare munitionem, in quam confugimus : et Timotheus est dux exercitus eorum.
|
||||
12| Nunc ergo veni, et eripe nos de manibus eorum, quia cecidit multitudo de nobis.
|
||||
13| Et omnes fratres nostri, qui erant in locis Tubin, interfecti sunt : et captivas duxerunt uxores eorum, et natos, et spolia, et peremerunt illic fere mille viros.
|
||||
14| Et adhuc epistolæ legebantur, et ecce alii nuntii venerunt de Galilæa conscissis tunicis, nuntiantes secundum verba hæc :
|
||||
15| dicentes convenisse adversum se a Ptolemaida, et Tyro, et Sidone : et repleta est omnis Galilæa alienigenis, ut nos consumant.
|
||||
16| Ut audivit autem Judas et populus sermones istos, convenit ecclesia magna cogitare quid facerent fratribus suis, qui in tribulatione erant, et expugnabantur ab eis.
|
||||
17| Dixitque Judas Simoni fratri suo : Elige tibi viros, et vade, et libera fratres tuos in Galilæa : ego autem et frater meus Jonathas ibimus in Galaaditim.
|
||||
18| Et reliquit Josephum filium Zachariæ, et Azariam, duces populi, cum residuo exercitu in Judæa ad custodiam :
|
||||
19| et præcepit illis, dicens : Præestote populo huic : et nolite bellum committere adversum gentes, donec revertamur.
|
||||
20| Et partiti sunt Simoni viri tria millia, ut iret in Galilæam : Judæ autem octo millia in Galaaditim.
|
||||
21| Et abiit Simon in Galilæam, et commisit prælia multa cum gentibus : et contritæ sunt gentes a facie ejus, et persecutus est eos usque ad portam
|
||||
22| Ptolemaidis : et ceciderunt de gentibus fere tria millia virorum. Et accepit spolia eorum,
|
||||
23| et assumpsit eos qui erant in Galilæa et in Arbatis, cum uxoribus, et natis, et omnibus quæ erant illis, et adduxit in Judæam cum lætitia magna.
|
||||
24| Et Judas Machabæus, et Jonathas frater ejus, transierunt Jordanem, et abierunt viam trium dierum per desertum.
|
||||
25| Et occurrerunt eis Nabuthæi, et susceperunt eos pacifice, et narraverunt eis omnia quæ acciderant fratribus eorum in Galaaditide,
|
||||
26| et quia multi ex eis comprehensi sunt in Barasa, et Bosor, et in Alimis, et in Casphor, et Mageth, et Carnaim : hæ omnes civitates munitæ et magnæ.
|
||||
27| Sed et in ceteris civitatibus Galaaditidis tenentur comprehensi, et in crastinum constituerunt admovere exercitum civitatibus his, et comprehendere, et tollere eos in una die.
|
||||
28| Et convertit Judas et exercitus ejus viam in desertum Bosor repente, et occupavit civitatem : et occidit omnem masculum in ore gladii, et accepit omnia spolia eorum, et succendit eam igni.
|
||||
29| Et surrexerunt inde nocte, et ibant usque ad munitionem.
|
||||
30| Et factum est diluculo, cum elevassent oculos suos, ecce populus multus, cujus non erat numerus, portantes scalas et machinas ut comprehenderent munitionem, et expugnarent eos.
|
||||
31| Et vidit Judas quia cœpit bellum, et clamor belli ascendit ad cælum sicut tuba, et clamor magnus de civitate :
|
||||
32| et dixit exercitui suo : Pugnate hodie pro fratribus vestris.
|
||||
33| Et venit tribus ordinibus post eos, et exclamaverunt tubis, et clamaverunt in oratione.
|
||||
34| Et cognoverunt castra Timothei quia Machabæus est, et refugerunt a facie ejus : et percusserunt eos plaga magna. Et ceciderunt ex eis in die illa fere octo millia virorum.
|
||||
35| Et divertit Judas in Maspha, et expugnavit, et cepit eam : et occidit omnem masculum ejus, et sumpsit spolia ejus, et succendit eam igni.
|
||||
36| Inde perrexit, et cepit Casbon, et Mageth, et Bosor, et reliquas civitates Galaaditidis.
|
||||
37| Post hæc autem verba congregavit Timotheus exercitum alium, et castra posuit contra Raphon trans torrentem.
|
||||
38| Et misit Judas speculari exercitum : et renuntiaverunt ei, dicentes : Quia convenerunt ad eum omnes gentes quæ in circuitu nostro sunt, exercitus multus nimis :
|
||||
39| et Arabas conduxerunt in auxilium sibi, et castra posuerunt trans torrentem, parati ad te venire in prælium. Et abiit Judas obviam illis.
|
||||
40| Et ait Timotheus principibus exercitus sui : Cum appropinquaverit Judas, et exercitus ejus, ad torrentem aquæ : si transierit ad nos prior, non poterimus sustinere eum, quia potens poterit adversum nos ;
|
||||
41| si vero timuerit transire, et posuerit castra extra flumen, transfretamus ad eos, et poterimus adversus illum.
|
||||
42| Ut autem appropinquavit Judas ad torrentem aquæ, statuit scribas populi secus torrentem, et mandavit eis, dicens : Neminem hominem reliqueritis, sed veniant omnes in prælium.
|
||||
43| Et transfretavit ad illos prior, et omnis populus post eum, et contritæ sunt omnes gentes a facie eorum, et projecerunt arma sua, et fugerunt ad fanum, quod erat in Carnaim.
|
||||
44| Et occupavit ipsam civitatem, et fanum succendit igni cum omnibus qui erant in ipso : et oppressa est Carnaim, et non potuit sustinere contra faciem Judæ.
|
||||
45| Et congregavit Judas universos Israëlitas, qui erant in Galaaditide, a minimo usque ad maximum, et uxores eorum, et natos, et exercitum magnum valde, ut venirent in terram Juda.
|
||||
46| Et venerunt usque Ephron : et hæc civitas magna in ingressu posita, munita valde, et non erat declinare ab ea dextera vel sinistra, sed per mediam iter erat.
|
||||
47| Et incluserunt se qui erant in civitate, et obstruxerunt portas lapidibus : et misit ad eos Judas verbis pacificis,
|
||||
48| dicens : Transeamus per terram vestram, ut eamus in terram nostram : et nemo vobis nocebit, tantum pedibus transibimus. Et nolebant eis aperire.
|
||||
49| Et præcepit Judas prædicare in castris, ut applicarent unusquisque in quo erat loco :
|
||||
50| et applicuerunt se viri virtutis, et oppugnavit civitatem illam tota die et tota nocte, et tradita est civitas in manu ejus :
|
||||
51| et peremerunt omnem masculum in ore gladii, et eradicavit eam, et accepit spolia ejus : et transivit per totam civitatem super interfectos.
|
||||
52| Et transgressi sunt Jordanem in campo magno, contra faciem Bethsan.
|
||||
53| Et erat Judas congregans extremos, et exhortabatur populum per totam viam, donec venirent in terram Juda :
|
||||
54| et ascenderunt in montem Sion cum lætitia, et gaudio, et obtulerunt holocausta, quod nemo ex eis cecidisset donec reverterentur in pace.
|
||||
55| Et in diebus quibus erat Judas et Jonathas in terra Galaad, et Simon frater ejus in Galilæa contra faciem Ptolemaidis,
|
||||
56| audivit Josephus Zachariæ filius, et Azarias princeps virtutis, res bene gestas, et prælia quæ facta sunt,
|
||||
57| et dixit : Faciamus et ipsi nobis nomen, et eamus pugnare adversus gentes quæ in circuitu nostro sunt.
|
||||
58| Et præcepit his qui erant in exercitu suo, et abierunt Jamniam.
|
||||
59| Et exivit Gorgias de civitate, et viri ejus obviam illis in pugnam.
|
||||
60| Et fugati sunt Josephus et Azarias usque in fines Judææ : et ceciderunt illo die de populo Israël ad duo millia viri, et facta est fuga magna in populo :
|
||||
61| quia non audierunt Judam, et fratres ejus, existimantes fortiter se facturos.
|
||||
62| Ipsi autem non erant de semine virorum illorum, per quos salus facta est in Israël.
|
||||
63| Et viri Juda magnificati sunt valde in conspectu omnis Israël, et gentium omnium ubi audiebatur nomen eorum.
|
||||
64| Et convenerunt ad eos fausta acclamantes.
|
||||
65| Et exivit Judas et fratres ejus, et expugnabant filios Esau in terra quæ ad austrum est, et percussit Chebron et filias ejus : et muros ejus, et turres succendit igni in circuitu.
|
||||
66| Et movit castra ut iret in terram alienigenarum, et perambulabat Samariam.
|
||||
67| In die illa ceciderunt sacerdotes in bello, dum volunt fortiter facere, dum sine consilio exeunt in prælium.
|
||||
68| Et declinavit Judas in Azotum in terram alienigenarum, et diruit aras eorum, et sculptilia deorum ipsorum succendit igni : et cepit spolia civitatum, et reversus est in terram Juda.
|
||||
#6
|
||||
1| Et rex Antiochus perambulabat superiores regiones, et audivit esse civitatem Elymaidem in Perside nobilissimam,
|
||||
et copiosam in argento et auro,
|
||||
2| templumque in ea locuples valde, et illic velamina aurea, et loricæ, et scuta, quæ reliquit Alexander Philippi rex Macedo, qui regnavit primus in Græcia.
|
||||
3| Et venit, et quærebat capere civitatem, et deprædari eam : et non potuit, quoniam innotuit sermo his qui erant in civitate :
|
||||
4| et insurrexerunt in prælium, et fugit inde, et abiit cum tristitia magna, et reversus est in Babyloniam.
|
||||
5| Et venit qui nuntiaret ei in Perside, quia fugata sunt castra quæ erant in terra Juda :
|
||||
6| et quia abiit Lysias cum virtute forti in primis, et fugatus est a facie Judæorum, et invaluerunt armis, et viribus, et spoliis multis, quæ ceperunt de castris, quæ exciderunt :
|
||||
7| et quia diruerunt abominationem, quam ædificaverat super altare quod erat in Jerusalem : et sanctificationem, sicut prius, circumdederunt muris excelsis, sed et Bethsuram civitatem suam.
|
||||
8| Et factum est ut audivit rex sermones istos, expavit, et commotus est valde : et decidit in lectum, et incidit in languorem præ tristitia, quia non factum est ei sicut cogitabat.
|
||||
9| Et erat illic per dies multos, quia renovata est in eo tristitia magna, et arbitratus est se mori.
|
||||
10| Et vocavit omnes amicos suos, et dixit illis : Recessit somnus ab oculis meis, et concidi, et corrui corde præ sollicitudine :
|
||||
11| et dixi in corde meo : In quantam tribulationem deveni, et in quos fluctus tristitiæ, in qua nunc sum : qui jucundus eram, et dilectus in potestate mea !
|
||||
12| Nunc vero reminiscor malorum quæ feci in Jerusalem, unde et abstuli omnia spolia aurea et argentea quæ erant in ea, et misi auferre habitantes Judæam sine causa.
|
||||
13| Cognovi ergo quia propterea invenerunt me mala ista : et ecce pereo tristitia magna in terra aliena.
|
||||
14| Et vocavit Philippum, unum de amicis suis, et præposuit eum super universum regnum suum :
|
||||
15| et dedit ei diadema, et stolam suam, et annulum, ut adduceret Antiochum filium suum, et nutriret eum, et regnaret.
|
||||
16| Et mortuus est illic Antiochus rex anno centesimo quadragesimo nono.
|
||||
17| Et cognovit Lysias quoniam mortuus est rex, et constituit regnare Antiochum filium ejus, quem nutrivit adolescentem : et vocavit nomen ejus Eupator.
|
||||
18| Et hi qui erant in arce, concluserant Israël in circuitu sanctorum : et quærebant eis mala semper, et firmamentum gentium.
|
||||
19| Et cogitavit Judas disperdere eos : et convocavit universum populum, ut obsiderent eos.
|
||||
20| Et convenerunt simul, et obsederunt eos anno centesimo quinquagesimo, et fecerunt ballistas et machinas.
|
||||
21| Et exierunt quidam ex eis qui obsidebantur : et adjunxerunt se illis aliqui impii ex Israël,
|
||||
22| et abierunt ad regem, et dixerunt : Quousque non facis judicium, et vindicas fratres nostros ?
|
||||
23| Nos decrevimus servire patri tuo, et ambulare in præceptis ejus, et obsequi edictis ejus :
|
||||
24| et filii populi nostri propter hoc alienabant se a nobis, et quicumque inveniebantur ex nobis, interficiebantur, et hæreditates nostræ diripiebantur.
|
||||
25| Et non ad nos tantum extenderunt manum, sed et in omnes fines nostros :
|
||||
26| et ecce applicuerunt hodie ad arcem Jerusalem occupare eam, et munitionem Bethsuram munierunt :
|
||||
27| et nisi præveneris eos velocius, majora quam hæc facient, et non poteris obtinere eos.
|
||||
28| Et iratus est rex, ut hæc audivit : et convocavit omnes amicos suos, et principes exercitus sui, et eos qui super equites erant :
|
||||
29| sed et de regnis aliis et de insulis maritimis venerunt ad eum exercitus conductitii.
|
||||
30| Et erat numerus exercitus ejus, centum millia peditum, et viginti millia equitum, et elephanti triginta duo, docti ad prælium.
|
||||
31| Et venerunt per Idumæam, et applicuerunt ad Bethsuram, et pugnaverunt dies multos : et fecerunt machinas, et exierunt, et succenderunt eas igni, et pugnaverunt viriliter.
|
||||
32| Et recessit Judas ab arce, et movit castra ad Bethzacharam contra castra regis.
|
||||
33| Et surrexit rex ante lucem, et concitavit exercitus in impetum contra viam Bethzacharam : et comparaverunt se exercitus in prælium, et tubis cecinerunt :
|
||||
34| et elephantis ostenderunt sanguinem uvæ et mori, ad acuendos eos in prælium :
|
||||
35| et diviserunt bestias per legiones, et astiterunt singulis elephantis mille viri in loricis concatenatis, et galeæ æreæ in capitibus eorum : et quingenti equites ordinati unicuique bestiæ electi erant.
|
||||
36| Hi ante tempus, ubicumque erat bestia, ibi erant : et quocumque ibat, ibant, et non discedebant ab ea.
|
||||
37| Sed et turres ligneæ super eos firmæ protegentes super singulas bestias : et super eas machinæ : et super singulas viri virtutis triginta duo, qui pugnabant desuper : et Indus magister bestiæ.
|
||||
38| Et residuum equitatum hinc et inde statuit in duas partes, tubis exercitum commovere, et perurgere constipatos in legionibus ejus.
|
||||
39| Et ut refulsit sol in clypeos aureos et æreos, resplenduerunt montes ab eis, et resplenduerunt sicut lampades ignis.
|
||||
40| Et distincta est pars exercitus regis per montes excelsos, et alia per loca humilia : et ibant caute et ordinate.
|
||||
41| Et commovebantur omnes inhabitantes terram a voce multitudinis, et incessu turbæ, et collisione armorum : erat enim exercitus magnus valde, et fortis.
|
||||
42| Et appropiavit Judas et exercitus ejus in prælium, et ceciderunt de exercitu regis sexcenti viri.
|
||||
43| Et vidit Eleazar filius Saura unam de bestiis loricatam loricis regis : et erat eminens super ceteras bestias, et visum est ei quod in ea esset rex :
|
||||
44| et dedit se ut liberaret populum suum, et acquireret sibi nomen æternum.
|
||||
45| Et cucurrit ad eam audacter in medio legionis, interficiens a dextris et a sinistris, et cadebant ab eo huc atque illuc.
|
||||
46| Et ivit sub pedes elephantis, et supposuit se ei, et occidit eum : et cecidit in terram super ipsum, et mortuus est illic.
|
||||
47| Et videntes virtutem regis, et impetum exercitus ejus, diverterunt se ab eis.
|
||||
48| Castra autem regis ascenderunt contra eos in Jerusalem, et applicuerunt castra regis ad Judæam, et montem Sion.
|
||||
49| Et fecit pacem cum his qui erant in Bethsura : et exierunt de civitate, quia non erant eis ibi alimenta conclusis, quia sabbata erant terræ.
|
||||
50| Et comprehendit rex Bethsuram : et constituit illic custodiam servare eam.
|
||||
51| Et convertit castra ad locum sanctificationis dies multos : et statuit illic ballistas, et machinas, et ignis jacula, et tormenta ad lapides jactandos, et spicula, et scorpios ad mittendas sagittas, et fundibula.
|
||||
52| Fecerunt autem et ipsi machinas adversus machinas eorum, et pugnaverunt dies multos.
|
||||
53| Escæ autem non erant in civitate, eo quod septimus annus esset : et qui remanserant in Judæa de gentibus, consumpserant reliquias eorum, quæ repositæ fuerant.
|
||||
54| Et remanserunt in sanctis viri pauci, quoniam obtinuerat eos fames : et dispersi sunt unusquisque in locum suum.
|
||||
55| Et audivit Lysias quod Philippus, quem constituerat rex Antiochus cum adhuc viveret, ut nutriret Antiochum filium suum, et regnaret,
|
||||
56| reversus esset a Perside et Media, et exercitus qui abierat cum ipso, et quia quærebat suscipere regni negotia :
|
||||
57| festinavit ire, et dicere ad regem, et duces exercitus : Deficimus quotidie, et esca nobis modica est ; et locus, quem obsidemus, est munitus, et incumbit nobis ordinare de regno.
|
||||
58| Nunc itaque demus dextras hominibus istis, et faciamus cum illis pacem, et cum omni gente eorum :
|
||||
59| et constituamus illis ut ambulent in legitimis suis sicut prius : propter legitima enim ipsorum, quæ despeximus, irati sunt, et fecerunt omnia hæc.
|
||||
60| Et placuit sermo in conspectu regis et principum : et misit ad eos pacem facere, et receperunt illam.
|
||||
61| Et juravit illis rex et principes, et exierunt de munitione.
|
||||
62| Et intravit rex montem Sion, et vidit munitionem loci : et rupit citius juramentum quod juravit, et mandavit destruere murum in gyro.
|
||||
63| Et discessit festinanter, et reversus est Antiochiam, et invenit Philippum dominantem civitati : et pugnavit adversus eum, et occupavit civitatem.
|
||||
#7
|
||||
1| Anno centesimo quinquagesimo primo, exiit Demetrius Seleuci filius ab urbe Roma, et ascendit cum paucis viris in civitatem maritimam, et regnavit illic.
|
||||
2| Et factum est, ut ingressus est domum regni patrum suorum, comprehendit exercitus Antiochum et Lysiam, ut adducerent eos ad eum.
|
||||
3| Et res ei innotuit, et ait : Nolite mihi ostendere faciem eorum.
|
||||
4| Et occidit eos exercitus. Et sedit Demetrius super sedem regni sui.
|
||||
5| Et venerunt ad eum viri iniqui et impii ex Israël : et Alcimus dux eorum, qui volebat fieri sacerdos.
|
||||
6| Et accusaverunt populum apud regem, dicentes : Perdidit Judas et fratres ejus omnes amicos tuos, et nos dispersit de terra nostra.
|
||||
7| Nunc ergo mitte virum, cui credis, ut eat, et videat exterminium omne quod fecit nobis, et regionibus regis : et puniat omnes amicos ejus, et adjutores eorum.
|
||||
8| Et elegit rex ex amicis suis Bacchidem, qui dominabatur trans flumen magnum in regno, et fidelem regi : et misit eum,
|
||||
9| ut videret exterminium quod fecit Judas : sed et Alcimum impium constituit in sacerdotium, et mandavit ei facere ultionem in filios Israël.
|
||||
10| Et surrexerunt, et venerunt cum exercitu magno in terram Juda : et miserunt nuntios, et locuti sunt ad Judam et ad fratres ejus verbis pacificis in dolo.
|
||||
11| Et non intenderunt sermonibus eorum : viderunt enim quia venerunt cum exercitu magno.
|
||||
12| Et convenerunt ad Alcimum et Bacchidem congregatio scribarum requirere quæ justa sunt :
|
||||
13| et primi, Assidæi qui erant in filiis Israël : et exquirebant ab eis pacem.
|
||||
14| Dixerunt enim : Homo sacerdos de semine Aaron venit ; non decipiet nos :
|
||||
15| et locutus est cum eis verba pacifica, et juravit illis, dicens : Non inferemus vobis malum, neque amicis vestris.
|
||||
16| Et crediderunt ei : et comprehendit ex eis sexaginta viros, et occidit eos in una die, secundum verbum quod scriptum est :
|
||||
17| Carnes sanctorum tuorum, et sanguinem ipsorum effuderunt in circuitu Jerusalem, et non erat qui sepeliret.
|
||||
18| Et incubuit timor et tremor in omnem populum : quia dixerunt : Non est veritas, et judicium in eis : transgressi sunt enim constitutum, et jusjurandum quod juraverunt.
|
||||
19| Et movit Bacchides castra ab Jerusalem, et applicuit in Bethzecha : et misit, et comprehendit multos ex eis qui a se effugerant : et quosdam de populo mactavit, et in puteum magnum projecit.
|
||||
20| Et commisit regionem Alcimo, et reliquit cum eo auxilium in adjutorium ipsi. Et abiit Bacchides ad regem :
|
||||
21| et satis agebat Alcimus pro principatu sacerdotii sui :
|
||||
22| et convenerunt ad eum omnes, qui perturbabant populum suum, et obtinuerunt terram Juda, et fecerunt plagam magnam in Israël.
|
||||
23| Et vidit Judas omnia mala quæ fecit Alcimus et qui cum eo erant filiis Israël, multo plus quam gentes :
|
||||
24| et exiit in omnes fines Judææ in circuitu, et fecit vindictam in viros desertores, et cessaverunt ultra exire in regionem.
|
||||
25| Vidit autem Alcimus quod prævaluit Judas et qui cum eo erant, et cognovit quia non potest sustinere eos : et regressus est ad regem, et accusavit eos multis criminibus.
|
||||
26| Et misit rex Nicanorem, unum ex principibus suis nobilioribus, qui erat inimicitias exercens contra Israël : et mandavit ei evertere populum.
|
||||
27| Et venit Nicanor in Jerusalem cum exercitu magno, et misit ad Judam et ad fratres ejus verbis pacificis cum dolo,
|
||||
28| dicens : Non sit pugna inter me et vos : veniam cum viris paucis, ut videam facies vestras cum pace.
|
||||
29| Et venit ad Judam, et salutaverunt se invicem pacifice : et hostes parati erant rapere Judam.
|
||||
30| Et innotuit sermo Judæ quoniam cum dolo venerat ad eum : et conterritus est ab eo, et amplius noluit videre faciem ejus.
|
||||
31| Et cognovit Nicanor quoniam denudatum est consilium ejus : et exivit obviam Judæ in pugnam juxta Capharsalama.
|
||||
32| Et ceciderunt de Nicanoris exercitu fere quinque millia viri, et fugerunt in civitatem David.
|
||||
33| Et post hæc verba ascendit Nicanor in montem Sion : et exierunt de sacerdotibus populi salutare eum in pace, et demonstrare ei holocautomata, quæ offerebantur pro rege.
|
||||
34| Et irridens sprevit eos, et polluit : et locutus est superbe,
|
||||
35| et juravit cum ira, dicens : Nisi traditus fuerit Judas et exercitus ejus in manus meas, continuo cum regressus fuero in pace, succendam domum istam. Et exiit cum ira magna.
|
||||
36| Et intraverunt sacerdotes, et steterunt ante faciem altaris et templi, et flentes dixerunt :
|
||||
37| Tu, Domine, elegisti domum istam ad invocandum nomen tuum in ea, ut esset domus orationis et obsecrationis populo tuo :
|
||||
38| fac vindictam in homine isto et exercitu ejus, et cadant in gladio : memento blasphemias eorum, et ne dederis eis ut permaneant.
|
||||
39| Et exiit Nicanor ab Jerusalem, et castra applicuit ad Bethoron : et occurrit illi exercitus Syriæ.
|
||||
40| Et Judas applicuit in Adarsa cum tribus millibus viris : et oravit Judas, et dixit :
|
||||
41| Qui missi erant a rege Sennacherib, Domine, quia blasphemaverunt te, exiit angelus, et percussit ex eis centum octoginta quinque millia :
|
||||
42| sic contere exercitum istum in conspectu nostro hodie : et sciant ceteri quia male locutus est super sancta tua : et judica illum secundum malitiam illius.
|
||||
43| Et commiserunt exercitus prælium tertiadecima die mensis Adar : et contrita sunt castra Nicanoris, et cecidit ipse primus in prælio.
|
||||
44| Ut autem vidit exercitus ejus quia cecidisset Nicanor, projecerunt arma sua, et fugerunt :
|
||||
45| et persecuti sunt eos viam unius diei ab Adazer usquequo veniatur in Gazara, et tubis cecinerunt post eos cum significationibus :
|
||||
46| et exierunt de omnibus castellis Judææ in circuitu, et ventilabant eos cornibus, et convertebantur iterum ad eos, et ceciderunt omnes gladio, et non est relictus ex eis nec unus.
|
||||
47| Et acceperunt spolia eorum in prædam : et caput Nicanoris amputaverunt, et dexteram ejus, quam extenderat superbe, et attulerunt, et suspenderunt contra Jerusalem.
|
||||
48| Et lætatus est populus valde, et egerunt diem illam in lætitia magna.
|
||||
49| Et constituit agi omnibus annis diem istam tertiadecima die mensis Adar.
|
||||
50| Et siluit terra Juda dies paucos.
|
||||
#8
|
||||
1| Et audivit Judas nomen Romanorum, quia sunt potentes viribus, et acquiescunt ad omnia quæ postulantur ab eis, et quicumque accesserunt ad eos, statuerunt cum eis amicitias : et quia sunt potentes viribus.
|
||||
2| Et audierunt prælia eorum, et virtutes bonas, quas fecerunt in Galatia, quia obtinuerunt eos, et duxerunt sub tributum :
|
||||
3| et quanta fecerunt in regione Hispaniæ, et quod in potestatem redegerunt metalla argenti et auri, quæ illic sunt, et possederunt omnem locum consilio suo, et patientia :
|
||||
4| locaque quæ longe erant valde ab eis, et reges, qui supervenerant eis ab extremis terræ, contriverunt, et percusserunt eos plaga magna : ceteri autem dant eis tributum omnibus annis.
|
||||
5| Et Philippum et Persen Ceteorum regem, et ceteros qui adversum eos arma tulerant, contriverunt in bello, et obtinuerunt eos :
|
||||
6| et Antiochum magnum regem Asiæ, qui eis pugnam intulerat habens centum viginti elephantos, et equitatum, et currus, et exercitum magnum valde, contritum ab eis :
|
||||
7| et quia ceperunt eum vivum, et statuerunt ei ut daret ipse, et qui regnarent post ipsum, tributum magnum, et daret obsides, et constitutum,
|
||||
8| et regionem Indorum, et Medos, et Lydos, de optimis regionibus eorum : et acceptas eas ab eis, dederunt Eumeni regi,
|
||||
9| et quia qui erant apud Helladam, voluerunt ire, et tollere eos : et innotuit sermo his,
|
||||
10| et miserunt ad eos ducem unum, et pugnaverunt contra illos, et ceciderunt ex eis multi, et captivas duxerunt uxores eorum et filios, et diripuerunt eos, et terram eorum possederunt, et destruxerunt muros eorum, et in
|
||||
servitutem illos redegerunt usque in hunc diem :
|
||||
11| et residua regna, et insulas, quæ aliquando restiterant illis, exterminaverunt, et in potestatem redegerunt.
|
||||
12| Cum amicis autem suis, et qui in ipsis requiem habebant, conservaverunt amicitiam, et obtinuerunt regna, quæ erant proxima, et quæ erant longe : quia quicumque audiebant nomen eorum, timebant eos :
|
||||
13| quibus vero vellent auxilio esse ut regnarent, regnabant : quos autem vellent, regno deturbabant : et exaltati sunt valde.
|
||||
14| Et in omnibus istis nemo portabat diadema, nec induebatur purpura, ut magnificaretur in ea.
|
||||
15| Et quia curiam fecerunt sibi, et quotidie consulebant trecentos viginti consilium agentes semper de multitudine, ut quæ digna sunt, gerant :
|
||||
16| et committunt uni homini magistratum suum per singulos annos dominari universæ terræ suæ, et omnes obediunt uni, et non est invidia, neque zelus inter eos.
|
||||
17| Et elegit Judas Eupolemum filium Joannis filii Jacob, et Jasonem filium Eleazari, et misit eos Romam constituere cum illis amicitiam et societatem :
|
||||
18| et ut auferrent ab eis jugum Græcorum, quia viderunt quod in servitutem premerent regnum Israël.
|
||||
19| Et abierunt Romam viam multam valde, et introierunt curiam, et dixerunt :
|
||||
20| Judas Machabæus, et fratres ejus, et populus Judæorum, miserunt nos ad vos statuere vobiscum societatem et pacem, et conscribere nos socios et amicos vestros.
|
||||
21| Et placuit sermo in conspectu eorum.
|
||||
22| Et hoc rescriptum est quod rescripserunt in tabulis æreis, et miserunt in Jerusalem, ut esset apud eos ibi memoriale pacis et societatis :
|
||||
23| Bene sit Romanis, et genti Judæorum, in mari et in terra in æternum : gladiusque et hostis procul sit ab eis.
|
||||
24| Quod si institerit bellum Romanis prius, aut omnibus sociis eorum in omni dominatione eorum,
|
||||
25| auxilium feret gens Judæorum, prout tempus dictaverit, corde pleno :
|
||||
26| et præliantibus non dabunt, neque subministrabunt triticum, arma, pecuniam, naves, sicut placuit Romanis : et custodient mandata eorum, nihil ab eis accipientes.
|
||||
27| Similiter autem et si genti Judæorum prius acciderit bellum, adjuvabunt Romani ex animo, prout eis tempus permiserit :
|
||||
28| et adjuvantibus non dabitur triticum, arma, pecunia, naves, sicut placuit Romanis : et custodient mandata eorum absque dolo :
|
||||
29| secundum hæc verba constituerunt Romani populo Judæorum.
|
||||
30| Quod si post hæc verba hi aut illi addere aut demere ad hæc aliquid voluerint, facient ex proposito suo : et quæcumque addiderint, vel dempserint, rata erunt.
|
||||
31| Sed et de malis, quæ Demetrius rex fecit in eos, scripsimus ei, dicentes : Quare gravasti jugum tuum super amicos nostros, et socios Judæos ?
|
||||
32| si ergo iterum adierint nos, adversum te faciemus illis judicium, et pugnabimus tecum mari terraque.
|
||||
#9
|
||||
1| Interea, ut audivit Demetrius quia cecidit Nicanor et exercitus ejus in prælio, apposuit Bacchidem et Alcimum rursum mittere in Judæam, et dextrum cornu cum illis.
|
||||
2| Et abierunt viam quæ ducit in Galgala, et castra posuerunt in Masaloth, quæ est in Arbellis : et occupaverunt eam, et peremerunt animas hominum multas.
|
||||
3| In mense primo anni centesimi et quinquagesimi secundi, applicuerunt exercitum ad Jerusalem :
|
||||
4| et surrexerunt, et abierunt in Beream viginti millia virorum, et duo millia equitum.
|
||||
5| Et Judas posuerat castra in Laisa, et tria millia viri electi cum eo :
|
||||
6| et viderunt multitudinem exercitus, quia multi sunt, et timuerunt valde : et multi subtraxerunt se de castris, et non remanserunt ex eis nisi octingenti viri.
|
||||
7| Et vidit Judas quod defluxit exercitus suus, et bellum perurgebat eum, et confractus est corde, quia non habebat tempus congregandi eos, et dissolutus est.
|
||||
8| Et dixit his qui residui erant : Surgamus, et eamus ad adversarios nostros, si poterimus pugnare adversus eos.
|
||||
9| Et avertebant eum, dicentes : Non poterimus, sed liberemus animas nostras modo, et revertamur ad fratres nostros, et tunc pugnabimus adversus eos : nos autem pauci sumus.
|
||||
10| Et ait Judas : Absit istam rem facere ut fugiamus ab eis : et si appropiavit tempus nostrum, moriamur in virtute propter fratres nostros, et non inferamus crimen gloriæ nostræ.
|
||||
11| Et movit exercitus de castris, et steterunt illis obviam : et divisi sunt equites in duas partes, et fundibularii et sagittarii præibant exercitum, et primi certaminis omnes potentes.
|
||||
12| Bacchides autem erat in dextro cornu, et proximavit legio ex duabus partibus, et clamabant tubis :
|
||||
13| exclamaverunt autem et hi qui erant ex parte Judæ etiam ipsi, et commota est terra a voce exercituum : et commissum est prælium a mane usque ad vesperam.
|
||||
14| Et vidit Judas quod firmior est pars exercitus Bacchidis in dextris, et convenerunt cum ipso omnes constantes corde :
|
||||
15| et contrita est dextera pars ab eis, et persecutus est eos usque ad montem Azoti.
|
||||
16| Et qui in sinistro cornu erant, viderunt quod contritum est dextrum cornu, et secuti sunt post Judam, et eos
|
||||
qui cum ipso erant, a tergo :
|
||||
17| et ingravatum est prælium, et ceciderunt vulnerati multi ex his et ex illis.
|
||||
18| Et Judas cecidit, et ceteri fugerunt.
|
||||
19| Et Jonathas et Simon tulerunt Judam fratrem suum, et sepelierunt eum in sepulchro patrum suorum in civitate Modin.
|
||||
20| Et fleverunt eum omnis populus Israël planctu magno, et lugebant dies multos,
|
||||
21| et dixerunt : Quomodo cecidit potens, qui salvum faciebat populum Israël !
|
||||
22| Et cetera verba bellorum Judæ, et virtutum, quas fecit, et magnitudinis ejus, non sunt descripta : multa enim erant valde.
|
||||
23| Et factum est : post obitum Judæ emerserunt iniqui in omnibus finibus Israël, et exorti sunt omnes qui operabantur iniquitatem.
|
||||
24| In diebus illis facta est fames magna valde, et tradidit se Bacchidi omnis regio eorum cum ipsis.
|
||||
25| Et elegit Bacchides viros impios, et constituit eos dominos regionis :
|
||||
26| et exquirebant, et perscrutabantur amicos Judæ, et adducebant eos ad Bacchidem, et vindicabat in illos, et illudebat.
|
||||
27| Et facta est tribulatio magna in Israël, qualis non fuit ex die qua non est visus propheta in Israël.
|
||||
28| Et congregati sunt omnes amici Judæ, et dixerunt Jonathæ :
|
||||
29| Ex quo frater tuus Judas defunctus est, vir similis ei non est, qui exeat contra inimicos nostros, Bacchidem et eos qui inimici sunt gentis nostræ.
|
||||
30| Nunc itaque, te hodie elegimus esse pro eo nobis in principem, et ducem ad bellandum bellum nostrum.
|
||||
31| Et suscepit Jonathas tempore illo principatum, et surrexit loco Judæ fratris sui.
|
||||
32| Et cognovit Bacchides, et quærebat eum occidere.
|
||||
33| Et cognovit Jonathas, et Simon frater ejus, et omnes qui cum eo erant : et fugerunt in desertum Thecuæ et consederunt ad aquam lacus Asphar.
|
||||
34| Et cognovit Bacchides, et die sabbatorum venit ipse et omnis exercitus ejus trans Jordanem.
|
||||
35| Et Jonathas misit fratrem suum ducem populi, et rogavit Nabuthæos amicos suos, ut commodarent illis apparatum suum, qui erat copiosus.
|
||||
36| Et exierunt filii Jambri ex Madaba, et comprehenderunt Joannem et omnia quæ habebat, et abierunt habentes ea.
|
||||
37| Post hæc verba, renuntiatum est Jonathæ et Simoni fratri ejus, quia filii Jambri faciunt nuptias magnas, et ducunt sponsam ex Madaba filiam unius de magnis principibus Chanaan cum ambitione magna.
|
||||
38| Et recordati sunt sanguinis Joannis fratris sui : et ascenderunt, et absconderunt se sub tegumento montis.
|
||||
39| Et elevaverunt oculos suos, et viderunt : et ecce tumultus, et apparatus multus : et sponsus processit, et amici ejus, et fratres ejus obviam illis cum tympanis, et musicis, et armis multis.
|
||||
40| Et surrexerunt ad eos ex insidiis, et occiderunt eos, et ceciderunt vulnerati multi, et residui fugerunt in montes : et acceperunt omnia spolia eorum :
|
||||
41| et conversæ sunt nuptiæ in luctum, et vox musicorum ipsorum in lamentum.
|
||||
42| Et vindicaverunt vindictam sanguinis fratris sui : et reversi sunt ad ripam Jordanis.
|
||||
43| Et audivit Bacchides, et venit die sabbatorum usque ad oram Jordanis in virtute magna.
|
||||
44| Et dixit ad suos Jonathas : Surgamus, et pugnemus contra inimicos nostros : non est enim hodie sicut heri et nudiustertius :
|
||||
45| ecce enim bellum ex adverso, aqua vero Jordanis hinc et inde, et ripæ, et paludes, et saltus : et non est locus divertendi.
|
||||
46| Nunc ergo, clamate in cælum, ut liberemini de manu inimicorum vestrorum. Et commissum est bellum.
|
||||
47| Et extendit Jonathas manum suam percutere Bacchidem, et divertit ab eo retro :
|
||||
48| et desiliit Jonathas, et qui cum eo erant, in Jordanem, et transnataverunt ad eos Jordanem.
|
||||
49| Et ceciderunt de parte Bacchidis die illa mille viri. Et reversi sunt in Jerusalem,
|
||||
50| et ædificaverunt civitates munitas in Judæa, munitionem quæ erat in Jericho, et in Ammaum, et in Bethoron, et in Bethel, et Thamnata, et Phara, et Thopo muris excelsis, et portis, et seris.
|
||||
51| Et posuit custodiam in eis, ut inimicitias exercerent in Israël :
|
||||
52| et munivit civitatem Bethsuram, et Gazaram, et arcem, et posuit in eis auxilia, et apparatum escarum :
|
||||
53| et accepit filios principum regionis obsides, et posuit eos in arce in Jerusalem in custodiam.
|
||||
54| Et anno centesimo quinquagesimo tertio, mense secundo, præcepit Alcimus destrui muros domus sanctæ interioris, et destrui opera prophetarum : et cœpit destruere.
|
||||
55| In tempore illo percussus est Alcimus : et impedita sunt opera illius, et occlusum est os ejus, et dissolutus est paralysi, nec ultra potuit loqui verbum, et mandare de domo sua.
|
||||
56| Et mortuus est Alcimus in tempore illo cum tormento magno.
|
||||
57| Et vidit Bacchides quoniam mortuus est Alcimus, et reversus est ad regem. Et siluit terra annis duobus.
|
||||
58| Et cogitaverunt omnes iniqui, dicentes : Ecce Jonathas, et qui cum eo sunt, in silentio habitant confidenter : nunc ergo adducamus Bacchidem, et comprehendet eos omnes una nocte.
|
||||
59| Et abierunt, et consilium ei dederunt.
|
||||
60| Et surrexit ut veniret cum exercitu multo : et misit occulte epistolas sociis suis qui erant in Judæa, ut comprehenderent Jonathan, et eos qui cum eo erant : sed non potuerunt, quia innotuit eis consilium eorum.
|
||||
61| Et apprehendit de viris regionis, qui principes erant malitiæ, quinquaginta viros, et occidit eos :
|
||||
62| et secessit Jonathas, et Simon, et qui cum eo erant, in Bethbessen, quæ est in deserto : et exstruxit diruta ejus, et firmaverunt eam.
|
||||
63| Et cognovit Bacchides, et congregavit universam multitudinem suam : et his, qui de Judæa erant, denuntiavit.
|
||||
64| Et venit, et castra posuit desuper Bethbessen : et oppugnavit eam dies multos, et fecit machinas.
|
||||
65| Et reliquit Jonathas Simonem fratrem suum in civitate, et exiit in regionem, et venit cum numero :
|
||||
66| et percussit Odaren et fratres ejus, et filios Phaseron in tabernaculis ipsorum : et cœpit cædere, et crescere in virtutibus.
|
||||
67| Simon vero, et qui cum ipso erant, exierunt de civitate, et succenderunt machinas,
|
||||
68| et pugnaverunt contra Bacchidem, et contritus est ab eis : et afflixerunt eum valde, quoniam consilium ejus et congressus ejus erat inanis.
|
||||
69| Et iratus contra viros iniquos, qui ei consilium dederant ut veniret in regionem ipsorum, multos ex eis occidit : ipse autem cogitavit cum reliquis abire in regionem suam.
|
||||
70| Et cognovit Jonathas : et misit ad eum legatos componere pacem cum ipso, et reddere ei captivitatem.
|
||||
71| Et libenter accepit, et fecit secundum verba ejus, et juravit se nihil facturum ei mali omnibus diebus vitæ ejus.
|
||||
72| Et reddidit ei captivitatem, quam prius erat prædatus de terra Juda : et conversus abiit in terram suam, et non apposuit amplius venire in fines ejus.
|
||||
73| Et cessavit gladius ex Israël : et habitavit Jonathas in Machmas, et cœpit Jonathas ibi judicare populum, et exterminavit impios ex Israël.
|
||||
#10
|
||||
1| Et anno centesimo sexagesimo, ascendit Alexander Antiochi filius, qui cognominatus est Nobilis, et occupavit Ptolemaidam : et receperunt eum, et regnavit illic.
|
||||
2| Et audivit Demetrius rex, et congregavit exercitum copiosum valde, et exivit obviam illi in prælium.
|
||||
3| Et misit Demetrius epistolam ad Jonathan verbis pacificis, ut magnificaret eum.
|
||||
4| Dixit enim : Anticipemus facere pacem cum eo, priusquam faciat cum Alexandro adversum nos :
|
||||
5| recordabitur enim omnium malorum, quæ fecimus in eum, et in fratrem ejus, et in gentem ejus.
|
||||
6| Et dedit ei potestatem congregandi exercitum, et fabricare arma, et esse ipsum socium ejus : et obsides, qui erant in arce, jussit tradi ei.
|
||||
7| Et venit Jonathas in Jerusalem, et legit epistolas in auditu omnis populi, et eorum qui in arce erant.
|
||||
8| Et timuerunt timore magno, quoniam audierunt quod dedit ei rex potestatem congregandi exercitum.
|
||||
9| Et traditi sunt Jonathæ obsides, et reddidit eos parentibus suis :
|
||||
10| et habitavit Jonathas in Jerusalem, et cœpit ædificare et innovare civitatem.
|
||||
11| Et dixit facientibus opera ut exstruerent muros, et montem Sion in circuitu lapidibus quadratis ad munitionem : et ita fecerunt.
|
||||
12| Et fugerunt alienigenæ, qui erant in munitionibus quas Bacchides ædificaverat :
|
||||
13| et reliquit unusquisque locum suum, et abiit in terram suam :
|
||||
14| tantum in Bethsura remanserunt aliqui ex his qui reliquerant legem et præcepta Dei : erat enim hæc eis ad refugium.
|
||||
15| Et audivit Alexander rex promissa, quæ promisit Demetrius Jonathæ : et narraverunt ei prælia, et virtutes quas ipse fecit, et fratres ejus, et labores quos laboraverunt :
|
||||
16| et ait : Numquid inveniemus aliquem virum talem ? et nunc faciemus eum amicum, et socium nostrum.
|
||||
17| Et scripsit epistolam, et misit ei secundum hæc verba, dicens :
|
||||
18| Rex Alexander fratri Jonathæ salutem.
|
||||
19| Audivimus de te quod vir potens sis viribus, et aptus es ut sis amicus noster :
|
||||
20| et nunc constituimus te hodie summum sacerdotem gentis tuæ, et ut amicus voceris regis (et misit ei purpuram, et coronam auream) et quæ nostra sunt sentias nobiscum, et conserves amicitias ad nos.
|
||||
21| Et induit se Jonathas stola sancta septimo mense, anno centesimo sexagesimo, in die solemni scenopegiæ : et congregavit exercitum, et fecit arma copiosa.
|
||||
22| Et audivit Demetrius verba ista, et contristatus est nimis, et ait :
|
||||
23| Quid hoc fecimus, quod præoccupavit nos Alexander apprehendere amicitiam Judæorum ad munimen sui ?
|
||||
24| scribam et ego illis verba deprecatoria, et dignitates, et dona, ut sint mecum in adjutorium.
|
||||
25| Et scripsit eis in hæc verba : Rex Demetrius genti Judæorum salutem.
|
||||
26| Quoniam servastis ad nos pactum, et mansistis in amicitia nostra, et non accessistis ad inimicos nostros, audivimus, et gavisi sumus.
|
||||
27| Et nunc perseverate adhuc conservare ad nos fidem, et retribuemus vobis bona pro his quæ fecistis nobiscum :
|
||||
28| et remittemus vobis præstationes multas, et dabimus vobis donationes.
|
||||
29| Et nunc absolvo vos et omnes Judæos a tributis, et pretia salis indulgeo, et coronas remitto, et tertias seminis :
|
||||
30| et dimidiam partem fructus ligni, quod est portionis meæ, relinquo vobis ex hodierno die, et deinceps, ne accipiatur a terra Juda, et a tribus civitatibus quæ additæ sunt illi ex Samaria et Galilæa ; ex hodierna die et in totum tempus :
|
||||
31| et Jerusalem sit sancta, et libera cum finibus suis : et decimæ et tributa ipsius sint.
|
||||
32| Remitto etiam potestatem arcis, quæ est in Jerusalem : et do eam summo sacerdoti, ut constituat in ea viros quoscumque ipse elegerit, qui custodiant eam.
|
||||
33| Et omnem animam Judæorum, quæ captiva est a terra Juda in omni regno meo, relinquo liberam gratis, ut omnes a tributis solvantur, etiam pecorum suorum.
|
||||
34| Et omnes dies solemnes, et sabbata, et neomeniæ, et dies decreti, et tres dies ante diem solemnem, et tres dies post diem solemnem, sint omnes immunitatis et remissionis omnibus Judæis, qui sunt in regno meo :
|
||||
35| et nemo habebit potestatem agere aliquid, et movere negotia adversus aliquem illorum in omni causa.
|
||||
36| Et ascribantur ex Judæis in exercitu regis ad triginta millia virorum : et dabuntur illis copiæ ut oportet omnibus exercitibus regis, et ex eis ordinabuntur qui sint in munitionibus regis magni :
|
||||
37| et ex his constituentur super negotia regni, quæ aguntur ex fide, et principes sint ex eis, et ambulent in legibus suis, sicut præcepit rex in terra Juda.
|
||||
38| Et tres civitates, quæ additæ sunt Judææ ex regione Samariæ, cum Judæa reputentur : ut sint sub uno, et non obediant alii potestati, nisi summi sacerdotis.
|
||||
39| Ptolemaida et confines ejus, quas dedi donum sanctis qui sunt in Jerusalem, ad necessarios sumptus sanctorum.
|
||||
40| Et ego do singulis annis quindecim millia siclorum argenti de rationibus regis, quæ me contingunt :
|
||||
41| et omne quod reliquum fuerit, quod non reddiderant qui super negotia erant annis prioribus, ex hoc dabunt in opera domus.
|
||||
42| Et super hæc quinque millia siclorum argenti, quæ accipiebant de sanctorum ratione per singulos annos : et hæc ad sacerdotes pertineant, qui ministerio funguntur.
|
||||
43| Et quicumque confugerint in templum quod est Jerosolymis, et in omnibus finibus ejus, obnoxii regi in omni negotio dimittantur, et universa quæ sunt eis in regno meo, libera habeant.
|
||||
44| Et ad ædificanda vel restauranda opera sanctorum, sumptus dabuntur de ratione regis :
|
||||
45| et ad exstruendos muros Jerusalem, et communiendos in circuitu, sumptus dabuntur de ratione regis, et ad construendos muros in Judæa.
|
||||
46| Ut audivit autem Jonathas et populus sermones istos, non crediderunt eis, nec receperunt eos : quia recordati sunt malitiæ magnæ, quam fecerat in Israël, et tribulaverat eos valde.
|
||||
47| Et complacuit eis in Alexandrum, quia ipse fuerat eis princeps sermonum pacis, et ipsi auxilium ferebant omnibus diebus.
|
||||
48| Et congregavit rex Alexander exercitum magnum, et admovit castra contra Demetrium.
|
||||
49| Et commiserunt prælium duo reges, et fugit exercitus Demetrii, et insecutus est eum Alexander, et incubuit super eos.
|
||||
50| Et invaluit prælium nimis, donec occidit sol : et cecidit Demetrius in die illa.
|
||||
51| Et misit Alexander ad Ptolemæum regem Ægypti legatos secundum hæc verba, dicens :
|
||||
52| Quoniam regressus sum in regnum meum, et sedi in sede patrum meorum, et obtinui principatum, et contrivi Demetrium, et possedi regionem nostram,
|
||||
53| et commisi pugnam cum eo, et contritus est ipse et castra ejus a nobis, et sedimus in sede regni ejus :
|
||||
54| et nunc statuamus ad invicem amicitiam : et da mihi filiam tuam uxorem, et ego ero gener tuus, et dabo tibi dona, et ipsi, digna te.
|
||||
55| Et respondit rex Ptolemæus, dicens : Felix dies, in qua reversus es ad terram patrum tuorum, et sedisti in sede regni eorum.
|
||||
56| Et nunc faciam tibi quod scripsisti : sed occurre mihi Ptolemaidam, ut videamus invicem nos, et spondeam tibi sicut dixisti.
|
||||
57| Et exivit Ptolemæus de Ægypto, ipse et Cleopatra filia ejus, et venit Ptolemaidam anno centesimo sexagesimo secundo.
|
||||
58| Et occurrit ei Alexander rex, et dedit ei Cleopatram filiam suam : et fecit nuntias ejus Ptolemaidæ, sicut reges in magna gloria.
|
||||
59| Et scripsit rex Alexander Jonathæ, ut veniret obviam sibi.
|
||||
60| Et abiit cum gloria Ptolemaidam, et occurrit ibi duobus regibus, et dedit illis argentum multum, et aurum, et dona : et invenit gratiam in conspectu eorum.
|
||||
61| Et convenerunt adversus eum viri pestilentes ex Israël, viri iniqui interpellantes adversus eum : et non intendit ad eos rex.
|
||||
62| Et jussit spoliari Jonathan vestibus suis, et indui eum purpura : et ita fecerunt. Et collocavit eum rex sedere secum.
|
||||
63| Dixitque principibus suis : Exite cum eo in medium civitatis, et prædicate, ut nemo adversus eum interpellet de ullo negotio, nec quisquam ei molestus sit de ulla ratione.
|
||||
64| Et factum est, ut viderunt qui interpellabant gloriam ejus, quæ prædicabatur, et opertum eum purpura, fugerunt omnes :
|
||||
65| et magnificavit eum rex, et scripsit eum inter primos amicos, et posuit eum ducem, et participem principatus.
|
||||
66| Et reversus est Jonathas in Jerusalem cum pace et lætitia.
|
||||
67| In anno centesimo sexagesimo quinto, venit Demetrius filius Demetrii a Creta in terram patrum suorum.
|
||||
68| Et audivit Alexander rex, et contristatus est valde, et reversus est Antiochum.
|
||||
69| Et constituit Demetrius rex Apollonium ducem, qui præerat Cœlesyriæ : et congregavit exercitum magnum, et accessit ad Jamniam : et misit ad Jonathan summum sacerdotem,
|
||||
70| dicens : Tu solus resistis nobis : ego autem factus sum in derisum, et in opprobrium, propterea quia tu potestatem adversum nos exerces in montibus.
|
||||
71| Nunc ergo si confidis in virtutibus tuis, descende ad nos in campum, et comparemus illic invicem : quia mecum est virtus bellorum.
|
||||
72| Interroga, et disce quis sum ego, et ceteri qui auxilio sunt mihi, qui et dicunt quia non potest stare pes vester ante faciem nostram, quia bis in fugam conversi sunt patres tui in terra sua :
|
||||
73| et nunc quomodo poteris sustinere equitatum et exercitum tantum in campo, ubi non est lapis, neque saxum, neque locus fugiendi ?
|
||||
74| Ut audivit autem Jonathas sermones Apollonii, motus est animo : et elegit decem millia virorum, et exiit ab Jerusalem, et occurrit ei Simon frater ejus in adjutorium :
|
||||
75| et applicuerunt castra in Joppen, et exclusit eum a civitate, quia custodia Apollonii Joppe erat : et oppugnavit eam.
|
||||
76| Et exterriti qui erant in civitate, aperuerunt ei, et obtinuit Jonathas Joppen.
|
||||
77| Et audivit Apollonius, et admovit tria millia equitum, et exercitum multum.
|
||||
78| Et abiit Azotum tamquam iter faciens, et statim exiit in campum, eo quod haberet multitudinem equitum, et confideret in eis. Et insecutus est eum Jonathas in Azotum, et commiserunt prælium.
|
||||
79| Et reliquit Apollonius in castris mille equites post eos occulte.
|
||||
80| Et cognovit Jonathas quoniam insidiæ sunt post se, et circuierunt castra ejus, et jecerunt jacula in populum a mane usque ad vesperam.
|
||||
81| Populus autem stabat, sicut præceperat Jonathas : et laboraverunt equi eorum.
|
||||
82| Et ejecit Simon exercitum suum, et commisit contra legionem : equites enim fatigati erant : et contriti sunt ab eo, et fugerunt.
|
||||
83| Et qui dispersi sunt per campum, fugerunt in Azotum, et intraverunt in Bethdagon idolum suum, ut ibi se liberarent.
|
||||
84| Et succendit Jonathas Azotum, et civitates quæ erant in circuitu ejus, et accepit spolia eorum, et templum Dagon : et omnes qui fugerunt in illud, succendit igni.
|
||||
85| Et fuerunt qui ceciderunt gladio, cum his qui succensi sunt, fere octo millia virorum.
|
||||
86| Et movit inde Jonathas castra, et applicuit ea Ascalonem : et exierunt de civitate obviam illi in magna gloria.
|
||||
87| Et reversus est Jonathas in Jerusalem cum suis, habentibus spolia multa.
|
||||
88| Et factum est, ut audivit Alexander rex sermones istos, addidit adhuc glorificare Jonathan.
|
||||
89| Et misit ei fibulam auream, sicut consuetudo est dari cognatis regum. Et dedit ei Accaron, et omnes fines ejus, in possessionem.
|
||||
#11
|
||||
1| Et rex Ægypti congregavit exercitum, sicut arena quæ est circa oram maris, et naves multas : et quærebat obtinere regnum Alexandri dolo, et addere illud regno suo.
|
||||
2| Et exiit in Syriam verbis pacificis, et aperiebant ei civitates, et occurrebant ei : quia mandaverat Alexander rex exire ei obviam, eo quod socer suus esset.
|
||||
3| Cum autem introiret civitatem Ptolemæus, ponebat custodias militum in singulis civitatibus.
|
||||
4| Et ut appropiavit Azoto, ostenderunt ei templum Dagon succensum igni, et Azotum, et cetera ejus demolita, et corpora projecta, et eorum, qui cæsi erant in bello, tumulos quos fecerant secus viam.
|
||||
5| Et narraverunt regi quia hæc fecit Jonathas, ut invidiam facerent ei : et tacuit rex.
|
||||
6| Et occurrit Jonathas regi in Joppen cum gloria, et invicem se salutaverunt, et dormierunt illic.
|
||||
7| Et abiit Jonathas cum rege usque ad fluvium qui vocatur Eleutherus : et reversus est in Jerusalem.
|
||||
8| Rex autem Ptolemæus obtinuit dominium civitatum usque Seleuciam maritimam, et cogitabat in Alexandrum consilia mala.
|
||||
9| Et misit legatos ad Demetrium, dicens : Veni, componamus inter nos pactum, et dabo tibi filiam meam, quam habet Alexander, et regnabis in regno patris tui :
|
||||
10| pœnitet enim me quod dederim illi filiam meam : quæsivit enim me occidere.
|
||||
11| Et vituperavit eum, propterea quod concupierat regnum ejus.
|
||||
12| Et abstulit filiam suam, et dedit eam Demetrio, et alienavit se ab Alexandro, et manifestæ sunt inimicitiæ ejus.
|
||||
13| Et intravit Ptolemæus Antiochiam, et imposuit duo diademata capiti suo, Ægypti et Asiæ.
|
||||
14| Alexander autem rex erat in Cilicia illis temporibus : quia rebellabant qui erant in locis illis.
|
||||
15| Et audivit Alexander, et venit ad eum in bellum : et produxit Ptolemæus rex exercitum, et occurrit ei in manu valida, et fugavit eum.
|
||||
16| Et fugit Alexander in Arabiam, ut ibi protegeretur : rex autem Ptolemæus exaltatus est.
|
||||
17| Et abstulit Zabdiel Arabs caput Alexandri, et misit Ptolemæo.
|
||||
18| Et rex Ptolemæus mortuus est in die tertia : et qui erant in munitionibus, perierunt ab his qui erant intra castra.
|
||||
19| Et regnavit Demetrius anno centesimo sexagesimo septimo.
|
||||
20| In diebus illis congregavit Jonathas eos qui erant in Judæa, ut expugnarent arcem quæ est in Jerusalem : et fecerunt contra eam machinas multas.
|
||||
21| Et abierunt quidam qui oderant gentem suam viri iniqui ad regem Demetrium, et renuntiaverunt ei quod Jonathas obsideret arcem.
|
||||
22| Et ut audivit, iratus est : et statim venit ad Ptolemaidam, et scripsit Jonathæ ne obsideret arcem, sed occurreret sibi ad colloquium festinato.
|
||||
23| Ut audivit autem Jonathas, jussit obsidere : et elegit de senioribus Israël, et de sacerdotibus, et dedit se periculo.
|
||||
24| Et accepit aurum, et argentum, et vestem, et alia xenia multa, et abiit ad regem Ptolemaidam : et invenit gratiam in conspectu ejus,
|
||||
25| et interpellabant adversus eum quidam iniqui ex gente sua.
|
||||
26| Et fecit ei rex sicut fecerant ei qui ante eum fuerant : et exaltavit eum in conspectu omnium amicorum suorum,
|
||||
27| et statuit ei principatum sacerdotii, et quæcumque alia habuit prius pretiosa, et fecit eum principem amicorum.
|
||||
28| Et postulavit Jonathas a rege ut immunem faceret Judæam, et tres toparchias, et Samariam et confines ejus : et promisit ei talenta trecenta.
|
||||
29| Et consensit rex : et scripsit Jonathæ epistolas de his omnibus, hunc modum continentes :
|
||||
30| Rex Demetrius fratri Jonathæ salutem, et genti Judæorum.
|
||||
31| Exemplum epistolæ, quam scripsimus Lastheni parenti nostro de vobis, misimus ad vos ut sciretis :
|
||||
32| Rex Demetrius Lastheni parenti salutem.
|
||||
33| Genti Judæorum amicis nostris, et conservantibus quæ justa sunt apud nos, decrevimus benefacere propter benignitatem ipsorum, quam erga nos habent.
|
||||
34| Statuimus ergo illis omnes fines Judææ, et tres civitates, Lydan, et Ramathan, quæ additæ sunt Judææ ex Samaria, et omnes confines earum, sequestrari omnibus sacrificantibus in Jerosolymis pro his quæ ab eis prius accipiebat rex per singulos annos, et pro fructibus terræ et pomorum.
|
||||
35| Et alia quæ ad nos pertinebant decimarum et tributorum ex hoc tempore, remittimus eis : et areas salinarum, et coronas, quæ nobis deferebantur,
|
||||
36| omnia ipsis concedimus : et nihil horum irritum erit, ex hoc, et in omne tempus.
|
||||
37| Nunc ergo curate facere horum exemplum, et detur Jonathæ, et ponatur in monte sancto, in loco celebri.
|
||||
38| Et videns Demetrius rex quod siluit terra in conspectu suo, et nihil ei resistit, dimisit totum exercitum suum, unumquemque in locum suum, excepto peregrino exercitu, quem contraxit ab insulis gentium : et inimici erant ei omnes exercitus patrum ejus.
|
||||
39| Tryphon autem erat quidam partium Alexandri prius : et vidit quoniam omnis exercitus murmurabat contra Demetrium, et ivit ad Emalchuel Arabem, qui nutriebat Antiochum filium Alexandri :
|
||||
40| et assidebat ei, ut traderet eum ipsi, ut regnaret loco patris sui : et enuntiavit ei quanta fecit Demetrius, et inimicitias exercituum ejus adversus illum. Et mansit ibi diebus multis.
|
||||
41| Et misit Jonathas ad Demetrium regem, ut ejiceret eos qui in arce erant in Jerusalem, et qui in præsidiis erant : quia impugnabant Israël.
|
||||
42| Et misit Demetrius ad Jonathan, dicens : Non hæc tantum faciam tibi, et genti tuæ, sed gloria illustrabo te, et gentem tuam, cum fuerit opportunum.
|
||||
43| Nunc ergo recte feceris, si miseris in auxilium mihi viros : quia discessit omnis exercitus meus.
|
||||
44| Et misit ei Jonathas tria millia virorum fortium Antiochiam : et venerunt ad regem, et delectatus est rex in adventu eorum.
|
||||
45| Et convenerunt qui erant de civitate, centum viginti millia virorum, et volebant interficere regem.
|
||||
46| Et fugit rex in aulam : et occupaverunt qui erant de civitate, itinera civitatis, et cœperunt pugnare.
|
||||
47| Et vocavit rex Judæos in auxilium, et convenerunt omnes simul ad eum, et dispersi sunt omnes per civitatem :
|
||||
48| et occiderunt in illa die centum millia hominum, et succenderunt civitatem, et ceperunt spolia multa in die illa, et liberaverunt regem.
|
||||
49| Et viderunt qui erant de civitate, quod obtinuissent Judæi civitatem sicut volebant : et infirmati sunt mente sua, et clamaverunt ad regem cum precibus, dicentes :
|
||||
50| Da nobis dextras, et cessent Judæi oppugnare nos, et civitatem.
|
||||
51| Et projecerunt arma sua, et fecerunt pacem, et glorificati sunt Judæi in conspectu regis, et in conspectu omnium qui erant in regno ejus, et nominati sunt in regno : et regressi sunt in Jerusalem habentes spolia multa.
|
||||
52| Et sedit Demetrius rex in sede regni sui : et siluit terra in conspectu ejus.
|
||||
53| Et mentitus est omnia quæcumque dixit, et abalienavit se a Jonatha, et non retribuit ei secundum beneficia quæ sibi tribuerat, et vexabat eum valde.
|
||||
54| Post hæc autem reversus est Tryphon, et Antiochus cum eo puer adolescens, et regnavit, et imposuit sibi diadema.
|
||||
55| Et congregati sunt ad eum omnes exercitus, quos disperserat Demetrius, et pugnaverunt contra eum : et fugit, et terga vertit.
|
||||
56| Et accepit Tryphon bestias, et obtinuit Antiochiam.
|
||||
57| Et scripsit Antiochus adolescens Jonathæ, dicens : Constituo tibi sacerdotium, et constituo te super quatuor civitates, ut sis de amicis regis.
|
||||
58| Et misit illi vasa aurea in ministerium, et dedit ei potestatem bibendi in auro, et esse in purpura, et habere fibulam auream :
|
||||
59| et Simonem fratrem ejus constituit ducem a terminis Tyri usque ad fines Ægypti.
|
||||
60| Et exiit Jonathas, et perambulabat trans flumen civitates : et congregatus est ad eum omnis exercitus Syriæ in auxilium, et venit Ascalonem, et occurrerunt ei honorifice de civitate.
|
||||
61| Et abiit inde Gazam : et concluserunt se qui erant Gazæ : et obsedit eam, et succendit quæ erant in circuitu civitatis, et prædatus est ea.
|
||||
62| Et rogaverunt Gazenses Jonathan, et dedit illis dexteram : et accepit filios eorum obsides, et misit illos in Jerusalem : et perambulavit regionem usque Damascum.
|
||||
63| Et audivit Jonathas quod prævaricati sunt principes Demetrii in Cades, quæ est in Galilæa, cum exercitu multo, volentes eum removere a negotio regni :
|
||||
64| et occurrit illis : fratrem autem suum Simonem reliquit intra provinciam.
|
||||
65| Et applicuit Simon ad Bethsuram, et expugnabat eam diebus multis, et conclusit eos.
|
||||
66| Et postulaverunt ab eo dextras accipere, et dedit illis : et ejecit eos inde, et cepit civitatem, et posuit in ea præsidium.
|
||||
67| Et Jonathas et castra ejus applicuerunt ad aquam Genesar, et ante lucem vigilaverunt in campo Asor :
|
||||
68| et ecce castra alienigenarum occurrebant in campo, et tendebant ei insidias in montibus : ipse autem occurrit ex adverso.
|
||||
69| Insidiæ vero exsurrexerunt de locis suis, et commiserunt prælium.
|
||||
70| Et fugerunt qui erant ex parte Jonathæ omnes, et nemo relictus est ex eis, nisi Mathathias filius Absolomi, et Judas filius Calphi, princeps militiæ exercitus.
|
||||
71| Et scidit Jonathas vestimenta sua, et posuit terram in capite suo, et oravit.
|
||||
72| Et reversus est Jonathas ad eos in prælium, et convertit eos in fugam, et pugnaverunt.
|
||||
73| Et viderunt qui fugiebant partis illius, et reversi sunt ad eum, et insequebantur cum eo omnes usque Cades ad castra sua, et pervenerunt usque illuc :
|
||||
74| et ceciderunt de alienigenis in die illa tria millia virorum : et reversus est Jonathas in Jerusalem.
|
||||
#12
|
||||
1| Et vidit Jonathas quia tempus eum juvat, et elegit viros, et misit eos Romam statuere et renovare cum eis amicitiam :
|
||||
2| et ad Spartiatas, et ad alia loca misit epistolas secundum eamdem formam :
|
||||
3| et abierunt Romam, et intraverunt curiam, et dixerunt : Jonathas summus sacerdos, et gens Judæorum miserunt nos, ut renovaremus amicitiam et societatem secundum pristinum.
|
||||
4| Et dederunt illis epistolas ad ipsos per loca, ut deducerent eos in terram Juda cum pace.
|
||||
5| Et hoc est exemplum epistolarum, quas scripsit Jonathas Spartiatis :
|
||||
6| Jonathas summus sacerdos, et seniores gentis, et sacerdotes, et reliquus populus Judæorum, Spartiatis fratribus salutem.
|
||||
7| Jampridem missæ erant epistolæ ad Oniam summum sacerdotem ab Ario, qui regnabat apud vos, quoniam estis fratres nostri, sicut rescriptum continet, quod subjectum est.
|
||||
8| Et suscepit Onias virum, qui missus fuerat, cum honore : et accepit epistolas, in quibus significabatur de societate et amicitia.
|
||||
9| Nos cum nullo horum indigeremus, habentes solatio sanctos libros, qui sunt in manibus nostris,
|
||||
10| maluimus mittere ad vos renovare fraternitatem et amicitiam, ne forte alieni efficiamur a vobis : multa enim tempora transierunt, ex quo misistis ad nos.
|
||||
11| Nos ergo in omni tempore sine intermissione in diebus solemnibus, et ceteris, quibus oportet, memores sumus vestri in sacrificiis quæ offerimus, et in observationibus, sicut fas est, et decet meminisse fratrum.
|
||||
12| Lætamur itaque de gloria vestra.
|
||||
13| Nos autem circumdederunt multæ tribulationes, et multa prælia, et impugnaverunt nos reges qui sunt in circuitu nostro.
|
||||
14| Noluimus ergo vobis molesti esse, neque ceteris sociis et amicis nostris in his præliis :
|
||||
15| habuimus enim de cælo auxilium, et liberati sumus nos, et humiliati sunt inimici nostri.
|
||||
16| Elegimus itaque Numenium Antiochi filium, et Antipatrem Jasonis filium, et misimus ad Romanos renovare cum eis amicitiam et societatem pristinam.
|
||||
17| Mandavimus itaque eis ut veniant etiam ad vos, et salutent vos, et reddant vobis epistolas nostras de innovatione fraternitatis nostræ.
|
||||
18| Et nunc benefacietis respondentes nobis ad hæc.
|
||||
19| Et hoc est rescriptum epistolarum quod miserat Oniæ :
|
||||
20| Arius rex Spartiatarum Oniæ sacerdoti magno salutem.
|
||||
21| Inventum est in scriptura de Spartiatis, et Judæis, quoniam sunt fratres, et quod sunt de genere Abraham.
|
||||
22| Et nunc ex quo hæc cognovimus, benefacitis scribentes nobis de pace vestra.
|
||||
23| Sed et nos rescripsimus vobis : Pecora nostra, et possessiones nostræ, vestræ sunt : et vestræ, nostræ : mandavimus itaque hæc nuntiari vobis.
|
||||
24| Et audivit Jonathas quoniam regressi sunt principes Demetrii cum exercitu multo supra quam prius, pugnare adversus eum :
|
||||
25| et exiit ab Jerusalem, et occurrit eis in Amathite regione : non enim dederat eis spatium ut ingrederentur regionem ejus.
|
||||
26| Et misit speculatores in castra eorum : et reversi renuntiaverunt quod constituunt supervenire illis nocte.
|
||||
27| Cum occidisset autem sol, præcepit Jonathas suis vigilare, et esse in armis paratos ad pugnam tota nocte : et posuit custodes per circuitum castrorum.
|
||||
28| Et audierunt adversarii quod paratus est Jonathas cum suis in bello : et timuerunt, et formidaverunt in corde suo : et accenderunt focos in castris suis.
|
||||
29| Jonathas autem, et qui cum eo erant, non cognoverunt usque mane : videbant autem luminaria ardentia,
|
||||
30| et secutus est eos Jonathas, et non comprehendit eos : transierant enim flumen Eleutherum.
|
||||
31| Et divertit Jonathas ad Arabas, qui vocantur Zabadæi : et percussit eos, et accepit spolia eorum.
|
||||
32| Et junxit, et venit Damascum, et perambulabat omnem regionem illam.
|
||||
33| Simon autem exiit, et venit usque ad Ascalonem, et ad proxima præsidia : et declinavit in Joppen, et occupavit eam
|
||||
34| (audivit enim quod vellent præsidium tradere partibus Demetrii), et posuit ibi custodes ut custodirent eam.
|
||||
35| Et reversus est Jonathas, et convocavit seniores populi, et cogitavit cum eis ædificare præsidia in Judæa,
|
||||
36| et ædificare muros in Jerusalem, et exaltare altitudinem magnam inter medium arcis et civitatis, ut separaret eam a civitate, ut esset ipsa singulariter, et neque emant, neque vendant.
|
||||
37| Et convenerunt ut ædificarent civitatem : et cecidit murus qui erat super torrentem ab ortu solis, et reparavit eum, qui vocatur Caphetetha :
|
||||
38| et Simon ædificavit Adiada in Sephela, et munivit eam, et imposuit portas et seras.
|
||||
39| Et cum cogitasset Tryphon regnare Asiæ, et assumere diadema, et extendere manum in Antiochum regem :
|
||||
40| timens ne forte non permitteret eum Jonathas, sed pugnaret adversus eum, quærebat comprehendere eum, et occidere. Et exsurgens abiit in Bethsan.
|
||||
41| Et exivit Jonathas obviam illi cum quadraginta millibus virorum electorum in prælium, et venit Bethsan.
|
||||
42| Et vidit Tryphon quia venit Jonathas cum exercitu multo ut extenderet in eum manus : timuit,
|
||||
43| et excepit eum cum honore, et commendavit eum omnibus amicis suis, et dedit ei munera : et præcepit exercitibus suis ut obedirent ei, sicut sibi.
|
||||
44| Et dixit Jonathæ : Ut quid vexasti universum populum, cum bellum nobis non sit ?
|
||||
45| et nunc remitte eos in domos suas : elige autem tibi viros paucos, qui tecum sint, et veni mecum Ptolemaidam, et tradam eam tibi, et reliqua præsidia, et exercitum, et universos præpositos negotii : et conversus abibo : propterea enim veni.
|
||||
46| Et credidit ei, et fecit sicut dixit : et dimisit exercitum, et abierunt in terram Juda.
|
||||
47| Retinuit autem secum tria millia virorum : ex quibus remisit in Galilæam duo millia : mille autem venerunt cum eo.
|
||||
48| Ut autem intravit Ptolemaidam Jonathas, clauserunt portas civitatis Ptolemenses, et comprehenderunt eum : et omnes qui cum eo intraverant, gladio interfecerunt.
|
||||
49| Et misit Tryphon exercitum et equites in Galilæam et in campum magnum, ut perderent omnes socios Jonathæ.
|
||||
50| At illi cum cognovissent quia comprehensus est Jonathas, et periit, et omnes qui cum eo erant, hortati sunt semetipsos, et exierunt parati in prælium.
|
||||
51| Et videntes hi qui insecuti fuerant, quia pro anima res est illis, reversi sunt :
|
||||
52| illi autem venerunt omnes cum pace in terram Juda. Et planxerunt Jonathan, et eos qui cum ipso fuerant, valde : et luxit Israël luctu magno.
|
||||
53| Et quæsierunt omnes gentes quæ erant in circuitu eorum conterere eos : dixerunt enim :
|
||||
54| Non habent principem et adjuvantem : nunc ergo expugnemus illos, et tollamus de hominibus memoriam eorum.
|
||||
#13
|
||||
1| Et audivit Simon quod congregavit Tryphon exercitum copiosum ut veniret in terram Juda, et attereret eam.
|
||||
2| Videns quia in tremore populus est, et in timore, ascendit Jerusalem, et congregavit populum :
|
||||
3| et adhortans dixit : Vos scitis quanta ego, et fratres mei, et domus patris mei, fecimus pro legibus et pro sanctis, prælia, et angustias quales vidimus :
|
||||
4| horum gratia perierunt fratres mei omnes propter Israël, et relictus sum ego solus.
|
||||
5| Et nunc non mihi contingat parcere animæ meæ in omni tempore tribulationis : non enim melior sum fratribus meis.
|
||||
6| Vindicabo itaque gentem meam, et sancta, natos quoque nostros, et uxores : quia congregatæ sunt universæ gentes conterere nos inimicitiæ gratia.
|
||||
7| Et accensus est spiritus populi simul ut audivit sermones istos :
|
||||
8| et responderunt voce magna, dicentes : Tu es dux noster loco Judæ, et Jonathæ fratris tui :
|
||||
9| pugna prælium nostrum : et omnia, quæcumque dixeris nobis, faciemus.
|
||||
10| Et congregans omnes viros bellatores, acceleravit consummare universos muros Jerusalem, et munivit eam in gyro.
|
||||
11| Et misit Jonathan filium Absalomi, et cum eo exercitum novum in Joppen, et ejectis his qui erant in ea, remansit illic ipse.
|
||||
12| Et movit Tryphon a Ptolemaida cum exercitu multo, ut veniret in terram Juda, et Jonathas cum eo in custodia.
|
||||
13| Simon autem applicuit in Addus contra faciem campi.
|
||||
14| Et ut cognovit Tryphon quia surrexit Simon loco fratris sui Jonathæ, et quia commissurus esset cum eo prælium, misit ad eum legatos,
|
||||
15| dicens : Pro argento, quod debebat frater tuus Jonathas in ratione regis propter negotia quæ habuit, detinuimus eum.
|
||||
16| Et nunc mitte argenti talenta centum, et duos filios ejus obsides, ut non dimissus fugiat a nobis, et remittemus eum.
|
||||
17| Et cognovit Simon quia cum dolo loqueretur secum : jussit tamen dari argentum et pueros, ne inimicitiam magnam sumeret ad populum Israël, dicentem :
|
||||
18| Quia non misit ei argentum, et pueros, propterea periit.
|
||||
19| Et misit pueros, et centum talenta : et mentitus est, et non dimisit Jonathan.
|
||||
20| Et post hæc venit Tryphon intra regionem, ut contereret eam : et gyraverunt per viam quæ ducit Ador : et Simon et castra ejus ambulabant in omnem locum quocumque ibant.
|
||||
21| Qui autem in arce erant, miserunt ad Tryphonem legatos, ut festinaret venire per desertum, et mitteret illis alimonias.
|
||||
22| Et paravit Tryphon omnem equitatum, ut veniret illa nocte : erat autem nix multa valde, et non venit in Galaaditim.
|
||||
23| Et cum appropinquasset Bascaman, occidit Jonathan et filios ejus illic.
|
||||
24| Et convertit Tryphon, et abiit in terram suam.
|
||||
25| Et misit Simon, et accepit ossa Jonathæ fratris sui, et sepelivit ea in Modin civitate patrum ejus.
|
||||
26| Et planxerunt eum omnis Israël planctu magno, et luxerunt eum dies multos.
|
||||
27| Et ædificavit Simon super sepulchrum patris sui et fratrum suorum ædificium altum visu, lapide polito retro et ante.
|
||||
28| Et statuit septem pyramidas, unam contra unam, patri et matri, et quatuor fratribus :
|
||||
29| et his circumposuit columnas magnas : et super columnas arma, ad memoriam æternam : et juxta arma naves sculptas, quæ viderentur ab omnibus navigantibus mare :
|
||||
30| hoc est sepulchrum, quod fecit in Modin usque in hunc diem.
|
||||
31| Tryphon autem cum iter faceret cum Antiocho rege adolescente, dolo occidit eum :
|
||||
32| et regnavit loco ejus, et imposuit sibi diadema Asiæ, et fecit plagam magnam in terra.
|
||||
33| Et ædificavit Simon præsidia Judææ, muniens ea turribus excelsis, et muris magnis, et portis, et seris : et posuit alimenta in munitionibus.
|
||||
34| Et elegit Simon viros, et misit ad Demetrium regem ut faceret remissionem regioni : quia actus omnes Tryphonis per direptionem fuerant gesti.
|
||||
35| Et Demetrius rex ad verba ista respondit ei, et scripsit epistolam talem :
|
||||
36| Rex Demetrius Simoni summo sacerdoti et amico regum, et senioribus, et genti Judæorum, salutem.
|
||||
37| Coronam auream, et bahem, quam misistis, suscepimus : et parati sumus facere vobiscum pacem magnam, et scribere præpositis regis remittere vobis quæ indulsimus.
|
||||
38| Quæcumque enim constituimus, vobis constant : munitiones, quas ædificastis, vobis sint :
|
||||
39| remittimus quoque ignorantias et peccata usque in hodiernum diem, et coronam quam debebatis : et si quid aliud erat tributarium in Jerusalem, jam non sit tributarium.
|
||||
40| Et si qui ex vobis apti sunt conscribi inter nostros, conscribantur, et sit inter nos pax.
|
||||
41| Anno centesimo septuagesimo, ablatum est jugum gentium ab Israël.
|
||||
42| Et cœpit populus Israël scribere in tabulis, et gestis publicis, anno primo sub Simone summo sacerdote, magno duce, et principe Judæorum.
|
||||
43| In diebus illis applicuit Simon ad Gazam, et circumdedit eam castris, et fecit machinas, et applicuit ad civitatem, et percussit turrem unam, et comprehendit eam.
|
||||
44| Et eruperant qui erant intra machinam in civitatem, et factus est motus magnus in civitate.
|
||||
45| Et ascenderunt qui erant in civitate cum uxoribus et filiis supra murum, scissis tunicis suis, et clamaverunt voce magna, postulantes a Simone dextras sibi dari,
|
||||
46| et dixerunt : Non nobis reddas secundum malitias nostras, sed secundum misericordias tuas.
|
||||
47| Et flexus Simon, non debellavit eos : ejecit tamen eos de civitate, et mundavit ædes in quibus fuerant simulacra, et tunc intravit in eam cum hymnis benedicens Dominum :
|
||||
48| et ejecta ab ea omni immunditia, collocavit in ea viros qui legem facerent : et munivit eam, et fecit sibi habitationem.
|
||||
49| Qui autem erant in arce Jerusalem, prohibebantur egredi et ingredi regionem, et emere ac vendere : et esurierunt valde, et multi ex eis fame perierunt,
|
||||
50| et clamaverunt ad Simonem ut dextras acciperent : et dedit illis : et ejecit eos inde, et mundavit arcem a contaminationibus :
|
||||
51| et intraverunt in eam tertia et vigesima die secundi mensis, anno centesimo septuagesimo primo, cum laude, et ramis palmarum, et cinyris, et cymbalis, et nablis, et hymnis, et canticis, quia contritus est inimicus magnus ex Israël.
|
||||
52| Et constituit ut omnibus annis agerentur dies hi cum lætitia.
|
||||
53| Et munivit montem templi, qui erat secus arcem, et habitavit ibi ipse, et qui cum eo erant.
|
||||
54| Et vidit Simon Joannem filium suum, quod fortis prælii vir esset : et posuit eum ducem virtutum universarum : et habitavit in Gazaris.
|
||||
#14
|
||||
1| Anno centesimo septuagesimo secundo, congregavit rex Demetrius exercitum suum, et abiit in Mediam ad contrahenda sibi auxilia, ut expugnaret Tryphonem.
|
||||
2| Et audivit Arsaces rex Persidis et Mediæ, quia intravit Demetrius confines suos : et misit unum de principibus suis ut comprehenderet eum vivum, et adduceret eum ad se.
|
||||
3| Et abiit, et percussit castra Demetrii : et comprehendit eum, et duxit eum ad Arsacem, et posuit eum in custodiam.
|
||||
4| Et siluit omnis terra Juda omnibus diebus Simonis, et quæsivit bona genti suæ : et placuit illis potestas ejus et gloria ejus omnibus diebus.
|
||||
5| Et cum omni gloria sua accepit Joppen in portum, et fecit introitum in insulis maris.
|
||||
6| Et dilatavit fines gentis suæ, et obtinuit regionem.
|
||||
7| Et congregavit captivitatem multam, et dominatus est Gazaræ, et Bethsuræ, et arci : et abstulit immunditias ex ea, et non erat qui resisteret ei.
|
||||
8| Et unusquisque colebat terram suam cum pace : et terra Juda dabat fructus suos, et ligna camporum fructum suum.
|
||||
9| Seniores in plateis sedebant omnes, et de bonis terræ tractabant, et juvenes induebant se gloriam, et stolas belli.
|
||||
10| Et civitatibus tribuebat alimonias, et constituebat eas ut essent vasa munitionis quoadusque nominatum est nomen gloriæ ejus usque ad extremum terræ.
|
||||
11| Fecit pacem super terram, et lætatus est Israël lætitia magna.
|
||||
12| Et sedit unusquisque sub vite sua, et sub ficulnea sua : et non erat qui eos terreret.
|
||||
13| Defecit impugnans eos super terram : reges contriti sunt in diebus illis.
|
||||
14| Et confirmavit omnes humiles populi sui, et legem exquisivit, et abstulit omnem iniquum et malum :
|
||||
15| sancta glorificavit, et multiplicavit vasa sanctorum.
|
||||
16| Et auditum est Romæ quia defunctus esset Jonathas, et usque in Spartiatas : et contristati sunt valde.
|
||||
17| Ut audierunt autem quod Simon frater ejus factus esset summus sacerdos loco ejus, et ipse obtineret omnem regionem, et civitates in ea,
|
||||
18| scripserunt ad eum in tabulis æreis, ut renovarent amicitias et societatem quam fecerant cum Juda et cum Jonatha, fratribus ejus.
|
||||
19| Et lectæ sunt in conspectu ecclesiæ in Jerusalem. Et hoc exemplum epistolarum, quas Spartiatæ miserunt :
|
||||
20| Spartianorum principes et civitates, Simoni sacerdoti magno, et senioribus, et sacerdotibus, et reliquo populo Judæorum, fratribus, salutem.
|
||||
21| Legati, qui missi sunt ad populum nostrum, nuntiaverunt nobis de vestra gloria, et honore, ac lætitia : et gavisi sumus in introitu eorum.
|
||||
22| Et scripsimus quæ ab eis erant dicta in conciliis populi, sic : Numenius Antiochi, et Antipater Jasonis filius, legati Judæorum, venerunt ad nos, renovantes nobiscum amicitiam pristinam.
|
||||
23| Et placuit populo excipere viros gloriose, et ponere exemplum sermonum eorum in segregatis populi libris, ut sit ad memoriam populo Spartiatarum. Exemplum autem horum scripsimus Simoni magno sacerdoti.
|
||||
24| Post hæc autem misit Simon Numenium Romam, habentem clypeum aureum magnum, pondo mnarum mille, ad statuendam cum eis societatem. Cum autem audisset populus Romanus
|
||||
25| sermones istos, dixerunt : Quam gratiarum actionem reddemus Simoni, et filiis ejus ?
|
||||
26| restituit enim ipse fratres suos, et expugnavit inimicos Israël ab eis, et statuerunt ei libertatem, et descripserunt in tabulis æreis, et posuerunt in titulis in monte Sion.
|
||||
27| Et hoc est exemplum scripturæ : Octavadecima die mensis Elul, anno centesimo septuagesimo secundo, anno tertio sub Simone sacerdote magno in Asaramel,
|
||||
28| in conventu magno sacerdotum, et populi, et principum gentis, et seniorum regionis, nota facta sunt hæc : quoniam frequenter facta sunt prælia in regione nostra,
|
||||
29| Simon autem Mathathiæ filius, ex filiis Jarib, et fratres ejus, dederunt se periculo, et restiterunt adversariis gentis suæ, ut starent sancta ipsorum, et lex : et gloria magna glorificaverunt gentem suam.
|
||||
30| Et congregavit Jonathas gentem suam, et factus est illis sacerdos magnus, et appositus est ad populum suum.
|
||||
31| Et voluerunt inimici eorum calcare et atterere regionem ipsorum, et extendere manus in sancta eorum.
|
||||
32| Tunc restitit Simon, et pugnavit pro gente sua, et erogavit pecunias multas, et armavit viros virtutis gentis suæ, et dedit illis stipendia :
|
||||
33| et munivit civitates Judææ, et Bethsuram, quæ erat in finibus Judææ, ubi erant arma hostium antea : et posuit illic præsidium viros Judæos.
|
||||
34| Et Joppen munivit, quæ erat ad mare, et Gazaram, quæ est in finibus Azoti, in qua hostes antea habitabant : et collocavit illic Judæos, et quæcumque apta erant ad correptionem eorum, posuit in eis.
|
||||
35| Et vidit populus actum Simonis, et gloriam quam cogitabat facere genti suæ, et posuerunt eum ducem suum, et principem sacerdotum, eo quod ipse fecerat hæc omnia, et justitiam, et fidem, quam conservavit genti suæ, et exquisivit omni modo exaltare populum suum.
|
||||
36| Et in diebus ejus prosperatum est in manibus ejus, ut tollerentur gentes de regione ipsorum, et qui in civitate David erant, in Jerusalem in arce, de qua procedebant, et contaminabant omnia quæ in circuitu sanctorum sunt, et inferebant plagam magnam castitati :
|
||||
37| et collocavit in ea viros Judæos ad tutamentum regionis, et civitatis, et exaltavit muros Jerusalem.
|
||||
38| Et rex Demetrius statuit illi summum sacerdotium.
|
||||
39| Secundum hæc fecit eum amicum suum, et glorificavit eum gloria magna.
|
||||
40| Audivit enim quod appellati sunt Judæi a Romanis amici, et socii, et fratres, et quia susceperunt legatos Simonis gloriose,
|
||||
41| et quia Judæi et sacerdotes eorum consenserunt eum esse ducem suum, et summum sacerdotem in æternum, donec surgat propheta fidelis :
|
||||
42| et ut sit super eos dux, et ut cura esset illi pro sanctis, et ut constitueret præpositos super opera eorum, et super regionem, et super arma, et super præsidia :
|
||||
43| et cura sit illi de sanctis : et ut audiatur ab omnibus, et scribantur in nomine ejus omnes conscriptiones in regione : et ut operiatur purpura et auro :
|
||||
44| et ne liceat ulli ex populo et ex sacerdotibus irritum facere aliquid horum, et contradicere his quæ ab eo dicuntur, aut convocare conventum in regione sine ipso, et vestiri purpura, et uti fibula aurea :
|
||||
45| qui autem fecerit extra hæc, aut irritum fecerit aliquid horum, reus erit.
|
||||
46| Et complacuit omni populo statuere Simonem, et facere secundum verba ista.
|
||||
47| Et suscepit Simon, et placuit ei ut summo sacerdotio fungeretur, et esset dux et princeps gentis Judæorum, et sacerdotum, et præesset omnibus.
|
||||
48| Et scripturam istam dixerunt ponere in tabulis æreis, et ponere eas in peribolo sanctorum, in loco celebri :
|
||||
49| exemplum autem eorum ponere in ærario, ut habeat Simon, et filii ejus.
|
||||
#15
|
||||
1| Et misit rex Antiochus filius Demetrii epistolas ab insulis maris Simoni sacerdoti, et principi gentis Judæorum, et universæ genti :
|
||||
2| et erant continentes hunc modum : Rex Antiochus Simoni sacerdoti magno, et genti Judæorum salutem.
|
||||
3| Quoniam quidem pestilentes obtinuerunt regnum patrum nostrorum, volo autem vendicare regnum, et restituere illud sicut erat antea : et electam feci multitudinem exercitus, et feci naves bellicas.
|
||||
4| Volo autem procedere per regionem ut ulciscar in eos, qui corruperunt regionem nostram, et qui desolaverunt civitates multas in regno meo.
|
||||
5| Nunc ergo statuo tibi omnes oblationes, quas remiserunt tibi ante me omnes reges, et quæcumque alia dona remiserunt tibi :
|
||||
6| et permitto tibi facere percussuram proprii numismatis in regione tua :
|
||||
7| Jerusalem autem sanctam esse, et liberam : et omnia arma, quæ fabricata sunt, et præsidia, quæ construxisti, quæ tenes, maneant tibi.
|
||||
8| Et omne debitum regis, et quæ futura sunt regi, ex hoc et in totum tempus remittuntur tibi.
|
||||
9| Cum autem obtinuerimus regnum nostrum, glorificabimus te, et gentem tuam, et templum, gloria magna, ita ut manifestetur gloria vestra in universa terra.
|
||||
10| Anno centesimo septuagesimo quarto exiit Antiochus in terram patrum suorum, et convenerunt ad eum omnes exercitus, ita ut pauci relicti essent cum Tryphone.
|
||||
11| Et insecutus est eum Antiochus rex, et venit Doram fugiens per maritimam :
|
||||
12| sciebat enim quod congregata sunt mala in eum, et reliquit eum exercitus :
|
||||
13| et applicuit Antiochus super Doram cum centum viginti millibus virorum belligeratorum, et octo millibus equitum :
|
||||
14| et circuivit civitatem, et naves a mari accesserunt : et vexabant civitatem a terra et mari, et neminem sinebant ingredi vel egredi.
|
||||
15| Venit autem Numenius, et qui cum eo fuerant, ab urbe Roma, habentes epistolas regibus et regionibus scriptas, in quibus continebantur hæc :
|
||||
16| Lucius consul Romanorum, Ptolemæo regi salutem.
|
||||
17| Legati Judæorum venerunt ad nos amici nostri, renovantes pristinam amicitiam et societatem, missi a Simone principe sacerdotum et populo Judæorum.
|
||||
18| Attulerunt autem et clypeum aureum mnarum mille.
|
||||
19| Placuit itaque nobis scribere regibus et regionibus, ut non inferant illis mala, neque impugnent eos, et civitates eorum, et regiones eorum : et ut non ferant auxilium pugnantibus adversus eos.
|
||||
20| Visum autem est nobis accipere ab eis clypeum.
|
||||
21| Si qui ergo pestilentes refugerunt de regione ipsorum ad vos, tradite eos Simoni principi sacerdotum, ut vindicet in eos secundum legem suam.
|
||||
22| Hæc eadem scripta sunt Demetrio regi, et Attalo, et Ariarathi, et Arsaci,
|
||||
23| et in omnes regiones : et Lampsaco, et Spartiatis, et in Delum, et in Myndum, et in Sicyonem, et in Cariam, et in Samum, et in Pamphyliam, et in Lyciam, et in Alicarnassum, et in Coo, et in Siden, et in Aradon, et in Rhodum, et in Phaselidem, et in Gortynam, et Gnidum, et Cyprum, et Cyrenen.
|
||||
24| Exemplum autem eorum scripserunt Simoni principi sacerdotum, et populo Judæorum.
|
||||
25| Antiochus autem rex applicuit castra in Doram secundo, admovens ei semper manus, et machinas faciens : et conclusit Tryphonem, ne procederet :
|
||||
26| et misit ad eum Simon duo millia virorum electorum in auxilium, et argentum, et aurum, et vasa copiosa :
|
||||
27| et noluit ea accipere, sed rupit omnia, quæ pactus est cum eo antea, et alienavit se ab eo.
|
||||
28| Et misit ad eum Athenobium unum de amicis suis, ut tractaret cum ipso, dicens : Vos tenetis Joppen, et Gazaram, et arcem, quæ est in Jerusalem, civitates regni mei :
|
||||
29| fines earum desolastis, et fecistis plagam magnam in terra, et dominati estis per loca multa in regno meo.
|
||||
30| Nunc ergo tradite civitates quas occupastis, et tributa locorum in quibus dominati estis extra fines Judææ :
|
||||
31| sin autem, date pro illis quingenta talenta argenti, et exterminii, quod exterminastis, et tributorum civitatum alia talenta quingenta : sin autem, veniemus, et expugnabimus vos.
|
||||
32| Et venit Athenobius amicus regis in Jerusalem, et vidit gloriam Simonis, et claritatem in auro, et argento, et apparatum copiosum : et obstupuit, et retulit ei verba regis.
|
||||
33| Et respondit ei Simon, et dixit ei : Neque alienam terram sumpsimus, neque aliena detinemus : sed hæreditatem patrum nostrorum, quæ injuste ab inimicis nostris aliquo tempore possessa est.
|
||||
34| Nos vero tempus habentes, vindicamus hæreditatem patrum nostrorum.
|
||||
35| Nam de Joppe et Gazara quæ expostulas, ipsi faciebant in populo plagam magnam, et in regione nostra : horum damus talenta centum. Et non respondit ei Athenobius verbum.
|
||||
36| Reversus autem cum ira ad regem, renuntiavit ei verba ista, et gloriam Simonis, et universa quæ vidit, et iratus est rex ira magna.
|
||||
37| Tryphon autem fugit navi in Orthosiada.
|
||||
38| Et constituit rex Cendebæum ducem maritimum, et exercitum peditum et equitum dedit illi.
|
||||
39| Et mandavit illi movere castra contra faciem Judææ : et mandavit ei ædificare Gedorem, et obstruere portas civitatis, et debellare populum. Rex autem persequebatur Typhonem.
|
||||
40| Et pervenit Cendebæus Jamniam, et cœpit irritare plebem, et conculcare Judæam, et captivare populum, et interficere, et ædificare Gedorem.
|
||||
41| Et collocavit illic equites et exercitum, ut egressi perambularent viam Judææ, sicut constituit ei rex.
|
||||
#16
|
||||
1| Et ascendit Joannes de Gazaris, et nuntiavit Simoni patri suo quæ fecit Cendebæus in populo ipsorum.
|
||||
2| Et vocavit Simon duos filios seniores, Judam et Joannem, et ait illis : Ego, et fratres mei, et domus patris mei expugnavimus hostes Israël ab adolescentia usque in hunc diem : et prosperatum est in manibus nostris liberare Israël aliquoties.
|
||||
3| Nunc autem senui : sed estote loco meo, et fratres mei, et egressi pugnate pro gente nostra : auxilium vero de cælo vobiscum sit.
|
||||
4| Et elegit de regione viginti millia virorum belligeratorum, et equites : et profecti sunt ad Cendebæum, et dormierunt in Modin.
|
||||
5| Et surrexerunt mane, et abierunt in campum : et ecce exercitus copiosus in obviam illis peditum et equitum : et fluvius torrens erat inter medium ipsorum.
|
||||
6| Et admovit castra contra faciem eorum ipse et populus ejus, et vidit populum trepidantem ad transfretandum torrentem : et transfretavit primus, et viderunt eum viri, et transierunt post eum.
|
||||
7| Et divisit populum et equites in medio peditum : erat autem equitatus adversariorum copiosus nimis.
|
||||
8| Et exclamaverunt sacris tubis, et in fugam conversus est Cendebæus et castra ejus : et ceciderunt ex eis multi vulnerati : residui autem in munitionem fugerunt.
|
||||
9| Tunc vulneratus est Judas frater Joannis : Joannes autem insecutus est eos, donec venit Cedronem, quam ædificavit :
|
||||
10| et fugerunt usque ad turres, quæ erant in agris Azoti, et succendit eas igni. Et ceciderunt ex illis duo millia virorum, et reversus est in Judæam in pace.
|
||||
11| Et Ptolemæus filius Abobi constitutus erat dux in campo Jericho, et habebat argentum et aurum multum :
|
||||
12| erat enim gener summi sacerdotis.
|
||||
13| Et exaltatum est cor ejus, et volebat obtinere regionem, et cogitabat dolum adversus Simonem et filios ejus, ut tolleret eos.
|
||||
14| Simon autem, perambulans civitates quæ erant in regione Judææ, et sollicitudinem gerens earum, descendit in Jericho ipse, et Mathathias filius ejus, et Judas, anno centesimo septuagesimo septimo, mense undecimo : hic est mensis Sabath.
|
||||
15| Et suscepit eos filius Abobi in munitiunculam, quæ vocatur Doch, cum dolo, quam ædificavit : et fecit eis convivium magnum, et abscondit illic viros.
|
||||
16| Et cum inebriatus esset Simon et filii ejus, surrexit Ptolemæus cum suis, et sumpserunt arma sua, et intraverunt in convivium : et occiderunt eum, et duos filios ejus, et quosdam pueros ejus :
|
||||
17| et fecit deceptionem magnam in Israël, et reddidit mala pro bonis.
|
||||
18| Et scripsit hæc Ptolemæus, et misit regi ut mitteret ei exercitum in auxilium, et traderet ei regionem, et civitates eorum, et tributa.
|
||||
19| Et misit alios in Gazaram tollere Joannem : et tribunis misit epistolas, ut venirent ad se, et daret eis argentum, et aurum, et dona.
|
||||
20| Et alios misit occupare Jerusalem et montem templi.
|
||||
21| Et præcurrens quidam, nuntiavit Joanni in Gazara quia periit pater ejus et fratres ejus, et quia misit te quoque interfici.
|
||||
22| Ut audivit autem, vehementer expavit : et comprehendit viros, qui venerant perdere eum, et occidit eos : cognovit enim quia quærebant eum perdere.
|
||||
23| Et cetera sermonum Joannis, et bellorum ejus, et bonarum virtutum, quibus fortiter gessit, et ædificii murorum, quos exstruxit, et rerum gestarum ejus :
|
||||
24| ecce hæc scripta sunt in libro dierum sacerdotii ejus, ex quo factus est princeps sacerdotum post patrem suum.
|
||||
@@ -0,0 +1,969 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Adam, Seth, Enos,
|
||||
2| Cainan, Malaleel, Jared,
|
||||
3| Henoch, Mathusale, Lamech,
|
||||
4| Noë, Sem, Cham, et Japtheth.
|
||||
5| Filii Japheth : Gomer, et Magog, et Madai, et Javan, Thubal, Mosoch, Thiras.
|
||||
6| Porro filii Gomer : Ascenez, et Riphath, et Thogorma.
|
||||
7| Filii autem Javan : Elisa et Tharsis, Cethim et Dodanim.
|
||||
8| Filii Cham : Chus, et Mesraim, et Phut, et Chanaan.
|
||||
9| Filii autem Chus : Saba, et Hevila, Sabatha, et Regma, et Sabathacha. Porro filii Regma : Saba, et Dadan.
|
||||
10| Chus autem genuit Nemrod : iste cœpit esse potens in terra.
|
||||
11| Mesraim vero genuit Ludim, et Anamim, et Laabim, et Nephtuim,
|
||||
12| Phetrusim quoque, et Casluim : de quibus egressi sunt Philisthiim, et Caphtorim.
|
||||
13| Chanaan vero genuit Sidonem primogenitum suum, Hethæum quoque,
|
||||
14| et Jebusæum, et Amorrhæum, et Gergesæum,
|
||||
15| Hevæumque et Aracæum, et Sinæum.
|
||||
16| Aradium quoque, et Samaræum, et Hamathæum.
|
||||
17| Filii Sem : Ælam, et Assur, et Arphaxad, et Lud, et Aram, et Hus, et Hul, et Gether, et Mosoch.
|
||||
18| Arphaxad autem genuit Sale, qui et ipse genuit Heber.
|
||||
19| Porro Heber nati sunt duo filii : nomen uni Phaleg, quia in diebus ejus divisa est terra ; et nomen fratris ejus Jectan.
|
||||
20| Jectan autem genuit Elmodad, et Saleph, et Asarmoth, et Jare,
|
||||
21| Adoram quoque, et Huzal, et Decla,
|
||||
22| Hebal etiam, et Abimaël, et Saba, necnon
|
||||
23| et Ophir, et Hevila, et Jobab : omnes isti filii Jectan.
|
||||
24| Sem, Arphaxad, Sale,
|
||||
25| Heber, Phaleg, Ragau,
|
||||
26| Serug, Nachor, Thare,
|
||||
27| Abram : iste est Abraham.
|
||||
28| Filii autem Abraham, Isaac et Ismahel.
|
||||
29| Et hæ generationes eorum. Primogenitus Ismahelis, Nabaioth, et Cedar, et Adbeel, et Mabsam,
|
||||
30| et Masma, et Duma, Massa, Hadad, et Thema,
|
||||
31| Jetur, Naphis, Cedma : hi sunt filii Ismahelis.
|
||||
32| Filii autem Ceturæ concubinæ Abraham, quos genuit : Zamran, Jecsan, Madan, Madian, Jesboc, et Sue. Porro filii Jecsan : Saba, et Dadan. Filii autem Dadan : Assurim, et Latussim, et Laomim.
|
||||
33| Filii autem Madian : Epha, et Epher, et Henoch, et Abida, et Eldaa : omnes hi filii Ceturæ.
|
||||
34| Genuit autem Abraham Isaac : cujus fuerunt filii Esau, et Israël.
|
||||
35| Filii Esau : Eliphaz, Rahuel, Jehus, Ihelom, et Core.
|
||||
36| Filii Eliphaz : Theman, Omar, Sephi, Gathan, Cenez, Thamna, Amalec.
|
||||
37| Filii Rahuel : Nahath, Zara, Samma, Meza.
|
||||
38| Filii Seir : Lotan, Sobal, Sebeon, Ana, Dison, Eser, Disan.
|
||||
39| Filii Lotan : Hori, Homam. Soror autem Lotan fuit Thamna.
|
||||
40| Filii Sobal : Alian, et Manahath, et Ebal, Sephi et Onam. Filii Sebeon : Aja et Ana. Filii Ana : Dison.
|
||||
41| Filii Dison : Hamram, et Heseban, et Jethran, et Charan.
|
||||
42| Filii Eser : Balaan, et Zavan, et Jacan. Filii Disan : Hus et Aran.
|
||||
43| Isti sunt reges qui imperaverunt in terra Edom, antequam esset rex super filios Israël. Bale filius Beor : et nomen civitatis ejus, Denaba.
|
||||
44| Mortuus est autem Bale, et regnavit pro eo Jobab filius Zare de Bosra.
|
||||
45| Cumque et Jobab fuisset mortuus, regnavit pro eo Husam de terra Themanorum.
|
||||
46| Obiit quoque et Husam, et regnavit pro eo Adad filius Badad, qui percussit Madian in terra Moab : et nomen civitatis ejus Avith.
|
||||
47| Cumque et Adad fuisset mortuus, regnavit pro eo Semla de Masreca.
|
||||
48| Sed et Semla mortuus est, et regnavit pro eo Saul de Rohoboth, quæ juxta amnem sita est.
|
||||
49| Mortuo quoque Saul, regnavit pro eo Balanan filius Achobor.
|
||||
50| Sed et hic mortuus est, et regnavit pro eo Adad : cujus urbis nomen fuit Phau, et appellata est uxor ejus Meetabel filia Matred filiæ Mezaab.
|
||||
51| Adad autem mortuo, duces pro regibus in Edom esse cœperunt : dux Thamna, dux Alva, dux Jetheth,
|
||||
52| dux Oolibama, dux Ela, dux Phinon,
|
||||
53| dux Cenez, dux Theman, dux Mabsar,
|
||||
54| dux Magdiel, dux Hiram : hi duces Edom.
|
||||
#2
|
||||
1| Filii autem Israël : Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, et Zabulon,
|
||||
2| Dan, Joseph, Benjamin, Nephthali, Gad, et Aser.
|
||||
3| Filii Juda : Her, Onan, et Sela : hi tres nati sunt ei de filia Sue Chananitide. Fuit autem Her primogenitus Juda malus coram Domino, et occidit eum.
|
||||
4| Thamar autem nurus ejus peperit ei Phares et Zara : omnes ergo filii Juda, quinque.
|
||||
5| Filii autem Phares : Hesron et Hamul.
|
||||
6| Filii quoque Zaræ : Zamri, et Ethan, et Eman, Chalchal quoque, et Dara, simul quinque.
|
||||
7| Filii Charmi : Achar, qui turbavit Israël, et peccavit in furto anathematis.
|
||||
8| Filii Ethan : Azarias.
|
||||
9| Filii autem Hesron qui nati sunt ei : Jerameel, et Ram, et Calubi.
|
||||
10| Porro Ram genuit Aminadab. Aminadab autem genuit Nahasson, principem filiorum Juda.
|
||||
11| Nahasson quoque genuit Salma, de quo ortus est Booz.
|
||||
12| Booz vero genuit Obed, qui et ipse genuit Isai.
|
||||
13| Isai autem genuit primogenitum Eliab, secundum Abinadab, tertium Simmaa,
|
||||
14| quartum Nathanaël, quintum Raddai,
|
||||
15| sextum Asom, septimum David.
|
||||
16| Quorum sorores fuerunt Sarvia et Abigail. Filii Sarviæ : Abisai, Joab, et Asaël, tres.
|
||||
17| Abigail autem genuit Amasa, cujus pater fuit Jether Ismahelites.
|
||||
18| Caleb vero filius Hesron accepit uxorem nomine Azuba, de qua genuit Jerioth : fueruntque filii ejus Jaser, et Sobab, et Ardon.
|
||||
19| Cumque mortua fuisset Azuba, accepit uxorem Caleb Ephratha, quæ peperit ei Hur.
|
||||
20| Porro Hur genuit Uri, et Uri genuit Bezeleel.
|
||||
21| Post hæc ingressus est Hesron ad filiam Machir patris Galaad, et accepit eam cum esset annorum sexaginta : quæ peperit ei Segub.
|
||||
22| Sed et Segub genuit Jair, et possedit viginti tres civitates in terra Galaad.
|
||||
23| Cepitque Gessur et Aram oppida Jair, et Canath, et viculos ejus sexaginta civitatum : omnes isti filii Machir patris Galaad.
|
||||
24| Cum autem mortuus esset Hesron, ingressus est Caleb ad Ephratha. Habuit quoque Hesron uxorem Abia, quæ peperit ei Assur patrem Thecuæ.
|
||||
25| Nati sunt autem filii Jerameel primogeniti Hesron, Ram primogenitus ejus, et Buna, et Aram, et Asom, et Achia.
|
||||
26| Duxit quoque uxorem alteram Jerameel, nomine Atara, quæ fuit mater Onam.
|
||||
27| Sed et filii Ram primogeniti Jerameel fuerunt Moos, Jamin, et Achar.
|
||||
28| Onam autem habuit filios Semei et Jada. Filii autem Semei : Nadab et Abisur.
|
||||
29| Nomen vero uxoris Abisur, Abihail, quæ peperit ei Ahobban et Molid.
|
||||
30| Filii autem Nadab fuerunt Saled et Apphaim. Mortuus est autem Saled absque liberis.
|
||||
31| Filius vero Apphaim, Jesi : qui Jesi genuit Sesan. Porro Sesan genuit Oholai.
|
||||
32| Filii autem Jada fratris Semei : Jether, et Jonathan. Sed et Jether mortuus est absque liberis.
|
||||
33| Porro Jonathan genuit Phaleth, et Ziza. Isti fuerunt filii Jerameel.
|
||||
34| Sesan autem non habuit filios, sed filias : et servum ægyptium nomine Jeraa.
|
||||
35| Deditque ei filiam suam uxorem : quæ peperit ei Ethei.
|
||||
36| Ethei autem genuit Nathan, et Nathan genuit Zabad.
|
||||
37| Zabad quoque genuit Ophlal, et Ophlal genuit Obed.
|
||||
38| Obed genuit Jehu, Jehu genuit Azariam,
|
||||
39| Azarias genuit Helles, et Helles genuit Elasa.
|
||||
40| Elasa genuit Sisamoi, Sisamoi genuit Sellum,
|
||||
41| Sellum genuit Icamiam, Icamia autem genuit Elisama.
|
||||
42| Filii autem Caleb fratris Jerameel : Mesa primogenitus ejus ; ipse est pater Ziph : et filii Maresa patris Hebron.
|
||||
43| Porro filii Hebron, Core, et Taphua, et Recem, et Samma.
|
||||
44| Samma autem genuit Raham, patrem Jercaam, et Recem genuit Sammai.
|
||||
45| Filius Sammai, Maon : et Maon pater Bethsur.
|
||||
46| Epha autem concubina Caleb peperit Haran, et Mosa, et Gezez. Porro Haran genuit Gezez.
|
||||
47| Filii autem Jahaddai, Regom, et Joathan, et Gesan, et Phalet, et Epha, et Saaph.
|
||||
48| Concubina Caleb Maacha, peperit Saber, et Tharana.
|
||||
49| Genuit autem Saaph pater Madmena Sue, patrem Machbena et patrem Gabaa. Filia vero Caleb fuit Achsa.
|
||||
50| Hi erant filii Caleb, filii Hur primogeniti Ephratha, Sobal pater Cariathiarim.
|
||||
51| Salma pater Bethlehem, Hariph pater Bethgader.
|
||||
52| Fuerunt autem filii Sobal patris Cariathiarim, qui videbat dimidium requietionum.
|
||||
53| Et de cognatione Cariathiarim, Jethrei, et Aphuthei, et Semathei, et Maserei. Ex his egressi sunt Saraitæ, et Esthaolitæ.
|
||||
54| Filii Salma, Bethlehem, et Netophathi, coronæ domus Joab, et dimidium requietionis Sarai :
|
||||
55| cognationes quoque scribarum habitantium in Jabes, canentes atque resonantes, et in tabernaculis commorantes. Hi sunt Cinæi, qui venerunt de Calore patris domus Rechab.
|
||||
#3
|
||||
1| David vero hos habuit filios, qui ei nati sunt in Hebron : primogenitum Amnon ex Achinoam Jezrahelitide, secundum Daniel de Abigail Carmelitide,
|
||||
2| tertium Absalom filium Maacha filiæ Tholmai regis Gessur, quartum Adoniam filium Aggith,
|
||||
3| quintum Saphathiam ex Abital, sextum Jethraham de Egla uxore sua.
|
||||
4| Sex ergo nati sunt ei in Hebron, ubi regnavit septem annis et sex mensibus. Triginta autem et tribus annis regnavit in Jerusalem.
|
||||
5| Porro in Jerusalem nati sunt ei filii, Simmaa, et Sobab, et Nathan, et Salomon, quatuor de Bethsabee filia Ammiel :
|
||||
6| Jebaar quoque et Elisama,
|
||||
7| et Eliphaleth, et Noge, et Nepheg, et Japhia,
|
||||
8| necnon Elisama, et Eliada, et Elipheleth, novem :
|
||||
9| omnes hi, filii David absque filiis concubinarum : habueruntque sororem Thamar.
|
||||
10| Filius autem Salomonis, Roboam : cujus Abia filius genuit Asa. De hoc quoque natus est Josaphat,
|
||||
11| pater Joram : qui Joram genuit Ochoziam, ex quo ortus est Joas :
|
||||
12| et hujus Amasias filius genuit Azariam. Porro Azariæ filius Joatham
|
||||
13| procreavit Achaz patrem Ezechiæ, de quo natus est Manasses.
|
||||
14| Sed et Manasses genuit Amon patrem Josiæ.
|
||||
15| Filii autem Josiæ fuerunt : primogenitus Johanan, secundus Joakim, tertius Sedecias, quartus Sellum.
|
||||
16| De Joakim natus est Jechonias, et Sedecias.
|
||||
17| Filii Jechoniæ fuerunt : Asir, Salathiel,
|
||||
18| Melchiram, Phadaia, Senneser, et Jecemia, Sama, et Nadabia.
|
||||
19| De Phadaia orti sunt Zorobabel et Semei. Zorobabel genuit Mosollam, Hananiam, et Salomith sororem eorum :
|
||||
20| Hasaban quoque, et Ohol, et Barachian, et Hasadian, Josabhesed, quinque.
|
||||
21| Filius autem Hananiæ, Phaltias pater Jeseiæ, cujus filius Raphaia : hujus quoque filius, Arnan, de quo natus est Obdia, cujus filius fuit Sechenias.
|
||||
22| Filius Secheniæ, Semeia : cujus filii Hattus, et Jegaal, et Baria, et Naaria, et Saphat, sex numero.
|
||||
23| Filius Naariæ, Elioënai, et Ezechias, et Ezricam, tres.
|
||||
24| Filii Elioënai, Oduia, et Eliasub, et Pheleia, et Accub, et Johanan, et Dalaia, et Anani, septem.
|
||||
#4
|
||||
1| Filii Juda : Phares, Hesron, et Charmi, et Hur, et Sobal.
|
||||
2| Raia vero filius Sobal genuit Jahath, de quo nati sunt Ahumai, et Laad : hæ cognationes Sarathi.
|
||||
3| Ista quoque stirps Etam : Jezrahel, et Jesema, et Jedebos. Nomen quoque sororis eorum, Asalelphuni.
|
||||
4| Phanuel autem pater Gedor, et Ezer pater Hosa : isti sunt filii Hur primogeniti Ephratha patris Bethlehem.
|
||||
5| Assur vero patri Thecuæ erant duæ uxores, Halaa et Naara.
|
||||
6| Peperit autem ei Naara, Oozam, et Hepher, et Themani, et Ahasthari : isti sunt filii Naara.
|
||||
7| Porro filii Halaa, Sereth, Isaar et Ethnan.
|
||||
8| Cos autem genuit Anob, et Soboba, et cognationem Aharehel filii Arum.
|
||||
9| Fuit autem Jabes inclytus præ fratribus suis, et mater ejus vocavit nomen illius Jabes, dicens : Quia peperi eum in dolore.
|
||||
10| Invocavit vero Jabes Deum Israël, dicens : Si benedicens benedixeris mihi, et dilataveris terminos meos, et fuerit manus tua mecum, et feceris me a malitia non opprimi. Et præstitit Deus quæ precatus est.
|
||||
11| Caleb autem frater Sua genuit Mahir, qui fuit pater Esthon.
|
||||
12| Porro Esthon genuit Bethrapha, et Phesse, et Tehinna patrem urbis Naas : hi sunt viri Recha.
|
||||
13| Filii autem Cenez, Othoniel, et Saraia. Porro filii Othoniel, Hathath, et Maonathi.
|
||||
14| Maonathi genuit Ophra, Saraia autem genuit Joab patrem Vallis artificum : ibi quippe artifices erant.
|
||||
15| Filii vero Caleb filii Jephone, Hir, et Ela, et Naham. Filii quoque Ela : Cenez.
|
||||
16| Filii quoque Jaleleel : Ziph, et Zipha, Thiria, et Asraël.
|
||||
17| Et filii Ezra, Jether, et Mered, et Epher, et Jalon, genuitque Mariam, et Sammai, et Jesba patrem Esthamo.
|
||||
18| Uxor quoque ejus Judaia, peperit Jared patrem Gedor, et Heber patrem Socho, et Icuthiel patrem Zanoë : hi autem filii Bethiæ filiæ Pharaonis, quam accepit Mered.
|
||||
19| Et filii uxoris Odaiæ sororis Naham patris Ceila, Garmi, et Esthamo, qui fuit de Machathi.
|
||||
20| Filii quoque Simon, Amnon, et Rinna filius Hanan, et Thilon. Et filii Jesi, Zoheth, et Benzoheth.
|
||||
21| Filii Sela, filii Juda : Her pater Lecha, et Laada pater Maresa, et cognationes domus operantium byssum in domo juramenti.
|
||||
22| Et qui stare fecit solem, virique Mendacii, et Securus, et Incendens, qui principes fuerunt in Moab, et qui reversi sunt in Lahem : hæc autem verba vetera.
|
||||
23| Hi sunt figuli habitantes in plantationibus et in sepibus, apud regem in operibus ejus : commoratique sunt ibi.
|
||||
24| Filii Simeon : Namuel et Jamin, Jarib, Zara, Saul.
|
||||
25| Sellum filius ejus, Mapsam filius ejus, Masma filius ejus.
|
||||
26| Filii Masma : Hamuel filius ejus, Zachur filius ejus, Semei filius ejus.
|
||||
27| Filii Semei sedecim, et filiæ sex : fratres autem ejus non habuerunt filios multos, et universa cognatio non potuit adæquare summam filiorum Juda.
|
||||
28| Habitaverunt autem in Bersabee, et Molada, et Hasarsuhal,
|
||||
29| et in Bala, et in Asom, et in Tholad,
|
||||
30| et in Bathuel, et in Horma, et in Siceleg,
|
||||
31| et in Bethmarchaboth, et in Hasarsusim, et in Bethberai, et in Saarim : hæ civitates eorum usque ad regem David.
|
||||
32| Villæ quoque eorum : Etam, et Aën, Remmon, et Thochen, et Asan, civitates quinque.
|
||||
33| Et universi viculi eorum per circuitum civitatum istarum usque ad Baal : hæc est habitatio eorum, et sedium distributio.
|
||||
34| Mosobab quoque et Jemlech, et Josa filius Amasiæ,
|
||||
35| et Joël, et Jehu filius Josabiæ filii Saraiæ filii Asiel,
|
||||
36| et Elioënai, et Jacoba, et Isuhaia, et Asaia, et Adiel, et Ismiel, et Banaia,
|
||||
37| Ziza quoque filius Sephei filii Allon filii Idaia filii Semri filii Samaia.
|
||||
38| Isti sunt nominati principes in cognationibus suis, et in domo affinitatum suarum multiplicati sunt vehementer.
|
||||
39| Et profecti sunt ut ingrederentur in Gador usque ad orientem vallis, et ut quærerent pascua gregibus suis.
|
||||
40| Inveneruntque pascuas uberes, et valde bonas, et terram latissimam et quietam et fertilem, in qua ante habitaverant de stirpe Cham.
|
||||
41| Hi ergo venerunt, quos supra descripsimus nominatim, in diebus Ezechiæ regis Juda : et percusserunt tabernacula eorum, et habitatores qui inventi fuerant ibi, et deleverunt eos usque in præsentem diem : habitaveruntque pro eis, quoniam uberrimas pascuas ibidem repererunt.
|
||||
42| De filiis quoque Simeon abierunt in montem Seir viri quingenti, habentes principes Phalthiam et Naariam et Raphaiam et Oziel filios Jesi :
|
||||
43| et percusserunt reliquias, quæ evadere potuerant, Amalecitarum, et habitaverunt ibi pro eis usque ad diem hanc.
|
||||
#5
|
||||
1| Filii quoque Ruben primogeniti Israël. (Ipse quippe fuit primogenitus ejus : sed cum violasset thorum patris sui, data sunt primogenita ejus filiis Joseph filii Israël, et non est ille reputatus in primogenitum.
|
||||
2| Porro Judas, qui erat fortissimus inter fratres suos, de stirpe ejus principes germinati sunt : primogenita autem reputata sunt Joseph.)
|
||||
3| Filii ergo Ruben primogeniti Israël : Enoch, et Phallu, Esron, et Carmi.
|
||||
4| Filii Joël : Samia filius ejus, Gog filius ejus, Semei filius ejus,
|
||||
5| Micha filius ejus, Reia filius ejus, Baal filius ejus,
|
||||
6| Beera filius ejus, quem captivum duxit Thelgathphalnasar rex Assyriorum, et fuit princeps in tribu Ruben.
|
||||
7| Fratres autem ejus, et universa cognatio ejus, quando numerabantur per familias suas, habuerunt principes Jehiel, et Zachariam.
|
||||
8| Porro Bala filius Azaz filii Samma filii Joël, ipse habitavit in Aroër usque ad Nebo, et Beelmeon.
|
||||
9| Contra orientalem quoque plagam habitavit usque ad introitum eremi, et flumen Euphraten. Multum quippe jumentorum numerum possidebant in terra Galaad.
|
||||
10| In diebus autem Saul præliati sunt contra Agareos, et interfecerunt illos, habitaveruntque pro eis in tabernaculis eorum, in omni plaga quæ respicit ad orientem Galaad.
|
||||
11| Filii vero Gad e regione eorum habitaverunt in terra Basan usque Selcha :
|
||||
12| Joël in capite, et Saphan secundus : Janai autem et Saphat in Basan.
|
||||
13| Fratres vero eorum secundum domos cognationum suarum, Michaël, et Mosollam, et Sebe, et Jorai, et Jachan, et Zie, et Heber, septem.
|
||||
14| Hi filii Abihail, filii Huri, filii Jara, filii Galaad, filii Michaël, filii Jesesi, filii Jeddo, filii Buz.
|
||||
15| Fratres quoque, filii Abdiel filii Guni, princeps domus in familiis suis.
|
||||
16| Et habitaverunt in Galaad, et in Basan, et in viculis ejus, et in cunctis suburbanis Saron, usque ad terminos.
|
||||
17| Omnes hi numerati sunt in diebus Joathan regis Juda, et in diebus Jeroboam regis Israël.
|
||||
18| Filii Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, viri bellatores, scuta portantes et gladios, et tendentes arcum, eruditique ad prælia, quadraginta quatuor millia et septingenti sexaginta, procedentes ad pugnam.
|
||||
19| Dimicaverunt contra Agareos : Ituræi vero, et Naphis, et Nodab
|
||||
20| præbuerunt eis auxilium. Traditique sunt in manus eorum Agarei, et universi qui fuerant cum eis, quia Deum invocaverunt cum præliarentur : et exaudivit eos, eo quod credidissent in eum.
|
||||
21| Ceperuntque omnia quæ possederant, camelorum quinquaginta millia, et ovium ducenta quinquaginta millia, et asinos duo millia, et animas hominum centum millia.
|
||||
22| Vulnerati autem multi corruerunt : fuit enim bellum Domini. Habitaveruntque pro eis usque ad transmigrationem.
|
||||
23| Filii quoque dimidiæ tribus Manasse possederunt terram a finibus Basan usque Baal, Hermon, et Sanir, et montem Hermon : ingens quippe numerus erat.
|
||||
24| Et hi fuerunt principes domus cognationis eorum : Epher, et Jesi, et Eliel, et Ezriel, et Jeremia, et Odoia, et Jediel, viri fortissimi et potentes, et nominati duces in familiis suis.
|
||||
25| Reliquerunt autem Deum patrum suorum, et fornicati sunt post deos populorum terræ, quos abstulit Deus coram eis.
|
||||
26| Et suscitavit Deus Israël spiritum Phul regis Assyriorum, et spiritum Thelgathphalnasar regis Assur : et transtulit Ruben, et Gad, et dimidiam tribum Manasse, et adduxit eos in Lahela, et in Habor, et Ara, et fluvium Gozan, usque ad diem hanc.
|
||||
#6
|
||||
1| Filii Levi : Gerson, Caath, et Merari.
|
||||
2| Filii Caath : Amram, Isaar, Hebron, et Oziel.
|
||||
3| Filii Amram : Aaron, Moyses, et Maria. Filii Aaron : Nadab et Abiu, Eleazar, et Ithamar.
|
||||
4| Eleazar genuit Phinees, et Phinees genuit Abisue.
|
||||
5| Abisue vero genuit Bocci, et Bocci genuit Ozi.
|
||||
6| Ozi genuit Zaraiam, et Zaraias genuit Meraioth.
|
||||
7| Porro Meraioth genuit Amariam, et Amarias genuit Achitob.
|
||||
8| Achitob genuit Sadoc, et Sadoc genuit Achimaas,
|
||||
9| Achimaas genuit Azariam, Azarias genuit Johanan,
|
||||
10| Johanan genuit Azariam : ipse est qui sacerdotio functus est in domo quam ædificavit Salomon in Jerusalem.
|
||||
11| Genuit autem Azarias Amariam, et Amarias genuit Achitob,
|
||||
12| Achitob genuit Sadoc, et Sadoc genuit Sellum,
|
||||
13| Sellum genuit Helciam, et Helcias genuit Azariam,
|
||||
14| Azarias genuit Saraiam, et Saraias genuit Josedec.
|
||||
15| Porro Josedec egressus est, quando transtulit Dominus Judam et Jerusalem per manus Nabuchodonosor.
|
||||
16| Filii ergo Levi : Gersom, Caath, et Merari.
|
||||
17| Et hæc nomina filiorum Gersom : Lobni, et Semei.
|
||||
18| Filii Caath : Amram, et Isaar, et Hebron, et Oziel.
|
||||
19| Filii Merari : Moholi et Musi. Hæ autem cognationes Levi secundum familias eorum.
|
||||
20| Gersom : Lobni filius ejus, Jahath filius ejus, Zamma filius ejus,
|
||||
21| Joah filius ejus, Addo filius ejus, Zara filius ejus, Jethrai filius ejus.
|
||||
22| Filii Caath : Aminadab filius ejus, Core filius ejus, Asir filius ejus,
|
||||
23| Elcana filius ejus, Abiasaph filius ejus, Asir filius ejus,
|
||||
24| Thahath filius ejus, Uriel filius ejus, Ozias filius ejus, Saul filius ejus.
|
||||
25| Filii Elcana, Amasai et Achimoth
|
||||
26| et Elcana. Filii Elcana : Sophai filius ejus, Nahath filius ejus,
|
||||
27| Eliab filius ejus, Jeroham filius ejus, Elcana filius ejus.
|
||||
28| Filii Samuel : primogenitus Vasseni, et Abia.
|
||||
29| Filii autem Merari, Moholi : Lobni filius ejus, Semei filius ejus, Oza filius ejus,
|
||||
30| Sammaa filius ejus, Haggia filius ejus, Asaia filius ejus.
|
||||
31| Isti sunt quos constituit David super cantores domus Domini, ex quo collocata est arca :
|
||||
32| et ministrabant coram tabernaculo testimonii, canentes donec ædificaret Salomon domum Domini in Jerusalem : stabant autem juxta ordinem suum in ministerio.
|
||||
33| Hi vero sunt qui assistebant cum filiis suis, de filiis Caath, Hemam cantor filius Johel, filii Samuel,
|
||||
34| filii Elcana, filii Jeroham, filii Eliel, filii Thohu,
|
||||
35| filii Suph, filii Elcana, filii Mahath, filii Amasai,
|
||||
36| filii Elcana, filii Johel, filii Azariæ, filii Sophoniæ,
|
||||
37| filii Thahath, filii Asir, filii Abiasaph, filii Core,
|
||||
38| filii Isaar, filii Caath, filii Levi, filii Israël.
|
||||
39| Et frater ejus Asaph, qui stabat a dextris ejus, Asaph filius Barachiæ, filii Samaa,
|
||||
40| filii Michaël, filii Basaiæ, filii Melchiæ,
|
||||
41| filii Athanai, filii Zara, filii Adaia,
|
||||
42| filii Ethan, filii Zamma, filii Semei,
|
||||
43| filii Jeth, filii Gersom, filii Levi.
|
||||
44| Filii autem Merari fratres eorum, ad sinistram, Ethan filius Cusi, filii Abdi, filii Maloch,
|
||||
45| filii Hasabiæ, filii Amasiæ, filii Helciæ,
|
||||
46| filii Amasai, filii Boni, filii Somer,
|
||||
47| filii Moholi, filii Musi, filii Merari, filii Levi.
|
||||
48| Fratres quoque eorum Levitæ, qui ordinati sunt in cunctum ministerium tabernaculi domus Domini.
|
||||
49| Aaron vero et filii ejus adolebant incensum super altare holocausti, et super altare thymiamatis, in omne opus Sancti sanctorum : et ut precarentur pro Israël juxta omnia quæ præceperat Moyses servus Dei.
|
||||
50| Hi sunt autem filii Aaron : Eleazar filius ejus, Phinees filius ejus, Abisue filius ejus,
|
||||
51| Bocci filius ejus, Ozi filius ejus, Zarahia filius ejus,
|
||||
52| Meraioth filius ejus, Amarias filius ejus, Achitob filius ejus,
|
||||
53| Sadoc filius ejus, Achimaas filius ejus.
|
||||
54| Et hæc habitacula eorum per vicos atque confinia, filiorum scilicet Aaron, juxta cognationes Caathitarum : ipsis enim sorte contigerant.
|
||||
55| Dederunt igitur eis Hebron in terra Juda, et suburbana ejus per circuitum :
|
||||
56| agros autem civitatis, et villas, Caleb filio Jephone.
|
||||
57| Porro filiis Aaron dederunt civitates ad confugiendum Hebron, et Lobna, et suburbana ejus,
|
||||
58| Jether quoque, et Esthemo cum suburbanis suis, sed et Helon, et Dabir cum suburbanis suis,
|
||||
59| Asan quoque, et Bethsemes, et suburbana earum.
|
||||
60| De tribu autem Benjamin, Gabee et suburbana ejus, et Almath cum suburbanis suis, Anathoth quoque cum suburbanis suis : omnes civitates, tredecim, per cognationes suas.
|
||||
61| Filiis autem Caath residuis de cognatione sua dederunt ex dimidia tribu Manasse in possessionem urbes decem.
|
||||
62| Porro filiis Gersom per cognationes suas de tribu Issachar, et de tribu Aser, et de tribu Nephthali, et de tribu Manasse in Basan, urbes tredecim.
|
||||
63| Filiis autem Merari per cognationes suas de tribu Ruben, et de tribu Gad, et de tribu Zabulon, dederunt sorte civitates duodecim.
|
||||
64| Dederunt quoque filii Israël Levitis civitates, et suburbana earum :
|
||||
65| dederuntque per sortem, ex tribu filiorum Juda, et ex tribu filiorum Simeon, et ex tribu filiorum Benjamin urbes has, quas vocaverunt nominibus suis,
|
||||
66| et his, qui erant de cognatione filiorum Caath, fueruntque civitates in terminis eorum de tribu Ephraim.
|
||||
67| Dederunt ergo eis urbes ad confugiendum, Sichem cum suburbanis suis in monte Ephraim, et Gazer cum suburbanis suis,
|
||||
68| Jecmaam quoque cum suburbanis suis, et Bethoron similiter,
|
||||
69| necnon et Helon cum suburbanis suis, et Gethremmon in eumdem modum.
|
||||
70| Porro ex dimidia tribu Manasse, Aner et suburbana ejus, Balaam et suburbana ejus : his videlicet, qui de cognatione filiorum Caath reliqui erant.
|
||||
71| Filiis autem Gersom de cognatione dimidiæ tribus Manasse, Gaulon in Basan, et suburbana ejus, et Astaroth cum suburbanis suis.
|
||||
72| De tribu Issachar, Cedes et suburbanis suis, et Dabereth cum suburbanis suis,
|
||||
73| Ramoth quoque et suburbana ejus, et Anem cum suburbanis suis.
|
||||
74| De tribu vero Aser : Masal cum suburbanis suis, et Abdon similiter,
|
||||
75| Hucac quoque et suburbana ejus, et Rohob cum suburbanis suis.
|
||||
76| Porro de tribu Nephthali, Cedes in Galilæa et suburbana ejus, Hamon cum suburbanis suis, et Cariathaim et suburbana ejus.
|
||||
77| Filiis autem Merari residuis : de tribu Zabulon, Remmono et suburbana ejus, et Thabor cum suburbanis sus :
|
||||
78| trans Jordanem quoque ex adverso Jericho contra orientem Jordanis, de tribu Ruben, Bosor in solitudine cum suburbanis suis, et Jassa cum suburbanis suis,
|
||||
79| Cademoth quoque et suburbana ejus, et Mephaat cum suburbanis suis.
|
||||
80| Necnon et de tribu Gad, Ramoth in Galaad et suburbana ejus, et Manaim cum suburbanis suis,
|
||||
81| sed et Hesebon cum suburbanis suis, et Jezer cum suburbanis suis.
|
||||
#7
|
||||
1| Porro filii Issachar : Thola, et Phua, Jasub, et Simeron, quatuor.
|
||||
2| Filii Thola : Ozi, et Raphaia, et Jeriel, et Jemai, et Jebsem, et Samuel, principes per domos cognationum suarum. De stirpe Thola viri fortissimi numerati sunt in diebus David, viginti duo millia sexcenti.
|
||||
3| Filii Ozi : Izrahia, de quo nati sunt Michaël, et Obadia, et Joël, et Jesia, quinque omnes principes.
|
||||
4| Cumque eis per familias et populos suos, accincti ad prælium, viri fortissimi, triginta sex millia : multas enim habuerunt uxores, et filios.
|
||||
5| Fratres quoque eorum per omnem cognationem Issachar robustissimi ad pugnandum, octoginta septem millia numerati sunt.
|
||||
6| Filii Benjamin : Bela, et Bechor, et Jadihel, tres.
|
||||
7| Filii Bela : Esbon, et Ozi, et Oziel, et Jerimoth, et Urai, quinque principes familiarum, et ad pugnandum robustissimi : numerus autem eorum, viginti duo millia et triginta quatuor.
|
||||
8| Porro filii Bechor : Zamira, et Joas, et Eliezer, et Elioënai, et Amri, et Jerimoth, et Abia, et Anathoth, et Almath : omnes hi filii Bechor.
|
||||
9| Numerati sunt autem per familias suas principes cognationum suarum ad bella fortissimi, viginti millia et ducenti.
|
||||
10| Porro filii Jadihel : Balan. Filii autem Balan : Jehus, et Benjamin, et Aod, et Chanana, et Zethan, et Tharsis, et Ahisahar :
|
||||
11| omnes hi filii Jadihel, principes cognationum suarum viri fortissimi, decem et septem millia et ducenti ad prælium procedentes.
|
||||
12| Sepham quoque et Hapham filii Hir : et Hasim filii Aher.
|
||||
13| Filii autem Nephthali : Jaziel, et Guni, et Jeser, et Sellum, filii Bala.
|
||||
14| Porro filius Manasse, Esriel : concubinaque ejus Syra peperit Machir patrem Galaad.
|
||||
15| Machir autem accepit uxores filiis suis Happhim, et Saphan : et habuit sororem nomine Maacha : nomen autem secundi, Salphaad, natæque sunt Salphaad filiæ.
|
||||
16| Et peperit Maacha uxor Machir filium, vocavitque nomen ejus Phares : porro nomen fratris ejus, Sares : et filii ejus, Ulam, et Recen.
|
||||
17| Filius autem Ulam, Badan : hi sunt filii Galaad, filii Machir, filii Manasse.
|
||||
18| Soror autem ejus Regina peperit Virum decorum, et Abiezer, et Mohola.
|
||||
19| Erant autem filii Semida, Ahin, et Sechem, et Leci, et Aniam.
|
||||
20| Filii autem Ephraim : Suthala, Bared filius ejus, Thahath filius ejus, Elada filius ejus, Thahath filius ejus, hujus filius Zabad,
|
||||
21| et hujus filius Suthula, et hujus filius Ezer et Elad : occiderunt autem eos viri Geth indigenæ, quia descenderant ut invaderent possessiones eorum.
|
||||
22| Luxit igitur Ephraim pater eorum multis diebus, et venerunt fratres ejus ut consolarentur eum.
|
||||
23| Ingressusque est ad uxorem suam : quæ concepit, et peperit filium, et vocavit nomen ejus Beria, eo quod in malis domus ejus ortus esset :
|
||||
24| filia autem ejus fuit Sara, quæ ædificavit Bethoron inferiorem et superiorem, et Ozensara.
|
||||
25| Porro filius ejus Rapha, et Reseph, et Thale, de quo natus est Thaan,
|
||||
26| qui genuit Laadan : hujus quoque filius Ammiud, qui genuit Elisama,
|
||||
27| de quo ortus est Nun, qui habuit filium Josue.
|
||||
28| Possessio autem eorum et habitatio, Bethel cum filiabus suis, et contra orientem Noran, ad occidentalem plagam Gazer et filiæ ejus, Sichem quoque cum filiabus suis, usque ad Aza cum filiabus ejus.
|
||||
29| Juxta filios quoque Manasse, Bethsan et filias ejus, Thanach et filias ejus, Mageddo et filias ejus, Dor et filias ejus : in his habitaverunt filii Joseph, filii Israël.
|
||||
30| Filii Aser : Jemna, et Jesua, et Jessui, et Baria, et Sara soror eorum.
|
||||
31| Filii autem Baria : Heber, et Melchiel : ipse est pater Barsaith.
|
||||
32| Heber autem genuit Jephlat, et Somer, et Hotham, et Suaa sororem eorum.
|
||||
33| Filii Jephlat : Phosech, et Chamaal, et Asoth : hi filii Jephlat.
|
||||
34| Porro filii Somer : Ahi, et Roaga, et Haba, et Aram.
|
||||
35| Filii autem Helem fratris ejus : Supha, et Jemna, et Selles, et Amal.
|
||||
36| Filii Supha : Sue, Harnapher, et Sual, et Beri, et Jamra,
|
||||
37| Bosor, et Hod, et Samma, et Salusa, et Jethran, et Bera.
|
||||
38| Filii Jether : Jephone, et Phaspha, et Ara.
|
||||
39| Filii autem Olla : Aree, et Haniel, et Resia.
|
||||
40| Omnes hi filii Aser, principes cognationum, electi atque fortissimi duces ducum : numerus autem eorum ætatis quæ apta esset ad bellum, viginti sex millia.
|
||||
#8
|
||||
1| Benjamin autem genuit Bale primogenitum suum, Asbel secundum, Ahara tertium,
|
||||
2| Nohaa quartum, et Rapha quintum.
|
||||
3| Fueruntque filii Bale : Addar, et Gera, et Abiud,
|
||||
4| Abisue quoque et Naaman, et Ahoë,
|
||||
5| sed et Gera, et Sephuphan, et Huram.
|
||||
6| Hi sunt filii Ahod, principes cognationum habitantium in Gabaa, qui translati sunt in Manahath.
|
||||
7| Naaman autem, et Achia, et Gera, ipse transtulit eos, et genuit Osa, et Ahiud.
|
||||
8| Porro Saharaim genuit in regione Moab, postquam dimisit Husim et Bara uxores suas.
|
||||
9| Genuit autem de Hodes uxore sua Jobab, et Sebia, et Mosa, et Molchom,
|
||||
10| Jehus quoque, et Sechia, et Marma : hi sunt filii ejus principes in familiis suis.
|
||||
11| Mehusim vero genuit Abitob et Elphaal.
|
||||
12| Porro filii Elphaal : Heber, et Misaam, et Samad : hic ædificavit Ono, et Lod, et filias ejus.
|
||||
13| Baria autem et Sama principes cognationum habitantium in Ajalon : hi fugaverunt habitatores Geth.
|
||||
14| Et Ahio, et Sesac, et Jerimoth,
|
||||
15| et Zabadia, et Arod, et Heder,
|
||||
16| Michaël quoque, et Jespha, et Joha filii Baria.
|
||||
17| Et Zabadia, et Mosollam, et Hezeci, et Heber,
|
||||
18| et Jesamari, et Jezlia, et Jobab filii Elphaal,
|
||||
19| et Jacim, et Zechri, et Zabdi,
|
||||
20| et Elioënai, et Selethai, et Eliel,
|
||||
21| et Adaia, et Baraia, et Samarath, filii Semei.
|
||||
22| Et Jespham, et Heber, et Eliel,
|
||||
23| et Abdon, et Zechri, et Hanan,
|
||||
24| et Hanania, et Ælam, et Anathothia,
|
||||
25| et Jephdaia, et Phanuel, filii Sesac.
|
||||
26| Et Samsari, et Sohoria, et Otholia,
|
||||
27| et Jersia, et Elia, et Zechri, filii Jeroham.
|
||||
28| Hi patriarchæ, et cognationum principes, qui habitaverunt in Jerusalem.
|
||||
29| In Gabaon autem habitaverunt Abigabaon, et nomen uxoris ejus Maacha :
|
||||
30| filiusque ejus primogenitus Abdon, et Sur, et Cis, et Baal, et Nadab,
|
||||
31| Gedor quoque, et Ahio, et Zacher, et Macelloth :
|
||||
32| et Macelloth genuit Samaa : habitaveruntque ex adverso fratrum suorum in Jerusalem cum fratribus suis.
|
||||
33| Ner autem genuit Cis, et Cis genuit Saul. Porro Saul genuit Jonathan, et Melchisua, et Abinadab, et Esbaal.
|
||||
34| Filius autem Jonathan, Meribbaal : et Meribbaal genuit Micha.
|
||||
35| Filii Micha, Phithon, et Melech, et Tharaa, et Ahaz.
|
||||
36| Et Ahaz genuit Joada, et Joada genuit Alamath, et Azmoth, et Zamri : porro Zamri genuit Mosa,
|
||||
37| et Mosa genuit Banaa, cujus filius fuit Rapha, de quo ortus est Elasa, qui genuit Asel.
|
||||
38| Porro Asel sex filii fuerunt his nominibus : Ezricam, Bocru, Ismahel, Saria, Obdia, et Hanan : omnes hi filii Asel.
|
||||
39| Filii autem Esec fratris ejus, Ulam primogenitus, et Jehus secundus, et Eliphalet tertius.
|
||||
40| Fueruntque filii Ulam viri robustissimi, et magno robore tendentes arcum : et multos habentes filios ac nepotes, usque ad centum quinquaginta. Omnes hi filii Benjamin.
|
||||
#9
|
||||
1| Universus ergo Israël dinumeratus est, et summa eorum scripta est in libro regum Israël et Juda : translatique sunt in Babylonem propter delictum suum.
|
||||
2| Qui autem habitaverunt primi in possessionibus et in urbibus suis : Israël, et sacerdotes, et Levitæ, et Nathinæi.
|
||||
3| Commorati sunt in Jerusalem de filiis Juda, et de filiis Benjamin, de filiis quoque Ephraim, et Manasse.
|
||||
4| Othei filius Ammiud, filii Amri, filii Omrai, filii Bonni, de filiis Phares filii Juda.
|
||||
5| Et de Siloni : Asaia primogenitus, et filii ejus.
|
||||
6| De filiis autem Zara, Jehuel, et fratres eorum, sexcenti nonaginta.
|
||||
7| Porro de filiis Benjamin : Salo filius Mosollam, filii Oduia, filii Asana,
|
||||
8| et Jobania filius Jeroham, et Ela filius Ozi, filii Mochori, et Mosollam filius Saphatiæ, filii Rahuel, filii Jebaniæ,
|
||||
9| et fratres eorum per familias suas, nongenti quinquaginta sex. Omnes hi principes cognationum per domos patrum suorum.
|
||||
10| De sacerdotibus autem : Jedaia, Jojarib, et Jachin :
|
||||
11| Azarias quoque filius Helciæ, filii Mosollam, filii Sadoc, filii Maraioth, filii Achitob, pontifex domus Dei.
|
||||
12| Porro Adaias filius Jeroham, filii Phassur, filii Melchiæ, et Maasai filius Adiel filii Jezra, filii Mosollam, filii Mosollamith, filii Emmer.
|
||||
13| Fratres quoque eorum principes per familias suas, mille septingenti sexaginta, fortissimi robore ad faciendum opus ministerii in domo Dei.
|
||||
14| De Levitis autem : Semeia filius Hassub filii Ezricam, filii Hasebia de filiis Merari.
|
||||
15| Bacbacar quoque carpentarius, et Galal, et Mathania filius Micha, filii Zechri, filii Asaph :
|
||||
16| et Obdia filius Semeiæ, filii Galal, filii Idithun : et Barachia filius Asa, filii Elcana, qui habitavit in atriis Netophati.
|
||||
17| Janitores autem : Sellum, et Accub, et Telmon, et Ahimam : et frater eorum Sellum princeps,
|
||||
18| usque ad illud tempus, in porta regis ad orientem, observabant per vices suas de filiis Levi.
|
||||
19| Sellum vero filius Core filii Abiasaph, filii Core, cum fratribus suis, et domo patris sui, hi sunt Coritæ super opera ministerii, custodes vestibulorum tabernaculi : et familiæ eorum per vices castrorum Domini custodientes introitum.
|
||||
20| Phinees autem filius Eleazari erat dux eorum coram Domino.
|
||||
21| Porro Zacharias filius Mosollamia, janitor portæ tabernaculi testimonii.
|
||||
22| Omnes hi electi in ostiarios per portas, ducenti duodecim : et descripti in villis propriis, quos constituerunt David, et Samuel videns, in fide sua,
|
||||
23| tam ipsos quam filios eorum, in ostiis domus Domini et in tabernaculo vicibus suis.
|
||||
24| Per quatuor ventos erant ostiarii : id est, ad orientem, et ad occidentem, et ad aquilonem, et ad austrum.
|
||||
25| Fratres autem eorum in viculis morabantur, et veniebant in sabbatis suis de tempore usque ad tempus.
|
||||
26| His quatuor Levitis creditus erat omnis numerus janitorum, et erant super exedras et thesauros domus Domini.
|
||||
27| Per gyrum quoque templi Domini morabantur in custodiis suis : ut cum tempus fuisset, ipsi mane aperirent fores.
|
||||
28| De horum genere erant et super vasa ministerii : ad numerum enim et inferebantur vasa, et efferebantur.
|
||||
29| De ipsis et qui credita habebant utensilia sanctuarii, præerant similæ, et vino, et oleo, et thuri, et aromatibus.
|
||||
30| Filii autem sacerdotum unguenta ex aromatibus conficiebant.
|
||||
31| Et Mathathias Levites primogenitus Sellum Coritæ, præfectus erat eorum quæ in sartagine frigebantur.
|
||||
32| Porro de filiis Caath fratribus eorum, super panes erant propositionis, ut semper novos per singula sabbata præpararent.
|
||||
33| Hi sunt principes cantorum per familias Levitarum, qui in exedris morabantur, ut die ac nocte jugiter suo ministerio deservirent.
|
||||
34| Capita Levitarum, per familias suas principes, manserunt in Jerusalem.
|
||||
35| In Gabaon autem commorati sunt pater Gabaon Jehiel, et nomen uxoris ejus Maacha.
|
||||
36| Filius primogenitus ejus Abdon, et Sur, et Cis, et Baal, et Ner, et Nadab,
|
||||
37| Gedor quoque, et Ahio, et Zacharias, et Macelloth.
|
||||
38| Porro Macelloth genuit Samaan : isti habitaverunt e regione fratrum suorum in Jerusalem cum fratribus suis.
|
||||
39| Ner autem genuit Cis, et Cis genuit Saul, et Saul genuit Jonathan, et Melchisua, et Abinadab, et Esbaal.
|
||||
40| Filius autem Jonathan, Meribbaal : et Meribbaal genuit Micha.
|
||||
41| Porro filii Micha, Phithon, et Melech, et Tharaa, et Ahaz.
|
||||
42| Ahaz autem genuit Jara, et Jara genuit Alamath, et Azmoth, et Zamri. Zamri autem genuit Mosa.
|
||||
43| Mosa vero genuit Banaa, cujus filius Raphaia, genuit Elasa, de quo ortus est Asel.
|
||||
44| Porro Asel sex filios habuit, his nominibus : Ezricam, Bocru, Ismahel, Saria, Obdia, Hanan : hi sunt filii Asel.
|
||||
#10
|
||||
1| Philisthiim autem pugnabant contra Israël, fugeruntque viri Israël Palæsthinos, et ceciderunt vulnerati in monte Gelboë.
|
||||
2| Cumque appropinquassent Philisthæi, persequentes Saul et filios ejus, percusserunt Jonathan, et Abinadab, et Melchisua filios Saul.
|
||||
3| Et aggravatum est prælium contra Saul, inveneruntque eum sagittarii, et vulneraverunt jaculis.
|
||||
4| Et dixit Saul ad armigerum suum : Evagina gladium tuum, et interfice me, ne forte veniant incircumcisi isti, et illudant mihi. Noluit autem armiger ejus hoc facere, timore perterritus : arripuit ergo Saul ensem, et irruit in eum.
|
||||
5| Quod cum vidisset armiger ejus, videlicet mortuum esse Saul, irruit etiam ipse in gladium suum, et mortuus est.
|
||||
6| Interiit ergo Saul : et tres filii ejus, et omnis domus illius pariter concidit.
|
||||
7| Quod cum vidissent viri Israël qui habitabant in campestribus, fugerunt : et Saul ac filiis ejus mortuis, dereliquerunt urbes suas, et huc illucque dispersi sunt : veneruntque Philisthiim, et habitaverunt in eis.
|
||||
8| Die igitur altero detrahentes Philisthiim spolia cæsorum, invenerunt Saul et filios ejus jacentes in monte Gelboë.
|
||||
9| Cumque spoliassent eum, et amputassent caput, armisque nudassent, miserunt in terram suam, ut circumferretur, et ostenderetur idolorum templis, et populis :
|
||||
10| arma autem ejus consecraverunt in fano dei sui, et caput affixerunt in templo Dagon.
|
||||
11| Hoc cum audissent viri Jabes Galaad, omnia scilicet quæ Philisthiim fecerant super Saul,
|
||||
12| consurrexerunt singuli virorum fortium, et tulerunt cadavera Saul et filiorum ejus : attuleruntque ea in Jabes, et sepelierunt ossa eorum subter quercum, quæ erat in Jabes, et jejunaverunt septem diebus.
|
||||
13| Mortuus est ergo Saul propter iniquitates suas, eo quod prævaricatus sit mandatum Domini quod præceperat, et non custodierit illud : sed insuper etiam pythonissam consuluerit,
|
||||
14| nec speraverit in Domino : propter quod interfecit eum, et transtulit regnum ejus ad David filium Isai.
|
||||
#11
|
||||
1| Congregatus est igitur omnis Israël ad David in Hebron, dicens : Os tuum sumus, et caro tua.
|
||||
2| Heri quoque et nudiustertius cum adhuc regnaret Saul, tu eras qui educebas et introducebas Israël : tibi enim dixit Dominus Deus tuus : Tu pasces populum meum Israël, et tu eris princeps super eum.
|
||||
3| Venerunt ergo omnes majores natu Israël ad regem in Hebron, et iniit David cum eis fœdus coram Domino : unxeruntque eum regem super Israël, juxta sermonem Domini quem locutus est in manu Samuel.
|
||||
4| Abiit quoque David et omnis Israël in Jerusalem : hæc est Jebus, ubi erant Jebusæi habitatores terræ.
|
||||
5| Dixeruntque qui habitabant in Jebus ad David : Non ingredieris huc. Porro David cepit arcem Sion, quæ est civitas David,
|
||||
6| dixitque : Omnis qui percusserit Jebusæum in primis, erit princeps et dux. Ascendit igitur primus Joab filius Sarviæ, et factus est princeps.
|
||||
7| Habitavit autem David in arce, et idcirco appellata est civitas David.
|
||||
8| Ædificavitque urbem in circuitu a Mello usque ad gyrum ; Joab autem reliqua urbis exstruxit.
|
||||
9| Proficiebatque David vadens et crescens, et Dominus exercituum erat cum eo.
|
||||
10| Hi principes virorum fortium David, qui adjuverunt eum ut rex fieret super omnem Israël, juxta verbum Domini quod locutus est ad Israël.
|
||||
11| Et iste numerus robustorum David : Jesbaam filius Hachamoni princeps inter triginta : iste levavit hastam suam super trecentos vulneratos una vice.
|
||||
12| Et post eum Eleazar filius patrui ejus Ahohites, qui erat inter tres potentes.
|
||||
13| Iste fuit cum David in Phesdomim, quando Philisthiim congregati sunt ad locum illum in prælium : et erat ager regionis illius plenus hordeo, fugeratque populus a facie Philisthinorum.
|
||||
14| Hi steterunt in medio agri, et defenderunt eum : cumque percussissent Philisthæos, dedit Dominus salutem magnam populo suo.
|
||||
15| Descenderunt autem tres de triginta principibus ad petram, in qua erat David, ad speluncam Odollam, quando Philisthiim fuerant castrametati in valle Raphaim.
|
||||
16| Porro David erat in præsidio, et statio Philisthinorum in Bethlehem.
|
||||
17| Desideravit igitur David, et dixit : O si quis daret mihi aquam de cisterna Bethlehem, quæ est in porta !
|
||||
18| Tres ergo isti per media castra Philisthinorum perrexerunt, et hauserunt aquam de cisterna Bethlehem quæ erat in porta, et attulerunt ad David ut biberet. Qui noluit, sed magis libavit illam Domino,
|
||||
19| dicens : Absit ut in conspectu Dei mei hoc faciam, et sanguinem istorum virorum bibam : quia in periculo animarum suarum attulerunt mihi aquam. Et ob hanc causam noluit bibere : hæc fecerunt tres robustissimi.
|
||||
20| Abisai quoque frater Joab ipse erat princeps trium, et ipse levavit hastam suam contra trecentos vulneratos, et ipse erat inter tres nominatissimus,
|
||||
21| et inter tres secundos inclytus, et princeps eorum : verumtamen usque ad tres primos non pervenerat.
|
||||
22| Banaias filius Jojadæ viri robustissimi, qui multa opera perpetrarat, de Cabseel : ipse percussit duos ariel Moab, et ipse descendit et interfecit leonem in media cisterna tempore nivis.
|
||||
23| Et ipse percussit virum ægyptium, cujus statura erat quinque cubitorum, et habebat lanceam ut liciatorium texentium : descendit igitur ad eum cum virga, et rapuit hastam quam tenebat manu, et interfecit eum hasta sua.
|
||||
24| Hæc fecit Banaias filius Jojadæ, qui erat inter tres robustos nominatissimus,
|
||||
25| inter triginta primus, verumtamen ad tres usque non pervenerat : posuit autem eum David ad auriculam suam.
|
||||
26| Porro fortissimi viri in exercitu, Asahel frater Joab, et Elchanan filius patrui ejus de Bethlehem,
|
||||
27| Sammoth Arorites, Helles Pharonites,
|
||||
28| Ira filius Acces Thecuites, Abiezer Anathothites,
|
||||
29| Sobbochai Husathites, Ilai Ahohites,
|
||||
30| Maharai Netophathites, Heled filius Baana Netophathites,
|
||||
31| Ethai filius Ribai de Gabaath filiorum Benjamin, Banaia Pharatonites,
|
||||
32| Hurai de torrente Gaas, Abiel Arbathites, Azmoth Bauramites, Eliaba Salabonites.
|
||||
33| Filii Assem Gezonites, Jonathan filius Sage Ararites,
|
||||
34| Ahiam filius Sachar Ararites,
|
||||
35| Eliphal filius Ur,
|
||||
36| Hepher Mecherathites, Ahia Phelonites,
|
||||
37| Hesro Carmelites, Naarai filius Asbai,
|
||||
38| Joël frater Nathan, Mibahar filius Agarai,
|
||||
39| Selec Ammonites, Naharai Berothites armiger Joab filii Sarviæ,
|
||||
40| Ira Jethræus, Gareb Jethræus,
|
||||
41| Urias Hethæus, Zabad filius Oholi,
|
||||
42| Adina filius Siza Rubenites princeps Rubenitarum, et cum eo triginta :
|
||||
43| Hanan filius Maacha, et Josaphat Mathanites,
|
||||
44| Ozia Astarothites, Samma, et Jehiel filii Hotham Arorites,
|
||||
45| Jedihel filius Samri, et Joha frater ejus Thosaites,
|
||||
46| Eliel Mahumites, et Jeribai, et Josaia filii Elnaëm, et Jethma Moabites, Eliel, et Obed, et Jasiel de Masobia.
|
||||
#12
|
||||
1| Hi quoque venerunt ad David in Siceleg, cum adhuc fugeret Saul filium Cis, qui erant fortissimi et egregii pugnatores,
|
||||
2| tendentes arcum, et utraque manu fundis saxa jacientes, et dirigentes sagittas, de fratribus Saul ex Benjamin.
|
||||
3| Princeps Ahiecer, et Joas filii Samaa Gabaathites, et Jaziel, et Phallet filii Azmoth, et Baracha, et Jehu Anathotites.
|
||||
4| Samaias quoque Gabaonites fortissimus inter triginta et super triginta. Jeremias, et Jeheziel, et Johanan, et Jezabad Gaderothites.
|
||||
5| Et Eluzai, et Jerimuth, et Baalia, et Samaria, et Saphatia Haruphites.
|
||||
6| Elcana, et Jesia, et Azareel, et Joëzer, et Jesbaam de Carehim :
|
||||
7| Joëla quoque, et Zabadia filii Jeroham de Gedor.
|
||||
8| Sed et de Gaddi transfugerunt ad David cum lateret in deserto, viri robustissimi, et pugnatores optimi, tenentes clypeum et hastam : facies eorum quasi facies leonis, et veloces quasi capreæ in montibus :
|
||||
9| Ezer princeps, Obdias secundus, Eliab tertius,
|
||||
10| Masmana quartus, Jeremias quintus,
|
||||
11| Ethi sextus, Eliel septimus,
|
||||
12| Johanan octavus, Elzebad nonus,
|
||||
13| Jeremias decimus, Machbanai undecimus.
|
||||
14| Hi de filiis Gad principes exercitus : novissimus centum militibus præerat, et maximus mille.
|
||||
15| Isti sunt qui transierunt Jordanem mense primo, quando inundare consuevit super ripas suas : et omnes fugaverunt qui morabantur in vallibus ad orientalem plagam et occidentalem.
|
||||
16| Venerunt autem et de Benjamin et de Juda ad præsidium in quo morabatur David.
|
||||
17| Egressusque est David obviam eis, et ait : Si pacifice venistis ad me ut auxiliemini mihi, cor meum jungatur vobis : si autem insidiamini mihi pro adversariis meis, cum ego iniquitatem in manibus non habeam, videat Deus patrum nostrorum, et judicet.
|
||||
18| Spiritus vero induit Amasai principem inter triginta, et ait : Tui sumus, o David, et tecum, fili Isai. Pax, pax tibi, et pax adjutoribus tuis : te enim adjuvat Deus tuus. Suscepit ergo eos David, et constituit principes turmæ.
|
||||
19| Porro de Manasse transfugerunt ad David, quando veniebat cum Philisthiim adversus Saul ut pugnaret : et non dimicavit cum eis, quia inito consilio remiserunt eum principes Philisthinorum, dicentes : Periculo capitis nostri revertetur ad dominum suum Saul.
|
||||
20| Quando igitur reversus est in Siceleg, transfugerunt ad eum de Manasse, Ednas, et Jozabad, et Jedihel, et Michaël, et Ednas, et Jozabad, et Eliu, et Salathi, principes millium in Manasse.
|
||||
21| Hi præbuerunt auxilium David adversus latrunculos : omnes enim erant viri fortissimi, et facti sunt principes in exercitu.
|
||||
22| Sed et per singulos dies veniebant ad David ad auxiliandum ei, usque dum fieret grandis numerus, quasi exercitus Dei.
|
||||
23| Iste quoque est numerus principum exercitus qui venerunt ad David cum esset in Hebron, ut transferrent regnum Saul ad eum, juxta verbum Domini.
|
||||
24| Filii Juda portantes clypeum et hastam, sex millia octingenti expediti ad prælium.
|
||||
25| De filiis Simeon virorum fortissimorum ad pugnandum, septem millia centum.
|
||||
26| De filiis Levi, quatuor millia sexcenti.
|
||||
27| Jojoda quoque princeps de stirpe Aaron, et cum eo tria millia septingenti.
|
||||
28| Sadoc etiam puer egregiæ indolis, et domus patris ejus, principes viginti duo.
|
||||
29| De filiis autem Benjamin fratribus Saul, tria millia : magna enim pars eorum adhuc sequebatur domum Saul.
|
||||
30| Porro de filiis Ephraim viginti millia octingenti, fortissimi robore, viri nominati in cognationibus suis.
|
||||
31| Et ex dimidia tribu Manasse, decem et octo millia, singuli per nomina sua, venerunt ut constituerent regem David.
|
||||
32| De filiis quoque Issachar viri eruditi, qui noverant singula tempora ad præcipiendum quid facere deberet Israël, principes ducenti : omnis autem reliqua tribus eorum consilium sequebatur.
|
||||
33| Porro de Zabulon qui egrediebantur ad prælium, et stabant in acie instructi armis bellicis, quinquaginta millia venerunt in auxilium, non in corde duplici.
|
||||
34| Et de Nephthali, principes mille, et cum eis instructi clypeo et hasta, triginta et septem millia.
|
||||
35| De Dan etiam præparati ad prælium, viginti octo millia sexcenti.
|
||||
36| Et de Aser egredientes ad pugnam, et in acie provocantes, quadraginta millia.
|
||||
37| Trans Jordanem autem de filiis Ruben, et de Gad, et dimidia parte tribus Manasse, instructi armis bellicis, centum viginti millia.
|
||||
38| Omnes isti viri bellatores expediti ad pugnandum, corde perfecto venerunt in Hebron, ut constituerent regem David super universum Israël : sed et omnes reliqui ex Israël uno corde erant, ut rex fieret David.
|
||||
39| Fueruntque ibi apud David tribus diebus comedentes et bibentes : præparaverant enim eis fratres sui.
|
||||
40| Sed et qui juxta eos erant, usque ad Issachar, et Zabulon, et Nephthali, afferebant panes in asinis, et camelis, et mulis, et bobus ad vescendum : farinam, palathas, uvam passam, vinum, oleum, boves, arietes ad omnem copiam : gaudium quippe erat in Israël.
|
||||
#13
|
||||
1| Iniit autem consilium David cum tribunis, et centurionibus, et universis principibus,
|
||||
2| et ait ad omnem cœtum Israël : Si placet vobis, et a Domino Deo nostro egreditur sermo quem loquor, mittamus ad fratres nostros reliquos in universas regiones Israël, et ad sacerdotes et Levitas qui habitant in suburbanis urbium, ut congregentur ad nos,
|
||||
3| et reducamus arcam Dei nostri ad nos : non enim requisivimus eam in diebus Saul.
|
||||
4| Et respondit universa multitudo ut ita fieret : placuerat enim sermo omni populo.
|
||||
5| Congregavit ergo David cunctum Israël, a Sihor Ægypti usque dum ingrediaris Emath, ut adduceret arcam Dei de Cariathiarim.
|
||||
6| Et ascendit David, et omnis vir Israël, ad collem Cariathiarim, qui est in Juda, ut afferret inde arcam Domini Dei sedentis super cherubim, ubi invocatum est nomen ejus.
|
||||
7| Imposueruntque arcam Dei super plaustrum novum, de domo Abinadab : Oza autem, et frater ejus minabant plaustrum.
|
||||
8| Porro David, et universus Israël, ludebant coram Deo omni virtute in canticis, et in citharis, et psalteriis, et tympanis, et cymbalis, et tubis.
|
||||
9| Cum autem pervenisset ad aream Chidon, tetendit Oza manum suam, ut sustentaret arcam : bos quippe lasciviens paululum inclinaverat eam.
|
||||
10| Iratus est itaque Dominus contra Ozam, et percussit eum, eo quod tetigisset arcam : et mortuus est ibi coram Domino.
|
||||
11| Contristatusque est David, eo quod divisisset Dominus Ozam : vocavitque locum illum Divisio Ozæ, usque in præsentem diem.
|
||||
12| Et timuit Deum tunc temporis, dicens : Quomodo possum ad me introducere arcam Dei ?
|
||||
13| et ob hanc causam non adduxit eam ad se, hoc est, in civitatem David, sed avertit in domum Obededom Gethæi.
|
||||
14| Mansit ergo arca Dei in domo Obededom tribus mensibus : et benedixit Dominus domui ejus, et omnibus quæ habebat.
|
||||
#14
|
||||
1| Misit quoque Hiram rex Tyri nuntios ad David, et ligna cedrina, et artifices parietum, lignorumque, ut ædificarent ei domum.
|
||||
2| Cognovitque David quod confirmasset eum Dominus in regem super Israël, et sublevatum esset regnum suum super populum ejus Israël.
|
||||
3| Accepit quoque David alias uxores in Jerusalem, genuitque filios et filias.
|
||||
4| Et hæc nomina eorum, qui nati sunt ei in Jerusalem : Samua, et Sobab, Nathan, et Salomon,
|
||||
5| Jebahar, et Elisua, et Eliphalet,
|
||||
6| Noga quoque, et Napheg, et Japhia,
|
||||
7| Elisama, et Baaliada, et Eliphalet.
|
||||
8| Audientes autem Philisthiim eo quod unctus esset David regem super universum Israël, ascenderunt omnes ut quærerent eum : quod cum audisset David, egressus est obviam eis.
|
||||
9| Porro Philisthiim venientes, diffusi sunt in valle Raphaim.
|
||||
10| Consuluitque David Dominum, dicens : Si ascendam ad Philisthæos, et si trades eos in manu mea ? Et dixit ei Dominus : Ascende, et tradam eos in manu tua.
|
||||
11| Cumque illi ascendissent in Baalpharasim, percussit eos ibi David, et dixit : Divisit Deus inimicos meos per manum meam, sicut dividuntur aquæ : et idcirco vocatum est nomen illius loci Baalpharasim.
|
||||
12| Dereliqueruntque ibi deos suos, quos David jussit exuri.
|
||||
13| Alia etiam vice Philisthiim irruerunt, et diffusi sunt in valle.
|
||||
14| Consuluitque rursum David Deum, et dixit ei Deus : Non ascendas post eos : recede ab eis, et venies contra illos ex adverso pyrorum.
|
||||
15| Cumque audieris sonitum gradientis in cacumine pyrorum, tunc egredieris ad bellum : egressus est enim Deus ante te, ut percutiat castra Philisthiim.
|
||||
16| Fecit ergo David sicut præceperat ei Deus, et percussit castra Philisthinorum, de Gabaon usque Gazera.
|
||||
17| Divulgatumque est nomen David in universis regionibus, et Dominus dedit pavorem ejus super omnes gentes.
|
||||
#15
|
||||
1| Fecit quoque sibi domos in civitate David : et ædificavit locum arcæ Dei, tetenditque ei tabernaculum.
|
||||
2| Tunc dixit David : Illicitum est ut a quocumque portetur arca Dei nisi a Levitis, quos elegit Dominus ad portandum eam, et ad ministrandum sibi usque in æternum.
|
||||
3| Congregavitque universum Israël in Jerusalem, ut afferretur arca Dei in locum suum, quem præparaverat ei :
|
||||
4| necnon et filios Aaron, et Levitas.
|
||||
5| De filiis Caath, Uriel princeps fuit, et fratres ejus centum viginti.
|
||||
6| De filiis Merari, Asaia princeps : et fratres ejus ducenti viginti.
|
||||
7| De filiis Gersom, Joël princeps : et fratres ejus centum triginta.
|
||||
8| De filiis Elisaphan, Semeias princeps : et fratres ejus ducenti.
|
||||
9| De filiis Hebron, Eliel princeps : et fratres ejus octoginta.
|
||||
10| De filiis Oziel, Aminadab princeps : et fratres ejus centum duodecim.
|
||||
11| Vocavitque David Sadoc et Abiathar sacerdotes, et Levitas, Uriel, Asaiam, Joël, Semeiam, Eliel, et Aminadab :
|
||||
12| et dixit ad eos : Vos, qui estis principes familiarum Leviticarum, sanctificamini cum fratribus vestris, et afferte arcam Domini Dei Israël ad locum qui ei præparatus est :
|
||||
13| ne ut a principio, quia non eratis præsentes, percussit nos Dominus ; sic et nunc fiat, illicitum quid nobis agentibus.
|
||||
14| Sanctificati sunt ergo sacerdotes et Levitæ ut portarent arcam Domini Dei Israël.
|
||||
15| Et tulerunt filii Levi arcam Dei, sicut præceperat Moyses juxta verbum Domini, humeris suis in vectibus.
|
||||
16| Dixitque David principibus Levitarum, ut constituerent de fratribus suis cantores in organis musicorum, nablis videlicet, et lyris, et cymbalis, ut resonaret in excelsis sonitus lætitiæ.
|
||||
17| Constitueruntque Levitas : Heman filium Joël, et de fratribus ejus Asaph filium Barachiæ : de filiis vero Merari, fratribus eorum : Ethan filium Casaiæ.
|
||||
18| Et cum eis fratres eorum : in secundo ordine, Zachariam, et Ben, et Jaziel, et Semiramoth, et Jahiel, et Ani, Eliab, et Banaiam, et Maasiam, et Mathathiam, et Eliphalu, et Maceniam, et Obededom, et Jehiel, janitores.
|
||||
19| Porro cantores, Heman, Asaph, et Ethan, in cymbalis æneis concrepantes.
|
||||
20| Zacharias autem, et Oziel, et Semiramoth, et Jahiel, et Ani, et Eliab, et Maasias, et Banaias in nablis arcana cantabant.
|
||||
21| Porro Mathathias, et Eliphalu, et Macenias, et Obededom, et Jehiel, et Ozaziu, in citharis pro octava canebant epinicion.
|
||||
22| Chonenias autem princeps Levitarum, prophetiæ præerat, ad præcinendam melodiam : erat quippe valde sapiens.
|
||||
23| Et Barachias, et Elcana, janitores arcæ.
|
||||
24| Porro Sebenias, et Josaphat, et Nathanaël, et Amasai, et Zacharias, et Banaias, et Eliezer sacerdotes, clangebant tubis coram arca Dei : et Obededom et Jehias erant janitores arcæ.
|
||||
25| Igitur David, et omnes majores natu Israël, et tribuni, ierunt ad deportandam arcam fœderis Domini de domo Obededom cum lætitia.
|
||||
26| Cumque adjuvisset Deus Levitas qui portabant arcam fœderis Domini, immolabantur septem tauri, et septem arietes.
|
||||
27| Porro David erat indutus stola byssina, et universi Levitæ qui portabant arcam, cantoresque, et Chonenias princeps prophetiæ inter cantores : David autem etiam indutus erat ephod lineo.
|
||||
28| Universusque Israël deducebant arcam fœderis Domini in jubilo, et sonitu buccinæ, et tubis, et cymbalis, et nablis, et citharis concrepantes.
|
||||
29| Cumque pervenisset arca fœderis Domini usque ad civitatem David, Michol filia Saul prospiciens per fenestram vidit regem David saltantem atque ludentem, et despexit eum in corde suo.
|
||||
#16
|
||||
1| Attulerunt igitur arcam Dei, et constituerunt eam in medio tabernaculi quod tetenderat ei David : et obtulerunt holocausta et pacifica coram Deo.
|
||||
2| Cumque complesset David offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini.
|
||||
3| Et divisit universis per singulos, a viro usque ad mulierem, tortam panis, et partem assæ carnis bubalæ, et frixam oleo similam.
|
||||
4| Constituitque coram arca Domini de Levitis, qui ministrarent, et recordarentur operum ejus, et glorificarent atque laudarent Dominum Deum Israël :
|
||||
5| Asaph principem, et secundum ejus Zachariam : porro Jahiel, et Semiramoth, et Jehiel, et Mathathiam, et Eliab, et Banaiam, et Obededom : Jehiel super organa psalterii et lyras : Asaph autem ut cymbalis personaret :
|
||||
6| Banaiam vero et Jaziel sacerdotes canere tuba jugiter coram arca fœderis Domini.
|
||||
7| In illo die fecit David principem ad confitendum Domino Asaph et fratres ejus :
|
||||
8| Confitemini Domino, et invocate nomen ejus : notas facite in populis adinventiones ejus.
|
||||
9| Cantate ei, et psallite ei, et narrate omnia mirabilia ejus.
|
||||
10| Laudate nomen sanctum ejus : lætetur cor quærentium Dominum.
|
||||
11| Quærite Dominum, et virtutem ejus : quærite faciem ejus semper.
|
||||
12| Recordamini mirabilium ejus quæ fecit ; signorum illius, et judiciorum oris ejus,
|
||||
13| semen Israël servi ejus, filii Jacob electi ejus.
|
||||
14| Ipse Dominus Deus noster : in universa terra judicia ejus.
|
||||
15| Recordamini in sempiternum pacti ejus : sermonis quem præcepit in mille generationes,
|
||||
16| quem pepigit cum Abraham, et juramenti illius cum Isaac.
|
||||
17| Et constituit illud Jacob in præceptum, et Israël in pactum sempiternum,
|
||||
18| dicens : Tibi dabo terram Chanaan, funiculum hæreditatis vestræ :
|
||||
19| cum essent pauci numero, parvi et coloni ejus.
|
||||
20| Et transierunt de gente in gentem, et de regno ad populum alterum.
|
||||
21| Non dimisit quemquam calumniari eos, sed increpavit pro eis reges.
|
||||
22| Nolite tangere christos meos, et in prophetis meis nolite malignari.
|
||||
23| Cantate Domino omnis terra ; annuntiate ex die in diem salutare ejus :
|
||||
24| narrate in gentibus gloriam ejus ; in cunctis populis mirabilia ejus.
|
||||
25| Quia magnus Dominus, et laudabilis nimis, et horribilis super omnes deos.
|
||||
26| Omnes enim dii populorum idola : Dominus autem cælos fecit.
|
||||
27| Confessio et magnificentia coram eo : fortitudo et gaudium in loco ejus.
|
||||
28| Afferte Domino, familiæ populorum : afferte Domino gloriam et imperium.
|
||||
29| Date Domino gloriam ; nomini ejus levate sacrificium, et venite in conspectu ejus : et adorate Dominum in decore sancto.
|
||||
30| Commoveatur a facie ejus omnis terra : ipse enim fundavit orbem immobilem.
|
||||
31| Lætentur cæli, et exultet terra, et dicant in nationibus : Dominus regnavit.
|
||||
32| Tonet mare et plenitudo ejus ; exultent agri, et omnia quæ in eis sunt.
|
||||
33| Tunc laudabunt ligna saltus coram Domino : quia venit judicare terram.
|
||||
34| Confitemini Domino, quoniam bonus : quoniam in æternum misericordia ejus.
|
||||
35| Et dicite : Salva nos, Deus salvator noster, et congrega nos, et erue de gentibus : ut confiteamur nomini sancto tuo, et exultemus in carminibus tuis.
|
||||
36| Benedictus Dominus Deus Israël, ab æterno usque in æternum. Et dicat omnis populo : Amen, et hymnum Domino.
|
||||
37| Reliquit itaque ibi coram arca fœderis Domini Asaph et fratres ejus, ut ministrarent in conspectu arcæ jugiter per singulos dies, et vices suas.
|
||||
38| Porro Obededom, et fratres ejus sexaginta octo : et Obededom filium Idithun, et Hosa, constituit janitores ;
|
||||
39| Sadoc autem sacerdotem, et fratres ejus sacerdotes, coram tabernaculo Domini in excelso quod erat in Gabaon,
|
||||
40| ut offerrent holocausta Domino super altare holocautomatis jugiter, mane et vespere, juxta omnia quæ scripta sunt in lege Domini, quam præcepit Israëli.
|
||||
41| Et post eum Heman, et Idithun, et reliquos electos, unumquemque vocabulo suo ad confitendum Domino, quoniam in æternum misericordia ejus.
|
||||
42| Heman quoque et Idithun canentes tuba, et quatientes cymbala et omnia musicorum organa ad canendum Deo : filios autem Idithun fecit esse portarios.
|
||||
43| Reversusque est omnis populus in domum suam : et David, ut benediceret etiam domui suæ.
|
||||
#17
|
||||
1| Cum autem habitaret David in domo sua, dixit ad Nathan prophetam : Ecce ego habito in domo cedrina : arca autem fœderis Domini sub pellibus est.
|
||||
2| Et ait Nathan ad David : Omnia quæ in corde tuo sunt, fac : Deus enim tecum est.
|
||||
3| Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan, dicens :
|
||||
4| Vade, et loquere David servo meo : Hæc dicit Dominus : Non ædificabis tu mihi domum ad habitandum.
|
||||
5| Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc : sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio
|
||||
6| manens cum omni Israël. Numquid locutus sum saltem uni judicum Israël, quibus præceperam ut pascerent populum meum, et dixi : Quare non ædificastis mihi domum cedrinam ?
|
||||
7| Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David : Hæc dicit Dominus exercituum : Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël :
|
||||
8| et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra.
|
||||
9| Et dedi locum populo meo Israël : plantabitur, et habitabit in eo, et ultra non commovebitur : nec filii iniquitatis atterent eos, sicut a principio,
|
||||
10| ex diebus quibus dedi judices populo meo Israël, et humiliavi universos inimicos tuos. Annuntio ergo tibi, quod ædificaturus sit tibi Dominus domum.
|
||||
11| Cumque impleveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitabo semen tuum post te, quod erit de filiis tuis : et stabiliam regnum ejus.
|
||||
12| Ipse ædificabit mihi domum, et firmabo solium ejus usque in æternum.
|
||||
13| Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium : et misericordiam meam non auferam ab eo, sicut abstuli ab eo qui ante te fuit.
|
||||
14| Et statuam eum in domo mea, et in regno meo usque in sempiternum : et thronus ejus erit firmissimus in perpetuum.
|
||||
15| Juxta omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.
|
||||
16| Cumque venisset rex David, et sedisset coram Domino, dixit : Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, ut præstares mihi talia ?
|
||||
17| sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, ideoque locutus es super domum servi tui etiam in futurum : et fecisti me spectabilem super omnes homines, Domine Deus.
|
||||
18| Quid ultra addere potest David, cum ita glorificaveris servum tuum, et cognoveris eum ?
|
||||
19| Domine, propter famulum tuum juxta cor tuum fecisti omnem magnificentiam hanc, et nota esse voluisti universa magnalia.
|
||||
20| Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris.
|
||||
21| Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat ?
|
||||
22| Et posuisti populum tuum Israël tibi in populum usque in æternum, et tu, Domine, factus es Deus ejus.
|
||||
23| Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es.
|
||||
24| Permaneatque et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, et dicatur : Dominus exercituum Deus Israël, et domus David servi ejus permanens coram eo.
|
||||
25| Tu enim, Domine Deus meus, revelasti auriculam servi tui, ut ædificares ei domum : et idcirco invenit servus tuus fiduciam, ut oret coram te.
|
||||
26| Nunc ergo Domine, tu es Deus, et locutus es ad servum tuum tanta beneficia.
|
||||
27| Et cœpisti benedicere domui servi tui, ut sit semper coram te : te enim, Domine, benedicente, benedicta erit in perpetuum.
|
||||
#18
|
||||
1| Factum est autem post hæc, ut percuteret David Philisthiim, et humiliaret eos, et tolleret Geth et filias ejus de manu Philisthiim,
|
||||
2| percuteretque Moab, et fierent Moabitæ servi David, offerentes ei munera.
|
||||
3| Eo tempore percussit David etiam Adarezer regem Soba regionis Hemath, quando perrexit ut dilataret imperium suum usque ad flumen Euphraten.
|
||||
4| Cepit ergo David mille quadrigas ejus, et septem millia equitum, ac viginti millia virorum peditum, subnervavitque omnes equos curruum, exceptis centum quadrigis, quas reservavit sibi.
|
||||
5| Supervenit autem et Syrus Damascenus, ut auxilium præberet Adarezer regi Soba : sed et hujus percussit David viginti duo millia virorum.
|
||||
6| Et posuit milites in Damasco, ut Syria quoque serviret sibi, et offerret munera. Adjuvitque eum Dominus in cunctis ad quæ perrexerat.
|
||||
7| Tulit quoque David pharetras aureas, quas habuerant servi Adarezer, et attulit eas in Jerusalem.
|
||||
8| Necnon de Thebath et Chun urbibus Adarezer æris plurimum, de quo fecit Salomon mare æneum, et columnas, et vasa ænea.
|
||||
9| Quod cum audisset Thou rex Hemath, percussisse videlicet David omnem exercitum Adarezer regis Soba,
|
||||
10| misit Adoram filium suum ad regem David, ut postularet ab eo pacem, et congratularetur ei quod percussisset et expugnasset Adarezer : adversarius quippe erat Thou Adarezer.
|
||||
11| Sed et omnia vasa aurea, et argentea, et ænea consecravit David rex Domino, cum argento et auro quod tulerat ex universis gentibus, tam de Idumæa, et Moab, et filiis Ammon, quam de Philisthiim et Amalec.
|
||||
12| Abisai vero filius Sarviæ percussit Edom in valle Salinarum, decem et octo millia :
|
||||
13| et constituit in Edom præsidium, ut serviret Idumæa David : salvavitque Dominus David in cunctis ad quæ perrexerat.
|
||||
14| Regnavit ergo David super universum Israël, et faciebat judicium atque justitiam cuncto populo suo.
|
||||
15| Porro Joab filius Sarviæ erat super exercitum, et Josaphat filius Ahilud a commentariis :
|
||||
16| Sadoc autem filius Achitob, et Ahimelech filius Abiathar, sacerdotes : et Susa, scriba :
|
||||
17| Banaias quoque filius Jojadæ super legiones Cerethi et Phelethi : porro filii David, primi ad manum regis.
|
||||
#19
|
||||
1| Accidit autem ut moreretur Naas rex filiorum Ammon, et regnaret filius ejus pro eo.
|
||||
2| Dixitque David : Faciam misericordiam cum Hanon filio Naas : præstitit enim mihi pater ejus gratiam. Misitque David nuntios ad consolandum eum super morte patris sui. Qui cum pervenissent in terram filiorum Ammon ut consolarentur Hanon,
|
||||
3| dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon : Tu forsitan putas, quod David honoris causa in patrem tuum miserit qui consolentur te : nec animadvertis quod ut explorent, et investigent, et scrutentur terram tuam, venerint ad te servi ejus.
|
||||
4| Igitur Hanon pueros David decalvavit, et rasit, et præcidit tunicas eorum a natibus usque ad pedes, et dimisit eos.
|
||||
5| Qui cum abiissent, et hoc mandassent David, misit in occursum eorum (grandem enim contumeliam sustinuerant) et præcepit ut manerent in Jericho, donec cresceret barba eorum, et tunc reverterentur.
|
||||
6| Videntes autem filii Ammon quod injuriam fecissent David, tam Hanon quam reliquus populus, miserunt mille talenta argenti, ut conducerent sibi de Mesopotamia, et de Syria Maacha, et de Soba currus et equites.
|
||||
7| Conduxeruntque triginta duo millia curruum, et regem Maacha cum populo ejus. Qui cum venissent, castrametati sunt e regione Medaba. Filii quoque Ammon congregati de urbibus suis venerunt ad bellum.
|
||||
8| Quod cum audisset David, misit Joab, et omnem exercitum virorum fortium :
|
||||
9| egressique filii Ammon, direxerunt aciem juxta portam civitatis ; reges autem, qui ad auxilium ejus venerant, separatim in agro steterunt.
|
||||
10| Igitur Joab, intelligens bellum ex adverso et post tergum contra se fieri, elegit viros fortissimos de universo Israël, et perrexit contra Syrum.
|
||||
11| Reliquam autem partem populi dedit sub manu Abisai fratris sui : et perrexerunt contra filios Ammon.
|
||||
12| Dixitque : Si vicerit me Syrus, auxilio eris mihi : si autem superaverint te filii Ammon, ero tibi in præsidium.
|
||||
13| Confortare, et agamus viriliter pro populo nostro, et pro urbibus Dei nostri : Dominus autem, quod in conspectu suo bonum est, faciet.
|
||||
14| Perrexit ergo Joab et populus qui cum eo erat, contra Syrum ad prælium : et fugavit eos.
|
||||
15| Porro filii Ammon videntes quod fugisset Syrus, ipsi quoque fugerunt Abisai fratrem ejus, et ingressi sunt civitatem : reversusque est etiam Joab in Jerusalem.
|
||||
16| Videns autem Syrus quod cecidisset coram Israël, misit nuntios, et adduxit Syrum, qui erat trans fluvium : Sophach autem princeps militiæ Adarezer erat dux eorum.
|
||||
17| Quod cum nuntiatum esset David, congregavit universum Israël, et transivit Jordanem, irruitque in eos et direxit ex adverso aciem, illis contra pugnantibus.
|
||||
18| Fugit autem Syrus Israël, et interfecit David de Syris septem millia curruum, et quadraginta millia peditum, et Sophach exercitus principem.
|
||||
19| Videntes autem servi Adarezer se ab Israël esse superatos, transfugerunt ad David, et servierunt ei : noluitque ultra Syria auxilium præbere filiis Ammon.
|
||||
#20
|
||||
1| Factum est autem post anni circulum, eo tempore quo solent reges ad bella procedere, congregavit Joab exercitum, et robur militiæ, et vastavit terram filiorum Ammon : perrexitque et obsedit Rabba. Porro David manebat in Jerusalem, quando Joab percussit Rabba et destruxit eam.
|
||||
2| Tulit autem David coronam Melchom de capite ejus, et invenit in ea auri pondo talentum, et pretiosissimas gemmas, fecitque sibi inde diadema : manubias quoque urbis plurimas tulit ;
|
||||
3| populum autem, qui erat in ea, eduxit, et fecit super eos tribulas, et trahas, et ferrata carpenta transire, ita ut dissecarentur et contererentur. Sic fecit David cunctis urbibus filiorum Ammon : et reversus est cum omni populo suo in Jerusalem.
|
||||
4| Post hæc initum est bellum in Gazer adversum Philisthæos, in quo percussit Sobochai Husathites, Saphai de genere Raphaim, et humiliavit eos.
|
||||
5| Aliud quoque bellum gestum est adversus Philisthæos, in quo percussit Adeodatus filius Saltus Bethlehemites fratrem Goliath Gethæi, cujus hastæ lignum erat quasi liciatorium texentium.
|
||||
6| Sed et aliud bellum accidit in Geth, in quo fuit homo longissimus, senos habens digitos, id est, simul viginti quatuor : qui et ipse de Rapha fuerat stirpe generatus.
|
||||
7| Hic blasphemavit Israël : et percussit eum Jonathan filius Samaa fratris David. Hi sunt filii Rapha in Geth, qui ceciderunt in manu David et servorum ejus.
|
||||
#21
|
||||
1| Consurrexit autem Satan contra Israël, et concitavit David ut numeraret Israël.
|
||||
2| Dixitque David ad Joab et ad principes populi : Ite, et numerate Israël a Bersabee usque Dan : et afferte mihi numerum ut sciam.
|
||||
3| Responditque Joab : Augeat Dominus populum suum centuplum quam sunt : nonne, domine mi rex, omnes servi tui sunt ? quare hoc quærit dominus meus, quod in peccatum reputetur Israëli ?
|
||||
4| Sed sermo regis magis prævaluit : egressusque est Joab, et circuivit universum Israël : et reversus est Jerusalem,
|
||||
5| deditque David numerum eorum quos circuierat : et inventus est omnis numerus Israël, mille millia et centum millia virorum educentium gladium : de Juda autem quadringenta septuaginta millia bellatorum.
|
||||
6| Nam Levi et Benjamin non numeravit : eo quod Joab invitus exsequeretur regis imperium.
|
||||
7| Displicuit autem Deo quod jussum erat : et percussit Israël.
|
||||
8| Dixitque David ad Deum : Peccavi nimis ut hoc facerem : obsecro, aufer iniquitatem servi tui, quia insipienter egi.
|
||||
9| Et locutus est Dominus ad Gad videntem David, dicens :
|
||||
10| Vade, et loquere ad David, et dic ei : Hæc dicit Dominus : Trium tibi optionem do : unum, quod volueris, elige, et faciam tibi.
|
||||
11| Cumque venisset Gad ad David, dixit ei : Hæc dicit Doinus : Elige, quod volueris :
|
||||
12| aut tribus annis famem ; aut tribus mensibus te fugere hostes tuos, et gladium eorum non posse evadere ; aut tribus diebus gladium Domini, et pestilentiam versari in terra, et angelum Domini interficere in universis finibus Israël : nunc igitur vide quid respondeam ei qui misit me.
|
||||
13| Et dixit David ad Gad : Ex omni parte me angustiæ premunt : sed melius mihi est ut incidam in manus Domini, quia multæ sunt miserationes ejus, quam in manus hominum.
|
||||
14| Misit ergo Dominus pestilentiam in Israël : et ceciderunt de Israël septuaginta millia virorum.
|
||||
15| Misit quoque angelum in Jerusalem ut percuteret eam : cumque percuteretur, vidit Dominus, et misertus est super magnitudine mali : et imperavit angelo qui percutiebat : Sufficit, jam cesset manus tua. Porro angelus Domini stabat juxta aream Ornan Jebusæi.
|
||||
16| Levansque David oculos suos, vidit angelum Domini stantem inter cælum et terram, et evaginatum gladium in manu ejus, et versum contra Jerusalem : et ceciderunt tam ipse quam majores natu, vestiti ciliciis, proni in terram.
|
||||
17| Dixitque David ad Deum : Nonne ego sum, qui jussi ut numeraretur populus ? ego, qui peccavi ? ego, qui malum feci ? iste grex, quid commeruit ? Domine Deus meus, vertatur, obsecro, manus tua in me, et in domum patris mei : populus autem tuus non percutiatur.
|
||||
18| Angelus autem Domini præcepit Gad ut diceret Davidi ut ascenderet, exstrueretque altare Domino Deo in area Ornan Jebusæi.
|
||||
19| Ascendit ergo David juxta sermonem Gad, quem locutus ei fuerat ex nomine Domini.
|
||||
20| Porro Ornan cum suspexisset et vidisset angelum, quatuorque filii ejus cum eo, absconderunt se : nam eo tempore terebat in area triticum.
|
||||
21| Igitur cum veniret David ad Ornan, conspexit eum Ornan, et processit ei obviam de area, et adoravit eum pronus in terram.
|
||||
22| Dixitque ei David : Da mihi locum areæ tuæ, ut ædificem in ea altare Domino : ita ut quantum valet argenti accipias, et cesset plaga a populo.
|
||||
23| Dixit autem Ornan ad David : Tolle, et faciat dominus meus rex quodcumque ei placet : sed et boves do in holocaustum, et tribulas in ligna, et triticum in sacrificium : omnia libens præbebo.
|
||||
24| Dixitque ei rex David : Nequaquam ita fiet, sed argentum dabo quantum valet : neque enim tibi auferre debeo, et sic offerre Domino holocausta gratuita.
|
||||
25| Dedit ergo David Ornan pro loco siclos auri justissimi ponderis sexcentos.
|
||||
26| Et ædificavit ibi altare Domino, obtulitque holocausta et pacifica, et invocavit Dominum ; et exaudivit eum in igne de cælo super altare holocausti.
|
||||
27| Præcepitque Dominus angelo, et convertit gladium suum in vaginam.
|
||||
28| Protinus ergo David, videns quod exaudisset eum Dominus in area Ornan Jebusæi, immolavit ibi victimas.
|
||||
29| Tabernaculum autem Domini, quod fecerat Moyses in deserto, et altare holocaustorum, ea tempestate erat in excelso Gabaon.
|
||||
30| Et non prævaluit David ire ad altare ut ibi obsecraret Deum : nimio enim fuerat in timore perterritus, videns gladium angeli Domini.
|
||||
#22
|
||||
1| Dixitque David : Hæc est domus Dei, et hoc altare in holocaustum Israëli.
|
||||
2| Et præcepit ut congregarentur omnes proselyti de terra Israël, et constituit ex eis latomos ad cædendos lapides et poliendos, ut ædificaretur domus Dei.
|
||||
3| Ferrum quoque plurimum ad clavos januarum, et ad commissuras atque juncturas, præparavit David : et æris pondus innumerabile.
|
||||
4| Ligna quoque cedrina non poterant æstimari, quæ Sidonii et Tyrii deportaverant ad David.
|
||||
5| Et dixit David : Solomon filius meus puer parvulus est et delicatus : domus autem, quam ædificari volo Domino, talis esse debet ut in cunctis regionibus nominetur : præparabo ergo ei necessaria. Et ob hanc causam ante mortem suam omnes præparavit impensas.
|
||||
6| Vocavitque Salomonem filium suum, et præcepit ei ut ædificaret domum Domino Deo Israël.
|
||||
7| Dixitque David ad Salomonem : Fili mi, voluntatis meæ fuit ut ædificarem domum nomini Domini Dei mei :
|
||||
8| sed factus est sermo Domini ad me, dicens : Multum sanguinem effudisti, et plurima bella bellasti : non poteris ædificare domum nomini meo, tanto effuso sanguine coram me :
|
||||
9| filius qui nascetur tibi, erit vir quietissimus : faciam enim eum requiescere ab omnibus inimicis suis per circuitum : et ob hanc causam Pacificus vocabitur : et pacem et otium dabo in Israël cunctis diebus ejus.
|
||||
10| Ipse ædificabit domum nomini meo, et ipse erit mihi in filium, et ego ero illi in patrem : firmaboque solium regni ejus super Israël in æternum.
|
||||
11| Nunc ergo fili mi, sit Dominus tecum, et prosperare, et ædifica domum Domino Deo tuo sicut locutus est de te.
|
||||
12| Det quoque Dominus prudentiam et sensum ut regere possis Israël, et custodire legem Domini Dei tui.
|
||||
13| Tunc enim proficere poteris, si custodieris mandata et judicia quæ præcepit Dominus Moysi ut doceret Israël. Confortare, et viriliter age : ne timeas, neque paveas.
|
||||
14| Ecce ego in paupertate mea præparavi impensas domus Domini, auri talenta centum millia, et argenti mille millia talentorum : æris vero et ferri non est pondus, vincitur enim numerus magnitudine ; ligna et lapides præparavi ad universa impendia.
|
||||
15| Habes quoque plurimos artifices, latomos, et cæmentarios, artificesque lignorum, et omnium artium ad faciendum opus prudentissimos,
|
||||
16| in auro et argento et ære et ferro, cujus non est numerus. Surge igitur et fac, et erit Dominus tecum.
|
||||
17| Præcepit quoque David cunctis principibus Israël ut adjuvarent Salomonem filium suum :
|
||||
18| Cernitis, inquiens, quod Dominus Deus vester vobiscum sit, et dederit vobis requiem per circuitum, et tradiderit omnes inimicos vestros in manus vestras, et subjecta sit terra coram Domino, et coram populo ejus.
|
||||
19| Præbete igitur corda vestra et animas vestras, ut quæratis Dominum Deum vestrum : et consurgite, et ædificate sanctuarium Domino Deo, ut introducatur arca fœderis Domini, et vasa Domino consecrata, in domum quæ ædificatur nomini Domini.
|
||||
#23
|
||||
1| Igitur David, senex et plenus dierum, regem constituit Salomonem filium suum super Israël.
|
||||
2| Et congregavit omnes principes Israël, et sacerdotes atque Levitas.
|
||||
3| Numeratique sunt Levitæ a triginta annis et supra : et inventa sunt triginta octo millia virorum.
|
||||
4| Ex his electi sunt, et distributi in ministerium domus Domini, viginti quatuor millia : præpositorum autem et judicum, sex millia.
|
||||
5| Porro quatuor millia janitores, et totidem psaltæ, canentes Domino in organis quæ fecerat ad canendum.
|
||||
6| Et distribuit eos David per vices filiorum Levi, Gerson videlicet, et Caath, et Merari.
|
||||
7| Filii Gerson : Leedan, et Semei.
|
||||
8| Filii Leedan : princeps Jahiel, et Zethan, et Joël, tres.
|
||||
9| Filii Semei : Salomith, et Hosiel, et Aran, tres : isti principes familiarum Leedan.
|
||||
10| Porro filii Semei : Leheth, et Ziza, et Jaus, et Baria : isti filii Semei, quatuor.
|
||||
11| Erat autem Leheth prior, Ziza secundus : porro Jaus et Baria non habuerunt plurimos filios, et idcirco in una familia, unaque domo computati sunt.
|
||||
12| Filii Caath : Amram, et Isaar, Hebron, et Oziel, quatuor.
|
||||
13| Filii Amram : Aaron et Moyses. Separatusque est Aaron ut ministraret in Sancto sanctorum, ipse et filii ejus in sempiternum, et adoleret incensum Domino secundum ritum suum, ac benediceret nomini ejus in perpetuum.
|
||||
14| Moysi quoque hominis Dei filii annumerati sunt in tribu Levi.
|
||||
15| Filii Moysi : Gersom et Eliezer.
|
||||
16| Filii Gersom : Subuel primus.
|
||||
17| Fuerunt autem filii Eliezer : Rohobia primus : et non erant Eliezer filii alii. Porro filii Rohobia multiplicati sunt nimis.
|
||||
18| Filii Isaar : Salomith primus.
|
||||
19| Filii Hebron : Jeriau primus, Amarias secundus, Jahaziel tertius, Jecmaam quartus.
|
||||
20| Filii Oziel : Micha primus, Jesia secundus.
|
||||
21| Filii Merari : Moholi, et Musi. Filii Moholi : Eleazar et Cis.
|
||||
22| Mortuus est autem Eleazar, et non habuit filios, sed filias : acceperuntque eas filii Cis fratres earum.
|
||||
23| Filii Musi : Moholi, et Eder, et Jerimoth, tres.
|
||||
24| Hi filii Levi in cognationibus et familiis suis, principes per vices, et numerum capitum singulorum qui faciebant opera ministerii domus Domini, a viginti annis et supra.
|
||||
25| Dixit enim David : Requiem dedit Dominus Deus Israël populo suo, et habitationem Jerusalem usque in æternum.
|
||||
26| Nec erit officii Levitarum ut ultra portent tabernaculum et omnia vasa ejus ad ministrandum.
|
||||
27| Juxta præcepta quoque David novissima, supputabitur numerus filiorum Levi a viginti annis et supra.
|
||||
28| Et erunt sub manu filiorum Aaron in cultum domus Domini, in vestibulis, et in exedris, et in loco purificationis, et in sanctuario, et in universis operibus ministerii templi Domini.
|
||||
29| Sacerdotes autem, super panes propositionis, et ad similæ sacrificium, et ad lagana azyma, et sartaginem, et ad torrendum, et super omne pondus atque mensuram.
|
||||
30| Levitæ vero ut stent mane ad confitendum et canendum Domino : similiterque ad vesperam,
|
||||
31| tam in oblatione holocaustorum Domini, quam in sabbatis et calendis et solemnitatibus reliquis juxta numerum et cæremonias uniuscujusque rei, jugiter coram Domino.
|
||||
32| Et custodiant observationes tabernaculi fœderis, et ritum sanctuarii, et observationem filiorum Aaron fratrum suorum, ut ministrent in domo Domini.
|
||||
#24
|
||||
1| Porro filiis Aaron hæ partitiones erant. Filii Aaron : Nadab, et Abiu, et Eleazar, et Ithamar.
|
||||
2| Mortui sunt autem Nadab et Abiu ante patrem suum absque liberis : sacerdotioque functus est Eleazar, et Ithamar.
|
||||
3| Et divisit eos David, id est, Sadoc de filiis Eleazari, et Ahimelech de filiis Ithamar, secundum vices suas et ministerium.
|
||||
4| Inventique sunt multo plures filii Eleazar in principibus viris, quam filii Ithamar. Divisit autem eis, hoc est, filiis Eleazar, principes per familias sedecim : et filiis Ithamar per familias et domos suas octo.
|
||||
5| Porro divisit utrasque inter se familias sortibus : erant enim principes sanctuarii, et principes Dei, tam de filiis Eleazar quam de filiis Ithamar.
|
||||
6| Descripsitque eos Semeias filius Nathanaël scriba Levites, coram rege et principibus, et Sadoc sacerdote, et Ahimelech filio Abiathar, principibus quoque familiarum sacerdotalium, et Leviticarum : unam domum, quæ ceteris præerat, Eleazar : et alteram domum, quæ sub se habebat ceteros, Ithamar.
|
||||
7| Exivit autem sors prima Jojarib, secunda Jedei,
|
||||
8| tertia Harim, quarta Seorim,
|
||||
9| quinta Melchia, sexta Maiman,
|
||||
10| septima Accos, octava Abia,
|
||||
11| nona Jesua, decima Sechenia,
|
||||
12| undecima Eliasib, duodecima Jacim,
|
||||
13| tertiadecima Hoppha, decimaquarta Isbaab,
|
||||
14| decimaquinta Belga, decimasexta Emmer,
|
||||
15| decimaseptima Hezir, decimaoctava Aphses,
|
||||
16| decimanona Pheteia, vigesima Hezechiel,
|
||||
17| vigesima prima Jachin, vigesima secunda Gamul,
|
||||
18| vigesima tertia Dalaiau, vigesima quarta Maaziau.
|
||||
19| Hæ vices eorum secundum ministeria sua, ut ingrediantur domum Domini, et juxta ritum suum sub manu Aaron patris eorum, sicut præceperat Dominus Deus Israël.
|
||||
20| Porro filiorum Levi qui reliqui fuerant, de filiis Amram erat Subaël, et de filiis Subaël, Jehedeia.
|
||||
21| De filiis quoque Rohobiæ, princeps Jesias.
|
||||
22| Isaari vero filius Salemoth, filiusque Salemoth Jahath :
|
||||
23| filiusque ejus Jeriau primus, Amarias secundus, Jahaziel tertius, Jecmaan quartus.
|
||||
24| Filius Oziel, Micha : filius Micha, Samir.
|
||||
25| Frater Micha, Jesia : filiusque Jesiæ, Zacharias.
|
||||
26| Filii Merari : Moholi, et Musi. Filius Oziau : Benno.
|
||||
27| Filius quoque Merari : Oziau, et Soam, et Zachur, et Hebri.
|
||||
28| Porro Moholi filius, Eleazar, qui non habebat liberos.
|
||||
29| Filius vero Cis, Jerameel.
|
||||
30| Filii Musi : Moholi, Eder et Jerimoth : isti filii Levi secundum domos familiarum suarum.
|
||||
31| Miseruntque et ipsi sortes contra fratres suos filios Aaron coram David rege, et Sadoc, et Ahimelech, et principibus familiarum sacerdotalium et Leviticarum, tam majores quam minores : omnes sors æqualiter dividebat.
|
||||
#25
|
||||
1| Igitur David et magistratus exercitus segregaverunt in ministerium filios Asaph, et Heman, et Idithun, qui prophetarent in citharis, et psalteriis, et cymbalis secundum numerum suum, dedicato sibi officio servientes.
|
||||
2| De filiis Asaph : Zachur, et Joseph, et Nathania, et Asarela, filii Asaph : sub manu Asaph prophetantis juxta regem.
|
||||
3| Porro Idithun : filii Idithun, Godolias, Sori, Jeseias, et Hasabias, et Mathathias, sex, sub manu patris sui Idithun, qui in cithara prophetabat super confitentes et laudantes Dominum.
|
||||
4| Heman quoque : filii Heman, Bocciau, Mathaniau, Oziel, Subuel, et Jerimoth, Hananias, Hanani, Eliatha, Geddelthi, et Romemthiezer, et Jesbacassa, Mellothi, Othir, Mahazioth :
|
||||
5| omnes isti filii Heman videntis regis in sermonibus Dei, ut exaltaret cornu : deditque Deus Heman filios quatuordecim, et filias tres.
|
||||
6| Universi sub manu patris sui ad cantandum in templo Domini distributi erant, in cymbalis, et psalteriis, et citharis, in ministeria domus Domini juxta regem : Asaph videlicet, et Idithun, et Heman.
|
||||
7| Fuit autem numerus eorum cum fratribus suis, qui erudiebant canticum Domini, cuncti doctores, ducenti octoginta octo.
|
||||
8| Miseruntque sortes per vices suas, ex æquo tam major quam minor, doctus pariter et indoctus.
|
||||
9| Egressaque est sors prima Joseph, qui erat de Asaph. Secunda Godoliæ, ipsi et filiis ejus, et fratribus ejus duodecim.
|
||||
10| Tertia Zachur, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
11| Quarta Isari, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
12| Quinta Nathaniæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
13| Sexta Bocciau, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
14| Septima Isreela, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
15| Octava Jesaiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
16| Nona Mathaniæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
17| Decima Semeiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
18| Undecima Azareel, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
19| Duodecima Hasabiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
20| Tertiadecima Subaël, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
21| Quartadecima Mathathiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
22| Quintadecima Jerimoth, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
23| Sextadecima Hananiæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
24| Septimadecima Jesbacassæ, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
25| Octavadecima Hanani, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
26| Nonadecima Mellothi, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
27| Vigesima Eliatha, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
28| Vigesima prima Othir, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
29| Vigesima secunda Geddelthi, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
30| Vigesima tertia Mahazioth, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
31| Vigesima quarta Romemthiezer, filiis et fratribus ejus duodecim.
|
||||
#26
|
||||
1| Divisiones autem janitorum : de Coritis Meselemia, filius Core, de filiis Asaph.
|
||||
2| Filii Meselemiæ : Zacharias primogenitus, Jadihel secundus, Zabadias tertius, Jathanaël quartus,
|
||||
3| Ælam quintus, Johanan sextus, Elioënai septimus.
|
||||
4| Filii autem Obededom : Semeias primogenitus, Jozabad secundus, Joaha tertius, Sachar quartus, Nathanaël quintus,
|
||||
5| Ammiel sextus, Issachar septimus, Phollathi octavus : quia benedixit illi Dominus.
|
||||
6| Semei autem filio ejus nati sunt filii, præfecti familiarum suarum : erant enim viri fortissimi.
|
||||
7| Filii ergo Semeiæ : Othni, et Raphaël, et Obed, Elzabad, fratres ejus viri fortissimi : Eliu quoque et Samachias.
|
||||
8| Omnes hi, de filiis Obededom : ipsi, et filii et fratres eorum, fortissimi ad ministrandum, sexaginta duo de Obededom.
|
||||
9| Porro Meselemiæ filii, et fratres eorum robustissimi, decem et octo.
|
||||
10| De Hosa autem, id est, de filiis Merari : Semri princeps (non enim habuerat primogenitum, et idcirco posuerat eum pater ejus in principem),
|
||||
11| Helcias secundus, Tabelias tertius, Zacharias quartus : omnes hi filii et fratres Hosa, tredecim.
|
||||
12| Hi divisi sunt in janitores, ut semper principes custodiarum, sicut et fratres eorum ministrarent in domo Domini.
|
||||
13| Missæ sunt ergo sortes ex æquo, et parvis et magnis, per familias suas in unamquamque portarum.
|
||||
14| Cecidit ergo sors orientalis, Selemiæ. Porro Zachariæ filio ejus, viro prudentissimo et erudito, sortito obtigit plaga septentrionalis.
|
||||
15| Obededom vero et filiis ejus ad austrum : in qua parte domus erat seniorum concilium.
|
||||
16| Sephim et Hosa ad occidentem, juxta portam, quæ ducit ad viam ascensionis : custodia contra custodiam.
|
||||
17| Ad orientem vero Levitæ sex : et ad aquilonem, quatuor per diem : atque ad meridiem similiter in die quatuor : et ubi erat concilium bini et bini.
|
||||
18| In cellulis quoque janitorum ad occidentem quatuor in via, binique per cellulas.
|
||||
19| Hæ sunt divisiones janitorum filiorum Core et Merari.
|
||||
20| Porro Achias erat super thesauros domus Dei, et vasa sanctorum.
|
||||
21| Filii Ledan, filii Gersonni : de Ledan principes familiarum Ledan, et Gersonni, Jehieli.
|
||||
22| Filii Jehieli : Zathan, et Joël fratres ejus super thesauros domus Domini.
|
||||
23| Amramitis, et Isaaritis, et Hebronitis, et Ozihelitis.
|
||||
24| Subaël autem filius Gersom filii Moysi, præpositus thesauris.
|
||||
25| Fratres quoque ejus Eliezer, cujus filius Rahabia, et hujus filius Isaias, et hujus filius Joram, hujus quoque filius Zechri, et hujus filius Selemith.
|
||||
26| Ipse Selemith, et fratres ejus, super thesauros sanctorum quæ sanctificavit David rex, et principes familiarum, et tribuni, et centuriones, et duces exercitus,
|
||||
27| de bellis et manubiis præliorum, quæ consecraverant ad instaurationem et supellectilem templi Domini.
|
||||
28| Hæc autem universa sanctificavit Samuel videns, et Saul filius Cis, et Abner filius Ner, et Joab filius Sarviæ : omnes qui sanctificaverant ea per manum Selemith et fratrum ejus.
|
||||
29| Isaaritis vero præerat Chonenias, et filii ejus ad opera forinsecus super Israël ad docendum et judicandum eos.
|
||||
30| Porro de Hebronitis Hasabias, et fratres ejus viri fortissimi, mille septingenti præerant Israëli trans Jordanem contra occidentem, in cunctis operibus Domini, et in ministerium regis.
|
||||
31| Hebronitarum autem princeps fuit Jeria secundum familias et cognationes eorum. Quadragesimo anno regni David recensiti sunt, et inventi sunt viri fortissimi in Jazer Galaad,
|
||||
32| fratresque ejus robustioris ætatis, duo millia septingenti principes familiarum. Præposuit autem eos David rex Rubenitis, et Gadditis, et dimidiæ tribui Manasse, in omne ministerium Dei et regis.
|
||||
#27
|
||||
1| Filii autem Israël secundum numerum suum, principes familiarum, tribuni, et centuriones, et præfecti, qui ministrabant regi juxta turmas suas, ingredientes et egredientes per singulos menses in anno, viginti quatuor millibus singuli præerant.
|
||||
2| Primæ turmæ in primo mense Jesboam præerat filius Zabdiel, et sub eo viginti quatuor millia ;
|
||||
3| de filiis Phares, princeps cunctorum principum in exercitu mense primo.
|
||||
4| Secundi mensis habebat turmam Dudia Ahohites, et post se alter nomine Macelloth, qui regebat partem exercitus viginti quatuor millium.
|
||||
5| Dux quoque turmæ tertiæ in mense tertio erat Banaias filius Jojadæ sacerdos : et in divisione sua viginti quatuor millia.
|
||||
6| Ipse est Banaias fortissimus inter triginta, et super triginta : præerat autem turmæ ipsius Amizabad filius ejus.
|
||||
7| Quartus, mense quarto, Asahel frater Joab, et Zabadias filius ejus post eum : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
8| Quintus, mense quinto, princeps Samaoth Jezerites : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
9| Sextus, mense sexto, Hira filius Acces Thecuites : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
10| Septimus, mense septimo, Helles Phallonites de filiis Ephraim : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
11| Octavus, mense octavo, Sobochai Husathites de stirpe Zarahi : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
12| Nonus, mense nono, Abiezer Anathothites de filiis Jemini : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
13| Decimus, mense decimo, Marai, et ipse Netophathites de stirpe Zarai : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
14| Undecimus, mense undecimo, Banaias Pharathonites de filiis Ephraim : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
15| Duodecimus, mense duodecimo, Holdai Netophathites, de stirpe Gothoniel : et in turma ejus viginti quatuor millia.
|
||||
16| Porro tribubus præerant Israël, Rubenitis, dux Eliezer filius Zechri : Simeonitis, dux Saphatias filius Maacha :
|
||||
17| Levitis, Hasabias filius Camuel : Aaronitis, Sadoc :
|
||||
18| Juda, Eliu frater David : Issachar, Amri filius Michaël.
|
||||
19| Zabulonitis, Jesmaias filius Abdiæ : Nephthalitibus, Jerimoth filius Ozriel :
|
||||
20| filiis Ephraim, Osee filius Ozaziu : dimidiæ tribui Manasse, Joël filius Phadaiæ :
|
||||
21| et dimidiæ tribui Manasse in Galaad, Jaddo filius Zachariæ : Benjamin autem, Jasiel filius Abner :
|
||||
22| Dan vero, Ezrihel filius Jeroham : hi principes filiorum Israël.
|
||||
23| Noluit autem David numerare eos a viginti annis inferius : quia dixerat Dominus ut multiplicaret Israël quasi stellas cæli.
|
||||
24| Joab filius Sarviæ cœperat numerare, nec complevit : quia super hoc ira irruerat in Israël, et idcirco numerus eorum qui fuerant recensiti, non est relatus in fastos regis David.
|
||||
25| Super thesauros autem regis fuit Azmoth filius Adiel : his autem thesauris, qui erant in urbibus, et in vicis, et in turribus, præsidebat Jonathan filius Oziæ.
|
||||
26| Operi autem rustico, et agricolis qui exercebant terram, præerat Ezri filius Chelub :
|
||||
27| vinearumque cultoribus, Semeias Romathites : cellis autem vinariis, Zabdias Aphonites.
|
||||
28| Nam super oliveta et ficeta quæ erant in campestribus, Balanam Gederites : super apothecas autem olei, Joas.
|
||||
29| Porro armentis quæ pascebantur in Saron, præpositus fuit Setrai Saronites : et super boves in vallibus, Saphat filius Adli :
|
||||
30| super camelos vero, Ubil Ismahelites : et super asinos, Jadias Meronathites :
|
||||
31| super oves quoque, Jaziz Agareus : omnes hi, principes substantiæ regis David.
|
||||
32| Jonathan autem patruus David, consiliarius, vir prudens et litteratus : ipse et Jahiel filius Hachamoni erant cum filiis regis.
|
||||
33| Achitophel etiam consiliarius regis, et Chusai Arachites amicus regis.
|
||||
34| Post Achitophel fuit Jojada filius Banaiæ, et Abiathar. Princeps autem exercitus regis erat Joab.
|
||||
#28
|
||||
1| Convocavit igitur David omnes principes Israël, duces tribuum, et præpositos turmarum, qui ministrabant regi : tribunos quoque et centuriones, et qui præerant substantiæ et possessionibus regis, filiosque suos cum eunuchis, et potentes et robustissimos quosque in exercitu Jerusalem.
|
||||
2| Cumque surrexisset rex, et stetisset, ait : Audite me, fratres mei et populus meus : cogitavi ut ædificarem domum, in qua requiesceret arca fœderis Domini, et scabellum pedum Dei nostri : et ad ædificandum, omnia præparavi.
|
||||
3| Deus autem dixit mihi : Non ædificabis domum nomini meo, eo quod sis vir bellator, et sanguinem fuderis.
|
||||
4| Sed elegit Dominus Deus Israël me de universa domo patris mei, ut essem rex super Israël in sempiternum : de Juda enim elegit principes : porro de domo Juda, domum patris mei, et de filiis patris mei placuit ei ut me eligeret regem super cunctum Israël.
|
||||
5| Sed et de filiis meis (filios enim mihi multos dedit Dominus) elegit Salomonem filium meum ut sederet in throno regni Domini super Israël,
|
||||
6| dixitque mihi : Salomon filius tuus ædificabit domum meam, et atria mea : ipsum enim elegi mihi in filium, et ego ero ei in patrem.
|
||||
7| Et firmabo regnum ejus usque in æternum, si perseveraverit facere præcepta mea et judicia, sicut et hodie.
|
||||
8| Nunc ergo coram universo cœtu Israël audiente Deo nostro, custodite, et perquirite cuncta mandata Domini Dei nostri : ut possideatis terram bonam, et relinquatis eam filiis vestris post vos usque in sempiternum.
|
||||
9| Tu autem, Salomon fili mi, scito Deum patris tui, et servito ei corde perfecto, animo voluntario : omnia enim corda scrutatur Dominus, et universas mentium cogitationes intelligit. Si quæsieris eum, invenies : si autem dereliqueris eum, projiciet te in æternum.
|
||||
10| Nunc ergo quia elegit te Dominus ut ædificares domum sanctuarii, confortare, et perfice.
|
||||
11| Dedit autem David Salomoni filio suo descriptionem porticus, et templi, et cellariorum, et cœnaculi, et cubiculorum in adytis, et domus propitiationis,
|
||||
12| necnon et omnium quæ cogitaverat atriorum et exedrarum per circuitum in thesauros domus Domini, et in thesauros sanctorum,
|
||||
13| divisionumque sacerdotalium et Leviticarum, in omnia opera domus Domini, et in universa vasa ministerii templi Domini.
|
||||
14| Aurum in pondere per singula vasa ministerii. Argenti quoque pondus pro vasorum et operum diversitate.
|
||||
15| Sed et in candelabra aurea, et ad lucernas eorum, aurum pro mensura uniuscujusque candelabri et lucernarum. Similiter et in candelabra argentea, et in lucernas eorum, pro diversitate mensuræ, pondus argenti tradidit.
|
||||
16| Aurum quoque dedit in mensas propositionis pro diversitate mensarum : similiter et argentum in alias mensas argenteas.
|
||||
17| Ad fuscinulas quoque, et phialas, et thuribula ex auro purissimo, et leunculos aureos pro qualitate mensuræ pondus distribuit in leunculum et leunculum. Similiter et in leones argenteos diversum argenti pondus separavit.
|
||||
18| Altari autem, in quo adoletur incensum, aurum purissimum dedit : ut ex ipso fieret similitudo quadrigæ cherubim extendentium alas, et velantium arcam fœderis Domini.
|
||||
19| Omnia, inquit, venerunt scripta manu Domini ad me, ut intelligerem universa opera exemplaris.
|
||||
20| Dixit quoque David Salomoni filio suo : Viriliter age, et confortare, et fac : ne timeas, et ne paveas : Dominus enim Deus meus tecum erit, et non dimittet te nec derelinquet, donec perficias omne opus ministerii domus Domini.
|
||||
21| Ecce divisiones sacerdotum et Levitarum : in omne ministerium domus Domini assistunt tibi, et parati sunt, et noverunt tam principes quam populus facere omnia præcepta tua.
|
||||
#29
|
||||
1| Locutusque est David rex ad omnem ecclesiam : Salomonem filium meum unum elegit Deus, adhuc puerum et tenellum : opus namque grande est, neque enim homini præparatur habitatio, sed Deo.
|
||||
2| Ego autem totis viribus meis præparavi impensas domus Dei mei. Aurum ad vasa aurea, et argentum in argentea, æs in ænea, ferrum in ferrea, ligna ad lignea : et lapides onychinos, et quasi stibinos, et diversorum colorum, omnemque pretiosum lapidem, et marmor Parium abundantissime :
|
||||
3| et super hæc quæ obtuli in domum Dei mei de peculio meo aurum et argentum, do in templum Dei mei, exceptis his quæ præparavi in ædem sanctam.
|
||||
4| Tria millia talenta auri de auro Ophir, et septem millia talentorum argenti probatissimi ad deaurandos parietes templi.
|
||||
5| Et ubicumque opus est aurum de auro, et ubicumque opus est argentum de argento, opera fiant per manus artificum : et si quis sponte offert, impleat manum suam hodie, et offerat quod voluerit Domino.
|
||||
6| Polliciti sunt itaque principes familiarum, et proceres tribuum Israël, tribuni quoque, et centuriones, et principes possessionum regis.
|
||||
7| Dederuntque in opera domus Dei auri talenta quinque millia, et solidos decem millia : argenti talenta decem millia, et æris talenta decem et octo millia : ferri quoque centum millia talentorum.
|
||||
8| Et apud quemcumque inventi sunt lapides, dederunt in thesauros domus Domini per manum Jahiel Gersonitis.
|
||||
9| Lætatusque est populus cum vota sponte promitterent, quia corde toto offerebant ea Domino : sed et David rex lætatus est gaudio magno.
|
||||
10| Et benedixit Domino coram universa multitudine, et ait : Benedictus es, Domine Deus Israël patris nostri, ab æterno in æternum.
|
||||
11| Tua est, Domine, magnificentia, et potentia, et gloria, atque victoria : et tibi laus : cuncta enim quæ in cælo sunt et in terra, tua sunt : tuum, Domine, regnum, et tu es super omnes principes.
|
||||
12| Tuæ divitiæ, et tua est gloria : tu dominaris omnium. In manu tua virtus et potentia : in manu tua magnitudo, et imperium omnium.
|
||||
13| Nunc igitur Deus noster, confitemur tibi, et laudamus nomen tuum inclytum.
|
||||
14| Quis ego, et quis populus meus, ut possimus hæc tibi universa promittere ? Tua sunt omnia : et quæ de manu tua accepimus, dedimus tibi.
|
||||
15| Peregrini enim sumus coram te, et advenæ, sicut omnes patres nostri. Dies nostri quasi umbra super terram, et nulla est mora.
|
||||
16| Domine Deus noster, omnis hæc copia quam paravimus ut ædificaretur domus nomini sancto tuo, de manu tua est, et tua sunt omnia.
|
||||
17| Scio, Deus meus, quod probes corda, et simplicitatem diligas, unde et ego in simplicitate cordis mei lætus obtuli universa hæc : et populum tuum qui hic repertus est, vidi cum ingenti gaudio tibi offerre donaria.
|
||||
18| Domine Deus Abraham, et Isaac, et Israël patrum nostrorum, custodi in æternum hanc voluntatem cordis eorum, et semper in venerationem tui mens ista permaneat.
|
||||
19| Salomoni quoque filio meo da cor perfectum, ut custodiat mandata tua, testimonia tua, et cæremonias tuas, et faciat universa : et ædificet ædem, cujus impensas paravi.
|
||||
20| Præcepit autem David universæ ecclesiæ : Benedicite Domino Deo nostro. Et benedixit omnis ecclesia Domino Deo patrum suorum : et inclinaverunt se, et adoraverunt Deum, et deinde regem.
|
||||
21| Immolaveruntque victimas Domino : et obtulerunt holocausta die sequenti, tauros mille, arietes mille, agnos mille cum libaminibus suis, et universo ritu abundantissime in omnem Israël.
|
||||
22| Et comederunt, et biberunt coram Domino in die illo cum grandi lætitia. Et unxerunt secundo Salomonem filium David. Unxerunt autem eum Domino in principem, et Sadoc in pontificem.
|
||||
23| Seditque Salomon super solium Domini in regem pro David patre suo, et cunctis placuit : et paruit illi omnis Israël.
|
||||
24| Sed et universi principes, et potentes, et cuncti filii regis David dederunt manum, et subjecti fuerunt Salomoni regi.
|
||||
25| Magnificavit ergo Dominus Salomonem super omnem Israël : et dedit illi gloriam regni, qualem nullus habuit ante eum rex Israël.
|
||||
26| Igitur David filius Isai regnavit super universum Israël.
|
||||
27| Et dies quibus regnavit super Israël, fuerunt quadraginta anni : in Hebron regnavit septem annis, et in Jerusalem annis triginta tribus.
|
||||
28| Et mortuus est in senectute bona, plenus dierum, et divitiis, et gloria : et regnavit Salomon filius ejus pro eo.
|
||||
29| Gesta autem David regis priora et novissima scripta sunt in libro Samuelis videntis, et in libro Nathan prophetæ, atque in volumine Gad videntis :
|
||||
30| universique regni ejus, et fortitudinis, et temporum quæ transierunt sub eo, sive in Israël, sive in cunctis regnis terrarum.
|
||||
@@ -0,0 +1,110 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Petrus Apostolus Jesu Christi, electis advenis dispersionis Ponti, Galatiæ, Cappadociæ, Asiæ, et Bithyniæ,
|
||||
2| secundum præscientiam Dei Patris, in sanctificationem Spiritus, in obedientiam, et aspersionem sanguinis Jesu Christi. Gratia vobis, et pax multiplicetur.
|
||||
3| Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, qui secundum misericordiam suam magnam regeneravit nos in spem vivam, per resurrectionem Jesu Christi ex mortuis,
|
||||
4| in hæreditatem incorruptibilem, et incontaminatam, et immarcescibilem, conservatam in cælis in vobis,
|
||||
5| qui in virtute Dei custodimini per fidem in salutem, paratam revelari in tempore novissimo.
|
||||
6| In quo exsultabis, modicum nunc si oportet contristari in variis tentationibus :
|
||||
7| ut probatio vestræ fidei multo pretiosior auro (quod per ignem probatur) inveniatur in laudem, et gloriam, et honorem in revelatione Jesu Christi :
|
||||
8| quem cum non videritis, diligitis : in quem nunc quoque non videntes creditis : credentes autem exsultabitis lætitia inenarrabili, et glorificata :
|
||||
9| reportantes finem fidei vestræ, salutem animarum.
|
||||
10| De qua salute exquisierunt, atque scrutati sunt prophetæ, qui de futura in vobis gratia prophetaverunt :
|
||||
11| scrutantes in quod vel quale tempus significaret in eis Spiritus Christi : prænuntians eas quæ in Christo sunt passiones, et posteriores glorias :
|
||||
12| quibus revelatum est quia non sibimetipsis, vobis autem ministrabant ea quæ nunc nuntiata sunt vobis per eos qui evangelizaverunt vobis, Spiritu Sancto misso de cælo, in quem desiderant angeli prospicere.
|
||||
13| Propter quod succincti lumbos mentis vestræ, sobrii, perfecte sperate in eam, quæ offertur vobis, gratiam, in revelationem Jesu Christi :
|
||||
14| quasi filii obedientiæ, non configurati prioribus ignorantiæ vestræ desideriis :
|
||||
15| sed secundum eum qui vocavit vos, Sanctum : et ipsi in omni conversatione sancti sitis :
|
||||
16| quoniam scriptum est : Sancti eritis, quoniam ego sanctus sum.
|
||||
17| Et si patrem invocatis eum, qui sine acceptione personarum judicat secundum uniuscujusque opus, in timore incolatus vestri tempore conversamini.
|
||||
18| Scientes quod non corruptibilibus, auro vel argento, redempti estis de vana vestra conversatione paternæ traditionis :
|
||||
19| sed pretioso sanguine quasi agni immaculati Christi, et incontaminati :
|
||||
20| præcogniti quidem ante mundi constitutionem, manifestati autem novissimis temporibus propter vos,
|
||||
21| qui per ipsum fideles estis in Deo, qui suscitavit eum a mortuis, et dedit ei gloriam, ut fides vestra et spes esset in Deo :
|
||||
22| animas vestras castificantes in obedientia caritatis, in fraternitatis amore, simplici ex corde invicem diligite attentius :
|
||||
23| renati non ex semine corruptibili, sed incorruptibili per verbum Dei vivi, et permanentis in æternum :
|
||||
24| quia omnis caro ut fœnum : et omnis gloria ejus tamquam flos fœni : exaruit fœnum, et flos ejus decidit.
|
||||
25| Verbum autem Domini manet in æternum : hoc est autem verbum, quod evangelizatum est in vos.
|
||||
#2
|
||||
1| Deponentes igitur omnem malitiam, et omnem dolum, et simulationes, et invidias, et omnes detractiones,
|
||||
2| sicut modo geniti infantes, rationabile, sine dolo lac concupiscite : ut in eo crescatis in salutem :
|
||||
3| si tamen gustastis quoniam dulcis est Dominus.
|
||||
4| Ad quem accedentes lapidem vivum, ab hominibus quidem reprobatum, a Deo autem electum, et honorificatum :
|
||||
5| et ipsi tamquam lapides vivi superædificamini, domus spiritualis, sacerdotium sanctum, offerre spirituales hostias, acceptabiles Deo per Jesum Christum.
|
||||
6| Propter quod continet Scriptura : Ecce pono in Sion lapidem summum angularem, electum, pretiosum : et qui crediderit in eum, non confundetur.
|
||||
7| Vobis igitur honor credentibus : non credentibus autem lapis, quem reprobaverunt ædificantes : hic factus est in caput anguli,
|
||||
8| et lapis offensionis, et petra scandali, his qui offendunt verbo, nec credunt in quo et positi sunt.
|
||||
9| Vos autem genus electum, regale sacerdotium, gens sancta, populus acquisitionis : ut virtutes annuntietis ejus qui de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum.
|
||||
10| Qui aliquando non populus, nunc autem populus Dei : qui non consecuti misericordiam, nunc autem misericordiam consecuti.
|
||||
11| Carissimi, obsecro vos tamquam advenas et peregrinos abstinere vos a carnalibus desideriis, quæ militant adversus animam,
|
||||
12| conversationem vestram inter gentes habentes bonam : ut in eo quod detrectant de vobis tamquam de malefactoribus, ex bonis operibus vos considerantes, glorificent Deum in die visitationis.
|
||||
13| Subjecti igitur estote omni humanæ creaturæ propter Deum : sive regi quasi præcellenti :
|
||||
14| sive ducibus tamquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum :
|
||||
15| quia sic est voluntas Dei, ut benefacientes obmutescere faciatis imprudentium hominum ignorantiam :
|
||||
16| quasi liberi, et non quasi velamen habentes malitiæ libertatem, sed sicut servi Dei.
|
||||
17| Omnes honorate : fraternitatem diligite : Deum timete : regem honorificate.
|
||||
18| Servi, subditi estote in omni timore dominis, non tantum bonis et modestis, sed etiam dyscolis.
|
||||
19| Hæc est enim gratia, si propter Dei conscientiam sustinet quis tristitias, patiens injuste.
|
||||
20| Quæ enim est gloria, si peccantes, et colaphizati suffertis ? sed si bene facientes patienter sustinetis, hæc est gratia apud Deum.
|
||||
21| In hoc enim vocati estis : quia et Christus passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum ut sequamini vestigia ejus :
|
||||
22| qui peccatum non fecit, nec inventus est dolus in ore ejus :
|
||||
23| qui cum malediceretur, non maledicebat : cum pateretur, non comminabatur : tradebat autem judicanti se injuste :
|
||||
24| qui peccata nostra ipse pertulit in corpore suo super lignum ; ut peccatis mortui, justitiæ vivamus : cujus livore sanati estis.
|
||||
25| Eratis enim sicut oves errantes, sed conversi estis nunc ad pastorem, et episcopum animarum vestrarum.
|
||||
#3
|
||||
1| Similiter et mulieres subditæ sint viris suis : ut etsi qui non credunt verbo, per mulierem conversationem sine verbo lucrifiant :
|
||||
2| considerantes in timore castam conversationem vestram.
|
||||
3| Quarum non sit extrinsecus capillatura, aut circumdatio auri, aut indumenti vestimentorum cultus :
|
||||
4| sed qui absconditus est cordis homo, in incorruptibilitate quieti, et modesti spiritus, qui est in conspectu Dei locuples.
|
||||
5| Sic enim aliquando et sanctæ mulieres, sperantes in Deo, ornabant se, subjectæ propriis viris.
|
||||
6| Sicut Sara obediebat Abrahæ, dominum eum vocans : cujus estis filiæ benefacientes, et non pertimentes ullam perturbationem.
|
||||
7| Viri similiter cohabitantes secundum scientiam, quasi infirmiori vasculo muliebri impartientes honorem, tamquam et cohæredibus gratiæ vitæ : ut non impediantur orationes vestræ.
|
||||
8| In fine autem omnes unanimes, compatientes fraternitatis amatores, misericordes, modesti, humiles :
|
||||
9| non reddentes malum pro malo, nec maledictum pro maledicto, sed e contrario benedicentes : quia in hoc vocati estis, ut benedictionem hæreditate possideatis.
|
||||
10| Qui enim vult vitam diligere, et dies videre bonos, coërceat linguam suam a malo, et labia ejus ne loquantur dolum.
|
||||
11| Declinet a malo, et faciat bonum : inquirat pacem, et sequatur eam :
|
||||
12| quia oculi Domini super justos, et aures ejus in preces eorum : vultus autem Domini super facientes mala.
|
||||
13| Et quis est qui vobis noceat, si boni æmulatores fueritis ?
|
||||
14| Sed et si quid patimini propter justitiam, beati. Timorem autem eorum ne timueritis, et non conturbemini.
|
||||
15| Dominum autem Christum sanctificate in cordibus vestris, parati semper ad satisfactionem omni poscenti vos rationem de ea, quæ in vobis est, spe.
|
||||
16| Sed cum modestia, et timore, conscientiam habentes bonam : ut in eo, quod detrahunt vobis, confundantur, qui calumniantur vestram bonam in Christo conversationem.
|
||||
17| Melius est enim benefacientes (si voluntas Dei velit) pati, quam malefacientes.
|
||||
18| Quia et Christus semel pro peccatis nostris mortuus est, justus pro injustis, ut nos offerret Deo, mortificatus quidem carne, vivificatus autem spiritu.
|
||||
19| In quo et his, qui in carcere erant, spiritibus veniens prædicavit :
|
||||
20| qui increduli fuerant aliquando, quando exspectabant Dei patientiam in diebus Noë, cum fabricaretur arca : in qua pauci, id est octo animæ, salvæ factæ sunt per aquam.
|
||||
21| Quod et vos nunc similis formæ salvos fecit baptisma : non carnis depositio sordium, sed conscientiæ bonæ interrogatio in Deum per resurrectionem Jesu Christi.
|
||||
22| Qui est in dextera Dei, deglutiens mortem ut vitæ æternæ hæredes efficeremur : profectus in cælum subjectis sibi angelis, et potestatibus, et virtutibus.
|
||||
#4
|
||||
1| Christo igitur passo in carne, et vos eadem cogitatione armamini : quia qui passus est in carne, desiit a peccatis :
|
||||
2| ut jam non desideriis hominum, sed voluntati Dei, quod reliquum est in carne vivat temporis.
|
||||
3| Sufficit enim præteritum tempus ad voluntatem gentium consummandam his qui ambulaverunt in luxuriis, desideriis, vinolentiis, comessationibus, potationibus, et illicitis idolorum cultibus.
|
||||
4| In quo admirantur non concurrentibus vobis in eamdem luxuriæ confusionem, blasphemantes.
|
||||
5| Qui reddent rationem ei qui paratus est judicare vivos et mortuos.
|
||||
6| Propter hoc enim et mortuis evangelizatum est : ut judicentur quidem secundum homines in carne, vivant autem secundum Deum in spiritu.
|
||||
7| Omnium autem finis appropinquavit. Estote itaque prudentes, et vigilate in orationibus.
|
||||
8| Ante omnia autem, mutuam in vobismetipsis caritatem continuam habentes : quia caritas operit multitudinem peccatorum.
|
||||
9| Hospitales invicem sine murmuratione.
|
||||
10| Unusquisque, sicut accepit gratiam, in alterutrum illam administrantes, sicut boni dispensatores multiformis gratiæ Dei.
|
||||
11| Si quis loquitur, quasi sermones Dei : si quis ministrat, tamquam ex virtute, quam administrat Deus : ut in omnibus honorificetur Deus per Jesum Christum : cui est gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
12| Carissimi, nolite peregrinari in fervore, qui ad tentationem vobis fit, quasi novi aliquid vobis contingat :
|
||||
13| sed communicantes Christi passionibus gaudete, ut et in revelatione gloriæ ejus gaudeatis exsultantes.
|
||||
14| Si exprobramini in nomine Christi, beati eritis : quoniam quod est honoris, gloriæ, et virtutis Dei, et qui est ejus Spiritus, super vos requiescit.
|
||||
15| Nemo autem vestrum patiatur ut homicida, aut fur, aut maledicus, aut alienorum appetitor.
|
||||
16| Si autem ut Christianus, non erubescat : glorificet autem Deum in isto nomine :
|
||||
17| quoniam tempus est ut incipiat judicium a domo Dei. Si autem primum a nobis, quis finis eorum, qui non credunt Dei Evangelio ?
|
||||
18| et si justus vix salvabitur, impius et peccator ubi parebunt ?
|
||||
19| Itaque et hi, qui patiuntur secundum voluntatem Dei, fideli Creatori commendent animas suas in benefactis.
|
||||
#5
|
||||
1| Seniores ergo, qui in vobis sunt, obsecro, consenior et testis Christi passionum : qui et ejus, quæ in futuro revelanda est, gloriæ communicator :
|
||||
2| pascite qui in vobis est gregem Dei, providentes non coacte, sed spontanee secundum Deum : neque turpis lucri gratia, sed voluntarie :
|
||||
3| neque ut dominantes in cleris, sed forma facti gregis ex animo.
|
||||
4| Et cum apparuerit princeps pastorum, percipietis immarcescibilem gloriæ coronam.
|
||||
5| Similiter adolescentes subditi estote senioribus. Omnes autem invicem humilitatem insinuate, quia Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
|
||||
6| Humiliamini igitur sub potenti manu Dei, ut vos exaltet in tempore visitationis :
|
||||
7| omnem sollicitudinem vestram projicientes in eum, quoniam ipsi cura est de vobis.
|
||||
8| Sobrii estote, et vigilate : quia adversarius vester diabolus tamquam leo rugiens circuit, quærens quem devoret :
|
||||
9| cui resistite fortes in fide : scientes eamdem passionem ei quæ in mundo est vestræ fraternitati fieri.
|
||||
10| Deus autem omnis gratiæ, qui vocavit nos in æternam suam gloriam in Christo Jesu, modicum passos ipse perficiet, confirmabit, solidabitque.
|
||||
11| Ipsi gloria, et imperium in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
12| Per Silvanum fidelem fratrem vobis, ut arbitror, breviter scripsi : obsecrans et contestans, hanc esse veram gratiam Dei, in qua statis.
|
||||
13| Salutat vos ecclesia quæ est in Babylone coëlecta, et Marcus filius meus.
|
||||
14| Salutate invicem in osculo sancto. Gratia vobis omnibus qui estis in Christo Jesu. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,94 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus, et Silvanus, et Timotheus ecclesiæ Thessalonicensium in Deo Patre, et Domino Jesu Christo.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax. Gratias agimus Deo semper pro omnibus vobis, memoriam vestri facientes in orationibus nostris sine intermissione,
|
||||
3| memores operis fidei vestræ, et laboris, et caritatis, et sustinentiæ spei Domini nostri Jesu Christi, ante Deum et Patrem nostrum :
|
||||
4| scientes, fratres dilecti a Deo, electionem vestram :
|
||||
5| quia Evangelium nostrum non fuit ad vos in sermone tantum, sed et in virtute, et in Spiritu Sancto, et in plenitudine multa, sicut scitis quales fuerimus in vobis propter vos.
|
||||
6| Et vos imitatores nostri facti estis, et Domini, excipientes verbum in tribulatione multa, cum gaudio Spiritus Sancti :
|
||||
7| ita ut facti sitis forma omnibus credentibus in Macedonia, et in Achaia.
|
||||
8| A vobis enim diffamatus est sermo Domini, non solum in Macedonia, et in Achaia, sed et in omni loco fides vestra, quæ est ad Deum, profecta est ita ut non sit nobis necesse quidquam loqui.
|
||||
9| Ipsi enim de nobis annuntiant qualem introitum habuerimus ad vos : et quomodo conversi estis ad Deum a simulacris, servire Deo vivo, et vero,
|
||||
10| et exspectare Filium ejus de cælis (quem suscitavit a mortuis) Jesum, qui eripuit nos ab ira ventura.
|
||||
#2
|
||||
1| Nam ipsi scitis, fratres, introitum nostrum ad vos, quia non inanis fuit :
|
||||
2| sed ante passi, et contumeliis affecti (sicut scitis) in Philippis, fiduciam habuimus in Deo nostro, loqui ad vos Evangelium Dei in multa sollicitudine.
|
||||
3| Exhortatio enim nostra non de errore, neque de immunditia, neque in dolo,
|
||||
4| sed sicut probati sumus a Deo ut crederetur nobis Evangelium : ita loquimur non quasi hominibus placentes, sed Deo, qui probat corda nostra.
|
||||
5| Neque enim aliquando fuimus in sermone adulationis, sicut scitis : neque in occasione avaritiæ : Deus testis est :
|
||||
6| nec quærentes ab hominibus gloriam, neque a vobis, neque ab aliis.
|
||||
7| Cum possemus vobis oneri esse ut Christi apostoli : sed facti sumus parvuli in medio vestrum, tamquam si nutrix foveat filios suos.
|
||||
8| Ita desiderantes vos, cupide volebamus tradere vobis non solum Evangelium Dei, sed etiam animas nostras : quoniam carissimi nobis facti estis.
|
||||
9| Memores enim estis, fratres, laboris nostri, et fatigationis : nocte ac die operantes, ne quem vestrum gravaremus, prædicavimus in vobis Evangelium Dei.
|
||||
10| Vos testes estis, et Deus, quam sancte, et juste, et sine querela, vobis, qui credidistis, fuimus :
|
||||
11| sicut scitis, qualiter unumquemque vestrum (sicut pater filios suos)
|
||||
12| deprecantes vos, et consolantes, testificati sumus, ut ambularetis digne Deo, qui vocavit vos in suum regnum et gloriam.
|
||||
13| Ideo et nos gratias agimus Deo sine intermissione : quoniam cum accepissetis a nobis verbum auditus Dei, accepistis illud, non ut verbum hominum, sed (sicut est vere) verbum Dei, qui operatur in vobis, qui credidistis :
|
||||
14| vos enim imitatores facti estis, fratres, ecclesiarum Dei, quæ sunt in Judæa in Christo Jesu : quia eadem passi estis et vos a contribulibus vestris, sicut et ipsi a Judæis :
|
||||
15| qui et Dominum occiderunt Jesum, et prophetas, et nos persecuti sunt, et Deo non placent, et omnibus hominibus adversantur,
|
||||
16| prohibentes nos gentibus loqui ut salvæ fiant, ut impleant peccata sua semper : pervenit enim ira Dei super illos usque in finem.
|
||||
17| Nos autem fratres desolati a vobis ad tempus horæ, aspectu, non corde, abundantius festinavimus faciem vestram videre cum multo desiderio :
|
||||
18| quoniam voluimus venire ad vos, ego quidem Paulus, et semel, et iterum : sed impedivit nos Satanas.
|
||||
19| Quæ est enim nostra spes aut gaudium, aut corona gloriæ ? nonne vos ante Dominum nostrum Jesum Christum estis in adventu ejus ?
|
||||
20| vos enim estis gloria nostra et gaudium.
|
||||
#3
|
||||
1| Propter quod non sustinentes amplius, placuit nobis remanere Athenis, solis :
|
||||
2| et misimus Timotheum fratrem nostrum, et ministrum Dei in Evangelio Christi, ad confirmandos vos, et exhortandos pro fide vestra :
|
||||
3| ut nemo moveatur in tribulationibus istis : ipsi enim scitis quod in hoc positi sumus.
|
||||
4| Nam et cum apud vos essemus, prædicebamus vobis passuros nos tribulationes, sicut et factum est, et scitis.
|
||||
5| Propterea et ego amplius non sustinens, misi ad cognoscendam fidem vestram : ne forte tentaverit vos is qui tentat, et inanis fiat labor noster.
|
||||
6| Nunc autem veniente Timotheo ad nos a vobis, et annuntiante nobis fidem et caritatem vestram, et quia memoriam nostri habetis bonam semper, desiderantes nos videre, sicut et nos quoque vos :
|
||||
7| ideo consolati sumus, fratres, in vobis in omni necessitate et tribulatione nostra, per fidem vestram,
|
||||
8| quoniam nunc vivimus, si vos statis in Domino.
|
||||
9| Quam enim gratiarum actionem possumus Deo retribuere pro vobis in omni gaudio, quo gaudemus propter vos ante Deum nostrum,
|
||||
10| nocte ac die abundantius orantes, ut videamus faciem vestram, et compleamus ea quæ desunt fidei vestræ ?
|
||||
11| Ipse autem Deus, et Pater noster, et Dominus noster Jesus Christus, dirigat viam nostram ad vos.
|
||||
12| Vos autem Dominus multiplicet, et abundare faciat caritatem vestram in invicem, et in omnes, quemadmodum et nos in vobis :
|
||||
13| ad confirmanda corda vestra sine querela in sanctitate, ante Deum et Patrem nostrum, in adventu Domini nostri Jesu Christi cum omnibus sanctis ejus. Amen.
|
||||
#4
|
||||
1| De cetero ergo, fratres, rogamus vos et obsecramus in Domino Jesu, ut quemadmodum accepistis a nobis quomodo oporteat vos ambulare, et placere Deo, sic et ambuletis ut abundetis magis.
|
||||
2| Scitis enim quæ præcepta dederim vobis per Dominum Jesum.
|
||||
3| Hæc est enim voluntas Dei, sanctificatio vestra : ut abstineatis vos a fornicatione,
|
||||
4| ut sciat unusquisque vestrum vas suum possidere in sanctificatione, et honore :
|
||||
5| non in passione desiderii, sicut et gentes, quæ ignorant Deum :
|
||||
6| et ne quis supergrediatur, neque circumveniat in negotio fratrem suum : quoniam vindex est Dominus de his omnibus, sicut prædiximus vobis, et testificati sumus.
|
||||
7| Non enim vocavit nos Deus in immunditiam, sed in sanctificationem.
|
||||
8| Itaque qui hæc spernit, non hominem spernit, sed Deum : qui etiam dedit Spiritum suum Sanctum in nobis.
|
||||
9| De caritate autem fraternitatis non necesse habemus scribere vobis : ipsi enim vos a Deo didicistis ut diligatis invicem.
|
||||
10| Etenim illud facitis in omnes fratres in universa Macedonia. Rogamus autem vos, fratres, ut abundetis magis,
|
||||
11| et opera detis ut quieti sitis, et ut vestrum negotium agatis, et operemini manibus vestris, sicut præcepimus vobis :
|
||||
12| et ut honeste ambuletis ad eos qui foris sunt : et nullius aliquid desideretis.
|
||||
13| Nolumus autem vos ignorare fratres de dormientibus, ut non contristemini sicut et ceteri, qui spem non habent.
|
||||
14| Si enim credimus quod Jesus mortuus est, et resurrexit : ita et Deus eos qui dormierunt per Jesum, adducet cum eo.
|
||||
15| Hoc enim vobis dicimus in verbo Domini, quia nos, qui vivimus, qui residui sumus in adventum Domini, non præveniemus eos qui dormierunt.
|
||||
16| Quoniam ipse Dominus in jussu, et in voce archangeli, et in tuba Dei descendet de cælo : et mortui, qui in Christo sunt, resurgent primi.
|
||||
17| Deinde nos, qui vivimus, qui relinquimur, simul rapiemur cum illis in nubibus obviam Christo in aëra, et sic semper cum Domino erimus.
|
||||
18| Itaque consolamini invicem in verbis istis.
|
||||
#5
|
||||
1| De temporibus autem, et momentis, fratres, non indigetis ut scribamus vobis.
|
||||
2| Ipsi enim diligenter scitis quia dies Domini, sicut fur in nocte, ita veniet :
|
||||
3| cum enim dixerint : Pax et securitas : tunc repentinus eis superveniet interitus, sicut dolor in utero habenti, et non effugient.
|
||||
4| Vos autem, fratres, non estis in tenebris, ut vos dies illa tamquam fur comprehendat :
|
||||
5| omnes enim vos filii lucis estis, et filii diei : non sumus noctis, neque tenebrarum.
|
||||
6| Igitur non dormiamus sicut et ceteri, sed vigilemus, et sobrii simus.
|
||||
7| Qui enim dormiunt, nocte dormiunt : et qui ebrii sunt, nocte ebrii sunt.
|
||||
8| Nos autem, qui diei sumus, sobrii simus, induti loricam fidei et caritatis, et galeam spem salutis :
|
||||
9| quoniam non posuit nos Deus in iram, sed in acquisitionem salutis per Dominum nostrum Jesum Christum,
|
||||
10| qui mortuus est pro nobis : ut sive vigilemus, sive dormiamus, simul cum illo vivamus.
|
||||
11| Propter quod consolamini invicem, et ædificate alterutrum, sicut et facitis.
|
||||
12| Rogamus autem vos, fratres, ut noveritis eos qui laborant inter vos, et præsunt vobis in Domino, et monent vos,
|
||||
13| ut habeatis illos abundantius in caritate propter opus illorum : pacem habete cum eis.
|
||||
14| Rogamus autem vos, fratres, corripite inquietos, consolamini pusillanimes, suscipite infirmos, patientes estote ad omnes.
|
||||
15| Videte ne quis malum pro malo alicui reddat : sed semper quod bonum est sectamini in invicem, et in omnes.
|
||||
16| Semper gaudete.
|
||||
17| Sine intermissione orate.
|
||||
18| In omnibus gratias agite : hæc est enim voluntas Dei in Christo Jesu in omnibus vobis.
|
||||
19| Spiritum nolite extinguere.
|
||||
20| Prophetias nolite spernere.
|
||||
21| Omnia autem probate : quod bonum est tenete.
|
||||
22| Ab omni specie mala abstinete vos.
|
||||
23| Ipse autem Deus pacis sanctificet vos per omnia : ut integer spiritus vester, et anima, et corpus sine querela in adventu Domini nostri Jesu Christi servetur.
|
||||
24| Fidelis est, qui vocavit vos : qui etiam faciet.
|
||||
25| Fratres, orate pro nobis.
|
||||
26| Salutate fratres omnes in osculo sancto.
|
||||
27| Adjuro vos per Dominum ut legatur epistola hæc omnibus sanctis fratribus.
|
||||
28| Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,119 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus Apostolus Jesu Christi secundum imperium Dei Salvatoris nostri, et Christi Jesu spei nostræ,
|
||||
2| Timotheo dilecto filio in fide. Gratia, misericordia, et pax a Deo Patre, et Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
3| Sicut rogavi te ut remaneres Ephesi cum irem in Macedoniam, ut denuntiares quibusdam ne aliter docerent,
|
||||
4| neque intenderent fabulis, et genealogiis interminatis : quæ quæstiones præstant magis quam ædificationem Dei, quæ est in fide.
|
||||
5| Finis autem præcepti est caritas de corde puro, et conscientia bona, et fide non ficta.
|
||||
6| A quibus quidam aberrantes, conversi sunt in vaniloquium,
|
||||
7| volentes esse legis doctores, non intelligentes neque quæ loquuntur, neque de quibus affirmant.
|
||||
8| Scimus autem quia bona est lex si quis ea legitime utatur :
|
||||
9| sciens hoc quia lex justo non est posita, sed injustis, et non subditis, impiis, et peccatoribus, sceleratis, et contaminatis, parricidis, et matricidis, homicidis,
|
||||
10| fornicariis, masculorum concubitoribus, plagiariis, mendacibus, et perjuris, et si quid aliud sanæ doctrinæ adversatur,
|
||||
11| quæ est secundum Evangelium gloriæ beati Dei, quod creditum est mihi.
|
||||
12| Gratias ago ei, qui me confortavit, Christo Jesu Domino nostro, quia fidelem me existimavit, ponens in ministerio :
|
||||
13| qui prius blasphemus fui, et persecutor, et contumeliosus : sed misericordiam Dei consecutus sum, quia ignorans feci in incredulitate.
|
||||
14| Superabundavit autem gratia Domini nostri cum fide, et dilectione, quæ est in Christo Jesu.
|
||||
15| Fidelis sermo, et omni acceptione dignus : quod Christus Jesus venit in hunc mundum peccatores salvos facere, quorum primus ego sum.
|
||||
16| Sed ideo misericordiam consecutus sum : ut in me primo ostenderet Christus Jesus omnem patientiam ad informationem eorum, qui credituri sunt illi, in vitam æternam.
|
||||
17| Regi autem sæculorum immortali, invisibili, soli Deo honor et gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
18| Hoc præceptum commendo tibi, fili Timothee, secundum præcedentes in te prophetias, ut milites in illis bonam militiam,
|
||||
19| habens fidem, et bonam conscientiam, quam quidam repellentes, circa fidem naufragaverunt :
|
||||
20| ex quibus est Hymenæus, et Alexander : quos tradidi Satanæ, ut discant non blasphemare.
|
||||
#2
|
||||
1| Obsecro igitur primum omnium fieri obsecrationes, orationes, postulationes, gratiarum actiones, pro omnibus hominibus :
|
||||
2| pro regibus, et omnibus qui in sublimitate sunt, ut quietam et tranquillam vitam agamus in omni pietate, et castitate :
|
||||
3| hoc enim bonum est, et acceptum coram Salvatore nostro Deo,
|
||||
4| qui omnes homines vult salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire.
|
||||
5| Unus enim Deus, unus et mediator Dei et hominum homo Christus Jesus :
|
||||
6| qui dedit redemptionem semetipsum pro omnibus, testimonium temporibus suis :
|
||||
7| in quo positus sum ego prædicator, et Apostolus (veritatem dico, non mentior) doctor gentium in fide, et veritate.
|
||||
8| Volo ergo viros orare in omni loco, levantes puras manus sine ira et disceptatione.
|
||||
9| Similiter et mulieres in habitu ornato, cum verecundia et sobrietate ornantes se, et non in tortis crinibus, aut auro, aut margaritas, vel veste pretiosa :
|
||||
10| sed quod decet mulieres, promittentes pietatem per opera bona.
|
||||
11| Mulier in silentio discat cum omni subjectione.
|
||||
12| Docere autem mulieri non permitto, neque dominari in virum : sed esse in silentio.
|
||||
13| Adam enim primus formatus est : deinde Heva :
|
||||
14| et Adam non est seductus : mulier autem seducta in prævaricatione fuit.
|
||||
15| Salvabitur autem per filiorum generationem, si permanserit in fide, et dilectione, et sanctificatione cum sobrietate.
|
||||
#3
|
||||
1| Fidelis sermo : si quis episcopatum desiderat, bonum opus desiderat.
|
||||
2| Oportet ergo episcopum irreprehensibilem esse, unius uxoris virum, sobrium, prudentem, ornatum, pudicum, hospitalem, doctorem,
|
||||
3| non vinolentum, non percussorem, sed modestum : non litigiosum, non cupidum, sed
|
||||
4| suæ domui bene præpositum : filios habentem subditos cum omni castitate.
|
||||
5| Si quis autem domui suæ præesse nescit, quomodo ecclesiæ Dei diligentiam habebit ?
|
||||
6| Non neophytum : ne in superbiam elatus, in judicium incidat diaboli.
|
||||
7| Oportet autem illum et testimonium habere bonum ab iis qui foris sunt, ut non in opprobrium incidat, et in laqueum diaboli.
|
||||
8| Diaconos similiter pudicos, non bilingues, non multo vino deditos, non turpe lucrum sectantes :
|
||||
9| habentes mysterium fidei in conscientia pura.
|
||||
10| Et hi autem probentur primum : et sic ministrent, nullum crimen habentes.
|
||||
11| Mulieres similiter pudicas, non detrahentes, sobrias, fideles in omnibus.
|
||||
12| Diaconi sint unius uxoris viri, qui filiis suis bene præsint, et suis domibus.
|
||||
13| Qui enim bene ministraverint, gradum bonum sibi acquirent, et multam fiduciam in fide, quæ est in Christo Jesu.
|
||||
14| Hæc tibi scribo, sperans me ad te venire cito :
|
||||
15| si autem tardavero, ut scias quomodo oporteat te in domo Dei conversari, quæ est ecclesia Dei vivi, columna et firmamentum veritatis.
|
||||
16| Et manifeste magnum est pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne, justificatum est in spiritu, apparuit angelis, prædicatum est gentibus, creditum est in mundo, assumptum est in gloria.
|
||||
#4
|
||||
1| Spiritus autem manifeste dicit, quia in novissimis temporibus discedent quidam a fide, attendentes spiritibus erroris, et doctrinis dæmoniorum,
|
||||
2| in hypocrisi loquentium mendacium, et cauteriatam habentium suam conscientiam,
|
||||
3| prohibentium nubere, abstinere a cibis, quod Deus creavit ad percipiendum cum gratiarum actione fidelibus, et iis qui cognoverunt veritatem.
|
||||
4| Quia omnis creatura Dei bona est, et nihil rejiciendum quod cum gratiarum actione percipitur :
|
||||
5| sanctificatur enim per verbum Dei, et orationem.
|
||||
6| Hæc proponens fratribus, bonus eris minister Christi Jesu enutritus verbis fidei, et bonæ doctrinæ, quam assecutus es.
|
||||
7| Ineptas autem, et aniles fabulas devita : exerce autem teipsum ad pietatem.
|
||||
8| Nam corporalis exercitatio, ad modicum utilis est : pietas autem ad omnia utilis est, promissionem habens vitæ, quæ nunc est, et futuræ.
|
||||
9| Fidelis sermo, et omni acceptione dignus.
|
||||
10| In hoc enim laboramus, et maledicimur, quia speramus in Deum vivum, qui est Salvator omnium hominum, maxime fidelium.
|
||||
11| Præcipe hæc, et doce.
|
||||
12| Nemo adolescentiam tuam contemnat : sed exemplum esto fidelium in verbo, in conversatione, in caritate, in fide, in castitate.
|
||||
13| Dum venio, attende lectioni, exhortationi, et doctrinæ.
|
||||
14| Noli negligere gratiam, quæ in te est, quæ data est tibi per prophetiam, cum impositione manuum presbyterii.
|
||||
15| Hæc meditare, in his esto : ut profectus tuus manifestus sit omnibus.
|
||||
16| Attende tibi, et doctrinæ : insta in illis. Hoc enim faciens, et teipsum salvum facies, et eos qui te audiunt.
|
||||
#5
|
||||
1| Seniorem ne increpaveris, sed obsecra ut patrem : juvenes, ut fratres :
|
||||
2| anus, ut matres : juvenculas, ut sorores in omni castitate :
|
||||
3| viduas honora, quæ vere viduæ sunt.
|
||||
4| Si qua autem vidua filios, aut nepotes habet : discat primum domum suam regere, et mutuam vicem reddere parentibus : hoc enim acceptum est coram Deo.
|
||||
5| Quæ autem vere vidua est, et desolata, speret in Deum, et instet obsecrationibus, et orationibus nocte ac die.
|
||||
6| Nam quæ in deliciis est, vivens mortua est.
|
||||
7| Et hoc præcipe, ut irreprehensibiles sint.
|
||||
8| Si quis autem suorum, et maxime domesticorum, curam non habet, fidem negavit, et est infideli deterior.
|
||||
9| Vidua eligatur non minus sexaginta annorum, quæ fuerit unius viri uxor,
|
||||
10| in operibus bonis testimonium habens, si filios educavit, si hospitio recepit, si sanctorum pedes lavit, si tribulationem patientibus subministravit, si omne opus bonum subsecuta est.
|
||||
11| Adolescentiores autem viduas devita : cum enim luxuriatæ fuerint in Christo, nubere volunt :
|
||||
12| habentes damnationem, quia primam fidem irritam fecerunt ;
|
||||
13| simul autem et otiosæ discunt circuire domos : non solum otiosæ, sed et verbosæ, et curiosæ, loquentes quæ non oportet.
|
||||
14| Volo ergo juniores nubere, filios procreare, matresfamilias esse, nullam occasionem dare adversario maledicti gratia.
|
||||
15| Jam enim quædam conversæ sunt retro Satanam.
|
||||
16| Si quis fidelis habet viduas, subministret illis, et non gravetur ecclesia : ut iis quæ vere viduæ sunt, sufficiat.
|
||||
17| Qui bene præsunt presbyteri, duplici honore digni habeantur : maxime qui laborant in verbo et doctrina.
|
||||
18| Dicit enim Scriptura : Non alligabis os bovi trituranti. Et : Dignus est operarius mercede sua.
|
||||
19| Adversus presbyterum accusationem noli recipere, nisi sub duobus aut tribus testibus.
|
||||
20| Peccantes coram omnibus argue : ut et ceteri timorem habeant.
|
||||
21| Testor coram Deo et Christo Jesu, et electis angelis, ut hæc custodias sine præjudicio, nihil faciens in alteram partem declinando.
|
||||
22| Manus cito nemini imposueris, neque communicaveris peccatis alienis. Teipsum castum custodi.
|
||||
23| Noli adhuc aquam bibere, sed modico vino utere propter stomachum tuum, et frequentes tuas infirmitates.
|
||||
24| Quorumdam hominum peccata manifesta sunt, præcedentia ad judicium : quosdam autem et subsequuntur.
|
||||
25| Similiter et facta bona, manifesta sunt : et quæ aliter se habent, abscondi non possunt.
|
||||
#6
|
||||
1| Quicumque sunt sub jugo servi, dominos suos omni honore dignos arbitrentur, ne nomen Domini et doctrina blasphemetur.
|
||||
2| Qui autem fideles habent dominos, non contemnant, quia fratres sunt : sed magis serviant, quia fideles sunt et dilecti, qui beneficii participes sunt. Hæc doce, et exhortare.
|
||||
3| Si quis aliter docet, et non acquiescit sanis sermonibus Domini nostri Jesu Christi, et ei, quæ secundum pietatem est, doctrinæ :
|
||||
4| superbus est, nihil sciens, sed languens circa quæstiones, et pugnas verborum : ex quibus oriuntur invidiæ, contentiones, blasphemiæ, suspiciones malæ,
|
||||
5| conflictationes hominum mente corruptorum, et qui veritate privati sunt, existimantium quæstum esse pietatem.
|
||||
6| Est autem quæstus magnus pietas cum sufficientia.
|
||||
7| Nihil enim intulimus in hunc mundum : haud dubium quod nec auferre quid possumus.
|
||||
8| Habentes autem alimenta, et quibus tegamur, his contenti simus.
|
||||
9| Nam qui volunt divites fieri, incidunt in tentationem, et in laqueum diaboli, et desideria multa inutilia, et nociva, quæ mergunt homines in interitum et perditionem.
|
||||
10| Radix enim omnium malorum est cupiditas : quam quidam appetentes erraverunt a fide, et inseruerunt se doloribus multis.
|
||||
11| Tu autem, o homo Dei, hæc fuge : sectare vero justitiam, pietatem, fidem, caritatem, patientiam, mansuetudinem.
|
||||
12| Certa bonum certamen fidei, apprehende vitam æternam, in qua vocatus es, et confessus bonam confessionem coram multis testibus.
|
||||
13| Præcipio tibi coram Deo, qui vivificat omnia, et Christo Jesu, qui testimonium reddidit sub Pontio Pilato, bonam confessionem,
|
||||
14| ut serves mandatum sine macula, irreprehensibile usque in adventum Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
15| quem suis temporibus ostendet beatus et solus potens, Rex regum, et Dominus dominantium :
|
||||
16| qui solus habet immortalitatem, et lucem inhabitat inaccessibilem : quem nullus hominum vidit, sed nec videre potest : cui honor, et imperium sempiternum. Amen.
|
||||
17| Divitibus hujus sæculi præcipe non sublime sapere, neque sperare in incerto divitiarum, sed in Deo vivo (qui præstat nobis omnia abunde ad fruendum)
|
||||
18| bene agere, divites fieri in bonis operibus, facile tribuere, communicare,
|
||||
19| thesaurizare sibi fundamentum bonum in futurum, ut apprehendant veram vitam.
|
||||
20| O Timothee, depositum custodi, devitans profanas vocum novitates, et oppositiones falsi nominis scientiæ,
|
||||
21| quam quidam promittentes, circa fidem exciderunt. Gratia tecum. Amen.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,113 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.
|
||||
2| Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis :
|
||||
3| scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.
|
||||
4| Patientia autem opus perfectum habet : ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.
|
||||
5| Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat : et dabitur ei.
|
||||
6| Postulet autem in fide nihil hæsitans : qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur :
|
||||
7| non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.
|
||||
8| Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.
|
||||
9| Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua :
|
||||
10| dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit ;
|
||||
11| exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit : ita et dives in itineribus suis marcescet.
|
||||
12| Beatus vir qui suffert tentationem : quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.
|
||||
13| Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur : Deus enim intentator malorum est : ipse autem neminem tentat.
|
||||
14| Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.
|
||||
15| Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum : peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.
|
||||
16| Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.
|
||||
17| Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.
|
||||
18| Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.
|
||||
19| Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum : tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.
|
||||
20| Ira enim viri justitiam Dei non operatur.
|
||||
21| Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.
|
||||
22| Estote autem factores verbi, et non auditores tantum : fallentes vosmetipsos.
|
||||
23| Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo :
|
||||
24| consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.
|
||||
25| Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis : hic beatus in facto suo erit.
|
||||
26| Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.
|
||||
27| Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est : visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.
|
||||
#2
|
||||
1| Fratres mei, nolite in personarum acceptione habere fidem Domini nostri Jesu Christi gloriæ.
|
||||
2| Etenim si introierit in conventum vestrum vir aureum annulum habens in veste candida, introierit autem et pauper in sordido habitu,
|
||||
3| et intendatis in eum qui indutus est veste præclara, et dixeritis ei : Tu sede hic bene : pauperi autem dicatis : Tu sta illic ; aut sede sub scabello pedum meorum :
|
||||
4| nonne judicatis apud vosmetipsos, et facti estis judices cogitationum iniquarum ?
|
||||
5| Audite, fratres mei dilectissimi : nonne Deus elegit pauperes in hoc mundo, divites in fide, et hæredes regni, quod repromisit Deus diligentibus se ?
|
||||
6| vos autem exhonorastis pauperem. Nonne divites per potentiam opprimunt vos, et ipsi trahunt vos ad judicia ?
|
||||
7| nonne ipsi blasphemant bonum nomen, quod invocatum est super vos ?
|
||||
8| Si tamen legem perficitis regalem secundum Scripturas : Diliges proximum tuum sicut teipsum : bene facitis :
|
||||
9| si autem personas accipitis, peccatum operamini, redarguti a lege quasi transgressores.
|
||||
10| Quicumque autem totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus.
|
||||
11| Qui enim dixit : Non mœchaberis, dixit et : Non occides. Quod si non mœchaberis, occides autem, factus es transgressor legis.
|
||||
12| Sic loquimini, et sic facite sicut per legem libertatis incipientes judicari.
|
||||
13| Judicium enim sine misericordia illi qui non fecit misericordiam : superexaltat autem misericordia judicium.
|
||||
14| Quid proderit, fratres mei, si fidem quis dicat se habere, opera autem non habeat ? numquid poterit fides salvare eum ?
|
||||
15| Si autem frater et soror nudi sint, et indigeant victu quotidiano,
|
||||
16| dicat autem aliquis ex vobis illis : Ite in pace, calefacimini et saturamini : non dederitis autem eis quæ necessaria sunt corpori, quid proderit ?
|
||||
17| Sic et fides, si non habeat opera, mortua est in semetipsa.
|
||||
18| Sed dicet quis : Tu fidem habes, et ego opera habeo : ostende mihi fidem tuam sine operibus : et ego ostendam tibi ex operibus fidem meam.
|
||||
19| Tu credis quoniam unus est Deus : bene facis : et dæmones credunt, et contremiscunt.
|
||||
20| Vis autem scire, o homo inanis, quoniam fides sine operibus mortua est ?
|
||||
21| Abraham pater noster nonne ex operibus justificatus est, offerens Isaac filium suum super altare ?
|
||||
22| Vides quoniam fides cooperabatur operibus illius : et ex operibus fides consummata est ?
|
||||
23| Et suppleta est Scriptura, dicens : Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam, et amicus Dei appellatus est.
|
||||
24| Videtis quoniam ex operibus justificatur homo, et non ex fide tantum ?
|
||||
25| Similiter et Rahab meretrix, nonne ex operibus justificata est, suscipiens nuntios, et alia via ejiciens ?
|
||||
26| Sicut enim corpus sine spiritu mortuum est, ita et fides sine operibus mortua est.
|
||||
#3
|
||||
1| Nolite plures magistri fieri fratres mei, scientes quoniam majus judicium sumitis.
|
||||
2| In multis enim offendimus omnes. Si quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir : potest etiam freno circumducere totum corpus.
|
||||
3| Si autem equis frena in ora mittimus ad consentiendum nobis, et omne corpus illorum circumferimus.
|
||||
4| Ecce et naves, cum magnæ sint, et a ventis validis minentur, circumferuntur a modico gubernaculo ubi impetus dirigentis voluerit.
|
||||
5| Ita et lingua modicum quidem membrum est, et magna exaltat. Ecce quantus ignis quam magnam silvam incendit !
|
||||
6| Et lingua ignis est, universitas iniquitatis. Lingua constituitur in membris nostris, quæ maculat totum corpus, et inflammat rotam nativitatis nostræ inflammata a gehenna.
|
||||
7| Omnis enim natura bestiarum, et volucrum, et serpentium, et ceterorum domantur, et domita sunt a natura humana :
|
||||
8| linguam autem nullus hominum domare potest : inquietum malum, plena veneno mortifero.
|
||||
9| In ipsa benedicimus Deum et Patrem : et in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti sunt.
|
||||
10| Ex ipso ore procedit benedictio et maledictio. Non oportet, fratres mei, hæc ita fieri.
|
||||
11| Numquid fons de eodem foramine emanat dulcem et amaram aquam ?
|
||||
12| Numquid potest, fratres mei, ficus uvas facere, aut vitis ficus ? Sic neque salsa dulcem potest facere aquam.
|
||||
13| Quis sapiens et disciplinatus inter vos ? Ostendat ex bona conversatione operationem suam in mansuetudine sapientiæ.
|
||||
14| Quod si zelum amarum habetis, et contentiones sint in cordibus vestris : nolite gloriari, et mendaces esse adversus veritatem :
|
||||
15| non est enim ista sapientia desursum descendens : sed terrena, animalis, diabolica.
|
||||
16| Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus pravum.
|
||||
17| Quæ autem desursum est sapientia, primum quidem pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonus consentiens, plena misericordia et fructibus bonis, non judicans, sine simulatione.
|
||||
18| Fructus autem justitiæ, in pace seminatur, facientibus pacem.
|
||||
#4
|
||||
1| Unde bella et lites in vobis ? nonne hinc : ex concupiscentiis vestris, quæ militant in membris vestris ?
|
||||
2| concupiscitis, et non habetis : occiditis, et zelatis : et non potestis adipisci : litigatis, et belligeratis, et non habetis, propter quod non postulatis.
|
||||
3| Petitis, et non accipitis : eo quod male petatis : ut in concupiscentiis vestris insumatis.
|
||||
4| Adulteri, nescitis quia amicitia hujus mundi inimica est Dei ? quicumque ergo voluerit amicus esse sæculi hujus, inimicus Dei constituitur.
|
||||
5| An putatis quia inaniter Scriptura dicat : Ad invidiam concupiscit spiritus qui habitat in vobis ?
|
||||
6| majorem autem dat gratiam. Propter quod dicit : Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
|
||||
7| Subditi ergo estote Deo, resistite autem diabolo, et fugiet a vobis.
|
||||
8| Appropinquate Deo, et appropinquabit vobis. Emundate manus, peccatores : et purificate corda, duplices animo.
|
||||
9| Miseri estote, et lugete, et plorate : risus vester in luctum convertatur, et gaudium in mœrorem.
|
||||
10| Humiliamini in conspectu Domini, et exaltabit vos.
|
||||
11| Nolite detrahere alterutrum fratres. Qui detrahit fratri, aut qui judicat fratrem suum, detrahit legi, et judicat legem. Si autem judicas legem, non es factor legis, sed judex.
|
||||
12| Unus est legislator et judex, qui potest perdere et liberare.
|
||||
13| Tu autem quis es, qui judicas proximum ? Ecce nunc qui dicitis : Hodie, aut crastino ibimus in illam civitatem, et faciemus ibi quidem annum, et mercabimur, et lucrum faciemus :
|
||||
14| qui ignoratis quid erit in crastino.
|
||||
15| Quæ est enim vita vestra ? vapor est ad modicum parens, et deinceps exterminabitur ; pro eo ut dicatis : Si Dominus voluerit. Et : Si vixerimus, faciemus hoc, aut illud.
|
||||
16| Nunc autem exsultatis in superbiis vestris. Omnis exsultatio talis, maligna est.
|
||||
17| Scienti igitur bonum facere, et non facienti, peccatum est illi.
|
||||
#5
|
||||
1| Agite nunc divites, plorate ululantes in miseriis vestris, quæ advenient vobis.
|
||||
2| Divitiæ vestræ putrefactæ sunt, et vestimenta vestra a tineis comesta sunt.
|
||||
3| Aurum et argentum vestrum æruginavit : et ærugo eorum in testimonium vobis erit, et manducabit carnes vestras sicut ignis. Thesaurizastis vobis iram in novissimis diebus.
|
||||
4| Ecce merces operariorum, qui messuerunt regiones vestras, quæ fraudata est a vobis, clamat : et clamor eorum in aures Domini sabbaoth introivit.
|
||||
5| Epulati estis super terram, et in luxuriis enutristis corda vestra in die occisionis.
|
||||
6| Addixistis, et occidistis justum, et non resistit vobis.
|
||||
7| Patientes igitur estote, fratres, usque ad adventum Domini. Ecce agricola exspectat pretiosum fructum terræ, patienter ferens donec accipiat temporaneum et serotinum.
|
||||
8| Patientes igitur estote et vos, et confirmate corda vestra : quoniam adventus Domini appropinquavit.
|
||||
9| Nolite ingemiscere, fratres, in alterutrum, ut non judicemini. Ecce judex ante januam assistit.
|
||||
10| Exemplum accipite, fratres, exitus mali, laboris, et patientiæ, prophetas qui locuti sunt in nomine Domini.
|
||||
11| Ecce beatificamus eos qui sustinuerunt. Sufferentiam Job audistis, et finem Domini vidistis, quoniam misericors Dominus est, et miserator.
|
||||
12| Ante omnia autem, fratres mei, nolite jurare, neque per cælum, neque per terram, neque aliud quodcumque juramentum. Sit autem sermo vester : Est, est : Non, non : ut non sub judicio decidatis.
|
||||
13| Tristatur aliquis vestrum ? oret. Æquo animo est ? psallat.
|
||||
14| Infirmatur quis in vobis ? inducat presbyteros ecclesiæ, et orent super eum, ungentes eum oleo in nomine Domini :
|
||||
15| et oratio fidei salvabit infirmum, et alleviabit eum Dominus : et si in peccatis sit, remittentur ei.
|
||||
16| Confitemini ergo alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem ut salvemini : multum enim valet deprecatio justi assidua.
|
||||
17| Elias homo erat similis nobis passibilis : et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex.
|
||||
18| Et rursum oravit : et cælum dedit pluviam, et terra dedit fructum suum.
|
||||
19| Fratres mei, si quis ex vobis erraverit a veritate, et converterit quis eum :
|
||||
20| scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore viæ suæ, salvabit animam ejus a morte, et operiet multitudinem peccatorum.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,900 @@
|
||||
#1
|
||||
1| In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum.
|
||||
2| Hoc erat in principio apud Deum.
|
||||
3| Omnia per ipsum facta sunt : et sine ipso factum est nihil, quod factum est.
|
||||
4| In ipso vita erat, et vita erat lux hominum :
|
||||
5| et lux in tenebris lucet, et tenebræ eam non comprehenderunt.
|
||||
6| Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Joannes.
|
||||
7| Hic venit in testimonium ut testimonium perhiberet de lumine, ut omnes crederent per illum.
|
||||
8| Non erat ille lux, sed ut testimonium perhiberet de lumine.
|
||||
9| Erat lux vera, quæ illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum.
|
||||
10| In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognovit.
|
||||
11| In propria venit, et sui eum non receperunt.
|
||||
12| Quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, his qui credunt in nomine ejus :
|
||||
13| qui non ex sanguinibus, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri, sed ex Deo nati sunt.
|
||||
14| Et Verbum caro factum est, et habitavit in nobis : et vidimus gloriam ejus, gloriam quasi unigeniti a Patre plenum gratiæ et veritatis.
|
||||
15| Joannes testimonium perhibet de ipso, et clamat dicens : Hic erat quem dixi : Qui post me venturus est, ante me factus est : quia prior me erat.
|
||||
16| Et de plenitudine ejus nos omnes accepimus, et gratiam pro gratia :
|
||||
17| quia lex per Moysen data est, gratia et veritas per Jesum Christum facta est.
|
||||
18| Deum nemo vidit umquam : unigenitus Filius, qui est in sinu Patris, ipse enarravit.
|
||||
19| Et hoc est testimonium Joannis, quando miserunt Judæi ab Jerosolymis sacerdotes et Levitas ad eum ut interrogarent eum : Tu quis es ?
|
||||
20| Et confessus est, et non negavit, et confessus est : Quia non sum ego Christus.
|
||||
21| Et interrogaverunt eum : Quid ergo ? Elias es tu ? Et dixit : Non sum. Propheta es tu ? Et respondit : Non.
|
||||
22| Dixerunt ergo ei : Quis es ut responsum demus his qui miserunt nos ? quid dicis de teipso ?
|
||||
23| Ait : Ego vox clamantis in deserto : Dirigite viam Domini, sicut dixit Isaias propheta.
|
||||
24| Et qui missi fuerant, erant ex pharisæis.
|
||||
25| Et interrogaverunt eum, et dixerunt ei : Quid ergo baptizas, si tu non es Christus, neque Elias, neque propheta ?
|
||||
26| Respondit eis Joannes, dicens : Ego baptizo in aqua : medius autem vestrum stetit, quem vos nescitis.
|
||||
27| Ipse est qui post me venturus est, qui ante me factus est : cujus ego non sum dignus ut solvam ejus corrigiam calceamenti.
|
||||
28| Hæc in Bethania facta sunt trans Jordanem, ubi erat Joannes baptizans.
|
||||
29| Altera die vidit Joannes Jesum venientem ad se, et ait : Ecce agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi.
|
||||
30| Hic est de quo dixi : Post me venit vir qui ante me factus est : quia prior me erat :
|
||||
31| et ego nesciebam eum, sed ut manifestetur in Israël, propterea veni ego in aqua baptizans.
|
||||
32| Et testimonium perhibuit Joannes, dicens : Quia vidi Spiritum descendentem quasi columbam de cælo, et mansit super eum.
|
||||
33| Et ego nesciebam eum : sed qui misit me baptizare in aqua, ille mihi dixit : Super quem videris Spiritum descendentem, et manentem super eum, hic est qui baptizat in Spiritu Sancto.
|
||||
34| Et ego vidi : et testimonium perhibui quia hic est Filius Dei.
|
||||
35| Altera die iterum stabat Joannes, et ex discipulis ejus duo.
|
||||
36| Et respiciens Jesum ambulantem, dicit : Ecce agnus Dei.
|
||||
37| Et audierunt eum duo discipuli loquentem, et secuti sunt Jesum.
|
||||
38| Conversus autem Jesus, et videns eos sequentes se, dicit eis : Quid quæritis ? Qui dixerunt ei : Rabbi (quod dicitur interpretatum Magister), ubi habitas ?
|
||||
39| Dicit eis : Venite et videte. Venerunt, et viderunt ubi maneret, et apud eum manserunt die illo : hora autem erat quasi decima.
|
||||
40| Erat autem Andreas, frater Simonis Petri, unus ex duobus qui audierant a Joanne, et secuti fuerant eum.
|
||||
41| Invenit hic primum fratrem suum Simonem, et dicit ei : Invenimus Messiam (quod est interpretatum Christus).
|
||||
42| Et adduxit eum ad Jesum. Intuitus autem eum Jesus, dixit : Tu es Simon, filius Jona ; tu vocaberis Cephas, quod interpretatur Petrus.
|
||||
43| In crastinum voluit exire in Galilæam, et invenit Philippum. Et dicit ei Jesus : Sequere me.
|
||||
44| Erat autem Philippus a Bethsaida, civitate Andreæ et Petri.
|
||||
45| Invenit Philippus Nathanaël, et dicit ei : Quem scripsit Moyses in lege, et prophetæ, invenimus Jesum filium Joseph a Nazareth.
|
||||
46| Et dixit ei Nathanaël : A Nazareth potest aliquid boni esse ? Dicit ei Philippus : Veni et vide.
|
||||
47| Vidit Jesus Nathanaël venientem ad se, et dicit de eo : Ecce vere Israëlita, in quo dolus non est.
|
||||
48| Dicit ei Nathanaël : Unde me nosti ? Respondit Jesus, et dixit ei : Priusquam te Philippus vocavit, cum esses sub ficu, vidi te.
|
||||
49| Respondit ei Nathanaël, et ait : Rabbi, tu es Filius Dei, tu es rex Israël.
|
||||
50| Respondit Jesus, et dixit ei : Quia dixi tibi : Vidi te sub ficu, credis ; majus his videbis.
|
||||
51| Et dicit ei : Amen, amen dico vobis, videbitis cælum apertum, et angelos Dei ascendentes, et descendentes supra Filium hominis.
|
||||
#2
|
||||
1| Et die tertia nuptiæ factæ sunt in Cana Galilææ, et erat mater Jesu ibi.
|
||||
2| Vocatus est autem et Jesus, et discipuli ejus, ad nuptias.
|
||||
3| Et deficiente vino, dicit mater Jesu ad eum : Vinum non habent.
|
||||
4| Et dicit ei Jesus : Quid mihi et tibi est, mulier ? nondum venit hora mea.
|
||||
5| Dicit mater ejus ministris : Quodcumque dixerit vobis, facite.
|
||||
6| Erant autem ibi lapideæ hydriæ sex positæ secundum purificationem Judæorum, capientes singulæ metretas binas vel ternas.
|
||||
7| Dicit eis Jesus : Implete hydrias aqua. Et impleverunt eas usque ad summum.
|
||||
8| Et dicit eis Jesus : Haurite nunc, et ferte architriclino. Et tulerunt.
|
||||
9| Ut autem gustavit architriclinus aquam vinum factam, et non sciebat unde esset, ministri autem sciebant, qui hauserant aquam : vocat sponsum architriclinus,
|
||||
10| et dicit ei : Omnis homo primum bonum vinum ponit et cum inebriati fuerint, tunc id, quod deterius est. Tu autem servasti bonum vinum usque adhuc.
|
||||
11| Hoc fecit initium signorum Jesus in Cana Galilææ ; et manifestavit gloriam suam, et crediderunt in eum discipuli ejus.
|
||||
12| Post hoc descendit Capharnaum ipse, et mater ejus, et fratres ejus, et discipuli ejus : et ibi manserunt non multis diebus.
|
||||
13| Et prope erat Pascha Judæorum, et ascendit Jesus Jerosolymam :
|
||||
14| et invenit in templo vendentes boves, et oves, et columbas, et numularios sedentes.
|
||||
15| Et cum fecisset quasi flagellum de funiculis, omnes ejecit de templo, oves quoque, et boves, et numulariorum effudit æs, et mensas subvertit.
|
||||
16| Et his qui columbas vendebant, dixit : Auferte ista hinc, et nolite facere domum patris mei, domum negotiationis.
|
||||
17| Recordati sunt vero discipuli ejus quia scriptum est : Zelus domus tuæ comedit me.
|
||||
18| Responderunt ergo Judæi, et dixerunt ei : Quod signum ostendis nobis, quia hæc facis ?
|
||||
19| Respondit Jesus, et dixit eis : Solvite templum hoc, et in tribus diebus excitabo illud.
|
||||
20| Dixerunt ergo Judæi : Quadraginta et sex annis ædificatum est templum hoc, et tu in tribus diebus excitabis illud ?
|
||||
21| Ille autem dicebat de templo corporis sui.
|
||||
22| Cum ergo resurrexisset a mortuis, recordati sunt discipuli ejus, quia hoc dicebat, et crediderunt scripturæ et sermoni quem dixit Jesus.
|
||||
23| Cum autem esset Jerosolymis in Pascha in die festo, multi crediderunt in nomine ejus, videntes signa ejus, quæ faciebat.
|
||||
24| Ipse autem Jesus non credebat semetipsum eis, eo quod ipse nosset omnes,
|
||||
25| et quia opus ei non erat ut quis testimonium perhiberet de homine : ipse enim sciebat quid esset in homine.
|
||||
#3
|
||||
1| Erat autem homo ex pharisæis, Nicodemus nomine, princeps Judæorum.
|
||||
2| Hic venit ad Jesum nocte, et dixit ei : Rabbi, scimus quia a Deo venisti magister, nemo enim potest hæc signa facere, quæ tu facis, nisi fuerit Deus cum eo.
|
||||
3| Respondit Jesus, et dixit ei : Amen, amen dico tibi, nisi quis renatus fuerit denuo, non potest videre regnum Dei.
|
||||
4| Dicit ad eum Nicodemus : Quomodo potest homo nasci, cum sit senex ? numquid potest in ventrem matris suæ iterato introire et renasci ?
|
||||
5| Respondit Jesus : Amen, amen dico tibi, nisi quis renatus fuerit ex aqua, et Spiritu Sancto, non potest introire in regnum Dei.
|
||||
6| Quod natum est ex carne, caro est : et quod natum est ex spiritu, spiritus est.
|
||||
7| Non mireris quia dixi tibi : oportet vos nasci denuo.
|
||||
8| Spiritus ubi vult spirat, et vocem ejus audis, sed nescis unde veniat, aut quo vadat : sic est omnis qui natus est ex spiritu.
|
||||
9| Respondit Nicodemus, et dixit ei : Quomodo possunt hæc fieri ?
|
||||
10| Respondit Jesus, et dixit ei : Tu es magister in Israël, et hæc ignoras ?
|
||||
11| amen, amen dico tibi, quia quod scimus loquimur, et quod vidimus testamur, et testimonium nostrum non accipitis.
|
||||
12| Si terrena dixi vobis, et non creditis : quomodo, si dixero vobis cælestia, credetis ?
|
||||
13| Et nemo ascendit in cælum, nisi qui descendit de cælo, Filius hominis, qui est in cælo.
|
||||
14| Et sicut Moyses exaltavit serpentem in deserto, ita exaltari oportet Filium hominis :
|
||||
15| ut omnis qui credit in ipsum, non pereat, sed habeat vitam æternam.
|
||||
16| Sic enim Deus dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret : ut omnis qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam æternam.
|
||||
17| Non enim misit Deus Filium suum in mundum, ut judicet mundum, sed ut salvetur mundus per ipsum.
|
||||
18| Qui credit in eum, non judicatur ; qui autem non credit, jam judicatus est : quia non credit in nomine unigeniti Filii Dei.
|
||||
19| Hoc est autem judicium : quia lux venit in mundum, et dilexerunt homines magis tenebras quam lucem : erant enim eorum mala opera.
|
||||
20| Omnis enim qui male agit, odit lucem, et non venit ad lucem, ut non arguantur opera ejus :
|
||||
21| qui autem facit veritatem, venit ad lucem, ut manifestentur opera ejus, quia in Deo sunt facta.
|
||||
22| Post hæc venit Jesus et discipuli ejus in terram Judæam : et illic demorabatur cum eis, et baptizabat.
|
||||
23| Erat autem et Joannes baptizans, in Ænnon, juxta Salim : quia aquæ multæ erant illic, et veniebant et baptizabantur.
|
||||
24| Nondum enim missus fuerat Joannes in carcerem.
|
||||
25| Facta est autem quæstio ex discipulis Joannis cum Judæis de purificatione.
|
||||
26| Et venerunt ad Joannem, et dixerunt ei : Rabbi, qui erat tecum trans Jordanem, cui tu testimonium perhibuisti, ecce hic baptizat, et omnes veniunt ad eum.
|
||||
27| Respondit Joannes, et dixit : Non potest homo accipere quidquam, nisi fuerit ei datum de cælo.
|
||||
28| Ipsi vos mihi testimonium perhibetis, quod dixerim : Non sum ego Christus : sed quia missus sum ante illum.
|
||||
29| Qui habet sponsam, sponsus est : amicus autem sponsi, qui stat, et audit eum, gaudio gaudet propter vocem sponsi. Hoc ergo gaudium meum impletum est.
|
||||
30| Illum oportet crescere, me autem minui.
|
||||
31| Qui desursum venit, super omnes est. Qui est de terra, de terra est, et de terra loquitur. Qui de cælo venit, super omnes est.
|
||||
32| Et quod vidit, et audivit, hoc testatur : et testimonium ejus nemo accipit.
|
||||
33| Qui accepit ejus testimonium signavit, quia Deus verax est.
|
||||
34| Quem enim misit Deus, verba Dei loquitur : non enim ad mensuram dat Deus spiritum.
|
||||
35| Pater diligit Filium et omnia dedit in manu ejus.
|
||||
36| Qui credit in Filium, habet vitam æternam ; qui autem incredulus est Filio, non videbit vitam, sed ira Dei manet super eum.
|
||||
#4
|
||||
1| Ut ergo cognovit Jesus quia audierunt pharisæi quod Jesus plures discipulos facit, et baptizat, quam Joannes
|
||||
2| (quamquam Jesus non baptizaret, sed discipuli ejus),
|
||||
3| reliquit Judæam, et abiit iterum in Galilæam.
|
||||
4| Oportebat autem eum transire per Samariam.
|
||||
5| Venit ergo in civitatem Samariæ, quæ dicitur Sichar, juxta prædium quod dedit Jacob Joseph filio suo.
|
||||
6| Erat autem ibi fons Jacob. Jesus ergo fatigatus ex itinere, sedebat sic supra fontem. Hora erat quasi sexta.
|
||||
7| Venit mulier de Samaria haurire aquam. Dicit ei Jesus : Da mihi bibere.
|
||||
8| (Discipuli enim ejus abierant in civitatem ut cibos emerent.)
|
||||
9| Dicit ergo ei mulier illa Samaritana : Quomodo tu, Judæus cum sis, bibere a me poscis, quæ sum mulier Samaritana ? non enim coutuntur Judæi Samaritanis.
|
||||
10| Respondit Jesus, et dixit ei : Si scires donum Dei, et quis est qui dicit tibi : Da mihi bibere, tu forsitan petisses ab eo, et dedisset tibi aquam vivam.
|
||||
11| Dicit ei mulier : Domine, neque in quo haurias habes, et puteus altus est : unde ergo habes aquam vivam ?
|
||||
12| Numquid tu major es patre nostro Jacob, qui dedit nobis puteum, et ipse ex eo bibit, et filii ejus, et pecora ejus ?
|
||||
13| Respondit Jesus, et dixit ei : Omnis qui bibit ex aqua hac, sitiet iterum ; qui autem biberit ex aqua quam ego dabo ei, non sitiet in æternum :
|
||||
14| sed aqua quam ego dabo ei, fiet in eo fons aquæ salientis in vitam æternam.
|
||||
15| Dicit ad eum mulier : Domine, da mihi hanc aquam, ut non sitiam, neque veniam huc haurire.
|
||||
16| Dicit ei Jesus : Vade, voca virum tuum, et veni huc.
|
||||
17| Respondit mulier, et dixit : Non habeo virum. Dicit ei Jesus : Bene dixisti, quia non habeo virum ;
|
||||
18| quinque enim viros habuisti, et nunc, quem habes, non est tuus vir : hoc vere dixisti.
|
||||
19| Dicit ei mulier : Domine, video quia propheta es tu.
|
||||
20| Patres nostri in monte hoc adoraverunt, et vos dicitis, quia Jerosolymis est locus ubi adorare oportet.
|
||||
21| Dicit ei Jesus : Mulier, crede mihi, quia venit hora, quando neque in monte hoc, neque in Jerosolymis adorabitis Patrem.
|
||||
22| Vos adoratis quod nescitis : nos adoramus quod scimus, quia salus ex Judæis est.
|
||||
23| Sed venit hora, et nunc est, quando veri adoratores adorabunt Patrem in spiritu et veritate. Nam et Pater tales quærit, qui adorent eum.
|
||||
24| Spiritus est Deus : et eos qui adorant eum, in spiritu et veritate oportet adorare.
|
||||
25| Dicit ei mulier : Scio quia Messias venit (qui dicitur Christus) : cum ergo venerit ille, nobis annuntiabit omnia.
|
||||
26| Dicit ei Jesus : Ego sum, qui loquor tecum.
|
||||
27| Et continuo venerunt discipuli ejus, et mirabantur quia cum muliere loquebatur. Nemo tamen dixit : Quid quæris ? aut, Quid loqueris cum ea ?
|
||||
28| Reliquit ergo hydriam suam mulier, et abiit in civitatem, et dicit illis hominibus :
|
||||
29| Venite, et videte hominem qui dixit mihi omnia quæcumque feci : numquid ipse est Christus ?
|
||||
30| Exierunt ergo de civitate et veniebant ad eum.
|
||||
31| Interea rogabant eum discipuli, dicentes : Rabbi, manduca.
|
||||
32| Ille autem dicit eis : Ego cibum habeo manducare, quem vos nescitis.
|
||||
33| Dicebant ergo discipuli ad invicem : Numquid aliquis attulit ei manducare ?
|
||||
34| Dicit eis Jesus : Meus cibus est ut faciam voluntatem ejus qui misit me, ut perficiam opus ejus.
|
||||
35| Nonne vos dicitis quod adhuc quatuor menses sunt, et messis venit ? Ecce dico vobis : levate oculos vestros, et videte regiones, quia albæ sunt jam ad messem.
|
||||
36| Et qui metit, mercedem accipit, et congregat fructum in vitam æternam : ut et qui seminat, simul gaudeat, et qui metit.
|
||||
37| In hoc enim est verbum verum : quia alius est qui seminat, et alius est qui metit.
|
||||
38| Ego misi vos metere quod vos non laborastis : alii laboraverunt, et vos in labores eorum introistis.
|
||||
39| Ex civitate autem illa multi crediderunt in eum Samaritanorum, propter verbum mulieris testimonium perhibentis : Quia dixit mihi omnia quæcumque feci.
|
||||
40| Cum venissent ergo ad illum Samaritani, rogaverunt eum ut ibi maneret. Et mansit ibi duos dies.
|
||||
41| Et multo plures crediderunt in eum propter sermonem ejus.
|
||||
42| Et mulieri dicebant : Quia jam non propter tuam loquelam credimus : ipsi enim audivimus, et scimus quia hic est vere Salvator mundi.
|
||||
43| Post duos autem dies exiit inde, et abiit in Galilæam.
|
||||
44| Ipse enim Jesus testimonium perhibuit, quia propheta in sua patria honorem non habet.
|
||||
45| Cum ergo venisset in Galilæam, exceperunt eum Galilæi, cum omnia vidissent quæ fecerat Jerosolymis in die festo : et ipsi enim venerant ad diem festum.
|
||||
46| Venit ergo iterum in Cana Galilææ, ubi fecit aquam vinum. Et erat quidam regulus, cujus filius infirmabatur Capharnaum.
|
||||
47| Hic cum audisset quia Jesus adveniret a Judæa in Galilæam, abiit ad eum, et rogabat eum ut descenderet, et sanaret filium ejus : incipiebat enim mori.
|
||||
48| Dixit ergo Jesus ad eum : Nisi signa et prodigia videritis, non creditis.
|
||||
49| Dicit ad eum regulus : Domine, descende priusquam moriatur filius meus.
|
||||
50| Dicit ei Jesus : Vade, filius tuus vivit. Credidit homo sermoni quem dixit ei Jesus, et ibat.
|
||||
51| Jam autem eo descendente, servi occurrerunt ei, et nuntiaverunt dicentes, quia filius ejus viveret.
|
||||
52| Interrogabat ergo horam ab eis in qua melius habuerit. Et dixerunt ei : Quia heri hora septima reliquit eum febris.
|
||||
53| Cognovit ergo pater, quia illa hora erat in qua dixit ei Jesus : Filius tuus vivit ; et credidit ipse et domus ejus tota.
|
||||
54| Hoc iterum secundum signum fecit Jesus, cum venisset a Judæa in Galilæam.
|
||||
#5
|
||||
1| Post hæc erat dies festus Judæorum, et ascendit Jesus Jerosolymam.
|
||||
2| Est autem Jerosolymis probatica piscina, quæ cognominatur hebraice Bethsaida, quinque porticus habens.
|
||||
3| In his jacebat multitudo magna languentium, cæcorum, claudorum, aridorum, exspectantium aquæ motum.
|
||||
4| Angelus autem Domini descendebat secundum tempus in piscinam, et movebatur aqua. Et qui prior descendisset in piscinam post motionem aquæ, sanus fiebat a quacumque detinebatur infirmitate.
|
||||
5| Erat autem quidam homo ibi triginta et octo annos habens in infirmitate sua.
|
||||
6| Hunc autem cum vidisset Jesus jacentem, et cognovisset quia jam multum tempus haberet, dicit ei : Vis sanus fieri ?
|
||||
7| Respondit ei languidus : Domine, hominem non habeo, ut, cum turbata fuerit aqua, mittat me in piscinam : dum venio enim ego, alius ante me descendit.
|
||||
8| Dicit ei Jesus : Surge, tolle grabatum tuum et ambula.
|
||||
9| Et statim sanus factus est homo ille : et sustulit grabatum suum, et ambulabat. Erat autem sabbatum in die illo.
|
||||
10| Dicebant ergo Judæi illi qui sanatus fuerat : Sabbatum est, non licet tibi tollere grabatum tuum.
|
||||
11| Respondit eis : Qui me sanum fecit, ille mihi dixit : Tolle grabatum tuum et ambula.
|
||||
12| Interrogaverunt ergo eum : Quis est ille homo qui dixit tibi : Tolle grabatum tuum et ambula ?
|
||||
13| Is autem qui sanus fuerat effectus, nesciebat quis esset. Jesus enim declinavit a turba constituta in loco.
|
||||
14| Postea invenit eum Jesus in templo, et dixit illi : Ecce sanus factus es ; jam noli peccare, ne deterius tibi aliquid contingat.
|
||||
15| Abiit ille homo, et nuntiavit Judæis quia Jesus esset, qui fecit eum sanum.
|
||||
16| Propterea persequebantur Judæi Jesum, quia hæc faciebat in sabbato.
|
||||
17| Jesus autem respondit eis : Pater meus usque modo operatur, et ego operor.
|
||||
18| Propterea ergo magis quærebant eum Judæi interficere : quia non solum solvebat sabbatum, sed et patrem suum dicebat Deum, æqualem se faciens Deo. Respondit itaque Jesus, et dixit eis :
|
||||
19| Amen, amen dico vobis : non potest Filius a se facere quidquam, nisi quod viderit Patrem facientem : quæcumque enim ille fecerit, hæc et Filius similiter facit.
|
||||
20| Pater enim diligit Filium, et omnia demonstrat ei quæ ipse facit : et majora his demonstrabit ei opera, ut vos miremini.
|
||||
21| Sicut enim Pater suscitat mortuos, et vivificat, sic et Filius, quos vult, vivificat.
|
||||
22| Neque enim Pater judicat quemquam : sed omne judicium dedit Filio,
|
||||
23| ut omnes honorificent Filium, sicut honorificant Patrem ; qui non honorificat Filium, non honorificat Patrem, qui misit illum.
|
||||
24| Amen, amen dico vobis, quia qui verbum meum audit, et credit ei qui misit me, habet vitam æternam, et in judicium non venit, sed transiit a morte in vitam.
|
||||
25| Amen, amen dico vobis, quia venit hora, et nunc est, quando mortui audient vocem Filii Dei : et qui audierint, vivent.
|
||||
26| Sicut enim Pater habet vitam in semetipso, sic dedit et Filio habere vitam in semetipso :
|
||||
27| et potestatem dedit ei judicium facere, quia Filius hominis est.
|
||||
28| Nolite mirari hoc, quia venit hora in qua omnes qui in monumentis sunt audient vocem Filii Dei :
|
||||
29| et procedent qui bona fecerunt, in resurrectionem vitæ ; qui vero mala egerunt, in resurrectionem judicii.
|
||||
30| Non possum ego a meipso facere quidquam. Sicut audio, judico : et judicium meum justum est, quia non quæro voluntatem meam, sed voluntatem ejus qui misit me.
|
||||
31| Si ego testimonium perhibeo de meipso, testimonium meum non est verum.
|
||||
32| Alius est qui testimonium perhibet de me : et scio quia verum est testimonium, quod perhibet de me.
|
||||
33| Vos misistis ad Joannem, et testimonium perhibuit veritati.
|
||||
34| Ego autem non ab homine testimonium accipio : sed hæc dico ut vos salvi sitis.
|
||||
35| Ille erat lucerna ardens et lucens : vos autem voluistis ad horam exsultare in luce ejus.
|
||||
36| Ego autem habeo testimonium majus Joanne. Opera enim quæ dedit mihi Pater ut perficiam ea : ipsa opera, quæ ego facio, testimonium perhibent de me, quia Pater misit me :
|
||||
37| et qui misit me Pater, ipse testimonium perhibuit de me : neque vocem ejus umquam audistis, neque speciem ejus vidistis :
|
||||
38| et verbum ejus non habetis in vobis manens : quia quem misit ille, huic vos non creditis.
|
||||
39| Scrutamini Scripturas, quia vos putatis in ipsis vitam æternam habere : et illæ sunt quæ testimonium perhibent de me :
|
||||
40| et non vultis venire ad me ut vitam habeatis.
|
||||
41| Claritatem ab hominibus non accipio.
|
||||
42| Sed cognovi vos, quia dilectionem Dei non habetis in vobis.
|
||||
43| Ego veni in nomine Patris mei, et non accipitis me ; si alius venerit in nomine suo, illum accipietis.
|
||||
44| Quomodo vos potestis credere, qui gloriam ab invicem accipitis, et gloriam quæ a solo Deo est, non quæritis ?
|
||||
45| Nolite putare quia ego accusaturus sim vos apud Patrem : est qui accusat vos Moyses, in quo vos speratis.
|
||||
46| Si enim crederetis Moysi, crederetis forsitan et mihi : de me enim ille scripsit.
|
||||
47| Si autem illius litteris non creditis, quomodo verbis meis credetis ?
|
||||
#6
|
||||
1| Post hæc abiit Jesus trans mare Galilææ, quod est Tiberiadis :
|
||||
2| et sequebatur eum multitudo magna, quia videbant signa quæ faciebat super his qui infirmabantur.
|
||||
3| Subiit ergo in montem Jesus et ibi sedebat cum discipulis suis.
|
||||
4| Erat autem proximum Pascha dies festus Judæorum.
|
||||
5| Cum sublevasset ergo oculos Jesus, et vidisset quia multitudo maxima venit ad eum, dixit ad Philippum : Unde ememus panes, ut manducent hi ?
|
||||
6| Hoc autem dicebat tentans eum : ipse enim sciebat quid esset facturus.
|
||||
7| Respondit ei Philippus : Ducentorum denariorum panes non sufficiunt eis, ut unusquisque modicum quid accipiat.
|
||||
8| Dicit ei unus ex discipulis ejus, Andreas, frater Simonis Petri :
|
||||
9| Est puer unus hic qui habet quinque panes hordeaceos et duos pisces : sed hæc quid sunt inter tantos ?
|
||||
10| Dixit ergo Jesus : Facite homines discumbere. Erat autem fœnum multum in loco. Discumberunt ergo viri, numero quasi quinque millia.
|
||||
11| Accepit ergo Jesus panes : et cum gratias egisset, distribuit discumbentibus : similiter et ex piscibus quantum volebant.
|
||||
12| Ut autem impleti sunt, dixit discipulis suis : Colligite quæ superaverunt fragmenta, ne pereant.
|
||||
13| Collegerunt ergo, et impleverunt duodecim cophinos fragmentorum ex quinque panibus hordeaceis, quæ superfuerunt his qui manducaverant.
|
||||
14| Illi ergo homines cum vidissent quod Jesus fecerat signum, dicebant : Quia hic est vere propheta, qui venturus est in mundum.
|
||||
15| Jesus ergo cum cognovisset quia venturi essent ut raperent eum, et facerent eum regem, fugit iterum in montem ipse solus.
|
||||
16| Ut autem sero factum est, descenderunt discipuli ejus ad mare.
|
||||
17| Et cum ascendissent navim, venerunt trans mare in Capharnaum : et tenebræ jam factæ erant et non venerat ad eos Jesus.
|
||||
18| Mare autem, vento magno flante, exsurgebat.
|
||||
19| Cum remigassent ergo quasi stadia viginti quinque aut triginta, vident Jesum ambulantem supra mare, et proximum navi fieri, et timuerunt.
|
||||
20| Ille autem dicit eis : Ego sum, nolite timere.
|
||||
21| Voluerunt ergo accipere eum in navim et statim navis fuit ad terram, in quam ibant.
|
||||
22| Altera die, turba, quæ stabat trans mare, vidit quia navicula alia non erat ibi nisi una, et quia non introisset cum discipulis suis Jesus in navim, sed soli discipuli ejus abiissent :
|
||||
23| aliæ vero supervenerunt naves a Tiberiade juxta locum ubi manducaverunt panem, gratias agente Domino.
|
||||
24| Cum ergo vidisset turba quia Jesus non esset ibi, neque discipuli ejus, ascenderunt in naviculas, et venerunt Capharnaum quærentes Jesum.
|
||||
25| Et cum invenissent eum trans mare, dixerunt ei : Rabbi, quando huc venisti ?
|
||||
26| Respondit eis Jesus, et dixit : Amen, amen dico vobis : quæritis me non quia vidistis signa, sed quia manducastis ex panibus et saturati estis.
|
||||
27| Operamini non cibum, qui perit, sed qui permanet in vitam æternam, quem Filius hominis dabit vobis. Hunc enim Pater signavit Deus.
|
||||
28| Dixerunt ergo ad eum : Quid faciemus ut operemur opera Dei ?
|
||||
29| Respondit Jesus, et dixit eis : Hoc est opus Dei, ut credatis in eum quem misit ille.
|
||||
30| Dixerunt ergo ei : Quod ergo tu facis signum ut videamus et credamus tibi ? quid operaris ?
|
||||
31| Patres nostri manducaverunt manna in deserto, sicut scriptum est : Panem de cælo dedit eis manducare.
|
||||
32| Dixit ergo eis Jesus : Amen, amen dico vobis : non Moyses dedit vobis panem de cælo, sed Pater meus dat vobis panem de cælo verum.
|
||||
33| Panis enim Dei est, qui de cælo descendit, et dat vitam mundo.
|
||||
34| Dixerunt ergo ad eum : Domine, semper da nobis panem hunc.
|
||||
35| Dixit autem eis Jesus : Ego sum panis vitæ : qui venit ad me, non esuriet, et qui credit in me, non sitiet umquam.
|
||||
36| Sed dixi vobis quia et vidistis me, et non creditis.
|
||||
37| Omne quod dat mihi Pater, ad me veniet : et eum qui venit ad me, non ejiciam foras :
|
||||
38| quia descendi de cælo, non ut faciam voluntatem meam, sed voluntatem ejus qui misit me.
|
||||
39| Hæc est autem voluntas ejus qui misit me, Patris : ut omne quod dedit mihi, non perdam ex eo, sed resuscitem illud in novissimo die.
|
||||
40| Hæc est autem voluntas Patris mei, qui misit me : ut omnis qui videt Filium et credit in eum, habeat vitam æternam, et ego resuscitabo eum in novissimo die.
|
||||
41| Murmurabant ergo Judæi de illo, quia dixisset : Ego sum panis vivus, qui de cælo descendi,
|
||||
42| et dicebant : Nonne hic est Jesus filius Joseph, cujus nos novimus patrem et matrem ? quomodo ergo dicit hic : Quia de cælo descendi ?
|
||||
43| Respondit ergo Jesus, et dixit eis : Nolite murmurare in invicem :
|
||||
44| nemo potest venire ad me, nisi Pater, qui misit me, traxerit eum ; et ego resuscitabo eum in novissimo die.
|
||||
45| Est scriptum in prophetis : Et erunt omnes docibiles Dei. Omnis qui audivit a Patre, et didicit, venit ad me.
|
||||
46| Non quia Patrem vidit quisquam, nisi is, qui est a Deo, hic vidit Patrem.
|
||||
47| Amen, amen dico vobis : qui credit in me, habet vitam æternam.
|
||||
48| Ego sum panis vitæ.
|
||||
49| Patres vestri manducaverunt manna in deserto, et mortui sunt.
|
||||
50| Hic est panis de cælo descendens : ut si quis ex ipso manducaverit, non moriatur.
|
||||
51| Ego sum panis vivus, qui de cælo descendi.
|
||||
52| Si quis manducaverit ex hoc pane, vivet in æternum : et panis quem ego dabo, caro mea est pro mundi vita.
|
||||
53| Litigabant ergo Judæi ad invicem, dicentes : Quomodo potest hic nobis carnem suam dare ad manducandum ?
|
||||
54| Dixit ergo eis Jesus : Amen, amen dico vobis : nisi manducaveritis carnem Filii hominis, et biberitis ejus sanguinem, non habebitis vitam in vobis.
|
||||
55| Qui manducat meam carnem, et bibit meum sanguinem, habet vitam æternam : et ego resuscitabo eum in novissimo die.
|
||||
56| Caro enim mea vere est cibus : et sanguis meus, vere est potus ;
|
||||
57| qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, in me manet, et ego in illo.
|
||||
58| Sicut misit me vivens Pater, et ego vivo propter Patrem : et qui manducat me, et ipse vivet propter me.
|
||||
59| Hic est panis qui de cælo descendit. Non sicut manducaverunt patres vestri manna, et mortui sunt. Qui manducat hunc panem, vivet in æternum.
|
||||
60| Hæc dixit in synagoga docens, in Capharnaum.
|
||||
61| Multi ergo audientes ex discipulis ejus, dixerunt : Durus est hic sermo, et quis potest eum audire ?
|
||||
62| Sciens autem Jesus apud semetipsum quia murmurarent de hoc discipuli ejus, dixit eis : Hoc vos scandalizat ?
|
||||
63| si ergo videritis Filium hominis ascendentem ubi erat prius ?
|
||||
64| Spiritus est qui vivificat : caro non prodest quidquam : verba quæ ego locutus sum vobis, spiritus et vita sunt.
|
||||
65| Sed sunt quidam ex vobis qui non credunt. Sciebat enim ab initio Jesus qui essent non credentes, et quis traditurus esset eum.
|
||||
66| Et dicebat : Propterea dixi vobis, quia nemo potest venire ad me, nisi fuerit ei datum a Patre meo.
|
||||
67| Ex hoc multi discipulorum ejus abierunt retro : et jam non cum illo ambulabant.
|
||||
68| Dixit ergo Jesus ad duodecim : Numquid et vos vultis abire ?
|
||||
69| Respondit ergo ei Simon Petrus : Domine, ad quem ibimus ? verba vitæ æternæ habes :
|
||||
70| et nos credidimus, et cognovimus quia tu es Christus Filius Dei.
|
||||
71| Respondit eis Jesus : Nonne ego vos duodecim elegi : et ex vobis unus diabolus est ?
|
||||
72| Dicebat autem Judam Simonis Iscariotem : hic enim erat traditurus eum, cum esset unus ex duodecim.
|
||||
#7
|
||||
1| Post hæc autem ambulabat Jesus in Galilæam : non enim volebat in Judæam ambulare, quia quærebant eum Judæi interficere.
|
||||
2| Erat autem in proximo dies festus Judæorum, Scenopegia.
|
||||
3| Dixerunt autem ad eum fratres ejus : Transi hinc, et vade in Judæam, ut et discipuli tui videant opera tua, quæ facis.
|
||||
4| Nemo quippe in occulto quid facit, et quærit ipse in palam esse : si hæc facis, manifesta teipsum mundo.
|
||||
5| Neque enim fratres ejus credebant in eum.
|
||||
6| Dicit ergo eis Jesus : Tempus meum nondum advenit : tempus autem vestrum semper est paratum.
|
||||
7| Non potest mundus odisse vos : me autem odit, quia ego testimonium perhibeo de illo quod opera ejus mala sunt.
|
||||
8| Vos ascendite ad diem festum hunc, ego autem non ascendo ad diem festum istum : quia meum tempus nondum impletum est.
|
||||
9| Hæc cum dixisset, ipse mansit in Galilæa.
|
||||
10| Ut autem ascenderunt fratres ejus, tunc et ipse ascendit ad diem festum non manifeste, sed quasi in occulto.
|
||||
11| Judæi ergo quærebant eum in die festo, et dicebant : Ubi est ille ?
|
||||
12| Et murmur multum erat in turba de eo. Quidam enim dicebant : Quia bonus est. Alii autem dicebant : Non, sed seducit turbas.
|
||||
13| Nemo tamen palam loquebatur de illo propter metum Judæorum.
|
||||
14| Jam autem die festo mediante, ascendit Jesus in templum, et docebat.
|
||||
15| Et mirabantur Judæi, dicentes : Quomodo hic litteras scit, cum non didicerit ?
|
||||
16| Respondit eis Jesus, et dixit : Mea doctrina non est mea, sed ejus qui misit me.
|
||||
17| Si quis voluerit voluntatem ejus facere, cognoscet de doctrina, utrum ex Deo sit, an ego a meipso loquar.
|
||||
18| Qui a semetipso loquitur, gloriam propriam quærit ; qui autem quærit gloriam ejus qui misit eum, hic verax est, et injustitia in illo non est.
|
||||
19| Nonne Moyses dedit vobis legem : et nemo ex vobis facit legem ?
|
||||
20| Quid me quæritis interficere ? Respondit turba, et dixit : Dæmonium habes : quis te quæret interficere ?
|
||||
21| Respondit Jesus et dixit eis : Unum opus feci, et omnes miramini :
|
||||
22| propterea Moyses dedit vobis circumcisionem (non quia ex Moyse est, sed ex patribus), et in sabbato circumciditis hominem.
|
||||
23| Si circumcisionem accipit homo in sabbato, ut non solvatur lex Moysi : mihi indignamini quia totum hominem sanum feci in sabbato ?
|
||||
24| Nolite judicare secundum faciem, sed justum judicium judicate.
|
||||
25| Dicebant ergo quidam ex Jerosolymis : Nonne hic est, quem quærunt interficere ?
|
||||
26| et ecce palam loquitur, et nihil ei dicunt. Numquid vere cognoverunt principes quia hic est Christus ?
|
||||
27| Sed hunc scimus unde sit : Christus autem cum venerit, nemo scit unde sit.
|
||||
28| Clamabat ergo Jesus in templo docens, et dicens : Et me scitis, et unde sim scitis : et a meipso non veni, sed est verus qui misit me, quem vos nescitis.
|
||||
29| Ego scio eum : quia ab ipso sum, et ipse me misit.
|
||||
30| Quærebant ergo eum apprehendere : et nemo misit in illum manus, quia nondum venerat hora ejus.
|
||||
31| De turba autem multi crediderunt in eum, et dicebant : Christus cum venerit, numquid plura signa faciet quam quæ hic facit ?
|
||||
32| Audierunt pharisæi turbam murmurantem de illo hæc : et miserunt principes et pharisæi ministros ut apprehenderent eum.
|
||||
33| Dixit ergo eis Jesus : Adhuc modicum tempus vobiscum sum : et vado ad eum qui me misit.
|
||||
34| Quæretis me, et non invenietis : et ubi ego sum, vos non potestis venire.
|
||||
35| Dixerunt ergo Judæi ad semetipsos : Quo hic iturus est, quia non inveniemus eum ? numquid in dispersionem gentium iturus est, et docturus gentes ?
|
||||
36| quis est hic sermo, quem dixit : Quæretis me, et non invenietis : et ubi sum ego, vos non potestis venire ?
|
||||
37| In novissimo autem die magno festivitatis stabat Jesus, et clamabat dicens : Si quis sitit, veniat ad me et bibat.
|
||||
38| Qui credit in me, sicut dicit Scriptura, flumina de ventre ejus fluent aquæ vivæ.
|
||||
39| Hoc autem dixit de Spiritu, quem accepturi erant credentes in eum : nondum enim erat Spiritus datus, quia Jesus nondum erat glorificatus.
|
||||
40| Ex illa ergo turba cum audissent hos sermones ejus, dicebant : Hic est vere propheta.
|
||||
41| Alii dicebant : Hic est Christus. Quidam autem dicebant : Numquid a Galilæa venit Christus ?
|
||||
42| nonne Scriptura dicit : Quia ex semine David, et de Bethlehem castello, ubi erat David, venit Christus ?
|
||||
43| Dissensio itaque facta est in turba propter eum.
|
||||
44| Quidam autem ex ipsis volebant apprehendere eum : sed nemo misit super eum manus.
|
||||
45| Venerunt ergo ministri ad pontifices et pharisæos. Et dixerunt eis illi : Quare non adduxistis illum ?
|
||||
46| Responderunt ministri : Numquam sic locutus est homo, sicut hic homo.
|
||||
47| Responderunt ergo eis pharisæi : Numquid et vos seducti estis ?
|
||||
48| numquid ex principibus aliquis credidit in eum, aut ex pharisæis ?
|
||||
49| sed turba hæc, quæ non novit legem, maledicti sunt.
|
||||
50| Dixit Nicodemus ad eos, ille qui venit ad eum nocte, qui unus erat ex ipsis :
|
||||
51| Numquid lex nostra judicat hominem, nisi prius audierit ab ipso, et cognoverit quid faciat ?
|
||||
52| Responderunt, et dixerunt ei : Numquid et tu Galilæus es ? scrutare Scripturas, et vide quia a Galilæa propheta non surgit.
|
||||
53| Et reversi sunt unusquisque in domum suam.
|
||||
#8
|
||||
1| Jesus autem perrexit in montem Oliveti :
|
||||
2| et diluculo iterum venit in templum, et omnis populus venit ad eum, et sedens docebat eos.
|
||||
3| Adducunt autem scribæ et pharisæi mulierem in adulterio deprehensam : et statuerunt eam in medio,
|
||||
4| et dixerunt ei : Magister, hæc mulier modo deprehensa est in adulterio.
|
||||
5| In lege autem Moyses mandavit nobis hujusmodi lapidare. Tu ergo quid dicis ?
|
||||
6| Hoc autem dicebant tentantes eum, ut possent accusare eum. Jesus autem inclinans se deorsum, digito scribebat in terra.
|
||||
7| Cum ergo perseverarent interrogantes eum, erexit se, et dixit eis : Qui sine peccato est vestrum, primus in illam lapidem mittat.
|
||||
8| Et iterum se inclinans, scribebat in terra.
|
||||
9| Audientes autem unus post unum exibant, incipientes a senioribus : et remansit solus Jesus, et mulier in medio stans.
|
||||
10| Erigens autem se Jesus, dixit ei : Mulier, ubi sunt qui te accusabant ? nemo te condemnavit ?
|
||||
11| Quæ dixit : Nemo, Domine. Dixit autem Jesus : Nec ego te condemnabo : vade, et jam amplius noli peccare.
|
||||
12| Iterum ergo locutus est eis Jesus, dicens : Ego sum lux mundi : qui sequitur me, non ambulat in tenebris, sed habebit lumen vitæ.
|
||||
13| Dixerunt ergo ei pharisæi : Tu de teipso testimonium perhibes ; testimonium tuum non est verum.
|
||||
14| Respondit Jesus, et dixit eis : Et si ego testimonium perhibeo de meipso, verum est testimonium meum : quia scio unde veni et quo vado ; vos autem nescitis unde venio aut quo vado.
|
||||
15| Vos secundum carnem judicatis : ego non judico quemquam ;
|
||||
16| et si judico ego, judicium meum verum est, quia solus non sum : sed ego et qui misit me, Pater.
|
||||
17| Et in lege vestra scriptum est, quia duorum hominum testimonium verum est.
|
||||
18| Ego sum qui testimonium perhibeo de meipso, et testimonium perhibet de me qui misit me, Pater.
|
||||
19| Dicebant ergo ei : Ubi est Pater tuus ? Respondit Jesus : Neque me scitis, neque Patrem meum : si me sciretis, forsitan et Patrem meum sciretis.
|
||||
20| Hæc verba locutus est Jesus in gazophylacio, docens in templo : et nemo apprehendit eum, quia necdum venerat hora ejus.
|
||||
21| Dixit ergo iterum eis Jesus : Ego vado, et quæretis me, et in peccato vestro moriemini. Quo ego vado, vos non potestis venire.
|
||||
22| Dicebant ergo Judæi : Numquid interficiet semetipsum, quia dixit : Quo ego vado, vos non potestis venire ?
|
||||
23| Et dicebat eis : Vos de deorsum estis, ego de supernis sum. Vos de mundo hoc estis, ego non sum de hoc mundo.
|
||||
24| Dixi ergo vobis quia moriemini in peccatis vestris : si enim non credideritis quia ego sum, moriemini in peccato vestro.
|
||||
25| Dicebant ergo ei : Tu quis es ? Dixit eis Jesus : Principium, qui et loquor vobis.
|
||||
26| Multa habeo de vobis loqui, et judicare ; sed qui me misit, verax est ; et ego quæ audivi ab eo, hæc loquor in mundo.
|
||||
27| Et non cognoverunt quia Patrem ejus dicebat Deum.
|
||||
28| Dixit ergo eis Jesus : Cum exaltaveritis Filium hominis, tunc cognoscetis quia ego sum, et a meipso facio nihil, sed sicut docuit me Pater, hæc loquor :
|
||||
29| et qui me misit, mecum est, et non reliquit me solum : quia ego quæ placita sunt ei, facio semper.
|
||||
30| Hæc illo loquente, multi crediderunt in eum.
|
||||
31| Dicebat ergo Jesus ad eos, qui crediderunt ei, Judæos : Si vos manseritis in sermone meo, vere discipuli mei eritis,
|
||||
32| et cognoscetis veritatem, et veritas liberabit vos.
|
||||
33| Responderunt ei : Semen Abrahæ sumus, et nemini servivimus umquam : quomodo tu dicis : Liberi eritis ?
|
||||
34| Respondit eis Jesus : Amen, amen dico vobis : quia omnis qui facit peccatum, servus est peccati.
|
||||
35| Servus autem non manet in domo in æternum : filius autem manet in æternum.
|
||||
36| Si ergo vos filius liberaverit, vere liberi eritis.
|
||||
37| Scio quia filii Abrahæ estis : sed quæritis me interficere, quia sermo meus non capit in vobis.
|
||||
38| Ego quod vidi apud Patrem meum, loquor : et vos quæ vidistis apud patrem vestrum, facitis.
|
||||
39| Responderunt, et dixerunt ei : Pater noster Abraham est. Dicit eis Jesus : Si filii Abrahæ estis, opera Abrahæ facite.
|
||||
40| Nunc autem quæritis me interficere, hominem, qui veritatem vobis locutus sum, quam audivi a Deo : hoc Abraham non fecit.
|
||||
41| Vos facitis opera patris vestri. Dixerunt itaque ei : Nos ex fornicatione non sumus nati : unum patrem habemus Deum.
|
||||
42| Dixit ergo eis Jesus : Si Deus pater vester esset, diligeretis utique et me ; ego enim ex Deo processi, et veni : neque enim a meipso veni, sed ille me misit.
|
||||
43| Quare loquelam meam non cognoscitis ? Quia non potestis audire sermonem meum.
|
||||
44| Vos ex patre diabolo estis : et desideria patris vestri vultis facere. Ille homicida erat ab initio, et in veritate non stetit : quia non est veritas in eo : cum loquitur mendacium, ex propriis loquitur, quia mendax est, et pater ejus.
|
||||
45| Ego autem si veritatem dico, non creditis mihi.
|
||||
46| Quis ex vobis arguet me de peccato ? si veritatem dico vobis, quare non creditis mihi ?
|
||||
47| Qui ex Deo est, verba Dei audit. Propterea vos non auditis, quia ex Deo non estis.
|
||||
48| Responderunt ergo Judæi, et dixerunt ei : Nonne bene dicimus nos quia Samaritanus es tu, et dæmonium habes ?
|
||||
49| Respondit Jesus : Ego dæmonium non habeo : sed honorifico Patrem meum, et vos inhonorastis me.
|
||||
50| Ego autem non quæro gloriam meam : est qui quærat, et judicet.
|
||||
51| Amen, amen dico vobis : si quis sermonem meum servaverit, mortem non videbit in æternum.
|
||||
52| Dixerunt ergo Judæi : Nunc cognovimus quia dæmonium habes. Abraham mortuus est, et prophetæ ; et tu dicis : Si quis sermonem meum servaverit, non gustabit mortem in æternum.
|
||||
53| Numquid tu major es patre nostro Abraham, qui mortuus est ? et prophetæ mortui sunt. Quem teipsum facis ?
|
||||
54| Respondit Jesus : Si ego glorifico meipsum, gloria mea nihil est : est Pater meus, qui glorificat me, quem vos dicitis quia Deus vester est,
|
||||
55| et non cognovistis eum : ego autem novi eum. Et si dixero quia non scio eum, ero similis vobis, mendax. Sed scio eum, et sermonem ejus servo.
|
||||
56| Abraham pater vester exsultavit ut videret diem meum : vidit, et gavisus est.
|
||||
57| Dixerunt ergo Judæi ad eum : Quinquaginta annos nondum habes, et Abraham vidisti ?
|
||||
58| Dixit eis Jesus : Amen, amen dico vobis, antequam Abraham fieret, ego sum.
|
||||
59| Tulerunt ergo lapides, ut jacerent in eum : Jesus autem abscondit se, et exivit de templo.
|
||||
#9
|
||||
1| Et præteriens Jesus vidit hominem cæcum a nativitate :
|
||||
2| et interrogaverunt eum discipuli ejus : Rabbi, quis peccavit, hic, aut parentes ejus, ut cæcus nasceretur ?
|
||||
3| Respondit Jesus : Neque hic peccavit, neque parentes ejus : sed ut manifestentur opera Dei in illo.
|
||||
4| Me oportet operari opera ejus qui misit me, donec dies est : venit nox, quando nemo potest operari :
|
||||
5| quamdiu sum in mundo, lux sum mundi.
|
||||
6| Hæc cum dixisset, exspuit in terram, et fecit lutum ex sputo, et linivit lutum super oculos ejus,
|
||||
7| et dixit ei : Vade, lava in natatoria Siloë (quod interpretatur Missus). Abiit ergo, et lavit, et venit videns.
|
||||
8| Itaque vicini, et qui viderant eum prius quia mendicus erat, dicebant : Nonne hic est qui sedebat, et mendicabat ? Alii dicebant : Quia hic est.
|
||||
9| Alii autem : Nequaquam, sed similis est ei. Ille vero dicebat : Quia ego sum.
|
||||
10| Dicebant ergo ei : Quomodo aperti sunt tibi oculi ?
|
||||
11| Respondit : Ille homo qui dicitur Jesus, lutum fecit : et unxit oculos meos, et dixit mihi : Vade ad natatoria Siloë, et lava. Et abii, et lavi, et video.
|
||||
12| Et dixerunt ei : Ubi est ille ? Ait : Nescio.
|
||||
13| Adducunt eum ad pharisæos, qui cæcus fuerat.
|
||||
14| Erat autem sabbatum quando lutum fecit Jesus, et aperuit oculos ejus.
|
||||
15| Iterum ergo interrogabant eum pharisæi quomodo vidisset. Ille autem dixit eis : Lutum mihi posuit super oculos, et lavi, et video.
|
||||
16| Dicebant ergo ex pharisæis quidam : Non est hic homo a Deo, qui sabbatum non custodit. Alii autem dicebant : Quomodo potest homo peccator hæc signa facere ? Et schisma erat inter eos.
|
||||
17| Dicunt ergo cæco iterum : Tu quid dicis de illo qui aperuit oculos tuos ? Ille autem dixit : Quia propheta est.
|
||||
18| Non crediderunt ergo Judæi de illo, quia cæcus fuisset et vidisset, donec vocaverunt parentes ejus, qui viderat :
|
||||
19| et interrogaverunt eos, dicentes : Hic est filius vester, quem vos dicitis quia cæcus natus est ? quomodo ergo nunc videt ?
|
||||
20| Responderunt eis parentes ejus, et dixerunt : Scimus quia hic est filius noster, et quia cæcus natus est :
|
||||
21| quomodo autem nunc videat, nescimus : aut quis ejus aperuit oculos, nos nescimus ; ipsum interrogate : ætatem habet, ipse de se loquatur.
|
||||
22| Hæc dixerunt parentes ejus, quoniam timebant Judæos : jam enim conspiraverunt Judæi, ut si quis eum confiteretur esse Christum, extra synagogam fieret.
|
||||
23| Propterea parentes ejus dixerunt : Quia ætatem habet, ipsum interrogate.
|
||||
24| Vocaverunt ergo rursum hominem qui fuerat cæcus, et dixerunt ei : Da gloriam Deo : nos scimus quia hic homo peccator est.
|
||||
25| Dixit ergo eis ille : Si peccator est, nescio ; unum scio, quia cæcus cum essem, modo video.
|
||||
26| Dixerunt ergo illi : Quid fecit tibi ? quomodo aperuit tibi oculos ?
|
||||
27| Respondit eis : Dixi vobis jam, et audistis : quod iterum vultis audire ? numquid et vos vultis discipuli ejus fieri ?
|
||||
28| Maledixerunt ergo ei, et dixerunt : Tu discipulus illius sis : nos autem Moysi discipuli sumus.
|
||||
29| Nos scimus quia Moysi locutus est Deus ; hunc autem nescimus unde sit.
|
||||
30| Respondit ille homo, et dixit eis : In hoc enim mirabile est quia vos nescitis unde sit, et aperuit meos oculos :
|
||||
31| scimus autem quia peccatores Deus non audit : sed si quis Dei cultor est, et voluntatem ejus facit, hunc exaudit.
|
||||
32| A sæculo non est auditum quia quis aperuit oculos cæci nati.
|
||||
33| Nisi esset hic a Deo, non poterat facere quidquam.
|
||||
34| Responderunt, et dixerunt ei : In peccatis natus es totus, et tu doces nos ? Et ejecerunt eum foras.
|
||||
35| Audivit Jesus quia ejecerunt eum foras : et cum invenisset eum, dixit ei : Tu credis in Filium Dei ?
|
||||
36| Respondit ille, et dixit : Quis est, Domine, ut credam in eum ?
|
||||
37| Et dixit ei Jesus : Et vidisti eum, et qui loquitur tecum, ipse est.
|
||||
38| At ille ait : Credo, Domine. Et procidens adoravit eum.
|
||||
39| Et dixit Jesus : In judicium ego in hunc mundum veni : ut qui non vident videant, et qui vident cæci fiant.
|
||||
40| Et audierunt quidam ex pharisæis qui cum ipso erant, et dixerunt ei : Numquid et nos cæci sumus ?
|
||||
41| Dixit eis Jesus : Si cæci essetis, non haberetis peccatum. Nunc vero dicitis, Quia videmus : peccatum vestrum manet.
|
||||
#10
|
||||
1| Amen, amen dico vobis : qui non intrat per ostium in ovile ovium, sed ascendit aliunde, ille fur est et latro.
|
||||
2| Qui autem intrat per ostium, pastor est ovium.
|
||||
3| Huic ostiarius aperit, et oves vocem ejus audiunt, et proprias ovas vocat nominatim, et educit eas.
|
||||
4| Et cum proprias oves emiserit, ante eas vadit : et oves illum sequuntur, quia sciunt vocem ejus.
|
||||
5| Alienum autem non sequuntur, sed fugiunt ab eo : quia non noverunt vocem alienorum.
|
||||
6| Hoc proverbium dixit eis Jesus : illi autem non cognoverunt quid loqueretur eis.
|
||||
7| Dixit ergo eis iterum Jesus : Amen, amen dico vobis, quia ego sum ostium ovium.
|
||||
8| Omnes quotquot venerunt, fures sunt, et latrones, et non audierunt eos oves.
|
||||
9| Ego sum ostium. Per me si quis introierit, salvabitur : et ingredietur, et egredietur, et pascua inveniet.
|
||||
10| Fur non venit nisi ut furetur, et mactet, et perdat. Ego veni ut vitam habeant, et abundantius habeant.
|
||||
11| Ego sum pastor bonus. Bonus pastor animam suam dat pro ovibus suis.
|
||||
12| Mercenarius autem, et qui non est pastor, cujus non sunt oves propriæ, videt lupum venientem, et dimittit oves, et fugit : et lupus rapit, et dispergit oves ;
|
||||
13| mercenarius autem fugit, quia mercenarius est, et non pertinet ad eum de ovibus.
|
||||
14| Ego sum pastor bonus : et cognosco meas, et cognoscunt me meæ.
|
||||
15| Sicut novit me Pater, et ego agnosco Patrem : et animam meam pono pro ovibus meis.
|
||||
16| Et alias oves habeo, quæ non sunt ex hoc ovili : et illas oportet me adducere, et vocem meam audient, et fiet unum ovile et unus pastor.
|
||||
17| Propterea me diligit Pater : quia ego pono animam meam, ut iterum sumam eam.
|
||||
18| Nemo tollit eam a me : sed ego pono eam a meipso, et potestatem habeo ponendi eam, et potestatem habeo iterum sumendi eam. Hoc mandatum accepi a Patre meo.
|
||||
19| Dissensio iterum facta est inter Judæos propter sermones hos.
|
||||
20| Dicebant autem multi ex ipsis : Dæmonium habet, et insanit : quid eum auditis ?
|
||||
21| Alii dicebant : Hæc verba non sunt dæmonium habentis : numquid dæmonium potest cæcorum oculos aperire ?
|
||||
22| Facta sunt autem Encænia in Jerosolymis, et hiems erat.
|
||||
23| Et ambulabat Jesus in templo, in porticu Salomonis.
|
||||
24| Circumdederunt ergo eum Judæi, et dicebant ei : Quousque animam nostram tollis ? si tu es Christus, dic nobis palam.
|
||||
25| Respondit eis Jesus : Loquor vobis, et non creditis : opera quæ ego facio in nomine Patris mei, hæc testimonium perhibent de me :
|
||||
26| sed vos non creditis, quia non estis ex ovibus meis.
|
||||
27| Oves meæ vocem meam audiunt, et ego cognosco eas, et sequuntur me :
|
||||
28| et ego vitam æternam do eis, et non peribunt in æternum, et non rapiet eas quisquam de manu mea.
|
||||
29| Pater meus quod dedit mihi, majus omnibus est : et nemo potest rapere de manu Patris mei.
|
||||
30| Ego et Pater unum sumus.
|
||||
31| Sustulerunt ergo lapides Judæi, ut lapidarent eum.
|
||||
32| Respondit eis Jesus : Multa bona opera ostendi vobis ex Patre meo : propter quod eorum opus me lapidatis ?
|
||||
33| Responderunt ei Judæi : De bono opere non lapidamus te, sed de blasphemia ; et quia tu homo cum sis, facis teipsum Deum.
|
||||
34| Respondit eis Jesus : Nonne scriptum est in lege vestra, Quia ego dixi : Dii estis ?
|
||||
35| Si illos dixit deos, ad quos sermo Dei factus est, et non potest solvi Scriptura :
|
||||
36| quem Pater sanctificavit, et misit in mundum vos dicitis : Quia blasphemas, quia dixi : Filius Dei sum ?
|
||||
37| Si non facio opera Patris mei, nolite credere mihi.
|
||||
38| Si autem facio : etsi mihi non vultis credere, operibus credite, ut cognoscatis, et credatis quia Pater in me est, et ego in Patre.
|
||||
39| Quærebant ergo eum apprehendere : et exivit de manibus eorum.
|
||||
40| Et abiit iterum trans Jordanem, in eum locum ubi erat Joannes baptizans primum, et mansit illic ;
|
||||
41| et multi venerunt ad eum, et dicebant : Quia Joannes quidem signum fecit nullum.
|
||||
42| Omnia autem quæcumque dixit Joannes de hoc, vera erant. Et multi crediderunt in eum.
|
||||
#11
|
||||
1| Erat autem quidam languens Lazarus a Bethania, de castello Mariæ et Marthæ sororis ejus.
|
||||
2| (Maria autem erat quæ unxit Dominum unguento, et extersit pedes ejus capillis suis : cujus frater Lazarus infirmabatur.)
|
||||
3| Miserunt ergo sorores ejus ad eum dicentes : Domine, ecce quem amas infirmatur.
|
||||
4| Audiens autem Jesus dixit eis : Infirmitas hæc non est ad mortem, sed pro gloria Dei, ut glorificetur Filius Dei per eam.
|
||||
5| Diligebat autem Jesus Martham, et sororem ejus Mariam, et Lazarum.
|
||||
6| Ut ergo audivit quia infirmabatur, tunc quidem mansit in eodem loco duobus diebus ;
|
||||
7| deinde post hæc dixit discipulis suis : Eamus in Judæam iterum.
|
||||
8| Dicunt ei discipuli : Rabbi, nunc quærebant te Judæi lapidare, et iterum vadis illuc ?
|
||||
9| Respondit Jesus : Nonne duodecim sunt horæ diei ? Si quis ambulaverit in die, non offendit, quia lucem hujus mundi videt :
|
||||
10| si autem ambulaverit in nocte, offendit, quia lux non est in eo.
|
||||
11| Hæc ait, et post hæc dixit eis : Lazarus amicus noster dormit : sed vado ut a somno excitem eum.
|
||||
12| Dixerunt ergo discipuli ejus : Domine, si dormit, salvus erit.
|
||||
13| Dixerat autem Jesus de morte ejus : illi autem putaverunt quia de dormitione somni diceret.
|
||||
14| Tunc ergo Jesus dixit eis manifeste : Lazarus mortuus est :
|
||||
15| et gaudeo propter vos, ut credatis, quoniam non eram ibi, sed eamus ad eum.
|
||||
16| Dixit ergo Thomas, qui dicitur Didymus, ad condiscipulos : Eamus et nos, ut moriamur cum eo.
|
||||
17| Venit itaque Jesus : et invenit eum quatuor dies jam in monumento habentem.
|
||||
18| (Erat autem Bethania juxta Jerosolymam quasi stadiis quindecim.)
|
||||
19| Multi autem ex Judæis venerant ad Martham et Mariam, ut consolarentur eas de fratre suo.
|
||||
20| Martha ergo ut audivit quia Jesus venit, occurrit illi : Maria autem domi sedebat.
|
||||
21| Dixit ergo Martha ad Jesum : Domine, si fuisses hic, frater meus non fuisset mortuus :
|
||||
22| sed et nunc scio quia quæcumque poposceris a Deo, dabit tibi Deus.
|
||||
23| Dicit illi Jesus : Resurget frater tuus.
|
||||
24| Dicit ei Martha : Scio quia resurget in resurrectione in novissimo die.
|
||||
25| Dixit ei Jesus : Ego sum resurrectio et vita : qui credit in me, etiam si mortuus fuerit, vivet :
|
||||
26| et omnis qui vivit et credit in me, non morietur in æternum. Credis hoc ?
|
||||
27| Ait illi : Utique Domine, ego credidi quia tu es Christus, Filius Dei vivi, qui in hunc mundum venisti.
|
||||
28| Et cum hæc dixisset, abiit, et vocavit Mariam sororem suam silentio, dicens : Magister adest, et vocat te.
|
||||
29| Illa ut audivit, surgit cito, et venit ad eum ;
|
||||
30| nondum enim venerat Jesus in castellum : sed erat adhuc in illo loco, ubi occurrerat ei Martha.
|
||||
31| Judæi ergo, qui erant cum ea in domo, et consolabantur eam, cum vidissent Mariam quia cito surrexit, et exiit, secuti sunt eam dicentes : Quia vadit ad monumentum, ut ploret ibi.
|
||||
32| Maria ergo, cum venisset ubi erat Jesus, videns eum, cecidit ad pedes ejus, et dicit ei : Domine, si fuisses hic, non esset mortuus frater meus.
|
||||
33| Jesus ergo, ut vidit eam plorantem, et Judæos, qui venerant cum ea, plorantes, infremuit spiritu, et turbavit seipsum,
|
||||
34| et dixit : Ubi posuistis eum ? Dicunt ei : Domine, veni, et vide.
|
||||
35| Et lacrimatus est Jesus.
|
||||
36| Dixerunt ergo Judæi : Ecce quomodo amabat eum.
|
||||
37| Quidam autem ex ipsis dixerunt : Non poterat hic, qui aperuit oculos cæci nati, facere ut hic non moreretur ?
|
||||
38| Jesus ergo rursum fremens in semetipso, venit ad monumentum. Erat autem spelunca, et lapis superpositus erat ei.
|
||||
39| Ait Jesus : Tollite lapidem. Dicit ei Martha, soror ejus qui mortuus fuerat : Domine, jam fœtet, quatriduanus est enim.
|
||||
40| Dicit ei Jesus : Nonne dixi tibi quoniam si credideris, videbis gloriam Dei ?
|
||||
41| Tulerunt ergo lapidem : Jesus autem, elevatis sursum oculis, dixit : Pater, gratias ago tibi quoniam audisti me.
|
||||
42| Ego autem sciebam quia semper me audis, sed propter populum qui circumstat, dixi : ut credant quia tu me misisti.
|
||||
43| Hæc cum dixisset, voce magna clamavit : Lazare, veni foras.
|
||||
44| Et statim prodiit qui fuerat mortuus, ligatus pedes, et manus institis, et facies illius sudario erat ligata. Dixit eis Jesus : Solvite eum et sinite abire.
|
||||
45| Multi ergo ex Judæis, qui venerant ad Mariam, et Martham, et viderant quæ fecit Jesus, crediderunt in eum.
|
||||
46| Quidam autem ex ipsis abierunt ad pharisæos, et dixerunt eis quæ fecit Jesus.
|
||||
47| Collegerunt ergo pontifices et pharisæi concilium, et dicebant : Quid facimus, quia hic homo multa signa facit ?
|
||||
48| Si dimittimus eum sic, omnes credent in eum, et venient Romani, et tollent nostrum locum, et gentem.
|
||||
49| Unus autem ex ipsis, Caiphas nomine, cum esset pontifex anni illius, dixit eis : Vos nescitis quidquam,
|
||||
50| nec cogitatis quia expedit vobis ut unus moriatur homo pro populo, et non tota gens pereat.
|
||||
51| Hoc autem a semetipso non dixit : sed cum esset pontifex anni illius, prophetavit, quod Jesus moriturus erat pro gente,
|
||||
52| et non tantum pro gente, sed ut filios Dei, qui erant dispersi, congregaret in unum.
|
||||
53| Ab illo ergo die cogitaverunt ut interficerent eum.
|
||||
54| Jesus ergo jam non in palam ambulabat apud Judæos, sed abiit in regionem juxta desertum, in civitatem quæ dicitur Ephrem, et ibi morabatur cum discipulis suis.
|
||||
55| Proximum autem erat Pascha Judæorum, et ascenderunt multi Jerosolymam de regione ante Pascha, ut sanctificarent seipsos.
|
||||
56| Quærebant ergo Jesum, et colloquebantur ad invicem, in templo stantes : Quid putatis, quia non venit ad diem festum ? Dederant autem pontifices et pharisæi mandatum ut si quis cognoverit ubi sit, indicet, ut apprehendant eum.
|
||||
#12
|
||||
1| Jesus ergo ante sex dies Paschæ venit Bethaniam, ubi Lazarus fuerat mortuus, quem suscitavit Jesus.
|
||||
2| Fecerunt autem ei cœnam ibi, et Martha ministrabat, Lazarus vero unus erat ex discumbentibus cum eo.
|
||||
3| Maria ergo accepit libram unguenti nardi pistici pretiosi, et unxit pedes Jesu, et extersit pedes ejus capillis suis : et domus impleta est ex odore unguenti.
|
||||
4| Dixit ergo unus ex discipulis ejus, Judas Iscariotes, qui erat eum traditurus :
|
||||
5| Quare hoc unguentum non veniit trecentis denariis, et datum est egenis ?
|
||||
6| Dixit autem hoc, non quia de egenis pertinebat ad eum, sed quia fur erat, et loculos habens, ea quæ mittebantur, portabat.
|
||||
7| Dixit ergo Jesus : Sinite illam ut in diem sepulturæ meæ servet illud.
|
||||
8| Pauperes enim semper habetis vobiscum : me autem non semper habetis.
|
||||
9| Cognovit ergo turba multa ex Judæis quia illic est, et venerunt, non propter Jesum tantum, sed ut Lazarum viderent, quem suscitavit a mortuis.
|
||||
10| Cogitaverunt autem principes sacerdotum ut et Lazarum interficerent :
|
||||
11| quia multi propter illum abibant ex Judæis, et credebant in Jesum.
|
||||
12| In crastinum autem, turba multa quæ venerat ad diem festum, cum audissent quia venit Jesus Jerosolymam,
|
||||
13| acceperunt ramos palmarum, et processerunt obviam ei, et clamabant : Hosanna, benedictus qui venit in nomine Domini, rex Israël.
|
||||
14| Et invenit Jesus asellum, et sedit super eum, sicut scriptum est :
|
||||
15| Noli timere, filia Sion : ecce rex tuus venit sedens super pullum asinæ.
|
||||
16| Hæc non cognoverunt discipuli ejus primum : sed quando glorificatus est Jesus, tunc recordati sunt quia hæc erant scripta de eo, et hæc fecerunt ei.
|
||||
17| Testimonium ergo perhibebat turba, quæ erat cum eo quando Lazarum vocavit de monumento, et suscitavit eum a mortuis.
|
||||
18| Propterea et obviam venit ei turba : quia audierunt fecisse hoc signum.
|
||||
19| Pharisæi ergo dixerunt ad semetipsos : Videtis quia nihil proficimus ? ecce mundus totus post eum abiit.
|
||||
20| Erant autem quidam gentiles, ex his qui ascenderant ut adorarent in die festo.
|
||||
21| Hi ergo accesserunt ad Philippum, qui erat a Bethsaida Galilææ, et rogabant eum, dicentes : Domine, volumus Jesum videre.
|
||||
22| Venit Philippus, et dicit Andreæ ; Andreas rursum et Philippus dixerunt Jesu.
|
||||
23| Jesus autem respondit eis, dicens : Venit hora, ut clarificetur Filius hominis.
|
||||
24| Amen, amen dico vobis, nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit,
|
||||
25| ipsum solum manet : si autem mortuum fuerit, multum fructum affert. Qui amat animam suam, perdet eam ; et qui odit animam suam in hoc mundo, in vitam æternam custodit eam.
|
||||
26| Si quis mihi ministrat, me sequatur, et ubi sum ego, illic et minister meus erit. Si quis mihi ministraverit, honorificabit eum Pater meus.
|
||||
27| Nunc anima mea turbata est. Et quid dicam ? Pater, salvifica me ex hac hora. Sed propterea veni in horam hanc :
|
||||
28| Pater, clarifica nomen tuum. Venit ergo vox de cælo : Et clarificavi, et iterum clarificabo.
|
||||
29| Turba ergo, quæ stabat, et audierat, dicebat tonitruum esse factum. Alii dicebant : Angelus ei locutus est.
|
||||
30| Respondit Jesus, et dixit : Non propter me hæc vox venit, sed propter vos.
|
||||
31| Nunc judicium est mundi : nunc princeps hujus mundi ejicietur foras.
|
||||
32| Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnia traham ad meipsum.
|
||||
33| (Hoc autem dicebat, significans qua morte esset moriturus.)
|
||||
34| Respondit ei turba : Nos audivimus ex lege, quia Christus manet in æternum : et quomodo tu dicis : Oportet exaltari Filium hominis ? quis est iste Filius hominis ?
|
||||
35| Dixit ergo eis Jesus : Adhuc modicum, lumen in vobis est. Ambulate dum lucem habetis, ut non vos tenebræ comprehendant ; et qui ambulat in tenebris, nescit quo vadat.
|
||||
36| Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis. Hæc locutus est Jesus, et abiit et abscondit se ab eis.
|
||||
37| Cum autem tanta signa fecisset coram eis, non credebant in eum ;
|
||||
38| ut sermo Isaiæ prophetæ impleretur, quem dixit : Domine, quis credidit auditui nostro ? et brachium Domini cui revelatum est ?
|
||||
39| Propterea non poterant credere, quia iterum dixit Isaias :
|
||||
40| Excæcavit oculos eorum, et induravit cor eorum ut non videant oculis, et non intelligant corde, et convertantur, et sanem eos.
|
||||
41| Hæc dixit Isaias, quando vidit gloriam ejus, et locutus est de eo.
|
||||
42| Verumtamen et ex principibus multi crediderunt in eum : sed propter pharisæos non confitebantur, ut e synagoga non ejicerentur.
|
||||
43| Dilexerunt enim gloriam hominum magis quam gloriam Dei.
|
||||
44| Jesus autem clamavit, et dixit : Qui credit in me, non credit in me, sed in eum qui misit me.
|
||||
45| Et qui videt me, videt eum qui misit me.
|
||||
46| Ego lux in mundum veni, ut omnis qui credit in me, in tenebris non maneat.
|
||||
47| Et si quis audierit verba mea, et non custodierit, ego non judico eum ; non enim veni ut judicem mundum, sed ut salvificem mundum.
|
||||
48| Qui spernit me et non accipit verba mea, habet qui judicet eum. Sermo quem locutus sum, ille judicabit eum in novissimo die.
|
||||
49| Quia ego ex meipso non sum locutus, sed qui misit me, Pater, ipse mihi mandatum dedit quid dicam et quid loquar.
|
||||
50| Et scio quia mandatum ejus vita æterna est : quæ ergo ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor.
|
||||
#13
|
||||
1| Ante diem festum Paschæ, sciens Jesus quia venit hora ejus ut transeat ex hoc mundo ad Patrem : cum dilexisset suos, qui erant in mundo, in finem dilexit eos.
|
||||
2| Et cœna facta, cum diabolus jam misisset in cor ut traderet eum Judas Simonis Iscariotæ :
|
||||
3| sciens quia omnia dedit ei Pater in manus, et quia a Deo exivit, et ad Deum vadit :
|
||||
4| surgit a cœna, et ponit vestimenta sua, et cum accepisset linteum, præcinxit se.
|
||||
5| Deinde mittit aquam in pelvim, et cœpit lavare pedes discipulorum, et extergere linteo, quo erat præcinctus.
|
||||
6| Venit ergo ad Simonem Petrum. Et dicit ei Petrus : Domine, tu mihi lavas pedes ?
|
||||
7| Respondit Jesus, et dixit ei : Quod ego facio, tu nescis modo : scies autem postea.
|
||||
8| Dicit ei Petrus : Non lavabis mihi pedes in æternum. Respondit ei Jesus : Si non lavero te, non habebis partem mecum.
|
||||
9| Dicit ei Simon Petrus : Domine, non tantum pedes meos, sed et manus, et caput.
|
||||
10| Dicit ei Jesus : Qui lotus est, non indiget nisi ut pedes lavet, sed est mundus totus. Et vos mundi estis, sed non omnes.
|
||||
11| Sciebat enim quisnam esset qui traderet eum ; propterea dixit : Non estis mundi omnes.
|
||||
12| Postquam ergo lavit pedes eorum, et accepit vestimenta sua, cum recubuisset iterum, dixit eis : Scitis quid fecerim vobis ?
|
||||
13| Vos vocatis me Magister et Domine, et bene dicitis : sum etenim.
|
||||
14| Si ergo ego lavi pedes vestros, Dominus et Magister, et vos debetis alter alterius lavare pedes.
|
||||
15| Exemplum enim dedi vobis, ut quemadmodum ego feci vobis, ita et vos faciatis.
|
||||
16| Amen, amen dico vobis : non est servus major domino suo : neque apostolus major est eo qui misit illum.
|
||||
17| Si hæc scitis, beati eritis si feceritis ea.
|
||||
18| Non de omnibus vobis dico : ego scio quos elegerim ; sed ut adimpleatur Scriptura : Qui manducat mecum panem, levabit contra me calcaneum suum.
|
||||
19| Amodo dico vobis, priusquam fiat : ut cum factum fuerit, credatis quia ego sum.
|
||||
20| Amen, amen dico vobis : qui accipit si quem misero, me accipit ; qui autem me accipit, accipit eum qui me misit.
|
||||
21| Cum hæc dixisset Jesus, turbatus est spiritu : et protestatus est, et dixit : Amen, amen dico vobis, quia unus ex vobis tradet me.
|
||||
22| Aspiciebant ergo ad invicem discipuli, hæsitantes de quo diceret.
|
||||
23| Erat ergo recumbens unus ex discipulis ejus in sinu Jesu, quem diligebat Jesus.
|
||||
24| Innuit ergo huic Simon Petrus, et dixit ei : Quis est, de quo dicit ?
|
||||
25| Itaque cum recubuisset ille supra pectus Jesu, dicit ei : Domine, quis est ?
|
||||
26| Respondit Jesus : Ille est cui ego intinctum panem porrexero. Et cum intinxisset panem, dedit Judæ Simonis Iscariotæ.
|
||||
27| Et post buccellam, introivit in eum Satanas. Et dixit ei Jesus : Quod facis, fac citius.
|
||||
28| Hoc autem nemo scivit discumbentium ad quid dixerit ei.
|
||||
29| Quidam enim putabant, quia loculos habebat Judas, quod dixisset ei Jesus : Eme ea quæ opus sunt nobis ad diem festum : aut egenis ut aliquid daret.
|
||||
30| Cum ergo accepisset ille buccellam, exivit continuo. Erat autem nox.
|
||||
31| Cum ergo exisset, dixit Jesus : Nunc clarificatus est Filius hominis, et Deus clarificatus est in eo.
|
||||
32| Si Deus clarificatus est in eo, et Deus clarificabit eum in semetipso : et continuo clarificabit eum.
|
||||
33| Filioli, adhuc modicum vobiscum sum. Quæretis me ; et sicut dixi Judæis, quo ego vado, vos non potestis venire : et vobis dico modo.
|
||||
34| Mandatum novum do vobis : ut diligatis invicem : sicut dilexi vos, ut et vos diligatis invicem.
|
||||
35| In hoc cognoscent omnes quia discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem.
|
||||
36| Dicit ei Simon Petrus : Domine, quo vadis ? Respondit Jesus : Quo ego vado non potes me modo sequi : sequeris autem postea.
|
||||
37| Dicit ei Petrus : Quare non possum te sequi modo ? animam meam pro te ponam.
|
||||
38| Respondit ei Jesus : Animam tuam pro me pones ? amen, amen dico tibi : non cantabit gallus, donec ter me neges.
|
||||
#14
|
||||
1| Non turbetur cor vestrum. Creditis in Deum, et in me credite.
|
||||
2| In domo Patris mei mansiones multæ sunt ; si quominus dixissem vobis : quia vado parare vobis locum.
|
||||
3| Et si abiero, et præparavero vobis locum, iterum venio, et accipiam vos ad meipsum : ut ubi sum ego, et vos sitis.
|
||||
4| Et quo ego vado scitis, et viam scitis.
|
||||
5| Dicit ei Thomas : Domine, nescimus quo vadis : et quomodo possumus viam scire ?
|
||||
6| Dicit ei Jesus : Ego sum via, et veritas, et vita. Nemo venit ad Patrem, nisi per me.
|
||||
7| Si cognovissetis me, et Patrem meum utique cognovissetis : et amodo cognoscetis eum, et vidistis eum.
|
||||
8| Dicit ei Philippus : Domine, ostende nobis Patrem, et sufficit nobis.
|
||||
9| Dicit ei Jesus : Tanto tempore vobiscum sum, et non cognovistis me ? Philippe, qui videt me, videt et Patrem. Quomodo tu dicis : Ostende nobis Patrem ?
|
||||
10| Non creditis quia ego in Patre, et Pater in me est ? Verba quæ ego loquor vobis, a meipso non loquor. Pater autem in me manens, ipse fecit opera.
|
||||
11| Non creditis quia ego in Patre, et Pater in me est ?
|
||||
12| alioquin propter opera ipsa credite. Amen, amen dico vobis, qui credit in me, opera quæ ego facio, et ipse faciet, et majora horum faciet : quia ego ad Patrem vado.
|
||||
13| Et quodcumque petieritis Patrem in nomine meo, hoc faciam : ut glorificetur Pater in Filio.
|
||||
14| Si quid petieritis me in nomine meo, hoc faciam.
|
||||
15| Si diligitis me, mandata mea servate :
|
||||
16| et ego rogabo Patrem, et alium Paraclitum dabit vobis, ut maneat vobiscum in æternum,
|
||||
17| Spiritum veritatis, quem mundus non potest accipere, quia non videt eum, nec scit eum : vos autem cognoscetis eum, quia apud vos manebit, et in vobis erit.
|
||||
18| Non relinquam vos orphanos : veniam ad vos.
|
||||
19| Adhuc modicum, et mundus me jam non videt. Vos autem videtis me : quia ego vivo, et vos vivetis.
|
||||
20| In illo die vos cognoscetis quia ego sum in Patre meo, et vos in me, et ego in vobis.
|
||||
21| Qui habet mandata mea, et servat ea : ille est qui diligit me. Qui autem diligit me, diligetur a Patre meo : et ego diligam eum, et manifestabo ei meipsum.
|
||||
22| Dicit ei Judas, non ille Iscariotes : Domine, quid factum est, quia manifestaturus es nobis teipsum, et non mundo ?
|
||||
23| Respondit Jesus, et dixit ei : Si quis diligit me, sermonem meum servabit, et Pater meus diliget eum, et ad eum veniemus, et mansionem apud eum faciemus ;
|
||||
24| qui non diligit me, sermones meos non servat. Et sermonem, quem audistis, non est meus : sed ejus qui misit me, Patris.
|
||||
25| Hæc locutus sum vobis apud vos manens.
|
||||
26| Paraclitus autem Spiritus Sanctus, quem mittet Pater in nomine meo, ille vos docebit omnia, et suggeret vobis omnia quæcumque dixero vobis.
|
||||
27| Pacem relinquo vobis, pacem meam do vobis : non quomodo mundus dat, ego do vobis. Non turbetur cor vestrum, neque formidet.
|
||||
28| Audistis quia ego dixi vobis : Vado, et venio ad vos. Si diligeretis me, gauderetis utique, quia vado ad Patrem : quia Pater major me est.
|
||||
29| Et nunc dixi vobis priusquam fiat : ut cum factum fuerit, credatis.
|
||||
30| Jam non multa loquar vobiscum : venit enim princeps mundi hujus, et in me non habet quidquam.
|
||||
31| Sed ut cognoscat mundus quia diligo Patrem, et sicut mandatum dedit mihi Pater, sic facio. Surgite, eamus hinc.
|
||||
#15
|
||||
1| Ego sum vitis vera, et Pater meus agricola est.
|
||||
2| Omnem palmitem in me non ferentem fructum, tollet eum, et omnem qui fert fructum, purgabit eum, ut fructum plus afferat.
|
||||
3| Jam vos mundi estis propter sermonem quem locutus sum vobis.
|
||||
4| Manete in me, et ego in vobis. Sicut palmes non potest fere fructum a semetipso, nisi manserit in vite, sic nec vos, nisi in me manseritis.
|
||||
5| Ego sum vitis, vos palmites : qui manet in me, et ego in eo, hic fert fructum multum, quia sine me nihil potestis facere.
|
||||
6| Si quis in me non manserit, mittetur foras sicut palmes, et arescet, et colligent eum, et in ignem mittent, et ardet.
|
||||
7| Si manseritis in me, et verba mea in vobis manserint, quodcumque volueritis petetis, et fiet vobis.
|
||||
8| In hoc clarificatus est Pater meus, ut fructum plurimum afferatis, et efficiamini mei discipuli.
|
||||
9| Sicut dilexit me Pater, et ego dilexi vos. Manete in dilectione mea.
|
||||
10| Si præcepta mea servaveritis, manebitis in dilectione mea, sicut et ego Patris mei præcepta servavi, et maneo in ejus dilectione.
|
||||
11| Hæc locutus sum vobis : ut gaudium meum in vobis sit, et gaudium vestrum impleatur.
|
||||
12| Hoc est præceptum meum, ut diligatis invicem, sicut dilexi vos.
|
||||
13| Majorem hac dilectionem nemo habet, ut animam suam ponat qui pro amicis suis.
|
||||
14| Vos amici mei estis, si feceritis quæ ego præcipio vobis.
|
||||
15| Jam non dicam vos servos : quia servus nescit quid faciat dominus ejus. Vos autem dixi amicos : quia omnia quæcumque audivi a Patre meo, nota feci vobis.
|
||||
16| Non vos me elegistis, sed ego elegi vos, et posui vos ut eatis, et fructum afferatis, et fructus vester maneat : ut quodcumque petieritis Patrem in nomine meo, det vobis.
|
||||
17| Hæc mando vobis : ut diligatis invicem.
|
||||
18| Si mundus vos odit, scitote quia me priorem vobis odio habuit.
|
||||
19| Si de mundo fuissetis, mundus quod suum erat diligeret : quia vero de mundo non estis, sed ego elegi vos de mundo, propterea odit vos mundus.
|
||||
20| Mementote sermonis mei, quem ego dixi vobis : non est servus major domino suo. Si me persecuti sunt, et vos persequentur ; si sermonem meum servaverunt, et vestrum servabunt.
|
||||
21| Sed hæc omnia facient vobis propter nomen meum : quia nesciunt eum qui misit me.
|
||||
22| Si non venissem, et locutus fuissem eis, peccatum non haberent : nunc autem excusationem non habent de peccato suo.
|
||||
23| Qui me odit, et Patrem meum odit.
|
||||
24| Si opera non fecissem in eis quæ nemo alius fecit, peccatum non haberent : nunc autem et viderunt, et oderunt et me, et Patrem meum.
|
||||
25| Sed ut adimpleatur sermo, qui in lege eorum scriptus est : Quia odio habuerunt me gratis.
|
||||
26| Cum autem venerit Paraclitus, quem ego mittam vobis a Patre, Spiritum veritatis, qui a Patre procedit, ille testimonium perhibebit de me ;
|
||||
27| et vos testimonium perhibebitis, quia ab initio mecum estis.
|
||||
#16
|
||||
1| Hæc locutus sum vobis, ut non scandalizemini.
|
||||
2| Absque synagogis facient vos : sed venit hora, ut omnis qui interficit vos arbitretur obsequium se præstare Deo.
|
||||
3| Et hæc facient vobis, quia non noverunt Patrem, neque me.
|
||||
4| Sed hæc locutus sum vobis, ut cum venerit hora eorum, reminiscamini quia ego dixi vobis.
|
||||
5| Hæc autem vobis ab initio non dixi, quia vobiscum eram. Et nunc vado ad eum qui misit me ; et nemo ex vobis interrogat me : Quo vadis ?
|
||||
6| sed quia hæc locutus sum vobis, tristitia implevit cor vestrum.
|
||||
7| Sed ego veritatem dico vobis : expedit vobis ut ego vadam : si enim non abiero, Paraclitus non veniet ad vos ; si autem abiero, mittam eum ad vos.
|
||||
8| Et cum venerit ille, arguet mundum de peccato, et de justitia, et de judicio.
|
||||
9| De peccato quidem, quia non crediderunt in me.
|
||||
10| De justitia vero, quia ad Patrem vado, et jam non videbitis me.
|
||||
11| De judicio autem, quia princeps hujus mundi jam judicatus est.
|
||||
12| Adhuc multa habeo vobis dicere, sed non potestis portare modo.
|
||||
13| Cum autem venerit ille Spiritus veritatis, docebit vos omnem veritatem : non enim loquetur a semetipso, sed quæcumque audiet loquetur, et quæ ventura sunt annuntiabit vobis.
|
||||
14| Ille me clarificabit, quia de meo accipiet, et annuntiabit vobis.
|
||||
15| Omnia quæcumque habet Pater, mea sunt. Propterea dixi : quia de meo accipiet, et annuntiabit vobis.
|
||||
16| Modicum, et jam non videbitis me ; et iterum modicum, et videbitis me : quia vado ad Patrem.
|
||||
17| Dixerunt ergo ex discipulis ejus ad invicem : Quid est hoc quod dicit nobis : Modicum, et non videbitis me ; et iterum modicum, et videbitis me, et quia vado ad Patrem ?
|
||||
18| Dicebant ergo : Quid est hoc quod dicit : Modicum ? nescimus quid loquitur.
|
||||
19| Cognovit autem Jesus, quia volebant eum interrogare, et dixit eis : De hoc quæritis inter vos quia dixi : Modicum, et non videbitis me ; et iterum modicum, et videbitis me.
|
||||
20| Amen, amen dico vobis : quia plorabitis, et flebitis vos, mundus autem gaudebit ; vos autem contristabimini, sed tristitia vestra vertetur in gaudium.
|
||||
21| Mulier cum parit, tristitiam habet, quia venit hora ejus ; cum autem pepererit puerum, jam non meminit pressuræ propter gaudium, quia natus est homo in mundum.
|
||||
22| Et vos igitur nunc quidem tristitiam habetis, iterum autem videbo vos, et gaudebit cor vestrum : et gaudium vestrum nemo tollet a vobis.
|
||||
23| Et in illo die me non rogabitis quidquam. Amen, amen dico vobis : si quid petieritis Patrem in nomine meo, dabit vobis.
|
||||
24| Usque modo non petistis quidquam in nomine meo : petite, et accipietis, ut gaudium vestrum sit plenum.
|
||||
25| Hæc in proverbiis locutus sum vobis. Venit hora cum jam non in proverbiis loquar vobis, sed palam de Patre annuntiabo vobis :
|
||||
26| in illo die in nomine meo petetis : et non dico vobis quia ego rogabo Patrem de vobis :
|
||||
27| ipse enim Pater amat vos, quia vos me amastis, et credidistis, quia ego a Deo exivi.
|
||||
28| Exivi a Patre, et veni in mundum : iterum relinquo mundum, et vado ad Patrem.
|
||||
29| Dicunt ei discipuli ejus : Ecce nunc palam loqueris, et proverbium nullum dicis :
|
||||
30| nunc scimus quia scis omnia, et non opus est tibi ut quis te interroget : in hoc credimus quia a Deo existi.
|
||||
31| Respondit eis Jesus : Modo creditis ?
|
||||
32| ecce venit hora, et jam venit, ut dispergamini unusquisque in propria, et me solum relinquatis : et non sum solus, quia Pater mecum est.
|
||||
33| Hæc locutus sum vobis, ut in me pacem habeatis. In mundo pressuram habebitis : sed confidite, ego vici mundum.
|
||||
#17
|
||||
1| Hæc locutus est Jesus : et sublevatis oculis in cælum, dixit : Pater, venit hora : clarifica Filium tuum, ut Filius tuus clarificet te :
|
||||
2| sicut dedisti ei potestatem omnis carnis, ut omne, quod dedisti ei, det eis vitam æternam.
|
||||
3| Hæc est autem vita æterna : ut cognoscant te, solum Deum verum, et quem misisti Jesum Christum.
|
||||
4| Ego te clarificavi super terram : opus consummavi, quod dedisti mihi ut faciam :
|
||||
5| et nunc clarifica me tu, Pater, apud temetipsum, claritate quam habui, priusquam mundus esset, apud te.
|
||||
6| Manifestavi nomen tuum hominibus, quos dedisti mihi de mundo : tui erant, et mihi eos dedisti : et sermonem tuum servaverunt.
|
||||
7| Nunc cognoverunt quia omnia quæ dedisti mihi, abs te sunt :
|
||||
8| quia verba quæ dedisti mihi, dedi eis : et ipsi acceperunt, et cognoverunt vere quia a te exivi, et crediderunt quia tu me misisti.
|
||||
9| Ego pro eis rogo ; non pro mundo rogo, sed pro his quos dedisti mihi : quia tui sunt :
|
||||
10| et mea omnia tua sunt, et tua mea sunt : et clarificatus sum in eis.
|
||||
11| Et jam non sum in mundo, et hi in mundo sunt, et ego ad te venio. Pater sancte, serva eos in nomine tuo, quos dedisti mihi : ut sint unum, sicut et nos.
|
||||
12| Cum essem cum eis, ego servabam eos in nomine tuo. Quos dedisti mihi, custodivi : et nemo ex eis periit, nisi filius perditionis, ut Scriptura impleatur.
|
||||
13| Nunc autem ad te venio : et hæc loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in semetipsis.
|
||||
14| Ego dedi eis sermonem tuum, et mundus eos odio habuit, quia non sunt de mundo, sicut et ego non sum de mundo.
|
||||
15| Non rogo ut tollas eos de mundo, sed ut serves eos a malo.
|
||||
16| De mundo non sunt, sicut et ego non sum de mundo.
|
||||
17| Sanctifica eos in veritate. Sermo tuus veritas est.
|
||||
18| Sicut tu me misisti in mundum, et ego misi eos in mundum :
|
||||
19| et pro eis ego sanctifico meipsum : ut sint et ipsi sanctificati in veritate.
|
||||
20| Non pro eis autem rogo tantum, sed et pro eis qui credituri sunt per verbum eorum in me :
|
||||
21| ut omnes unum sint, sicut tu Pater in me, et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint : ut credat mundus, quia tu me misisti.
|
||||
22| Et ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi eis : ut sint unum, sicut et nos unum sumus.
|
||||
23| Ego in eis, et tu in me : ut sint consummati in unum : et cognoscat mundus quia tu me misisti, et dilexisti eos, sicut et me dilexisti.
|
||||
24| Pater, quos dedisti mihi, volo ut ubi sum ego, et illi sint mecum : ut videant claritatem meam, quam dedisti mihi : quia dilexisti me ante constitutionem mundi.
|
||||
25| Pater juste, mundus te non cognovit, ego autem te cognovi : et hi cognoverunt, quia tu me misisti.
|
||||
26| Et notum feci eis nomen tuum, et notum faciam : ut dilectio, qua dilexisti me, in ipsis sit, et ego in ipsis.
|
||||
#18
|
||||
1| Hæc cum dixisset Jesus, egressus est cum discipulis suis trans torrentem Cedron, ubi erat hortus, in quem introivit ipse, et discipuli ejus.
|
||||
2| Sciebat autem et Judas, qui tradebat eum, locum : quia frequenter Jesus convenerat illuc cum discipulis suis.
|
||||
3| Judas ergo cum accepisset cohortem, et a pontificibus et pharisæis ministros, venit illuc cum laternis, et facibus, et armis.
|
||||
4| Jesus itaque sciens omnia quæ ventura erant super eum, processit, et dixit eis : Quem quæritis ?
|
||||
5| Responderunt ei : Jesum Nazarenum. Dicit eis Jesus : Ego sum. Stabat autem et Judas, qui tradebat eum, cum ipsis.
|
||||
6| Ut ergo dixit eis : Ego sum : abierunt retrorsum, et ceciderunt in terram.
|
||||
7| Iterum ergo interrogavit eos : Quem quæritis ? Illi autem dixerunt : Jesum Nazarenum.
|
||||
8| Respondit Jesus : Dixi vobis, quia ego sum : si ergo me quæritis, sinite hos abire.
|
||||
9| Ut impleretur sermo, quem dixit : Quia quos dedisti mihi, non perdidi ex eis quemquam.
|
||||
10| Simon ergo Petrus habens gladium eduxit eum : et percussit pontificis servum, et abscidit auriculam ejus dexteram. Erat autem nomen servo Malchus.
|
||||
11| Dixit ergo Jesus Petro : Mitte gladium tuum in vaginam. Calicem, quem dedit mihi Pater, non bibam illum ?
|
||||
12| Cohors ergo, et tribunus, et ministri Judæorum comprehenderunt Jesum, et ligaverunt eum.
|
||||
13| Et adduxerunt eum ad Annam primum : erat enim socer Caiphæ, qui erat pontifex anni illius.
|
||||
14| Erat autem Caiphas, qui consilium dederat Judæis : Quia expedit unum hominem mori pro populo.
|
||||
15| Sequebatur autem Jesum Simon Petrus, et alius discipulus. Discipulus autem ille erat notus pontifici, et introivit cum Jesu in atrium pontificis.
|
||||
16| Petrus autem stabat ad ostium foris. Exivit ergo discipulus alius, qui erat notus pontifici, et dixit ostiariæ : et introduxit Petrum.
|
||||
17| Dicit ergo Petro ancilla ostiaria : Numquid et tu ex discipulis es hominis istius ? Dicit ille : Non sum.
|
||||
18| Stabant autem servi et ministri ad prunas, quia frigus erat, et calefaciebant se : erat autem cum eis et Petrus stans, et calefaciens se.
|
||||
19| Pontifex ergo interrogavit Jesum de discipulis suis, et de doctrina ejus.
|
||||
20| Respondit ei Jesus : Ego palam locutus sum mundo : ego semper docui in synagoga, et in templo, quo omnes Judæi conveniunt, et in occulto locutus sum nihil.
|
||||
21| Quid me interrogas ? interroga eos qui audierunt quid locutus sim ipsis : ecce hi sciunt quæ dixerim ego.
|
||||
22| Hæc autem cum dixisset, unus assistens ministrorum dedit alapam Jesu, dicens : Sic respondes pontifici ?
|
||||
23| Respondit ei Jesus : Si male locutus sum, testimonium perhibe de malo : si autem bene, quid me cædis ?
|
||||
24| Et misit eum Annas ligatum ad Caipham pontificem.
|
||||
25| Erat autem Simon Petrus stans, et calefaciens se. Dixerunt ergo ei : Numquid et tu ex discipulis ejus es ? Negavit ille, et dixit : Non sum.
|
||||
26| Dicit ei unus ex servis pontificis, cognatus ejus, cujus abscidit Petrus auriculam : Nonne ego te vidi in horto cum illo ?
|
||||
27| Iterum ergo negavit Petrus : et statim gallus cantavit.
|
||||
28| Adducunt ergo Jesum a Caipha in prætorium. Erat autem mane : et ipsi non introierunt in prætorium, ut non contaminarentur, sed ut manducarent Pascha.
|
||||
29| Exivit ergo Pilatus ad eos foras, et dixit : Quam accusationem affertis adversus hominem hunc ?
|
||||
30| Responderunt, et dixerunt ei : Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum.
|
||||
31| Dixit ergo eis Pilatus : Accipite eum vos, et secundum legem vestram judicate eum. Dixerunt ergo ei Judæi : Nobis non licet interficere quemquam.
|
||||
32| Ut sermo Jesu impleretur, quem dixit, significans qua morte esset moriturus.
|
||||
33| Introivit ergo iterum in prætorium Pilatus : et vocavit Jesum, et dixit ei : Tu es rex Judæorum ?
|
||||
34| Respondit Jesus : A temetipso hoc dicis, an alii dixerunt tibi de me ?
|
||||
35| Respondit Pilatus : Numquid ego Judæus sum ? gens tua et pontifices tradiderunt te mihi : quid fecisti ?
|
||||
36| Respondit Jesus : Regnum meum non est de hoc mundo. Si ex hoc mundo esset regnum meum, ministri mei utique decertarent ut non traderer Judæis : nunc autem regnum meum non est hinc.
|
||||
37| Dixit itaque ei Pilatus : Ergo rex es tu ? Respondit Jesus : Tu dicis quia rex sum ego. Ego in hoc natus sum, et ad hoc veni in mundum, ut testimonium perhibeam veritati : omnis qui est ex veritate, audit vocem meam.
|
||||
38| Dicit ei Pilatus : Quid est veritas ? Et cum hoc dixisset, iterum exivit ad Judæos, et dicit eis : Ego nullam invenio in eo causam.
|
||||
39| Est autem consuetudo vobis ut unum dimittam vobis in Pascha : vultis ergo dimittam vobis regem Judæorum ?
|
||||
40| Clamaverunt ergo rursum omnes, dicentes : Non hunc, sed Barabbam. Erat autem Barabbas latro.
|
||||
#19
|
||||
1| Tunc ergo apprehendit Pilatus Jesum, et flagellavit.
|
||||
2| Et milites plectentes coronam de spinis, imposuerunt capiti ejus : et veste purpurea circumdederunt eum.
|
||||
3| Et veniebant ad eum, et dicebant : Ave, rex Judæorum : et dabant ei alapas.
|
||||
4| Exivit ergo iterum Pilatus foras, et dicit eis : Ecce adduco vobis eum foras, ut cognoscatis quia nullam invenio in eo causam.
|
||||
5| (Exivit ergo Jesus portans coronam spineam, et purpureum vestimentum.) Et dicit eis : Ecce homo.
|
||||
6| Cum ergo vidissent eum pontifices et ministri, clamabant, dicentes : Crucifige, crucifige eum. Dicit eis Pilatus : Accipite eum vos, et crucifigite : ego enim non invenio in eo causam.
|
||||
7| Responderunt ei Judæi : Nos legem habemus, et secundum legem debet mori, quia Filium Dei se fecit.
|
||||
8| Cum ergo audisset Pilatus hunc sermonem, magis timuit.
|
||||
9| Et ingressus est prætorium iterum : et dixit ad Jesum : Unde es tu ? Jesus autem responsum non dedit ei.
|
||||
10| Dicit ergo ei Pilatus : Mihi non loqueris ? nescis quia potestatem habeo crucifigere te, et potestatem habeo dimittere te ?
|
||||
11| Respondit Jesus : Non haberes potestatem adversum me ullam, nisi tibi datum esset desuper. Propterea qui me tradidit tibi, majus peccatum habet.
|
||||
12| Et exinde quærebat Pilatus dimittere eum. Judæi autem clamabant dicentes : Si hunc dimittis, non es amicus Cæsaris. Omnis enim qui se regem facit, contradicit Cæsari.
|
||||
13| Pilatus autem cum audisset hos sermones, adduxit foras Jesum : et sedit pro tribunali, in loco qui dicitur Lithostrotos, hebraice autem Gabbatha.
|
||||
14| Erat autem parasceve Paschæ, hora quasi sexta, et dicit Judæis : Ecce rex vester.
|
||||
15| Illi autem clamabant : Tolle, tolle, crucifige eum. Dicit eis Pilatus : Regem vestrum crucifigam ? Responderunt pontifices : Non habemus regem, nisi Cæsarem.
|
||||
16| Tunc ergo tradidit eis illum ut crucifigeretur. Susceperunt autem Jesum, et eduxerunt.
|
||||
17| Et bajulans sibi crucem exivit in eum, qui dicitur Calvariæ locum, hebraice autem Golgotha :
|
||||
18| ubi crucifixerunt eum, et cum eo alios duos hinc et hinc, medium autem Jesum.
|
||||
19| Scripsit autem et titulum Pilatus, et posuit super crucem. Erat autem scriptum : Jesus Nazarenus, Rex Judæorum.
|
||||
20| Hunc ergo titulum multi Judæorum legerunt : quia prope civitatem erat locus, ubi crucifixus est Jesus, et erat scriptum hebraice, græce, et latine.
|
||||
21| Dicebant ergo Pilato pontifices Judæorum : Noli scribere : Rex Judæorum : sed quia ipse dixit : Rex sum Judæorum.
|
||||
22| Respondit Pilatus : Quod scripsi, scripsi.
|
||||
23| Milites ergo cum crucifixissent eum, acceperunt vestimenta ejus (et fecerunt quatuor partes, unicuique militi partem) et tunicam. Erat autem tunica inconsutilis, desuper contexta per totum.
|
||||
24| Dixerunt ergo ad invicem : Non scindamus eam, sed sortiamur de illa cujus sit. Ut Scriptura impleretur, dicens : Partiti sunt vestimenta mea sibi : et in vestem meam miserunt sortem. Et milites quidem hæc fecerunt.
|
||||
25| Stabant autem juxta crucem Jesu mater ejus, et soror matris ejus, Maria Cleophæ, et Maria Magdalene.
|
||||
26| Cum vidisset ergo Jesus matrem, et discipulum stantem, quem diligebat, dicit matri suæ : Mulier, ecce filius tuus.
|
||||
27| Deinde dicit discipulo : Ecce mater tua. Et ex illa hora accepit eam discipulus in sua.
|
||||
28| Postea sciens Jesus quia omnia consummata sunt, ut consummaretur Scriptura, dixit : Sitio.
|
||||
29| Vas ergo erat positum aceto plenum. Illi autem spongiam plenam aceto, hyssopo circumponentes, obtulerunt ori ejus.
|
||||
30| Cum ergo accepisset Jesus acetum, dixit : Consummatum est. Et inclinato capite tradidit spiritum.
|
||||
31| Judæi ergo (quoniam parasceve erat) ut non remanerent in cruce corpora sabbato (erat enim magnus dies ille sabbati), rogaverunt Pilatum ut frangerentur eorum crura, et tollerentur.
|
||||
32| Venerunt ergo milites : et primi quidem fregerunt crura, et alterius, qui crucifixus est cum eo.
|
||||
33| Ad Jesum autem cum venissent, ut viderunt eum jam mortuum, non fregerunt ejus crura,
|
||||
34| sed unus militum lancea latus ejus aperuit, et continuo exivit sanguis et aqua.
|
||||
35| Et qui vidit, testimonium perhibuit : et verum est testimonium ejus. Et ille scit quia vera dicit : ut et vos credatis.
|
||||
36| Facta sunt enim hæc ut Scriptura impleretur : Os non comminuetis ex eo.
|
||||
37| Et iterum alia Scriptura dicit : Videbunt in quem transfixerunt.
|
||||
38| Post hæc autem rogavit Pilatum Joseph ab Arimathæa (eo quod esset discipulus Jesu, occultus autem propter metum Judæorum), ut tolleret corpus Jesu. Et permisit Pilatus. Venit ergo, et tulit corpus Jesu.
|
||||
39| Venit autem et Nicodemus, qui venerat ad Jesum nocte primum, ferens mixturam myrrhæ et aloës, quasi libras centum.
|
||||
40| Acceperunt ergo corpus Jesu, et ligaverunt illud linteis cum aromatibus, sicut mos est Judæis sepelire.
|
||||
41| Erat autem in loco, ubi crucifixus est, hortus : et in horto monumentum novum, in quo nondum quisquam positus erat.
|
||||
42| Ibi ergo propter parasceven Judæorum, quia juxta erat monumentum, posuerunt Jesum.
|
||||
#20
|
||||
1| Una autem sabbati, Maria Magdalene venit mane, cum adhuc tenebræ essent, ad monumentum : et vidit lapidem sublatum a monumento.
|
||||
2| Cucurrit ergo, et venit ad Simonem Petrum, et ad alium discipulum, quem amabat Jesus, et dicit illis : Tulerunt Dominum de monumento, et nescimus ubi posuerunt eum.
|
||||
3| Exiit ergo Petrus, et ille alius discipulus, et venerunt ad monumentum.
|
||||
4| Currebant autem duo simul, et ille alius discipulus præcucurrit citius Petro, et venit primus ad monumentum.
|
||||
5| Et cum se inclinasset, vidit posita linteamina : non tamen introivit.
|
||||
6| Venit ergo Simon Petrus sequens eum, et introivit in monumentum, et vidit linteamina posita,
|
||||
7| et sudarium, quod fuerat super caput ejus, non cum linteaminibus positum, sed separatim involutum in unum locum.
|
||||
8| Tunc ergo introivit et ille discipulus qui venerat primus ad monumentum : et vidit, et credidit :
|
||||
9| nondum enim sciebant Scripturam, quia oportebat eum a mortuis resurgere.
|
||||
10| Abierunt ergo iterum discipuli ad semetipsos.
|
||||
11| Maria autem stabat ad monumentum foris, plorans. Dum ergo fleret, inclinavit se, et prospexit in monumentum :
|
||||
12| et vidit duos angelos in albis sedentes, unum ad caput, et unum ad pedes, ubi positum fuerat corpus Jesu.
|
||||
13| Dicunt ei illi : Mulier, quid ploras ? Dicit eis : Quia tulerunt Dominum meum : et nescio ubi posuerunt eum.
|
||||
14| Hæc cum dixisset, conversa est retrorsum, et vidit Jesum stantem : et non sciebat quia Jesus est.
|
||||
15| Dicit ei Jesus : Mulier, quid ploras ? quem quæris ? Illa existimans quia hortulanus esset, dicit ei : Domine, si tu sustulisti eum, dicito mihi ubi posuisti eum, et ego eum tollam.
|
||||
16| Dicit ei Jesus : Maria. Conversa illa, dicit ei : Rabboni (quod dicitur Magister).
|
||||
17| Dicit ei Jesus : Noli me tangere, nondum enim ascendi ad Patrem meum : vade autem ad fratres meos, et dic eis : Ascendo ad Patrem meum, et Patrem vestrum, Deum meum, et Deum vestrum.
|
||||
18| Venit Maria Magdalene annuntians discipulis : Quia vidi Dominum, et hæc dixit mihi.
|
||||
19| Cum ergo sero esset die illo, una sabbatorum, et fores essent clausæ, ubi erant discipuli congregati propter metum Judæorum : venit Jesus, et stetit in medio, et dixit eis : Pax vobis.
|
||||
20| Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et latus. Gavisi sunt ergo discipuli, viso Domino.
|
||||
21| Dixit ergo eis iterum : Pax vobis. Sicut misit me Pater, et ego mitto vos.
|
||||
22| Hæc cum dixisset, insufflavit, et dixit eis : Accipite Spiritum Sanctum :
|
||||
23| quorum remiseritis peccata, remittuntur eis : et quorum retinueritis, retenta sunt.
|
||||
24| Thomas autem unus ex duodecim, qui dicitur Didymus, non erat cum eis quando venit Jesus.
|
||||
25| Dixerunt ergo ei alii discipuli : Vidimus Dominum. Ille autem dixit eis : Nisi videro in manibus ejus fixuram clavorum, et mittam digitum meum in locum clavorum, et mittam manum meam in latus ejus, non credam.
|
||||
26| Et post dies octo, iterum erant discipuli ejus intus, et Thomas cum eis. Venit Jesus januis clausis, et stetit in medio, et dixit : Pax vobis.
|
||||
27| Deinde dicit Thomæ : Infer digitum tuum huc, et vide manus meas, et affer manum tuam, et mitte in latus meum : et noli esse incredulus, sed fidelis.
|
||||
28| Respondit Thomas, et dixit ei : Dominus meus et Deus meus.
|
||||
29| Dixit ei Jesus : Quia vidisti me, Thoma, credidisti : beati qui non viderunt, et crediderunt.
|
||||
30| Multa quidem et alia signa fecit Jesus in conspectu discipulorum suorum, quæ non sunt scripta in libro hoc.
|
||||
31| Hæc autem scripta sunt ut credatis, quia Jesus est Christus Filius Dei : et ut credentes, vitam habeatis in nomine ejus.
|
||||
#21
|
||||
1| Postea manifestavit se iterum Jesus discipulis ad mare Tiberiadis. Manifestavit autem sic :
|
||||
2| erant simul Simon Petrus, et Thomas, qui dicitur Didymus, et Nathanaël, qui erat a Cana Galilææ, et filii Zebedæi, et alii ex discipulis ejus duo.
|
||||
3| Dicit eis Simon Petrus : Vado piscari. Dicunt ei : Venimus et nos tecum. Et exierunt, et ascenderunt in navim : et illa nocte nihil prendiderunt.
|
||||
4| Mane autem facto stetit Jesus in littore : non tamen cognoverunt discipuli quia Jesus est.
|
||||
5| Dixit ergo eis Jesus : Pueri, numquid pulmentarium habetis ? Responderunt ei : Non.
|
||||
6| Dicit eis : Mittite in dexteram navigii rete, et invenietis. Miserunt ergo : et jam non valebant illud trahere præ multitudine piscium.
|
||||
7| Dixit ergo discipulus ille, quem diligebat Jesus, Petro : Dominus est. Simon Petrus cum audisset quia Dominus est, tunica succinxit se (erat enim nudus) et misit se in mare.
|
||||
8| Alii autem discipuli navigio venerunt (non enim longe erant a terra, sed quasi cubitis ducentis), trahentes rete piscium.
|
||||
9| Ut ergo descenderunt in terram, viderunt prunas positas, et piscem superpositum, et panem.
|
||||
10| Dicit eis Jesus : Afferte de piscibus, quos prendidistis nunc.
|
||||
11| Ascendit Simon Petrus et traxit rete in terram, plenum magnis piscibus centum quinquaginta tribus. Et cum tanti essent, non est scissum rete.
|
||||
12| Dicit eis Jesus : Venite, prandete. Et nemo audebat discumbentium interrogare eum : Tu quis es ? scientes, quia Dominus est.
|
||||
13| Et venit Jesus, et accipit panem, et dat eis, et piscem similiter.
|
||||
14| Hoc jam tertio manifestatus est Jesus discipulis suis cum resurrexisset a mortuis.
|
||||
15| Cum ergo prandissent, dicit Simoni Petro Jesus : Simon Joannis, diligis me plus his ? Dicit ei : Etiam Domine, tu scis quia amo te. Dicit ei : Pasce agnos meos.
|
||||
16| Dicit ei iterum : Simon Joannis, diligis me ? Ait illi : Etiam Domine, tu scis quia amo te. Dicit ei : Pasce agnos meos.
|
||||
17| Dicit ei tertio : Simon Joannis, amas me ? Contristatus est Petrus, quia dixit ei tertio : Amas me ? et dixit ei : Domine, tu omnia nosti, tu scis quia amo te. Dixit ei : Pasce oves meas.
|
||||
18| Amen, amen dico tibi : cum esses junior, cingebas te, et ambulabas ubi volebas : cum autem senueris, extendes manus tuas, et alius te cinget, et ducet quo tu non vis.
|
||||
19| Hoc autem dixit significans qua morte clarificaturus esset Deum. Et cum hoc dixisset, dicit ei : Sequere me.
|
||||
20| Conversus Petrus vidit illum discipulum, quem diligebat Jesus, sequentem, qui et recubuit in cœna super pectus ejus, et dixit : Domine, quis est qui tradet te ?
|
||||
21| Hunc ergo cum vidisset Petrus, dixit Jesu : Domine, hic autem quid ?
|
||||
22| Dicit ei Jesus : Sic eum volo manere donec veniam, quid ad te ? tu me sequere.
|
||||
23| Exiit ergo sermo iste inter fratres quia discipulus ille non moritur. Et non dixit ei Jesus : Non moritur, sed : Sic eum volo manere donec veniam, quid ad te ?
|
||||
24| Hic est discipulus ille qui testimonium perhibet de his, et scripsit hæc : et scimus quia verum est testimonium ejus.
|
||||
25| Sunt autem et alia multa quæ fecit Jesus : quæ si scribantur per singula, nec ipsum arbitror mundum capere posse eos, qui scribendi sunt, libros.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,76 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verbum Domini, quod factum est ad Joël, filium Phatuel.
|
||||
2| Audite hoc, senes, et auribus percipite, omnes habitatores terræ : si factum est istud in diebus vestris, aut in diebus patrum vestrorum ?
|
||||
3| Super hoc filiis vestris narrate, et filii vestri filiis suis, et filii eorum generationi alteræ.
|
||||
4| Residuum erucæ comedit locusta, et residuum locustæ comedit bruchus, et residuum bruchi comedit rubigo.
|
||||
5| Expergiscimini, ebrii, et flete et ululate, omnes qui bibitis vinum in dulcedine, quoniam periit ab ore vestro.
|
||||
6| Gens enim ascendit super terram meam, fortis et innumerabilis : dentes ejus ut dentes leonis, et molares ejus ut catuli leonis.
|
||||
7| Posuit vineam meam in desertum, et ficum meam decorticavit ; nudans spoliavit eam, et projecit : albi facti sunt rami ejus.
|
||||
8| Plange quasi virgo accincta sacco super virum pubertatis suæ.
|
||||
9| Periit sacrificium et libatio de domo Domini ; luxerunt sacerdotes, ministri Domini.
|
||||
10| Depopulata est regio, luxit humus, quoniam devastatum est triticum, confusum est vinum, elanguit oleum.
|
||||
11| Confusi sunt agricolæ, ululaverunt vinitores super frumento et hordeo, quia periit messis agri.
|
||||
12| Vinea confusa est, et ficus elanguit ; malogranatum, et palma, et malum, et omnia ligna agri aruerunt, quia confusum est gaudium a filiis hominum.
|
||||
13| Accingite vos, et plangite, sacerdotes : ululate, ministri altaris ; ingredimini, cubate in sacco, ministri Dei mei, quoniam interiit de domo Dei vestri sacrificium et libatio.
|
||||
14| Sanctificate jejunium, vocate cœtum, congregate senes, omnes habitatores terræ in domum Dei vestri, et clamate ad Dominum :
|
||||
15| A, a, a, diei ! quia prope est dies Domini, et quasi vastitas a potente veniet.
|
||||
16| Numquid non coram oculis vestris alimenta perierunt de domo Dei nostri, lætitia et exsultatio ?
|
||||
17| Computruerunt jumenta in stercore suo, demolita sunt horrea, dissipatæ sunt apothecæ, quoniam confusum est triticum.
|
||||
18| Quid ingemuit animal, mugierunt greges armenti ? quia non est pascua eis ; sed et greges pecorum disperierunt.
|
||||
19| Ad te, Domine, clamabo, quia ignis comedit speciosa deserti, et flamma succendit omnia ligna regionis.
|
||||
20| Sed et bestiæ agri, quasi area sitiens imbrem, suspexerunt ad te, quoniam exsiccati sunt fontes aquarum, et ignis devoravit speciosa deserti.
|
||||
#2
|
||||
1| Canite tuba in Sion, ululate in monte sancto meo, conturbentur omnes habitatores terræ : quia venit dies Domini, quia prope est.
|
||||
2| Dies tenebrarum et caliginis, dies nubis et turbinis ; quasi mane expansum super montes populus multus et fortis : similis ei non fuit a principio, et post eum non erit usque in annos generationis et generationis.
|
||||
3| Ante faciem ejus ignis vorans, et post eum exurens flamma. Quasi hortus voluptatis terra coram eo, et post eum solitudo deserti, neque est qui effugiat eum.
|
||||
4| Quasi aspectus equorum, aspectus eorum ; et quasi equites, sic current.
|
||||
5| Sicut sonitus quadrigarum super capita montium exilient, sicut sonitus flammæ ignis devorantis stipulam, velut populus fortis præparatus ad prælium.
|
||||
6| A facie ejus cruciabuntur populi ; omnes vultus redigentur in ollam.
|
||||
7| Sicut fortes current ; quasi viri bellatores ascendent murum : viri in viis suis gradientur, et non declinabunt a semitis suis.
|
||||
8| Unusquisque fratrem suum non coarctabit, singuli in calle suo ambulabunt ; sed et per fenestras cadent, et non demolientur.
|
||||
9| Urbem ingredientur, in muro current, domos conscendent, per fenestras intrabunt quasi fur.
|
||||
10| A facie ejus contremuit terra, moti sunt cæli, sol et luna obtenebrati sunt, et stellæ retraxerunt splendorem suum.
|
||||
11| Et Dominus dedit vocem suam ante faciem exercitus sui, quia multa sunt nimis castra ejus, quia fortia et facientia verbum ejus : magnus enim dies Domini, et terribilis valde, et quis sustinebit eum ?
|
||||
12| Nunc ergo, dicit Dominus, convertimini ad me in toto corde vestro, in jejunio, et in fletu, et in planctu.
|
||||
13| Et scindite corda vestra, et non vestimenta vestra ; et convertimini ad Dominum Deum vestrum, quia benignus et misericors est, patiens et multæ misericordiæ, et præstabilis super malitia.
|
||||
14| Quis scit si convertatur, et ignoscat, et relinquat post se benedictionem, sacrificium et libamen Domino Deo vestro ?
|
||||
15| Canite tuba in Sion, sanctificate jejunium, vocate cœtum :
|
||||
16| congregate populum, sanctificate ecclesiam, coadunate senes, congregate parvulos, et sugentes ubera ; egrediatur sponsus de cubili suo, et sponsa de thalamo suo.
|
||||
17| Inter vestibulum et altare plorabunt sacerdotes, ministri Domini, et dicent : Parce, Domine, parce populo tuo ; et ne des hæreditatem tuam in opprobrium, ut dominentur eis nationes. Quare dicunt in populis : Ubi est Deus eorum ?
|
||||
18| Zelatus est Dominus terram suam, et pepercit populo suo.
|
||||
19| Et respondit Dominus, et dixit populo suo : Ecce ego mittam vobis frumentum, et vinum, et oleum, et replebimini eis ; et non dabo vos ultra opprobrium in gentibus.
|
||||
20| Et eum qui ab aquilone est procul faciam a vobis, et expellam eum in terram inviam et desertam : faciem ejus contra mare orientale, et extremum ejus ad mare novissimum : et ascendet fœtor ejus, et ascendet putredo ejus, quia superbe egit.
|
||||
21| Noli timere, terra : exsulta, et lætare, quoniam magnificavit Dominus ut faceret.
|
||||
22| Nolite timere, animalia regionis, quia germinaverunt speciosa deserti ; quia lignum attulit fructum suum, ficus et vinea dederunt virtutem suam.
|
||||
23| Et, filii Sion, exsultate, et lætamini in Domino Deo vestro, quia dedit vobis doctorem justitiæ, et descendere faciet ad vos imbrem matutinum et serotinum, sicut in principio.
|
||||
24| Et implebuntur areæ frumento, et redundabunt torcularia vino et oleo.
|
||||
25| Et reddam vobis annos, quos comedit locusta, bruchus, et rubigo, et eruca : fortitudo mea magna quam misi in vos.
|
||||
26| Et comedetis vescentes, et saturabimini ; et laudabitis nomen Domini Dei vestri, qui fecit mirabilia vobiscum ; et non confundetur populus meus in sempiternum.
|
||||
27| Et scietis quia in medio Israël ego sum, et ego Dominus Deus vester, et non est amplius ; et non confundetur populus meus in æternum.
|
||||
28| Et erit post hæc : effundam spiritum meum super omnem carnem, et prophetabunt filii vestri et filiæ vestræ : senes vestri somnia somniabunt, et juvenes vestri visiones videbunt.
|
||||
29| Sed et super servos meos et ancillas in diebus illis effundam spiritum meum.
|
||||
30| Et dabo prodigia in cælo et in terra, sanguinem, et ignem, et vaporem fumi.
|
||||
31| Sol convertetur in tenebras, et luna in sanguinem, antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.
|
||||
32| Et erit : omnis qui invocaverit nomen Domini, salvus erit : quia in monte Sion et in Jerusalem erit salvatio, sicut dixit Dominus, et in residuis quos Dominus vocaverit.
|
||||
#3
|
||||
1| Quia ecce in diebus illis, et in tempore illo, cum convertero captivitatem Juda et Jerusalem,
|
||||
2| congregabo omnes gentes, et deducam eas in vallem Josaphat ; et disceptabo cum eis ibi super populo meo, et hæreditate mea Israël, quos disperserunt in nationibus, et terram meam diviserunt.
|
||||
3| Et super populum meum miserunt sortem ; et posuerunt puerum in prostibulo, et puellam vendiderunt pro vino ut biberent.
|
||||
4| Verum quid mihi et vobis, Tyrus et Sidon, et omnis terminus Palæstinorum ? numquid ultionem vos reddetis mihi ? et si ulciscimini vos contra me, cito velociter reddam vicissitudinem vobis super caput vestrum.
|
||||
5| Argentum enim meum et aurum tulistis, et desiderabilia mea et pulcherrima intulistis in delubra vestra.
|
||||
6| Et filios Juda et filios Jerusalem vendidistis filiis Græcorum, ut longe faceretis eos de finibus suis.
|
||||
7| Ecce ego suscitabo eos de loco in quo vendidistis eos, et convertam retributionem vestram in caput vestrum.
|
||||
8| Et vendam filios vestros et filias vestras in manibus filiorum Juda, et venundabunt eos Sabæis, genti longinquæ, quia Dominus locutus est.
|
||||
9| Clamate hoc in gentibus, sanctificate bellum, suscitate robustos : accedant, ascendant omnes viri bellatores.
|
||||
10| Concidite aratra vestra in gladios, et ligones vestros in lanceas. Infirmus dicat : Quia fortis ego sum.
|
||||
11| Erumpite, et venite, omnes gentes de circuitu, et congregamini ; ibi occumbere faciet Dominus robustos tuos.
|
||||
12| Consurgant, et ascendant gentes in vallem Josaphat, quia ibi sedebo ut judicem omnes gentes in circuitu.
|
||||
13| Mittite falces, quoniam maturavit messis ; venite, et descendite, quia plenum est torcular, exuberant torcularia : quia multiplicata est malitia eorum.
|
||||
14| Populi, populi, in valle concisionis, quia juxta est dies Domini in valle concisionis.
|
||||
15| Sol et luna obtenebrati sunt, et stellæ retraxerunt splendorem suum.
|
||||
16| Et Dominus de Sion rugiet, et de Jerusalem dabit vocem suam, et movebuntur cæli et terra ; et Dominus spes populi sui, et fortitudo filiorum Israël.
|
||||
17| Et scietis quia ego Dominus Deus vester, habitans in Sion monte sancto meo ; et erit Jerusalem sancta, et alieni non transibunt per eam amplius.
|
||||
18| Et erit in die illa : stillabunt montes dulcedinem, et colles fluent lacte, et per omnes rivos Juda ibunt aquæ ; et fons de domo Domini egredietur, et irrigabit torrentem spinarum.
|
||||
19| Ægyptus in desolationem erit, et Idumæa in desertum perditionis, pro eo quod inique egerint in filios Juda, et effuderint sanguinem innocentem in terra sua.
|
||||
20| Et Judæa in æternum habitabitur, et Jerusalem in generationem et generationem.
|
||||
21| Et mundabo sanguinem eorum, quem non mundaveram ; et Dominus commorabitur in Sion.
|
||||
@@ -0,0 +1,52 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et factum est verbum Domini ad Jonam, filium Amathi, dicens :
|
||||
2| Surge, et vade in Niniven, civitatem grandem, et prædica in ea, quia ascendit malitia ejus coram me.
|
||||
3| Et surrexit Jonas, ut fugeret in Tharsis a facie Domini, et descendit in Joppen : et invenit navem euntem in Tharsis, et dedit naulum ejus, et descendit in eam ut iret cum eis in Tharsis a facie Domini.
|
||||
4| Dominus autem misit ventum magnum in mare : et facta est tempestas magna in mari, et navis periclitabatur conteri.
|
||||
5| Et timuerunt nautæ, et clamaverunt viri ad deum suum, et miserunt vasa quæ erant in navi, in mare, ut alleviaretur ab eis ; et Jonas descendit ad interiora navis, et dormiebat sopore gravi.
|
||||
6| Et accessit ad eum gubernator, et dixit ei : Quid tu sopore deprimeris ? surge, invoca Deum tuum, si forte recogitet Deus de nobis, et non pereamus.
|
||||
7| Et dixit vir ad collegam suum : Venite et mittamus sortes, et sciamus quare hoc malum sit nobis. Et miserunt sortes, et cecidit sors super Jonam.
|
||||
8| Et dixerunt ad eum : Indica nobis cujus causa malum istud sit nobis : quod est opus tuum ? quæ terra tua, et quo vadis ? vel ex quo populo es tu ?
|
||||
9| Et dixit ad eos : Hebræus ego sum, et Dominum Deum cæli ego timeo, qui fecit mare et aridam.
|
||||
10| Et timuerunt viri timore magno, et dixerunt ad eum : Quid hoc fecisti ? cognoverunt enim viri quod a facie Domini fugeret, quia indicaverat eis.
|
||||
11| Et dixerunt ad eum : Quid faciemus tibi, et cessabit mare a nobis ? quia mare ibat, et intumescebat.
|
||||
12| Et dixit ad eos : Tollite me, et mittite in mare, et cessabit mare a vobis : scio enim ego quoniam propter me tempestas hæc grandis venit super vos.
|
||||
13| Et remigabant viri ut reverterentur ad aridam, et non valebant, quia mare ibat, et intumescebat super eos.
|
||||
14| Et clamaverunt ad Dominum, et dixerunt : Quæsumus, Domine, ne pereamus in anima viri istius, et ne des super nos sanguinem innocentem : quia tu, Domine, sicut voluisti, fecisti.
|
||||
15| Et tulerunt Jonam, et miserunt in mare : et stetit mare a fervore suo.
|
||||
16| Et timuerunt viri timore magno Dominum : et immolaverunt hostias Domino, et voverunt vota.
|
||||
#2
|
||||
1| Et præparavit Dominus piscem grandem ut deglutiret Jonam : et erat Jonas in ventre piscis tribus diebus et tribus noctibus.
|
||||
2| Et oravit Jonas ad Dominum Deum suum de ventre piscis,
|
||||
3| et dixit : Clamavi de tribulatione mea ad Dominum, et exaudivit me ; de ventre inferi clamavi, et exaudisti vocem meam.
|
||||
4| Et projecisti me in profundum in corde maris, et flumen circumdedit me : omnes gurgites tui, et fluctus tui super me transierunt.
|
||||
5| Et ego dixi : Abjectus sum a conspectu oculorum tuorum ; verumtamen rursus videbo templum sanctum tuum.
|
||||
6| Circumdederunt me aquæ usque ad animam : abyssus vallavit me, pelagus operuit caput meum.
|
||||
7| Ad extrema montium descendi ; terræ vectes concluserunt me in æternum : et sublevabis de corruptione vitam meam, Domine Deus meus.
|
||||
8| Cum angustiaretur in me anima mea, Domini recordatus sum : ut veniat ad te oratio mea, ad templum sanctum tuum.
|
||||
9| Qui custodiunt vanitates frustra, misericordiam suam derelinquunt.
|
||||
10| Ego autem in voce laudis immolabo tibi : quæcumque vovi, reddam pro salute Domino.
|
||||
11| Et dixit Dominus pisci, et evomuit Jonam in aridam.
|
||||
#3
|
||||
1| Et factum est verbum Domini ad Jonam secundo, dicens :
|
||||
2| Surge, et vade in Niniven, civitatem magnam, et prædica in ea prædicationem quam ego loquor ad te.
|
||||
3| Et surrexit Jonas, et abiit in Niniven juxta verbum Domini : et Ninive erat civitas magna, itinere trium dierum.
|
||||
4| Et cœpit Jonas introire in civitatem itinere diei unius : et clamavit, et dixit : Adhuc quadraginta dies, et Ninive subvertetur.
|
||||
5| Et crediderunt viri Ninivitæ in Deum, et prædicaverunt jejunium, et vestiti sunt saccis, a majore usque ad minorem.
|
||||
6| Et pervenit verbum ad regem Ninive : et surrexit de solio suo, et abjecit vestimentum suum a se, et indutus est sacco, et sedit in cinere.
|
||||
7| Et clamavit, et dixit in Ninive ex ore regis et principum ejus, dicens : Homines, et jumenta, et boves, et pecora non gustent quidquam : nec pascantur, et aquam non bibant.
|
||||
8| Et operiantur saccis homines et jumenta, et clament ad Dominum in fortitudine : et convertatur vir a via sua mala, et ab iniquitate quæ est in manibus eorum.
|
||||
9| Quis scit si convertatur et ignoscat Deus, et revertatur a furore iræ suæ, et non peribimus ?
|
||||
10| Et vidit Deus opera eorum, quia conversi sunt de via sua mala : et misertus est Deus super malitiam quam locutus fuerat ut faceret eis, et non fecit.
|
||||
#4
|
||||
1| Et afflictus est Jonas afflictione magna, et iratus est :
|
||||
2| et oravit ad Dominum, et dixit : Obsecro, Domine, numquid non hoc est verbum meum cum adhuc essem in terra mea ? propter hoc præoccupavi ut fugerem in Tharsis : scio enim quia tu Deus clemens et misericors es, patiens et multæ miserationis, et ignoscens super malitia.
|
||||
3| Et nunc, Domine, tolle, quæso, animam meam a me, quia melior est mihi mors quam vita.
|
||||
4| Et dixit Dominus : Putasne bene irasceris tu ?
|
||||
5| Et egressus est Jonas de civitate, et sedit contra orientem civitatis : et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud in umbra, donec videret quid accideret civitati.
|
||||
6| Et præparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Jonæ, ut esset umbra super caput ejus, et protegeret eum (laboraverat enim) : et lætatus est Jonas super hedera lætitia magna.
|
||||
7| Et paravit Deus vermen ascensu diluculi in crastinum : et percussit hederam, et exaruit.
|
||||
8| Et cum ortus fuisset sol, præcepit Dominus vento calido et urenti : et percussit sol super caput Jonæ, et æstuabat : et petivit animæ suæ ut moreretur, et dixit : Melius est mihi mori quam vivere.
|
||||
9| Et dixit Dominus ad Jonam : Putasne bene irasceris tu super hedera ? Et dixit : Bene irascor ego usque ad mortem.
|
||||
10| Et dixit Dominus : Tu doles super hederam in qua non laborasti, neque fecisti ut cresceret ; quæ sub una nocte nata est, et sub una nocte periit :
|
||||
11| et ego non parcam Ninive, civitati magnæ, in qua sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit inter dexteram et sinistram suam, et jumenta multa ?
|
||||
@@ -0,0 +1,682 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et factum est post mortem Moysi servi Domini, ut loqueretur Dominus ad Josue filium Nun, ministrum Moysi, et diceret ei :
|
||||
2| Moyses servus meus mortuus est : surge, et transi Jordanem istum tu, et omnis populus tecum, in terram quam ego dabo filiis Israël.
|
||||
3| Omnem locum, quem calcaverit vestigium pedis vestri, vobis tradam, sicut locutus sum Moysi.
|
||||
4| A deserto et Libano usque ad fluvium magnum Euphraten, omnis terra Hethæorum usque ad mare magnum contra solis occasum erit terminus vester.
|
||||
5| Nullus poterit vobis resistere cunctis diebus vitæ tuæ : sicut fui cum Moyse, ita ero tecum : non dimittam, nec derelinquam te.
|
||||
6| Confortare, et esto robustus : tu enim sorte divides populo huic terram, pro qua juravi patribus suis, ut traderem eam illis.
|
||||
7| Confortare igitur, et esto robustus valde, ut custodias, et facias omnem legem, quam præcepit tibi Moyses servus meus : ne declines ab ea ad dexteram vel ad sinistram, ut intelligas cuncta quæ agis.
|
||||
8| Non recedat volumen legis hujus ab ore tuo : sed meditaberis in eo diebus ac noctibus, ut custodias et facias omnia quæ scripta sunt in eo : tunc diriges viam tuam, et intelliges eam.
|
||||
9| Ecce præcipio tibi : confortare, et esto robustus. Noli metuere, et noli timere : quoniam tecum est Dominus Deus tuus in omnibus ad quæcumque perrexeris.
|
||||
10| Præcepitque Josue principibus populi, dicens : Transite per medium castrorum, et imperate populo, ac dicite :
|
||||
11| Præparate vobis cibaria : quoniam post diem tertium transibitis Jordanem, et intrabitis ad possidendam terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis.
|
||||
12| Rubenitis quoque et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse, ait :
|
||||
13| Mementote sermonis, quem præcepit vobis Moyses famulus Domini, dicens : Dominus Deus vester dedit vobis requiem, et omnem terram.
|
||||
14| Uxores vestræ, et filii, ac jumenta manebunt in terra, quam tradidit vobis Moyses trans Jordanem : vos autem transite armati ante fratres vestros, omnes fortes manu, et pugnate pro eis,
|
||||
15| donec det Dominus requiem fratribus vestris sicut et vobis dedit, et possideant ipsi quoque terram quam Dominus Deus vester daturus est eis : et sic revertimini in terram possessionis vestræ, et habitabitis in ea, quam vobis dedit Moyses famulus Domini trans Jordanem contra solis ortum.
|
||||
16| Responderuntque ad Josue, atque dixerunt : Omnia quæ præcepisti nobis, faciemus : et quocumque miseris, ibimus.
|
||||
17| Sicut obedivimus in cunctis Moysi, ita obediemus et tibi : tantum sit Dominus Deus tuus tecum, sicut fuit cum Moyse.
|
||||
18| Qui contradixerit ori tuo, et non obedierit cunctis sermonibus, quos præceperis ei, moriatur. Tu tantum confortare, et viriliter age.
|
||||
#2
|
||||
1| Misit igitur Josue filius Nun de Setim duos viros exploratores in abscondito : et dixit eis : Ite, et considerate terram, urbemque Jericho. Qui pergentes ingressi sunt domum mulieris meretricis, nomine Rahab, et quieverunt apud eam.
|
||||
2| Nuntiatumque est regi Jericho, et dictum : Ecce viri ingressi sunt huc per noctem de filiis Israël, ut explorarent terram.
|
||||
3| Misitque rex Jericho ad Rahab, dicens : Educ viros, qui venerunt ad te, et ingressi sunt domum tuam : exploratores quippe sunt, et omnem terram considerare venerunt.
|
||||
4| Tollensque mulier viros, abscondit, et ait : Fateor, venerunt ad me, sed nesciebam unde essent :
|
||||
5| cumque porta clauderetur in tenebris, et illi pariter exierunt ; nescio quo abierunt : persequimini cito, et comprehendetis eos.
|
||||
6| Ipsa autem fecit ascendere viros in solarium domus suæ, operuitque eos stipula lini, quæ ibi erat.
|
||||
7| Hi autem, qui missi fuerant, secuti sunt eos per viam, quæ ducit ad vadum Jordanis : illisque egressis statim porta clausa est.
|
||||
8| Necdum obdormierant qui latebant, et ecce mulier ascendit ad eos, et ait :
|
||||
9| Novi quod Dominus tradiderit vobis terram : etenim irruit in nos terror vester, et elanguerunt omnes habitatores terræ.
|
||||
10| Audivimus quod siccaverit Dominus aquas maris Rubri ad vestrum introitum, quando egressi estis ex Ægypto : et quæ feceritis duobus Amorrhæorum regibus, qui erant trans Jordanem, Sehon et Og, quos interfecistis.
|
||||
11| Et hæc audientes pertimuimus, et elanguit cor nostrum, nec remansit in nobis spiritus ad introitum vestrum : Dominus enim Deus vester ipse est Deus in cælo sursum et in terra deorsum.
|
||||
12| Nunc ergo jurate mihi per Dominum, ut quomodo ego misericordiam feci vobiscum, ita et vos faciatis cum domo patris mei : detisque mihi verum signum,
|
||||
13| ut salvetis patrem meum et matrem, et fratres ac sorores meas, et omnia quæ illorum sunt, et eruatis animas nostras a morte.
|
||||
14| Qui responderunt ei : Anima nostra sit pro vobis in mortem, si tamen non prodideris nos : cumque tradiderit nobis Dominus terram, faciemus in te misericordiam et veritatem.
|
||||
15| Demisit ergo eos per funem de fenestra : domus enim ejus hærebat muro.
|
||||
16| Dixitque ad eos : Ad montana conscendite, ne forte occurrant vobis revertentes : ibique latitate tribus diebus, donec redeant, et sic ibitis per viam vestram.
|
||||
17| Qui dixerunt ad eam : Innoxii erimus a juramento hoc, quo adjurasti nos :
|
||||
18| si ingredientibus nobis terram, signum fuerit funiculus iste coccineus, et ligaveris eum in fenestra, per quam demisisti nos : et patrem tuum ac matrem, fratresque et omnem cognationem tuam congregaveris in domum tuam.
|
||||
19| Qui ostium domus tuæ egressus fuerit, sanguis ipsius erit in caput ejus, et nos erimus alieni. Cunctorum autem sanguis, qui tecum in domo fuerint, redundabit in caput nostrum, si eos aliquis tetigerit.
|
||||
20| Quod si nos prodere volueris, et sermonem istum proferre in medium, erimus mundi ab hoc juramento, quo adjurasti nos.
|
||||
21| Et illa respondit : Sicut locuti estis, ita fiat : dimittensque eos ut pergerent, appendit funiculum coccineum in fenestra.
|
||||
22| Illi vero ambulantes pervenerunt ad montana, et manserunt ibi tres dies, donec reverterentur qui fuerant persecuti : quærentes enim per omnem viam, non repererunt eos.
|
||||
23| Quibus urbem ingressis, reversi sunt, et descenderunt exploratores de monte : et, transmisso Jordane, venerunt ad Josue filium Nun, narraveruntque ei omnia quæ acciderant sibi,
|
||||
24| atque dixerunt : Tradidit Dominus omnem terram hanc in manus nostras, et timore prostrati sunt cuncti habitatores ejus.
|
||||
#3
|
||||
1| Igitur Josue de nocte consurgens movit castra : egredientesque de Setim, venerunt ad Jordanem ipse et omnes filii Israël, et morati sunt ibi tres dies.
|
||||
2| Quibus evolutis transierunt præcones per castrorum medium,
|
||||
3| et clamare cœperunt : Quando videritis arcam fœderis Domini Dei vestri, et sacerdotes stirpis Leviticæ portantes eam, vos quoque consurgite, et sequimini præcedentes :
|
||||
4| sitque inter vos et arcam spatium cubitorum duum millium : ut procul videre possitis, et nosse per quam viam ingrediamini : quia prius non ambulastis per eam : et cavete ne appropinquetis ad arcam.
|
||||
5| Dixitque Josue ad populum : Sanctificamini : cras enim faciet Dominus inter vos mirabilia.
|
||||
6| Et ait ad sacerdotes : Tollite arcam fœderis, et præcedite populum. Qui jussa complentes, tulerunt, et ambulaverunt ante eos.
|
||||
7| Dixitque Dominus ad Josue : Hodie incipiam exaltare te coram omni Israël : ut sciant quod sicut cum Moyse fui, ita et tecum sim.
|
||||
8| Tu autem præcipe sacerdotibus, qui portant arcam fœderis, et dic eis : Cum ingressi fueritis partem aquæ Jordanis, state in ea.
|
||||
9| Dixitque Josue ad filios Israël : Accedite huc, et audite verbum Domini Dei vestri.
|
||||
10| Et rursum : In hoc, inquit, scietis quod Dominus Deus vivens in medio vestri est, et disperdet in conspectu vestro Chananæum et Hethæum, Hevæum et Pherezæum, Gergesæum quoque et Jebusæum, et Amorrhæum.
|
||||
11| Ecce arca fœderis Domini omnis terræ antecedet vos per Jordanem.
|
||||
12| Parate duodecim viros de tribubus Israël, singulos per singulas tribus.
|
||||
13| Et cum posuerint vestigia pedum suorum sacerdotes qui portant arcam Domini Dei universæ terræ in aquis Jordanis, aquæ quæ inferiores sunt, decurrent atque deficient : quæ autem desuper veniunt, in una mole consistent.
|
||||
14| Igitur egressus est populus de tabernaculis suis, ut transiret Jordanem : et sacerdotes, qui portabant arcam fœderis, pergebant ante eum.
|
||||
15| Ingressisque eis Jordanem, et pedibus eorum in parte aquæ tinctis (Jordanis autem ripas alvei sui tempore messis impleverat),
|
||||
16| steterunt aquæ descendentes in loco uno, et ad instar montis intumescentes apparebant procul, ab urbe quæ vocatur Adom usque ad locum Sarthan : quæ autem inferiores erant, in mare Solitudinis (quod nunc vocatur Mortuum) descenderunt, usquequo omnino deficerent.
|
||||
17| Populus autem incedebat contra Jericho : et sacerdotes qui portabant arcam fœderis Domini, stabant super siccam humum in medio Jordanis accincti, omnisque populus per arentem alveum transibat.
|
||||
#4
|
||||
1| Quibus transgressis, dixit Dominus ad Josue :
|
||||
2| Elige duodecim viros singulos per singulas tribus :
|
||||
3| et præcipe eis ut tollant de medio Jordanis alveo, ubi steterunt pedes sacerdotum, duodecim durissimos lapides, quos ponetis in loco castrorum, ubi fixeritis hac nocte tentoria.
|
||||
4| Vocavitque Josue duodecim viros, quos elegerat de filiis Israël, singulos de singulis tribubus,
|
||||
5| et ait ad eos : Ite ante arcam Domini Dei vestri ad Jordanis medium, et portate inde singuli singulos lapides in humeris vestris, juxta numerum filiorum Israël,
|
||||
6| ut sit signum inter vos : et quando interrogaverint vos filii vestri cras, dicentes : Quid sibi volunt isti lapides ?
|
||||
7| respondebitis eis : Defecerunt aquæ Jordanis ante arcam fœderis Domini, cum transiret eum : idcirco positi sunt lapides isti in monimentum filiorum Israël usque in æternum.
|
||||
8| Fecerunt ergo filii Israël sicut præcepit eis Josue, portantes de medio Jordanis alveo duodecim lapides, ut Dominus ei imperarat, juxta numerum filiorum Israël, usque ad locum in quo castrametati sunt, ibique posuerunt eos.
|
||||
9| Alios quoque duodecim lapides posuit Josue in medio Jordanis alveo, ubi steterunt sacerdotes qui portabant arcam fœderis : et sunt ibi usque in præsentem diem.
|
||||
10| Sacerdotes autem qui portabant arcam, stabant in Jordanis medio, donec omnia complerentur, quæ Josue, ut loqueretur ad populum, præceperat Dominus, et dixerat ei Moyses. Festinavitque populus, et transiit.
|
||||
11| Cumque transissent omnes, transivit et arca Domini, sacerdotesque pergebant ante populum.
|
||||
12| Filii quoque Ruben, et Gad, et dimidia tribus Manasse, armati præcedebant filios Israël, sicut eis præceperat Moyses :
|
||||
13| et quadraginta pugnatorum millia per turmas, et cuneos, incedebant per plana atque campestria urbis Jericho.
|
||||
14| In die illo magnificavit Dominus Josue coram omni Israël, ut timerent eum, sicut timuerant Moysen, dum adviveret.
|
||||
15| Dixitque ad eum :
|
||||
16| Præcipe sacerdotibus, qui portant arcam fœderis, ut ascendant de Jordane.
|
||||
17| Qui præcepit eis, dicens : Ascendite de Jordane.
|
||||
18| Cumque ascendissent portantes arcam fœderis Domini, et siccam humum calcare cœpissent, reversæ sunt aquæ in alveum suum, et fluebant sicut ante consueverant.
|
||||
19| Populus autem ascendit de Jordane decimo die mensis primi, et castrametati sunt in Galgalis contra orientalem plagam urbis Jericho.
|
||||
20| Duodecim quoque lapides, quos de Jordanis alveo sumpserant, posuit Josue in Galgalis,
|
||||
21| et dixit ad filios Israël : Quando interrogaverint filii vestri cras patres suos, et dixerint eis : Quid sibi volunt lapides isti ?
|
||||
22| docebitis eos, atque dicetis : Per arentem alveum transivit Israël Jordanem istum,
|
||||
23| siccante Domino Deo vestro aquas ejus in conspectu vestro, donec transiretis,
|
||||
24| sicut fecerat prius in mari Rubro, quod siccavit donec transiremus :
|
||||
25| ut discant omnes terrarum populi fortissimam Domini manum, ut et vos timeatis Dominum Deum vestrum omni tempore.
|
||||
#5
|
||||
1| Postquam ergo audierunt omnes reges Amorrhæorum, qui habitabant trans Jordanem ad occidentalem plagam, et cuncti reges Chanaan, qui propinqua possidebant magni maris loca, quod siccasset Dominus fluenta Jordanis coram filiis Israël donec transirent, dissolutum est cor eorum, et non remansit in eis spiritus, timentium introitum filiorum Israël.
|
||||
2| Eo tempore ait Dominus ad Josue : Fac tibi cultros lapideos, et circumcide secundo filios Israël.
|
||||
3| Fecit quod jusserat Dominus, et circumcidit filios Israël in colle præputiorum.
|
||||
4| Hæc autem causa est secundæ circumcisionis : omnis populus, qui egressus est de Ægypto generis masculini, universi bellatores viri, mortui sunt in deserto per longissimos viæ circuitus,
|
||||
5| qui omnes circumcisi erant. Populus autem qui natus est in deserto,
|
||||
6| per quadraginta annos itineris latissimæ solitudinis incircumcisus fuit : donec consumerentur qui non audierant vocem Domini, et quibus ante juraverat ut non ostenderet eis terram lacte et melle manantem.
|
||||
7| Horum filii in locum successerunt patrum, et circumcisi sunt a Josue : quia sicut nati fuerant, in præputio erant, nec eos in via aliquis circumciderat.
|
||||
8| Postquam autem omnes circumcisi sunt, manserunt in eodem castrorum loco, donec sanarentur.
|
||||
9| Dixitque Dominus ad Josue : Hodie abstuli opprobrium Ægypti a vobis. Vocatumque est nomen loci illius Galgala, usque in præsentem diem.
|
||||
10| Manseruntque filii Israël in Galgalis, et fecerunt Phase quartadecima die mensis ad vesperum in campestribus Jericho :
|
||||
11| et comederunt de frugibus terræ die altero, azymos panes, et polentam ejusdem anni.
|
||||
12| Defecitque manna postquam comederunt de frugibus terræ, nec usi sunt ultra cibo illo filii Israël, sed comederunt de frugibus præsentis anni terræ Chanaan.
|
||||
13| Cum autem esset Josue in agro urbis Jericho, levavit oculos, et vidit virum stantem contra se, evaginatum tenentem gladium : perrexitque ad eum, et ait : Noster es, an adversariorum ?
|
||||
14| Qui respondit : Nequaquam : sed sum princeps exercitus Domini, et nunc venio.
|
||||
15| Cecidit Josue pronus in terram, et adorans ait : Quid dominus meus loquitur ad servum suum ?
|
||||
16| Solve, inquit, calceamentum tuum de pedibus tuis : locus enim, in quo stas, sanctus est. Fecitque Josue ut sibi fuerat imperatum.
|
||||
#6
|
||||
1| Jericho autem clausa erat atque munita, timore filiorum Israël, et nullus egredi audebat aut ingredi.
|
||||
2| Dixitque Dominus ad Josue : Ecce dedi in manu tua Jericho, et regem ejus, omnesque fortes viros.
|
||||
3| Circuite urbem cuncti bellatores semel per diem : sic facietis sex diebus.
|
||||
4| Septimo autem die, sacerdotes tollant septem buccinas, quarum usus est in jubilæo, et præcedant arcam fœderis : septiesque circuibitis civitatem, et sacerdotes clangent buccinis.
|
||||
5| Cumque insonuerit vox tubæ longior atque concisior, et in auribus vestris increpuerit, conclamabit omnis populus vociferatione maxima, et muri funditus corruent civitatis, ingredienturque singuli per locum contra quem steterint.
|
||||
6| Vocavit ergo Josue filius Nun sacerdotes, et dixit ad eos : Tollite arcam fœderis : et septem alii sacerdotes tollant septem jubilæorum buccinas, et incedant ante arcam Domini.
|
||||
7| Ad populum quoque ait : Ite, et circuite civitatem, armati, præcedentes arcam Domini.
|
||||
8| Cumque Josue verba finisset, et septem sacerdotes septem buccinis clangerent ante arcam fœderis Domini,
|
||||
9| omnisque præcederet armatus exercitus, reliquum vulgus arcam sequebatur, ac buccinis omnia concrepabant.
|
||||
10| Præceperat autem Josue populo, dicens : Non clamabitis, nec audietur vox vestra, neque ullus sermo ex ore vestro egredietur, donec veniat dies in quo dicam vobis : Clamate, et vociferamini.
|
||||
11| Circuivit ergo arca Domini civitatem semel per diem, et reversa in castra mansit ibi.
|
||||
12| Igitur Josue de nocte consurgente, tulerunt sacerdotes arcam Domini,
|
||||
13| et septem ex eis septem buccinas, quarum in jubilæo usus est : præcedebantque arcam Domini ambulantes atque clangentes : et armatus populus ibat ante eos, vulgus autem reliquum sequebatur arcam, et buccinis personabat.
|
||||
14| Circuieruntque civitatem secundo die semel, et reversi sunt in castra. Sic fecerunt sex diebus.
|
||||
15| Dies autem septimo, diluculo consurgentes, circuierunt urbem, sicut dispositum erat, septies.
|
||||
16| Cumque septimo circuitu clangerent buccinis sacerdotes, dixit Josue ad omnem Israël : Vociferamini : tradidit enim vobis Dominus civitatem.
|
||||
17| Sitque civitas hæc anathema, et omnia quæ in ea sunt, Domino : sola Rahab meretrix vivat, cum universis qui cum ea in domo sunt : abscondit enim nuntios quos direximus.
|
||||
18| Vos autem cavete ne de his, quæ præcepta sunt, quippiam contingatis, et sitis prævaricationis rei, et omnia castra Israël sub peccato sint atque turbentur.
|
||||
19| Quidquid autem auri et argenti fuerit, et vasorum æneorum ac ferri, Domino consecretur, repositum in thesauris ejus.
|
||||
20| Igitur omni populo vociferante, et clangentibus tubis, postquam in aures multitudinis vox sonitusque increpuit, muri illico corruerunt : et ascendit unusquisque per locum qui contra se erat : ceperuntque civitatem,
|
||||
21| et interfecerunt omnia quæ erant in ea, a viro usque ad mulierem, ab infante usque ad senem. Boves quoque et oves et asinos in ore gladii percusserunt.
|
||||
22| Duobus autem viris, qui exploratores missi fuerant, dixit Josue : Ingredimini domum mulieris meretricis, et producite eam, et omnia quæ illius sunt, sicut illi juramento firmastis.
|
||||
23| Ingressique juvenes eduxerunt Rahab, et parentes ejus, fratres quoque, et cunctam supellectilem ac cognationem illius, et extra castra Israël manere fecerunt.
|
||||
24| Urbem autem, et omnia quæ erant in ea, succenderunt, absque auro et argento, et vasis æneis, ac ferro, quæ in ærarium Domini consecrarunt.
|
||||
25| Rahab vero meretricem, et domum patris ejus, et omnia quæ habebat, fecit Josue vivere, et habitaverunt in medio Israël, usque in præsentem diem : eo quod absconderit nuntios, quos miserat ut explorarent Jericho. In tempore illo, imprecatus est Josue, dicens :
|
||||
26| Maledictus vir coram Domino, qui suscitaverit et ædificaverit civitatem Jericho. In primogenito suo fundamenta illius jaciat, et in novissimo liberorum ponat portas ejus.
|
||||
27| Fuit ergo Dominus cum Josue, et nomen ejus vulgatum est in omni terra.
|
||||
#7
|
||||
1| Filii autem Israël prævaricati sunt mandatum, et usurpaverunt de anathemate. Nam Achan filius Charmi filii Zabdi filii Zare de tribu Juda tulit aliquid de anathemate : iratusque est Dominus contra filios Israël.
|
||||
2| Cumque mitteret Josue de Jericho viros contra Hai, quæ est juxta Bethaven, ad orientalem plagam oppidi Bethel, dixit eis : Ascendite, et explorate terram. Qui præcepta complentes exploraverunt Hai.
|
||||
3| Et reversi dixerunt ei : Non ascendat omnis populus, sed duo vel tria millia virorum pergant, et deleant civitatem : quare omnis populus frustra vexabitur contra hostes paucissimos ?
|
||||
4| Ascenderunt ergo tria millia pugnatorum. Qui statim terga vertentes,
|
||||
5| percussi sunt a viris urbis Hai, et corruerunt ex eis triginta sex homines : persecutique sunt eos adversarii de porta usque ad Sabarim, et ceciderunt per prona fugientes : pertimuitque cor populi, et instar aquæ liquefactum est.
|
||||
6| Josue vero scidit vestimenta sua, et pronus cecidit in terram coram arca Domini usque ad vesperam, tam ipse quam omnes senes Israël : miseruntque pulverem super capita sua,
|
||||
7| et dixit Josue : Heu Domine Deus, quid voluisti traducere populum istum Jordanem fluvium, ut traderes nos in manus Amorrhæi, et perderes ? utinam ut cœpimus, mansissemus trans Jordanem.
|
||||
8| Mi Domine Deus, quid dicam, videns Israëlem hostibus suis terga vertentem ?
|
||||
9| Audient Chananæi, et omnes habitatores terræ, et pariter conglobati circumdabunt nos, atque delebunt nomen nostrum de terra : et quid facies magno nomini tuo ?
|
||||
10| Dixitque Dominus ad Josue : Surge : cur jaces pronus in terra ?
|
||||
11| Peccavit Israël, et prævaricatus est pactum meum : tuleruntque de anathemate, et furati sunt atque mentiti, et absconderunt inter vasa sua.
|
||||
12| Nec poterit Israël stare ante hostes suos, eosque fugiet : quia pollutus est anathemate. Non ero ultra vobiscum, donec conteratis eum qui hujus sceleris reus est.
|
||||
13| Surge, sanctifica populum, et dic eis : Sanctificamini in crastinum : hæc enim dicit Dominus Deus Israël : Anathema in medio tui est, Israël : non poteris stare coram hostibus tuis, donec deleatur ex te qui hoc contaminatus est scelere.
|
||||
14| Accedetisque mane singuli per tribus vestras : et quamcumque tribum sors invenerit, accedet per cognationes suas, et cognatio per domos, domusque per viros.
|
||||
15| Et quicumque ille in hoc facinore fuerit deprehensus, comburetur igni cum omni substantia sua : quoniam prævaricatus est pactum Domini, et fecit nefas in Israël.
|
||||
16| Surgens itaque Josue mane, applicuit Israël per tribus suas, et inventa est tribus Juda.
|
||||
17| Quæ cum juxta familias suas esset oblata, inventa est familia Zare. Illam quoque per domos offerens, reperit Zabdi :
|
||||
18| cujus domum in singulos dividens viros, invenit Achan filium Charmi filii Zabdi filii Zare de tribu Juda.
|
||||
19| Et ait Josue ad Achan : Fili mi, da gloriam Domino Deo Israël, et confitere, atque indica mihi quid feceris, ne abscondas.
|
||||
20| Responditque Achan Josue, et dixit ei : Vere ego peccavi Domino Deo Israël, et sic et sic feci.
|
||||
21| Vidi enim inter spolia pallium coccineum valde bonum, et ducentos siclos argenti, regulamque auream quinquaginta siclorum : et concupiscens abstuli, et abscondi in terra contra medium tabernaculi mei, argentumque fossa humo operui.
|
||||
22| Misit ergo Josue ministros : qui currentes ad tabernaculum illius, repererunt cuncta abscondita in eodem loco, et argentum simul.
|
||||
23| Auferentesque de tentorio, tulerunt ea ad Josue, et ad omnes filios Israël, projeceruntque ante Dominum.
|
||||
24| Tollens itaque Josue Achan filium Zare, argentumque et pallium, et auream regulam, filios quoque et filias ejus, boves et asinos et oves, ipsumque tabernaculum, et cunctam supellectilem (et omnis Israël cum eo), duxerunt eos ad vallem Achor :
|
||||
25| ubi dixit Josue : Quia turbasti nos, exturbet te Dominus in die hac. Lapidavitque eum omnis Israël : et cuncta quæ illius erant, igne consumpta sunt.
|
||||
26| Congregaveruntque super eum acervum magnum lapidum, qui permanet usque in præsentem diem. Et aversus est furor Domini ab eis. Vocatumque est nomen loci illius, vallis Achor, usque hodie.
|
||||
#8
|
||||
1| Dixit autem Dominus ad Josue : Ne timeas, neque formides : tolle tecum omnem multitudinem pugnatorum, et consurgens ascende in oppidum Hai. Ecce tradidi in manu tua regem ejus et populum, urbemque et terram.
|
||||
2| Faciesque urbi Hai, et regi ejus, sicut fecisti Jericho, et regi illius : prædam vero, et omnia animantia diripietis vobis : pone insidias urbi post eam.
|
||||
3| Surrexitque Josue, et omnis exercitus bellatorum cum eo, ut ascenderent in Hai : et electa triginta millia virorum fortium misit nocte,
|
||||
4| præcepitque eis, dicens : Ponite insidias post civitatem, nec longius recedatis : et eritis omnes parati.
|
||||
5| Ego autem, et reliqua multitudo, quæ mecum est, accedemus ex adverso contra urbem. Cumque exierint contra nos, sicut ante fecimus, fugiemus, et terga vertemus,
|
||||
6| donec persequentes ab urbe longius protrahantur : putabunt enim nos fugere sicut prius.
|
||||
7| Nobis ergo fugientibus, et illis persequentibus, consurgetis de insidiis, et vastabitis civitatem : tradetque eam Dominus Deus vester in manus vestras.
|
||||
8| Cumque ceperitis, succendite eam, et sic omnia facietis, ut jussi.
|
||||
9| Dimisitque eos, et perrexerunt ad locum insidiarum, sederuntque inter Bethel et Hai, ad occidentalem plagam urbis Hai : Josue autem nocte illa in medio mansit populi,
|
||||
10| surgensque diluculo recensuit socios, et ascendit cum senioribus in fronte exercitus, vallatus auxilio pugnatorum.
|
||||
11| Cumque venissent et ascendissent ex adverso civitatis, steterunt ad septentrionalem urbis plagam, inter quam et eos erat vallis media.
|
||||
12| Quinque autem millia viros elegerat, et posuerat in insidiis inter Bethel et Hai ex occidentali parte ejusdem civitatis :
|
||||
13| omnis vero reliquus exercitus ad aquilonem aciem dirigebat, ita ut novissimi illius multitudinis occidentalem plagam urbis attingerent. Abiit ergo Josue nocte illa, et stetit in vallis medio.
|
||||
14| Quod cum vidisset rex Hai, festinavit mane, et egressus est cum omni exercitu civitatis, direxitque aciem contra desertum, ignorans quod post tergum laterent insidiæ.
|
||||
15| Josue vero et omnis Israël cesserunt loco, simulantes metum, et fugientes per solitudinis viam.
|
||||
16| At illi vociferantes pariter, et se mutuo cohortantes, persecuti sunt eos. Cumque recessissent a civitate,
|
||||
17| et ne unus quidem in urbe Hai et Bethel remansisset qui non persequeretur Israël (sicut eruperant aperta oppida relinquentes),
|
||||
18| dixit Dominus ad Josue : Leva clypeum, qui in manu tua est, contra urbem Hai, quoniam tibi tradam eam.
|
||||
19| Cumque elevasset clypeum ex adverso civitatis, insidiæ, quæ latebant, surrexerunt confestim : et pergentes ad civitatem, ceperunt, et succenderunt eam.
|
||||
20| Viri autem civitatis, qui persequebantur Josue, respicientes et videntes fumum urbis ad cælum usque conscendere, non potuerunt ultra huc illucque diffugere : præsertim cum hi qui simulaverant fugam, et tendebant ad solitudinem, contra persequentes fortissime restitissent.
|
||||
21| Vidensque Josue et omnis Israël quod capta esset civitas, et fumus urbis ascenderet, reversus percussit viros Hai.
|
||||
22| Siquidem et illi qui ceperant et succenderant civitatem, egressi ex urbe contra suos, medios hostium ferire cœperunt. Cum ergo ex utraque parte adversarii cæderentur, ita ut nullus de tanta multitudine salvaretur,
|
||||
23| regem quoque urbis Hai apprehenderunt viventem, et obtulerunt Josue.
|
||||
24| Igitur omnibus interfectis, qui Israëlem ad deserta tendentem fuerant persecuti, et in eodem loco gladio corruentibus, reversi filii Israël percusserunt civitatem.
|
||||
25| Erant autem qui in eodem die conciderant a viro usque ad mulierem, duodecim millia hominum, omnes urbis Hai.
|
||||
26| Josue vero non contraxit manum, quam in sublime porrexerat, tenens clypeum donec interficerentur omnes habitatores Hai.
|
||||
27| Jumenta autem et prædam civitatis diviserunt sibi filii Israël, sicut præceperat Dominus Josue.
|
||||
28| Qui succendit urbem, et fecit eam tumulum sempiternum :
|
||||
29| regem quoque ejus suspendit in patibulo usque ad vesperam et solis occasum. Præcepitque Josue, et deposuerunt cadaver ejus de cruce : projeceruntque in ipso introitu civitatis, congesto super eum magno acervo lapidum, qui permanet usque in præsentem diem.
|
||||
30| Tunc ædificavit Josue altare Domino Deo Israël in monte Hebal,
|
||||
31| sicut præceperat Moyses famulus Domini filiis Israël, et scriptum est in volumine legis Moysi : altare vero de lapidibus impolitis, quos ferrum non tetigit : et obtulit super eo holocausta Domino, immolavitque pacificas victimas.
|
||||
32| Et scripsit super lapides Deuteronomium legis Moysi, quod ille digesserat coram filiis Israël.
|
||||
33| Omnis autem populus, et majores natu, ducesque ac judices, stabant ex utraque parte arcæ, in conspectu sacerdotum qui portabant arcam fœderis Domini, ut advena, ita et indigena. Media pars eorum juxta montem Garizim, et media juxta montem Hebal, sicut præceperat Moyses famulus Domini. Et primum quidem benedixit populo Israël.
|
||||
34| Post hæc legit omnia verba benedictionis et maledictionis, et cuncta quæ scripta erant in legis volumine.
|
||||
35| Nihil ex his quæ Moyses jusserat, reliquit intactum, sed universa replicavit coram omni multitudine Israël, mulieribus ac parvulis, et advenis qui inter eos morabantur.
|
||||
#9
|
||||
1| Quibus auditis, cuncti reges trans Jordanem, qui versabantur in montanis et campestribus, in maritimis ac littore magni maris, hi quoque qui habitabant juxta Libanum, Hethæus et Amorrhæus, Chananæus, Pherezæus, et Hevæus, et Jebusæus,
|
||||
2| congregati sunt pariter, ut pugnarent contra Josue et Israël uno animo, eademque sententia.
|
||||
3| At hi qui habitabant in Gabaon, audientes cuncta quæ fecerat Josue Jericho, et Hai,
|
||||
4| et callide cogitantes, tulerunt sibi cibaria, saccos veteres asinis imponentes, et utres vinarios scissos atque consutos,
|
||||
5| calceamentaque perantiqua quæ ad indicium vetustatis pittaciis consuta erant, induti veteribus vestimentis : panes quoque, quos portabant ob viaticum, duri erant, et in frustra comminuti :
|
||||
6| perrexeruntque ad Josue, qui tunc morabatur in castris Galgalæ, et dixerunt ei, atque simul omni Israëli : De terra longinqua venimus, pacem vobiscum facere cupientes. Responderuntque viri Israël ad eos, atque dixerunt :
|
||||
7| Ne forte in terra, quæ nobis sorte debetur, habitetis, et non possimus fœdus inire vobiscum.
|
||||
8| At illi ad Josue : Servi, inquiunt, tui sumus. Quibus Josue ait : Quinam estis vos ? et unde venistis ?
|
||||
9| Responderunt : De terra longinqua valde venerunt servi tui in nomine Domini Dei tui. Audivimus enim famam potentiæ ejus, cuncta quæ fecit in Ægypto,
|
||||
10| et duobus regibus Amorrhæorum qui fuerunt trans Jordanem, Sehon regi Hesebon, et Og regi Basan, qui erat in Astaroth :
|
||||
11| dixeruntque nobis seniores, et omnes habitatores terræ nostræ : Tollite in manibus cibaria ob longissimam viam, et occurrite eis, et dicite : Servi vestri sumus : fœdus inite nobiscum.
|
||||
12| En panes quando egressi sumus de domibus nostris, ut veniremus ad vos, calidos sumpsimus ; nunc sicci facti sunt, et vetustate nimia comminuti.
|
||||
13| Utres vini novos implevimus ; nunc rupti sunt et soluti. Vestes et calceamenta quibus induimur, et quæ habemus in pedibus, ob longitudinem longioris viæ trita sunt, et pene consumpta.
|
||||
14| Susceperunt igitur de cibariis eorum, et os Domini non interrogaverunt.
|
||||
15| Fecitque Josue cum eis pacem, et inito fœdere pollicitus est quod non occiderentur : principes quoque multitudinis juraverunt eis.
|
||||
16| Post dies autem tres initi fœderis, audierunt quod in vicino habitarent, et inter eos futuri essent.
|
||||
17| Moveruntque castra filii Israël, et venerunt in civitates eorum die tertio, quarum hæc vocabula sunt : Gabaon, et Caphira, et Beroth, et Cariathiarim.
|
||||
18| Et non percusserunt eos, eo quod jurassent eis principes multitudinis in nomine Domini Dei Israël. Murmuravit itaque omne vulgus contra principes.
|
||||
19| Qui responderunt eis : Juravimus illis in nomine Domini Dei Israël, et idcirco non possumus eos contingere.
|
||||
20| Sed hoc faciemus eis : reserventur quidem ut vivant, ne contra nos ira Domini concitetur, si pejeraverimus :
|
||||
21| sed sic vivant, ut in usus universæ multitudinis ligna cædant, aquasque comportent. Quibus hæc loquentibus,
|
||||
22| vocavit Gabaonitas Josue, et dixit eis : Cur nos decipere fraude voluistis, ut diceretis : Procul valde habitamus a vobis, cum in medio nostri sitis ?
|
||||
23| itaque sub maledictione eritis, et non deficiet de stirpe vestra ligna cædens, aquasque comportans in domum Dei mei.
|
||||
24| Qui responderunt : Nuntiatum est nobis servis tuis, quod promisisset Dominus Deus tuus Moysi servo suo ut traderet vobis omnem terram, et disperderet cunctos habitatores ejus. Timuimus igitur valde, et providimus animabus nostris, vestro terrore compulsi, et hoc consilium inivimus.
|
||||
25| Nunc autem in manu tua sumus : quod tibi bonum et rectum videtur, fac nobis.
|
||||
26| Fecit ergo Josue ut dixerat, et liberavit eos de manu filiorum Israël, ut non occiderentur.
|
||||
27| Decrevitque in illo die eos esse in ministerio cuncti populi, et altaris Domini, cædentes ligna, et aquas comportantes, usque in præsens tempus, in loco quem Dominus elegisset.
|
||||
#10
|
||||
1| Quæ cum audisset Adonisedec rex Jerusalem, quod scilicet cepisset Josue Hai, et subvertisset eam (sicut enim fecerat Jericho et regi ejus, sic fecit Hai et regi illius), et quod transfugissent Gabaonitæ ad Israël, et essent fœderati eorum,
|
||||
2| timuit valde. Urbs enim magna erat Gabaon, et una civitatum regalium, et major oppido Hai, omnesque bellatores ejus fortissimi.
|
||||
3| Misit ergo Adonisedec rex Jerusalem ad Oham regem Hebron, et ad Pharam regem Jerimoth, ad Japhia quoque regem Lachis, et ad Dabir regem Eglon, dicens :
|
||||
4| Ad me ascendite, et ferte præsidium, ut expugnemus Gabaon, quare transfugerit ad Josue, et ad filios Israël.
|
||||
5| Congregati igitur ascenderunt quinque reges Amorrhæorum : rex Jerusalem, rex Hebron, rex Jerimoth, rex Lachis, rex Eglon, simul cum exercitibus suis : et castrametati sunt circa Gabaon, oppugnantes eam.
|
||||
6| Habitatores autem Gabaon urbis obsessæ miserunt ad Josue, qui tunc morabatur in castris apud Galgalam, et dixerunt ei : Ne retrahas manus tuas ab auxilio servorum tuorum : ascende cito, et libera nos, ferque præsidium : convenerunt enim adversum nos omnes reges Amorrhæorum, qui habitant in montanis.
|
||||
7| Ascenditque Josue de Galgalis, et omnis exercitus bellatorum cum eo, viri fortissimi.
|
||||
8| Dixitque Dominus ad Josue : Ne timeas eos : in manus enim tuas tradidi illos : nullus ex eis tibi resistere poterit.
|
||||
9| Irruit itaque Josue super eos repente, tota nocte ascendens de Galgalis.
|
||||
10| Et conturbavit eos Dominus a facie Israël : contrivitque plaga magna in Gabaon, ac persecutus est eos per viam ascensus Bethoron, et percussit usque Azeca et Maceda.
|
||||
11| Cumque fugerent filios Israël, et essent in descensu Bethoron, Dominus misit super eos lapides magnos de cælo usque ad Azeca : et mortui sunt multo plures lapidibus grandinis, quam quos gladio percusserant filii Israël.
|
||||
12| Tunc locutus est Josue Domino, in die qua tradidit Amorrhæum in conspectu filiorum Israël, dixitque coram eis : Sol, contra Gabaon ne movearis, et luna contra vallem Ajalon.
|
||||
13| Steteruntque sol et luna, donec ulcisceretur se gens de inimicis suis. Nonne scriptum est hoc in libro justorum ? Stetit itaque sol in medio cæli, et non festinavit occumbere spatio unius diei.
|
||||
14| Non fuit antea nec postea tam longa dies, obediente Domino voci hominis, et pugnante pro Israël.
|
||||
15| Reversusque est Josue cum omni Israël in castra Galgalæ.
|
||||
16| Fugerant enim quinque reges et se absconderant in spelunca urbis Maceda.
|
||||
17| Nuntiatumque est Josue quod inventi essent quinque reges latentes in spelunca urbis Maceda.
|
||||
18| Qui præcepit sociis, et ait : Volvite saxa ingentia ad os speluncæ, et ponite viros industrios, qui clausos custodiant :
|
||||
19| vos autem nolite stare, sed persequimini hostes, et extremos quosque fugientium cædite : nec dimittatis eos urbium suarum intrare præsidia, quos tradidit Dominus Deus in manus vestras.
|
||||
20| Cæsis ergo adversariis plaga magna, et usque ad internecionem pene consumptis, hi qui Israël effugere potuerunt, ingressi sunt civitates munitas.
|
||||
21| Reversusque est omnis exercitus ad Josue in Maceda, ubi tunc erant castra, sani et integro numero : nullusque contra filios Israël mutire ausus est.
|
||||
22| Præcepitque Josue, dicens : Aperite os speluncæ, et producite ad me quinque reges, qui in ea latitant.
|
||||
23| Feceruntque ministri ut sibi fuerat imperatum : et eduxerunt ad eum quinque reges de spelunca, regem Jerusalem, regem Hebron, regem Jerimoth, regem Lachis, regem Eglon.
|
||||
24| Cumque educti essent ad eum, vocavit omnes viros Israël, et ait ad principes exercitus qui secum erant : Ite, et ponite pedes super colla regum istorum. Qui cum perrexissent, et subjectorum colla pedibus calcarent,
|
||||
25| rursum ait ad eos : Nolite timere, nec paveatis : confortamini, et estote robusti : sic enim faciet Dominus cunctis hostibus vestris, adversum quos dimicatis.
|
||||
26| Percussitque Josue, et interfecit eos, atque suspendit super quinque stipites : fueruntque suspensi usque ad vesperum.
|
||||
27| Cumque occumberet sol, præcepit sociis ut deponerent eos de patibulis. Qui depositos projecerunt in speluncam in qua latuerant, et posuerunt super os ejus saxa ingentia, quæ permanent usque in præsens.
|
||||
28| Eodem quoque die, Macedam cepit Josue, et percussit eam in ore gladii, regemque illius interfecit, et omnes habitatores ejus : non dimisit in ea saltem parvas reliquias. Fecitque regi Maceda sicut fecerat regi Jericho.
|
||||
29| Transivit autem cum omni Israël de Maceda in Lebna, et pugnabat contra eam :
|
||||
30| quam tradidit Dominus cum rege suo in manus Israël : percusseruntque urbem in ore gladii, et omnes habitatores ejus : non dimiserunt in ea ullas reliquias. Feceruntque regi Lebna sicut fecerant regi Jericho.
|
||||
31| De Lebna transivit in Lachis cum omni Israël : et exercitu per gyrum disposito, oppugnabat eam.
|
||||
32| Tradiditque Dominus Lachis in manus Israël, et cepit eam die altero, atque percussit in ore gladii, omnemque animam quæ fuerat in ea, sicut fecerat Lebna.
|
||||
33| Eo tempore ascendit Horam rex Gazer, ut auxiliaretur Lachis : quem percussit Josue cum omni populo ejus usque ad internecionem.
|
||||
34| Transivitque de Lachis in Eglon, et circumdedit,
|
||||
35| atque expugnavit eam eadem die : percussitque in ore gladii omnes animas quæ erant in ea, juxta omnia quæ fecerat Lachis.
|
||||
36| Ascendit quoque cum omni Israël de Eglon in Hebron, et pugnavit contra eam :
|
||||
37| cepit eam, et percussit in ore gladii, regem quoque ejus, et omnia oppida regionis illius, universasque animas quæ in ea fuerant commoratæ : non reliquit in ea ullas reliquias : sicut fecerat Eglon, sic fecit et Hebron, cuncta quæ in ea reperit consumens gladio.
|
||||
38| Inde reversus in Dabir,
|
||||
39| cepit eam atque vastavit : regem quoque ejus atque omnia per circuitum oppida percussit in ore gladii : non dimisit in ea ullas reliquias : sicut fecerat Hebron et Lebna et regibus earum, sic fecit Dabir et regi illius.
|
||||
40| Percussit itaque Josue omnem terram montanam et meridianam atque campestrem, et Asedoth, cum regibus suis : non dimisit in ea ullas reliquias, sed omne quod spirare poterat interfecit, sicut præceperat ei Dominus Deus Israël,
|
||||
41| a Cadesbarne usque Gazam. Omnem terram Gosen usque Gabaon,
|
||||
42| universosque reges, et regiones eorum uno impetu cepit atque vastavit : Dominus enim Deus Israël pugnavit pro eo.
|
||||
43| Reversusque est cum omni Israël ad locum castrorum in Galgala.
|
||||
#11
|
||||
1| Quæ cum audisset Jabin rex Asor, misit ad Jobab regem Madon, et ad regem Semeron, atque ad regem Achsaph :
|
||||
2| ad reges quoque aquilonis, qui habitabant in montanis et in planitie contra meridiem Ceneroth, in campestribus quoque et in regionibus Dor juxta mare :
|
||||
3| Chananæum quoque ab oriente et occidente, et Amorrhæum atque Hethæum ac Pherezæum et Jebusæum in montanis : Hevæum quoque qui habitabat ad radices Hermon in terra Maspha.
|
||||
4| Egressique sunt omnes cum turmis suis, populus multus nimis sicut arena quæ est in littore maris, equi quoque et currus immensæ multitudinis.
|
||||
5| Conveneruntque omnes reges isti in unum ad aquas Merom, ut pugnarent contra Israël.
|
||||
6| Dixitque Dominus ad Josue : Ne timeas eos : cras enim hac eadem hora ego tradam omnes istos vulnerandos in conspectu Israël : equos eorum subnervabis, et currus igne combures.
|
||||
7| Venitque Josue, et omnis exercitus cum eo, adversus illos ad aquas Merom subito, et irruerunt super eos,
|
||||
8| tradiditque illos Dominus in manus Israël. Qui percusserunt eos, et persecuti sunt usque ad Sidonem magnam, et aquas Maserephoth, campumque Masphe, qui est ad orientalem illius partem. Ita percussit omnes, ut nullas dimitteret ex eis reliquias :
|
||||
9| fecitque sicut præceperat ei Dominus : equos eorum subnervavit, currusque combussit igni.
|
||||
10| Reversusque statim cepit Asor, et regem ejus percussit gladio. Asor enim antiquitus inter omnia regna hæc principatum tenebat.
|
||||
11| Percussitque omnes animas quæ ibidem morabantur : non dimisit in ea ullas reliquias, sed usque ad internecionem universa vastavit, ipsamque urbem peremit incendio.
|
||||
12| Et omnes per circuitum civitates, regesque earum, cepit, percussit atque delevit, sicut præceperat ei Moyses famulus Domini.
|
||||
13| Absque urbibus, quæ erant in collibus et in tumulis sitæ, ceteras succendit Israël : unam tantum Asor munitissimam flamma consumpsit.
|
||||
14| Omnemque prædam istarum urbium ac jumenta diviserunt sibi filii Israël, cunctis hominibus interfectis.
|
||||
15| Sicut præceperat Dominus Moysi servo suo, ita præcepit Moyses Josue, et ille universa complevit : non præteriit de universis mandatis, nec unum quidem verbum quod jusserat Dominus Moysi.
|
||||
16| Cepit itaque Josue omnem terram montanam et meridianam, terramque Gosen, et planitiem, et occidentalem plagam, montemque Israël, et campestria ejus,
|
||||
17| et partem montis, quæ ascendit Seir usque Baalgad, per planitiem Libani subter montem Hermon : omnes reges eorum cepit, percussit, et occidit.
|
||||
18| Multo tempore pugnavit Josue contra reges istos.
|
||||
19| Non fuit civitas quæ se traderet filiis Israël, præter Hevæum, qui habitabat in Gabaon : omnes enim bellando cepit.
|
||||
20| Domini enim sententia fuerat, ut indurarentur corda eorum, et pugnarent contra Israël, et caderent, et non mererentur ullam clementiam, ac perirent, sicut præceperat Dominus Moysi.
|
||||
21| In illo tempore venit Josue, et interfecit Enacim de montanis, Hebron, et Dabir, et Anab, et de omni monte Juda et Israël, urbesque eorum delevit.
|
||||
22| Non reliquit ullum de stirpe Enacim, in terra filiorum Israël : absque civitatibus Gaza, et Geth, et Azoto, in quibus solis relicti sunt.
|
||||
23| Cepit ergo Josue omnem terram, sicut locutus est Dominus ad Moysen, et tradidit eam in possessionem filiis Israël secundum partes et tribus suas : quievitque terra a præliis.
|
||||
#12
|
||||
1| Hi sunt reges, quos percusserunt filii Israël, et possederunt terram eorum trans Jordanem ad solis ortum, a torrente Arnon usque ad montem Hermon, et omnem orientalem plagam, quæ respicit solitudinem.
|
||||
2| Sehon rex Amorrhæorum, qui habitavit in Hesebon, dominatus est ab Aroër, quæ sita est super ripam torrentis Arnon, et mediæ partis in valle, dimidiæque Galaad, usque ad torrentem Jaboc, qui est terminus filiorum Ammon.
|
||||
3| Et a solitudine usque ad mare Ceneroth contra orientem, et usque ad mare deserti, quod est mare salsissimum, ad orientalem plagam per viam quæ ducit Bethsimoth : et ab australi parte, quæ subjacet Asedoth, Phasga.
|
||||
4| Terminus Og regis Basan, de reliquiis Raphaim, qui habitavit in Astaroth, et in Edrai, et dominatus est in monte Hermon, et in Salecha, atque in universa Basan, usque ad terminos
|
||||
5| Gessuri, et Machati, et dimidiæ partis Galaad : terminos Sehon regis Hesebon.
|
||||
6| Moyses famulus Domini et filii Israël percusserunt eos, tradiditque terram eorum Moyses in possessionem Rubenitis, et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse.
|
||||
7| Hi sunt reges terræ, quos percussit Josue et filii Israël trans Jordanem ad occidentalem plagam, a Baalgad in campo Libani, usque ad montem cujus pars ascendit in Seir : tradiditque eam Josue in possessionem tribubus Israël, singulis partes suas,
|
||||
8| tam in montanis quam in planis atque campestribus. In Asedoth, et in solitudine, ac in meridie, Hethæus fuit et Amorrhæus, Chananæus, et Pherezæus, Hevæus et Jebusæus.
|
||||
9| Rex Jericho unus : rex Hai, quæ est ex latere Bethel, unus :
|
||||
10| rex Jerusalem unus, rex Hebron unus,
|
||||
11| rex Jerimoth unus, rex Lachis unus,
|
||||
12| rex Eglon unus, rex Gazer unus,
|
||||
13| rex Dabir unus, rex Gader unus,
|
||||
14| rex Herma unus, rex Hered unus,
|
||||
15| rex Lebna unus, rex Odullam unus,
|
||||
16| rex Maceda unus, rex Bethel unus,
|
||||
17| rex Taphua unus, rex Opher unus,
|
||||
18| rex Aphec unus, rex Saron unus,
|
||||
19| rex Madon unus, rex Asor unus,
|
||||
20| rex Semeron unus, rex Achsaph unus,
|
||||
21| rex Thenac unus, rex Mageddo unus,
|
||||
22| rex Cades unus, rex Jachanan Carmeli unus,
|
||||
23| rex Dor et provinciæ Dor unus, rex gentium Galgal unus,
|
||||
24| rex Thersa unus : omnes reges triginta unus.
|
||||
#13
|
||||
1| Josue senex provectæque ætatis erat, et dixit Dominus ad eum : Senuisti, et longævus es, terraque latissima derelicta est, quæ necdum sorte divisa est :
|
||||
2| omnis videlicet Galilæa, Philisthiim, et universa Gessuri.
|
||||
3| A fluvio turbido, qui irrigat Ægyptum, usque ad terminos Accaron contra aquilonem : terra Chanaan, quæ in quinque regulos Philisthiim dividitur, Gazæos, et Azotios, Ascalonitas, Gethæos, et Accaronitas.
|
||||
4| Ad meridiem vero sunt Hevæi, omnis terra Chanaan, et Maara Sidoniorum, usque Apheca et terminos Amorrhæi,
|
||||
5| ejusque confinia. Libani quoque regio contra orientem, a Baalgad sub monte Hermon, donec ingrediaris Emath ;
|
||||
6| omnium qui habitant in monte a Libano usque ad aquas Maserephoth, universique Sidonii. Ego sum qui delebo eos a facie filiorum Israël. Veniat ergo in partem hæreditatis Israël, sicut præcepi tibi.
|
||||
7| Et nunc divide terram in possessionem novem tribubus, et dimidiæ tribui Manasse,
|
||||
8| cum qua Ruben et Gad possederunt terram, quam tradidit eis Moyses famulus Domini trans fluenta Jordanis, ad orientalem plagam.
|
||||
9| Ab Aroër, quæ sita est in ripa torrentis Arnon, et in vallis medio, universaque campestria Medaba, usque Dibon,
|
||||
10| et cunctas civitates Sehon regis Amorrhæi, qui regnavit in Hesebon, usque ad terminos filiorum Ammon,
|
||||
11| et Galaad, ac terminum Gessuri et Machati, et omnem montem Hermon, et universam Basan, usque ad Salecha,
|
||||
12| omne regnum Og in Basan, qui regnavit in Astaroth et Edrai, ipse fuit de reliquiis Raphaim : percussitque eos Moyses, atque delevit.
|
||||
13| Nolueruntque disperdere filii Israël Gessuri et Machati : et habitaverunt in medio Israël usque in præsentem diem.
|
||||
14| Tribui autem Levi non dedit possessionem : sed sacrificia et victimæ Domini Dei Israël, ipsa est ejus hæreditas, sicut locutus est illi.
|
||||
15| Dedit ergo Moyses possessionem tribui filiorum Ruben juxta cognationes suas.
|
||||
16| Fuitque terminus eorum ab Aroër, quæ sita est in ripa torrentis Arnon, et in valle ejusdem torrentis media : universam planitiem, quæ ducit Medaba,
|
||||
17| et Hesebon, cunctosque viculos earum, qui sunt in campestribus : Dibon quoque et Bamothbaal, et oppidum Baalmaon,
|
||||
18| et Jassa, et Cedimoth, et Mephaath,
|
||||
19| et Cariathaim, et Sabama, et Sarathasar in monte convallis.
|
||||
20| Bethphogor et Asedoth, Phasga et Bethiesimoth,
|
||||
21| et omnes urbes campestres, universaque regna Sehon regis Amorrhæi, qui regnavit in Hesebon, quem percussit Moyses cum principibus Madian : Hevæum, et Recem, et Sur, et Hur, et Rebe duces Sehon habitatores terræ.
|
||||
22| Et Balaam filium Beor ariolum occiderunt filii Israël gladio cum ceteris interfectis.
|
||||
23| Factusque est terminus filiorum Ruben Jordanis fluvius. Hæc est possessio Rubenitarum per cognationes suas urbium et viculorum.
|
||||
24| Deditque Moyses tribui Gad et filiis ejus per cognationes suas possessionem, cujus hæc divisio est.
|
||||
25| Terminus Jaser, et omnes civitates Galaad, et dimidiam partem terræ filiorum Ammon, usque ad Aroër, quæ est contra Rabba,
|
||||
26| et ab Hesebon usque Ramoth, Masphe et Betonim : et a Manaim usque ad terminos Dabir.
|
||||
27| In valle quoque Betharan, et Bethnemra, et Socoth, et Saphon reliquam partem regni Sehon regis Hesebon : hujus quoque finis, Jordanis est, usque ad extremam partem maris Cenereth trans Jordanem ad orientalem plagam.
|
||||
28| Hæc est possessio filiorum Gad per familias suas, civitates et villæ earum.
|
||||
29| Dedit et dimidiæ tribui Manasse, filiisque ejus juxta cognationes suas, possessionem,
|
||||
30| cujus hoc principium est : a Manaim universam Basan, et cuncta regna Og regis Basan, omnesque vicos Jair, qui sunt in Basan, sexaginta oppida :
|
||||
31| et dimidiam partem Galaad, et Astaroth, et Edrai, urbes regni Og in Basan : filiis Machir, filii Manasse, dimidiæ parti filiorum Machir juxta cognationes suas.
|
||||
32| Hanc possessionem divisit Moyses in campestribus Moab trans Jordanem contra Jericho ad orientalem plagam.
|
||||
33| Tribui autem Levi non dedit possessionem : quoniam Dominus Deus Israël ipse est possessio ejus, ut locutus est illi.
|
||||
#14
|
||||
1| Hoc est quod possederunt filii Israël in terra Chanaan, quam dederunt eis Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum per tribus Israël :
|
||||
2| sorte omnia dividentes, sicut præceperat Dominus in manu Moysi, novem tribubus, et dimidiæ tribui.
|
||||
3| Duabus enim tribubus, et dimidiæ, dederat Moyses trans Jordanem possessionem : absque Levitis, qui nihil terræ acceperunt inter fratres suos :
|
||||
4| sed in eorum successerunt locum filii Joseph in duas divisi tribus, Manasse et Ephraim : nec acceperunt Levitæ aliam in terra partem, nisi urbes ad habitandum, et suburbana earum ad alenda jumenta et pecora sua.
|
||||
5| Sicut præceperat Dominus Moysi, ita fecerunt filii Israël, et diviserunt terram.
|
||||
6| Accesserunt itaque filii Juda ad Josue in Galgala, locutusque est ad eum Caleb filius Jephone Cenezæus : Nosti quid locutus sit Dominus ad Moysen hominem Dei de me et te in Cadesbarne.
|
||||
7| Quadraginta annorum eram quando misit me Moyses famulus Domini de Cadesbarne, ut considerarem terram, nuntiavique ei quod mihi verum videbatur.
|
||||
8| Fratres autem mei, qui ascenderant mecum, dissolverunt cor populi : et nihilominus ego secutus sum Dominum Deum meum.
|
||||
9| Juravitque Moyses in die illo, dicens : Terra, quam calcavit pes tuus, erit possessio tua, et filiorum tuorum in æternum : quia secutus es Dominum Deum meum.
|
||||
10| Concessit ergo Dominus vitam mihi, sicut pollicitus est, usque in præsentem diem. Quadraginta et quinque anni sunt, ex quo locutus est Dominus verbum istud ad Moysen, quando ambulabat Israël per solitudinem : hodie octoginta quinque annorum sum,
|
||||
11| sic valens ut eo valebam tempore quando ad explorandum missus sum : illius in me temporis fortitudo usque hodie perseverat, tam ad bellandum quam ad gradiendum.
|
||||
12| Da ergo mihi montem istum, quem pollicitus est Dominus, te quoque audiente, in quo Enacim sunt, et urbes magnæ atque munitæ : si forte sit Dominus mecum, et potuero delere eos, sicut promisit mihi.
|
||||
13| Benedixitque ei Josue, et tradidit ei Hebron in possessionem :
|
||||
14| atque ex eo fuit Hebron Caleb filio Jephone Cenezæo usque in præsentem diem, quia secutus est Dominum Deum Israël.
|
||||
15| Nomen Hebron ante vocabatur Cariath Arbe : Adam maximus ibi inter Enacim situs est : et terra cessavit a præliis.
|
||||
#15
|
||||
1| Igitur sors filiorum Judæ per cognationes suas ista fuit : a termino Edom, desertum Sin, contra meridiem, et usque ad extremam partem australis plagæ.
|
||||
2| Initium ejus a summitate maris salsissimi, et a lingua ejus, quæ respicit meridiem.
|
||||
3| Egrediturque contra ascensum Scorpionis, et pertransit in Sina : ascenditque in Cadesbarne, et pervenit in Esron, ascendens ad Addar, et circuiens Carcaa,
|
||||
4| atque inde pertransiens in Asemona, et perveniens ad torrentem Ægypti : eruntque termini ejus mare magnum. Hic erit finis meridianæ plagæ.
|
||||
5| Ab oriente vero erit initium, mare salsissimum usque ad extrema Jordanis : et ea quæ respiciunt ad aquilonem, a lingua maris usque ad eumdem Jordanis fluvium.
|
||||
6| Ascenditque terminus in Beth Hagla, et transit ab aquilone in Beth Araba, ascendens ad lapidem Boën filii Ruben :
|
||||
7| et tendens usque ad terminos Debera de valle Achor, contra aquilonem respiciens Galgala, quæ est ex adverso ascensionis Adommim, ab australi parte torrentis : transitque aquas, quæ vocantur fons solis : et erunt exitus ejus ad fontem Rogel.
|
||||
8| Ascenditque per convallem filii Ennom ex latere Jebusæi ad meridiem, hæc est Jerusalem : et inde se erigens ad verticem montis, qui est contra Geennom ad occidentem in summitate vallis Raphaim contra aquilonem :
|
||||
9| pertransitque a vertice montis usque ad fontem aquæ Nephtoa : et pervenit usque ad vicos montis Ephron : inclinaturque in Baala, quæ est Cariathiarim, id est, urbs silvarum.
|
||||
10| Et circuit de Baala contra occidentem, usque ad montem Seir : transitque juxta latus montis Jarim ad aquilonem in Cheslon : et descendit in Bethsames, transitque in Thamna.
|
||||
11| Et pervenit contra aquilonem partis Accaron ex latere : inclinaturque Sechrona, et transit montem Baala : pervenitque in Jebneel, et magni maris contra occidentem fine concluditur.
|
||||
12| Hi sunt termini filiorum Juda per circuitum in cognationibus suis.
|
||||
13| Caleb vero filio Jephone dedit partem in medio filiorum Juda, sicut præceperat ei Dominus : Cariath Arbe patris Enac, ipsa est Hebron.
|
||||
14| Delevitque ex ea Caleb tres filios Enac, Sesai et Ahiman et Tholmai de stirpe Enac.
|
||||
15| Atque inde conscendens venit ad habitatores Dabir, quæ prius vocabatur Cariath Sepher, id est, civitas litterarum.
|
||||
16| Dixitque Caleb : Qui percusserit Cariath Sepher, et ceperit eam, dabo ei Axam filiam meam uxorem.
|
||||
17| Cepitque eam Othoniel filius Cenez frater Caleb junior : deditque ei Axam filiam suam uxorem.
|
||||
18| Quæ, cum pergerent simul, suasa est a viro suo ut peteret a patre suo agrum. Suspiravitque ut sedebat in asino : cui Caleb : Quid habes ? inquit.
|
||||
19| At illa respondit : Da mihi benedictionem : terram australem et arentem dedisti mihi ; junge et irriguam. Dedit itaque ei Caleb irriguum superius et inferius.
|
||||
20| Hæc est possessio tribus filiorum Juda per cognationes suas.
|
||||
21| Erantque civitates ab extremis partibus filiorum Juda juxta terminos Edom a meridie : Cabseel et Eder et Jagur,
|
||||
22| et Cyna et Dimona et Adada,
|
||||
23| et Cades et Asor et Jethnam,
|
||||
24| Ziph et Telem et Baloth,
|
||||
25| Asor nova et Carioth, Hesron, hæc est Asor ;
|
||||
26| Amam, Sama, et Molada,
|
||||
27| et Asergadda et Hassemon et Bethphelet,
|
||||
28| et Hasersual et Bersabee et Baziothia,
|
||||
29| et Baala et Jim et Esem,
|
||||
30| et Eltholad et Cesil et Harma,
|
||||
31| et Siceleg et Medemena et Sensenna,
|
||||
32| Lebaoth et Selim et Aën et Remon. Omnes civitates viginti novem, et villæ earum.
|
||||
33| In campestribus vero : Estaol et Sarea et Asena,
|
||||
34| et Zanoë et Ængannim et Taphua et Enaim,
|
||||
35| et Jerimoth et Adullam, Socho et Azeca,
|
||||
36| et Saraim et Adithaim et Gedera et Gederothaim : urbes quatuordecim, et villæ earum.
|
||||
37| Sanan et Hadassa et Magdalgad,
|
||||
38| Delean et Masepha et Jecthel,
|
||||
39| Lachis et Bascath et Eglon,
|
||||
40| Chebbon et Leheman et Cethlis,
|
||||
41| et Gideroth et Bethdagon et Naama et Maceda : civitates sedecim, et villæ earum.
|
||||
42| Labana et Ether et Asan,
|
||||
43| Jephtha et Esna et Nesib,
|
||||
44| et Ceila et Achzib et Maresa : civitates novem, et villæ earum.
|
||||
45| Accaron cum vicis et villulis suis.
|
||||
46| Ab Accaron usque ad mare : omnia quæ vergunt ad Azotum et viculos ejus.
|
||||
47| Azotus cum vicis et villulis suis. Gaza cum vicis et villulis suis, usque ad torrentem Ægypti, et mare magnum terminus ejus.
|
||||
48| Et in monte : Samir et Jether et Socoth
|
||||
49| et Danna et Cariathsenna, hæc est Dabir :
|
||||
50| Anab et Istemo et Anim,
|
||||
51| Gosen et Olon et Gilo : civitates undecim et villæ earum.
|
||||
52| Arab et Ruma et Esaan,
|
||||
53| et Janum et Beththaphua et Apheca,
|
||||
54| Athmatha, et Cariath Arbe, hæc est Hebron, et Sior : civitates novem, et villæ earum.
|
||||
55| Maon et Carmel et Ziph et Jota,
|
||||
56| Jezraël et Jucadam et Zanoë,
|
||||
57| Accain, Gabaa et Thamna : civitates decem et villæ earum.
|
||||
58| Halhul, et Besur, et Gedor,
|
||||
59| Mareth, et Bethanoth, et Eltecon : civitates sex et villæ earum.
|
||||
60| Cariathbaal, hæc est Cariathiarim urbs silvarum, et Arebba : civitates duæ, et villæ earum.
|
||||
61| In deserto Betharaba, Meddin, et Sachacha,
|
||||
62| et Nebsan, et civitas salis, et Engaddi : civitates sex, et villæ earum.
|
||||
63| Jebusæum autem habitatorem Jerusalem non potuerunt filii Juda delere : habitavitque Jebusæus cum filiis Juda in Jerusalem usque in præsentem diem.
|
||||
#16
|
||||
1| Cecidit quoque sors filiorum Joseph ab Jordane contra Jericho et aquas ejus ab oriente : solitudo quæ ascendit de Jericho ad montem Bethel :
|
||||
2| et egreditur de Bethel Luza : transitque terminum Archi, Ataroth :
|
||||
3| et descendit ad occidentem juxta terminum Jephleti, usque ad terminos Beth-horon inferioris, et Gazer : finiunturque regiones ejus mari magno :
|
||||
4| possederuntque filii Joseph, Manasses et Ephraim.
|
||||
5| Et factus est terminus filiorum Ephraim per cognationes suas : et possessio eorum contra orientem Ataroth Addar usque Beth-horon superiorem.
|
||||
6| Egrediunturque confinia in mare : Machmethath vero aquilonem respicit, et circuit terminos contra orientem in Thanathselo : et pertransit ab oriente Janoë.
|
||||
7| Descenditque de Janoë in Ataroth et Naaratha : et pervenit in Jericho, egrediturque ad Jordanem.
|
||||
8| De Taphua pertransit contra mare in vallem arundineti, suntque egressus ejus in mare salsissimum. Hæc est possessio tribus filiorum Ephraim per familias suas.
|
||||
9| Urbesque separatæ sunt filiis Ephraim in medio possessionis filiorum Manasse, et villæ earum.
|
||||
10| Et non interfecerunt filii Ephraim Chananæum, qui habitabat in Gazer : habitavitque Chananæus in medio Ephraim usque in diem hanc tributarius.
|
||||
#17
|
||||
1| Cecidit autem sors tribui Manasse (ipse enim est primogenitus Joseph) : Machir primogenito Manasse patri Galaad, qui fuit vir pugnator, habuitque possessionem Galaad et Basan :
|
||||
2| et reliquis filiorum Manasse juxta familias suas, filiis Abiezer, et filiis Helec, et filiis Esriel, et filiis Sechem, et filiis Hepher, et filiis Semida. Isti sunt filii Manasse filii Joseph, mares, per cognationes suas.
|
||||
3| Salphaad vero filio Hepher filii Galaad filii Machir filii Manasse non erant filii, sed solæ filiæ : quarum ista sunt nomina : Maala et Noa et Hegla et Melcha et Thersa.
|
||||
4| Veneruntque in conspectu Eleazari sacerdotis, et Josue filii Nun, et principum, dicentes : Dominus præcepit per manum Moysi, ut daretur nobis possessio in medio fratrum nostrorum. Deditque eis juxta imperium Domini possessionem in medio fratrum patris earum.
|
||||
5| Et ceciderunt funiculi Manasse, decem, absque terra Galaad et Basan trans Jordanem.
|
||||
6| Filiæ enim Manasse possederunt hæreditatem in medio filiorum ejus. Terra autem Galaad cecidit in sortem filiorum Manasse qui reliqui erant.
|
||||
7| Fuitque terminus Manasse ab Aser, Machmethath quæ respicit Sichem : et egreditur ad dexteram juxta habitatores fontis Taphuæ.
|
||||
8| Etenim in sorte Manasse ceciderat terra Taphuæ, quæ est juxta terminos Manasse filiorum Ephraim.
|
||||
9| Descenditque terminus vallis arundineti in meridiem torrentis civitatum Ephraim, quæ in medio sunt urbium Manasse : terminus Manasse ab aquilone torrentis, et exitus ejus pergit ad mare :
|
||||
10| ita ut possessio Ephraim sit ab austro, et ab aquilone Manasse, et utramque claudat mare, et conjungantur sibi in tribu Aser ab aquilone, et in tribu Issachar ab oriente.
|
||||
11| Fuitque hæreditas Manasse in Issachar et in Aser, Bethsan et viculi ejus, et Jeblaam cum viculis suis, et habitatores Dor cum oppidis suis, habitatores quoque Endor cum viculis suis : similiterque habitatores Thenac cum viculis suis, et habitatores Mageddo cum viculis suis, et tertia pars urbis Nopheth.
|
||||
12| Nec potuerunt filii Manasse has civitates subvertere, sed cœpit Chananæus habitare in terra sua.
|
||||
13| Postquam autem convaluerunt filii Israël, subjecerunt Chananæos, et fecerunt sibi tributarios, nec interfecerunt eos.
|
||||
14| Locutique sunt filii Joseph ad Josue, et dixerunt : Quare dedisti mihi possessionem sortis et funiculi unius, cum sim tantæ multitudinis, et benedixerit mihi Dominus ?
|
||||
15| Ad quos Josue ait : Si populus multus es, ascende in silvam, et succide tibi spatia in terra Pherezæi et Raphaim : quia angusta est tibi possessio montis Ephraim.
|
||||
16| Cui responderunt filii Joseph : Non poterimus ad montana conscendere, cum ferreis curribus utantur Chananæi, qui habitant in terra campestri, in qua sitæ sunt Bethsan cum viculis suis, et Jezraël mediam possidens vallem.
|
||||
17| Dixitque Josue ad domum Joseph, Ephraim et Manasse : Populus multus es, et magnæ fortitudinis : non habebis sortem unam,
|
||||
18| sed transibis ad montem, et succides tibi, atque purgabis ad habitandum spatia : et poteris ultra procedere cum subverteris Chananæum, quem dicis ferreos habere currus, et esse fortissimum.
|
||||
#18
|
||||
1| Congregatique sunt omnes filii Israël in Silo, ibique fixerunt tabernaculum testimonii, et fuit eis terra subjecta.
|
||||
2| Remanserant autem filiorum Israël septem tribus, quæ necdum acceperant possessiones suas.
|
||||
3| Ad quos Josue ait : Usquequo marcetis ignavia, et non intratis ad possidendam terram, quam Dominus Deus patrum vestrorum dedit vobis ?
|
||||
4| Eligite de singulis tribubus ternos viros, ut mittam eos, et pergant atque circumeant terram, et describant eam juxta numerum uniuscujusque multitudinis : referantque ad me quod descripserint.
|
||||
5| Dividite vobis terram in septem partes : Judas sit in terminis suis ab australi plaga, et domus Joseph ab aquilone.
|
||||
6| Mediam inter hos terram in septem partes describite : et huc venietis ad me, ut coram Domino Deo vestro mittam vobis hic sortem :
|
||||
7| quia non est inter vos pars Levitarum, sed sacerdotium Domini est eorum hæreditas. Gad autem et Ruben, et dimidia tribus Manasse, jam acceperant possessiones suas trans Jordanem ad orientalem plagam, quas dedit eis Moyses famulus Domini.
|
||||
8| Cumque surrexissent viri, ut pergerent ad describendam terram, præcepit eis Josue, dicens : Circuite terram, et describite eam, ac revertimini ad me : ut hic coram Domino, in Silo, mittam vobis sortem.
|
||||
9| Itaque perrexerunt : et lustrantes eam, in septem partes diviserunt, scribentes in volumine. Reversique sunt ad Josue in castra Silo.
|
||||
10| Qui misit sortes coram Domino in Silo, divisitque terram filiis Israël in septem partes.
|
||||
11| Et ascendit sors prima filiorum Benjamin per familias suas, ut possiderent terram inter filios Juda et filios Joseph.
|
||||
12| Fuitque terminus eorum contra aquilonem a Jordane : pergens juxta latus Jericho septentrionalis plagæ, et inde contra occidentem ad montana conscendens et perveniens ad solitudinem Bethaven,
|
||||
13| atque pertransiens juxta Luzam ad meridiem, ipsa est Bethel : descenditque in Ataroth Addar, in montem qui est ad meridiem Beth-horon inferioris :
|
||||
14| et inclinatur circuiens contra mare ad meridiem montis qui respicit Beth-horon contra Africum : suntque exitus ejus in Cariath-baal, quæ vocatur et Cariathiarim, urbem filiorum Juda. Hæc est plaga contra mare, ad occidentem.
|
||||
15| A meridie autem ex parte Cariathiarim egreditur terminus contra mare, et pervenit usque ad fontem aquarum Nephtoa.
|
||||
16| Descenditque in partem montis, qui respicit vallem filiorum Ennom : et est contra septentrionalem plagam in extrema parte vallis Raphaim. Descenditque in Geennom (id est, vallem Ennom) juxta latus Jebusæi ad austrum : et pervenit ad fontem Rogel,
|
||||
17| transiens ad aquilonem, et egrediens ad Ensemes, id est, fontem solis :
|
||||
18| et pertransit usque ad tumulos, qui sunt e regione ascensus Adommim : descenditque ad Abenboën, id est, lapidem Boën filii Ruben : et pertransit ex latere aquilonis ad campestria : descenditque in planitiem,
|
||||
19| et prætergreditur contra aquilonem Beth Hagla : suntque exitus ejus contra linguam maris salsissimi ab aquilone in fine Jordanis ad australem plagam :
|
||||
20| qui est terminus illius ab oriente. Hæc est possessio filiorum Benjamin per terminos suos in circuitu, et familias suas.
|
||||
21| Fueruntque civitates ejus, Jericho et Beth Hagla et vallis Casis,
|
||||
22| Beth Araba et Samaraim et Bethel
|
||||
23| et Avim et Aphara et Ophera,
|
||||
24| villa Emona et Ophni et Gabee : civitates duodecim, et villæ earum.
|
||||
25| Gabaon et Rama et Beroth,
|
||||
26| et Mesphe et Caphara, et Amosa
|
||||
27| et Recem, Jarephel et Tharela,
|
||||
28| et Sela, Eleph, et Jebus, quæ est Jerusalem, Gabaath et Cariath : civitates quatuordecim, et villæ earum. Hæc est possessio filiorum Benjamin juxta familias suas.
|
||||
#19
|
||||
1| Et egressa est sors secunda filiorum Simeon per cognationes suas : fuitque hæreditas
|
||||
2| eorum in medio possessionis filiorum Juda : Bersabee et Sabee et Molada
|
||||
3| et Hasersual, Bala et Asem
|
||||
4| et Eltholad, Bethul et Harma
|
||||
5| et Siceleg et Bethmarchaboth et Hasersusa
|
||||
6| et Bethlebaoth et Sarohen : civitates tredecim, et villæ earum.
|
||||
7| Ain et Remmon et Athar et Asan : civitates quatuor, et villæ earum :
|
||||
8| omnes viculi per circuitum urbium istarum usque ad Baalath Beer Ramath contra australem plagam. Hæc est hæreditas filiorum Simeon juxta cognationes suas,
|
||||
9| in possessione et funiculo filiorum Juda : quia major erat, et idcirco filii Simeon possederunt in medio hæreditatis eorum.
|
||||
10| Ceciditque sors tertia filiorum Zabulon per cognationes suas : factus est terminus possessionis eorum usque Sarid.
|
||||
11| Ascenditque de mari et Merala, et pervenit in Debbaseth, usque ad torrentem qui est contra Jeconam.
|
||||
12| Et revertitur de Sared contra orientem in fines Ceseleththabor : et egreditur ad Dabereth, ascenditque contra Japhie.
|
||||
13| Et inde pertransit usque ad orientalem plagam Gethepher et Thacasin : et egreditur in Remmon, Amthar et Noa.
|
||||
14| Et circuit ad aquilonem Hanathon : suntque egressus ejus vallis Jephthaël,
|
||||
15| et Cateth et Naalol et Semeron et Jerala et Bethlehem : civitates duodecim, et villæ earum.
|
||||
16| Hæc est hæreditas tribus filiorum Zabulon per cognationes suas, urbes et viculi earum.
|
||||
17| Issachar egressa est sors quarta per cognationes suas :
|
||||
18| fuitque ejus hæreditas Jezraël et Casaloth et Sunem
|
||||
19| et Hapharaim et Seon, et Anaharath
|
||||
20| et Rabboth et Cesion, Abes,
|
||||
21| et Rameth, et Engannim, et Enhadda et Bethpheses.
|
||||
22| Et pervenit terminus ejus usque Thabor et Sehesima et Bethsames, eruntque exitus ejus Jordanis : civitates sedecim, et villæ earum.
|
||||
23| Hæc est possessio filiorum Issachar per cognationes suas, urbes et viculi earum.
|
||||
24| Ceciditque sors quinta tribui filiorum Aser per cognationes suas :
|
||||
25| fuitque terminus eorum Halcath et Chali et Beten et Axaph
|
||||
26| et Elmelech et Amaad et Messal : et pervenit usque ad Carmelum maris et Sihor et Labanath,
|
||||
27| ac revertitur contra orientem Bethdagon : et pertransit usque Zabulon et vallem Jephthaël contra aquilonem in Bethemec et Nehiel. Egrediturque ad lævam Cabul,
|
||||
28| et Abran et Rohob et Hamon et Cana, usque ad Sidonem magnam.
|
||||
29| Revertiturque in Horma usque ad civitatem munitissimam Tyrum, et usque Hosa : eruntque exitus ejus in mare de funiculo Achziba :
|
||||
30| et Amma et Aphec et Rohob : civitates viginti duæ, et villæ earum.
|
||||
31| Hæc est possessio filiorum Aser per cognationes suas, urbesque et viculi earum.
|
||||
32| Filiorum Nephthali sexta sors cecidit per familias suas :
|
||||
33| et cœpit terminus de Heleph et Elon in Saananim, et Adami, quæ est Neceb, et Jebnaël usque Lecum : et egressus eorum usque ad Jordanem :
|
||||
34| revertiturque terminus contra occidentem in Azanotthabor, atque inde egreditur in Hucuca, et pertransit in Zabulon contra meridiem, et in Aser contra occidentem, et in Juda ad Jordanem contra ortum solis :
|
||||
35| civitates munitissimæ, Assedim, Ser, et Emath, et Reccath et Cenereth,
|
||||
36| et Edema et Arama, Asor
|
||||
37| et Cedes et Edrai, Enhasor,
|
||||
38| et Jeron et Magdalel, Horem et Bethanath et Bethsames : civitates decem et novem, et villæ earum.
|
||||
39| Hæc est possessio tribus filiorum Nephthali per cognationes suas, urbes et viculi earum.
|
||||
40| Tribui filiorum Dan per familias suas egressa est sors septima :
|
||||
41| et fuit terminus possessionis ejus Sara et Esthaol, et Hirsemes, id est, civitas solis.
|
||||
42| Selebin et Ajalon et Jethela,
|
||||
43| Elon et Themna et Acron,
|
||||
44| Elthece, Gebbethon et Balaath,
|
||||
45| et Jud et Bane et Barach et Gethremmon :
|
||||
46| et Mejarcon et Arecon, cum termino qui respicit Joppen,
|
||||
47| et ipso fine concluditur. Ascenderuntque filii Dan, et pugnaverunt contra Lesem, ceperuntque eam : et percusserunt eam in ore gladii, et possederunt, et habitaverunt in ea, vocantes nomen ejus Lesem Dan, ex nomine Dan patris sui.
|
||||
48| Hæc est possessio tribus filiorum Dan, per cognationes suas, urbes et viculi earum.
|
||||
49| Cumque complesset sorte dividere terram singulis per tribus suas, dederunt filii Israël possessionem Josue filio Nun in medio sui,
|
||||
50| juxta præceptum Domini, urbem quam postulavit Thamnath Saraa in monte Ephraim : et ædificavit civitatem, habitavitque in ea.
|
||||
51| Hæ sunt possessiones, quas sorte diviserunt Eleazar sacerdos, et Josue filius Nun, et principes familiarum ac tribuum filiorum Israël in Silo, coram Domino ad ostium tabernaculi testimonii : partitique sunt terram.
|
||||
#20
|
||||
1| Et locutus est Dominus ad Josue, dicens : Loquere filiis Israël, et dic eis :
|
||||
2| Separate urbes fugitivorum, de quibus locutus sum ad vos per manum Moysi :
|
||||
3| ut confugiat ad eas quicumque animam percusserit nescius, et possit evadere iram proximi, qui ultor est sanguinis :
|
||||
4| cum ad unam harum confugerit civitatum, stabit ante portam civitatis, et loquetur senioribus urbis illius ea quæ se comprobent innocentem : sicque suscipient eum, et dabunt ei locum ad habitandum.
|
||||
5| Cumque ultor sanguinis eum fuerit persecutus, non tradent in manus ejus : quia ignorans percussit proximum ejus, nec ante biduum triduumve ejus probatur inimicus.
|
||||
6| Et habitabit in civitate illa, donec stet ante judicium, causam reddens facti sui, et moriatur sacerdos magnus, qui fuerit in illo tempore : tunc revertetur homicida, et ingredietur civitatem et domum suam de qua fugerat.
|
||||
7| Decreveruntque Cedes in Galilæa montis Nephthali, et Sichem in monte Ephraim, et Cariatharbe, ipsa est Hebron in monte Juda.
|
||||
8| Et trans Jordanem contra orientalem plagam Jericho, statuerunt Bosor, quæ sita est in campestri solitudine de tribu Ruben, et Ramoth in Galaad de tribu Gad, et Gaulon in Basan de tribu Manasse.
|
||||
9| Hæ civitates constitutæ sunt cunctis filiis Israël, et advenis qui habitabant inter eos, ut fugeret ad eas qui animam nescius percussisset, et non moreretur in manu proximi, effusum sanguinem vindicare cupientis, donec staret ante populum expositurus causam suam.
|
||||
#21
|
||||
1| Accesseruntque principes familiarum Levi ad Eleazarum sacerdotem, et Josue filium Nun, et ad duces cognationum per singulas tribus filiorum Israël :
|
||||
2| locutique sunt ad eos in Silo terræ Chanaan, atque dixerunt : Dominus præcepit per manum Moysi, ut darentur nobis urbes ad habitandum, et suburbana earum ad alenda jumenta.
|
||||
3| Dederuntque filii Israël de possessionibus suis juxta imperium Domini, civitates et suburbana earum.
|
||||
4| Egressaque est sors in familiam Caath filiorum Aaron sacerdotis, de tribubus Juda, et Simeon, et Benjamin, civitates tredecim :
|
||||
5| et reliquis filiorum Caath, id est Levitis, qui superfuerant, de tribubus Ephraim, et Dan, et dimidia tribu Manasse, civitates decem.
|
||||
6| Porro filii Gerson egressa est sors, ut acciperent de tribubus Issachar et Aser et Nephthali, dimidiaque tribu Manasse in Basan, civitates numero tredecim.
|
||||
7| Et filiis Merari per cognationes suas de tribubus Ruben et Gad et Zabulon urbes duodecim.
|
||||
8| Dederuntque filii Israël Levitis civitates et suburbana earum, sicut præcepit Dominus per manum Moysi, singulis sorte tribuentes.
|
||||
9| De tribubus filiorum Juda et Simeon dedit Josue civitates, quarum ista sunt nomina,
|
||||
10| filiis Aaron per familias Caath Levitici generis (prima enim sors illis egressa est),
|
||||
11| Cariatharbe patris Enac, quæ vocatur Hebron, in monte Juda, et suburbana ejus per circuitum.
|
||||
12| Agros vero et villas ejus dederat Caleb filio Jephone ad possidendum.
|
||||
13| Dedit ergo filiis Aaron sacerdotis Hebron confugii civitatem, ac suburbana ejus : et Lobnam cum suburbanis suis :
|
||||
14| et Jether, et Esthemo,
|
||||
15| et Holon, et Dabir,
|
||||
16| et Ain, et Jeta, et Bethsames, cum suburbanis suis : civitates novem de tribubus, ut dictum est, duabus.
|
||||
17| De tribu autem filiorum Benjamin, Gabaon, et Gabæ,
|
||||
18| et Anathoth et Almon, cum suburbanis suis : civitates quatuor.
|
||||
19| Omnes simul civitates filiorum Aaron sacerdotis, tredecim, cum suburbanis suis.
|
||||
20| Reliquis vero per familias filiorum Caath Levitici generis, hæc est data possessio.
|
||||
21| De tribu Ephraim urbes confugii, Sichem cum suburbanis suis in monte Ephraim, et Gazer
|
||||
22| et Cibsaim et Beth-horon, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
|
||||
23| De tribu quoque Dan, Eltheco et Gabathon,
|
||||
24| et Ajalon et Gethremmon, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
|
||||
25| Porro de dimidia tribu Manasse, Thanach et Gethremmon, cum suburbanis suis, civitates duæ.
|
||||
26| Omnes civitates decem, et suburbana earum, datæ sunt filiis Caath inferioris gradus.
|
||||
27| Filiis quoque Gerson Levitici generis dedit de dimidia tribu Manasse confugii civitates, Gaulon in Basan, et Bosram, cum suburbanis suis, civitates duas.
|
||||
28| Porro de tribu Issachar, Cesion, et Dabereth,
|
||||
29| et Jaramoth, et Engannim, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
|
||||
30| De tribu autem Aser, Masal et Abdon,
|
||||
31| et Helcath, et Rohob, cum suburbanis suis, civitates quatuor.
|
||||
32| De tribu quoque Nephthali civitates confugii, Cedes in Galilæa, et Hammoth Dor, et Carthan, cum suburbanis suis, civitates tres.
|
||||
33| Omnes urbes familiarum Gerson, tredecim, cum suburbanis suis.
|
||||
34| Filiis autem Merari Levitis inferioris gradus per familias suas data est de tribu Zabulon, Jecnam, et Cartha
|
||||
35| et Damna et Naalol, civitates quatuor cum suburbanis suis.
|
||||
36| De tribu Ruben ultra Jordanem contra Jericho civitates refugii, Bosor in solitudine, Misor et Jaser et Jethson et Mephaath, civitates quatuor cum suburbanis suis.
|
||||
37| De tribu Gad civitates confugii, Ramoth in Galaad, et Manaim et Hesebon et Jazer, civitates quatuor cum suburbanis suis.
|
||||
38| Omnes urbes filiorum Merari per familias et cognationes suas, duodecim.
|
||||
39| Itaque civitates universæ Levitarum in medio possessionis filiorum Israël fuerunt quadraginta octo
|
||||
40| cum suburbanis suis, singulæ per familias distributæ.
|
||||
41| Deditque Dominus Deus Israëli omnem terram, quam traditurum se patribus eorum juraverat : et possederunt illam, atque habitaverunt in ea.
|
||||
42| Dataque est ab eo pax in omnes per circuitum nationes : nullusque eis hostium resistere ausus est, sed cuncti in eorum ditionem redacti sunt.
|
||||
43| Ne unum quidem verbum, quod illis præstiturum se esse promiserat, irritum fuit, sed rebus expleta sunt omnia.
|
||||
#22
|
||||
1| Eodem tempore vocavit Josue Rubenitas, et Gaditas, et dimidiam tribum Manasse,
|
||||
2| dixitque ad eos : Fecistis omnia quæ præcepit vobis Moyses famulus Domini : mihi quoque in omnibus obedistis,
|
||||
3| nec reliquistis fratres vestros longo tempore, usque in præsentem diem, custodientes imperium Domini Dei vestri.
|
||||
4| Quia igitur dedit Dominus Deus vester fratribus vestris quietem et pacem, sicut pollicitus est : revertimini, et ite in tabernacula vestra, et in terram possessionis, quam tradidit vobis Moyses famulus Domini trans Jordanem :
|
||||
5| ita dumtaxat ut custodiatis attente, et opere compleatis mandatum et legem quam præcepit vobis Moyses famulus Domini, ut diligatis Dominum Deum vestrum, et ambuletis in omnibus viis ejus, et observetis mandata illius, adhæreatisque ei, ac serviatis in omni corde, et in omni anima vestra.
|
||||
6| Benedixitque eis Josue, et dimisit eos. Qui reversi sunt in tabernacula sua.
|
||||
7| Dimidiæ autem tribui Manasse possessionem Moyses dederat in Basan : et idcirco mediæ, quæ superfuit, dedit Josue sortem inter ceteros fratres suos trans Jordanem ad occidentalem plagam. Cumque dimitteret eos in tabernacula sua, et benedixisset eis,
|
||||
8| dixit ad eos : In multa substantia atque divitiis revertimini ad sedes vestras, cum argento et auro, ære ac ferro, et veste multiplici : dividite prædam hostium cum fratribus vestris.
|
||||
9| Reversique sunt, et abierunt filii Ruben, et filii Gad, et dimidia tribus Manasse, a filiis Israël de Silo, quæ sita est in Chanaan, ut intrarent Galaad terram possessionis suæ, quam obtinuerant juxta imperium Domini in manu Moysi.
|
||||
10| Cumque venissent ad tumulos Jordanis in terram Chanaan, ædificaverunt juxta Jordanem altare infinitæ magnitudinis.
|
||||
11| Quod cum audissent filii Israël, et ad eos certi nuntii detulissent, ædificasse filios Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, altare in terra Chanaan, super Jordanis tumulos, contra filios Israël :
|
||||
12| convenerunt omnes in Silo, ut ascenderent, et dimicarent contra eos.
|
||||
13| Et interim miserunt ad illos in terram Galaad Phinees filium Eleazari sacerdotis,
|
||||
14| et decem principes cum eo, singulos de singulis tribubus.
|
||||
15| Qui venerunt ad filios Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse in terram Galaad, dixeruntque ad eos :
|
||||
16| Hæc mandat omnis populus Domini : Quæ est ista transgressio ? cur reliquistis Dominum Deum Israël, ædificantes altare sacrilegum, et a cultu illius recedentes ?
|
||||
17| an parum vobis est quod peccastis in Beelphegor, et usque in præsentem diem macula hujus sceleris in nobis permanet, multique de populo corruerunt ?
|
||||
18| Et vos hodie reliquistis Dominum, et cras in universum Israël ira ejus desæviet.
|
||||
19| Quod si putatis immundam esse terram possessionis vestræ, transite ad terram, in qua tabernaculum Domini est, et habitate inter nos : tantum ut a Domino et a nostro consortio non recedatis, ædificato altari præter altare Domini Dei nostri.
|
||||
20| Nonne Achan filius Zare præteriit mandatum Domini, et super omnem populum Israël ira ejus incubuit ? et ille erat unus homo, atque utinam solum periisset in scelere suo.
|
||||
21| Responderuntque filii Ruben et Gad, et dimidia tribus Manasse, principibus legationis Israël :
|
||||
22| Fortissimus Deus Dominus, fortissimus Deus Dominus, ipse novit, et Israël simul intelliget : si prævaricationis animo hoc altare construximus, non custodiat nos, sed puniat nos in præsenti :
|
||||
23| et si ea mente fecimus ut holocausta, et sacrificium, et pacificas victimas super eo imponeremus, ipse quærat et judicet :
|
||||
24| et non ea magis cogitatione atque tractatu, ut diceremus : Cras dicent filii vestri filiis nostris : Quid vobis et Domino Deo Israël ?
|
||||
25| terminum posuit Dominus inter nos et vos, o filii Ruben, et filii Gad, Jordanem fluvium, et idcirco partem non habetis in Domino : et per hanc occasionem avertent filii vestri filios nostros a timore Domini. Putavimus itaque melius,
|
||||
26| et diximus : Exstruamus nobis altare, non in holocausta, neque ad victimas offerendas,
|
||||
27| sed in testimonium inter nos et vos, et sobolem nostram vestramque progeniem, ut serviamus Domino, et juris nostri sit offerre et holocausta, et victimas, et pacificas hostias : et nequaquam dicant cras filii vestri filiis nostris : Non est vobis pars in Domino.
|
||||
28| Quod si voluerint dicere, respondebunt eis : Ecce altare Domini, quod fecerunt patres nostri, non in holocausta, neque in sacrificium, sed in testimonium nostrum ac vestrum.
|
||||
29| Absit a nobis hoc scelus, ut recedamus a Domino, et ejus vestigia relinquamus, exstructo altari ad holocausta, et sacrificia, et victimas offerendas, præter altare Domini Dei nostri, quod exstructum est ante tabernaculum ejus.
|
||||
30| Quibus auditis, Phinees sacerdos, et principes legationis Israël, qui erant cum eo, placati sunt : et verba filiorum Ruben, et Gad, et dimidiæ tribus Manasse, libentissime susceperunt.
|
||||
31| Dixtque Phinees filius Eleazari sacerdos ad eos : Nunc scimus quod nobiscum sit Dominus, quoniam alieni estis a prævaricatione hac, et liberastis filios Israël de manu Domini.
|
||||
32| Reversusque est cum principibus a filiis Ruben et Gad de terra Galaad, finium Chanaan, ad filios Israël, et retulit eis.
|
||||
33| Placuitque sermo cunctis audientibus. Et laudaverunt Deum filii Israël, et nequaquam ultra dixerunt, ut ascenderent contra eos, atque pugnarent, et delerent terram possessionis eorum.
|
||||
34| Vocaveruntque filii Ruben, et filii Gad, altare quod exstruxerant, Testimonium nostrum, quod Dominus ipse sit Deus.
|
||||
#23
|
||||
1| Evoluto autem multo tempore, postquam pacem dederat Dominus Israëli, subjectis in gyro nationibus universis, et Josue jam longævo, et persenilis ætatis,
|
||||
2| vocavit Josue omnem Israëlem, majoresque natu, et principes ac duces, et magistros, dixitque ad eos : Ego senui, et progressioris ætatis sum :
|
||||
3| vosque cernitis omnia, quæ fecerit Dominus Deus vester cunctis per circuitum nationibus, quomodo pro vobis ipse pugnaverit :
|
||||
4| et nunc quia vobis sorte divisit omnem terram, ab orientali parte Jordanis usque ad mare magnum, multæque adhuc supersunt nationes :
|
||||
5| Dominus Deus vester disperdet eas et auferet a facie vestra, et possidebitis terram, sicut vobis pollicitus est.
|
||||
6| Tantum confortamini, et estote solliciti, ut custodiatis cuncta quæ scripta sunt in volumine legis Moysi : et non declinetis ab eis neque ad dexteram neque ad sinistram :
|
||||
7| ne postquam intraveritis ad gentes quæ inter vos futuræ sunt, juretis in nomine deorum earum, et serviatis eis, et adoretis illos :
|
||||
8| sed adhæreatis Domino Deo vestro : quod fecistis usque in diem hanc.
|
||||
9| Et tunc auferet Dominus Deus in conspectu vestro gentes magnas et robustissimas, et nullus vobis resistere poterit.
|
||||
10| Unus e vobis persequetur hostium mille viros : quia Dominus Deus vester pro vobis ipse pugnabit, sicut pollicitus est.
|
||||
11| Hoc tantum diligentissime præcavete : ut diligatis Dominum Deum vestrum.
|
||||
12| Quod si volueritis gentium harum, quæ inter vos habitant, erroribus adhærere, et cum eis miscere connubia, atque amicitias copulare :
|
||||
13| jam nunc scitote quod Dominus Deus vester non eas deleat ante faciem vestram, sed sint vobis in foveam ac laqueum, et offendiculum ex latere vestro, et sudes in oculis vestris, donec vos auferat atque disperdat de terra hac optima, quam tradidit vobis.
|
||||
14| En ego hodie ingredior viam universæ terræ, et toto animo cognoscetis quod de omnibus verbis, quæ se Dominus præstiturum vobis esse pollicitus est, unum non præterierit incassum.
|
||||
15| Sicut ergo implevit opere quod promisit, et prospera cuncta venerunt : sic adducet super vos quidquid malorum comminatus est, donec vos auferat atque disperdat de terra hac optima, quam tradidit vobis,
|
||||
16| eo quod præterieritis pactum Domini Dei vestri, quod pepigit vobiscum, et servieritis diis alienis, ad adoraveritis eos : cito atque velociter consurget in vos furor Domini, et auferemini ab hac terra optima, quam tradidit vobis.
|
||||
#24
|
||||
1| Congregavitque Josue omnes tribus Israël in Sichem, et vocavit majores natu, ac principes, et judices, et magistros : steteruntque in conspectu Domini,
|
||||
2| et ad populum sic locutus est : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Trans fluvium habitaverunt patres vestri ab initio, Thare pater Abraham et Nachor : servieruntque diis alienis.
|
||||
3| Tuli ergo patrem vestrum Abraham de Mesopotamiæ finibus, et adduxi eum in terram Chanaan, multiplicavique semen ejus,
|
||||
4| et dedi ei Isaac : illique rursum dedi Jacob et Esau. E quibus, Esau dedi montem Seir ad possidendum : Jacob vero et filii ejus descenderunt in Ægyptum.
|
||||
5| Misique Moysen et Aaron, et percussi Ægyptum multis signis atque portentis.
|
||||
6| Eduxique vos et patres vestros de Ægypto, et venistis ad mare : persecutique sunt Ægyptii patres vestros cum curribus et equitatu, usque ad mare Rubrum.
|
||||
7| Clamaverunt autem ad Dominum filii Israël : qui posuit tenebras inter vos et Ægyptios, et adduxit super eos mare, et operuit eos. Viderunt oculi vestri cuncta quæ in Ægypto fecerim, et habitastis in solitudine multo tempore :
|
||||
8| et introduxi vos in terram Amorrhæi, qui habitabat trans Jordanem. Cumque pugnarent contra vos, tradidi eos in manus vestras, et possedistis terram eorum, atque interfecistis eos.
|
||||
9| Surrexit autem Balac filius Sephor rex Moab, et pugnavit contra Israëlem. Misitque et vocavit Balaam filium Beor, ut malediceret vobis :
|
||||
10| et ego nolui audire eum, sed e contrario per illum benedixi vobis, et liberavi vos de manu ejus.
|
||||
11| Transistisque Jordanem, et venistis ad Jericho. Pugnaveruntque contra vos viri civitatis ejus, Amorrhæus et Pherezæus, et Chananæus, et Hethæus, et Gergezæus, et Hevæus, et Jebusæus : et tradidi illos in manus vestras.
|
||||
12| Misique ante vos crabrones : et ejeci eos de locis suis, duos reges Amorrhæorum, non in gladio nec in arcu tuo.
|
||||
13| Dedique vobis terram, in qua non laborastis, et urbes quas non ædificastis, ut habitaretis in eis : vineas, et oliveta, quæ non plantastis.
|
||||
14| Nunc ergo timete Dominum, et servite ei perfecto corde atque verissimo : et auferte deos quibus servierunt patres vestri in Mesopotamia et in Ægypto, ac servite Domino.
|
||||
15| Sin autem malum vobis videtur ut Domino serviatis, optio vobis datur : eligite hodie quod placet, cui servire potissimum debeatis : utrum diis, quibus servierunt patres vestri in Mesopotamia, an diis Amorrhæorum, in quorum terra habitatis : ego autem et domus mea serviemus Domino.
|
||||
16| Responditque populus, et ait : Absit a nobis ut relinquamus Dominum, et serviamus diis alienis.
|
||||
17| Dominus Deus noster, ipse eduxit nos et patres nostros de terra Ægypti, de domo servitutis : fecitque videntibus nobis signa ingentia, et custodivit nos in omni via per quam ambulavimus, et in cunctis populis per quos transivimus.
|
||||
18| Et ejecit universas gentes, Amorrhæum habitatorem terræ quam nos intravimus. Serviemus igitur Domino, quia ipse est Deus noster.
|
||||
19| Dixitque Josue ad populum : Non poteritis servire Domino : Deus enim sanctus et fortis æmulator est, nec ignoscet sceleribus vestris atque peccatis.
|
||||
20| Si dimiseritis Dominum, et servieritis diis alienis, convertet se, et affliget vos atque subvertet, postquam vobis præstiterit bona.
|
||||
21| Dixitque populus ad Josue : Nequaquam ita ut loqueris erit, sed Domino serviemus.
|
||||
22| Et Josue ad populum : Testes, inquit, vos estis, quia ipsi elegeritis vobis Dominum ut serviatis ei. Responderuntque : Testes.
|
||||
23| Nunc ergo, ait, auferte deos alienos de medio vestri, et inclinate corda vestra ad Dominum Deum Israël.
|
||||
24| Dixitque populus ad Josue : Domino Deo nostro serviemus, et obedientes erimus præceptis ejus.
|
||||
25| Percussit ergo Josue in die illo fœdus, et proposuit populo præcepta atque judicia in Sichem.
|
||||
26| Scripsit quoque omnia verba hæc in volumine legis Domini : et tulit lapidem pergrandem, posuitque eum subter quercum, quæ erat in sanctuario Domini :
|
||||
27| et dixit ad omnem populum : En lapis iste erit vobis in testimonium, quod audierit omnia verba Domini, quæ locutus est vobis : ne forte postea negare velitis, et mentiri Domino Deo vestro.
|
||||
28| Dimisitque populum, singulos in possessionem suam.
|
||||
29| Et post hæc mortuus est Josue filius Nun servus Domini, centum et decem annorum :
|
||||
30| sepelieruntque eum in finibus possessionis suæ in Thamnathsare, quæ est sita in monte Ephraim, a septentrionali parte montis Gaas.
|
||||
31| Servivitque Israël Domino cunctis diebus Josue et seniorum, qui longo vixerunt tempore post Josue, et qui noverunt omnia opera Domini quæ fecerat in Israël.
|
||||
32| Ossa quoque Joseph, quæ tulerant filii Israël de Ægypto, sepelierunt in Sichem, in parte agri quem emerat Jacob a filiis Hemor patris Sichem, centum novellis ovibus, et fuit in possessionem filiorum Joseph.
|
||||
33| Eleazar quoque filius Aaron mortuus est : et sepelierunt eum in Gabaath Phinees filii ejus, quæ data est ei in monte Ephraim.
|
||||
@@ -0,0 +1,26 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Judas Jesu Christi servus, frater autem Jacobi, his qui sunt in Deo Patre dilectis, et Christo Jesu conservatis, et vocatis.
|
||||
2| Misericordia vobis, et pax, et caritas adimpleatur.
|
||||
3| Carissimi, omnem sollicitudinem faciens scribendi vobis de communi vestra salute, necesse habui scribere vobis : deprecans supercertari semel traditæ sanctis fidei.
|
||||
4| Subintroierunt enim quidam homines (qui olim præscripti sunt in hoc judicium) impii, Dei nostri gratiam transferentes in luxuriam, et solum Dominatorem, et Dominum nostrum Jesum Christum negantes.
|
||||
5| Commonere autem vos volo, scientes semel omnia, quoniam Jesus populum de terra Ægypti salvans, secundo eos, qui non crediderunt, perdidit :
|
||||
6| angelos vero, qui non servaverunt suum principatum, sed dereliquerunt suum domicilium, in judicium magni diei, vinculis æternis sub caligine reservavit.
|
||||
7| Sicut Sodoma, et Gomorrha, et finitimæ civitates simili modo exfornicatæ, et abeuntes post carnem alteram, factæ sunt exemplum, ignis æterni pœnam sustinentes.
|
||||
8| Similiter et hi carnem quidem maculant, dominationem autem spernunt, majestatem autem blasphemant.
|
||||
9| Cum Michaël Archangelus cum diabolo disputans altercaretur de Moysi corpore, non est ausus judicium inferre blasphemiæ : sed dixit : Imperet tibi Dominus.
|
||||
10| Hi autem quæcumque quidem ignorant, blasphemant : quæcumque autem naturaliter, tamquam muta animalia, norunt, in his corrumpuntur.
|
||||
11| Væ illis, quia in via Cain abierunt, et errore Balaam mercede effusi sunt, et in contradictione Core perierunt !
|
||||
12| Hi sunt in epulis suis maculæ, convivantes sine timore, semetipsos pascentes, nubes sine aqua, quæ a ventis circumferentur, arbores autumnales, infructuosæ, bis mortuæ, eradicatæ,
|
||||
13| fluctus feri maris, despumantes suas confusiones, sidera errantia : quibus procella tenebrarum servata est in æternum.
|
||||
14| Prophetavit autem et de his septimus ab Adam Enoch, dicens : Ecce venit Dominus in sanctis millibus suis
|
||||
15| facere judicium contra omnes, et arguere omnes impios de omnibus operibus impietatis eorum, quibus impie egerunt, et de omnibus duris, quæ locuti sunt contra Deum peccatores impii.
|
||||
16| Hi sunt murmuratores querulosi, secundum desideria sua ambulantes, et os eorum loquitur superba, mirantes personas quæstus causa.
|
||||
17| Vos autem carissimi, memores estote verborum, quæ prædicta sunt ab apostolis Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
18| qui dicebant vobis, quoniam in novissimo tempore venient illusores, secundum desideria sua ambulantes in impietatibus.
|
||||
19| Hi sunt, qui segregant semetipsos, animales, Spiritum non habentes.
|
||||
20| Vos autem carissimi superædificantes vosmetipsos sanctissimæ vestræ fidei, in Spiritu Sancto orantes,
|
||||
21| vosmetipsos in dilectione Dei servate, exspectantes misericordiam Domini nostri Jesu Christi in vitam æternam.
|
||||
22| Et hos quidem arguite judicatos :
|
||||
23| illos vero salvate, de igne rapientes. Aliis autem miseremini in timore : odientes et eam, quæ carnalis est, maculatam tunicam.
|
||||
24| Ei autem qui potens est vos conservare sine peccato et constituere ante conspectum gloriæ suæ immaculatos in exsultatione in adventu Domini nostri Jesu Christi,
|
||||
25| soli Deo Salvatori nostro, per Jesum Christum Dominum nostrum, gloria et magnificentia, imperium et potestas ante omne sæculum, et nunc, et in omnia sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,640 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Post mortem Josue, consuluerunt filii Israël Dominum, dicentes : Quis ascendet ante nos contra Chananæum, et erit dux belli ?
|
||||
2| Dixitque Dominus : Judas ascendet : ecce tradidi terram in manus ejus.
|
||||
3| Et ait Judas Simeoni fratri suo : Ascende mecum in sortem meam, et pugna contra Chananæum, ut et ego pergam tecum in sortem tuam. Et abiit cum eo Simeon.
|
||||
4| Ascenditque Judas, et tradidit Dominus Chananæum ac Pherezæum in manus eorum : et percusserunt in Bezec decem millia virorum.
|
||||
5| Inveneruntque Adonibezec in Bezec, et pugnaverunt contra eum, ac percusserunt Chananæum et Pherezæum.
|
||||
6| Fugit autem Adonibezec : quem persecuti comprehenderunt, cæsis summitatibus manuum ejus ac pedum.
|
||||
7| Dixitque Adonibezec : Septuaginta reges amputatis manuum ac pedum summitatibus colligebant sub mensa mea ciborum reliquias : sicut feci, ita reddidit mihi Deus. Adduxeruntque eum in Jerusalem, et ibi mortuus est.
|
||||
8| Oppugnantes ergo filii Juda Jerusalem, ceperunt eam, et percusserunt in ore gladii, tradentes cunctam incendio civitatem.
|
||||
9| Et postea descendentes pugnaverunt contra Chananæum, qui habitabat in montanis, et ad meridiem, et in campestribus.
|
||||
10| Pergensque Judas contra Chananæum, qui habitabat in Hebron (cujus nomen fuit antiquitus Cariath Arbe), percussit Sesai, et Ahiman, et Tholmai :
|
||||
11| atque inde profectus abiit ad habitatores Dabir, cujus nomen vetus erat Cariath Sepher, id est, civitas litterarum.
|
||||
12| Dixitque Caleb : Qui percusserit Cariath Sepher, et vastaverit eam, dabo ei Axam filiam meam uxorem.
|
||||
13| Cumque cepisset eam Othoniel filius Cenez frater Caleb minor, dedit ei Axam filiam suam conjugem.
|
||||
14| Quam pergentem in itinere monuit vir suus ut peteret a patre suo agrum. Quæ cum suspirasset sedens in asino, dixit ei Caleb : Quid habes ?
|
||||
15| At illa respondit : Da mihi benedictionem, quia terram arentem dedisti mihi : da et irriguam aquis. Dedit ergo ei Caleb irriguum superius, et irriguum inferius.
|
||||
16| Filii autem Cinæi cognati Moysi ascenderunt de civitate palmarum cum filiis Juda, in desertum sortis ejus, quod est ad meridiem Arad, et habitaverunt cum eo.
|
||||
17| Abiit autem Judas cum Simeone fratre suo, et percusserunt simul Chananæum qui habitabat in Sephaath, et interfecerunt eum. Vocatumque est nomen urbis, Horma, id est, anathema.
|
||||
18| Cepitque Judas Gazam cum finibus suis, et Ascalonem, atque Accaron cum terminis suis.
|
||||
19| Fuitque Dominus cum Juda, et montana possedit : nec potuit delere habitatores vallis, quia falcatis curribus abundabant.
|
||||
20| Dederuntque Caleb Hebron, sicut dixerat Moyses, qui delevit ex ea tres filios Enac.
|
||||
21| Jebusæum autem habitatorem Jerusalem non deleverunt filii Benjamin : habitavitque Jebusæus cum filiis Benjamin in Jerusalem, usque in præsentem diem.
|
||||
22| Domus quoque Joseph ascendit in Bethel, fuitque Dominus cum eis.
|
||||
23| Nam cum obsiderent urbem, quæ prius Luza vocabatur,
|
||||
24| viderunt hominem egredientem de civitate, dixeruntque ad eum : Ostende nobis introitum civitatis, et faciemus tecum misericordiam.
|
||||
25| Qui cum ostendisset eis, percusserunt urbem in ore gladii : hominem autem illum, et omnem cognationem ejus, dimiserunt.
|
||||
26| Qui dimissus, abiit in terram Hetthim, et ædificavit ibi civitatem, vocavitque eam Luzam : quæ ita appellatur usque in præsentem diem.
|
||||
27| Manasses quoque non delevit Bethsan, et Thanac cum viculis suis, et habitatores Dor, et Jeblaam, et Mageddo cum viculis suis, cœpitque Chananæus habitare cum eis.
|
||||
28| Postquam autem confortatus est Israël, fecit eos tributarios, et delere noluit.
|
||||
29| Ephraim etiam non interfecit Chananæum, qui habitabat in Gazer, sed habitavit cum eo.
|
||||
30| Zabulon non delevit habitatores Cetron, et Naalol : sed habitavit Chananæus in medio ejus, factusque est ei tributarius.
|
||||
31| Aser quoque non delevit habitatores Accho, et Sidonis, Ahalab, et Achazib, et Helba, et Aphec, et Rohob :
|
||||
32| habitavitque in medio Chananæi habitatoris illius terræ, nec interfecit eum.
|
||||
33| Nephthali quoque non delevit habitatores Bethsames, et Bethanath : et habitavit inter Chananæum habitatorem terræ, fueruntque ei Bethsamitæ et Bethanitæ tributarii.
|
||||
34| Arctavitque Amorrhæus filios Dan in monte, nec dedit eis locum ut ad planiora descenderent :
|
||||
35| habitavitque in monte Hares, quod interpretatur testaceo, in Ajalon et Salebim. Et aggravata est manus domus Joseph, factusque est ei tributarius.
|
||||
36| Fuit autem terminus Amorrhæi ab ascensu Scorpionis, petra, et superiora loca.
|
||||
#2
|
||||
1| Ascenditque angelus Domini de Galgalis ad Locum flentium, et ait : Eduxi vos de Ægypto, et introduxi in terram, pro qua juravi patribus vestris : et pollicitus sum ut non facerem irritum pactum meum vobiscum in sempiternum,
|
||||
2| ita dumtaxat ut non feriretis fœdus cum habitatoribus terræ hujus, sed aras eorum subverteretis : et noluistis audire vocem meam : cur hoc fecistis ?
|
||||
3| Quam ob rem nolui delere eos a facie vestra : ut habeatis hostes, et dii eorum sint vobis in ruinam.
|
||||
4| Cumque loqueretur angelus Domini hæc verba ad omnes filios Israël, elevaverunt ipsi vocem suam, et fleverunt.
|
||||
5| Et vocatum est nomen loci illius, Locus flentium, sive lacrimarum : immolaveruntque ibi hostias Domini.
|
||||
6| Dimisit ergo Josue populum, et abierunt filii Israël unusquisque in possessionem suam, ut obtinerent eam :
|
||||
7| servieruntque Domino cunctis diebus ejus, et seniorum, qui longo post eum vixerunt tempore, et noverant omnia opera Domini quæ fecerat cum Israël.
|
||||
8| Mortuus est autem Josue filius Nun, famulus Domini, centum et decem annorum,
|
||||
9| et sepelierunt eum in finibus possessionis suæ in Thamnathsare in monte Ephraim, a septentrionali plaga montis Gaas.
|
||||
10| Omnisque illa generatio congregata est ad patres suos : et surrexerunt alii, qui non noverant Dominum, et opera quæ fecerat cum Israël.
|
||||
11| Feceruntque filii Israël malum in conspectu Domini, et servierunt Baalim.
|
||||
12| Ac dimiserunt Dominum Deum patrum suorum, qui eduxerat eos de terra Ægypti, et secuti sunt deos alienos, deosque populorum, qui habitabant in circuitu eorum, et adoraverunt eos : et ad iracundiam concitaverunt Dominum,
|
||||
13| dimittentes eum, et servientes Baal et Astaroth.
|
||||
14| Iratusque Dominus contra Israël, tradidit eos in manus diripientium : qui ceperunt eos, et vendiderunt hostibus qui habitabant per gyrum : nec potuerunt resistere adversariis suis,
|
||||
15| sed quocumque pergere voluissent, manus Domini super eos erat, sicut locutus est, et juravit eis, et vehementer afflicti sunt.
|
||||
16| Suscitavitque Dominus judices, qui liberarent eos de vastantium manibus : sed nec eos audire voluerunt,
|
||||
17| fornicantes cum diis alienis, et adorantes eos. Cito deseruerunt viam, per quam ingressi fuerant patres eorum : et audientes mandata Domini, omnia fecere contraria.
|
||||
18| Cumque Dominus judices suscitaret, in diebus eorum flectebatur misericordia, et audiebat afflictorum gemitus, et liberabat eos de cæde vastantium.
|
||||
19| Postquam autem mortuus esset judex, revertebantur, et multo faciebant pejora quam fecerant patres eorum, sequentes deos alienos, servientes eis, et adorantes illos. Non dimiserunt adinventiones suas, et viam durissimam per quam ambulare consueverunt.
|
||||
20| Iratusque est furor Domini in Israël, et ait : Quia irritum fecit gens ista pactum meum, quod pepigeram cum patribus eorum, et vocem meam audire contempsit :
|
||||
21| et ego non delebo gentes, quas dimisit Josue, et mortuus est :
|
||||
22| ut in ipsis experiar Israël, utrum custodiant viam Domini, et ambulent in ea, sicut custodierunt patres eorum, an non.
|
||||
23| Dimisit ergo Dominus omnes nationes has, et cito subvertere noluit, nec tradidit in manus Josue.
|
||||
#3
|
||||
1| Hæ sunt gentes quas Dominus dereliquit, ut erudiret in eis Israëlem, et omnes qui non noverant bella Chananæorum :
|
||||
2| ut postea discerent filii eorum certare cum hostibus, et habere consuetudinem præliandi :
|
||||
3| quinque satrapas Philisthinorum, omnemque Chananæum, et Sidonium, atque Hevæum, qui habitabat in monte Libano, de monte Baal Hermon usque ad introitum Emath.
|
||||
4| Dimisitque eos, ut in ipsis experiretur Israëlem, utrum audiret mandata Domini quæ præceperat patribus eorum per manum Moysi, an non.
|
||||
5| Itaque filii Israël habitaverunt in medio Chananæi, et Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Hevæi, et Jebusæi :
|
||||
6| et duxerunt uxores filias eorum, ipsique filias suas filiis eorum tradiderunt, et servierunt diis eorum.
|
||||
7| Feceruntque malum in conspectu Domini, et obliti sunt Dei sui, servientes Baalim et Astaroth.
|
||||
8| Iratusque contra Israël Dominus, tradidit eos in manus Chusan Rasathaim regis Mesopotamiæ, servieruntque ei octo annis.
|
||||
9| Et clamaverunt ad Dominum, qui suscitavit eis salvatorem, et liberavit eos, Othoniel videlicet filium Cenez, fratrem Caleb minorem :
|
||||
10| fuitque in eo spiritus Domini, et judicavit Israël. Egressusque est ad pugnam, et tradidit Dominus in manus ejus Chusan Rasathaim regem Syriæ, et oppressit eum.
|
||||
11| Quievitque terra quadraginta annis, et mortuus est Othoniel filius Cenez.
|
||||
12| Addiderunt autem filii Israël facere malum in conspectu Domini : qui confortavit adversum eos Eglon regem Moab, quia fecerunt malum in conspectu ejus.
|
||||
13| Et copulavit ei filios Ammon, et Amalec : abiitque et percussit Israël, atque possedit urbem palmarum.
|
||||
14| Servieruntque filii Israël Eglon regi Moab decem et octo annis.
|
||||
15| Et postea clamaverunt ad Dominum, qui suscitavit eis salvatorem vocabulo Aod, filium Gera, filii Jemini, qui utraque manu pro dextera utebatur. Miseruntque filii Israël per illum munera Eglon regi Moab.
|
||||
16| Qui fecit sibi gladium ancipitem, habentem in medio capulum longitudinis palmæ manus, et accinctus est eo subter sagum in dextro femore.
|
||||
17| Obtulitque munera Eglon regi Moab. Erat autem Eglon crassus nimis.
|
||||
18| Cumque obtulisset ei munera, prosecutus est socios, qui cum eo venerant.
|
||||
19| Et reversus de Galgalis, ubi erant idola, dixit ad regem : Verbum secretum habeo ad te, o rex. Et ille imperavit silentium : egressisque omnibus qui circa eum erant,
|
||||
20| ingressus est Aod ad eum : sedebat autem in æstivo cœnaculo solus : dixitque : Verbum Dei habeo ad te. Qui statim surrexit de throno.
|
||||
21| Extenditque Aod sinistram manum, et tulit sicam de dextro femore suo, infixitque eam in ventre ejus
|
||||
22| tam valide, ut capulus sequeretur ferrum in vulnere, ac pinguissimo adipe stringeretur. Nec eduxit gladium, sed ita ut percusserat, reliquit in corpore : statimque per secreta naturæ alvi stercora proruperunt.
|
||||
23| Aod autem clausis diligentissime ostiis cœnaculi, et obfirmatis sera,
|
||||
24| per posticum egressus est. Servique regis ingressi viderunt clausas fores cœnaculi, atque dixerunt : Forsitan purgat alvum in æstivo cubiculo.
|
||||
25| Expectantesque diu donec erubescerent, et videntes quod nullus aperiret, tulerunt clavem : et aperientes invenerunt dominum suum in terra jacentem mortuum.
|
||||
26| Aod autem, dum illi turbarentur, effugit, et pertransiit locum idolorum, unde reversus fuerat. Venitque in Seirath :
|
||||
27| et statim insonuit buccina in monte Ephraim, descenderuntque cum eo filii Israël, ipso in fronte gradiente.
|
||||
28| Qui dixit ad eos : Sequimini me : tradidit enim Dominus inimicos nostros Moabitas in manus nostras. Descenderuntque post eum, et occupaverunt vada Jordanis quæ transmittunt in Moab : et non dimiserunt transire quemquam :
|
||||
29| sed percusserunt Moabitas in tempore illo, circiter decem millia, omnes robustos et fortes viros. Nullus eorum evadere potuit.
|
||||
30| Humiliatusque est Moab in die illo sub manu Israël : et quievit terra octoginta annis.
|
||||
31| Post hunc fuit Samgar filius Anath, qui percussit de Philisthiim sexcentos viros vomere : et ipse quoque defendit Israël.
|
||||
#4
|
||||
1| Addideruntque filii Israël facere malum in conspectu Domini post mortem Aod,
|
||||
2| et tradidit illos Dominus in manus Jabin regis Chanaan, qui regnavit in Asor : habuitque ducem exercitus sui nomine Sisaram, ipse autem habitabat in Haroseth gentium.
|
||||
3| Clamaveruntque filii Israël ad Dominum : nongentos enim habebat falcatos currus, et per viginti annos vehementer oppresserat eos.
|
||||
4| Erat autem Debbora prophetis uxor Lapidoth, quæ judicabat populum in illo tempore.
|
||||
5| Et sedebat sub palma, quæ nomine illius vocabatur, inter Rama et Bethel in monte Ephraim : ascendebantque ad eam filii Israël in omne judicium.
|
||||
6| Quæ misit et vocavit Barac filium Abinoëm de Cedes Nephthali : dixitque ad eum : Præcepit tibi Dominus Deus Israël : Vade, et duc exercitum in montem Thabor, tollesque tecum decem millia pugnatorum de filiis Nephthali, et de filiis Zabulon :
|
||||
7| ego autem adducam ad te in loco torrentis Cison, Sisaram principem exercitus Jabin, et currus ejus, atque omnem multitudinem, et tradam eos in manu tua.
|
||||
8| Dixitque ad eam Barac : Si venis mecum, vadam : si nolueris venire mecum, non pergam.
|
||||
9| Quæ dixit ad eum : Ibo quidem tecum, sed in hac vice victoria non reputabitur tibi, quia in manu mulieris tradetur Sisara. Surrexit itaque Debbora, et perrexit cum Barac in Cedes.
|
||||
10| Qui, accitis Zabulon et Nephthali, ascendit cum decem millibus pugnatorum, habens Debboram in comitatu suo.
|
||||
11| Haber autem Cinæus recesserat quondam a ceteris Cinæis fratribus suis, filiis Hobab cognati Moysi : et tetenderat tabernacula usque ad vallem, quæ vocatur Sennim, et erat juxta Cedes.
|
||||
12| Nuntiatumque est Sisaræ quod ascendisset Barac filius Abinoëm in montem Thabor :
|
||||
13| et congregavit nongentos falcatos currus, et omnem exercitum de Haroseth gentium ad torrentem Cison.
|
||||
14| Dixitque Debbora ad Barac : Surge, hæc est enim dies, in qua tradidit Dominus Sisaram in manus tuas : en ipse ductor est tuus. Descendit itaque Barac de monte Thabor, et decem millia pugnatorum cum eo.
|
||||
15| Perterruitque Dominus Sisaram, et omnes currus ejus, universamque multitudinem in ore gladii ad conspectum Barac : in tantum, ut Sisara de curru desiliens, pedibus fugeret,
|
||||
16| et Barac persequeretur fugientes currus, et exercitum usque ad Haroseth gentium, et omnis hostium multitudo usque ad internecionem caderet.
|
||||
17| Sisara autem fugiens pervenit ad tentorium Jahel uxoris Haber Cinæi. Erat enim pax inter Jabin regem Asor, et domum Haber Cinæi.
|
||||
18| Egressa igitur Jahel in occursum Sisaræ, dixit ad eum : Intra ad me, domine mi : intra, ne timeas. Qui ingressus tabernaculum ejus, et opertus ab ea pallio,
|
||||
19| dixit ad eam : Da mihi, obsecro, paululum aquæ, quia sitio valde. Quæ aperuit utrem lactis, et dedit ei bibere, et operuit illum.
|
||||
20| Dixitque Sisara ad eam : Sta ante ostium tabernaculi : et cum venerit aliquis interrogans te, et dicens : Numquid hic est aliquis ? respondebis : Nullus est.
|
||||
21| Tulit itaque Jahel uxor Haber clavum tabernaculi, assumens pariter et malleum : et ingressa abscondite et cum silentio, posuit supra tempus capitis ejus clavum, percussumque malleo defixit in cerebrum usque ad terram : qui soporem morti consocians defecit, et mortuus est.
|
||||
22| Et ecce Barac sequens Sisaram veniebat : egressaque Jahel in occursum ejus, dixit ei : Veni, et ostendam tibi virum quem quæris. Qui cum intrasset ad eam, vidit Sisaram jacentem mortuum, et clavum infixum in tempore ejus.
|
||||
23| Humiliavit ergo Deus in die illo Jabin regem Chanaan coram filiis Israël :
|
||||
24| qui crescebant quotidie, et forti manu opprimebant Jabin regem Chanaan, donec delerent eum.
|
||||
#5
|
||||
1| Cecineruntque Debbora et Barac filius Abinoëm in illo die, dicentes :
|
||||
2| Qui sponte obtulistis de Israël animas vestras ad periculum, benedicite Domino.
|
||||
3| Audite, reges ; auribus percipite, principes : ego sum, ego sum, quæ Domino canam, psallam Domino Deo Israël.
|
||||
4| Domine, cum exires de Seir, et transires per regiones Edom, terra mota est, cælique ac nubes distillaverunt aquis.
|
||||
5| Montes fluxerunt a facie Domini, et Sinai a facie Domini Dei Israël.
|
||||
6| In diebus Samgar filii Anath, in diebus Jahel quieverunt semitæ : et qui ingrediebantur per eas, ambulaverunt per calles devios.
|
||||
7| Cessaverunt fortes in Israël, et quieverunt : donec surgeret Debbora, surgeret mater in Israël.
|
||||
8| Nova bella elegit Dominus, et portas hostium ipse subvertit : clypeus et hasta si apparuerint in quadraginta millibus Israël.
|
||||
9| Cor meum diligit principes Israël : qui propria voluntate obtulistis vos discrimini, benedicite Domino.
|
||||
10| Qui ascenditis super nitentes asinos, et sedetis in judicio, et ambulatis in via, loquimini.
|
||||
11| Ubi collisi sunt currus, et hostium suffocatus est exercitus, ibi narrentur justitiæ Domini, et clementia in fortes Israël : tunc descendit populus Domini ad portas, et obtinuit principatum.
|
||||
12| Surge, surge Debbora ; surge, surge, et loquere canticum : surge Barac, et apprehende captivos tuos, fili Abinoëm.
|
||||
13| Salvatæ sunt reliquiæ populi : Dominus in fortibus dimicavit.
|
||||
14| Ex Ephraim delevit eos in Amalec, et post eum ex Benjamin in populos tuos, o Amalec : de Machir principes descenderunt, et de Zabulon qui exercitum ducerent ad bellandum.
|
||||
15| Duces Issachar fuere cum Debbora, et Barac vestigia sunt secuti, qui quasi in præceps ac barathrum se discrimini dedit : diviso contra se Ruben, magnanimorum reperta est contentio.
|
||||
16| Quare habitas inter duos terminos, ut audias sibilos gregum ? diviso contra se Ruben, magnanimorum reperta est contentio.
|
||||
17| Galaad trans Jordanem quiescebat, et Dan vacabat navibus : Aser habitabat in littore maris, et in portubus morabatur.
|
||||
18| Zabulon vero et Nephthali obtulerunt animas suas morti in regione Merome.
|
||||
19| Venerunt reges et pugnaverunt : pugnaverunt reges Chanaan in Thanach juxta aquas Mageddo, et tamen nihil tulere prædantes.
|
||||
20| De cælo dimicatum est contra eos : stellæ manentes in ordine et cursu suo, adversus Sisaram pugnaverunt.
|
||||
21| Torrens Cison traxit cadavera eorum, torrens Cadumim, torrens Cison : conculca, anima mea, robustos.
|
||||
22| Ungulæ equorum ceciderunt, fugientibus impetu, et per præceps ruentibus fortissimis hostium.
|
||||
23| Maledicite terræ Meroz, dixit angelus Domini : maledicite habitatoribus ejus, quia non venerunt ad auxilium Domini, in adjutorium fortissimorum ejus.
|
||||
24| Benedicta inter mulieres Jahel uxor Haber Cinæi, et benedicatur in tabernaculo suo.
|
||||
25| Aquam petenti lac dedit, et in phiala principum obtulit butyrum.
|
||||
26| Sinistram manum misit ad clavum, et dexteram ad fabrorum malleos. Percussitque Sisaram quærens in capite vulneri locum, et tempus valide perforans :
|
||||
27| inter pedes ejus ruit ; defecit, et mortuus est : volvebatur ante pedes ejus, et jacebat exanimis et miserabilis.
|
||||
28| Per fenestram respiciens, ululabat mater ejus : et de cœnaculo loquebatur : Cur moratur regredi currus ejus ? quare tardaverunt pedes quadrigarum illius ?
|
||||
29| Una sapientior ceteris uxoribus ejus, hæc socrui verba respondit :
|
||||
30| Forsitan nunc dividit spolia, et pulcherrima feminarum eligitur ei : vestes diversorum colorum Sisaræ traduntur in prædam, et supellex varia ad ornanda colla congeritur.
|
||||
31| Sic pereant omnes inimici tui, Domine : qui autem diligunt te, sicut sol in ortu suo splendet, ita rutilent.
|
||||
32| Quievitque terra per quadraginta annos.
|
||||
#6
|
||||
1| Fecerunt autem filii Israël malum in conspectu Domini : qui tradidit illos in manu Madian septem annis,
|
||||
2| et oppressi sunt valde ab eis. Feceruntque sibi antra et speluncas in montibus, et munitissima ad repugnandum loca.
|
||||
3| Cumque sevisset Israël, ascendebat Madian et Amalec, ceterique orientalium nationum :
|
||||
4| et apud eos figentes tentoria, sicut erant in herbis cuncta vastabant usque ad introitum Gazæ : nihilque omnino ad vitam pertinens relinquebant in Israël, non oves, non boves, non asinos.
|
||||
5| Ipsi enim et universi greges eorum veniebant cum tabernaculis suis, et instar locustarum universa complebant, innumera multitudo hominum et camelorum, quidquid tetigerant devastantes.
|
||||
6| Humiliatusque est Israël valde in conspectu Madian.
|
||||
7| Et clamavit ad Dominum postulans auxilium contra Madianitas.
|
||||
8| Qui misit ad eos virum prophetam, et locutus est : Hæc dicit Dominus Deus Israël : Ego vos feci conscendere de Ægypto, et eduxi vos de domo servitutis,
|
||||
9| et liberavi de manu Ægyptiorum, et omnium inimicorum qui affligebant vos : ejecique eos ad introitum vestrum, et tradidi vobis terram eorum.
|
||||
10| Et dixi : Ego Dominus Deus vester : ne timeatis deos Amorrhæorum, in quorum terra habitatis. Et noluistis audire vocem meam.
|
||||
11| Venit autem angelus Domini, et sedit sub quercu, quæ erat in Ephra, et pertinebat ad Joas patrem familiæ Ezri. Cumque Gedeon filius ejus excuteret atque purgaret frumenta in torculari, ut fugeret Madian,
|
||||
12| apparuit ei angelus Domini, et ait : Dominus tecum, virorum fortissime.
|
||||
13| Dixitque ei Gedeon : Obsecro, mi domine, si Dominus nobiscum est, cur apprehenderunt nos hæc omnia ? ubi sunt mirabilia ejus, quæ narraverunt patres nostri, atque dixerunt : De Ægypto eduxit nos Dominus ? nunc autem dereliquit nos Dominus, et tradidit in manu Madian.
|
||||
14| Respexitque ad eum Dominus, et ait : Vade in hac fortitudine tua, et liberabis Israël de manu Madian : scito quod miserim te.
|
||||
15| Qui respondens ait : Obsecro, mi domine, in quo liberabo Israël ? ecce familia mea infima est in Manasse, et ego minimus in domo patris mei.
|
||||
16| Dixitque ei Dominus : Ego ero tecum : et percuties Madian quasi unum virum.
|
||||
17| Et ille : Si inveni, inquit, gratiam coram te, da mihi signum quod tu sis qui loqueris ad me :
|
||||
18| nec recedas hinc, donec revertar ad te, portans sacrificium, et offerens tibi. Qui respondit : Ego præstolabor adventum tuum.
|
||||
19| Ingressus est itaque Gedeon, et coxit hædum, et de farinæ modio azymos panes : carnesque ponens in canistro, et jus carnium mittens in ollam, tulit omnia sub quercu, et obtulit ei.
|
||||
20| Cui dixit angelus Domini : Tolle carnes et azymos panes, et pone supra petram illam, et jus desuper funde. Cumque fecisset ita,
|
||||
21| extendit angelus Domini summitatem virgæ, quam tenebat in manu, et tetigit carnes et panes azymos : ascenditque ignis de petra, et carnes azymosque panes consumpsit : angelus autem Domini evanuit ex oculis ejus.
|
||||
22| Vidensque Gedeon quod esset angelus Domini, ait : Heu mi Domine Deus : quia vidi angelum Domini facie ad faciem.
|
||||
23| Dixitque ei Dominus : Pax tecum : ne timeas, non morieris.
|
||||
24| Ædificavit ergo ibi Gedeon altare Domino, vocavitque illud, Domini pax, usque in præsentem diem. Cumque adhuc esset in Ephra, quæ est familiæ Ezri,
|
||||
25| nocte illa dixit Dominus ad eum : Tolle taurum patris tui, et alterum taurum annorum septem, destruesque aram Baal, quæ est patris tui, et nemus, quod circa aram est, succide.
|
||||
26| Et ædificabis altare Domino Deo tuo in summitate petræ hujus, super quam ante sacrificium posuisti : tollesque taurum secundum, et offeres holocaustum super struem lignorum, quæ de nemore succideris.
|
||||
27| Assumptis ergo Gedeon decem viris de servis suis, fecit sicut præceperat ei Dominus. Timens autem domum patris sui, et homines illius civitatis, per diem noluit id facere, sed omnia nocte complevit.
|
||||
28| Cumque surrexissent viri oppidi ejus mane, viderunt destructam aram Baal, lucumque succisum, et taurum alterum impositum super altare, quod tunc ædificatum erat.
|
||||
29| Dixeruntque ad invicem : Quis hoc fecit ? Cumque perquirerent auctorem facti, dictum est : Gedeon filius Joas fecit hæc omnia.
|
||||
30| Et dixerunt ad Joas : Produc filium tuum huc, ut moriatur : quia destruxit aram Baal, et succidit nemus.
|
||||
31| Quibus ille respondit : Numquid ultores estis Baal, ut pugnetis pro eo ? qui adversarius est ejus, moriatur antequam lux crastina veniat : si deus est, vindicet se de eo, qui suffodit aram ejus.
|
||||
32| Ex illo die vocatus est Gedeon Jerobaal, eo quod dixisset Joas : Ulciscatur se de eo Baal, qui suffodit aram ejus.
|
||||
33| Igitur omnis Madian, et Amalec, et orientales populi, congregati sunt simul : et transeuntes Jordanem, castrametati sunt in valle Jezraël.
|
||||
34| Spiritus autem Domini induit Gedeon, qui clangens buccina convocavit domum Abiezer, ut sequeretur se.
|
||||
35| Misitque nuntios in universum Manassen, qui et ipse secutus est eum : et alios nuntios in Aser et Zabulon et Nephthali, qui occurrerunt ei.
|
||||
36| Dixitque Gedeon ad Deum : Si salvum facis per manum meam Israël, sicut locutus es,
|
||||
37| ponam hoc vellus lanæ in area : si ros in solo vellere fuerit, et in omni terra siccitas, sciam quod per manum meam, sicut locutus es, liberabis Israël.
|
||||
38| Factumque est ita. Et de nocte consurgens expresso vellere, concham rore implevit.
|
||||
39| Dixitque rursus ad Deum : Ne irascatur furor tuus contra me si adhuc semel tentavero, signum quærens in vellere. Oro ut solum vellus siccum sit, et omnis terra rore madens.
|
||||
40| Fecitque Deus nocte illa ut postulaverat : et fuit siccitas in solo vellere, et ros in omni terra.
|
||||
#7
|
||||
1| Igitur Jerobaal qui et Gedeon, de nocte consurgens, et omnis populus cum eo, venit ad fontem qui vocatur Harad. Erant autem castra Madian in valle ad septentrionalem plagam collis excelsi.
|
||||
2| Dixitque Dominus ad Gedeon : Multus tecum est populus, nec tradetur Madian in manus ejus : ne glorietur contra me Israël, et dicat : Meis viribus liberatus sum.
|
||||
3| Loquere ad populum, et cunctis audientibus prædica : Qui formidolosus et timidus est, revertatur. Recesseruntque de monte Galaad, et reversi sunt de populo viginti duo millia virorum, et tantum decem millia remanserunt.
|
||||
4| Dixitque Dominus ad Gedeon : Adhuc populus multus est : duc eos ad aquas et ibi probabo illos : et de quo dixero tibi ut tecum vadat, ipse pergat ; quem ire prohibuero, revertatur.
|
||||
5| Cumque descendisset populus ad aquas, dixit Dominus ad Gedeon : Qui lingua lambuerint aquas, sicut solent canes lambere, separabis eos seorsum : qui autem curvatis genibus biberint, in altera parte erunt.
|
||||
6| Fuit itaque numerus eorum qui manu ad os projiciente lambuerunt aquas, trecenti viri : omnis autem reliqua multitudo flexo poplite biberat.
|
||||
7| Et ait Dominus ad Gedeon : In trecentis viris qui lambuerunt aquas, liberabo vos, et tradam in manu tua Madian : omnis autem reliqua multitudo revertatur in locum suum.
|
||||
8| Sumptis itaque pro numero cibariis et tubis, omnem reliquam multitudinem abire præcepit ad tabernacula sua : et ipse cum trecentis viris se certamini dedit. Castra autem Madian erant subter in valle.
|
||||
9| Eadem nocte dixit Dominus ad eum : Surge, et descende in castra : quia tradidi eos in manu tua.
|
||||
10| Sin autem solus ire formidas, descendat tecum Phara puer tuus.
|
||||
11| Et cum audieris quid loquantur, tunc confortabuntur manus tuæ, et securior ad hostium castra descendes. Descendit ergo ipse et Phara puer ejus in partem castrorum, ubi erant armatorum vigiliæ.
|
||||
12| Madian autem et Amalec, et omnes orientales populi, fusi jacebant in valle, ut locustarum multitudo : cameli quoque innumerabiles erant, sicut arena quæ jacet in littore maris.
|
||||
13| Cumque venisset Gedeon, narrabat aliquis somnium proximo suo : et in hunc modum referebat quod viderat : Vidi somnium, et videbatur mihi quasi subcinericius panis ex hordeo volvi, et in castra Madian descendere : cumque pervenisset ad tabernaculum, percussit illud, atque subvertit, et terræ funditus coæquavit.
|
||||
14| Respondit is, cui loquebatur : Non est hoc aliud, nisi gladius Gedeonis filii Joas viri Israëlitæ : tradidit enim Dominus in manus ejus Madian, et omnia castra ejus.
|
||||
15| Cumque audisset Gedeon somnium, et interpretationem ejus, adoravit : et reversus est ad castra Israël, et ait : Surgite, tradidit enim Dominus in manus nostras castra Madian.
|
||||
16| Divisitque trecentos viros in tres partes, et dedit tubas in manibus eorum, lagenasque vacuas, ac lampades in medio lagenarum.
|
||||
17| Et dixit ad eos : Quod me facere videritis, hoc facite : ingrediar partem castrorum, et quod fecero, sectamini.
|
||||
18| Quando personuerit tuba in manu mea, vos quoque per castrorum circuitum clangite, et conclamate : Domino et Gedeoni.
|
||||
19| Ingressusque est Gedeon, et trecenti viri qui erant cum eo, in partem castrorum, incipientibus vigiliis noctis mediæ : et custodibus suscitatis, cœperunt buccinis clangere, et complodere inter se lagenas.
|
||||
20| Cumque per gyrum castrorum in tribus personarent locis, et hydrias confregissent, tenuerunt sinistris manibus lampades, et dextris sonantes tubas, clamaveruntque : Gladius Domini et Gedeonis :
|
||||
21| stantes singuli in loco suo per circuitum castrorum hostilium. Omnia itaque castra turbata sunt, et vociferantes ululantesque fugerunt :
|
||||
22| et nihilominus insistebant trecenti viri buccinis personantes. Immisitque Dominus gladium omnibus castris, et mutua se cæde truncabant,
|
||||
23| fugientes usque ad Bethsetta, et crepidinem Abelmehula in Tebbath. Conclamantes autem viri Israël de Nephthali, et Aser, et omni Manasse, persequebantur Madian.
|
||||
24| Misitque Gedeon nuntios in omnem montem Ephraim, dicens : Descendite in occursum Madian, et occupate aquas usque Bethbera atque Jordanem. Clamavitque omnis Ephraim, et præoccupavit aquas atque Jordanem usque Bethbera.
|
||||
25| Apprehensosque duos viros Madian, Oreb et Zeb, interfecit Oreb in petra Oreb, Zeb vero in torculari Zeb. Et persecuti sunt Madian, capita Oreb et Zeb portantes ad Gedeon trans fluenta Jordanis.
|
||||
#8
|
||||
1| Dixeruntque ad eum viri Ephraim : Quid est hoc quod facere voluisti, ut nos non vocares, cum ad pugnam pergeres contra Madian ? jurgantes fortiter, et prope vim inferentes.
|
||||
2| Quibus ille respondit : Quod enim tale facere potui, quale vos fecistis ? nonne melior est racemus Ephraim, vindemiis Abiezer ?
|
||||
3| In manus vestras Dominus tradidit principes Madian, Oreb et Zeb : quid tale facere potui, quale vos fecistis ? Quod cum locutus esset, requievit spiritus eorum, quo tumebant contra eum.
|
||||
4| Cumque venisset Gedeon ad Jordanem, transivit eum cum trecentis viris, qui secum erant : et præ lassitudine, fugientes persequi non poterant.
|
||||
5| Dixitque ad viros Soccoth : Date, obsecro, panes populo qui mecum est, quia valde defecerunt : ut possimus persequi Zebee et Salmana reges Madian.
|
||||
6| Responderunt principes Soccoth : Forsitan palmæ manuum Zebee et Salmana in manu tua sunt, et idcirco postulas ut demus exercitui tuo panes.
|
||||
7| Quibus ille ait : Cum ergo tradiderit Dominus Zebee et Salmana in manus meas, conteram carnes vestras cum spinis tribulisque deserti.
|
||||
8| Et inde conscendens, venit in Phanuel : locutusque est ad viros loci illius similia. Cui et illi responderunt, sicut responderant viri Soccoth.
|
||||
9| Dixit itaque et eis : Cum reversus fuero victor in pace, destruam turrim hanc.
|
||||
10| Zebee autem et Salmana requiescebant cum omni exercitu suo. Quindecim enim millia viri remanserant ex omnibus turmis orientalium populorum, cæsis centum viginti millibus bellatorum educentium gladium.
|
||||
11| Ascendensque Gedeon per viam eorum, qui in tabernaculis morabantur, ad orientalem partem Nobe et Jegbaa, percussit castra hostium, qui securi erant, et nihil adversi suspicabantur.
|
||||
12| Fugeruntque Zebee et Salmana, quos persequens Gedeon comprehendit, turbato omni exercitu eorum.
|
||||
13| Revertensque de bello ante solis ortum,
|
||||
14| apprehendit puerum de viris Soccoth : interrogavitque eum nomina principum et seniorum Soccoth, et descripsit septuaginta septem viros.
|
||||
15| Venitque ad Soccoth, et dixit eis : En Zebee et Salmana, super quibus exprobrastis mihi, dicentes : Forsitan manus Zebee et Salmana in manibus tuis sunt, et idcirco postulas ut demus viris, qui lassi sunt et defecerunt, panes.
|
||||
16| Tulit ergo seniores civitatis et spinas deserti ac tribulos, et contrivit cum eis atque comminuit viros Soccoth.
|
||||
17| Turrim quoque Phanuel subvertit, occisis habitatoribus civitatis.
|
||||
18| Dixitque ad Zebee et Salmana : Quales fuerunt viri, quos occidistis in Thabor ? Qui responderunt : Similes tui, et unus ex eis quasi filius regis.
|
||||
19| Quibus ille respondit : Fratres mei fuerunt, filii matris meæ. Vivit Dominus, quia si servassetis eos, non vos occiderem.
|
||||
20| Dixitque Jether primogenito suo : Surge, et interfice eos. Qui non eduxit gladium : timebat enim, quia adhuc puer erat.
|
||||
21| Dixeruntque Zebee et Salmana : Tu surge, et irrue in nos : quia juxta ætatem robur est hominis. Surrexit Gedeon, et interfecit Zebee et Salmana : et tulit ornamenta ac bullas quibus colla regalium camelorum decorari solent.
|
||||
22| Dixeruntque omnes viri Israël ad Gedeon : Dominare nostri tu, et filius tuus, et filius filii tui : quia liberasti nos de manu Madian.
|
||||
23| Quibus ille ait : Non dominabor vestri, nec dominabitur in vos filius meus, sed dominabitur vobis Dominus.
|
||||
24| Dixitque ad eos : Unam petitionem postulo a vobis : date mihi inaures ex præda vestra. Inaures enim aureas Ismaëlitæ habere consueverant.
|
||||
25| Qui responderunt : Libentissime dabimus. Expandentesque super terram pallium, projecerunt in eo inaures de præda :
|
||||
26| et fuit pondus postulatarum inaurium, mille septingenti auri sicli, absque ornamentis, et monilibus, et veste purpurea, quibus reges Madian uti soliti erant, et præter torques aureas camelorum.
|
||||
27| Fecitque ex eo Gedeon ephod, et posuit illud in civitate sua Ephra. Fornicatusque est omnis Israël in eo, et factum est Gedeoni et omni domui ejus in ruinam.
|
||||
28| Humiliatus est autem Madian coram filiis Israël, nec potuerunt ultra cervices elevare : sed quievit terra per quadraginta annos, quibus Gedeon præfuit.
|
||||
29| Abiit itaque Jerobaal filius Joas, et habitavit in domo sua :
|
||||
30| habuitque septuaginta filios, qui egressi sunt de femore ejus : eo quod plures haberet uxores.
|
||||
31| Concubina autem illius, quam habebat in Sichem, genuit ei filium nomine Abimelech.
|
||||
32| Mortuusque est Gedeon filius Joas in senectute bona, et sepultus est in sepulchro Joas patris sui in Ephra de familia Ezri.
|
||||
33| Postquam autem mortuus est Gedeon, aversi sunt filii Israël, et fornicati sunt cum Baalim. Percusseruntque cum Baal fœdus, ut esset eis in deum :
|
||||
34| nec recordati sunt Domini Dei sui, qui eruit eos de manibus inimicorum suorum omnium per circuitum :
|
||||
35| nec fecerunt misericordiam cum domo Jerobaal Gedeon, juxta omnia bona quæ fecerat Israëli.
|
||||
#9
|
||||
1| Abiit autem Abimelech filius Jerobaal in Sichem ad fratres matris suæ, et locutus est ad eos, et ad omnem cognationem domus patris matris suæ, dicens :
|
||||
2| Loquimini ad omnes viros Sichem : Quid vobis est melius, ut dominentur vestri septuaginta viri omnes filii Jerobaal, an ut dominetur unus vir ? simulque considerate quod os vestrum et caro vestra sum.
|
||||
3| Locutique sunt fratres matris ejus de eo ad omnes viros Sichem universos sermones istos, et inclinaverunt cor eorum post Abimelech, dicentes : Frater noster est.
|
||||
4| Dederuntque illi septuaginta pondo argenti de fano Baalberit. Qui conduxit sibi ex eo viros inopes et vagos, secutique sunt eum.
|
||||
5| Et venit in domum patris sui in Ephra, et occidit fratres suos filios Jerobaal, septuaginta viros super lapidem unum : remansitque Joatham filius Jerobaal minimus, et absconditus est.
|
||||
6| Congregati sunt autem omnes viri Sichem, et universæ familiæ urbis Mello : abieruntque et constituerunt regem Abimelech, juxta quercum quæ stabat in Sichem.
|
||||
7| Quod cum nuntiatum esset Joatham, ivit, et stetit in vertice montis Garizim : elevataque voce, clamavit, et dixit : Audite me, viri Sichem ; ita audiat vos Deus.
|
||||
8| Ierunt ligna, ut ungerent super se regem : dixeruntque olivæ : Impera nobis.
|
||||
9| Quæ respondit : Numquid possum deserere pinguedinem meam, qua et dii utuntur et homines, et venire ut inter ligna promovear ?
|
||||
10| Dixeruntque ligna ad arborem ficum : Veni, et super nos regnum accipe.
|
||||
11| Quæ respondit eis : Numquid possum deserere dulcedinem meam, fructusque suavissimos, et ire ut inter cetera ligna promovear ?
|
||||
12| Locutaque sunt ligna ad vitem : Veni, et impera nobis.
|
||||
13| Quæ respondit eis : Numquid possum deserere vinum meum, quod lætificat Deum et homines, et inter ligna cetera promoveri ?
|
||||
14| Dixeruntque omnia ligna ad rhamnum : Veni, et impera super nos.
|
||||
15| Quæ respondit eis : Si vere me regem vobis constituitis, venite, et sub umbra mea requiescite : si autem non vultis, egrediatur ignis de rhamno, et devoret cedros Libani.
|
||||
16| Nunc igitur, si recte et absque peccato constituistis super vos regem Abimelech, et bene egistis cum Jerobaal, et cum domo ejus, et reddidistis vicem beneficiis ejus, qui pugnavit pro vobis,
|
||||
17| et animam suam dedit periculis, ut erueret vos de manu Madian,
|
||||
18| qui nunc surrexistis contra domum patris mei, et interfecistis filios ejus septuaginta viros super unum lapidem, et constituistis regem Abimelech filium ancillæ ejus super habitatores Sichem, eo quod frater vester sit :
|
||||
19| si ergo recte et absque vitio egistis cum Jerobaal et domo ejus, hodie lætamini in Abimelech, et ille lætetur in vobis.
|
||||
20| Sin autem perverse : egrediatur ignis ex eo, et consumat habitatores Sichem, et oppidum Mello : egrediaturque ignis de viris Sichem, et de oppido Mello, et devoret Abimelech.
|
||||
21| Quæ cum dixisset, fugit, et abiit in Bera : habitavitque ibi ob metum Abimelech fratris sui.
|
||||
22| Regnavit itaque Abimelech super Israël tribus annis.
|
||||
23| Misitque Dominus spiritum pessimum inter Abimelech et habitatores Sichem : qui cœperunt eum detestari,
|
||||
24| et scelus interfectionis septuaginta filiorum Jerobaal, et effusionem sanguinis eorum conferre in Abimelech fratrem suum, et in ceteros Sichimorum principes, qui eum adjuverant.
|
||||
25| Posueruntque insidias adversus eum in summitate montium : et dum illius præstolabantur adventum, exercebant latrocinia, agentes prædas de prætereuntibus : nuntiatumque est Abimelech.
|
||||
26| Venit autem Gaal filius Obed cum fratribus suis, et transivit in Sichimam. Ad cujus adventum erecti habitatores Sichem,
|
||||
27| egressi sunt in agros, vastantes vineas, uvasque calcantes : et factis cantantium choris, ingressi sunt fanum dei sui, et inter epulas et pocula maledicebant Abimelech,
|
||||
28| clamante Gaal filio Obed : Quis est Abimelech, et quæ est Sichem, ut serviamus ei ? numquid non est filius Jerobaal, et constituit principem Zebul servum suum super viros Emor patris Sichem ? cur ergo serviemus ei ?
|
||||
29| utinam daret aliquis populum istum sub manu mea, ut auferrem de medio Abimelech. Dictumque est Abimelech : Congrega exercitus multitudinem, et veni.
|
||||
30| Zebul enim princeps civitatis, auditis sermonibus Gaal filii Obed, iratus est valde,
|
||||
31| et misit clam ad Abimelech nuntios, dicens : Ecce Gaal filius Obed venit in Sichimam cum fratribus suis, et oppugnat adversum te civitatem.
|
||||
32| Surge itaque nocte cum populo qui tecum est, et latita in agro :
|
||||
33| et primo mane, oriente sole, irrue super civitatem. Illo autem egrediente adversum te cum populo suo, fac ei quod potueris.
|
||||
34| Surrexit itaque Abimelech cum omni exercitu suo nocte, et tetendit insidias juxta Sichimam in quatuor locis.
|
||||
35| Egressusque est Gaal filius Obed, et stetit in introitu portæ civitatis. Surrexit autem Abimelech, et omnis exercitus cum eo, de insidiarum loco.
|
||||
36| Cumque vidisset populum Gaal, dixit ad Zebul : Ecce de montibus multitudo descendit. Cui ille respondit : Umbras montium vides quasi capita hominum, et hoc errore deciperis.
|
||||
37| Rursumque Gaal ait : Ecce populus de umbilico terræ descendit, et unus cuneus venit per viam quæ respicit quercum.
|
||||
38| Cui dixit Zebul : Ubi est nunc os tuum, quo loquebaris : Quis est Abimelech ut serviamus ei ? nonne hic populus est, quem despiciebas ? egredere, et pugna contra eum.
|
||||
39| Abiit ergo Gaal, spectante Sichimorum populo, et pugnavit contra Abimelech,
|
||||
40| qui persecutus est eum fugientem, et in urbem compulit : cecideruntque ex parte ejus plurimi, usque ad portam civitatis.
|
||||
41| Et Abimelech sedit in Ruma : Zebul autem Gaal et socios ejus expulit de urbe, nec in ea passus est commorari.
|
||||
42| Sequenti ergo die, egressus est populus in campum. Quod cum nuntiatum esset Abimelech,
|
||||
43| tulit exercitum suum, et divisit in tres turmas, tendens insidias in agris. Vidensque quod egrederetur populus de civitate, surrexit, et irruit in eos
|
||||
44| cum cuneo suo, oppugnans et obsidens civitatem : duæ autem turmæ palantes per campum adversarios persequebantur.
|
||||
45| Porro Abimelech omni die illo oppugnabat urbem : quam cepit, interfectis habitatoribus ejus, ipsaque destructa, ita ut sal in ea dispergeret.
|
||||
46| Quod cum audissent qui habitabant in turre Sichimorum, ingressi sunt fanum dei sui Berith, ubi fœdus cum eo pepigerant, et ex eo locus nomen acceperat : qui erat munitus valde.
|
||||
47| Abimelech quoque audiens viros turris Sichimorum pariter conglobatos,
|
||||
48| ascendit in montem Selmon cum omni populo suo : et arrepta securi, præcidit arboris ramum, impositumque ferens humero, dixit ad socios : Quod me videtis facere, cito facite.
|
||||
49| Igitur certatim ramos de arboribus præcidentes, sequebantur ducem. Qui circumdantes præsidium, succenderunt : atque ita factum est, ut fumo et igne mille homines necarentur, viri pariter et mulieres, habitatorum turris Sichem.
|
||||
50| Abimelech autem inde proficiscens venit ad oppidum Thebes, quod circumdans obsidebat exercitu.
|
||||
51| Erat autem turris excelsa in media civitate, ad quam confugerant simul viri ac mulieres, et omnes principes civitatis, clausa firmissime janua, et super turris tectum stantes per propugnacula.
|
||||
52| Accedensque Abimelech juxta turrim, pugnabat fortiter : et appropinquans ostio, ignem supponere nitebatur :
|
||||
53| et ecce una mulier fragmen molæ desuper jaciens, illisit capiti Abimelech, et confregit cerebrum ejus.
|
||||
54| Qui vocavit cito armigerum suum, et ait ad eum : Evagina gladium tuum, et percute me, ne forte dicatur quod a femina interfectus sim. Qui jussa perficiens, interfecit eum.
|
||||
55| Illoque mortuo, omnes qui cum eo erant de Israël, reversi sunt in sedes suas :
|
||||
56| et reddidit Deus malum quod fecerat Abimelech contra patrem suum, interfectis septuaginta fratribus suis.
|
||||
57| Sichimitis quoque quod operati erant, retributum est, et venit super eos maledictio Joatham filii Jerobaal.
|
||||
#10
|
||||
1| Post Abimelech surrexit dux in Israël Thola filius Phua patrui Abimelech, vir de Issachar, qui habitavit in Samir montis Ephraim :
|
||||
2| et judicavit Israëlem viginti et tribus annis, mortuusque est, ac sepultus in Samir.
|
||||
3| Huic successit Jair Galaadites, qui judicavit Israël per viginti et duos annos,
|
||||
4| habens triginta filios sedentes super triginta pullos asinarum, et principes triginta civitatum, quæ ex nomine ejus sunt appellatæ Havoth Jair, id est, oppida Jair, usque in præsentem diem, in terra Galaad.
|
||||
5| Mortuusque est Jair, ac sepultus in loco cui est vocabulum Camon.
|
||||
6| Filii autem Israël peccatis veteribus jungentes nova, fecerunt malum in conspectu Domini, et servierunt idolis, Baalim et Astaroth, et diis Syriæ ac Sidonis et Moab et filiorum Ammon et Philisthiim : dimiseruntque Dominum, et non coluerunt eum.
|
||||
7| Contra quos Dominus iratus, tradidit eos in manus Philisthiim et filiorum Ammon.
|
||||
8| Afflictique sunt, et vehementer oppressi per annos decem et octo, omnes qui habitabant trans Jordanem in terra Amorrhæi, qui est in Galaad :
|
||||
9| in tantum ut filii Ammon, Jordane transmisso, vastarent Judam et Benjamin et Ephraim : afflictusque est Israël nimis.
|
||||
10| Et clamantes ad Dominum, dixerunt : Peccavimus tibi, quia dereliquimus Dominum Deum nostrum, et servivimus Baalim.
|
||||
11| Quibus locutus est Dominus : Numquid non Ægyptii et Amorrhæi, filiique Ammon et Philisthiim,
|
||||
12| Sidonii quoque et Amalec et Chanaan oppresserunt vos, et clamastis ad me, et erui vos de manu eorum ?
|
||||
13| Et tamen reliquistis me, et coluistis deos alienos : idcirco non addam ut ultra vos liberem :
|
||||
14| ite, et invocate deos quos elegistis : ipsi vos liberent in tempore angustiæ.
|
||||
15| Dixeruntque filii Israël ad Dominum : Peccavimus, redde tu nobis quidquid tibi placet : tantum nunc libera nos.
|
||||
16| Quæ dicentes, omnia de finibus suis alienorum deorum idola projecerunt, et servierunt Domino Deo : qui doluit super miseriis eorum.
|
||||
17| Itaque filii Ammon conclamantes in Galaad fixere tentoria, contra quos congregati filii Israël in Maspha castrametati sunt.
|
||||
18| Dixeruntque principes Galaad singuli ad proximos suos : Qui primus ex nobis contra filios Ammon cœperit dimicare, erit dux populi Galaad.
|
||||
#11
|
||||
1| Fuit illo tempore Jephte Galaadites vir fortissimus atque pugnator, filius mulieris meretricis, qui natus est de Galaad.
|
||||
2| Habuit autem Galaad uxorem, de qua suscepit filios : qui postquam creverant, ejecerunt Jephte, dicentes : Hæres in domo patris nostri esse non poteris, quia de altera matre natus es.
|
||||
3| Quos ille fugiens atque devitans, habitavit in terra Tob : congregatique sunt ad eum viri inopes, et latrocinantes, et quasi principem sequebantur.
|
||||
4| In illis diebus pugnabant filii Ammon contra Israël.
|
||||
5| Quibus acriter instantibus perrexerunt majores natu de Galaad, ut tollerent in auxilium sui Jephte de terra Tob :
|
||||
6| dixeruntque ad eum : Veni et esto princeps noster, et pugna contra filios Ammon.
|
||||
7| Quibus ille respondit : Nonne vos estis, qui odistis me, et ejecistis de domo patris mei ? et nunc venistis ad me necessitate compulsi.
|
||||
8| Dixeruntque principes Galaad ad Jephte : Ob hanc igitur causam nunc ad te venimus, ut proficiscaris nobiscum, et pugnes contra filios Ammon, sisque dux omnium qui habitant in Galaad.
|
||||
9| Jephte quoque dixit eis : Si vere venistis ad me, ut pugnem pro vobis contra filios Ammon, tradideritque eos Dominus in manus meas, ego ero vester princeps ?
|
||||
10| Qui responderunt ei : Dominus, qui hæc audit, ipse mediator ac testis est quod nostra promissa faciemus.
|
||||
11| Abiit itaque Jephte cum principibus Galaad, fecitque eum omnis populus principem sui. Locutusque est Jephte omnes sermones suos coram Domino in Maspha.
|
||||
12| Et misit nuntios ad regem filiorum Ammon, qui ex persona sua dicerent : Quid mihi et tibi est, quia venisti contra me, ut vastares terram meam ?
|
||||
13| Quibus ille respondit : Quia tulit Israël terram meam, quando ascendit de Ægypto, a finibus Arnon usque Jaboc atque Jordanem : nunc ergo cum pace redde mihi eam.
|
||||
14| Per quos rursum mandavit Jephte, et imperavit eis ut dicerent regi Ammon :
|
||||
15| Hæc dicit Jephte : Non tulit Israël terram Moab, nec terram filiorum Ammon :
|
||||
16| sed quando de Ægypto conscenderunt, ambulavit per solitudinem usque ad mare Rubrum, et venit in Cades.
|
||||
17| Misitque nuntios ad regem Edom, dicens : Dimitte me ut transeam per terram tuam. Qui noluit acquiescere precibus ejus. Misit quoque ad regem Moab, qui et ipse transitum præbere contempsit. Mansit itaque in Cades,
|
||||
18| et circuivit ex latere terram Edom et terram Moab : venitque contra orientalem plagam terræ Moab, et castrametatus est trans Arnon : nec voluit intrare terminos Moab. (Arnon quippe confinium est terræ Moab.)
|
||||
19| Misit itaque Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, qui habitabat in Hesebon, et dixerunt ei : Dimitte ut transeam per terram tuam usque ad fluvium.
|
||||
20| Qui et ipse Israël verba despiciens, non dimisit eum transire per terminos suos : sed infinita multitudine congregata, egressus est contra eum in Jasa, et fortiter resistebat.
|
||||
21| Tradiditque eum Dominus in manus Israël cum omni exercitu suo : qui percussit eum, et possedit omnem terram Amorrhæi habitatoris regionis illius,
|
||||
22| et universos fines ejus, de Arnon usque Jaboc, et de solitudine usque ad Jordanem.
|
||||
23| Dominus ergo Deus Israël subvertit Amorrhæum, pugnante contra illum populo suo Israël, et tu nunc vis possidere terram ejus ?
|
||||
24| nonne ea quæ possidet Chamos deus tuus, tibi jure debentur ? quæ autem Dominus Deus noster victor obtinuit, in nostram cedent possessionem :
|
||||
25| nisi forte melior es Balac filio Sephor rege Moab ; aut docere potes, quod jurgatus sit contra Israël, et pugnaverit contra eum,
|
||||
26| quando habitavit in Hesebon et viculis ejus, et in Aroër et villis illius, vel in cunctis civitatibus juxta Jordanem, per trecentos annos. Quare tanto tempore nihil super hac repetitione tentastis ?
|
||||
27| Igitur non ego pecco in te, sed tu contra me male agis, indicens mihi bella non justa. Judicet Dominus arbiter hujus diei inter Israël, et inter filios Ammon.
|
||||
28| Noluitque acquiescere rex filiorum Ammon verbis Jephte, quæ per nuntios mandaverat.
|
||||
29| Factus est ergo super Jephte spiritus Domini, et circuiens Galaad et Manasse, Maspha quoque Galaad, et inde transiens ad filios Ammon,
|
||||
30| votum vovit Domino, dicens : Si tradideris filios Ammon in manus meas,
|
||||
31| quicumque primus fuerit egressus de foribus domus meæ, mihique occurrerit revertenti cum pace a filiis Ammon, eum holocaustum offeram Domino.
|
||||
32| Transivitque Jephte ad filios Ammon, ut pugnaret contra eos : quos tradidit Dominus in manus ejus.
|
||||
33| Percussitque ab Aroër usque dum venias in Mennith, viginti civitates, et usque ad Abel, quæ est vineis consita, plaga magna nimis : humiliatique sunt filii Ammon a filiis Israël.
|
||||
34| Revertente autem Jephte in Maspha domum suam, occurrit ei unigenita filia sua cum tympanis et choris : non enim habebat alios liberos.
|
||||
35| Qua visa, scidit vestimenta sua, et ait : Heu me, filia mea ! decepisti me, et ipsa decepta es : aperui enim os meum ad Dominum, et aliud facere non potero.
|
||||
36| Cui illa respondit : Pater mi, si aperuisti os tuum ad Dominum, fac mihi quodcumque pollicitus es, concessa tibi ultione atque victoria de hostibus tuis.
|
||||
37| Dixitque ad patrem : Hoc solum mihi præsta quod deprecor : dimitte me ut duobus mensibus circumeam montes, et plangam virginitatem meam cum sodalibus meis.
|
||||
38| Cui ille respondit : Vade. Et dimisit eam duobus mensibus. Cumque abiisset cum sociis ac sodalibus suis, flebat virginitatem suam in montibus.
|
||||
39| Expletisque duobus mensibus, reversa est ad patrem suum, et fecit ei sicut voverat, quæ ignorabat virum. Exinde mos increbruit in Israël, et consuetudo servata est,
|
||||
40| ut post anni circulum conveniant in unum filiæ Israël, et plangant filiam Jephte Galaaditæ diebus quatuor.
|
||||
#12
|
||||
1| Ecce autem in Ephraim orta est seditio : nam transeuntes contra aquilonem, dixerunt ad Jephte : Quare vadens ad pugnam contra filios Ammon, vocare nos noluisti, ut pergeremus tecum ? igitur incendemus domum tuam.
|
||||
2| Quibus ille respondit : Disceptatio erat mihi et populo meo contra filios Ammon vehemens : vocavique vos, ut præberetis mihi auxilium, et facere noluistis.
|
||||
3| Quod cernens, posui animam meam in manibus meis, transivique ad filios Ammon, et tradidit eos Dominus in manus meas. Quid commerui, ut adversum me consurgatis in prælium ?
|
||||
4| Vocatis itaque ad se cunctis viris Galaad, pugnabat contra Ephraim : percusseruntque viri Galaad Ephraim, quia dixerat : Fugitivus est Galaad de Ephraim, et habitat in medio Ephraim et Manasse.
|
||||
5| Occupaveruntque Galaaditæ vada Jordanis, per quæ Ephraim reversurus erat. Cumque venisset ad ea de Ephraim numero, fugiens, atque dixisset : Obsecro ut me transire permittatis : dicebant ei Galaaditæ : Numquid Ephrathæus es ? quo dicente : Non sum :
|
||||
6| interrogabant eum : Dic ergo Scibboleth, quod interpretatur Spica. Qui respondebat : Sibboleth : eadem littera spicam exprimere non valens. Statimque apprehensum jugulabant in ipso Jordanis transitu. Et ceciderunt in illo tempore de Ephraim quadraginta duo millia.
|
||||
7| Judicavit itaque Jephte Galaadites Israël sex annis : et mortuus est, ac sepultus in civitate sua Galaad.
|
||||
8| Post hunc judicavit Israël Abesan de Bethlehem :
|
||||
9| qui habuit triginta filios, et totidem filias, quas emittens foras, maritis dedit, et ejusdem numeri filiis suis accepit uxores, introducens in domum suam. Qui septem annis judicavit Israël :
|
||||
10| mortuusque est, ac sepultus in Bethlehem.
|
||||
11| Cui successit Ahialon Zabulonites : et judicavit Israël decem annis :
|
||||
12| mortuusque est, ac sepultus in Zabulon.
|
||||
13| Post hunc judicavit Israël Abdon filius Illel Pharathonites :
|
||||
14| qui habuit quadraginta filios, et triginta ex eis nepotes, ascendentes super septuaginta pullos asinarum. Et judicavit Israël octo annis :
|
||||
15| mortuusque est, ac sepultus in Pharathon terræ Ephraim, in monte Amalec.
|
||||
#13
|
||||
1| Rursumque filii Israël fecerunt malum in conspectu Domini : qui tradidit eos in manus Philisthinorum quadraginta annis.
|
||||
2| Erat autem quidam vir de Saraa, et de stirpe Dan, nomine Manue, habens uxorem sterilem.
|
||||
3| Cui apparuit angelus Domini, et dixit ad eam : Sterilis es et absque liberis : sed concipies, et paries filium.
|
||||
4| Cave ergo ne bibas vinum ac siceram, nec immundum quidquam comedas :
|
||||
5| quia concipies, et paries filium, cujus non tanget caput novacula : erit enim nazaræus Dei ab infantia sua et ex matris utero, et ipse incipiet liberare Israël de manu Philisthinorum.
|
||||
6| Quæ cum venisset ad maritum suum, dixit ei : Vir Dei venit ad me, habens vultum angelicum, terribilis nimis. Quem cum interrogassem quis esset, et unde venisset, et quo nomine vocaretur, noluit mihi dicere :
|
||||
7| sed hoc respondit : Ecce concipies et paries filium : cave ne vinum bibas, nec siceram, et ne aliquo vescaris immundo : erit enim puer nazaræus Dei ab infantia sua, ex utero matris suæ usque ad diem mortis suæ.
|
||||
8| Oravit itaque Manue Dominum, et ait : Obsecro, Domine, ut vir Dei, quem misisti, veniat iterum, et doceat nos quid debeamus facere de puero, qui nasciturus est.
|
||||
9| Exaudivitque Dominus deprecantem Manue, et apparuit rursum angelus Dei uxori ejus sedenti in agro : Manue autem maritus ejus non erat cum ea. Quæ cum vidisset angelum,
|
||||
10| festinavit, et cucurrit ad virum suum : nuntiavitque ei, dicens : Ecce apparuit mihi vir, quem ante videram.
|
||||
11| Qui surrexit, et secutus est uxorem suam : veniensque ad virum, dixit ei : Tu es qui locutus es mulieri ? Et ille respondit : Ego sum.
|
||||
12| Cui Manue : Quando, inquit, sermo tuus fuerit expletus, quid vis ut faciat puer ? aut a quo se observare debebit ?
|
||||
13| Dixitque angelus Domini ad Manue : Ab omnibus, quæ locutus sum uxori tuæ, abstineat se,
|
||||
14| et quidquid ex vinea nascitur, non comedat : vinum et siceram non bibat ; nullo vescatur immundo : et quod ei præcepi, impleat atque custodiat.
|
||||
15| Dixitque Manue ad angelum Domini : Obsecro te ut acquiescas precibus meis, et faciamus tibi hædum de capris.
|
||||
16| Cui respondit angelus : Si me cogis, non comedam panes tuos : si autem vis holocaustum facere, offer illud Domino. Et nesciebat Manue quod angelus Domini esset.
|
||||
17| Dixitque ad eum : Quod est tibi nomen, ut, si sermo tuus fuerit expletus, honoremus te ?
|
||||
18| Cui ille respondit : Cur quæris nomen meum, quod est mirabile ?
|
||||
19| Tulit itaque Manue hædum de capris, et libamenta, et posuit super petram, offerens Domino, qui facit mirabilia : ipse autem et uxor ejus intuebantur.
|
||||
20| Cumque ascenderet flamma altaris in cælum, angelus Domini pariter in flamma ascendit. Quod cum vidissent Manue et uxor ejus, proni ceciderunt in terram,
|
||||
21| et ultra eis non apparuit angelus Domini. Statimque intellexit Manue angelum Domini esse,
|
||||
22| et dixit ad uxorem suam : Morte moriemur, quia vidimus Deum.
|
||||
23| Cui respondit mulier : Si Dominus nos vellet occidere, de manibus nostris holocaustum et libamenta non suscepisset, nec ostendisset nobis hæc omnia, neque ea quæ sunt ventura dixisset.
|
||||
24| Peperit itaque filium, et vocavit nomen ejus Samson. Crevitque puer, et benedixit ei Dominus.
|
||||
25| Cœpitque spiritus Domini esse cum eo in castris Dan inter Saraa et Esthaol.
|
||||
#14
|
||||
1| Descendit ergo Samson in Thamnatha : vidensque ibi mulierem de filiabus Philisthiim,
|
||||
2| ascendit, et nuntiavit patri suo et matri suæ, dicens : Vidi mulierem in Thamnatha de filiabus Philisthinorum : quam quæso ut mihi accipiatis uxorem.
|
||||
3| Cui dixerunt pater et mater sua : Numquid non est mulier in filiabus fratrum tuorum, et in omni populo meo, quia vis accipere uxorem de Philisthiim, qui incircumcisi sunt ? Dixitque Samson ad patrem suum : Hanc mihi accipe : quia placuit oculis meis.
|
||||
4| Parentes autem ejus nesciebant quod res a Domino fieret, et quæreret occasionem contra Philisthiim : eo enim tempore Philisthiim dominabantur Israëli.
|
||||
5| Descendit itaque Samson cum patre suo et matre in Thamnatha. Cumque venissent ad vineas oppidi, apparuit catulus leonis sævus, et rugiens, et occurrit ei.
|
||||
6| Irruit autem spiritus Domini in Samson, et dilaceravit leonem, quasi hædum in frustra discerpens, nihil omnino habens in manu : et hoc patri et matri noluit indicare.
|
||||
7| Descenditque, et locutus est mulieri quæ placuerat oculis ejus.
|
||||
8| Et post aliquot dies revertens ut acciperet eam, declinavit ut videret cadaver leonis, et ecce examen apum in ore leonis erat ac favus mellis.
|
||||
9| Quem cum sumpsisset in manibus comedebat in via : veniensque ad patrem suum et matrem, dedit eis partem, qui et ipsi comederunt : nec tamen eis voluit indicare quod mel de corpore leonis assumpserat.
|
||||
10| Descendit itaque pater ejus ad mulierem, et fecit filio suo Samson convivium : sic enim juvenes facere consueverant.
|
||||
11| Cum ergo cives loci illius vidissent eum, dederunt ei sodales triginta ut essent cum eo.
|
||||
12| Quibus locutus est Samson : Proponam vobis problema : quod si solveritis mihi intra septem dies convivii, dabo vobis triginta sindones, et totidem tunicas :
|
||||
13| sin autem non potueritis solvere, vos dabitis mihi triginta sindones, et ejusdem numeri tunicas. Qui responderunt ei : Propone problema, ut audiamus.
|
||||
14| Dixitque eis : De comedente exivit cibus, et de forti egressa est dulcedo. Nec potuerunt per tres dies propositionem solvere.
|
||||
15| Cumque adesset dies septimus, dixerunt ad uxorem Samson : Blandire viro tuo et suade ei ut indicet tibi quid significet problema : quod si facere nolueris, incendemus te, et domum patris tui : an idcirco vocastis nos ad nuptias ut spoliaretis ?
|
||||
16| Quæ fundebat apud Samson lacrimas, et quærebatur, dicens : Odisti me, et non diligis : idcirco problema, quod proposuisti filiis populi mei, non vis mihi exponere. At ille respondit : Patri meo et matri nolui dicere : et tibi indicare potero ?
|
||||
17| Septem igitur diebus convivii flebat ante eum : tandemque die septimo cum ei esset molesta, exposuit. Quæ statim indicavit civibus suis.
|
||||
18| Et illi dixerunt ei die septimo ante solis occubitum : Quid dulcius melle, et quid fortius leone ? Qui ait ad eos : Si non arassetis in vitula mea, non invenissetis propositionem meam.
|
||||
19| Irruit itaque in eum spiritus Domini, descenditque Ascalonem, et percussit ibi triginta viros : quorum ablatas vestes dedit iis qui problema solverant. Iratusque nimis ascendit in domum patris sui :
|
||||
20| uxor autem ejus accepit maritum unum de amicis ejus et pronubis.
|
||||
#15
|
||||
1| Post aliquantulum autem temporis, cum dies triticeæ messis instarent, venit Samson, invisere volens uxorem suam, et attulit ei hædum de capris. Cumque cubiculum ejus solito vellet intrare, prohibuit eum pater illius, dicens :
|
||||
2| Putavi quod odisses eam, et ideo tradidi illam amico tuo : sed habet sororem, quæ junior et pulchrior illa est : sit tibi pro ea uxor.
|
||||
3| Cui Samson respondit : Ab hac die non erit culpa in me contra Philisthæos : faciam enim vobis mala.
|
||||
4| Perrexitque et cepit trecentas vulpes, caudasque earum junxit ad caudas, et faces ligavit in medio :
|
||||
5| quas igne succendens, dimisit ut huc illucque discurrerent. Quæ statim perrexerunt in segetes Philisthinorum. Quibus succensis, et comportatæ jam fruges, et adhuc stantes in stipula, concrematæ sunt, in tantum ut vineas quoque et oliveta flamma consumeret.
|
||||
6| Dixeruntque Philisthiim : Quis fecit hanc rem ? Quibus dictum est : Samson gener Thamnathæi : quia tulit uxorem ejus, et alteri tradidit, hæc operatus est. Ascenderuntque Philisthiim, et combusserunt tam mulierem quam patrem ejus.
|
||||
7| Quibus ait Samson : Licet hæc feceritis, tamen adhuc ex vobis expetam ultionem, et tunc quiescam.
|
||||
8| Percussitque eos ingenti plaga, ita ut stupentes suram femori imponerent. Et descendens habitavit in spelunca petræ Etam.
|
||||
9| Igitur ascendentes Philisthiim in terram Juda, castrametati sunt in loco, qui postea vocatus est Lechi, id est, Maxilla, ubi eorum effusus est exercitus.
|
||||
10| Dixeruntque ad eos de tribu Juda : Cur ascendistis adversum nos ? Qui responderunt : Ut ligemus Samson venimus, et reddamus ei quæ in nos operatus est.
|
||||
11| Descenderunt ergo tria millia virorum de Juda ad specum silicis Etam, dixeruntque ad Samson : Nescis quod Philisthiim imperent nobis ? quare hoc facere voluisti ? Quibus ille ait : Sicut fecerunt mihi, sic feci eis.
|
||||
12| Ligare, inquiunt, te venimus, et tradere in manus Philisthinorum. Quibus Samson : Jurate, ait, et spondete mihi quod non occidatis me.
|
||||
13| Dixerunt : Non te occidemus, sed vinctum trademus. Ligaveruntque eum duobus novis funibus, et tulerunt eum de petra Etam.
|
||||
14| Qui cum venisset ad locum Maxillæ, et Philisthiim vociferantes occurrissent ei, irruit spiritus Domini in eum : et sicut solent ad odorem ignis lina consumi, ita vincula, quibus ligatus erat, dissipata sunt et soluta.
|
||||
15| Inventamque maxillam, id est, mandibulam asini, quæ jacebat, arripiens interfecit in ea mille viros,
|
||||
16| et ait : In maxilla asini, in mandibula pulli asinarum, delevi eos, et percussi mille viros.
|
||||
17| Cumque hæc verba canens complesset, projecit mandibulam de manu, et vocavit nomen loci illius Ramathlechi, quod interpretatur, Elevatio maxillæ.
|
||||
18| Sitiensque valde, clamavit ad Dominum, et ait : Tu dedisti in manu servi tui salutem hanc maximam atque victoriam : en siti morior, incidamque in manus incircumcisorum.
|
||||
19| Aperuit itaque Dominus molarem dentem in maxilla asini, et egressæ sunt ex eo aquæ. Quibus haustis, refocillavit spiritum, et vires recepit. Idcirco appellatum est nomen loci illius, Fons invocantis de maxilla, usque in præsentem diem.
|
||||
20| Judicavitque Israël in diebus Philisthiim viginti annis.
|
||||
#16
|
||||
1| Abiit quoque in Gazam, et vidit ibi mulierem meretricem, ingressusque est ad eam.
|
||||
2| Quod cum audissent Philisthiim, et percrebruisset apud eos intrasse urbem Samson, circumdederunt eum, positis in porta civitatis custodibus : et ibi tota nocte cum silentio præstolantes, ut facto mane exeuntem occiderent.
|
||||
3| Dormivit autem Samson usque ad medium noctem : et inde consurgens, apprehendit ambas portæ fores cum postibus suis et sera, impositasque humeris suis portavit ad verticem montis, qui respicit Hebron.
|
||||
4| Post hæc amavit mulierem, quæ habitabat in valle Sorec, et vocabatur Dalila.
|
||||
5| Veneruntque ad eam principes Philisthinorum, atque dixerunt : Decipe eum, et disce ab illo, in quo habeat tantam fortitudinem, et quomodo eum superare valeamus, et vinctum affligere : quod si feceris, dabimus tibi singuli mille et centum argenteos.
|
||||
6| Locuta est ergo Dalila ad Samson : Dic mihi, obsecro, in quo sit tua maxima fortitudo, et quid sit quo ligatus erumpere nequeas ?
|
||||
7| Cui respondit Samson : Si septem nerviceis funibus necdum siccis, et adhuc humentibus, ligatus fuero, infirmus ero ut ceteri homines.
|
||||
8| Attuleruntque ad eam satrapæ Philisthinorum septem funes, ut dixerat : quibus vinxit eam,
|
||||
9| latentibus apud se insidiis, et in cubiculo finem rei expectantibus : clamavitque ad eum : Philisthiim super te, Samson. Qui rupit vincula, quomodo si rumpat quis filum de stuppæ tortum putamine, cum odorem ignis acceperit : et non est cognitum in quo esset fortitudo ejus.
|
||||
10| Dixitque ad eum Dalila : Ecce illusisti mihi, et falsum locutus es : saltem nunc indica mihi quo ligari debeas.
|
||||
11| Cui ille respondit : Si ligatus fuero novis funibus, qui numquam fuerunt in opere, infirmus ero, et aliorum hominum similis.
|
||||
12| Quibus rursum Dalila vinxit eum, et clamavit : Philisthiim super te, Samson : in cubiculo insidiis præparatis. Qui ita rupit vincula quasi fila telarum.
|
||||
13| Dixitque Dalila rursum ad eum : Usquequo decipis me, et falsum loqueris ? ostende quo vinciri debeas. Cui respondit Samson : Si septem crines capitis mei cum licio plexueris, et clavum his circumligatum terræ fixeris, infirmus ero.
|
||||
14| Quod cum fecisset Dalila, dixit ad eum : Philisthiim super te, Samson. Qui consurgens de somno extraxit clavum cum crinibus et licio.
|
||||
15| Dixitque ad eum Dalila : Quomodo dicis quod amas me, cum animus tuus non sit mecum ? Per tres vices mentitus es mihi, et noluisti dicere in quo sit maxima fortitudo tua.
|
||||
16| Cumque molesta esset ei, et per multos dies jugiter adhæreret, spatium ad quietem non tribuens, defecit anima ejus, et ad mortem usque lassata est.
|
||||
17| Tunc aperiens veritatem rei, dixit ad eam : Ferrum numquam ascendit super caput meum, quia nazaræus, id est, consecratus Deo, sum de utero matris meæ : si rasum fuerit caput meum, recedet a me fortitudo mea, et deficiam, eroque sicut ceteri homines.
|
||||
18| Vidensque illa quod confessus ei esset omnem animum suum, misit ad principes Philisthinorum ac mandavit : Ascende adhuc semel, quia nunc mihi aperuit cor suum. Qui ascenderunt assumpta pecunia, quam promiserant.
|
||||
19| At illa dormire eum fecit super genua sua, et in sinu suo reclinare caput. Vocavitque tonsorem, et rasit septem crines ejus, et cœpit abigere eum, et a se repellere : statim enim ab eo fortitudo discessit.
|
||||
20| Dixitque : Philisthiim super te, Samson. Qui de somno consurgens, dixit in animo suo : Egrediar sicut ante feci, et me excutiam : nesciens quod recessisset ab eo Dominus.
|
||||
21| Quem cum apprehendissent Philisthiim, statim eruerunt oculos ejus, et duxerunt Gazam vinctum catenis, et clausum in carcere molere fecerunt.
|
||||
22| Jamque capilli ejus renasci cœperunt.
|
||||
23| Et principes Philisthinorum convenerunt in unum ut immolarent hostias magnificas Dagon deo suo, et epularentur, dicentes : Tradidit deus noster inimicum nostrum Samson in manus nostras.
|
||||
24| Quod etiam populus videns, laudabat deum suum, eademque dicebat : Tradidit deus noster adversarium nostrum in manus nostras, qui delevit terram nostram, et occidit plurimos.
|
||||
25| Lætantesque per convivia, sumptis jam epulis, præceperunt ut vocaretur Samson, et ante eos luderet. Qui adductus de carcere ludebat ante eos, feceruntque eum stare inter duas columnas.
|
||||
26| Qui dixit puero regenti gressus suos : Dimitte me, ut tangam columnas, quibus omnis imminet domus, et recliner super eas, et paululum requiescam.
|
||||
27| Domus autem erat plena virorum ac mulierum, et erant ibi omnes principes Philisthinorum, ac de tecto et solario circiter tria millia utriusque sexus spectantes ludentem Samson.
|
||||
28| At ille invocato Domino ait : Domine Deus, memento mei, et redde mihi nunc fortitudinem pristinam, Deus meus, ut ulciscar me de hostibus meis, et pro amissione duorum luminum unam ultionem recipiam.
|
||||
29| Et apprehendens ambas columnas quibus innitebatur domus, alteramque earum dextera et alteram læva tenens,
|
||||
30| ait : Moriatur anima mea cum Philisthiim. Concussisque fortiter columnis, cecidit domus super omnes principes, et ceteram multitudinem quæ ibi erat : multoque plures interfecit moriens, quam ante vivus occiderat.
|
||||
31| Descendentes autem fratres ejus et universa cognatio, tulerunt corpus ejus, et sepelierunt inter Saraa et Esthaol in sepulchro patris sui Manue : judicavitque Israël viginti annis.
|
||||
#17
|
||||
1| Fuit eo tempore vir quidam de monte Ephraim nomine Michas,
|
||||
2| qui dixit matri suæ : Mille et centum argenteos, quos separaveras tibi, et super quibus me audiente juraveras, ecce ego habeo, et apud me sunt. Cui illa respondit : Benedictus filius meus Domino.
|
||||
3| Reddidit ergo eos matri suæ, quæ dixerat ei : Consecravi et vovi hoc argentum Domino, ut de manu mea suscipiat filius meus, et faciat sculptile atque conflatile : et nunc trado illud tibi.
|
||||
4| Reddidit igitur eos matri suæ : quæ tulit ducentos argenteos, et dedit eos argentario, ut faceret ex eis sculptile atque conflatile, quod fuit in domo Michæ.
|
||||
5| Qui ædiculam quoque in ea deo separavit, et fecit ephod, et theraphim, id est, vestem sacerdotalem, et idola : implevitque unius filiorum suorum manum, et factus est ei sacerdos.
|
||||
6| In diebus illis non erat rex in Israël, sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.
|
||||
7| Fuit quoque alter adolescens de Bethlehem Juda, ex cognatione ejus : eratque ipse Levites, et habitabat ibi.
|
||||
8| Egressusque de civitate Bethlehem, peregrinari voluit ubicumque sibi commodum reperisset. Cumque venisset in montem Ephraim, iter faciens, et declinasset parumper in domum Michæ,
|
||||
9| interrogatus est ab eo unde venisset. Qui respondit : Levita sum de Bethlehem Juda, et vado ut habitem ubi potuero, et utile mihi esse perspexero.
|
||||
10| Dixitque Michas : Mane apud me, et esto mihi parens ac sacerdos : daboque tibi per annos singulos decem argenteos, ac vestem duplicem, et quæ ad victum sunt necessaria.
|
||||
11| Acquievit, et mansit apud hominem, fuitque illi quasi unus de filiis.
|
||||
12| Implevitque Michas manum ejus, et habuit puerum sacerdotem apud se :
|
||||
13| Nunc scio, dicens, quod benefaciet mihi Deus habenti Levitici generis sacerdotem.
|
||||
#18
|
||||
1| In diebus illis non erat rex in Israël, et tribus Dan quærebat possessionem sibi, ut habitaret in ea : usque ad illum enim diem inter ceteras tribus sortem non acceperat.
|
||||
2| Miserunt ergo filii Dan stirpis et familiæ suæ quinque viros fortissimos de Saraa et Esthaol, ut explorarent terram, et diligenter inspicerent : dixeruntque eis : Ite, et considerate terram. Qui cum pergentes venissent in montem Ephraim, et intrassent domum Michæ, requieverunt ibi :
|
||||
3| et agnoscentes vocem adolescentis Levitæ, utentesque illius diversorio, dixerunt ad eum : Quis te huc adducit ? quid hic agis ? quam ob causam huc venire voluisti ?
|
||||
4| Qui respondit eis : Hæc et hæc præstitit mihi Michas, et me mercede conduxit, ut sim ei sacerdos.
|
||||
5| Rogaverunt autem eum ut consuleret Dominum ut scire possent an prospero itinere pergerent, et res haberet effectum.
|
||||
6| Qui respondit eis : Ite in pace : Dominus respicit viam vestram, et iter quo pergitis.
|
||||
7| Euntes igitur quinque viri venerunt Lais : videruntque populum habitantem in ea absque ullo timore, juxta consuetudinem Sidoniorum, securum et quietum, nullo ei penitus resistente, magnarumque opum, et procul a Sidone atque a cunctis hominibus separatum.
|
||||
8| Reversique ad fratres suos in Saraa et Esthaol, et quid egissent sciscitantibus responderunt :
|
||||
9| Surgite, ascendamus ad eos : vidimus enim terram valde opulentam et uberem. Nolite negligere, nolite cessare : eamus, et possideamus eam : nullus erit labor.
|
||||
10| Intrabimus ad securos, in regionem latissimam, tradetque nobis Dominus locum, in quo nullius rei est penuria eorum quæ gignuntur in terra.
|
||||
11| Profecti igitur sunt de cognatione Dan, id est, de Saraa et Esthaol, sexcenti viri accincti armis bellicis,
|
||||
12| ascendentesque manserunt in Cariathiarim Judæ : qui locus ex eo tempore Castrorum Dan nomen accepit, et est post tergum Cariathiarim.
|
||||
13| Inde transierunt in montem Ephraim. Cumque venissent ad domum Michæ,
|
||||
14| dixerunt quinque viri, qui prius missi fuerant ad considerandam terram Lais, ceteris fratribus suis : Nostis quod in domibus istis sit ephod, et theraphim, et sculptile, atque conflatile : videte quid vobis placeat.
|
||||
15| Et cum paululum declinassent, ingressi sunt domum adolescentis Levitæ, qui erat in domo Michæ : salutaveruntque eum verbis pacificis.
|
||||
16| Sexcenti autem viri ita ut erant armati, stabant ante ostium.
|
||||
17| At illi, qui ingressi fuerant domum juvenis, sculptile, et ephod, et theraphim, atque conflatile tollere nitebantur, et sacerdos stabat ante ostium, sexcentis viris fortissimis haud procul expectantibus.
|
||||
18| Tulerunt igitur qui intraverant sculptile, ephod, et idola, atque conflatile. Quibus dixit sacerdos : Quid facitis ?
|
||||
19| Cui responderunt : Tace et pone digitum super os tuum : venique nobiscum, ut habeamus te patrem, ac sacerdotem. Quid tibi melius est, ut sis sacerdos in domo unius viri, an in una tribu et familia in Israël ?
|
||||
20| Quod cum audisset, acquievit sermonibus eorum, et tulit ephod, et idola, ac sculptile, et profectus est cum eis.
|
||||
21| Qui cum pergerent, et ante se ire fecissent parvulos ac jumenta, et omne quod erat pretiosum,
|
||||
22| et jam a domo Michæ essent procul, viri qui habitabant in ædibus Michæ conclamantes secuti sunt,
|
||||
23| et post tergum clamare cœperunt. Qui cum respexissent, dixerunt ad Micham : Quid tibi vis ? cur clamas ?
|
||||
24| Qui respondit : Deos meos, quos mihi feci, tulistis, et sacerdotem, et omnia quæ habeo, et dicitis : Quid tibi est ?
|
||||
25| Dixeruntque ei filii Dan : Cave ne ultra loquaris ad nos, et veniant ad te viri animo concitati, et ipse cum omni domo tua pereas.
|
||||
26| Et sic cœpto itinere perrexerunt. Videns autem Michas quod fortiores se essent, reversus est in domum suam.
|
||||
27| Sexcenti autem viri tulerunt sacerdotem, et quæ supra diximus : veneruntque in Lais ad populum quiescentem atque securum, et percusserunt eos in ore gladii : urbemque incendio tradiderunt,
|
||||
28| nullo penitus ferente præsidium, eo quod procul habitarent a Sidone, et cum nullo hominum haberent quidquam societatis ac negotii. Erat autem civitas sita in regione Rohob : quam rursum exstruentes habitaverunt in ea,
|
||||
29| vocato nomine civitatis Dan, juxta vocabulum patris sui, quem genuerat Israël, quæ prius Lais dicebatur.
|
||||
30| Posueruntque sibi sculptile, et Jonathan filium Gersam filii Moysi ac filios ejus sacerdotes in tribu Dan, usque ad diem captivitatis suæ.
|
||||
31| Mansitque apud eos idolum Michæ omni tempore quo fuit domus Dei in Silo. In diebus illis non erat rex in Israël.
|
||||
#19
|
||||
1| Fuit quidam vir Levites habitans in latere montis Ephraim, qui accepit uxorem de Bethlehem Juda :
|
||||
2| quæ reliquit eum, et reversa est in domum patris sui in Bethlehem, mansitque apud eum quatuor mensibus.
|
||||
3| Secutusque est eam vir suus, volens reconciliari ei, atque blandiri, et secum reducere, habens in comitatu puerum et duos asinos : quæ suscepit eum, et introduxit in domum patris sui. Quod cum audisset socer ejus, eumque vidisset, occurrit ei lætus,
|
||||
4| et amplexatus est hominem. Mansitque gener in domo soceri tribus diebus, comedens cum eo et bibens familiariter.
|
||||
5| Die autem quarto de nocte consurgens, proficisci voluit : quem tenuit socer, et ait ad eum : Gusta prius pauxillum panis, et conforta stomachum, et sic proficisceris.
|
||||
6| Sederuntque simul, ac comederunt et biberunt. Dixitque pater puellæ ad generum suum : Quæso te ut hodie hic maneas, pariterque lætemur.
|
||||
7| At ille consurgens, cœpit velle proficisci. Et nihilominus obnixe eum socer tenuit, et apud se fecit manere.
|
||||
8| Mane autem facto, parabat Levites iter. Cui socer rursum : Oro te, inquit, ut paululum cibi capias, et assumptis viribus donec increscat dies, postea proficiscaris. Comederunt ergo simul.
|
||||
9| Surrexitque adolescens, ut pergeret cum uxore sua et puero. Cui rursum locutus est socer : Considera quod dies ad occasum declivior sit, et propinquat ad vesperum : mane apud me etiam hodie, et duc lætum diem, et cras proficisceris ut vadas in domum tuam.
|
||||
10| Noluit gener acquiescere sermonibus ejus : sed statim perrexit, et venit contra Jebus, quæ altero nomine vocatur Jerusalem, ducens secum duos asinos onustos, et concubinam.
|
||||
11| Jamque erant juxta Jebus, et dies mutabatur in noctem : dixitque puer ad dominum suum : Veni, obsecro : declinemus ad urbem Jebusæorum, et maneamus in ea.
|
||||
12| Cui respondit dominus : Non ingrediar oppidum gentis alienæ, quæ non est de filiis Israël : sed transibo usque Gabaa,
|
||||
13| et cum illuc pervenero, manebimus in ea, aut certe in urbe Rama.
|
||||
14| Transierunt ergo Jebus, et cœptum carpebant iter, occubuitque eis sol juxta Gabaa, quæ est in tribu Benjamin :
|
||||
15| diverteruntque ad eam, ut manerent ibi. Quo cum intrassent, sedebant in platea civitatis, et nullus eos recipere voluit hospitio.
|
||||
16| Et ecce, apparuit homo senex, revertens de agro et de opere suo vesperi, qui et ipse de monte erat Ephraim, et peregrinus habitabat in Gabaa : homines autem regionis illius erant filii Jemini.
|
||||
17| Elevatisque oculis, vidit senex sedentem hominem cum sarcinulis suis in platea civitatis, et dixit ad eum : Unde venis ? et quo vadis ?
|
||||
18| Qui respondit ei : Profecti sumus de Bethlehem Juda, et pergimus ad locum nostrum, qui est in latere montis Ephraim, unde ieramus in Bethlehem : et nunc vadimus ad domum Dei, nullusque sub tectum suum nos vult recipere,
|
||||
19| habentes paleas et fœnum in asinorum pabulum, et panem ac vinum in meos et ancillæ tuæ usus, et pueri qui mecum est : nulla re indigemus nisi hospitio.
|
||||
20| Cui respondit senex : Pax tecum sit, ego præbebo omnia quæ necessaria sunt : tantum, quæso, ne in platea maneas.
|
||||
21| Introduxitque eum in domum suam, et pabulum asinis præbuit : ac postquam laverunt pedes suos, recepit eos in convivium.
|
||||
22| Illis epulantibus, et post laborem itineris cibo et potu reficientibus corpora, venerunt viri civitatis illius, filii Belial (id est, absque jugo), et circumdantes domum senis, fores pulsare cœperunt, clamantes ad dominum domus atque dicentes : Educ virum, qui ingressus est domum tuam, ut abutamur eo.
|
||||
23| Egressusque est ad eos senex, et ait : Nolite, fratres, nolite facere malum hoc, quia ingressus est homo hospitium meum : et cessate ab hac stultitia.
|
||||
24| Habeo filiam virginem, et hic homo habet concubinam : educam eas ad vos, ut humilietis eas, et vestram libidinem compleatis : tantum, obsecro, ne scelus hoc contra naturam operemini in virum.
|
||||
25| Nolebant acquiescere sermonibus illius : quod cernens homo, eduxit ad eos concubinam suam, et eis tradidit illudendam : qua cum tota nocte abusi essent, dimiserunt eam mane.
|
||||
26| At mulier, recedentibus tenebris, venit ad ostium domus, ubi manebat dominus suus, et ibi corruit.
|
||||
27| Mane facto, surrexit homo, et aperuit ostium, ut cœptam expleret viam : et ecce concubina ejus jacebat ante ostium sparsis in limine manibus.
|
||||
28| Cui ille, putans eam quiescere, loquebatur : Surge, et ambulemus. Qua nihil respondente, intelligens quod erat mortua, tulit eam, et imposuit asino, reversusque est in domum suam.
|
||||
29| Quam cum esset ingressus, arripuit gladium, et cadaver uxoris cum ossibus suis in duodecim partes ac frustra concidens, misit in omnes terminos Israël.
|
||||
30| Quod cum vidissent singuli, conclamabant : Numquam res talis facta est in Israël, ex eo die quo ascenderunt patres nostri de Ægypto usque in præsens tempus : ferte sententiam, et in commune decernite quid facto opus sit.
|
||||
#20
|
||||
1| Egressi itaque sunt omnes filii Israël, et pariter congregati, quasi vir unus, de Dan usque Bersabee, et terra Galaad, ad Dominum in Maspha.
|
||||
2| Omnesque anguli populorum, et cunctæ tribus Israël in ecclesiam populi Dei convenerunt, quadringenta millia peditum pugnatorum.
|
||||
3| (Nec latuit filios Benjamin quod ascendissent filii Israël in Maspha.) Interrogatusque Levita, maritus mulieris interfectæ, quomodo tantum scelus perpetratum esset,
|
||||
4| respondit : Veni in Gabaa Benjamin cum uxore mea, illucque diverti :
|
||||
5| et ecce homines civitatis illius circumdederunt nocte domum in qua manebam, volentes me occidere, et uxorem meam incredibili furore libidinis vexantes, denique mortua est.
|
||||
6| Quam arreptam, in frustra concidi, misique partes in omnes terminos possessionis vestræ : quia numquam tantum nefas, et tam grande piaculum, factum est in Israël.
|
||||
7| Adestis, omnes filii Israël : decernite quid facere debeatis.
|
||||
8| Stansque omnis populus, quasi unius hominis sermone respondit : Non recedemus in tabernacula nostra, nec suam quisquam intrabit domum :
|
||||
9| sed hoc contra Gabaa in commune faciamus.
|
||||
10| Decem viri eligantur e centum ex omnibus tribubus Israël, et centum de mille, et mille de decem millibus, ut comportent exercitui cibaria, et possimus pugnare contra Gabaa Benjamin, et reddere ei pro scelere, quod meretur.
|
||||
11| Convenitque universus Israël ad civitatem, quasi homo unus eadem mente, unoque consilio.
|
||||
12| Et miserunt nuntios ad omnem tribum Benjamin, qui dicerent : Cur tantum nefas in vobis repertum est ?
|
||||
13| Tradite homines de Gabaa, qui hoc flagitium perpetrarunt, ut moriantur, et auferatur malum de Israël. Qui noluerunt fratrum suorum filiorum Israël audire mandatum :
|
||||
14| sed ex cunctis urbibus, quæ sortis suæ erant, convenerunt in Gabaa, ut illis ferrent auxilium, et contra universum populum Israël dimicarent.
|
||||
15| Inventique sunt viginti quinque millia de Benjamin educentium gladium, præter habitatores Gabaa,
|
||||
16| qui septingenti erant viri fortissimi, ita sinistra ut dextra præliantes : et sic fundis lapides ad certum jacientes, ut capillum quoque possent percutere, et nequaquam in alteram partem ictus lapidis deferretur.
|
||||
17| Virorum quoque Israël, absque filiis Benjamin, inventa sunt quadringenta millia educentium gladium, et paratorum ad pugnam.
|
||||
18| Qui surgentes venerunt in domum Dei, hoc est, in Silo : consulueruntque Deum, atque dixerunt : Quis erit in exercitu nostro princeps certaminis contra filios Benjamin ? Quibus respondit Dominus : Judas sit dux vester.
|
||||
19| Statimque filii Israël surgentes mane, castrametati sunt juxta Gabaa :
|
||||
20| et inde procedentes ad pugnam contra Benjamin, urbem oppugnare cœperunt.
|
||||
21| Egressique filii Benjamin de Gabaa, occiderunt de filiis Israël die illo viginti duo millia virorum.
|
||||
22| Rursum filii Israël et fortitudine et numero confidentes, in eodem loco in quo prius certaverant, aciem direxerunt :
|
||||
23| ita tamen ut prius ascenderent et flerent coram Domino usque ad noctem, consulerentque eum, et dicerent : Debeo ultra procedere ad dimicandum contra filios Benjamin fratres meos, an non ? Quibus ille respondit : Ascendite ad eos, et inite certamen.
|
||||
24| Cumque filii Israël altera die contra filios Benjamin ad prælium processissent,
|
||||
25| eruperunt filii Benjamin de portis Gabaa : et occurrentes eis tanta in illos cæde bacchati sunt, ut decem et octo millia virorum educentium gladium prosternerent.
|
||||
26| Quam ob rem omnes filii Israël venerunt in domum Dei, et sedentes flebant coram Domino : jejunaveruntque die illo usque ad vesperam, et obtulerunt ei holocausta, atque pacificas victimas,
|
||||
27| et super statu suo interrogaverunt. Eo tempore ibi erat arca fœderis Dei,
|
||||
28| et Phinees filius Eleazari filii Aaron præpositus domus. Consuluerunt igitur Dominum, atque dixerunt : Exire ultra debemus ad pugnam contra filios Benjamin fratres nostros, an quiescere ? Quibus ait Dominus : Ascendite : cras enim tradam eos in manus vestras.
|
||||
29| Posueruntque filii Israël insidias per circuitum urbis Gabaa :
|
||||
30| et tertia vice, sicut semel et bis, contra Benjamin exercitum produxerunt.
|
||||
31| Sed et filii Benjamin audacter eruperunt de civitate, et fugientes adversarios longius persecuti sunt, ita ut vulnerarent ex eis sicut primo die et secundo, et cæderent per duas semitas vertentes terga, quarum una ferebatur in Bethel et altera in Gabaa, atque prosternerent triginta circiter viros :
|
||||
32| putaverunt enim solito eos more cedere. Qui fugam arte simulantes inierunt consilium ut abstraherent eos de civitate, et quasi fugientes ad supradictas semitas perducerent.
|
||||
33| Omnes itaque filii Israël surgentes de sedibus suis, tetenderunt aciem in loco qui vocatur Baalthamar. Insidiæ quoque, quæ circa urbem erant, paulatim se aperire cœperunt,
|
||||
34| et ab occidentali urbis parte procedere. Sed et alia decem millia virorum de universo Israël, habitatores urbis ad certamina provocabant. Ingravatumque est bellum contra filios Benjamin : et non intellexerunt quod ex omni parte illis instaret interitus.
|
||||
35| Percussitque eos Dominus in conspectu filiorum Israël, et interfecerunt ex eis in illo die viginti quinque millia, et centum viros, omnes bellatores et educentes gladium.
|
||||
36| Filii autem Benjamin cum se inferiores esse vidissent, cœperunt fugere. Quod cernentes filii Israël, dederunt eis ad fugiendum locum, ut ad præparatas insidias devenirent, quas juxta urbem posuerant.
|
||||
37| Qui cum repente de latibulis surrexissent, et Benjamin terga cædentibus daret, ingressi sunt civitatem, et percusserunt eam in ore gladii.
|
||||
38| Signum autem dederant filii Israël his quos in insidiis collocaverant, ut postquam urbem cepissent, ignem accenderent : ut ascendente in altum fumo, captam urbem demonstrarent.
|
||||
39| Quod cum cernerent filii Israël in ipso certamine positi (putaverunt enim filii Benjamin eos fugere, et instantius persequebantur, cæsis de exercitu eorum triginta viris),
|
||||
40| et viderent quasi columnam fumi de civitate conscendere : Benjamin quoque aspiciens retro, cum captam cerneret civitatem, et flammas in sublime ferri :
|
||||
41| qui prius simulaverant fugam, versa facie fortius resistebant. Quod cum vidissent filii Benjamin, in fugam versi sunt,
|
||||
42| et ad viam deserti ire cœperunt, illuc quoque eos adversariis persequentibus : sed et hi qui urbem succenderant, occurrerunt eis.
|
||||
43| Atque ita factum est, ut ex utraque parte ab hostibus cæderentur, nec erat ulla requies morientium. Ceciderunt, atque prostrati sunt ad orientalem plagam urbis Gabaa.
|
||||
44| Fuerunt autem qui in eodem loco interfecti sunt, decem et octo millia virorum, omnes robustissimi pugnatores.
|
||||
45| Quod cum vidissent qui remanserant de Benjamin, fugerunt in solitudinem : et pergebant ad petram, cujus vocabulum est Remmon. In illa quoque fuga palantes, et in diversa tendentes, occiderunt quinque millia virorum. Et cum ultra tenderent, persecuti sunt eos, et interfecerunt etiam alia duo millia.
|
||||
46| Et sic factum est, ut omnes qui ceciderant de Benjamin in diversis locis essent viginti quinque millia pugnatores ad bella promptissimi.
|
||||
47| Remanserunt itaque de omni numero Benjamin, qui evadere et fugere in solitudinem potuerunt, sexcenti viri : sederuntque in petra Remmon mensibus quatuor.
|
||||
48| Regressi autem filii Israël, omnes reliquias civitatis a viris usque ad jumenta gladio percusserunt, cunctasque urbes et viculos Benjamin vorax flamma consumpsit.
|
||||
#21
|
||||
1| Juraverunt quoque filii Israël in Maspha, et dixerunt : Nullus nostrum dabit filiis Benjamin de filiabus suis uxorem.
|
||||
2| Veneruntque omnes ad domum Dei in Silo, et in conspectu ejus sedentes usque ad vesperam, levaverunt vocem, et magno ululatu cœperunt flere, dicentes :
|
||||
3| Quare, Domine Deus Israël, factum est hoc malum in populo tuo, ut hodie una tribus auferretur ex nobis ?
|
||||
4| Altera autem die diluculo consurgentes, exstruxerunt altare : obtuleruntque ibi holocausta, et pacificas victimas, et dixerunt :
|
||||
5| Quis non ascendit in exercitu Domini de universis tribubus Israël ? grandi enim juramento se constrinxerant, cum essent in Maspha, interfici eos qui defuissent.
|
||||
6| Ductique pœnitentia filii Israël super fratre suo Benjamin, cœperunt dicere : Ablata est tribus una de Israël :
|
||||
7| unde uxores accipient ? omnes enim in commune juravimus, non daturos nos his filias nostras.
|
||||
8| Idcirco dixerunt : Quis est de universis tribubus Israël, qui non ascendit ad Dominum in Maspha ? Et ecce inventi sunt habitatores Jabes Galaad in illo exercitu non fuisse.
|
||||
9| (Eo quoque tempore cum essent in Silo, nullus ex eis ibi repertus est.)
|
||||
10| Miserunt itaque decem millia viros robustissimos, et præceperunt eis : Ite, et percutite habitatores Jabes Galaad in ore gladii, tam uxores quam parvulos eorum.
|
||||
11| Et hoc erit quod observare debebitis : omne generis masculini, et mulieres quæ cognoverunt viros, interficite ; virgines autem reservate.
|
||||
12| Inventæque sunt de Jabes Galaad quadringentæ virgines, quæ nescierunt viri thorum : et adduxerunt eas ad castra in Silo, in terram Chanaan.
|
||||
13| Miseruntque nuntios ad filios Benjamin, qui erant in petra Remmon, et præceperunt eis, ut eos susciperent in pace.
|
||||
14| Veneruntque filii Benjamin in illo tempore, et datæ sunt eis uxores de filiabus Jabes Galaad : alias autem non repererunt, quas simili modo traderent.
|
||||
15| Universusque Israël valde doluit, et egit pœnitentiam super interfectione unius tribus ex Israël.
|
||||
16| Dixeruntque majores natu : Quid faciemus reliquis, qui non acceperunt uxores ? omnes in Benjamin feminæ conciderunt,
|
||||
17| et magna nobis cura, ingentique studio providendum est, ne una tribus deleatur ex Israël.
|
||||
18| Filias enim nostras eis dare non possumus, constricti juramento et maledictione qua diximus : Maledictus qui dederit de filiabus suis uxorem Benjamin.
|
||||
19| Ceperuntque consilium, atque dixerunt : Ecce solemnitas Domini est in Silo anniversaria, quæ sita est ad septentrionem urbis Bethel, et ad orientalem plagam viæ, quæ de Bethel tendit ad Sichimam, et ad meridiem oppidi Lebona.
|
||||
20| Præceperuntque filiis Benjamin, atque dixerunt : Ite, ad latitate in vineis.
|
||||
21| Cumque videritis filias Silo ad ducendos choros ex more procedere, exite repente de vineis, et rapite ex eis singuli uxores singulas, et pergite in terram Benjamin.
|
||||
22| Cumque venerint patres earum, ac fratres, et adversum vos queri cœperint atque jurgari, dicemus eis : Miseremini eorum : non enim rapuerunt eas jure bellantium atque victorum : sed rogantibus ut acciperent, non dedistis, et a vestra parte peccatum est.
|
||||
23| Feceruntque filii Benjamin ut sibi fuerat imperatum : et juxta numerum suum, rapuerunt sibi de his quæ ducebant choros, uxores singulas : abieruntque in possessionem suam ædificantes urbes, et habitantes in eis.
|
||||
24| Filii quoque Israël reversi sunt per tribus et familias in tabernacula sua.
|
||||
25| In diebus illis non erat rex in Israël : sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.
|
||||
@@ -0,0 +1,362 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Arphaxad itaque, rex Medorum, subjugaverat multas gentes imperio suo, et ipse ædificavit civitatem potentissimam, quam appellavit Ecbatanis,
|
||||
2| ex lapidibus quadratis et sectis : fecit muros ejus in altitudinem cubitorum septuaginta, et in latitudinem cubitorum triginta : turres vero ejus posuit in altitudinem cubitorum centum.
|
||||
3| Per quadrum vero earum latus utrumque vicenorum pedum spatio tendebatur, posuitque portas ejus in altitudinem turrium :
|
||||
4| et gloriabatur quasi potens in potentia exercitus sui, et in gloria quadrigarum suarum.
|
||||
5| Anno igitur duodecimo regni sui, Nabuchodonosor rex Assyriorum, qui regnabat in Ninive civitate magna, pugnavit contra Arphaxad, et obtinuit eum
|
||||
6| in campo magno qui appellatur Ragau, circa Euphraten, et Tigrin, et Jadason, in campo Erioch regis Elicorum.
|
||||
7| Tunc exaltatum est regnum Nabuchodonosor, et cor ejus elevatum est : et misit ad omnes qui habitabant in Cilicia, et Damasco, et Libano,
|
||||
8| et ad gentes quæ sunt in Carmelo et Cedar, et inhabitantes Galilæam in campo magno Esdrelon,
|
||||
9| et ad omnes qui erant in Samaria, et trans flumen Jordanem usque ad Jerusalem, et omnem terram Jesse quousque perveniatur ad terminos Æthiopiæ.
|
||||
10| Ad hos omnes misit nuntios Nabuchodonosor rex Assyriorum :
|
||||
11| qui omnes uno animo contradixerunt, et remiserunt eos vacuos, et sine honore abjecerunt.
|
||||
12| Tunc indignatus Nabuchodonosor rex adversus omnem terram illam, juravit per thronum et regnum suum quod defenderet se de omnibus regionibus his.
|
||||
#2
|
||||
1| Anno tertiodecimo Nabuchodonosor regis, vigesima et secunda die mensis primi, factum est verbum in domo Nabuchodonosor regis Assyriorum ut defenderet se.
|
||||
2| Vocavitque omnes majores natu, omnesque duces et bellatores suos, et habuit cum eis mysterium consilii sui :
|
||||
3| dixitque cogitationem suam in eo esse, ut omnem terram suo subjugaret imperio.
|
||||
4| Quod dictum cum placuisset omnibus, vocavit Nabuchodonosor rex Holofernem principem militiæ suæ,
|
||||
5| et dixit ei : Egredere adversus omne regnum occidentis, et contra eos præcipue, qui contempserunt imperium eum.
|
||||
6| Non parcet oculus tuus ulli regno, omnemque urbem munitam subjugabis mihi.
|
||||
7| Tunc Holofernes vocavit duces et magistratus virtutis Assyriorum, et dinumeravit viros in expeditionem sicut præcepit ei rex, centum viginti millia peditum pugnatorum, et equitum sagittariorum duodecim millia.
|
||||
8| Omnemque expeditionem suam fecit præire in multitudine innumerabilium camelorum, cum his quæ exercitibus sufficerent copiose, boum quoque armenta, gregesque ovium, quorum non erat numerus.
|
||||
9| Frumentum ex omni Syria in transitu suo parari constituit.
|
||||
10| Aurum vero et argentum de domo regis assumpsit multum nimis.
|
||||
11| Et profectus est ipse, et omnis exercitus cum quadrigis, et equitibus, et sagittariis : qui cooperuerunt faciem terræ sicut locustæ.
|
||||
12| Cumque pertransisset fines Assyriorum, venit ad magnos montes Ange, qui sunt a sinistro Ciliciæ : ascenditque omnia castella eorum, et obtinuit omnem munitionem.
|
||||
13| Effregit autem civitatem opinatissimam Melothi, prædavitque omnes filios Tharsis et filios Ismaël qui erant contra faciem deserti, et ad austrum terræ Cellon.
|
||||
14| Et transivit Euphraten, et venit in Mesopotamiam : et fregit omnes civitates excelsas quæ erant ibi, a torrente Mambre usquequo perveniatur ad mare :
|
||||
15| et occupavit terminos ejus, a Cilicia usque ad fines Japheth qui sunt ad austrum.
|
||||
16| Abduxitque omnes filios Madian, et prædavit omnem locupletationem eorum, omnesque resistentes sibi occidit in ore gladii.
|
||||
17| Et post hæc descendit in campos Damasci in diebus messis, et succendit omnia sata, omnesque arbores, et vineas fecit incidi :
|
||||
18| et cecidit timor illius super omnes inhabitantes terram.
|
||||
#3
|
||||
1| Tunc miserunt legatos suos universarum urbium ac provinciarum reges ac principes, Syriæ scilicet Mesopotamiæ, et Syriæ Sobal, et Libyæ, atque Ciliciæ : qui venientes ad Holofernem, dixerunt :
|
||||
2| Desinat indignatio tua circa nos : melius est enim ut viventes serviamus Nabuchodonosor regi magno, et subditi simus tibi, quam morientes cum interitu nostro ipsi servitutis nostræ damna patiamur.
|
||||
3| Omnis civitas nostra, omnisque possessio, omnes montes, et colles, et campi, et armenta boum, gregesque ovium, et caprarum, equorumque et camelorum, et universæ facultates nostræ atque familiæ, in conspectu tuo sunt :
|
||||
4| sint omnia nostra sub lege tua.
|
||||
5| Nos, et filii nostri, servi tui sumus.
|
||||
6| Veni nobis pacificus dominus, et utere servitio nostro, sicut placuerit tibi.
|
||||
7| Tunc descendit de montibus cum equitibus in virtute magna, et obtinuit omnem civitatem, et omnem inhabitantem terram.
|
||||
8| De universis autem urbibus assumpsit sibi auxiliarios viros fortes, et electos ad bellum.
|
||||
9| Tantusque metus provinciis illis incubuit, ut universarum urbium habitatores principes et honorati simul cum populis exirent obviam venienti,
|
||||
10| excipientes eum cum coronis et lampadibus, ducentes choros in tympanis et tibiis.
|
||||
11| Nec ista tamen facientes, ferocitatem ejus pectoris mitigare potuerunt :
|
||||
12| nam et civitates eorum destruxit, et lucos eorum excidit.
|
||||
13| Præceperat enim illi Nabuchodonosor rex, ut omnes deos terræ exterminaret, videlicet ut ipse solus diceretur deus ab his nationibus quæ potuissent Holofernis potentia subjugari.
|
||||
14| Pertransiens autem Syriam Sobal, et omnem Apameam, omnemque Mesopotamiam, venit ad Idumæos in terram Gabaa,
|
||||
15| accepitque civitates eorum, et sedit ibi per triginta dies, in quibus diebus adunari præcepit universum exercitum virtutis suæ.
|
||||
#4
|
||||
1| Tunc audientes hæc filii Israël qui habitabant in terra Juda, timuerunt valde a facie ejus.
|
||||
2| Tremor et horror invasit sensus eorum, ne hoc faceret Jerusalem et templo Domini, quod fecerat ceteris civitatibus et templis earum.
|
||||
3| Et miserunt in omnem Samariam per circuitum usque Jericho, et præoccupaverunt omnes vertices montium :
|
||||
4| et muris circumdederunt vicos suos, et congregaverunt frumenta in præparationem pugnæ.
|
||||
5| Sacerdos etiam Eliachim scripsit ad universos qui erant contra Esdrelon, quæ est contra faciem campi magni juxta Dothain, et universos per quos viæ transitus esse poterat,
|
||||
6| ut obtinerent ascensus montium, per quos via esse poterat ad Jerusalem, et illic custodirent ubi angustum iter esse poterat inter montes.
|
||||
7| Et fecerunt filii Israël secundum quod constituerat eis sacerdos Domini Eliachim.
|
||||
8| Et clamavit omnis populus ad Dominum instantia magna, et humiliaverunt animas suas in jejuniis et orationibus, ipsi et mulieres eorum.
|
||||
9| Et induerunt se sacerdotes ciliciis, et infantes prostraverunt contra faciem templi Domini, et altare Domini operuerunt cilicio :
|
||||
10| et clamaverunt ad Dominum Deum Israël unanimiter ne darentur in prædam infantes eorum, et uxores eorum in divisionem, et civitates eorum in exterminium, et sancta eorum in pollutionem, et fierent opprobrium gentibus.
|
||||
11| Tunc Eliachim sacerdos Domini magnus circuivit omnem Israël, allocutusque est eos,
|
||||
12| dicens : Scitote quoniam exaudiet Dominus preces vestras, si manentes permanseritis in jejuniis et orationibus in conspectu Domini.
|
||||
13| Memores estote Moysi servi Domini, qui Amalec confidentem in virtute sua, et in potentia sua, et in exercitu suo, et in clypeis suis, et in curribus suis, et in equitibus suis, non ferro pugnando, sed precibus sanctis orando dejecit :
|
||||
14| sic erunt universi hostes Israël, si perseveraveritis in hoc opere quod cœpistis.
|
||||
15| Ad hanc igitur exhortationem ejus deprecantes Dominum, permanebant in conspectu Domini,
|
||||
16| ita ut etiam hi qui offerebant Domino holocausta, præcincti ciliciis offerrent sacrificia Domino, et erat cinis super capita eorum.
|
||||
17| Et ex toto corde suo omnes orabant Deum, ut visitaret populum suum Israël.
|
||||
#5
|
||||
1| Nuntiatumque est Holoferni principi militiæ Assyriorum, quod filii Israël præpararent se ad resistendum, ac montium itinera conclusissent :
|
||||
2| et furore nimio exarsit in iracundia magna, vocavitque omnes principes Moab et duces Ammon,
|
||||
3| et dixit eis : Dicite mihi quis sit populus iste, qui montana obsidet : aut quæ, et quales, et quantæ sint civitates eorum : quæ etiam sit virtus eorum, aut quæ sit multitudo eorum, vel quis rex militiæ illorum :
|
||||
4| et quare præ omnibus qui habitant in oriente, isti contempserunt nos, et non exierunt obviam nobis ut susciperent nos cum pace ?
|
||||
5| Tunc Achior dux omnium filiorum Ammon respondens, ait : Si digneris audire, domine mi, dicam veritatem in conspectu tuo de populo isto qui in montanis habitat, et non egredietur verbum falsum ex ore meo.
|
||||
6| Populus iste ex progenie Chaldæorum est.
|
||||
7| Hic primum in Mesopotamia habitavit, quoniam noluerunt sequi deos patrum suorum, qui erant in terra Chaldæorum.
|
||||
8| Deserentes itaque cæremonias patrum suorum, quæ in multitudine deorum erant,
|
||||
9| unum Deum cæli coluerunt, qui et præcepit eis ut exirent inde et habitarent in Charan. Cumque operuisset omnem terram fames, descenderunt in Ægyptum, illicque per quadringentos annos sic multiplicati sunt, ut dinumerari eorum non posset exercitus.
|
||||
10| Cumque gravaret eos rex Ægypti, atque in ædificationibus urbium suarum in luto et latere subjugasset eos, clamaverunt ad Dominum suum, et percussit totam terram Ægypti plagis variis.
|
||||
11| Cumque ejecissent eos Ægyptii a se, et cessasset plaga ab eis, et iterum eos vellent capere, et ad suum servitium revocare,
|
||||
12| fugientibus his, Deus cæli mare aperuit, ita ut hinc inde aquæ quasi murus solidarentur, et isti pede sicco fundum maris perambulando transirent.
|
||||
13| In quo loco dum innumerabilis exercitus Ægyptiorum eos persequeretur, ita aquis coopertus est, ut non remaneret vel unus, qui factum posteris nuntiaret.
|
||||
14| Egressi vero mare Rubrum, deserta Sina montis occupaverunt, in quibus numquam homo habitare potuit, vel filius hominis requievit.
|
||||
15| Illic fontes amari obdulcati sunt eis ad bibendum, et per annos quadraginta annonam de cælo consecuti sunt.
|
||||
16| Ubicumque ingressi sunt sine arcu et sagitta, et absque scuto et gladio, Deus eorum pugnavit pro eis, et vicit.
|
||||
17| Et non fuit qui insultaret populo isti, nisi quando recessit a cultu Domini Dei sui.
|
||||
18| Quotiescumque autem præter ipsum Deum suum, alterum coluerunt, dati sunt in prædam, et in gladium, et in opprobrium.
|
||||
19| Quotiescumque autem pœnituerunt se recessisse a cultura Dei sui, dedit eis Deus cæli virtutem resistendi.
|
||||
20| Denique Chananæum regem, et Jebusæum, et Pherezæum, et Hethæum, et Hevæum, et Amorrhæum, et omnes potentes in Hesebon prostraverunt, et terras eorum et civitates eorum ipsi possederunt :
|
||||
21| et usque dum non peccarent in conspectu Dei sui, erant cum illis bona : Deus enim illorum odit iniquitatem.
|
||||
22| Nam et ante hos annos cum recessissent a via quam dederat illis Deus ut ambularent in ea, exterminati sunt præliis a multis nationibus, et plurimi eorum captivi abducti sunt in terram non suam.
|
||||
23| Nuper autem reversi ad Dominum Deum suum, ex dispersione qua dispersi fuerant, adunati sunt, et ascenderunt montana hæc omnia, et iterum possident Jerusalem, ubi sunt sancta eorum.
|
||||
24| Nunc ergo mi domine, perquire si est aliqua iniquitas eorum in conspectu Dei eorum : ascendamus ad illos, quoniam tradens tradet illos Deus eorum tibi, et subjugati erunt sub jugo potentiæ tuæ.
|
||||
25| Si vero non est offensio populi hujus coram Deo suo, non poterimus resistere illis, quoniam Deus eorum defendet illos : et erimus in opprobrium universæ terræ.
|
||||
26| Et factum est, cum cessasset loqui Achior verba hæc, irati sunt omnes magnates Holofernis, et cogitabant interficere eum, dicentes ad alterutrum :
|
||||
27| Quis est iste, qui filios Israël posse dicat resistere regi Nabuchodonosor et exercitibus ejus, homines inermes, et sine virtute, et sine peritia artis pugnæ ?
|
||||
28| Ut ergo agnoscat Achior quoniam fallit nos, ascendamus in montana : et cum capti fuerint potentes eorum, tunc cum eisdem gladio transverberabitur :
|
||||
29| ut sciat omnis gens quoniam Nabuchodonosor deus terræ est, et præter ipsum alius non est.
|
||||
#6
|
||||
1| Factum est autem cum cessassent loqui, indignatus Holofernes vehementer, dixit ad Achior :
|
||||
2| Quoniam prophetasti nobis, dicens quod gens Israël defendatur a Deo suo, ut ostendam tibi quoniam non est deus nisi Nabuchodonosor,
|
||||
3| cum percusserimus eos omnes, sicut hominem unum, tunc et ipse cum illis Assyriorum gladio interibis, et omnis Israël tecum perditione disperiet :
|
||||
4| et probabis quoniam Nabuchodonosor dominus sit universæ terræ : tuncque gladius militiæ meæ transiet per latera tua, et confixus cades inter vulneratos Israël, et non respirabis ultra, donec extermineris cum illis.
|
||||
5| Porro autem si prophetiam tuam veram existimas, non concidat vultus tuus : et pallor qui faciem tuam obtinet abscedat a te, si verba mea hæc putas impleri non posse.
|
||||
6| Ut autem noveris quia simul cum illis hæc experieris, ecce ex hac hora illorum populo sociaberis, ut, dum dignas mei gladii pœnas exceperint, ipse simul ultioni subjaceas.
|
||||
7| Tunc Holofernes præcepit servis suis ut comprehenderent Achior, et perducerent eum in Bethuliam, et traderent eum in manus filiorum Israël.
|
||||
8| Et accipientes eum servi Holofernis, profecti sunt per campestria : sed cum appropinquassent ad montana, exierunt contra eos fundibularii.
|
||||
9| Illi autem divertentes a latere montis, ligaverunt Achior ad arborem manibus et pedibus, et sic vinctum restibus dimiserunt eum, et reversi sunt ad dominum suum.
|
||||
10| Porro filii Israël descendentes de Bethulia, venerunt ad eum : quem solventes, duxerunt ad Bethuliam, atque in medium populi illum statuentes, percunctati sunt quid rerum esset quod illum vinctum Assyrii reliquissent.
|
||||
11| In diebus illis erant illic principes Ozias filius Micha de tribu Simeon, et Charmi, qui et Gothoniel.
|
||||
12| In medio itaque seniorum, et in conspectu omnium, Achior dixit omnia quæ locutus ipse fuerat ab Holoferne interrogatus : et qualiter populus Holofernis voluisset propter hoc verbum interficere eum,
|
||||
13| et quemadmodum ipse Holofernes iratus jusserit eum Israëlitis hac de causa tradi, ut dum vicerit filios Israël, tunc et ipsum Achior diversis jubeat interire suppliciis, propter hoc quod dixisset : Deus cæli defensor eorum est.
|
||||
14| Cumque Achior universa hæc exposuisset, omnis populus cecidit in faciem, adorantes Dominum, et communi lamentatione et fletu unanimes preces suas Domino effuderunt,
|
||||
15| dicentes : Domine Deus cæli et terræ, intuere superbiam eorum, et respice ad nostram humilitatem, et faciem sanctorum tuorum attende, et ostende quoniam non derelinquis præsumentes de te : et præsumentes de se, et de sua virtute gloriantes, humilias.
|
||||
16| Finito itaque fletu, et per totam diem oratione populorum completa, consolati sunt Achior,
|
||||
17| dicentes : Deus patrum nostrorum, cujus tu virtutem prædicasti, ipse tibi hanc dabit vicissitudinem, ut eorum magis tu interitum videas.
|
||||
18| Cum vero Dominus Deus noster dederit hanc libertatem servis suis, sit et tecum Deus in medio nostri : ut sicut placuerit tibi, ita cum tuis omnibus converseris nobiscum.
|
||||
19| Tunc Ozias, finito consilio, suscepit eum in domum suam, et fecit ei cœnam magnam.
|
||||
20| Et vocatis omnibus presbyteris, simul expleto jejunio refecerunt.
|
||||
21| Postea vero convocatus est omnis populus, et per totam noctem intra ecclesiam oraverunt, petentes auxilium a Deo Israël.
|
||||
#7
|
||||
1| Holofernes autem altera die præcepit exercitibus suis ut ascenderent contra Bethuliam.
|
||||
2| Erant autem pedites bellatorum centum viginti millia, et equites viginti duo millia, præter præparationes virorum illorum quos occupaverat captivitas, et abducti fuerant de provinciis et urbibus universæ juventutis.
|
||||
3| Omnes paraverunt se pariter ad pugnam contra filios Israël, et venerunt per crepidinem montis usque ad apicem, qui respicit super Dothain, a loco qui dicitur Belma usque ad Chelmon, qui est contra Esdrelon.
|
||||
4| Filii autem Israël, ut viderunt multitudinem illorum, prostraverunt se super terram, mittentes cinerem super capita sua, unanimes orantes ut Deus Israël misericordiam suam ostenderet super populum suum.
|
||||
5| Et assumentes arma sua bellica, sederunt per loca quæ ad angusti itineris tramitem dirigunt inter montosa, et erant custodientes ea tota die et nocte.
|
||||
6| Porro Holofernes, dum circuit per gyrum, reperit quod fons qui influebat, aquæductum illorum a parte australi extra civitatem dirigeret : et incidi præcepit aquæductum illorum.
|
||||
7| Erant tamen non longe a muris fontes, ex quibus furtim videbantur haurire aquam ad refocillandum potius quam ad potandum.
|
||||
8| Sed filii Ammon et Moab accesserunt ad Holofernem, dicentes : Filii Israël non in lancea nec in sagitta confidunt, sed montes defendunt illos, et muniunt illos colles in præcipitio constituti.
|
||||
9| Ut ergo sine congressione pugnæ possis superare eos, pone custodes fontium, ut non hauriant aquam ex eis, et sine gladio interficies eos, vel certe fatigati tradent civitatem suam, quam putant in montibus positam superari non posse.
|
||||
10| Et placuerunt verba hæc coram Holoferne et coram satellitibus ejus, et constituit per gyrum centenarios per singulos fontes.
|
||||
11| Cumque ista custodia per dies viginti fuisset expleta, defecerunt cisternæ et collectiones aquarum omnibus habitantibus Bethuliam, ita ut non esset intra civitatem unde satiarentur vel una die, quoniam ad mensuram dabatur populis aqua quotidie.
|
||||
12| Tunc ad Oziam congregati omnes viri feminæque, juvenes et parvuli, omnes simul una voce
|
||||
13| dixerunt : Judicet Deus inter nos et te, quoniam fecisti in nos mala, nolens loqui pacifice cum Assyriis, et propter hoc vendidit nos Deus in manibus eorum.
|
||||
14| Et ideo non est qui adjuvet, cum prosternamur ante oculos eorum in siti, et perditione magna.
|
||||
15| Et nunc congregate universos qui in civitate sunt, ut sponte tradamus nos omnes populo Holofernis.
|
||||
16| Melius est enim ut captivi benedicamus Dominum viventes, quam moriamur, et simus opprobrium omni carni, cum viderimus uxores nostras et infantes nostros mori ante oculos nostros.
|
||||
17| Contestamur hodie cælum et terram, et Deum patrum nostrorum, qui ulciscitur nos secundum peccata nostra, ut jam tradatis civitatem in manu militiæ Holofernis, et sit finis noster brevis in ore gladii, qui longior efficitur in ariditate sitis.
|
||||
18| Et cum hæc dixissent, factus est fletus et ululatus magnus in ecclesia ab omnibus, et per multas horas una voce clamaverunt ad Deum, dicentes :
|
||||
19| Peccavimus cum patribus nostris : injuste egimus, iniquitatem fecimus.
|
||||
20| Tu, quia pius es, miserere nostri, aut in tuo flagello vindica iniquitates nostras, et noli tradere confitentes te populo qui ignorat te,
|
||||
21| ut non dicant inter gentes : Ubi est Deus eorum ?
|
||||
22| Et cum fatigati ex his clamoribus et his fletibus lassati siluissent,
|
||||
23| exsurgens Ozias infusus lacrimis, dixit : Æquo animo estote, fratres, et hos quinque dies expectemus a Domino misericordiam.
|
||||
24| Forsitan enim indignationem suam abscindet, et dabit gloriam nomini suo.
|
||||
25| Si autem transactis quinque diebus non venerit adjutorium, faciemus hæc verba quæ locuti estis.
|
||||
#8
|
||||
1| Et factum est cum audisset hæc verba Judith vidua, quæ erat filia Merari filii Idox filii Joseph filii Oziæ filii Elai filii Jamnor filii Gedeon filii Raphaim filii Achitob filii Melchiæ filii Enan filii Nathaniæ filii Salathiel filii Simeon filii Ruben,
|
||||
2| et vir ejus fuit Manasses, qui mortuus est in diebus messis hordeaceæ :
|
||||
3| instabat enim super alligantes manipulos in campo, et venit æstus super caput ejus, et mortuus est in Bethulia civitate sua, et sepultus est illic cum patribus suis.
|
||||
4| Erat autem Judith relicta ejus vidua jam annis tribus et mensibus sex.
|
||||
5| Et in superioribus domus suæ fecit sibi secretum cubiculum, in quo cum puellis suis clausa morabatur,
|
||||
6| et habens super lumbos suos cilicium, jejunabat omnibus diebus vitæ suæ, præter sabbata et neomenias et festa domus Israël.
|
||||
7| Erat autem eleganti aspectu nimis, cui vir suus reliquerat divitias multas, et familiam copiosam, ac possessiones armentis boum, et gregibus ovium plenas.
|
||||
8| Et erat hæc in omnibus famosissima, quoniam timebat Dominum valde, nec erat qui loqueretur de illa verbum malum.
|
||||
9| Hæc itaque cum audisset quoniam Ozias promisisset quod transacto quinto die traderet civitatem, misit ad presbyteros Chabri et Charmi.
|
||||
10| Et venerunt ad illam, et dixit illis : Quod est hoc verbum, in quo consensit Ozias, ut tradat civitatem Assyriis si intra quinque dies non venerit vobis adjutorium ?
|
||||
11| et qui estis vos, qui tentatis Dominum ?
|
||||
12| non est iste sermo qui misericordiam provocet, sed potius qui iram excitet, et furorem accendat.
|
||||
13| Posuistis vos tempus miserationis Domini, et in arbitrium vestrum, diem constituistis ei.
|
||||
14| Sed quia patiens Dominus est, in hoc ipso pœniteamus, et indulgentiam ejus fusis lacrimis postulemus :
|
||||
15| non enim quasi homo sic Deus comminabitur, neque sicut filius hominis ad iracundiam inflammabitur.
|
||||
16| Et ideo humiliemus illi animas nostras, et in spiritu constituti humiliato, servientes illi
|
||||
17| dicamus flentes Domino, ut secundum voluntatem suam sic faciat nobiscum misericordiam suam : ut sicut conturbatum est cor nostrum in superbia eorum, ita etiam de nostra humilitate gloriemur :
|
||||
18| quoniam non sumus secuti peccata patrum nostrorum, qui dereliquerunt Deum suum, et adoraverunt deos alienos,
|
||||
19| pro quo scelere dati sunt in gladium, et in rapinam, et in confusionem inimicis suis : nos autem alterum deum nescimus præter ipsum.
|
||||
20| Expectemus humiles consolationem ejus, et exquiret sanguinem nostrum de afflictionibus inimicorum nostrorum, et humiliabit omnes gentes, quæcumque insurgunt contra nos, et faciet illas sine honore Dominus Deus noster.
|
||||
21| Et nunc fratres, quoniam vos estis presbyteri in populo Dei, et ex vobis pendet anima illorum, ad eloquium vestrum corda eorum erigite, ut memores sint quia tentati sunt patres nostri, ut probarentur si vere colerent Deum suum.
|
||||
22| Memores esse debent quomodo pater noster Abraham tentatus est, et per multas tribulationes probatus, Dei amicus effectus est.
|
||||
23| Sic Isaac, sic Jacob, sic Moyses, et omnes qui placuerunt Deo, per multas tribulationes transierunt fideles.
|
||||
24| Illi autem qui tentationes non susceperunt cum timore Domini, et impatientiam suam et improperium murmurationis suæ contra Dominum protulerunt,
|
||||
25| exterminati sunt ab exterminatore, et a serpentibus perierunt.
|
||||
26| Et nos ergo non ulciscamur nos pro his quæ patimur,
|
||||
27| sed reputantes peccatis nostris hæc ipsa supplicia minora esse flagella Domini, quibus quasi servi corripimur ad emendationem, et non ad perditionem nostram evenisse credamus.
|
||||
28| Et dixerunt illi Ozias et presbyteri : Omnia quæ locuta es, vera sunt, et non est in sermonibus tuis ulla reprehensio.
|
||||
29| Nunc ergo ora pro nobis, quoniam mulier sancta es, et timens Deum.
|
||||
30| Et dixit illis Judith : Sicut quod potui loqui, Dei esse cognoscitis,
|
||||
31| ita quod facere disposui, probate si ex Deo est, et orate ut firmum faciat Deus consilium meum.
|
||||
32| Stabitis vos ad portam nocte ista, et ego exeam cum abra mea : et orate, ut sicut dixistis, in diebus quinque respiciat Dominus populum suum Israël.
|
||||
33| Vos autem nolo ut scrutemini actum meum, et usque dum renuntiem vobis, nihil aliud fiat, nisi oratio pro me ad Dominum Deum nostrum.
|
||||
34| Et dixit ad eam Ozias princeps Juda : Vade in pace, et Dominus sit tecum in ultionem inimicorum nostrorum. Et revertentes abierunt.
|
||||
#9
|
||||
1| Quibus ascendentibus, Judith ingressa est oratorium suum : et induens se cilicio, posuit cinerem super caput suum : et prosternens se Domino, clamabat ad Dominum, dicens :
|
||||
2| Domine Deus patris mei Simeon, qui dedisti illi gladium in defensionem alienigenarum, qui violatores extiterunt in coinquinatione sua, et denudaverunt femur virginis in confusionem :
|
||||
3| et dedisti mulieres illorum in prædam, et filias illorum in captivitatem : et omnem prædam in divisionem servis tuis, qui zelaverunt zelum tuum : subveni, quæso te, Domine Deus meus, mihi viduæ.
|
||||
4| Tu enim fecisti priora, et illa post illa cogitasti : et hoc factum est quod ipse voluisti.
|
||||
5| Omnes enim viæ tuæ paratæ sunt, et tua judicia in tua providentia posuisti.
|
||||
6| Respice castra Assyriorum nunc, sicut tunc castra Ægyptiorum videre dignatus es, quando post servos tuos armati currebant, confidentes in quadrigis, et in equitatu suo, et in multitudine bellatorum.
|
||||
7| Sed aspexisti super castra eorum, et tenebræ fatigaverunt eos.
|
||||
8| Tenuit pedes eorum abyssus, et aquæ operuerunt eos.
|
||||
9| Sic fiant et isti, Domine, qui confidunt in multitudine sua, et in curribus suis, et in contis, et in scutis, et in sagittis suis, et in lanceis gloriantur,
|
||||
10| et nesciunt quia tu ipse es Deus noster, qui conteris bella ab initio, et Dominus nomen est tibi.
|
||||
11| Erige brachium tuum sicut ab initio, et allide virtutem illorum in virtute tua : cadat virtus eorum in iracundia tua, qui promittunt se violare sancta tua, et polluere tabernaculum nominis tui, et dejicere gladio suo cornu altaris tui.
|
||||
12| Fac, Domine, ut gladio proprio ejus superbia amputetur :
|
||||
13| capiatur laqueo oculorum suorum in me, et percuties eum ex labiis caritatis meæ.
|
||||
14| Da mihi in animo constantiam ut contemnam illum, et virtutem, ut evertam illum.
|
||||
15| Erit enim hoc memoriale nominis tui, cum manus feminæ dejecerit eum.
|
||||
16| Non enim in multitudine est virtus tua, Domine, neque in equorum viribus voluntas tua est, nec superbi ab initio placuerunt tibi : sed humilium et mansuetorum semper tibi placuit deprecatio.
|
||||
17| Deus cælorum, creator aquarum, et Dominus totius creaturæ, exaudi me miseram deprecantem, et de tua misericordia præsumentem.
|
||||
18| Memento, Domine, testamenti tui, et da verbum in ore meo, et in corde meo consilium corrobora, ut domus tua in sanctificatione tua permaneat :
|
||||
19| et omnes gentes agnoscant quia tu es Deus, et non est alius præter te.
|
||||
#10
|
||||
1| Factum est autem, cum cessasset clamare ad Dominum, surrexit de loco in quo jacuerat prostrata ad Dominum.
|
||||
2| Vocavitque abram suam, et descendens in domum suam, abstulit a se cilicium, et exuit se vestimentis viduitatis suæ,
|
||||
3| et lavit corpus suum, et unxit se myro optimo, et discriminavit crinem capitis sui, et imposuit mitram super caput suum, et induit se vestimentis jucunditatis suæ, induitque sandalia pedibus suis, assumpsitque dextraliola, et lilia, et inaures, et annulos, et omnibus ornamentis suis ornavit se.
|
||||
4| Cui etiam Dominus contulit splendorem : quoniam omnis ista compositio non ex libidine, sed ex virtute pendebat : et ideo Dominus hanc in illam pulchritudinem ampliavit, ut incomparabili decore omnium oculis appareret.
|
||||
5| Imposuit itaque abræ suæ ascoperam vini, et vas olei, et polentam, et palathas, et panes, et caseum, et profecta est.
|
||||
6| Cumque venissent ad portam civitatis, invenerunt expectantem Oziam et presbyteros civitatis.
|
||||
7| Qui cum vidissent eam, stupentes mirati sunt nimis pulchritudinem ejus.
|
||||
8| Nihil tamen interrogantes eam, dimiserunt transire, dicentes : Deus patrum nostrorum det tibi gratiam, et omne consilium tui cordis sua virtute corroboret, ut glorietur super te Jerusalem, et sit nomen tuum in numero sanctorum et justorum.
|
||||
9| Et dixerunt hi qui illic erant omnes una voce : Fiat, fiat.
|
||||
10| Judith vero orans Dominum, transivit per portas, ipsa et abra ejus.
|
||||
11| Factum est autem cum descenderet montem, circa ortum diei, occurrerunt ei exploratores Assyriorum, et tenuerunt eam, dicentes : Unde venis ? aut quo vadis ?
|
||||
12| Quæ respondit : Filia sum Hebræorum, ideo ego fugi a facie eorum, quoniam futurum agnovi quod dentur vobis in deprædationem, pro eo quod contemnentes vos, noluerunt ultro tradere seipsos ut invenirent misericordiam in conspectu vestro.
|
||||
13| Hac de causa cogitavi mecum, dicens : Vadam ad faciem principis Holofernis, ut indicem illi secreta illorum, et ostendam illi quo aditu possit obtinere eos, ita ut non cadat vir unus de exercitu ejus.
|
||||
14| Et cum audissent viri illi verba ejus, considerabant faciem ejus, et erat in oculis eorum stupor, quoniam pulchritudinem ejus mirabantur nimis.
|
||||
15| Et dixerunt ad eam : Conservasti animam tuam, eo quod tale reperisti consilium, ut descenderes ad dominum nostrum.
|
||||
16| Hoc autem scias, quoniam cum steteris in conspectu ejus, bene tibi faciet, et eris gratissima in corde ejus. Duxeruntque illam ad tabernaculum Holofernis, annuntiantes eam.
|
||||
17| Cumque intrasset ante faciem ejus, statim captus est in suis oculis Holofernes.
|
||||
18| Dixeruntque ad eum satellites ejus : Quis contemnat populum Hebræorum, qui tam decoras mulieres habent, ut non pro his merito pugnare contra eos debeamus ?
|
||||
19| Videns itaque Judith Holofernem sedentem in conopeo, quod erat ex purpura, et auro, et smaragdo, et lapidibus pretiosis intextum,
|
||||
20| et cum in faciem ejus intendisset, adoravit eum, prosternens se super terram. Et elevaverunt eam servi Holofernis, jubente domino suo.
|
||||
#11
|
||||
1| Tunc Holofernes dixit ei : Æquo animo esto, et noli pavere in corde tuo : quoniam ego numquam nocui viro qui voluit servire Nabuchodonosor regi :
|
||||
2| populus autem tuus, si non contempsisset me, non levassem lanceam meam super eum.
|
||||
3| Nunc autem dic mihi, qua ex causa recessisti ab illis, et placuit tibi ut venires ad nos ?
|
||||
4| Et dixit illi Judith : Sume verba ancillæ tuæ, quoniam si secutus fueris verba ancillæ tuæ, perfectam rem faciet Dominus tecum.
|
||||
5| Vivit enim Nabuchodonosor rex terræ, et vivit virtus ejus, quæ est in te ad correptionem omnium animarum errantium : quoniam non solum homines serviunt illi per te, sed et bestiæ agri obtemperant illi.
|
||||
6| Nuntiatur enim animi tui industria universis gentibus, et indicatum est omni sæculo quoniam tu solus bonus et potens es in omni regno ejus : et disciplina tua omnibus provinciis prædicatur.
|
||||
7| Nec hoc latet, quod locutus est Achior, nec illud ignoratur, quod ei jusseris evenire.
|
||||
8| Constat enim Deum nostrum sic peccatis offensum, ut mandaverit per prophetas suos ad populum quod tradat eum pro peccatis suis.
|
||||
9| Et quoniam sciunt se offendisse Deum suum filii Israël, tremor tuus super ipsos est.
|
||||
10| Insuper etiam fames invasit eos, et ab ariditate aquæ jam inter mortuos computantur.
|
||||
11| Denique hoc ordinant, ut interficient pecora sua, et bibant sanguinem eorum :
|
||||
12| et sancta Domini Dei sui, quæ præcepit Deus non contingi, in frumento, vino, et oleo, hæc cogitaverunt impendere, et volunt consumere quæ nec manibus deberent contingere : ergo quoniam hæc faciunt, certum est quod in perditionem dabuntur.
|
||||
13| Quod ego ancilla tua cognoscens, fugi ab illis, et misit me Dominus hæc ipsa nuntiare tibi.
|
||||
14| Ego enim ancilla tua Deum colo, etiam nunc apud te : et exiet ancilla tua, et orabo Deum,
|
||||
15| et dicet mihi quando eis reddat peccatum suum, et veniens nuntiabo tibi, ita ut ego adducam te per mediam Jerusalem, et habebis omnem populum Israël, sicut oves quibus non est pastor, et non latrabit vel unus canis contra te :
|
||||
16| quoniam hæc mihi dicta sunt per providentiam Dei,
|
||||
17| et quoniam iratus est illis Deus, hæc ipsa missa sum nuntiare tibi.
|
||||
18| Placuerunt autem omnia verba hæc coram Holoferne, et coram pueris ejus, et mirabantur sapientiam ejus, et dicebant alter ad alterum :
|
||||
19| Non est talis mulier super terram in aspectu, in pulchritudine, et in sensu verborum.
|
||||
20| Et dixit ad illam Holofernes : Benefecit Deus, qui misit te ante populum, ut des illum tu in manibus nostris :
|
||||
21| et quoniam bona est promissio tua, si fecerit mihi hoc Deus tuus, erit et Deus meus, et tu in domo Nabuchodonosor magna eris, et nomen tuum nominabitur in universa terra.
|
||||
#12
|
||||
1| Tunc jussit eam introire ubi repositi erant thesauri ejus, et jussit illic manere eam, et constituit quid daretur illi de convivio suo.
|
||||
2| Cui respondit Judith, et dixit : Nunc non potero manducare ex his quæ mihi præcipis tribui, ne veniat super me offensio : ex his autem quæ mihi detuli, manducabo.
|
||||
3| Cui Holofernes ait : Si defecerint tibi ista, quæ tecum detulisti, quid faciemus tibi ?
|
||||
4| Et dixit Judith : Vivit anima tua, domine meus, quoniam non expendet omnia hæc ancilla tua, donec faciat Deus in manu mea hæc quæ cogitavi. Et induxerunt illam servi ejus in tabernaculum quod præceperat.
|
||||
5| Et petiit dum introiret, ut daretur ei copia nocte et ante lucem egrediendi foras ad orationem, et deprecandi Dominum.
|
||||
6| Et præcepit cubiculariis suis ut sicut placeret illi, exiret et introiret ad adorandum Deum suum per triduum :
|
||||
7| et exibat noctibus in vallem Bethuliæ, et baptizabat se in fonte aquæ.
|
||||
8| Et ut ascendebat, orabat Dominum Deum Israël ut dirigeret viam ejus ad liberationem populi sui.
|
||||
9| Et introiens, munda manebat in tabernaculo usque dum acciperet escam suam in vespere.
|
||||
10| Et factum est, in quarto die Holofernes fecit cœnam servis suis, et dixit ad Vagao eunuchum suum : Vade, et suade Hebræam illam ut sponte consentiat habitare mecum.
|
||||
11| Fœdum est enim apud Assyrios, si femina irrideat virum agendo ut immunis ab eo transeat.
|
||||
12| Tunc introivit Vagao ad Judith, et dixit : Non vereatur bona puella introire ad dominum meum, ut honorificetur ante faciem ejus, ut manducet cum eo, et bibat vinum in jucunditate.
|
||||
13| Cui Judith respondit : Quæ ego sum, ut contradicam domino meo ?
|
||||
14| omne quod erit ante oculos ejus bonum et optimum, faciam. Quidquid autem illi placuerit, hoc mihi erit optimum omnibus diebus vitæ meæ.
|
||||
15| Et surrexit, et ornavit se vestimento suo, et ingressa stetit ante faciem ejus.
|
||||
16| Cor autem Holofernes concussum est : erat enim ardens in concupiscentia ejus.
|
||||
17| Et dixit ad eam Holofernes : Bibe nunc, et accumbe in jucunditate, quoniam invenisti gratiam coram me.
|
||||
18| Et dixit Judith : Bibam, domine, quoniam magnificata est anima mea hodie præ omnibus diebus meis.
|
||||
19| Et accepit, et manducavit et bibit coram ipso ea quæ paraverat illi ancilla ejus.
|
||||
20| Et jucundus factus est Holofernes ad eam, bibitque vinum multum nimis, quantum numquam biberat in vita sua.
|
||||
#13
|
||||
1| Ut autem sero factum est, festinaverunt servi illius ad hospitia sua, et conclusit Vagao ostia cubiculi, et abiit.
|
||||
2| Erant autem omnes fatigati a vino,
|
||||
3| eratque Judith sola in cubiculo.
|
||||
4| Porro Holofernes jacebat in lecto, nimia ebrietate sopitus.
|
||||
5| Dixitque Judith puellæ suæ ut staret foris ante cubiculum, et observaret.
|
||||
6| Stetitque Judith ante lectum, orans cum lacrimis, et labiorum motu in silentio,
|
||||
7| dicens : Confirma me, Domine Deus Israël, et respice in hac hora ad opera manuum mearum, ut, sicut promisisti, Jerusalem civitatem tuam erigas : et hoc quod credens per te posse fieri cogitavi, perficiam.
|
||||
8| Et cum hæc dixisset, accessit ad columnam quæ erat ad caput lectuli ejus, et pugionem ejus, qui in ea ligatus pendebat, exsolvit.
|
||||
9| Cumque evaginasset illum, apprehendit comam capitis ejus, et ait : Confirma me, Domine Deus, in hac hora.
|
||||
10| Et percussit bis in cervicem ejus, et abscidit caput ejus, et abstulit conopeum ejus a columnis, et evolvit corpus ejus truncum.
|
||||
11| Et post pusillum exivit, et tradidit caput Holofernis ancillæ suæ, et jussit ut mitteret illud in peram suam.
|
||||
12| Et exierunt duæ, secundum consuetudinem suam, quasi ad orationem, et transierunt castra, et gyrantes vallem, venerunt ad portam civitatis.
|
||||
13| Et dixit Judith a longe custodibus murorum : Aperite portas, quoniam nobiscum est Deus, qui fecit virtutem in Israël.
|
||||
14| Et factum est cum audissent viri vocem ejus, vocaverunt presbyteros civitatis.
|
||||
15| Et concurrerunt ad eam omnes, a minimo usque ad maximum : quoniam sperabant eam jam non esse venturam.
|
||||
16| Et accendentes luminaria, congyraverunt circa eam universi : illa autem ascendens in eminentiorem locum, jussit fieri silentium. Cumque omnes tacuissent,
|
||||
17| dixit Judith : Laudate Dominum Deum nostrum, qui non deseruit sperantes in se,
|
||||
18| et in me ancilla sua adimplevit misericordiam suam, quam promisit domui Israël : et interfecit in manu mea hostem populi sui hac nocte.
|
||||
19| Et proferens de pera caput Holofernis, ostendit illis, dicens : Ecce caput Holofernis principis militiæ Assyriorum, et ecce conopeum illius, in quo recumbebat in ebrietate sua, ubi per manum feminæ percussit illum Dominus Deus noster.
|
||||
20| Vivit autem ipse Dominus, quoniam custodivit me angelus ejus et hinc euntem, et ibi commorantem, et inde huc revertentem, et non permisit me Dominus ancillam suam coinquinari, sed sine pollutione peccati revocavit me vobis gaudentem in victoria sua, in evasione mea, et in liberatione vestra.
|
||||
21| Confitemini illi omnes, quoniam bonus, quoniam in sæculum misericordia ejus.
|
||||
22| Universi autem adorantes Dominum, dixerunt ad eam : Benedixit te Dominus in virtute sua, quia per te ad nihilum redegit inimicos nostros.
|
||||
23| Porro Ozias princeps populi Israël dixit ad eam : Benedicta es tu, filia, a Domino Deo excelso præ omnibus mulieribus super terram.
|
||||
24| Benedictus Dominus, qui creavit cælum et terram, qui te direxit in vulnera capitis principis inimicorum nostrorum :
|
||||
25| quia hodie nomen tuum ita magnificavit, ut non recedat laus tua de ore hominum qui memores fuerint virtutis Domini in æternum, pro quibus non pepercisti animæ tuæ propter angustias et tribulationem generis tui, sed subvenisti ruinæ ante conspectum Dei nostri.
|
||||
26| Et dixit omnis populus : Fiat, fiat.
|
||||
27| Porro Achior vocatus venit, et dixit ei Judith : Deus Israël, cui tu testimonium dedisti quod ulciscatur se de inimicis suis, ipse caput omnium incredulorum incidit hac nocte in manu mea.
|
||||
28| Et ut probes quia ita est, ecce caput Holofernis, qui in contemptu superbiæ suæ Deum Israël contempsit, et tibi interitum minabatur, dicens : Cum captus fuerit populus Israël, gladio perforari præcipiam latera tua.
|
||||
29| Videns autem Achior caput Holofernis, angustiatus præ pavore cecidit in faciem suam super terram, et æstuavit anima ejus.
|
||||
30| Postea vero quam resumpto spiritu recreatus est, procidit ad pedes ejus, et adoravit eam, et dixit :
|
||||
31| Benedicta tu a Deo tuo in omni tabernaculo Jacob, quoniam in omni gente quæ audierit nomen tuum, magnificabitur super te Deus Israël.
|
||||
#14
|
||||
1| Dixit autem Judith ad omnem populum : Audite me, fratres : suspendite caput hoc super muros nostros :
|
||||
2| et erit, cum exierit sol, accipiat unusquisque arma sua, et exite cum impetu, non ut descendatis deorsum, sed quasi impetum facientes.
|
||||
3| Tunc exploratores necesse erit ut fugiant ad principem suum excitandum ad pugnam.
|
||||
4| Cumque duces eorum cucurrerint ad tabernaculum Holofernis, et invenerint eum truncum in suo sanguine volutatum, decidet super eos timor.
|
||||
5| Cumque cognoveritis fugere eos, ite post illos securi, quoniam Dominus conteret eos sub pedibus vestris.
|
||||
6| Tunc Achior, videns virtutem quam fecit Deus Israël, relicto gentilitatis ritu, credidit Deo, et circumcidit carnem præputii sui, et appositus est ad populum Israël, et omnis successio generis ejus usque in hodiernum diem.
|
||||
7| Mox autem ut ortus est dies, suspenderunt super muros caput Holofernis, accepitque unusquisque vir arma sua, et egressi sunt cum grandi strepitu et ululatu.
|
||||
8| Quod videntes exploratores, ad tabernaculum Holofernis cucurrerunt.
|
||||
9| Porro hi qui in tabernaculo erant, venientes, et ante ingressum cubiculi perstrepentes, excitandi gratia, inquietudinem arte moliebantur, ut non ab excitantibus, sed a sonantibus Holofernes evigilaret.
|
||||
10| Nullus enim audebat cubiculum virtutis Assyriorum pulsando aut intrando aperire.
|
||||
11| Sed cum venissent ejus duces ac tribuni, et universi majores exercitus regis Assyriorum, dixerunt cubiculariis :
|
||||
12| Intrate, et excitate illum, quoniam egressi mures de cavernis suis, ausi sunt provocare nos ad prælium.
|
||||
13| Tunc ingressus Vagao cubiculum ejus, stetit ante cortinam, et plausum fecit manibus suis : suspicabatur enim illum cum Judith dormire.
|
||||
14| Sed cum nullum motum jacentis sensu aurium caperet, accessit proximans ad cortinam, et elevans eam, vidensque cadaver absque capite Holofernis in suo sanguine tabefactum jacere super terram, exclamavit voce magna cum fletu, et scidit vestimenta sua.
|
||||
15| Et ingressus tabernaculum Judith, non invenit eam, et exiliit foras ad populum,
|
||||
16| et dixit : Una mulier hebræa fecit confusionem in domo regis Nabuchodonosor : ecce enim Holofernes jacet in terra, et caput ejus non est in illo.
|
||||
17| Quod cum audissent principes virtutis Assyriorum, sciderunt omnes vestimenta sua, et intolerabilis timor et tremor cecidit super eos, et turbati sunt animi eorum valde.
|
||||
18| Et factus est clamor incomparabilis in medio castrorum eorum.
|
||||
#15
|
||||
1| Cumque omnis exercitus decollatum Holofernem audisset, fugit mens et consilium ab eis, et solo tremore et metu agitati, fugæ præsidium sumunt,
|
||||
2| ita ut nullus loqueretur cum proximo suo, sed inclinato capite, relictis omnibus, evadere festinabant Hebræos, quos armatos super se venire audiebant, fugientes per vias camporum et semitas collium.
|
||||
3| Videntes itaque filii Israël fugientes, secuti sunt illos. Descenderuntque clangentes tubis, et ululantes post ipsos.
|
||||
4| Et quoniam Assyrii non adunati, in fugam ibant præcipites : filii autem Israël uno agmine persequentes debilitabant omnes quos invenire potuissent.
|
||||
5| Misit itaque Ozias nuntios per omnes civitates et regiones Israël.
|
||||
6| Omnis itaque regio, omnisque urbs electam juventutem armatam misit post eos, et persecuti sunt eos in ore gladii, quousque pervenirent ad extremitatem finium suorum.
|
||||
7| Reliqui autem qui erant in Bethulia, ingressi sunt castra Assyriorum, et prædam quam fugientes Assyrii reliquerant, abstulerunt, et onustati sunt valde.
|
||||
8| Hi vero qui victores reversi sunt ad Bethuliam, omnia quæ erant illorum attulerunt secum, ita ut non esset numerus in pecoribus et jumentis et universis mobilibus eorum, ut a minimo usque ad maximum omnes divites fierent de prædationibus eorum.
|
||||
9| Joacim autem summus pontifex de Jerusalem venit in Bethuliam cum universis presbyteris suis ut videret Judith.
|
||||
10| Quæ cum exisset ad illum, benedixerunt eam omnes una voce, dicentes : Tu gloria Jerusalem ; tu lætitia Israël ; tu honorificentia populi nostri :
|
||||
11| quia fecisti viriliter, et confortatum est cor tuum, eo quod castitatem amaveris, et post virum tuum, alterum nescieris : ideo et manus Domini confortavit te, et ideo eris benedicta in æternum.
|
||||
12| Et dixit omnis populus : Fiat, fiat.
|
||||
13| Per dies autem triginta, vix collecta sunt spolia Assyriorum a populo Israël.
|
||||
14| Porro autem universa quæ Holofernis peculiaria fuisse probata sunt, dederunt Judith in auro, et argento, et vestibus, et gemmis, et omni supellectili : et tradita sunt omnia illi a populo.
|
||||
15| Et omnes populi gaudebant cum mulieribus, et virginibus, et juvenibus, in organis et citharis.
|
||||
#16
|
||||
1| Tunc cantavit canticum hoc Domino Judith, dicens :
|
||||
2| Incipite Domino in tympanis ; cantate Domino in cymbalis ; modulamini illi psalmum novum : exaltate, et invocate nomen ejus.
|
||||
3| Dominus conterens bella, Dominus nomen est illi.
|
||||
4| Qui posuit castra sua in medio populi sui, ut eriperet nos de manu omnium inimicorum nostrorum.
|
||||
5| Venit Assur ex montibus ab aquilone in multitudine fortitudinis suæ : cujus multitudo obturavit torrentes, et equi eorum cooperuerunt valles.
|
||||
6| Dixit se incensurum fines meos, et juvenes meos occisurum gladio ; infantes meos dare in prædam, et virgines in captivitatem.
|
||||
7| Dominus autem omnipotens nocuit eum, et tradidit eum in manus feminæ, et confodit eum.
|
||||
8| Non enim cecidit potens eorum a juvenibus, nec filii Titan percusserunt eum, nec excelsi gigantes opposuerunt se illi : sed Judith filia Merari in specie faciei suæ dissolvit eum.
|
||||
9| Exuit enim se vestimento viduitatis, et induit se vestimento lætitiæ in exultatione filiorum Israël.
|
||||
10| Unxit faciem suam unguento, et colligavit cincinnos suos mitra ; accepit stolam novem ad decipiendum illum.
|
||||
11| Sandalia ejus rapuerunt oculos ejus ; pulchritudo ejus captivam fecit animam ejus : amputavit pugione cervicem ejus.
|
||||
12| Horruerunt Persæ constantiam ejus, et Medi audaciam ejus.
|
||||
13| Tunc ululaverunt castra Assyriorum, quando apparuerunt humiles mei, arescentes in siti.
|
||||
14| Filii puellarum compunxerunt eos, et sicut pueros fugientes occiderunt eos : perierunt in prælio a facie Domini Dei mei.
|
||||
15| Hymnum cantemus Domino ; hymnum novum cantemus Deo nostro.
|
||||
16| Adonai Domine, magnus es tu, et præclarus in virtute tua : et quem superare nemo potest.
|
||||
17| Tibi serviat omnis creatura tua, quia dixisti, et facta sunt ; misisti spiritum tuum, et creata sunt : et non est qui resistat voci tuæ.
|
||||
18| Montes a fundamentis movebuntur cum aquis ; petræ, sicut cera, liquescent ante faciem tuam.
|
||||
19| Qui autem timent te, magni erunt apud te per omnia.
|
||||
20| Væ genti insurgenti super genus meum : Dominus enim omnipotens vindicabit in eis ; in die judicii visitabit illos.
|
||||
21| Dabit enim ignem et vermes in carnes eorum, ut urantur et sentiant usque in sempiternum.
|
||||
22| Et factum est post hæc, omnis populus post victoriam venit in Jerusalem adorare Dominum : et mox ut purificati sunt, obtulerunt omnes holocausta, et vota, et repromissiones suas.
|
||||
23| Porro Judith universa vasa bellica Holofernis, quæ dedit illi populus, et conopeum quod ipsa sustulerat de cubili ipsius, obtulit in anathema oblivionis.
|
||||
24| Erat autem populus jucundus secundum faciem sanctorum : et per tres menses gaudium hujus victoriæ celebratum est cum Judith.
|
||||
25| Post dies autem illos, unusquisque rediit in domum suam : et Judith magna facta est in Bethulia, et præclarior erat universæ terræ Israël.
|
||||
26| Erat enim virtuti castitas adjuncta, ita ut non cognosceret virum omnibus diebus vitæ suæ, ex quo defunctus est Manasses vir ejus.
|
||||
27| Erat autem, diebus festis, procedens cum magna gloria.
|
||||
28| Mansit autem in domo viri sui annos centum quinque, et dimisit abram suam liberam : et defuncta est ac sepulta cum viro suo in Bethulia.
|
||||
29| Luxitque illam omnis populus diebus septem.
|
||||
30| In omni autem spatio vitæ ejus non fuit qui perturbaret Israël, et post mortem ejus annis multis.
|
||||
31| Dies autem victoriæ hujus festivitatis ab Hebræis in numero sanctorum dierum accipitur, et colitur a Judæis ex illo tempore usque in præsentem diem. *(Correctibus necessiatas!)*
|
||||
@@ -0,0 +1,159 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Et factum est, postquam in captivitatem redactus est Israël, et Jerusalem deserta est, sedit Jeremias propheta flens, et planxit lamentatione hac in Jerusalem : et amaro animo suspirans et ejulans, dixit : Quomodo sedet sola civitas plena populo ! Facta est quasi vidua domina gentium ; princeps provinciarum facta est sub tributo.
|
||||
2| Plorans ploravit in nocte, et lacrimæ ejus in maxillis ejus : non est qui consoletur eam ex omnibus caris ejus ; omnes amici ejus spreverunt eam, et facti sunt ei inimici.
|
||||
3| Migravit Judas propter afflictionem, et multitudinem servitutis ; habitavit inter gentes, nec invenit requiem : omnes persecutores ejus apprehenderunt eam inter angustias.
|
||||
4| Viæ Sion lugent, eo quod non sint qui veniant ad solemnitatem : omnes portæ ejus destructæ, sacerdotes ejus gementes ; virgines ejus squalidæ, et ipsa oppressa amaritudine.
|
||||
5| Facti sunt hostes ejus in capite ; inimici ejus locupletati sunt : quia Dominus locutus est super eam propter multitudinem iniquitatum ejus. Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem ante faciem tribulantis.
|
||||
6| Et egressus est a filia Sion omnis decor ejus ; facti sunt principes ejus velut arietes non invenientes pascua, et abierunt absque fortitudine ante faciem subsequentis.
|
||||
7| Recordata est Jerusalem dierum afflictionis suæ, et prævaricationis, omnium desiderabilium suorum, quæ habuerat a diebus antiquis, cum caderet populus ejus in manu hostili, et non esset auxiliator : viderunt eam hostes, et deriserunt sabbata ejus.
|
||||
8| Peccatum peccavit Jerusalem, propterea instabilis facta est ; omnes qui glorificabant eam spreverunt illam, quia viderunt ignominiam ejus : ipsa autem gemens conversa est retrorsum.
|
||||
9| Sordes ejus in pedibus ejus, nec recordata est finis sui ; deposita est vehementer, non habens consolatorem. Vide, Domine, afflictionem meam, quoniam erectus est inimicus.
|
||||
10| Manum suam misit hostis ad omnia desiderabilia ejus, quia vidit gentes ingressas sanctuarium suum, de quibus præceperas ne intrarent in ecclesiam tuam.
|
||||
11| Omnis populus ejus gemens, et quærens panem ; dederunt pretiosa quæque pro cibo ad refocillandam animam. Vide, Domine, et considera quoniam facta sum vilis !
|
||||
12| O vos omnes qui transitis per viam, attendite, et videte si est dolor sicut dolor meus ! quoniam vindemiavit me, ut locutus est Dominus, in die iræ furoris sui.
|
||||
13| De excelso misit ignem in ossibus meis, et erudivit me : expandit rete pedibus meis, convertit me retrorsum ; posuit me desolatam, tota die mœrore confectam.
|
||||
14| Vigilavit jugum iniquitatum mearum ; in manu ejus convolutæ sunt, et impositæ collo meo. Infirmata est virtus mea : dedit me Dominus in manu de qua non potero surgere.
|
||||
15| Abstulit omnes magnificos meos Dominus de medio mei ; vocavit adversum me tempus ut contereret electos meos. Torcular calcavit Dominus virgini filiæ Juda.
|
||||
16| Idcirco ego plorans, et oculus meus deducens aquas, quia longe factus est a me consolator, convertens animam meam. Facti sunt filii mei perditi, quoniam invaluit inimicus.
|
||||
17| Expandit Sion manus suas ; non est qui consoletur eam. Mandavit Dominus adversum Jacob in circuitu ejus hostes ejus ; facta est Jerusalem quasi polluta menstruis inter eos.
|
||||
18| Justus est Dominus, quia os ejus ad iracundiam provocavi. Audite, obsecro, universi populi, et videte dolorem meum : virgines meæ et juvenes mei abierunt in captivitatem.
|
||||
19| Vocavi amicos meos, et ipsi deceperunt me ; sacerdotes mei et senes mei in urbe consumpti sunt, quia quæsierunt cibum sibi ut refocillarent animam suam.
|
||||
20| Vide, Domine, quoniam tribulor : conturbatus est venter meus, subversum est cor meum in memetipsa, quoniam amaritudine plena sum. Foris interfecit gladius, et domi mors similis est.
|
||||
21| Audierunt quia ingemisco ego, et non est qui consoletur me ; omnes inimici mei audierunt malum meum, lætati sunt quoniam tu fecisti : adduxisti diem consolationis, et fient similes mei.
|
||||
22| Ingrediatur omne malum eorum coram te : et vindemia eos, sicut vindemiasti me propter omnes iniquitates meas : multi enim gemitus mei, et cor meum mœrens.
|
||||
#2
|
||||
1| Quomodo obtexit caligine in furore suo Dominus filiam Sion ; projecit de cælo in terram inclytam Israël, et non est recordatus scabelli pedum suorum in die furoris sui !
|
||||
2| Præcipitavit Dominus, nec pepercit omnia speciosa Jacob : destruxit in furore suo munitiones virginis Juda, et dejecit in terram ; polluit regnum et principes ejus.
|
||||
3| Confregit in ira furoris sui omne cornu Israël ; avertit retrorsum dexteram suam a facie inimici, et succendit in Jacob quasi ignem flammæ devorantis in gyro.
|
||||
4| Tetendit arcum suum quasi inimicus, firmavit dexteram suam quasi hostis, et occidit omne quod pulchrum erat visu in tabernaculo filiæ Sion ; effudit quasi ignem indignationem suam.
|
||||
5| Factus est Dominus velut inimicus, præcipitavit Israël : præcipitavit omnia mœnia ejus, dissipavit munitiones ejus, et replevit in filia Juda humiliatum et humiliatam.
|
||||
6| Et dissipavit quasi hortum tentorium suum ; demolitus est tabernaculum suum. Oblivioni tradidit Dominus in Sion festivitatem et sabbatum ; et in opprobrium, et in indignationem furoris sui, regem et sacerdotem.
|
||||
7| Repulit Dominus altare suum ; maledixit sanctificationi suæ : tradidit in manu inimici muros turrium ejus. Vocem dederunt in domo Domini sicut in die solemni.
|
||||
8| Cogitavit Dominus dissipare murum filiæ Sion ; tetendit funiculum suum, et non avertit manum suam a perditione : luxitque antemurale, et murus pariter dissipatus est.
|
||||
9| Defixæ sunt in terra portæ ejus, perdidit et contrivit vectes ejus ; regem ejus et principes ejus in gentibus : non est lex, et prophetæ ejus non invenerunt visionem a Domino.
|
||||
10| Sederunt in terra, conticuerunt senes filiæ Sion ; consperserunt cinere capita sua, accincti sunt ciliciis : abjecerunt in terram capita sua virgines Jerusalem.
|
||||
11| Defecerunt præ lacrimis oculi mei, conturbata sunt viscera mea ; effusum est in terra jecur meum super contritione filiæ populi mei, cum deficeret parvulus et lactens in plateis oppidi.
|
||||
12| Matribus suis dixerunt : Ubi est triticum et vinum ? cum deficerent quasi vulnerati in plateis civitatis, cum exhalarent animas suas in sinu matrum suarum.
|
||||
13| Cui comparabo te, vel cui assimilabo te, filia Jerusalem ? cui exæquabo te, et consolabor te, virgo, filia Sion ? magna est enim velut mare contritio tua : quis medebitur tui ?
|
||||
14| Prophetæ tui viderunt tibi falsa et stulta ; nec aperiebant iniquitatem tuam, ut te ad pœnitentiam provocarent ; viderunt autem tibi assumptiones falsas, et ejectiones.
|
||||
15| Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam ; sibilaverunt et moverunt caput suum super filiam Jerusalem : Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris, gaudium universæ terræ ?
|
||||
16| Aperuerunt super te os suum omnes inimici tui : sibilaverunt, et fremuerunt dentibus, et dixerunt : Devorabimus : en ista est dies quam exspectabamus ; invenimus, vidimus.
|
||||
17| Fecit Dominus quæ cogitavit ; complevit sermonem suum, quem præceperat a diebus antiquis : destruxit, et non pepercit, et lætificavit super te inimicum, et exaltavit cornu hostium tuorum.
|
||||
18| Clamavit cor eorum ad Dominum super muros filiæ Sion : Deduc quasi torrentem lacrimas per diem et noctem ; non des requiem tibi, neque taceat pupilla oculi tui.
|
||||
19| Consurge, lauda in nocte, in principio vigiliarum ; effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini : leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum, qui defecerunt in fame in capite omnium compitorum.
|
||||
20| Vide, Domine, et considera quem vindemiaveris ita. Ergone comedent mulieres fructum suum, parvulos ad mensuram palmæ ? si occiditur in sanctuario Domini sacerdos et propheta ?
|
||||
21| Jacuerunt in terra foris puer et senex ; virgines meæ et juvenes mei ceciderunt in gladio : interfecisti in die furoris tui, percussisti, nec misertus es.
|
||||
22| Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu ; et non fuit in die furoris Domini qui effugeret, et relinqueretur : quos educavi et enutrivi, inimicus meus consumpsit eos.
|
||||
#3
|
||||
1| Ego vir videns paupertatem meam in virga indignationis ejus.
|
||||
2| Me minavit, et adduxit in tenebras, et non in lucem.
|
||||
3| Tantum in me vertit et convertit manum suam tota die.
|
||||
4| Vetustam fecit pellem meam et carnem meam ; contrivit ossa mea.
|
||||
5| Ædificavit in gyro meo, et circumdedit me felle et labore.
|
||||
6| In tenebrosis collocavit me, quasi mortuos sempiternos.
|
||||
7| Circumædificavit adversum me, ut non egrediar ; aggravavit compedem meum.
|
||||
8| Sed et cum clamavero, et rogavero, exclusit orationem meam.
|
||||
9| Conclusit vias meas lapidibus quadris ; semitas meas subvertit.
|
||||
10| Ursus insidians factus est mihi, leo in absconditis.
|
||||
11| Semitas meas subvertit, et confregit me ; posuit me desolatam.
|
||||
12| Tetendit arcum suum, et posuit me quasi signum ad sagittam.
|
||||
13| Misit in renibus meis filias pharetræ suæ.
|
||||
14| Factus sum in derisum omni populo meo, canticum eorum tota die.
|
||||
15| Replevit me amaritudinibus ; inebriavit me absinthio.
|
||||
16| Et fregit ad numerum dentes meos ; cibavit me cinere.
|
||||
17| Et repulsa est a pace anima mea ; oblitus sum bonorum.
|
||||
18| Et dixi : Periit finis meus, et spes mea a Domino.
|
||||
19| Recordare paupertatis, et transgressionis meæ, absinthii et fellis.
|
||||
20| Memoria memor ero, et tabescet in me anima mea.
|
||||
21| Hæc recolens in corde meo, ideo sperabo.
|
||||
22| Misericordiæ Domini, quia non sumus consumpti ; quia non defecerunt miserationes ejus.
|
||||
23| Novi diluculo, multa est fides tua.
|
||||
24| Pars mea Dominus, dixit anima mea ; propterea exspectabo eum.
|
||||
25| Bonus est Dominus sperantibus in eum, animæ quærenti illum.
|
||||
26| Bonum est præstolari cum silentio salutare Dei.
|
||||
27| Bonum est viro cum portaverit jugum ab adolescentia sua.
|
||||
28| Sedebit solitarius, et tacebit, quia levavit super se.
|
||||
29| Ponet in pulvere os suum, si forte sit spes.
|
||||
30| Dabit percutienti se maxillam : saturabitur opprobriis.
|
||||
31| Quia non repellet in sempiternum Dominus.
|
||||
32| Quia si abjecit, et miserebitur, secundum multitudinem misericordiarum suarum.
|
||||
33| Non enim humiliavit ex corde suo et abjecit filios hominum.
|
||||
34| Ut conteret sub pedibus suis omnes vinctos terræ.
|
||||
35| Ut declinaret judicium viri in conspectu vultus Altissimi.
|
||||
36| Ut perverteret hominem in judicio suo ; Dominus ignoravit.
|
||||
37| Quis est iste qui dixit ut fieret, Domino non jubente ?
|
||||
38| Ex ore Altissimi non egredientur nec mala nec bona ?
|
||||
39| Quid murmuravit homo vivens, vir pro peccatis suis ?
|
||||
40| Scrutemur vias nostras, et quæramus, et revertamur ad Dominum.
|
||||
41| Levemus corda nostra cum manibus ad Dominum in cælos.
|
||||
42| Nos inique egimus, et ad iracundiam provocavimus ; idcirco tu inexorabilis es.
|
||||
43| Operuisti in furore, et percussisti nos ; occidisti, nec pepercisti.
|
||||
44| Opposuisti nubem tibi, ne transeat oratio.
|
||||
45| Eradicationem et abjectionem posuisti me in medio populorum.
|
||||
46| Aperuerunt super nos os suum omnes inimici.
|
||||
47| Formido et laqueus facta est nobis vaticinatio, et contritio.
|
||||
48| Divisiones aquarum deduxit oculus meus, in contritione filiæ populi mei.
|
||||
49| Oculus meus afflictus est, nec tacuit, eo quod non esset requies.
|
||||
50| Donec respiceret et videret Dominus de cælis.
|
||||
51| Oculus meus deprædatus est animam meam in cunctis filiabus urbis meæ.
|
||||
52| Venatione ceperunt me quasi avem inimici mei gratis.
|
||||
53| Lapsa est in lacum vita mea, et posuerunt lapidem super me.
|
||||
54| Inundaverunt aquæ super caput meum ; dixi : Perii.
|
||||
55| Invocavi nomen tuum, Domine, de lacu novissimo.
|
||||
56| Vocem meam audisti ; ne avertas aurem tuam a singultu meo et clamoribus.
|
||||
57| Appropinquasti in die quando invocavi te ; dixisti : Ne timeas.
|
||||
58| Judicasti, Domine, causam animæ meæ, redemptor vitæ meæ.
|
||||
59| Vidisti, Domine, iniquitatem illorum adversum me : judica judicium meum.
|
||||
60| Vidisti omnem furorem, universas cogitationes eorum adversum me.
|
||||
61| Audisti opprobrium eorum, Domine, omnes cogitationes eorum adversum me.
|
||||
62| Labia insurgentium mihi, et meditationes eorum adversum me tota die.
|
||||
63| Sessionem eorum et resurrectionem eorum vide ; ego sum psalmus eorum.
|
||||
64| Redes eis vicem, Domine, juxta opera manuum suarum.
|
||||
65| Dabis eis scutum cordis, laborem tuum.
|
||||
66| Persequeris in furore, et conteres eos sub cælis, Domine.
|
||||
#4
|
||||
1| Quomodo obscuratum est aurum, mutatus est color optimus ! dispersi sunt lapides sanctuarii in capite omnium platearum !
|
||||
2| Filii Sion inclyti, et amicti auro primo : quomodo reputati sunt in vasa testea, opus manuum figuli !
|
||||
3| Sed et lamiæ nudaverunt mammam, lactaverunt catulos suos : filia populi mei crudelis quasi struthio in deserto.
|
||||
4| Adhæsit lingua lactentis ad palatum ejus in siti ; parvuli petierunt panem, et non erat qui frangeret eis.
|
||||
5| Qui vescebantur voluptuose, interierunt in viis ; qui nutriebantur in croceis, amplexati sunt stercora.
|
||||
6| Et major effecta est iniquitas filiæ populi mei peccato Sodomorum, quæ subversa est in momento, et non ceperunt in ea manus.
|
||||
7| Candidiores Nazaræi ejus nive, nitidiores lacte, rubicundiores ebore antiquo, sapphiro pulchriores.
|
||||
8| Denigrata est super carbones facies eorum et non sunt cogniti in plateis ; adhæsit cutis eorum ossibus : aruit, et facta est quasi lignum.
|
||||
9| Melius fuit occisis gladio quam interfectis fame, quoniam isti extabuerunt consumpti a sterilitate terræ.
|
||||
10| Manus mulierum misericordium coxerunt filios suos ; facti sunt cibus earum in contritione filiæ populi mei.
|
||||
11| Complevit Dominus furorem suum, effudit iram indignationis suæ : et succendit ignem in Sion, et devoravit fundamenta ejus.
|
||||
12| Non crediderunt reges terræ, et universi habitatores orbis, quoniam ingrederetur hostis et inimicus per portas Jerusalem.
|
||||
13| Propter peccata prophetarum ejus, et iniquitates sacerdotum ejus, qui effuderunt in medio ejus sanguinem justorum.
|
||||
14| Erraverunt cæci in plateis, polluti sunt in sanguine ; cumque non possent, tenuerunt lacinias suas.
|
||||
15| Recedite polluti, clamaverunt eis ; recedite, abite, nolite tangere : jurgati quippe sunt, et commoti dixerunt inter gentes : Non addet ultra ut habitet in eis.
|
||||
16| Facies Domini divisit eos, non addet ut respiciat eos ; facies sacerdotum non erubuerunt, neque senum miserti sunt.
|
||||
17| Cum adhuc subsisteremus, defecerunt oculi nostri ad auxilium nostrum vanum ; cum respiceremus attenti ad gentem quæ salvare non poterat.
|
||||
18| Lubricaverunt vestigia nostra in itinere platearum nostrarum ; appropinquavit finis noster, completi sunt dies nostri, quia venit finis noster.
|
||||
19| Velociores fuerunt persecutores nostri aquilis cæli ; super montes persecuti sunt nos, in deserto insidiati sunt nobis.
|
||||
20| Spiritus oris nostri, christus Dominus, captus est in peccatis nostris, cui diximus : In umbra tua vivemus in gentibus.
|
||||
21| Gaude et lætare, filia Edom, quæ habitas in terra Hus ! ad te quoque perveniet calix : inebriaberis, atque nudaberis.
|
||||
22| Completa est iniquitas tua, filia Sion : non addet ultra ut transmigret te. Visitavit iniquitatem tuam, filia Edom ; discooperuit peccata tua.
|
||||
#5
|
||||
1| Recordare, Domine, quid acciderit nobis ; intuere et respice opprobrium nostrum.
|
||||
2| Hæreditas nostra versa est ad alienos, domus nostræ ad extraneos.
|
||||
3| Pupilli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi viduæ.
|
||||
4| Aquam nostram pecunia bibimus ; ligna nostra pretio comparavimus.
|
||||
5| Cervicibus nostris minabamur, lassis non dabatur requies.
|
||||
6| Ægypto dedimus manum et Assyriis, ut saturaremur pane.
|
||||
7| Patres nostri peccaverunt, et non sunt : et nos iniquitates eorum portavimus.
|
||||
8| Servi dominati sunt nostri : non fuit qui redimeret de manu eorum.
|
||||
9| In animabus nostris afferebamus panem nobis, a facie gladii in deserto.
|
||||
10| Pellis nostra quasi clibanus exusta est, a facie tempestatum famis.
|
||||
11| Mulieres in Sion humiliaverunt, et virgines in civitatibus Juda.
|
||||
12| Principes manu suspensi sunt ; facies senum non erubuerunt.
|
||||
13| Adolescentibus impudice abusi sunt, et pueri in ligno corruerunt.
|
||||
14| Senes defecerunt de portis, juvenes de choro psallentium.
|
||||
15| Defecit gaudium cordis nostri ; versus est in luctum chorus noster.
|
||||
16| Cecidit corona capitis nostri : væ nobis, quia peccavimus !
|
||||
17| Propterea mœstum factum est cor nostrum ; ideo contenebrati sunt oculi nostri,
|
||||
18| propter montem Sion quia disperiit ; vulpes ambulaverunt in eo.
|
||||
19| Tu autem, Domine, in æternum permanebis, solium tuum in generationem et generationem.
|
||||
20| Quare in perpetuum oblivisceris nostri, derelinques nos in longitudine dierum ?
|
||||
21| Converte nos, Domine, ad te, et convertemur ; innova dies nostros, sicut a principio.
|
||||
22| Sed projiciens repulisti nos : iratus es contra nos vehementer.
|
||||
@@ -0,0 +1,885 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Vocavit autem Moysen, et locutus est ei Dominus de tabernaculo testimonii, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Homo, qui obtulerit ex vobis hostiam Domino de pecoribus, id est, de bobus et ovibus offerens victimas,
|
||||
3| si holocaustum fuerit ejus oblatio, ac de armento : masculum immaculatum offeret ad ostium tabernaculi testimonii, ad placandum sibi Dominum :
|
||||
4| ponetque manum super caput hostiæ, et acceptabilis erit, atque in expiationem ejus proficiens.
|
||||
5| Immolabitque vitulum coram Domino, et offerent filii Aaron sacerdotes sanguinem ejus, fundentes per altaris circuitum, quod est ante ostium tabernaculi :
|
||||
6| detractaque pelle hostiæ, artus in frusta concident.
|
||||
7| Et subjicient in altari ignem, strue lignorum ante composita :
|
||||
8| et membra quæ sunt cæsa, desuper ordinantes, caput videlicet, et cuncta quæ adhærent jecori,
|
||||
9| intestinis et pedibus lotis aqua : adolebitque ea sacerdos super altare in holocaustum et suavem odorem Domino.
|
||||
10| Quod si de pecoribus oblatio est, de ovibus sive de capris holocaustum, masculum absque macula offeret :
|
||||
11| immolabitque ad latus altaris, quod respicit ad aquilonem, coram Domino : sanguinem vero illius fundent super altare filii Aaron per circuitum :
|
||||
12| dividentque membra, caput, et omnia quæ adhærent jecori, et ponent super ligna, quibus subjiciendus est ignis :
|
||||
13| intestina vero et pedes lavabunt aqua. Et oblata omnia adolebit sacerdos super altare in holocaustum et odorem suavissimum Domino.
|
||||
14| Si autem de avibus, holocausti oblatio fuerit Domino, de turturibus, aut pullis columbæ,
|
||||
15| offeret eam sacerdos ad altare : et retorto ad collum capite, ac rupto vulneris loco, decurrere faciet sanguinem super crepidinem altaris :
|
||||
16| vesiculam vero gutturis, et plumas projiciet prope altare ad orientalem plagam, in loco in quo cineres effundi solent,
|
||||
17| confringetque ascellas ejus, et non secabit, neque ferro dividet eam, et adolebit super altare, lignis igne supposito. Holocaustum est et oblatio suavissimi odoris Domino.
|
||||
#2
|
||||
1| Anima cum obtulerit oblationem sacrificii Domino, simila erit ejus oblatio ; fundetque super eam oleum, et ponet thus,
|
||||
2| ac deferet ad filios Aaron sacerdotes : quorum unus tollet pugillum plenum similæ et olei, ac totum thus, et ponet memoriale super altare in odorem suavissimum Domino.
|
||||
3| Quod autem reliquum fuerit de sacrificio, erit Aaron et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini.
|
||||
4| Cum autem obtuleris sacrificium coctum in clibano : de simila, panes scilicet absque fermento, conspersos oleo, et lagana azyma oleo lita.
|
||||
5| Si oblatio tua fuerit de sartagine, similæ conspersæ oleo et absque fermento,
|
||||
6| divides eam minutatim, et fundes super eam oleum.
|
||||
7| Sin autem de craticula fuerit sacrificium, æque simila oleo conspergetur :
|
||||
8| quam offerens Domino, trades manibus sacerdotis.
|
||||
9| Qui cum obtulerit eam, tollet memoriale de sacrificio, et adolebit super altare in odorem suavitatis Domino :
|
||||
10| quidquid autem reliquum est, erit Aaron, et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini.
|
||||
11| Omnis oblatio quæ offeretur Domino, absque fermento fiet, nec quidquam fermenti ac mellis adolebitur in sacrificio Domino.
|
||||
12| Primitias tantum eorum offeretis ac munera : super altare vero non imponentur in odorem suavitatis.
|
||||
13| Quidquid obtuleris sacrificii, sale condies, nec auferes sal fœderis Dei tui de sacrificio tuo : in omni oblatione tua offeres sal.
|
||||
14| Si autem obtuleris munus primarum frugum tuarum Domino de spicis adhuc virentibus, torrebis igni, et confringes in morem farris, et sic offeres primitias tuas Domino,
|
||||
15| fundens supra oleum, et thus imponens, quia oblatio Domini est :
|
||||
16| de qua adolebit sacerdos in memoriam muneris partem farris fracti, et olei, ac totum thus.
|
||||
#3
|
||||
1| Quod si hostia pacificorum fuerit ejus oblatio, et de bobus voluerit offerre, marem sive feminam, immaculata offeret coram Domino.
|
||||
2| Ponetque manum super caput victimæ suæ, quæ immolabitur in introitu tabernaculi testimonii, fundentque filii Aaron sacerdotes sanguinem per altaris circuitum.
|
||||
3| Et offerent de hostia pacificorum in oblationem Domino, adipem qui operit vitalia, et quidquid pinguedinis est intrinsecus :
|
||||
4| duos renes cum adipe quo teguntur ilia, et reticulum jecoris cum renunculis.
|
||||
5| Adolebuntque ea super altare in holocaustum, lignis igne supposito, in oblationem suavissimi odoris Domino.
|
||||
6| Si vero de ovibus fuerit ejus oblatio et pacificorum hostia, sive masculum obtulerit, sive feminam, immaculata erunt.
|
||||
7| Si agnum obtulerit coram Domino,
|
||||
8| ponet manum suam super caput victimæ suæ : quæ immolabitur in vestibulo tabernaculi testimonii : fundentque filii Aaron sanguinem ejus per circuitum altaris.
|
||||
9| Et offerent de pacificorum hostia sacrificium Domino : adipem et caudam totam
|
||||
10| cum renibus, et pinguedinem quæ operit ventrem atque universa vitalia, et utrumque renunculum cum adipe qui est juxta ilia, reticulumque jecoris cum renunculis.
|
||||
11| Et adolebit ea sacerdos super altare in pabulum ignis et oblationis Domini.
|
||||
12| Si capra fuerit ejus oblatio, et obtulerit eam Domino,
|
||||
13| ponet manum suam super caput ejus : immolabitque eam in introitu tabernaculi testimonii, et fundent filii Aaron sanguinem ejus per altaris circuitum.
|
||||
14| Tollentque ex ea in pastum ignis dominici, adipem qui operit ventrem, et qui tegit universa vitalia :
|
||||
15| duos renunculos cum reticulo, quod est super eos juxta ilia, et arvinam jecoris cum renunculis :
|
||||
16| adolebitque ea super altare sacerdos in alimoniam ignis, et suavissimi odoris. Omnis adeps, Domini erit
|
||||
17| jure perpetuo in generationibus, et cunctis habitaculis vestris : nec sanguinem nec adipem omnino comedetis.
|
||||
#4
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël : Anima, quæ peccaverit per ignorantiam, et de universis mandatis Domini, quæ præcepit ut non fierent, quippiam fecerit :
|
||||
3| si sacerdos, qui unctus est, peccaverit, delinquere faciens populum, offeret pro peccato suo vitulum immaculatum Domino :
|
||||
4| et adducet illum ad ostium tabernaculi testimonii coram Domino, ponetque manum super caput ejus, et immolabit eum Domino.
|
||||
5| Hauriet quoque de sanguine vituli, inferens illum in tabernaculum testimonii.
|
||||
6| Cumque intinxerit digitum in sanguine, asperget eo septies coram Domino contra velum sanctuarii.
|
||||
7| Ponetque de eodem sanguine super cornua altaris thymiamatis gratissimi Domino, quod est in tabernaculo testimonii : omnem autem reliquum sanguinem fundet in basim altaris holocausti in introitu tabernaculi.
|
||||
8| Et adipem vituli auferet pro peccato, tam eum qui vitalia operit quam omnia quæ intrinsecus sunt :
|
||||
9| duos renunculos et reticulum quod est super eos juxta ilia, et adipem jecoris cum renunculis,
|
||||
10| sicut aufertur de vitulo hostiæ pacificorum : et adolebit ea super altare holocausti.
|
||||
11| Pellem vero et omnes carnes, cum capite et pedibus et intestinis et fimo,
|
||||
12| et reliquo corpore, efferet extra castra in locum mundum, ubi cineres effundi solent : incendetque ea super lignorum struem, quæ in loco effusorum cinerum cremabuntur.
|
||||
13| Quod si omnis turba Israël ignoraverit, et per imperitiam fecerit quod contra mandatum Domini est,
|
||||
14| et postea intellexerit peccatum suum, offeret pro peccato suo vitulum, adducetque eum ad ostium tabernaculi.
|
||||
15| Et ponent seniores populi manus super caput ejus coram Domino. Immolatoque vitulo in conspectu Domini,
|
||||
16| inferet sacerdos, qui unctus est, de sanguine ejus in tabernaculum testimonii,
|
||||
17| tincto digito aspergens septies contra velum.
|
||||
18| Ponetque de eodem sanguine in cornibus altaris, quod est coram Domino in tabernaculo testimonii : reliquum autem sanguinem fundet juxta basim altaris holocaustorum, quod est in ostio tabernaculi testimonii.
|
||||
19| Omnemque ejus adipem tollet, et adolebit super altare :
|
||||
20| sic faciens et de hoc vitulo quomodo fecit et prius : et rogante pro eis sacerdote, propitius erit eis Dominus.
|
||||
21| Ipsum autem vitulum efferet extra castra, atque comburet sicut et priorem vitulum : quia est pro peccato multitudinis.
|
||||
22| Si peccaverit princeps, et fecerit unum e pluribus per ignorantiam, quod Domini lege prohibetur :
|
||||
23| et postea intellexerit peccatum suum, offeret hostiam Domino, hircum de capris immaculatum.
|
||||
24| Ponetque manum suam super caput ejus : cumque immolaverit eum loco ubi solet mactari holocaustum coram Domino, quia pro peccato est,
|
||||
25| tinget sacerdos digitum in sanguine hostiæ pro peccato, tangens cornua altaris holocausti, et reliquum fundens ad basim ejus.
|
||||
26| Adipem vero adolebit supra, sicut in victimis pacificorum fieri solet : rogabitque pro eo sacerdos, et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
|
||||
27| Quod si peccaverit anima per ignorantiam, de populo terræ, ut faciat quidquam de his, quæ Domini lege prohibentur, atque delinquat,
|
||||
28| et cognoverit peccatum suum, offeret capram immaculatam.
|
||||
29| Ponetque manum super caput hostiæ quæ pro peccato est, et immolabit eam in loco holocausti.
|
||||
30| Tolletque sacerdos de sanguine in digito suo : et tangens cornua altaris holocausti, reliquum fundet ad basim ejus.
|
||||
31| Omnem autem adipem auferens, sicut auferri solet de victimis pacificorum, adolebit super altare in odorem suavitatis Domino : rogabitque pro eo, et dimittetur ei.
|
||||
32| Sin autem de pecoribus obtulerit victimam pro peccato, ovem scilicet immaculatam :
|
||||
33| ponet manum super caput ejus, et immolabit eam in loco ubi solent cædi holocaustorum hostiæ.
|
||||
34| Sumetque sacerdos de sanguine ejus digito suo, et tangens cornua altaris holocausti, reliquum fundet ad basim ejus.
|
||||
35| Omnem quoque adipem auferens, sicut auferri solet adeps arietis, qui immolatur pro pacificis, cremabit super altare in incensum Domini : rogabitque pro eo, et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
|
||||
#5
|
||||
1| Si peccaverit anima, et audierit vocem jurantis, testisque fuerit quod aut ipse vidit, aut conscius est : nisi indicaverit, portabit iniquitatem suam.
|
||||
2| Anima quæ tetigerit aliquid immundum, sive quod occisum a bestia est, aut per se mortuum, aut quodlibet aliud reptile : et oblita fuerit immunditiæ suæ, rea est, et deliquit :
|
||||
3| et si tetigerit quidquam de immunditia hominis juxta omnem impuritatem, qua pollui solet, oblitaque cognoverit postea, subjacebit delicto.
|
||||
4| Anima, quæ juraverit, et protulerit labiis suis, ut vel male quid faceret, vel bene, et idipsum juramento et sermone firmaverit, oblitaque postea intellexerit delictum suum,
|
||||
5| agat pœnitentiam pro peccato,
|
||||
6| et offerat de gregibus agnam sive capram, orabitque pro ea sacerdos et pro peccato ejus.
|
||||
7| Sin autem non potuerit offerre pecus, offerat duos turtures, vel duos pullos columbarum Domino, unum pro peccato, et alterum in holocaustum,
|
||||
8| dabitque eos sacerdoti : qui primum offerens pro peccato, retorquebit caput ejus ad pennulas, ita ut collo hæreat, et non penitus abrumpatur.
|
||||
9| Et asperget de sanguine ejus parietem altaris ; quidquid autem reliquum fuerit, faciet distillare ad fundamentum ejus, quia pro peccato est.
|
||||
10| Alterum vero adolebit in holocaustum, ut fieri solet : rogabitque pro eo sacerdos et pro peccato ejus, et dimittetur ei.
|
||||
11| Quod si non quiverit manus ejus duos offerre turtures, aut duos pullos columbarum, offeret pro peccato suo similæ partem ephi decimam : non mittet in eam oleum, nec thuris aliquid imponet, quia pro peccato est.
|
||||
12| Tradetque eam sacerdoti : qui plenum ex ea pugillum hauriens, cremabit super altare in monimentum ejus qui obtulerit,
|
||||
13| rogans pro illo et expians : reliquam vero partem ipse habebit in munere.
|
||||
14| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
15| Anima si prævaricans cæremonias, per errorem, in his quæ Domino sunt sanctificata, peccaverit, offeret pro delicto suo arietem immaculatum de gregibus, qui emi potest duobus siclis, juxta pondus sanctuarii :
|
||||
16| ipsumque quod intulit damni restituet, et quintam partem ponet supra, tradens sacerdoti, qui rogabit pro eo offerens arietem, et dimittetur ei.
|
||||
17| Anima si peccaverit per ignorantiam, feceritque unum ex his quæ Domini lege prohibentur, et peccati rea intellexerit iniquitatem suam,
|
||||
18| offeret arietem immaculatum de gregibus sacerdoti, juxta mensuram æstimationemque peccati : qui orabit pro eo, quia nesciens fecerit : et dimittetur ei,
|
||||
19| quia per errorem deliquit in Dominum.
|
||||
#6
|
||||
1| Locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Anima quæ peccaverit, et contempto Domino, negaverit proximo suo depositum quod fidei ejus creditum fuerat, vel vi aliquid extorserit, aut calumniam fecerit,
|
||||
3| sive rem perditam invenerit, et inficians insuper pejeraverit, et quodlibet aliud ex pluribus fecerit, in quibus solent peccare homines,
|
||||
4| convicta delicti,
|
||||
5| reddet omnia, quæ per fraudem voluit obtinere, integra, et quintam insuper partem domino cui damnum intulerat.
|
||||
6| Pro peccato autem suo offeret arietem immaculatum de grege, et dabit eum sacerdoti, juxta æstimationem mensuramque delicti :
|
||||
7| qui rogabit pro eo coram Domino, et dimittetur illi pro singulis quæ faciendo peccavit.
|
||||
8| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
9| Præcipe Aaron et filiis ejus : Hæc est lex holocausti : cremabitur in altari tota nocte usque mane : ignis ex eodem altari erit.
|
||||
10| Vestietur tunica sacerdos et feminalibus lineis : tolletque cineres, quos vorans ignis exussit, et ponens juxta altare,
|
||||
11| spoliabitur prioribus vestimentis, indutusque aliis, efferret eos extra castra, et in loco mundissimo usque ad favillam consumi faciet.
|
||||
12| Ignis autem in altari semper ardebit, quem nutriet sacerdos subjiciens ligna mane per singulos dies, et imposito holocausto, desuper adolebit adipes pacificorum.
|
||||
13| Ignis est iste perpetuus, qui numquam deficiet in altari.
|
||||
14| Hæc est lex sacrificii et libamentorum, quæ offerent filii Aaron coram Domino, et coram altari.
|
||||
15| Tollet sacerdos pugillum similæ, quæ conspersa est oleo, et totum thus, quod super similam positum est : adolebitque illud in altari in monimentum odoris suavissimi Domino :
|
||||
16| reliquam autem partem similæ comedet Aaron cum filiis suis, absque fermento : et comedet in loco sancto atrii tabernaculi.
|
||||
17| Ideo autem non fermentabitur, quia pars ejus in Domini offertur incensum. Sanctum sanctorum erit, sicut pro peccato atque delicto.
|
||||
18| Mares tantum stirpis Aaron comedent illud. Legitimum ac sempiternum erit in generationibus vestris de sacrificiis Domini : omnis qui tetigerit illa, sanctificabitur.
|
||||
19| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
20| Hæc est oblatio Aaron, et filiorum ejus, quam offerre debent Domino in die unctionis suæ. Decimam partem ephi offerent similæ in sacrificio sempiterno, medium ejus mane, et medium ejus vespere :
|
||||
21| quæ in sartagine oleo conspersa frigetur. Offeret autem eam calidam in odorem suavissimum Domino
|
||||
22| sacerdos, qui jure patri successerit, et tota cremabitur in altari.
|
||||
23| Omne enim sacrificium sacerdotum igne consumetur, nec quisquam comedet ex eo.
|
||||
24| Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
25| Loquere Aaron et filiis ejus : Ista est lex hostiæ pro peccato : in loco ubi offertur holocaustum, immolabitur coram Domino. Sanctum sanctorum est.
|
||||
26| Sacerdos, qui offert, comedet eam in loco sancto, in atrio tabernaculi.
|
||||
27| Quidquid tetigerit carnes ejus, sanctificabitur. Si de sanguine illius vestis fuerit aspersa, lavabitur in loco sancto.
|
||||
28| Vas autem fictile, in quo cocta est, confringetur ; quod si vas æneum fuerit, defricabitur, et lavabitur aqua.
|
||||
29| Omnis masculus de genere sacerdotali vescetur de carnibus ejus, quia Sanctum sanctorum est.
|
||||
30| Hostia enim quæ cæditur pro peccato, cujus sanguis infertur in tabernaculum testimonii ad expiandum in sanctuario, non comedetur, sed comburetur igni.
|
||||
#7
|
||||
1| Hæc quoque lex hostiæ pro delicto, Sancta sanctorum est :
|
||||
2| idcirco ubi immolabitur holocaustum, mactabitur et victima pro delicto : sanguis ejus per gyrum altaris fundetur.
|
||||
3| Offerent ex ea caudam et adipem qui operit vitalia :
|
||||
4| duos renunculos, et pinguedinem quæ juxta ilia est, reticulumque jecoris cum renunculis.
|
||||
5| Et adolebit ea sacerdos super altare : incensum est Domini pro delicto.
|
||||
6| Omnis masculus de sacerdotali genere, in loco sancto vescetur his carnibus, quia Sanctum sanctorum est.
|
||||
7| Sicut pro peccato offertur hostia, ita et pro delicto : utriusque hostiæ lex una erit : ad sacerdotem, qui eam obtulerit, pertinebit.
|
||||
8| Sacerdos qui offert holocausti victimam, habebit pellem ejus.
|
||||
9| Et omne sacrificium similæ, quod coquitur in clibano, et quidquid in craticula, vel in sartagine præparatur, ejus erit sacerdotis a quo offertur :
|
||||
10| sive oleo conspersa, sive arida fuerint, cunctis filiis Aaron mensura æqua per singulos dividetur.
|
||||
11| Hæc est lex hostiæ pacificorum quæ offertur Domino.
|
||||
12| Si pro gratiarum actione oblatio fuerit, offerent panes absque fermento conspersos oleo, et lagana azyma uncta oleo, coctamque similam, et collyridas olei admistione conspersas :
|
||||
13| panes quoque fermentatos cum hostia gratiarum, quæ immolatur pro pacificis :
|
||||
14| ex quibus unus pro primitiis offeretur Domino, et erit sacerdotis qui fundet hostiæ sanguinem,
|
||||
15| cujus carnes eadem comedentur die, nec remanebit ex eis quidquam usque mane.
|
||||
16| Si voto, vel sponte quispiam obtulerit hostiam, eadem similiter edetur die : sed et si quid in crastinum remanserit, vesci licitum est :
|
||||
17| quidquid autem tertius invenerit dies, ignis absumet.
|
||||
18| Si quis de carnibus victimæ pacificorum die tertio comederit, irrita fiet oblatio, nec proderit offerenti : quin potius quæcumque anima tali se edulio contaminaverit, prævaricationis rea erit.
|
||||
19| Caro, quæ aliquid tetigerit immundum, non comedetur, sed comburetur igni : qui fuerit mundus, vescetur ex ea.
|
||||
20| Anima polluta quæ ederit de carnibus hostiæ pacificorum, quæ oblata est Domino, peribit de populis suis.
|
||||
21| Et quæ tetigerit immunditiam hominis, vel jumenti, sive omnis rei quæ polluere potest, et comederit de hujuscemodi carnibus, interibit de populis suis.
|
||||
22| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
23| Loquere filiis Israël : Adipem ovis, et bovis, et capræ non comedetis.
|
||||
24| Adipem cadaveris morticini, et ejus animalis, quod a bestia captum est, habebitis in varios usus.
|
||||
25| Si quis adipem, qui offerri debet in incensum Domini, comederit, peribit de populo suo.
|
||||
26| Sanguinem quoque omnis animalis non sumetis in cibo, tam de avibus quam de pecoribus.
|
||||
27| Omnis anima, quæ ederit sanguinem, peribit de populis suis.
|
||||
28| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
29| Loquere filiis Israël, dicens : Qui offert victimam pacificorum Domino, offerat simul et sacrificium, id est, libamenta ejus.
|
||||
30| Tenebit manibus adipem hostiæ, et pectusculum : cumque ambo oblata Domino consecraverit, tradet sacerdoti,
|
||||
31| qui adolebit adipem super altare, pectusculum autem erit Aaron et filiorum ejus.
|
||||
32| Armus quoque dexter de pacificorum hostiis cedet in primitias sacerdotis.
|
||||
33| Qui obtulerit sanguinem et adipem filiorum Aaron, ipse habebit et armum dextrum in portione sua.
|
||||
34| Pectusculum enim elevationis, et armum separationis, tuli a filiis Israël de hostiis eorum pacificis, et dedi Aaron sacerdoti, et filiis ejus, lege perpetua, ab omni populo Israël.
|
||||
35| Hæc est unctio Aaron et filiorum ejus in cæremoniis Domini die qua obtulit eos Moyses, ut sacerdotio fungerentur,
|
||||
36| et quæ præcepit eis dari Dominus a filiis Israël religione perpetua in generationibus suis.
|
||||
37| Ista est lex holocausti, et sacrificii pro peccato atque delicto, et pro consecratione et pacificorum victimis,
|
||||
38| quam constituit Dominus Moysi in monte Sinai, quando mandabit filiis Israël ut offerrent oblationes suas Domino in deserto Sinai.
|
||||
#8
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Tolle Aaron cum filiis suis, vestes eorum, et unctionis oleum, vitulum pro peccato, duos arietes, canistrum cum azymis :
|
||||
3| et congregabis omnem cœtum ad ostium tabernaculi.
|
||||
4| Fecit Moyses ut Dominus imperaverat. Congregataque omni turba ante fores tabernaculi,
|
||||
5| ait : Iste est sermo, quem jussit Dominus fieri.
|
||||
6| Statimque obtulit Aaron et filios ejus. Cumque lavisset eos,
|
||||
7| vestivit pontificem subucula linea, accingens eum balteo, et induens eum tunica hyacinthina, et desuper humerale imposuit,
|
||||
8| quod astringens cingulo aptavit rationali, in quo erat Doctrina et Veritas.
|
||||
9| Cidari quoque texit caput : et super eam, contra frontem, posuit laminam auream consecratam in sanctificatione, sicut præceperat ei Dominus.
|
||||
10| Tulit et unctionis oleum, quo linivit tabernaculum cum omni supellectili sua.
|
||||
11| Cumque sanctificans aspersisset altare septem vicibus, unxit illud, et omnia vasa ejus, labrumque cum basi sua sanctificavit oleo.
|
||||
12| Quod fundens super caput Aaron, unxit eum, et consecravit :
|
||||
13| filios quoque ejus oblatos vestivit tunicis lineis, et cinxit balteis, imposuitque mitras, ut jusserat Dominus.
|
||||
14| Obtulit et vitulum pro peccato : cumque super caput ejus posuisset Aaron et filii ejus manus suas,
|
||||
15| immolavit eum, hauriens sanguinem, et tincto digito, tetigit cornua altaris per gyrum : quo expiato et sanctificato, fudit reliquum sanguinem ad fundamenta ejus.
|
||||
16| Adipem vero qui erat super vitalia, et reticulum jecoris, duosque renunculos, cum arvinulis suis, adolevit super altare :
|
||||
17| vitulum cum pelle, et carnibus, et fimo, cremans extra castra, sicut præceperat Dominus.
|
||||
18| Obtulit et arietem in holocaustum : super cujus caput cum imposuissent Aaron et filii ejus manus suas,
|
||||
19| immolavit eum, et fudit sanguinem ejus per circuitum altaris.
|
||||
20| Ipsumque arietem in frusta concidens, caput ejus, et artus, et adipem adolevit igni,
|
||||
21| lotis prius intestinis et pedibus : totumque simul arietem incendit super altare, eo quod esset holocaustum suavissimi odoris Domino, sicut præceperat ei.
|
||||
22| Obtulit et arietem secundum in consecratione sacerdotum, posueruntque super caput ejus Aaron et filii ejus manus suas :
|
||||
23| quem cum immolasset Moyses, sumens de sanguine ejus, tetigit extremum auriculæ dextræ Aaron, et pollicem manus ejus dextræ, similiter et pedis.
|
||||
24| Obtulit et filios Aaron : cumque de sanguine arietis immolati tetigisset extremum auriculæ singulorum dextræ, et pollices manus ac pedis dextri, reliquum fudit super altare per circuitum :
|
||||
25| adipem vero, et caudam, omnemque pinguedinem quæ operit intestina, reticulumque jecoris, et duos renes cum adipibus suis et armo dextro separavit.
|
||||
26| Tollens autem de canistro azymorum, quod erat coram Domino, panem absque fermento, et collyridam conspersam oleo, laganumque, posuit super adipes, et armum dextrum,
|
||||
27| tradens simul omnia Aaron et filiis ejus. Qui postquam levaverunt ea coram Domino,
|
||||
28| rursum suscepta de manibus eorum, adolevit super altare holocausti, eo quod consecrationis esset oblatio, in odorem suavitatis, sacrificii Domino.
|
||||
29| Tulitque pectusculum, elevans illud coram Domino, de ariete consecrationis in partem suam, sicut præceperat ei Dominus.
|
||||
30| Assumensque unguentum, et sanguinem qui erat in altari, aspersit super Aaron et vestimenta ejus, et super filios illius ac vestes eorum.
|
||||
31| Cumque sanctificasset eos in vestitu suo, præcepit eis, dicens : Coquite carnes ante fores tabernaculi, et ibi comedite eas ; panes quoque consecrationis edite, qui positi sunt in canistro, sicut præcepit mihi Dominus, dicens : Aaron et filii ejus comedent eos :
|
||||
32| quidquid autem reliquum fuerit de carne et panibus, ignis absumet.
|
||||
33| De ostio quoque tabernaculi non exibitis septem diebus, usque ad diem quo complebitur tempus consecrationis vestræ ; septem enim diebus finitur consecratio :
|
||||
34| sicut et impræsentiarum factum est, ut ritus sacrificii compleretur.
|
||||
35| Die ac nocte manebitis in tabernaculo observantes custodias Domini, ne moriamini : sic enim mihi præceptum est.
|
||||
36| Feceruntque Aaron et filii ejus cuncta quæ locutus est Dominus per manum Moysi.
|
||||
#9
|
||||
1| Facto autem octavo die, vocavit Moyses Aaron, et filios ejus, ac majores natu Israël, dixitque ad Aaron :
|
||||
2| Tolle de armento vitulum pro peccato, et arietem in holocaustum, utrumque immaculatum, et offer illos coram Domino.
|
||||
3| Et ad filios Israël loqueris : Tollite hircum pro peccato, et vitulum, atque agnum, anniculos, et sine macula in holocaustum,
|
||||
4| bovem et arietem pro pacificis : et immolate eos coram Domino, in sacrificio singulorum similam conspersam oleo offerentes : hodie enim Dominus apparebit vobis.
|
||||
5| Tulerunt ergo cuncta quæ jusserat Moyses ad ostium tabernaculi : ubi cum omnis multitudo astaret,
|
||||
6| ait Moyses : Iste est sermo, quem præcepit Dominus : facite, et apparebit vobis gloria ejus.
|
||||
7| Et dixit ad Aaron : Accede ad altare, et immola pro peccato tuo : offer holocaustum, et deprecare pro te et pro populo : cumque mactaveris hostiam populi, ora pro eo, sicut præcepit Dominus.
|
||||
8| Statimque Aaron accedens ad altare, immolavit vitulum pro peccato suo :
|
||||
9| cujus sanguinem obtulerunt ei filii sui : in quo tingens digitum, tetigit cornua altaris, et fudit residuum ad basim ejus.
|
||||
10| Adipemque, et renunculos, ac reticulum jecoris, quæ sunt pro peccato, adolevit super altare, sicut præceperat Dominus Moysi :
|
||||
11| carnes vero et pellem ejus extra castra combussit igni.
|
||||
12| Immolavit et holocausti victimam : obtuleruntque ei filii sui sanguinem ejus, quem fudit per altaris circuitum.
|
||||
13| Ipsam etiam hostiam in frusta concisam, cum capite et membris singulis obtulerunt ; quæ omnia super altare cremavit igni,
|
||||
14| lotis aqua prius intestinis et pedibus.
|
||||
15| Et pro peccato populi offerens, mactavit hircum : expiatoque altari,
|
||||
16| fecit holocaustum,
|
||||
17| addens in sacrificio libamenta, quæ pariter offeruntur, et adolens ea super altare, absque cæremoniis holocausti matutini.
|
||||
18| Immolavit et bovem atque arietem, hostias pacificas populi : obtuleruntque ei filii sui sanguinem, quem fudit super altare in circuitum.
|
||||
19| Adipem autem bovis, et caudam arietis, renunculosque cum adipibus suis, et reticulum jecoris,
|
||||
20| posuerunt super pectora : cumque cremati essent adipes super altare,
|
||||
21| pectora eorum, et armos dextros separavit Aaron, elevans coram Domino, sicut præceperat Moyses.
|
||||
22| Et extendens manus ad populum, benedixit ei. Sicque completis hostiis pro peccato, et holocaustis, et pacificis, descendit.
|
||||
23| Ingressi autem Moyses et Aaron in tabernaculum testimonii, et deinceps egressi, benedixerunt populo. Apparuitque gloria Domini omni multitudini :
|
||||
24| et ecce egressus ignis a Domino, devoravit holocaustum, et adipes qui erant super altare. Quod cum vidissent turbæ, laudaverunt Dominum, ruentes in facies suas.
|
||||
#10
|
||||
1| Arreptisque Nadab et Abiu filii Aaron thuribulis, posuerunt ignem, et incensum desuper, offerentes coram Domino ignem alienum : quod eis præceptum non erat.
|
||||
2| Egressusque ignis a Domino, devoravit eos, et mortui sunt coram Domino.
|
||||
3| Dixitque Moyses ad Aaron : Hoc est quod locutus est Dominus : Sanctificabor in iis qui appropinquant mihi, et in conspectu omnis populi glorificabor. Quod audiens tacuit Aaron.
|
||||
4| Vocatis autem Moyses Misaële et Elisaphan filiis Oziel, patrui Aaron, ait ad eos : Ite, et tollite fratres vestros de conspectu sanctuarii, et asportate extra castra.
|
||||
5| Confestimque pergentes, tulerunt eos sicut jacebant, vestitos lineis tunicis, et ejecerunt foras, ut sibi fuerat imperatum.
|
||||
6| Locutusque est Moyses ad Aaron, et ad Eleazar, et Ithamar, filios ejus : Capita vestra nolite nudare, et vestimenta nolite scindere, ne forte moriamini, et super omnem cœtum oriatur indignatio. Fratres vestri, et omnis domus Israël, plangant incendium quod Dominus suscitavit :
|
||||
7| vos autem non egrediemini fores tabernaculi, alioquin peribitis : oleum quippe sanctæ unctionis est super vos. Qui fecerunt omnia juxta præceptum Moysi.
|
||||
8| Dixit quoque Dominus ad Aaron :
|
||||
9| Vinum, et omne quod inebriare potest, non bibetis tu et filii tui, quando intratis in tabernaculum testimonii, ne moriamini : quia præceptum sempiternum est in generationes vestras :
|
||||
10| et ut habeatis scientiam discernendi inter sanctum et profanum, inter pollutum et mundum ;
|
||||
11| doceatisque filios Israël omnia legitima mea quæ locutus est Dominus ad eos per manum Moysi.
|
||||
12| Locutusque est Moyses ad Aaron, et ad Eleazar, et Ithamar, filios ejus, qui erant residui : Tollite sacrificium, quod remansit de oblatione Domini, et comedite illud absque fermento juxta altare, quia Sanctum sanctorum est.
|
||||
13| Comedetis autem in loco sancto : quod datum est tibi et filiis tuis de oblationibus Domini, sicut præceptum est mihi.
|
||||
14| Pectusculum quoque quod oblatum est, et armum qui separatus est, edetis in loco mundissimo tu et filii tui, et filiæ tuæ tecum : tibi enim ac liberis tuis reposita sunt de hostiis salutaribus filiorum Israël :
|
||||
15| eo quod armum et pectus, et adipes qui cremantur in altari, elevaverunt coram Domino, et pertineant ad te, et ad filios tuos, lege perpetua, sicut præcepit Dominus.
|
||||
16| Inter hæc, hircum, qui oblatus fuerat pro peccato, cum quæreret Moyses, exustum reperit : iratusque contra Eleazar et Ithamar filios Aaron, qui remanserant, ait :
|
||||
17| Cur non comedistis hostiam pro peccato in loco sancto, quæ Sancta sanctorum est, et data vobis ut portetis iniquitatem multitudinis, et rogetis pro ea in conspectu Domini,
|
||||
18| præsertim cum de sanguine illius non sit illatum intra sancta, et comedere debueritis eam in Sanctuario, sicut præceptum est mihi ?
|
||||
19| Respondit Aaron : Oblata est hodie victima pro peccato, et holocaustum coram Domino : mihi autem accidit quod vides ; quomodo potui comedere eam, aut placere Domino in cæremoniis mente lugubri ?
|
||||
20| Quod cum audisset Moyses, recepit satisfactionem.
|
||||
#11
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens :
|
||||
2| Dicite filiis Israël : Hæc sunt animalia quæ comedere debetis de cunctis animantibus terræ :
|
||||
3| omne quod habet divisam ungulam, et ruminat in pecoribus, comedetis.
|
||||
4| Quidquid autem ruminat quidem, et habet ungulam, sed non dividit eam, sicut camelus et cetera, non comedetis illud, et inter immunda reputabitis.
|
||||
5| Chœrogryllus qui ruminat, ungulamque non dividit, immundus est.
|
||||
6| Lepus quoque : nam et ipse ruminat, sed ungulam non dividit.
|
||||
7| Et sus : qui cum ungulam dividat, non ruminat.
|
||||
8| Horum carnibus non vescemini, nec cadavera contingetis, quia immunda sunt vobis.
|
||||
9| Hæc sunt quæ gignuntur in aquis, et vesci licitum est : omne quod habet pinnulas et squamas, tam in mari quam in fluminibus et stagnis, comedetis.
|
||||
10| Quidquid autem pinnulas et squamas non habet, eorum quæ in aquis moventur et vivunt, abominabile vobis,
|
||||
11| execrandumque erit : carnes eorum non comedetis, et morticina vitabitis.
|
||||
12| Cuncta quæ non habent pinnulas et squamas in aquis, polluta erunt.
|
||||
13| Hæc sunt quæ de avibus comedere non debetis, et vitanda sunt vobis : aquilam, et gryphem, et haliæetum,
|
||||
14| et milvum ac vulturem juxta genus suum,
|
||||
15| et omne corvini generis in similitudinem suam,
|
||||
16| struthionem, et noctuam, et larum, et accipitrem juxta genus suum :
|
||||
17| bubonem, et mergulum, et ibin,
|
||||
18| et cygnum, et onocrotalum, et porphyrionem,
|
||||
19| herodionem, et charadrion juxta genus suum, upupam quoque, et vespertilionem.
|
||||
20| Omne de volucribus quod graditur super quatuor pedes, abominabile erit vobis.
|
||||
21| Quidquid autem ambulat quidem super quatuor pedes, sed habet longiora retro crura, per quæ salit super terram,
|
||||
22| comedere debetis, ut est bruchus in genere suo, et attacus atque ophiomachus, ac locusta, singula juxta genus suum.
|
||||
23| Quidquid autem ex volucribus quatuor tantum habet pedes, execrabile erit vobis :
|
||||
24| et quicumque morticina eorum tetigerit, polluetur, et erit immundus usque ad vesperum :
|
||||
25| et si necesse fuerit ut portet quippiam horum mortuum, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad occasum solis.
|
||||
26| Omne animal quod habet quidem ungulam, sed non dividit eam, nec ruminat, immundum erit : et qui tetigerit illud, contaminabitur.
|
||||
27| Quod ambulat super manus ex cunctis animantibus, quæ incedunt quadrupedia, immundum erit : qui tetigerit morticina eorum, polluetur usque ad vesperum.
|
||||
28| Et qui portaverit hujuscemodi cadavera, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad vesperum : quia omnia hæc immunda sunt vobis.
|
||||
29| Hæc quoque inter polluta reputabuntur de his quæ moventur in terra, mustela et mus et crocodilus, singula juxta genus suum,
|
||||
30| mygale, et chamæleon, et stellio, et lacerta, et talpa.
|
||||
31| Omnia hæc immunda sunt. Qui tetigerit morticina eorum, immundus erit usque ad vesperum :
|
||||
32| et super quod ceciderit quidquam de morticinis eorum, polluetur, tam vas ligneum et vestimentum, quam pelles et cilicia : et in quocumque fit opus, tingentur aqua, et polluta erunt usque ad vesperum, et sic postea mundabuntur.
|
||||
33| Vas autem fictile, in quod horum quidquam intro cecidit, polluetur, et idcirco frangendum est.
|
||||
34| Omnis cibus, quem comedetis, si fusa fuerit super eum aqua, immundus erit : et omne liquens quod bibitur de universo vase, immundum erit.
|
||||
35| Et quidquid de morticinis hujuscemodi ceciderit super illud, immundum erit : sive clibani, sive chytropodes, destruentur, et immundi erunt.
|
||||
36| Fontes vero et cisternæ, et omnis aquarum congregatio munda erit. Qui morticinum eorum tetigerit, polluetur.
|
||||
37| Si ceciderit super sementem, non polluet eam.
|
||||
38| Si autem quispiam aqua sementem perfuderit, et postea morticinis tacta fuerit, illico polluetur.
|
||||
39| Si mortuum fuerit animal, quod licet vobis comedere, qui cadaver ejus tetigerit, immundus erit usque ad vesperum :
|
||||
40| et qui comederit ex eo quippiam, sive portaverit, lavabit vestimenta sua, et immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
41| Omne quod reptat super terram, abominabile erit, nec assumetur in cibum.
|
||||
42| Quidquid super pectus quadrupes graditur, et multos habet pedes, sive per humum trahitur, non comedetis, quia abominabile est.
|
||||
43| Nolite contaminare animas vestras, nec tangatis quidquam eorum, ne immundi sitis.
|
||||
44| Ego enim sum Dominus Deus vester : sancti estote, quia ego sanctus sum. Ne polluatis animas vestras in omni reptili quod movetur super terram.
|
||||
45| Ego enim sum Dominus, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem vobis in Deum. Sancti eritis, quia ego sanctus sum.
|
||||
46| Ista est lex animantium ac volucrum, et omnis animæ viventis, quæ movetur in aqua, et reptat in terra,
|
||||
47| ut differentias noveritis mundi et immundi, et sciatis quid comedere et quid respuere debeatis.
|
||||
#12
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Mulier, si suscepto semine pepererit masculum, immunda erit septem diebus juxta dies separationis menstruæ.
|
||||
3| Et die octavo circumcidetur infantulus :
|
||||
4| ipsa vero triginta tribus diebus manebit in sanguine purificationis suæ. Omne sanctum non tanget, nec ingredietur in sanctuarium, donec impleantur dies purificationis suæ.
|
||||
5| Sin autem feminam pepererit, immunda erit duabus hebdomadibus juxta ritum fluxus menstrui, et sexaginta sex diebus manebit in sanguine purificationis suæ.
|
||||
6| Cumque expleti fuerint dies purificationis suæ, pro filio sive pro filia, deferet agnum anniculum in holocaustum, et pullum columbæ sive turturem pro peccato, ad ostium tabernaculi testimonii, et tradet sacerdoti,
|
||||
7| qui offeret illa coram Domino, et orabit pro ea, et sic mundabitur a profluvio sanguinis sui : ista est lex parientis masculum aut feminam.
|
||||
8| Quod si non invenerit manus ejus, nec potuerit offerre agnum, sumet duos turtures vel duos pullos columbarum, unum in holocaustum, et alterum pro peccato : orabitque pro ea sacerdos, et sic mundabitur.
|
||||
#13
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, et Aaron, dicens :
|
||||
2| Homo, in cujus cute et carne ortus fuerit diversus color, sive pustula, aut quasi lucens quippiam, id est, plaga lepræ, adducetur ad Aaron sacerdotem, vel ad unum quemlibet filiorum ejus.
|
||||
3| Qui cum viderit lepram in cute, et pilos in album mutatos colorem, ipsamque speciem lepræ humiliorem cute et carne reliqua : plaga lepræ est, et ad arbitrium ejus separabitur.
|
||||
4| Sin autem lucens candor fuerit in cute, nec humilior carne reliqua, et pili coloris pristini, recludet eum sacerdos septem diebus :
|
||||
5| et considerabit die septimo : et si quidem lepra ultra non creverit, nec transierit in cute priores terminos, rursum recludet eum septem diebus aliis.
|
||||
6| Et die septimo contemplabitur : si obscurior fuerit lepra, et non creverit in cute, mundabit eum, quia scabies est : lavabitque homo vestimenta sua, et mundus erit.
|
||||
7| Quod si postquam a sacerdote visus est, et redditus munditiæ, iterum lepra creverit : adducetur ad eum,
|
||||
8| et immunditiæ condemnabitur.
|
||||
9| Plaga lepræ si fuerit in homine, adducetur ad sacerdotem,
|
||||
10| et videbit eum. Cumque color albus in cute fuerit, et capillorum mutaverit aspectum, ipsa quoque caro viva apparuerit :
|
||||
11| lepra vetustissima judicabitur, atque inolita cuti. Contaminabit itaque eum sacerdos, et non recludet, quia perspicuæ immunditiæ est.
|
||||
12| Sin autem effloruerit discurrens lepra in cute, et operuerit omnem cutem a capite usque ad pedes, quidquid sub aspectum oculorum cadit,
|
||||
13| considerabit eum sacerdos, et teneri lepra mundissima judicabit : eo quod omnis in candorem versa sit, et idcirco homo mundus erit.
|
||||
14| Quando vero caro vivens in eo apparuerit,
|
||||
15| tunc sacerdotis judicio polluetur, et inter immundos reputabitur : caro enim viva, si lepra aspergitur, immunda est.
|
||||
16| Quod si rursum versa fuerit in alborem, et totum hominem operuerit,
|
||||
17| considerabit eum sacerdos, et mundum esse decernet.
|
||||
18| Caro autem et cutis in qua ulcus natum est, et sanatum,
|
||||
19| et in loco ulceris cicatrix alba apparuerit, sive subrufa, adducetur homo ad sacerdotem.
|
||||
20| Qui cum viderit locum lepræ humiliorem carne reliqua, et pilos versos in candorem, contaminabit eum : plaga enim lepræ orta est in ulcere.
|
||||
21| Quod si pilus coloris est pristini, et cicatrix subobscura, et vicina carne non est humilior, recludet eum septem diebus :
|
||||
22| et si quidem creverit, adjudicabit eum lepræ ;
|
||||
23| sin autem steterit in loco suo, ulceris est cicatrix, et homo mundus erit.
|
||||
24| Caro autem et cutis, quam ignis exusserit, et sanata albam sive rufam habuerit cicatricem,
|
||||
25| considerabit eam sacerdos : et ecce versa est in alborem, et locus ejus reliqua cute est humilior, contaminabit eum, quia plaga lepræ in cicatrice orta est.
|
||||
26| Quod si pilorum color non fuerit immutatus, nec humilior plaga carne reliqua, et ipsa lepræ species fuerit subobscura, recludet eum septem diebus,
|
||||
27| et die septimo contemplabitur : si creverit in cute lepra, contaminabit eum.
|
||||
28| Sin autem in loco suo candor steterit non satis clarus, plaga combustionis est, et idcirco mundabitur, quia cicatrix est combusturæ.
|
||||
29| Vir, sive mulier, in cujus capite vel barba germinaverit lepra, videbit eos sacerdos.
|
||||
30| Et si quidem humilior fuerit locus carne reliqua, et capillus flavus, solitoque subtilior, contaminabit eos, quia lepra capitis ac barbæ est.
|
||||
31| Sin autem viderit locum maculæ æqualem vicinæ carni, et capillum nigrum : recludet eum septem diebus,
|
||||
32| et die septimo intuebitur. Si non creverit macula, et capillus sui coloris est, et locus plagæ carni reliquæ æqualis :
|
||||
33| radetur homo absque loco maculæ, et includetur septem diebus aliis.
|
||||
34| Si die septimo visa fuerit stetisse plaga in loco suo, nec humilior carne reliqua, mundabit eum : lotisque vestibus suis, mundus erit.
|
||||
35| Sin autem post emundationem rursus creverit macula in cute,
|
||||
36| non quæret amplius utrum capillus in flavum colorem sit immutatus, quia aperte immundus est.
|
||||
37| Porro si steterit macula, et capilli nigri fuerint, noverit hominem sanatum esse, et confidenter eum pronuntiet mundum.
|
||||
38| Vir, sive mulier, in cujus cute candor apparuerit,
|
||||
39| intuebitur eos sacerdos. Si deprehenderit subobscurum alborem lucere in cute, sciat non esse lepram, sed maculam coloris candidi, et hominem mundum.
|
||||
40| Vir, de cujus capite capilli fluunt, calvus et mundus est :
|
||||
41| et si a fronte ceciderint pili, recalvaster et mundus est.
|
||||
42| Sin autem in calvitio sive in recalvatione albus vel rufus color fuerit exortus,
|
||||
43| et hoc sacerdos viderit, condemnabit eum haud dubiæ lepræ, quæ orta est in calvitio.
|
||||
44| Quicumque ergo maculatus fuerit lepra, et separatus est ad arbitrium sacerdotis,
|
||||
45| habebit vestimenta dissuta, caput nudum, os veste contectum, contaminatum ac sordidum se clamabit.
|
||||
46| Omni tempore quo leprosus est et immundus, solus habitabit extra castra.
|
||||
47| Vestis lanea sive linea, quæ lepram habuerit,
|
||||
48| in stamine atque subtegmine, aut certe pellis, vel quidquid ex pelle confectum est,
|
||||
49| si alba vel rufa macula fuerit infecta, lepra reputabitur, ostendeturque sacerdoti :
|
||||
50| qui consideratam recludet septem diebus :
|
||||
51| et die septimo rursus aspiciens, si deprehenderit crevisse, lepra perseverans est : pollutum judicabit vestimentum, et omne in quo fuerit inventa :
|
||||
52| et idcirco comburetur flammis.
|
||||
53| Quod si eam viderit non crevisse,
|
||||
54| præcipiet, et lavabunt id in quo lepra est, recludetque illud septem diebus aliis.
|
||||
55| Et cum viderit faciem quidem pristinam non reversam, nec tamen crevisse lepram, immundum judicabit, et igne comburet, eo quod infusa sit in superficie vestimenti, vel per totum, lepra.
|
||||
56| Sin autem obscurior fuerit locus lepræ, postquam vestis est lota, abrumpet eum, et a solido dividet.
|
||||
57| Quod si ultra apparuerit in his locis, quæ prius immaculata erant, lepra volatilis et vaga, debet igne comburi.
|
||||
58| Si cessaverit, lavabit aqua ea, quæ pura sunt, secundo, et munda erunt.
|
||||
59| Ista est lex lepræ vestimenti lanei et linei, staminis, atque subtegminis, omnisque supellectilis pelliceæ, quomodo mundari debeat, vel contaminari.
|
||||
#14
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Hic est ritus leprosi, quando mundandus est. Adducetur ad sacerdotem :
|
||||
3| qui egressus de castris, cum invenerit lepram esse mundatam,
|
||||
4| præcipiet ei, qui purificatur, ut offerat duos passeres vivos pro se, quibus vesci licitum est, et lignum cedrinum, vermiculumque et hyssopum.
|
||||
5| Et unum ex passeribus immolari jubebit in vase fictili super aquas viventes :
|
||||
6| alium autem vivum cum ligno cedrino, et cocco et hyssopo, tinget in sanguine passeris immolati,
|
||||
7| quo asperget illum, qui mundandus est, septies, ut jure purgetur : et dimittet passerem vivum, ut in agrum avolet.
|
||||
8| Cumque laverit homo vestimenta sua, radet omnes pilos corporis, et lavabitur aqua : purificatusque ingredietur castra, ita dumtaxat ut maneat extra tabernaculum suum septem diebus,
|
||||
9| et die septimo radet capillos capitis, barbamque et supercilia, ac totius corporis pilos. Et lotis rursum vestibus et corpore,
|
||||
10| die octavo assumet duos agnos immaculatos, et ovem anniculam absque macula, et tres decimas similæ in sacrificium, quæ conspersa sit oleo, et seorsum olei sextarium.
|
||||
11| Cumque sacerdos purificans hominem, statuerit eum, et hæc omnia coram Domino in ostio tabernaculi testimonii,
|
||||
12| tollet agnum et offeret eum pro delicto, oleique sextarium : et oblatis ante Dominum omnibus,
|
||||
13| immolabit agnum, ubi solet immolari hostia pro peccato, et holocaustum, id est, in loco sancto. Sicut enim pro peccato, ita et pro delicto ad sacerdotem pertinet hostia : Sancta sanctorum est.
|
||||
14| Assumensque sacerdos de sanguine hostiæ, quæ immolata est pro delicto, ponet super extremum auriculæ dextræ ejus qui mundatur, et super pollices manus dextræ et pedis :
|
||||
15| et de olei sextario mittet in manum suam sinistram,
|
||||
16| tingetque digitum dextrum in eo, et asperget coram Domino septies.
|
||||
17| Quod autem reliquum est olei in læva manu, fundet super extremum auriculæ dextræ ejus qui mundatur, et super pollices manus ac pedis dextri, et super sanguinem qui effusus est pro delicto,
|
||||
18| et super caput ejus.
|
||||
19| Rogabitque pro eo coram Domino, et faciet sacrificium pro peccato : tunc immolabit holocaustum,
|
||||
20| et ponet illud in altari cum libamentis suis, et homo rite mundabitur.
|
||||
21| Quod si pauper est, et non potest manus ejus invenire quæ dicta sunt pro delicto, assumet agnum ad oblationem, ut roget pro eo sacerdos, decimamque partem similæ conspersæ oleo in sacrificium, et olei sextarium,
|
||||
22| duosque turtures sive duos pullos columbæ, quorum unus sit pro peccato, et alter in holocaustum :
|
||||
23| offeretque ea die octavo purificationis suæ sacerdoti, ad ostium tabernaculi testimonii coram Domino.
|
||||
24| Qui suscipiens agnum pro delicto et sextarium olei, levabit simul :
|
||||
25| immolatoque agno, de sanguine ejus ponet super extremum auriculæ dextræ illius qui mundatur, et super pollices manus ejus ac pedis dextri :
|
||||
26| olei vero partem mittet in manum suam sinistram,
|
||||
27| in quo tingens digitum dextræ manus asperget septies coram Domino :
|
||||
28| tangetque extremum dextræ auriculæ illius qui mundatur, et pollices manus ac pedis dextri, in loco sanguinis qui effusus est pro delicto :
|
||||
29| reliquam autem partem olei, quæ est in sinistra manu, mittet super caput purificati, ut placet pro eo Dominum :
|
||||
30| et turturem sive pullum columbæ offeret,
|
||||
31| unum pro delicto, et alterum in holocaustum cum libamentis suis.
|
||||
32| Hoc est sacrificium leprosi, qui habere non potest omnia in emundationem sui.
|
||||
33| Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens :
|
||||
34| Cum ingressi fueritis terram Chanaan, quam ego dabo vobis in possessionem, si fuerit plaga lepræ in ædibus,
|
||||
35| ibit cujus est domus, nuntians sacerdoti, et dicet : Quasi plaga lepræ videtur mihi esse in domo mea.
|
||||
36| At ille præcipiet ut efferant universa de domo, priusquam ingrediatur eam, et videat utrum leprosa sit, ne immunda fiant omnia quæ in domo sunt. Intrabitque postea ut consideret lepram domus :
|
||||
37| et cum viderit in parietibus illius quasi valliculas pallore sive rubore deformes, et humiliores superficie reliqua,
|
||||
38| egredietur ostium domus, et statim claudet illam septem diebus.
|
||||
39| Reversusque die septimo, considerabit eam : si invenerit crevisse lepram,
|
||||
40| jubebit erui lapides in quibus lepra est, et projici eos extra civitatem in locum immundum :
|
||||
41| domum autem ipsam radi intrinsecus per circuitum, et spargi pulverem rasuræ extra urbem in locum immundum,
|
||||
42| lapidesque alios reponi pro his qui ablati fuerint, et luto alio liniri domum.
|
||||
43| Sin autem postquam eruti sunt lapides, et pulvis erasus, et alia terra lita,
|
||||
44| ingressus sacerdos viderit reversam lepram, et parietes respersos maculis, lepra est perseverans, et immunda domus :
|
||||
45| quam statim destruent, et lapides ejus ac ligna, atque universum pulverem projicient extra oppidum in locum immundum.
|
||||
46| Qui intraverit domum quando clausa est, immundus erit usque ad vesperum :
|
||||
47| et qui dormierit in ea, et comederit quippiam, lavabit vestimenta sua.
|
||||
48| Quod si introiens sacerdos viderit lepram non crevisse in domo, postquam denuo lita fuerit, purificabit eam reddita sanitate :
|
||||
49| et in purificationem ejus sumet duos passeres, lignumque cedrinum, et vermiculum atque hyssopum :
|
||||
50| et immolato uno passere in vase fictili super aquas vivas,
|
||||
51| tollet lignum cedrinum, et hyssopum, et coccum, et passerem vivum, et tinget omnia in sanguine passeris immolati, atque in aquis viventibus, et asperget domum septies,
|
||||
52| purificabitque eam tam in sanguine passeris quam in aquis viventibus, et in passere vivo, lignoque cedrino et hyssopo atque vermiculo.
|
||||
53| Cumque dimiserit passerem avolare in agrum libere, orabit pro domo, et jure mundabitur.
|
||||
54| Ista est lex omnis lepræ et percussuræ,
|
||||
55| lepræ vestium et domorum,
|
||||
56| cicatricis et erumpentium papularum, lucentis maculæ, et in varias species, coloribus immutatis,
|
||||
57| ut possit sciri quo tempore mundum quid, vel immundum sit.
|
||||
#15
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens :
|
||||
2| Loquimini filiis Israël, et dicite eis : Vir, qui patitur fluxum seminis, immundus erit.
|
||||
3| Et tunc judicabitur huic vitio subjacere, cum per singula momenta adhæserit carni ejus, atque concreverit fœdus humor.
|
||||
4| Omne stratum, in quo dormierit, immundum erit, et ubicumque sederit.
|
||||
5| Si quis hominum tetigerit lectum ejus, lavabit vestimenta sua, et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
6| Si sederit ubi ille sederat, et ipse lavabit vestimenta sua : et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
7| Qui tetigerit carnem ejus, lavabit vestimenta sua : et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
8| Si salivam hujuscemodi homo jecerit super eum qui mundus est, lavabit vestimenta sua : et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
9| Sagma, super quo sederit, immundum erit :
|
||||
10| et quidquid sub eo fuerit, qui fluxum seminis patitur, pollutum erit usque ad vesperum. Qui portaverit horum aliquid, lavabit vestimenta sua : et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
11| Omnis, quem tetigerit qui talis est, non lotis ante manibus, lavabit vestimenta sua, et lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
12| Vas fictile quod tetigerit confringetur : vas autem ligneum lavabitur aqua.
|
||||
13| Si sanatus fuerit qui hujuscemodi sustinet passionem, numerabit septem dies post emundationem sui, et lotis vestibus et toto corpore in aquis viventibus, erit mundus.
|
||||
14| Die autem octavo sumet duos turtures, aut duos pullos columbæ, et veniet in conspectum Domini ad ostium tabernaculi testimonii, dabitque eos sacerdoti :
|
||||
15| qui faciet unum pro peccato et alterum in holocaustum : rogabitque pro eo coram Domino, ut emundetur a fluxi seminis sui.
|
||||
16| Vir de quo egreditur semen coitus, lavabit aqua omne corpus suum : et immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
17| Vestem et pellem, quam habuerit, lavabit aqua, et immunda erit usque ad vesperum.
|
||||
18| Mulier, cum qua coierit, lavabitur aqua, et immunda erit usque ad vesperum.
|
||||
19| Mulier, quæ redeunte mense patitur fluxum sanguinis, septem diebus separabitur.
|
||||
20| Omnis qui tetigerit eam, immundus erit usque ad vesperum :
|
||||
21| et in quo dormierit vel sederit diebus separationis suæ, polluetur.
|
||||
22| Qui tetigerit lectum ejus, lavabit vestimenta sua : et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperum.
|
||||
23| Omne vas, super quo illa sederit, quisquis attigerit, lavabit vestimenta sua : et ipse lotus aqua, pollutus erit usque ad vesperum.
|
||||
24| Si coierit cum ea vir tempore sanguinis menstrualis, immundus erit septem diebus : et omne stratum, in quo dormierit, polluetur.
|
||||
25| Mulier, quæ patitur multis diebus fluxum sanguinis non in tempore menstruali, vel quæ post menstruum sanguinem fluere non cessat, quamdiu subjacet huic passioni, immunda erit quasi sit in tempore menstruo.
|
||||
26| Omne stratum, in quo dormierit, et vas in quo sederit, pollutum erit.
|
||||
27| Quicumque tetigerit ea, lavabit vestimenta sua : et ipse lotus aqua, immundus erit usque ad vesperam.
|
||||
28| Si steterit sanguis, et fluere cessaverit, numerabit septem dies purificationis suæ :
|
||||
29| et die octavo offeret pro se sacerdoti duos turtures, aut duos pullos columbarum, ad ostium tabernaculi testimonii :
|
||||
30| qui unum faciet pro peccato, et alterum in holocaustum, rogabitque pro ea coram Domino, et pro fluxu immunditiæ ejus.
|
||||
31| Docebitis ergo filios Israël ut caveant immunditiam, et non moriantur in sordibus suis, cum polluerint tabernaculum meum quod est inter eos.
|
||||
32| Ista est lex ejus, qui patitur fluxum seminis, et qui polluitur coitu,
|
||||
33| et quæ menstruis temporibus separatur, vel quæ jugi fluit sanguine, et hominis qui dormierit cum ea.
|
||||
#16
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen post mortem duorum filiorum Aaron, quando offerentes ignem alienum interfecti sunt :
|
||||
2| et præcepit ei, dicens : Loquere ad Aaron fratrem tuum, ne omni tempore ingrediatur sanctuarium, quod est intra velum coram propitiatorio quo tegitur arca, ut non moriatur (quia in nube apparebo super oraculum),
|
||||
3| nisi hæc ante fecerit : vitulum pro peccato offeret, et arietem in holocaustum.
|
||||
4| Tunica linea vestietur, feminalibus lineis verenda celabit : accingetur zona linea, cidarim lineam imponet capiti : hæc enim vestimenta sunt sancta : quibus cunctis, cum lotus fuerit, induetur.
|
||||
5| Suscipietque ab universa multitudine filiorum Israël duos hircos pro peccato, et unum arietem in holocaustum.
|
||||
6| Cumque obtulerit vitulum, et oraverit pro se et pro domo sua,
|
||||
7| duos hircos stare faciet coram Domino in ostio tabernaculi testimonii :
|
||||
8| mittensque super utrumque sortem, unam Domino, alteram capro emissario :
|
||||
9| cujus exierit sors Domino, offeret illum pro peccato :
|
||||
10| cujus autem in caprum emissarium, statuet eum vivum coram Domino, ut fundat preces super eo, et emittat eum in solitudinem.
|
||||
11| His rite celebratis, offeret vitulum, et rogans pro se, et pro domo sua, immolabit eum :
|
||||
12| assumptoque thuribulo, quod de prunis altaris impleverit, et hauriens manu compositum thymiama in incensum, ultra velum intrabit in sancta :
|
||||
13| ut, positis super ignem aromatibus, nebula eorum et vapor operiat oraculum quod est supra testimonium, et non moriatur.
|
||||
14| Tollet quoque de sanguine vituli, et asperget digito septies contra propitiatorium ad orientem.
|
||||
15| Cumque mactaverit hircum pro peccato populi, inferet sanguinem ejus intra velum, sicut præceptum est de sanguine vituli, ut aspergat e regione oraculi,
|
||||
16| et expiet sanctuarium ab immunditiis filiorum Israël, et a prævaricationibus eorum, cunctisque peccatis. Juxta hunc ritum faciet tabernaculo testimonii, quod fixum est inter eos, in medio sordium habitationis eorum.
|
||||
17| Nullus hominum sit in tabernaculo, quando pontifex sanctuarium ingreditur, ut roget pro se, et pro domo sua, et pro universo cœtu Israël, donec egrediatur.
|
||||
18| Cum autem exierit ad altare quod coram Domino est, oret pro se, et sumptum sanguinem vituli atque hirci fundat super cornua ejus per gyrum :
|
||||
19| aspergensque digito septies, expiet, et sanctificet illud ab immunditiis filiorum Israël.
|
||||
20| Postquam emundaverit sanctuarium, et tabernaculum, et altare, tunc offerat hircum viventem :
|
||||
21| et posita utraque manu super caput ejus, confiteatur omnes iniquitates filiorum Israël, et universa delicta atque peccata eorum : quæ imprecans capiti ejus, emittet illum per hominem paratum, in desertum.
|
||||
22| Cumque portaverit hircus omnes iniquitates eorum in terram solitariam, et dimissus fuerit in deserto,
|
||||
23| revertetur Aaron in tabernaculum testimonii, et depositis vestibus, quibus prius indutus erat, cum intraret sanctuarium, relictisque ibi,
|
||||
24| lavabit carnem suam in loco sancto, indueturque vestibus suis. Et postquam egressus obtulerit holocaustum suum, ac plebis, rogabit tam pro se quam pro populo :
|
||||
25| et adipem, qui oblatus est pro peccatis, adolebit super altare.
|
||||
26| Ille vero, qui dimiserit caprum emissarium, lavabit vestimenta sua, et corpus aqua, et sic ingredietur in castra.
|
||||
27| Vitulum autem, et hircum, qui pro peccato fuerant immolati, et quorum sanguis illatus est in sanctuarium, ut expiatio compleretur, asportabunt foras castra, et comburent igni tam pelles quam carnes eorum, ac fimum :
|
||||
28| et quicumque combusserit ea, lavabit vestimenta sua et carnem aqua, et sic ingredietur in castra.
|
||||
29| Eritque vobis hoc legitimum sempiternum : mense septimo, decima die mensis, affligetis animas vestras, nullumque opus facietis, sive indigena, sive advena qui peregrinatur inter vos.
|
||||
30| In hac die expiatio erit vestri, atque mundatio ab omnibus peccatis vestris : coram Domino mundabimini.
|
||||
31| Sabbatum enim requietionis est, et affligetis animas vestras religione perpetua.
|
||||
32| Expiabit autem sacerdos, qui unctus fuerit, et cujus manus initiatæ sunt ut sacerdotio fungatur pro patre suo : indueturque stola linea et vestibus sanctis,
|
||||
33| et expiabit sanctuarium et tabernaculum testimonii atque altare, sacerdotes quoque et universum populum.
|
||||
34| Eritque vobis hoc legitimum sempiternum, ut oretis pro filiis Israël, et pro cunctis peccatis eorum semel in anno. Fecit igitur sicut præceperat Dominus Moysi.
|
||||
#17
|
||||
1| Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere Aaron et filiis ejus, et cunctis filiis Israël, dicens ad eos : Iste est sermo quem mandavit Dominus, dicens :
|
||||
3| Homo quilibet de domo Israël, si occiderit bovem aut ovem, sive capram, in castris vel extra castra,
|
||||
4| et non obtulerit ad ostium tabernaculi oblationem Domino, sanguinis reus erit : quasi si sanguinem fuderit, sic peribit de medio populi sui.
|
||||
5| Ideo sacerdoti offerre debent filii Israël hostias suas, quas occident in agro, ut sanctificentur Domino ante ostium tabernaculi testimonii, et immolent eas hostias pacificas Domino.
|
||||
6| Fundetque sacerdos sanguinem super altare Domini ad ostium tabernaculi testimonii, et adolebit adipem in odorem suavitatis Domino :
|
||||
7| et nequaquam ultra immolabunt hostias suas dæmonibus, cum quibus fornicati sunt. Legitimum sempiternum erit illis et posteris eorum.
|
||||
8| Et ad ipsos dices : Homo de domo Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, qui obtulerit holocaustum sive victimam,
|
||||
9| et ad ostium tabernaculi testimonii non adduxerit eam, ut offeratur Domino, interibit de populo suo.
|
||||
10| Homo quilibet de domo Israël et de advenis qui peregrinantur inter eos, si comederit sanguinem, obfirmabo faciem meam contra animam illius, et disperdam eam de populo suo,
|
||||
11| quia anima carnis in sanguine est : et ego dedi illum vobis, ut super altare in eo expietis pro animabus vestris, et sanguis pro animæ piaculo sit.
|
||||
12| Idcirco dixi filiis Israël : Omnis anima ex vobis non comedet sanguinem, nec ex advenis qui peregrinantur apud vos.
|
||||
13| Homo quicumque de filiis Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, si venatione atque aucupio ceperit feram, vel avem, quibus vesci licitum est, fundat sanguinem ejus, et operiat illum terra.
|
||||
14| Anima enim omnis carnis in sanguine est : unde dixi filiis Israël : Sanguinem universæ carnis non comedetis, quia anima carnis in sanguine est : et quicumque comederit illum, interibit.
|
||||
15| Anima, quæ comederit morticinum, vel captum a bestia, tam de indigenis, quam de advenis, lavabit vestimenta sua et semetipsum aqua, et contaminatus erit usque ad vesperum : et hoc ordine mundus fiet.
|
||||
16| Quod si non laverit vestimenta sua et corpus, portabit iniquitatem suam.
|
||||
#18
|
||||
1| Locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Ego Dominus Deus vester :
|
||||
3| juxta consuetudinem terræ Ægypti, in qua habitastis, non facietis : et juxta morem regionis Chanaan, ad quam ego introducturus sum vos, non agetis, nec in legitimis eorum ambulabitis.
|
||||
4| Facietis judicia mea, et præcepta mea servabitis, et ambulabitis in eis. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
5| Custodite leges meas atque judicia, quæ faciens homo, vivet in eis. Ego Dominus.
|
||||
6| Omnis homo ad proximam sanguinis sui non accedet, ut revelet turpitudinem ejus. Ego Dominus.
|
||||
7| Turpitudinem patris tui et turpitudinem matris tuæ non discooperies : mater tua est : non revelabis turpitudinem ejus.
|
||||
8| Turpitudinem uxoris patris tui non discooperies : turpitudo enim patris tui est.
|
||||
9| Turpitudinem sororis tuæ ex patre sive ex matre, quæ domi vel foris genita est, non revelabis.
|
||||
10| Turpitudinem filiæ filii tui vel neptis ex filia non revelabis : quia turpitudo tua est.
|
||||
11| Turpitudinem filiæ uxoris patris tui, quam peperit patri tuo, et est soror tua, non revelabis.
|
||||
12| Turpitudinem sororis patris tui non discooperies : quia caro est patris tui.
|
||||
13| Turpitudinem sororis matris tuæ non revelabis, eo quod caro sit matris tuæ.
|
||||
14| Turpitudinem patrui tui non revelabis, nec accedes ad uxorem ejus, quæ tibi affinitate conjungitur.
|
||||
15| Turpitudinem nurus tuæ non revelabis, quia uxor filii tui est : nec discooperies ignominiam ejus.
|
||||
16| Turpitudinem uxoris fratris tui non revelabis : quia turpitudo fratris tui est.
|
||||
17| Turpitudinem uxoris tuæ et filiæ ejus non revelabis. Filiam filii ejus, et filiam filiæ illius non sumes, ut reveles ignominiam ejus : quia caro illius sunt, et talis coitus incestus est.
|
||||
18| Sororem uxoris tuæ in pellicatum illius non accipies, nec revelabis turpitudinem ejus adhuc illa vivente.
|
||||
19| Ad mulierem quæ patitur menstrua non accedes, nec revelabis fœditatem ejus.
|
||||
20| Cum uxore proximi tui non coibis, nec seminis commistione maculaberis.
|
||||
21| De semine tuo non dabis ut consecretur idolo Moloch, nec pollues nomen Dei tui. Ego Dominus.
|
||||
22| Cum masculo non commiscearis coitu femineo, quia abominatio est.
|
||||
23| Cum omni pecore non coibis, nec maculaberis cum eo. Mulier non succumbet jumento, nec miscebitur ei, quia scelus est.
|
||||
24| Nec polluamini in omnibus his quibus contaminatæ sunt universæ gentes, quas ego ejiciam ante conspectum vestrum,
|
||||
25| et quibus polluta est terra : cujus ego scelera visitabo, ut evomat habitatores suos.
|
||||
26| Custodite legitima mea atque judicia, et non faciatis ex omnibus abominationibus istis, tam indigena quam colonus qui peregrinantur apud vos.
|
||||
27| Omnes enim execrationes istas fecerunt accolæ terræ qui fuerunt ante vos, et polluerunt eam.
|
||||
28| Cavete ergo ne et vos similiter evomat, cum paria feceritis, sicut evomuit gentem, quæ fuit ante vos.
|
||||
29| Omnis anima, quæ fecerit de abominationibus his quippiam, peribit de medio populi sui.
|
||||
30| Custodite mandata mea. Nolite facere quæ fecerunt hi qui fuerunt ante vos, et ne polluamini in eis. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
#19
|
||||
1| Locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere ad omnem cœtum filiorum Israël, et dices ad eos : Sancti estote, quia ego sanctus sum, Dominus Deus vester.
|
||||
3| Unusquisque patrem suum, et matrem suam timeat. Sabbata mea custodite. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
4| Nolite converti ad idola, nec deos conflatiles faciatis vobis. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
5| Si immolaveritis hostiam pacificorum Domino, ut sit placabilis,
|
||||
6| eo die quo fuerit immolata, comedetis eam, et die altero : quidquid autem residuum fuerit in diem tertium, igne comburetis.
|
||||
7| Si quis post biduum comederit ex ea, profanus erit, et impietatis reus :
|
||||
8| portabitque iniquitatem suam, quia sanctum Domini polluit, et peribit anima illa de populo suo.
|
||||
9| Cumque messueris segetes terræ tuæ, non tondebis usque ad solum superficiem terræ, nec remanentes spicas colliges,
|
||||
10| neque in vinea tua racemos et grana decidentia congregabis : sed pauperibus et peregrinis carpenda dimittes. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
11| Non facietis furtum. Non mentiemini, nec decipiet unusquisque proximum suum.
|
||||
12| Non perjurabis in nomine meo, nec pollues nomen Dei tui. Ego Dominus.
|
||||
13| Non facies calumniam proximo tuo nec vi opprimes eum. Non morabitur opus mercenarii tui apud te usque mane.
|
||||
14| Non maledices surdo, nec coram cæco pones offendiculum : sed timebis Dominum Deum tuum, quia ego sum Dominus.
|
||||
15| Non facies quod iniquum est, nec injuste judicabis. Non consideres personam pauperis, nec honores vultum potentis. Juste judica proximo tuo.
|
||||
16| Non eris criminator, nec susurro in populo. Non stabis contra sanguinem proximi tui. Ego Dominus.
|
||||
17| Non oderis fratrem tuum in corde tuo, sed publice argue eum, ne habeas super illo peccatum.
|
||||
18| Non quæras ultionem, nec memor eris injuriæ civium tuorum. Diliges amicum tuum sicut teipsum. Ego Dominus.
|
||||
19| Leges meas custodite. Jumentum tuum non facies coire cum alterius generis animantibus. Agrum tuum non seres diverso semine. Veste, quæ ex duobus texta est, non indueris.
|
||||
20| Homo, si dormierit cum muliere coitu seminis, quæ sit ancilla etiam nubilis, et tamen pretio non redempta, nec libertate donata : vapulabunt ambo, et non morientur, quia non fuit libera.
|
||||
21| Pro delicto autem suo offeret Domino ad ostium tabernaculi testimonii arietem :
|
||||
22| orabitque pro eo sacerdos, et pro peccato ejus coram Domino, et repropitiabitur ei, dimitteturque peccatum.
|
||||
23| Quando ingressi fueritis terram, et plantaveritis in ea ligna pomifera, auferetis præputia eorum : poma, quæ germinant, immunda erunt vobis, nec edetis ex eis.
|
||||
24| Quarto autem anno omnis fructus eorum sanctificabitur, laudabilis Domino.
|
||||
25| Quinto autem anno comedetis fructus, congregantes poma, quæ proferunt. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
26| Non comedetis cum sanguine. Non augurabimini, nec observabitis somnia.
|
||||
27| Neque in rotundum attondebitis comam, nec radetis barbam.
|
||||
28| Et super mortuo non incidetis carnem vestram, neque figuras aliquas aut stigmata facietis vobis. Ego Dominus.
|
||||
29| Ne prostituas filiam tuam, ne contaminetur terra et impleatur piaculo.
|
||||
30| Sabbata mea custodite, et sanctuarium meum metuite. Ego Dominus.
|
||||
31| Non declinetis ad magos, nec ab ariolis aliquid sciscitemini, ut polluamini per eos. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
32| Coram cano capite consurge, et honora personam senis : et time Dominum Deum tuum. Ego sum Dominus.
|
||||
33| Si habitaverit advena in terra vestra, et moratus fuerit inter vos, non exprobretis ei :
|
||||
34| sed sit inter vos quasi indigena, et diligetis eum quasi vosmetipsos : fuistis enim et vos advenæ in terra Ægypti. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
35| Nolite facere iniquum aliquid in judicio, in regula, in pondere, in mensura.
|
||||
36| Statera justa, et æqua sint pondera, justus modius, æquusque sextarius. Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti.
|
||||
37| Custodite omnia præcepta mea, et universa judicia, et facite ea. Ego Dominus.
|
||||
#20
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Hæc loqueris filiis Israël : Homo de filiis Israël, et de advenis qui habitant in Israël, si quis dederit de semine suo idolo Moloch, morte moriatur : populus terræ lapidabit eum.
|
||||
3| Et ego ponam faciem meam contra illum : succidamque eum de medio populi sui, eo quod dederit de semine suo Moloch, et contaminaverit sanctuarium meum, ac polluerit nomen sanctum meum.
|
||||
4| Quod si negligens populus terræ, et quasi parvipendens imperium meum, dimiserit hominem qui dedit de semine suo Moloch, nec voluerit eum occidere :
|
||||
5| ponam faciem meam super hominem illum, et super cognationem ejus, succidamque et ipsum, et omnes qui consenserunt ei ut fornicarentur cum Moloch, de medio populi sui.
|
||||
6| Anima, quæ declinaverit ad magos et ariolos, et fornicata fuerit cum eis, ponam faciem meam contra eam, et interficiam illam de medio populi sui.
|
||||
7| Sanctificamini et estote sancti, quia ego sum Dominus Deus vester.
|
||||
8| Custodite præcepta mea, et facite ea : ego Dominus qui sanctifico vos.
|
||||
9| Qui maledixerit patri suo, aut matri, morte moriatur : patri matrique maledixit : sanguis ejus sit super eum.
|
||||
10| Si mœchatus quis fuerit cum uxore alterius, et adulterium perpetraverit cum conjuge proximi sui, morte moriantur et mœchus et adultera.
|
||||
11| Qui dormierit cum noverca sua, et revelaverit ignominiam patris sui, morte moriantur ambo : sanguis eorum sit super eos.
|
||||
12| Si quis dormierit cum nuru sua, uterque moriatur, quia scelus operati sunt : sanguis eorum sit super eos.
|
||||
13| Qui dormierit cum masculo coitu femineo, uterque operatus est nefas : morte moriantur : sit sanguis eorum super eos.
|
||||
14| Qui supra uxorem filiam, duxerit matrem ejus, scelus operatus est : vivus ardebit cum eis, nec permanebit tantum nefas in medio vestri.
|
||||
15| Qui cum jumento et pecore coierit, morte moriatur : pecus quoque occidite.
|
||||
16| Mulier, quæ succubuerit cuilibet jumento, simul interficietur cum eo : sanguis eorum sit super eos.
|
||||
17| Qui acceperit sororem suam filiam patris sui, vel filiam matris suæ, et viderit turpitudinem ejus, illaque conspexerit fratris ignominiam, nefariam rem operati sunt : occidentur in conspectu populi sui, eo quod turpitudinem suam mutuo revelaverint, et portabunt iniquitatem suam.
|
||||
18| Qui coierit cum muliere in fluxu menstruo, et revelaverit turpitudinem ejus, ipsaque aperuerit fontem sanguinis sui, interficientur ambo de medio populi sui.
|
||||
19| Turpitudinem materteræ et amitæ tuæ non discooperies : qui hoc fecerit, ignominiam carnis suæ nudavit ; portabunt ambo iniquitatem suam.
|
||||
20| Qui coierit cum uxore patrui vel avunculi sui, et revelaverit ignominiam cognationis suæ, portabunt ambo peccatum suum : absque liberis morientur.
|
||||
21| Qui duxerit uxorem fratris sui, rem facit illicitam : turpitudinem fratris sui revelavit : absque liberis erunt.
|
||||
22| Custodite leges meas, atque judicia, et facite ea : ne et vos evomat terra quam intraturi estis et habitaturi.
|
||||
23| Nolite ambulare in legitimis nationum, quas ego expulsurus sum ante vos. Omnia enim hæc fecerunt, et abominatus sum eas.
|
||||
24| Vobis autem loquor. Possidete terram eorum, quam dabo vobis in hæreditatem, terram fluentem lacte et melle. Ego Dominus Deus vester, qui separavi vos a ceteris populis.
|
||||
25| Separate ergo et vos jumentum mundum ab immundo, et avem mundam ab immunda : ne polluatis animas vestras in pecore, et avibus, et cunctis quæ moventur in terra, et quæ vobis ostendi esse polluta.
|
||||
26| Eritis mihi sancti, quia sanctus sum ego Dominus, et separavi vos a ceteris populis, ut essetis mei.
|
||||
27| Vir, sive mulier, in quibus pythonicus, vel divinationis fuerit spiritus, morte moriantur : lapidibus obruent eos : sanguis eorum sit super illos.
|
||||
#21
|
||||
1| Dixit quoque Dominus ad Moysen : Loquere ad sacerdotes filios Aaron, et dices ad eos : Ne contaminetur sacerdos in mortibus civium suorum,
|
||||
2| nisi tantum in consanguineis, ac propinquis, id est, super patre et matre, et filio, et filia, fratre quoque,
|
||||
3| et sorore virgine quæ non est nupta viro :
|
||||
4| sed nec in principe populi sui contaminabitur.
|
||||
5| Non radent caput, nec barbam, neque in carnibus suis facient incisuras.
|
||||
6| Sancti erunt Deo suo, et non polluent nomen ejus : incensum enim Domini, et panes Dei sui offerunt, et ideo sancti erunt.
|
||||
7| Scortum et vile prostibulum non ducent uxorem, nec eam quæ repudiata est a marito : quia consecrati sunt Deo suo,
|
||||
8| et panes propositionis offerunt. Sint ergo sancti, quia et ego sanctus sum, Dominus qui sanctifico eos.
|
||||
9| Sacerdotis filia si deprehensa fuerit in stupro, et violaverit nomen patris sui, flammis exuretur.
|
||||
10| Pontifex, id est, sacerdos maximus inter fratres suos, super cujus caput fusum est unctionis oleum, et cujus manus in sacerdotio consecratæ sunt, vestitusque est sanctis vestibus, caput suum non discooperiet, vestimenta non scindet :
|
||||
11| et ad omnem mortuum non ingredietur omnino : super patre quoque suo et matre non contaminabitur.
|
||||
12| Nec egredietur de sanctis, ne polluat sanctuarium Domini, quia oleum sanctæ unctionis Dei sui super eum est. Ego Dominus.
|
||||
13| Virginem ducet uxorem :
|
||||
14| viduam autem et repudiatam, et sordidam, atque meretricem non accipiet, sed puellam de populo suo :
|
||||
15| ne commisceat stirpem generis sui vulgo gentis suæ : quia ego Dominus, qui sanctifico eum.
|
||||
16| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
17| Loquere ad Aaron : Homo de semine tuo per familias qui habuerit maculam, non offeret panes Deo suo,
|
||||
18| nec accedet ad ministerium ejus : si cæcus fuerit, si claudus, si parvo vel grandi, vel torto naso,
|
||||
19| si fracto pede, si manu,
|
||||
20| si gibbus, si lippus, si albuginem habens in oculo, si jugem scabiem, si impetiginem in corpore, vel herniosus.
|
||||
21| Omnis qui habuerit maculam de semine Aaron sacerdotis, non accedet offerre hostias Domino, nec panes Deo suo :
|
||||
22| vescetur tamen panibus qui offeruntur in sanctuario,
|
||||
23| ita dumtaxat, ut intra velum non ingrediatur, nec accedat ad altare, quia maculam habet, et contaminare non debet sanctuarium meum. Ego Dominus qui sanctifico eos.
|
||||
24| Locutus est ergo Moyses ad Aaron, et ad filios ejus, et ad omnem Israël cuncta quæ fuerant sibi imperata.
|
||||
#22
|
||||
1| Locutus quoque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere ad Aaron et ad filios ejus, ut caveant ab his quæ consecrata sunt filiorum Israël, et non contaminent nomen sanctificatorum mihi, quæ ipsi offerunt. Ego Dominus.
|
||||
3| Dic ad eos, et ad posteros eorum : Omnis homo qui accesserit de stirpe vestra ad ea quæ consecrata sunt, et quæ obtulerunt filii Israël Domino, in quo est immunditia, peribit coram Domino. Ego sum Dominus.
|
||||
4| Homo de semine Aaron, qui fuerit leprosus, aut patiens fluxum seminis, non vescetur de his quæ sanctificata sunt mihi, donec sanetur. Qui tetigerit immundum super mortuo, et ex quo egreditur semen quasi coitus,
|
||||
5| et qui tangit reptile, et quodlibet immundum cujus tactus est sordidus,
|
||||
6| immundus erit usque ad vesperum, et non vescetur his quæ sanctificata sunt : sed cum laverit carnem suam aqua,
|
||||
7| et occubuerit sol, tunc mundatus vescetur de sanctificatis, quia cibus illius est.
|
||||
8| Morticinum et captum a bestia non comedent, nec polluentur in eis. Ego sum Dominus.
|
||||
9| Custodiant præcepta mea, ut non subjaceant peccato, et moriantur in sanctuario, cum polluerint illud. Ego Dominus qui sanctifico eos.
|
||||
10| Omnis alienigena non comedet de sanctificatis ; inquilinus sacerdotis et mercenarius non vescentur ex eis.
|
||||
11| Quem autem sacerdos emerit, et qui vernaculus domus ejus fuerit, his comedent ex eis.
|
||||
12| Si filia sacerdotis cuilibet ex populo nupta fuerit, de his quæ sanctificata sunt, et de primitiis non vescetur.
|
||||
13| Sin autem vidua, vel repudiata, et absque liberis reversa fuerit ad domum patris sui : sicut puella consueverat, aletur cibis patris sui. Omnis alienigena comedendi ex eis non habet potestatem.
|
||||
14| Qui comederit de sanctificatis per ignorantiam, addet quintam partem cum eo quod comedit, et dabit sacerdoti in sanctuarium.
|
||||
15| Nec contaminabunt sanctificata filiorum Israël, quæ offerunt Domino :
|
||||
16| ne forte sustineant iniquitatem delicti sui, cum sanctificata comederint. Ego Dominus qui sanctifico eos.
|
||||
17| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
18| Loquere ad Aaron et filios ejus, et ad omnes filios Israël, dicesque ad eos : Homo de domo Israël, et de advenis qui habitant apud vos, qui obtulerit oblationem suam, vel vota solvens, vel sponte offerens, quidquid illud obtulerit in holocaustum Domini,
|
||||
19| ut offeratur per vos, masculus immaculatus erit ex bobus, et ovibus, et ex capris :
|
||||
20| si maculam habuerit, non offeretis, neque erit acceptabile.
|
||||
21| Homo qui obtulerit victimam pacificorum Domino, vel vota solvens, vel sponte offerens, tam de bobus quam de ovibus, immaculatum offeret ut acceptabile sit : omnis macula non erit in eo.
|
||||
22| Si cæcum fuerit, si fractum, si cicatricem habens, si papulas, aut scabiem, aut impetiginem : non offeretis ea Domino, nec adolebitis ex eis super altare Domini.
|
||||
23| Bovem et ovem, aure et cauda amputatis, voluntarie offerre potes, votum autem ex eis solvi non potest.
|
||||
24| Omne animal, quod vel contritis, vel tusis, vel sectis ablatisque testiculis est, non offeretis Domino, et in terra vestra hoc omnino ne faciatis.
|
||||
25| De manu alienigenæ non offeretis panes Deo vestro, et quidquid aliud dare voluerit, quia corrupta, et maculata sunt omnia : non suscipietis ea.
|
||||
26| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
27| Bos, ovis et capra, cum genita fuerint, septem diebus erunt sub ubere matris suæ : die autem octavo, et deinceps, offerri poterunt Domino.
|
||||
28| Sive illa bos, sive ovis, non immolabuntur una die cum fœtibus suis.
|
||||
29| Si immolaveritis hostiam pro gratiarum actione Domino, ut possit esse placabilis,
|
||||
30| eodem die comedetis eam : non remanebit quidquam in mane alterius diei. Ego Dominus.
|
||||
31| Custodite mandata mea, et facite ea. Ego Dominus.
|
||||
32| Ne polluatis nomen meum sanctum, ut sanctificer in medio filiorum Israël. Ego Dominus qui sanctifico vos,
|
||||
33| et eduxi de terra Ægypti, ut essem vobis in Deum. Ego Dominus.
|
||||
#23
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Hæ sunt feriæ Domini, quas vocabitis sanctas.
|
||||
3| Sex diebus facietis opus : dies septimus, quia sabbati requies est, vocabitur sanctus : omne opus non facietis in eo : sabbatum Domini est in cunctis habitationibus vestris.
|
||||
4| Hæ sunt ergo feriæ Domini sanctæ, quas celebrare debetis temporibus suis.
|
||||
5| Mense primo, quartadecima die mensis ad vesperum, Phase Domini est :
|
||||
6| et quintadecima die mensis hujus, solemnitas azymorum Domini est. Septem diebus azyma comedetis.
|
||||
7| Dies primus erit vobis celeberrimus, sanctusque : omne opus servile non facietis in eo,
|
||||
8| sed offeretis sacrificium in igne Domino septem diebus. Dies autem septimus erit celebrior et sanctior : nullumque servile opus facietis in eo.
|
||||
9| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
10| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Cum ingressi fueritis terram, quam ego dabo vobis, et messueritis segetem, feretis manipulos spicarum, primitias messis vestræ, ad sacerdotem :
|
||||
11| qui elevabit fasciculum coram Domino, ut acceptabile sit pro vobis, altero die sabbati, et sanctificabit illum.
|
||||
12| Atque in eodem die quo manipulus consecratur, cædetur agnus immaculatus anniculus in holocaustum Domini.
|
||||
13| Et libamenta offerentur cum eo, duæ decimæ similæ conspersæ oleo in incensum Domini, odoremque suavissimum : liba quoque vini, quarta pars hin.
|
||||
14| Panem, et polentam, et pultes non comedetis ex segete, usque ad diem qua offeretis ex ea Deo vestro. Præceptum est sempiternum in generationibus, cunctisque habitaculis vestris.
|
||||
15| Numerabitis ergo ab altero die sabbati, in quo obtulistis manipulum primitiarum, septem hebdomadas plenas,
|
||||
16| usque ad alteram diem expletionis hebdomadæ septimæ, id est, quinquaginta dies : et sic offeretis sacrificium novum Domino
|
||||
17| ex omnibus habitaculis vestris, panes primitiarum duos de duabus decimis similæ fermentatæ, quos coquetis in primitias Domini.
|
||||
18| Offeretisque cum panibus septem agnos immaculatos anniculos, et vitulum de armento unum, et arietes duos, et erunt in holocaustum cum libamentis suis, in odorem suavissimum Domini.
|
||||
19| Facietis et hircum pro peccato, duosque agnos anniculos hostias pacificorum.
|
||||
20| Cumque elevaverit eos sacerdos cum panibus primitiarum coram Domino, cedent in usum ejus.
|
||||
21| Et vocabitis hunc diem celeberrimum, atque sanctissimum : omne opus servile non facietis in eo. Legitimum sempiternum erit in cunctis habitaculis, et generationibus vestris.
|
||||
22| Postquam autem messueritis segetem terræ vestræ, nec secabitis eam usque ad solum, nec remanentes spicas colligetis : sed pauperibus et peregrinis dimittetis eas. Ego sum Dominus Deus vester.
|
||||
23| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
24| Loquere filiis Israël : Mense septimo, prima die mensis, erit vobis sabbatum, memoriale, clangentibus tubis, et vocabitur sanctum :
|
||||
25| omne opus servile non facietis in eo, et offeretis holocaustum Domino.
|
||||
26| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
27| Decimo die mensis hujus septimi, dies expiationum erit celeberrimus, et vocabitur sanctus : affligetisque animas vestras in eo, et offeretis holocaustum Domino.
|
||||
28| Omne opus servile non facietis in tempore diei hujus : quia dies propitiationis est, ut propitietur vobis Dominus Deus vester.
|
||||
29| Omnis anima, quæ afflicta non fuerit die hac, peribit de populis suis :
|
||||
30| et quæ operis quippiam fecerit, delebo eam de populo suo.
|
||||
31| Nihil ergo operis facietis in eo : legitimum sempiternum erit vobis in cunctis generationibus, et habitationibus vestris.
|
||||
32| Sabbatum requietionis est, et affligetis animas vestras die nono mensis : a vespera usque ad vesperam celebrabitis sabbata vestra.
|
||||
33| Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
34| Loquere filiis Israël : A quintodecimo die mensis hujus septimi, erunt feriæ tabernaculorum septem diebus Domino.
|
||||
35| Dies primus vocabitur celeberrimus atque sanctissimus : omne opus servile non facietis in eo.
|
||||
36| Et septem diebus offeretis holocausta Domino. Dies quoque octavus erit celeberrimus, atque sanctissimus, et offeretis holocaustum Domino : est enim cœtus atque collectæ : omne opus servile non facietis in eo.
|
||||
37| Hæ sunt feriæ Domini, quas vocabitis celeberrimas atque sanctissimas, offeretisque in eis oblationes Domino, holocausta et libamenta juxta ritum uniuscujusque diei :
|
||||
38| exceptis sabbatis Domini, donisque vestris, et quæ offeretis ex voto, vel quæ sponte tribuetis Domino.
|
||||
39| A quintodecimo ergo die mensis septimi, quando congregaveritis omnes fructus terræ vestræ, celebrabitis ferias Domini septem diebus : die primo et die octavo erit sabbatum, id est, requies.
|
||||
40| Sumetisque vobis die primo fructus arboris pulcherrimæ, spatulasque palmarum, et ramos ligni densarum frondium, et salices de torrente, et lætabimini coram Domino Deo vestro.
|
||||
41| Celebrabitisque solemnitatem ejus septem diebus per annum : legitimum sempiternum erit in generationibus vestris. Mense septimo festa celebrabitis,
|
||||
42| et habitabitis in umbraculis septem diebus : omnis, qui de genere est Israël, manebit in tabernaculis,
|
||||
43| ut discant posteri vestri quod in tabernaculis habitare fecerim filios Israël, cum educerem eos de terra Ægypti. Ego Dominus Deus vester.
|
||||
44| Locutusque est Moyses super solemnitatibus Domini ad filios Israël.
|
||||
#24
|
||||
1| Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Præcipe filiis Israël, ut afferant tibi oleum de olivis purissimum, ac lucidum, ad concinnandas lucernas jugiter,
|
||||
3| extra velum testimonii in tabernaculo fœderis. Ponetque eas Aaron a vespere usque ad mane coram Domino, cultu rituque perpetuo in generationibus vestris.
|
||||
4| Super candelabrum mundissimum ponentur semper in conspectu Domini.
|
||||
5| Accipies quoque similam, et coques ex ea duodecim panes, qui singuli habebunt duas decimas :
|
||||
6| quorum senos altrinsecus super mensam purissimam coram Domino statues :
|
||||
7| et pones super eos thus lucidissimum, ut sit panis in monimentum oblationis Domini.
|
||||
8| Per singula sabbata mutabuntur coram Domino suscepti a filiis Israël fœdere sempiterno :
|
||||
9| eruntque Aaron et filiorum ejus, ut comedant eos in loco sancto : quia Sanctum sanctorum est de sacrificiis Domini jure perpetuo.
|
||||
10| Ecce autem egressus filius mulieris Israëlitidis, quem pepererat de viro ægyptio inter filios Israël, jurgatus est in castris cum viro Israëlita.
|
||||
11| Cumque blasphemasset nomen, et maledixisset ei, adductus est ad Moysen. (Vocabatur autem mater ejus Salumith, filia Dabri de tribu Dan.)
|
||||
12| Miseruntque eum in carcerem, donec nossent quid juberet Dominus.
|
||||
13| Qui locutus est ad Moysen,
|
||||
14| dicens : Educ blasphemum extra castra, et ponant omnes qui audierunt, manus suas super caput ejus, et lapidet eum populus universus.
|
||||
15| Et ad filios Israël loqueris : Homo, qui maledixerit Deo suo, portabit peccatum suum ;
|
||||
16| et qui blasphemaverit nomen Domini, morte moriatur : lapidibus opprimet eum omnis multitudo, sive ille civis, sive peregrinus fuerit. Qui blasphemaverit nomen Domini, morte moriatur.
|
||||
17| Qui percusserit, et occiderit hominem, morte moriatur.
|
||||
18| Qui percusserit animal, reddet vicarium, id est, animam pro anima.
|
||||
19| Qui irrogaverit maculam cuilibet civium suorum, sicut fecit, sic fiet ei :
|
||||
20| fracturam pro fractura, oculum pro oculo, dentem pro dente restituet : qualem inflixerit maculam, talem sustinere cogetur.
|
||||
21| Qui percusserit jumentum, reddet aliud. Qui percusserit hominem, punietur.
|
||||
22| Æquum judicium sit inter vos, sive peregrinus, sive civis peccaverit : quia ego sum Dominus Deus vester.
|
||||
23| Locutusque est Moyses ad filios Israël : et eduxerunt eum, qui blasphemaverat, extra castra, ac lapidibus oppresserunt. Feceruntque filii Israël sicut præceperat Dominus Moysi.
|
||||
#25
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen in monte Sinai, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Quando ingressi fueritis terram quam ego dabo vobis, sabbatizes sabbatum Domino.
|
||||
3| Sex annis seres agrum tuum, et sex annis putabis vineam tuam, colligesque fructus ejus :
|
||||
4| septimo autem anno sabbatum erit terræ, requietionis Domini : agrum non seres, et vineam non putabis.
|
||||
5| Quæ sponte gignet humus, non metes : et uvas primitiarum tuarum non colliges quasi vindemiam : annus enim requietionis terræ est :
|
||||
6| sed erunt vobis in cibum, tibi et servo tuo, ancillæ et mercenario tuo, et advenæ qui peregrinantur apud te :
|
||||
7| jumentis tuis et pecoribus, omnia quæ nascuntur præbebunt cibum.
|
||||
8| Numerabis quoque tibi septem hebdomadas annorum, id est, septies septem, quæ simul faciunt annos quadraginta novem :
|
||||
9| et clanges buccina mense septimo, decima die mensis, propitiationis tempore, in universa terra vestra.
|
||||
10| Sanctificabisque annum quinquagesimum, et vocabis remissionem cunctis habitatoribus terræ tuæ : ipse est enim jubilæus. Revertetur homo ad possessionem suam, et unusquisque rediet ad familiam pristinam :
|
||||
11| quia jubilæus est, et quinquagesimus annus. Non seretis neque metetis sponte in agro nascentia, et primitias vindemiæ non colligetis,
|
||||
12| ob sanctificationem jubilæi : sed statim oblata comedetis.
|
||||
13| Anno jubilæi, redient omnes ad possessiones suas.
|
||||
14| Quando vendes quippiam civi tuo, vel emes ab eo, ne contristes fratrem tuum, sed juxta numerum annorum jubilæi emes ab eo,
|
||||
15| et juxta supputationem frugum vendet tibi.
|
||||
16| Quanto plures anni remanserint post jubilæum, tanto crescet et pretium : et quanto minus temporis numeraveris, tanto minoris et emptio constabit : tempus enim frugum vendet tibi.
|
||||
17| Nolite affligere contribules vestros, sed timeat unusquisque Deum suum, quia ego Dominus Deus vester.
|
||||
18| Facite præcepta mea, et judicia custodite, et implete ea : ut habitare possitis in terra absque ullo pavore,
|
||||
19| et gignat vobis humus fructus suos, quibus vescamini usque ad saturitatem, nullius impetum formidantes.
|
||||
20| Quod si dixeritis : Quid comedemus anno septimo, si non severimus, neque collegerimus fruges nostras ?
|
||||
21| dabo benedictionem meam vobis anno sexto, et faciet fructus trium annorum :
|
||||
22| seretisque anno octavo, et comedetis veteres fruges usque ad nonum annum : donec nova nascantur, edetis vetera.
|
||||
23| Terra quoque non vendetur in perpetuum, quia mea est, et vos advenæ et coloni mei estis :
|
||||
24| unde cuncta regio possessionis vestræ sub redemptionis conditione vendetur.
|
||||
25| Si attenuatus frater tuus vendiderit possessiunculam suam, et voluerit propinquus ejus, potest redimere quod ille vendiderat.
|
||||
26| Sin autem non habuerit proximum, et ipse pretium ad redimendum potuerit invenire,
|
||||
27| computabuntur fructus ex eo tempore quo vendidit : et quod reliquum est, reddet emptori, sicque recipiet possessionem suam.
|
||||
28| Quod si non invenerit manus ejus ut reddat pretium, habebit emptor quod emerat, usque ad annum jubilæum. In ipso enim omnis venditio redibit ad dominum et ad possessorem pristinum.
|
||||
29| Qui vendiderit domum intra urbis muros, habebit licentiam redimendi, donec unus impleatur annus.
|
||||
30| Si non redemerit, et anni circulus fuerit evolutus, emptor possidebit eam, et posteri ejus in perpetuum, et redimi non poterit, etiam in jubilæo.
|
||||
31| Sin autem in villa domus, quæ muros non habet, agrorum jure vendetur : si ante redempta non fuerit, in jubilæo revertetur ad dominum.
|
||||
32| Ædes Levitarum quæ in urbibus sunt, semper possunt redimi :
|
||||
33| si redemptæ non fuerint, in jubilæo revertentur ad dominos, quia domus urbium Levitarum pro possessionibus sunt inter filios Israël.
|
||||
34| Suburbana autem eorum non veneant, quia possessio sempiterna est.
|
||||
35| Si attenuatus fuerit frater tuus, et infirmus manu, et susceperis eum quasi advenam et peregrinum, et vixerit tecum,
|
||||
36| ne accipias usuras ab eo, nec amplius quam dedisti : time Deum tuum, ut vivere possit frater tuus apud te.
|
||||
37| Pecuniam tuam non dabis ei ad usuram, et frugum superabundantiam non exiges.
|
||||
38| Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut darem vobis terram Chanaan, et essem vester Deus.
|
||||
39| Si paupertate compulsus vendiderit se tibi frater tuus, non eum opprimes servitute famulorum,
|
||||
40| sed quasi mercenarius et colonus erit : usque ad annum jubilæum operabitur apud te,
|
||||
41| et postea egredietur cum liberis suis, et revertetur ad cognationem, ad possessionem patrum suorum.
|
||||
42| Mei enim servi sunt, et ego eduxi eos de terra Ægypti : non veneant conditione servorum :
|
||||
43| ne affligas eum per potentiam, sed metuito Deum tuum.
|
||||
44| Servus et ancilla sint vobis de nationibus quæ in circuitu vestro sunt :
|
||||
45| et de advenis qui peregrinantur apud vos, vel qui ex his nati fuerint in terra vestra, hos habebitis famulos :
|
||||
46| et hæreditario jure transmittetis ad posteros, ac possidebitis in æternum : fratres autem vestros filios Israël ne opprimatis per potentiam.
|
||||
47| Si invaluerit apud vos manus advenæ atque peregrini, et attenuatus frater tuus vendiderit se ei, aut cuiquam de stirpe ejus :
|
||||
48| post venditionem potest redimi. Qui voluerit ex fratribus suis, redimet eum,
|
||||
49| et patruus, et patruelis, et consanguineus, et affinis. Sin autem et ipse potuerit, redimet se,
|
||||
50| supputatis dumtaxat annis a tempore venditionis suæ usque ad annum jubilæum : et pecunia, qua venditus fuerat, juxta annorum numerum, et rationem mercenarii supputata.
|
||||
51| Si plures fuerint anni qui remanent usque ad jubilæum, secundum hos reddet et pretium :
|
||||
52| si pauci, ponet rationem cum eo juxta annorum numerum, et reddet emptori quod reliquum est annorum,
|
||||
53| quibus ante servivit mercedibus imputatis : non affliget eum violenter in conspectu tuo.
|
||||
54| Quod si per hæc redimi non potuerit, anno jubilæo egredietur cum liberis suis.
|
||||
55| Mei enim sunt servi filii Israël, quos eduxi de terra Ægypti.
|
||||
#26
|
||||
1| Ego Dominus Deus vester : non facietis vobis idolum, et sculptile, nec titulos erigetis, nec insignem lapidem ponetis in terra vestra, ut adoretis eum. Ego enim sum Dominus Deus vester.
|
||||
2| Custodite sabbata mea, et pavete ad sanctuarium meum. Ego Dominus.
|
||||
3| Si in præceptis meis ambulaveritis, et mandata mea custodieritis, et feceritis ea, dabo vobis pluvias temporibus suis,
|
||||
4| et terra gignet germen suum, et pomis arbores replebuntur.
|
||||
5| Apprehendet messium tritura vindemiam, et vindemia occupabit sementem : et comedetis panem vestrum in saturitate, et absque pavore habitabitis in terra vestra.
|
||||
6| Dabo pacem in finibus vestris : dormietis, et non erit qui exterreat. Auferam malas bestias, et gladius non transibit terminos vestros.
|
||||
7| Persequemini inimicos vestros, et corruent coram vobis.
|
||||
8| Persequentur quinque de vestris centum alienos, et centum de vobis decem millia : cadent inimici vestri gladio in conspectu vestro.
|
||||
9| Respiciam vos, et crescere faciam : multiplicabimini, et firmabo pactum meum vobiscum.
|
||||
10| Comedetis vetustissima veterum, et vetera novis supervenientibus projicietis.
|
||||
11| Ponam tabernaculum meum in medio vestri, et non abjiciet vos anima mea.
|
||||
12| Ambulabo inter vos, et ero Deus vester, vosque eritis populus meus.
|
||||
13| Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægyptiorum, ne serviretis eis : et qui confregi catenas cervicum vestrarum, ut incederetis erecti.
|
||||
14| Quod si non audieritis me, nec feceritis omnia mandata mea,
|
||||
15| si spreveritis leges meas, et judicia mea contempseritis, ut non faciatis ea quæ a me constituta sunt, et ad irritum perducatis pactum meum :
|
||||
16| ego quoque hæc faciam vobis : visitabo vos velociter in egestate, et ardore, qui conficiat oculos vestros, et consumat animas vestras. Frustra seretis sementem, quæ ab hostibus devorabitur.
|
||||
17| Ponam faciem meam contra vos, et corruetis coram hostibus vestris, et subjiciemini his qui oderunt vos : fugietis, nemine persequente.
|
||||
18| Sin autem nec sic obedieritis mihi, addam correptiones vestras septuplum propter peccata vestra,
|
||||
19| et conteram superbiam duritiæ vestræ. Daboque vobis cælum desuper sicut ferrum, et terram æneam.
|
||||
20| Consumetur incassum labor vester, non proferet terra germen, nec arbores poma præbebunt.
|
||||
21| Si ambulaveritis ex adverso mihi, nec volueritis audire me, addam plagas vestras in septuplum propter peccata vestra :
|
||||
22| immittamque in vos bestias agri, quæ consumant vos, et pecora vestra, et ad paucitatem cuncta redigant, desertæque fiant viæ vestræ.
|
||||
23| Quod si nec sic volueritis recipere disciplinam, sed ambulaveritis ex adverso mihi :
|
||||
24| ego quoque contra vos adversus incedam, et percutiam vos septies propter peccata vestra,
|
||||
25| inducamque super vos gladium ultorem fœderis mei. Cumque confugeritis in urbes, mittam pestilentiam in medio vestri, et trademini in manibus hostium,
|
||||
26| postquam confregero baculum panis vestri : ita ut decem mulieres in uno clibano coquant panes, et reddant eos ad pondus : et comedetis, et non saturabimini.
|
||||
27| Sin autem nec per hæc audieritis me, sed ambulaveritis contra me :
|
||||
28| et ego incedam adversus vos in furore contrario, et corripiam vos septem plagis propter peccata vestra :
|
||||
29| ita ut comedatis carnes filiorum vestrorum et filiarum vestrarum.
|
||||
30| Destruam excelsa vestra, et simulacra confringam. Cadetis inter ruinas idolorum vestrorum, et abominabitur vos anima mea,
|
||||
31| in tantum ut urbes vestras redigam in solitudinem, et deserta faciam sanctuaria vestra, nec recipiam ultra odorem suavissimum.
|
||||
32| Disperdamque terram vestram, et stupebunt super ea inimici vestri, cum habitatores illius fuerint.
|
||||
33| Vos autem dispergam in gentes, et evaginabo post vos gladium, eritque terra vestra deserta, et civitates vestræ dirutæ.
|
||||
34| Tunc placebunt terræ sabbata sua cunctis diebus solitudinis suæ : quando fueritis
|
||||
35| in terra hostili, sabbatizabit, et requiescet in sabbatis solitudinis suæ, eo quod non requieverit in sabbatis vestris quando habitabatis in ea.
|
||||
36| Et qui de vobis remanserint, dabo pavorem in cordibus eorum in regionibus hostium, terrebit eos sonitus folii volantis, et ita fugient quasi gladium : cadent, nullo persequente,
|
||||
37| et corruent singuli super fratres suos, quasi bella fugientes, nemo vestrum inimicis audebit resistere.
|
||||
38| Peribitis inter gentes, et hostilis vos terra consumet.
|
||||
39| Quod si et de iis aliqui remanserint, tabescent in iniquitatibus suis, in terra inimicorum suorum, et propter peccata patrum suorum et sua affligentur :
|
||||
40| donec confiteantur iniquitates suas, et majorum suorum, quibus prævaricati sunt in me, et ambulaverunt ex adverso mihi.
|
||||
41| Ambulabo igitur et ego contra eos, et inducam illos in terram hostilem, donec erubescat incircumcisa mens eorum : tunc orabunt pro impietatibus suis.
|
||||
42| Et recordabor fœderis mei, quod pepigi cum Jacob, et Isaac, et Abraham. Terræ quoque memor ero :
|
||||
43| quæ cum relicta fuerit ab eis, complacebit sibi in sabbatis suis, patiens solitudinem propter illos. Ipsi vero rogabunt pro peccatis suis, eo quod abjecerint judicia mea, et leges meas despexerint.
|
||||
44| Et tamen etiam cum essent in terra hostili, non penitus abjeci eos, neque sic despexi ut consumerentur, et irritum facerent pactum meum cum eis. Ego enim sum Dominus Deus eorum,
|
||||
45| et recordabor fœderis mei pristini, quando eduxi eos de terra Ægypti in conspectu gentium, ut essem Deus eorum. Ego Dominus. Hæc sunt judicia atque præcepta et leges quas dedit Dominus inter se et filios Israël in monte Sinai per manum Moysi.
|
||||
#27
|
||||
1| Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :
|
||||
2| Loquere filiis Israël, et dices ad eos : Homo qui votum fecerit, et spoponderit Deo animam suam, sub æstimatione dabit pretium.
|
||||
3| Si fuerit masculus a vigesimo anno usque ad sexagesimum annum, dabit quinquaginta siclos argenti ad mensuram sanctuarii :
|
||||
4| si mulier, triginta.
|
||||
5| A quinto autem anno usque ad vigesimum, masculus dabit viginti siclos : femina, decem.
|
||||
6| Ab uno mense usque ad annum quintum, pro masculo dabuntur quinque sicli : pro femina, tres.
|
||||
7| Sexagenarius et ultra masculus dabit quindecim siclos : femina, decem.
|
||||
8| Si pauper fuerit, et æstimationem reddere non valebit, stabit coram sacerdote : et quantum ille æstimaverit, et viderit eum posse reddere, tantum dabit.
|
||||
9| Animal autem, quod immolari potest Domino, si quis voverit, sanctum erit,
|
||||
10| et mutari non poterit, id est, nec melius malo, nec pejus bono : quod si mutaverit, et ipsum quod mutatum est, et illud pro quo mutatum est, consecratum erit Domino.
|
||||
11| Animal immundum, quod immolari Domino non potest, si quis voverit, adducetur ante sacerdotem :
|
||||
12| qui judicans utrum bonum an malum sit, statuet pretium.
|
||||
13| Quod si dare voluerit is qui offert, addet supra æstimationem quintam partem.
|
||||
14| Homo si voverit domum suam, et sanctificaverit Domino, considerabit eam sacerdos utrum bona an mala sit, et juxta pretium, quod ab eo fuerit constitutum, venundabitur :
|
||||
15| sin autem ille qui voverat, voluerit redimere eam, dabit quintam partem æstimationis supra, et habebit domum.
|
||||
16| Quod si agrum possessionis suæ voverit, et consecraverit Domino, juxta mensuram sementis æstimabitur pretium : si triginta modiis hordei seritur terra, quinquaginta siclis venundetur argenti.
|
||||
17| Si statim ab anno incipientis jubilæi voverit agrum, quanto valere potest, tanto æstimabitur.
|
||||
18| Sin autem post aliquantum temporis, supputabit sacerdos pecuniam juxta annorum, qui reliqui sunt, numerum usque ad jubilæum, et detrahetur ex pretio.
|
||||
19| Quod si voluerit redimere agrum ille qui voverat, addet quintam partem æstimatæ pecuniæ, et possidebit eum.
|
||||
20| Sin autem noluerit redimere, sed alteri cuilibet fuerit venundatus, ultra eum qui voverat redimere non poterit.
|
||||
21| Quia cum jubilæi venerit dies, sanctificatus erit Domino, et possessio consecrata ad jus pertinet sacerdotum.
|
||||
22| Si ager emptus est, et non de possessione majorum sanctificatus fuerit Domino,
|
||||
23| supputabit sacerdos juxta annorum numerum usque ad jubilæum, pretium : et dabit ille qui voverat eum, Domino.
|
||||
24| In jubilæo autem revertetur ad priorem dominum, qui vendiderat eum, et habuerat in sorte possessionis suæ.
|
||||
25| Omnis æstimatio siclo sanctuarii ponderabitur. Siclus viginti obolos habet.
|
||||
26| Primogenita, quæ ad Dominum pertinent, nemo sanctificare poterit et vovere : sive bos, sive ovis fuerit, Domini sunt.
|
||||
27| Quod si immundum est animal, redimet qui obtulit, juxta æstimationem tuam, et addet quintam partem pretii : si redimere noluerit, vendetur alteri quantocumque a te fuerit æstimatum.
|
||||
28| Omne quod Domino consecratur, sive homo fuerit, sive animal, sive ager, non vendetur, nec redimi poterit. Quidquid semel fuerit consecratum, Sanctum sanctorum erit Domino :
|
||||
29| et omnis consecratio, quæ offertur ab homine, non redimetur, sed morte morietur.
|
||||
30| Omnes decimæ terræ, sive de frugibus, sive de pomis arborum, Domini sunt, et illi sanctificantur.
|
||||
31| Si quis autem voluerit redimere decimas suas, addet quintam partem earum.
|
||||
32| Omnium decimarum bovis et ovis et capræ, quæ sub pastoris virga transeunt, quidquid decimum venerit, sanctificabitur Domino.
|
||||
33| Non eligetur nec bonum nec malum, nec altero commutabitur, si quis mutaverit : et quod mutatum est, et pro quo mutatum est, sanctificabitur Domino, et non redimetur.
|
||||
34| Hæc sunt præcepta, quæ mandavit Dominus Moysi ad filios Israël in monte Sinai.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,59 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Onus verbi Domini ad Israël in manu Malachiæ.
|
||||
2| Dilexi vos, dicit Dominus, et dixistis : In quo dilexisti nos ? Nonne frater erat Esau Jacob ? dicit Dominus : et dilexi Jacob,
|
||||
3| Esau autem odio habui, et posui montes ejus in solitudinem, et hæreditatem ejus in dracones deserti.
|
||||
4| Quod si dixerit Idumæa : Destructi sumus, sed revertentes ædificabimus quæ destructa sunt : hæc dicit Dominus exercituum : Isti ædificabunt, et ego destruam : et vocabuntur termini impietatis, et populus cui iratus est Dominus usque in æternum.
|
||||
5| Et oculi vestri videbunt, et vos dicetis : Magnificetur Dominus super terminum Israël.
|
||||
6| Filius honorat patrem, et servus dominum suum. Si ergo pater ego sum, ubi est honor meus ? et si Dominus ego sum, ubi est timor meus ? dicit Dominus exercituum. Ad vos, o sacerdotes, qui despicitis nomen meum, et dixistis : In quo despeximus nomen tuum ?
|
||||
7| Offertis super altare meum panem pollutum, et dicitis : In quo polluimus te ? in eo quod dicitis : Mensa Domini despecta est.
|
||||
8| Si offeratis cæcum ad immolandum, nonne malum est ? et si offeratis claudum et languidum, nonne malum est ? offer illud duci tuo, si placuerit ei, aut si susceperit faciem tuam, dicit Dominus exercituum.
|
||||
9| Et nunc deprecamini vultum Dei ut misereatur vestri (de manu enim vestra factum est hoc), si quomodo suscipiat facies vestras, dicit Dominus exercituum.
|
||||
10| Quis est in vobis qui claudat ostia, et incendat altare meum gratuito ? non est mihi voluntas in vobis, dicit Dominus exercituum, et munus non suscipiam de manu vestra.
|
||||
11| Ab ortu enim solis usque ad occasum, magnum est nomen meum in gentibus, et in omni loco sacrificatur : et offertur nomini meo oblatio munda, quia magnum est nomen meum in gentibus, dicit Dominus exercituum.
|
||||
12| Et vos polluistis illud in eo quod dicitis : Mensa Domini contaminata est, et quod superponitur contemptibilis est, cum igne qui illud devorat.
|
||||
13| Et dixistis : Ecce de labore, et exsufflastis illud, dicit Dominus exercituum : et intulistis de rapinis claudum et languidum, et intulistis munus : numquid suscipiam illud de manu vestra ? dicit Dominus.
|
||||
14| Maledictus dolosus qui habet in grege suo masculum, et votum faciens immolat debile Domino : quia rex magnus ego, dicit Dominus exercituum, et nomen meum horribile in gentibus.
|
||||
#2
|
||||
1| Et nunc ad vos mandatum hoc, o sacerdotes.
|
||||
2| Si nolueritis audire, et si nolueritis ponere super cor, ut detis gloriam nomini meo, ait Dominus exercituum, mittam in vos egestatem, et maledicam benedictionibus vestris, et maledicam illis, quoniam non posuistis super cor.
|
||||
3| Ecce ego projiciam vobis brachium, et dispergam super vultum vestrum stercus solemnitatum vestrarum, et assumet vos secum.
|
||||
4| Et scietis quia misi ad vos mandatum istud, ut esset pactum meum cum Levi, dicit Dominus exercituum.
|
||||
5| Pactum meum fuit cum eo vitæ et pacis : et dedi ei timorem, et timuit me, et a facie nominis mei pavebat.
|
||||
6| Lex veritatis fuit in ore ejus, et iniquitas non est inventa in labiis ejus : in pace et in æquitate ambulavit mecum, et multos avertit ab iniquitate.
|
||||
7| Labia enim sacerdotis custodient scientiam, et legem requirent ex ore ejus, quia angelus Domini exercituum est.
|
||||
8| Vos autem recessistis de via, et scandalizastis plurimos in lege : irritum fecistis pactum Levi, dicit Dominus exercituum.
|
||||
9| Propter quod et ego dedi vos contemptibiles, et humiles omnibus populis, sicut non servastis vias meas, et accepistis faciem in lege.
|
||||
10| Numquid non pater unus omnium nostrum ? numquid non Deus unus creavit nos ? quare ergo despicit unusquisque nostrum fratrem suum, violans pactum patrum nostrorum ?
|
||||
11| Transgressus est Juda, et abominatio facta est in Israël et in Jerusalem, quia contaminavit Juda sanctificationem Domini, quam dilexit, et habuit filiam dei alieni.
|
||||
12| Disperdet Dominus virum qui fecerit hoc, magistrum et discipulum, de tabernaculis Jacob, et offerentem munus Domino exercituum.
|
||||
13| Et hoc rursum fecistis : operiebatis lacrimis altare Domini, fletu et mugitu, ita ut non respiciam ultra ad sacrificium, nec accipiam placabile quid de manu vestra.
|
||||
14| Et dixistis : Quam ob causam ? Quia Dominus testificatus est inter te et uxorem pubertatis tuæ, quam tu despexisti : et hæc particeps tua, et uxor fœderis tui.
|
||||
15| Nonne unus fecit, et residuum spiritus ejus est ? et quid unus quærit, nisi semen Dei ? custodite ergo spiritum vestrum, et uxorem adolescentiæ tuæ noli despicere.
|
||||
16| Cum odio habueris, dimitte, dicit Dominus Deus Israël : operiet autem iniquitas vestimentum ejus, dicit Dominus exercituum. Custodite spiritum vestrum, et nolite despicere.
|
||||
17| Laborare fecistis Dominum in sermonibus vestris, et dixistis : In quo eum fecimus laborare ? In eo quod dicitis : Omnis qui facit malum bonus est in conspectu Domini, et tales ei placent : aut certe ubi est Deus judicii ?
|
||||
#3
|
||||
1| Ecce ego mitto angelum meum, et præparabit viam ante faciem meam : et statim veniet ad templum suum Dominator quem vos quæritis, et angelus testamenti quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dominus exercituum.
|
||||
2| Et quis poterit cogitare diem adventus ejus, et quis stabit ad videndum eum ? ipse enim quasi ignis conflans, et quasi herba fullonum :
|
||||
3| et sedebit conflans, et emundans argentum : et purgabit filios Levi, et colabit eos quasi aurum et quasi argentum, et erunt Domino offerentes sacrificia in justitia.
|
||||
4| Et placebit Domino sacrificium Juda et Jerusalem, sicut dies sæculi, et sicut anni antiqui.
|
||||
5| Et accedam ad vos in judicio, et ero testis velox maleficis, et adulteris, et perjuris, et qui calumniantur mercedem mercenarii, viduas et pupillos, et opprimunt peregrinum, nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum.
|
||||
6| Ego enim Dominus, et non mutor : et vos filii Jacob, non estis consumpti.
|
||||
7| A diebus enim patrum vestrorum recessistis a legitimis meis, et non custodistis : revertimini ad me, et revertar ad vos, dicit Dominus exercituum. Et dixistis : In quo revertemur ?
|
||||
8| Si affliget homo Deum, quia vos configitis me ? Et dixistis : In quo configimus te ? In decimis et in primitiis.
|
||||
9| Et in penuria vos maledicti estis, et me vos configitis gens tota.
|
||||
10| Inferte omnem decimam in horreum, et sit cibus in domo mea : et probate me super hoc, dicit Dominus : si non aperuero vobis cataractas cæli, et effudero vobis benedictionem usque ad abundantiam :
|
||||
11| et increpabo pro vobis devorantem, et non corrumpet fructum terræ vestræ, nec erit sterilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum.
|
||||
12| Et beatos vos dicent omnes gentes : eritis enim vos terra desiderabilis, dicit Dominus exercituum.
|
||||
13| Invaluerunt super me verba vestra, dicit Dominus.
|
||||
14| Et dixistis : Quid locuti sumus contra te ? Dixistis : Vanus est qui servit Deo : et quod emolumentum quia custodivimus præcepta ejus, et quia ambulavimus tristes coram Domino exercituum ?
|
||||
15| Ergo nunc beatos dicimus arrogantes : siquidem ædificati sunt facientes impietatem, et tentaverunt Deum, et salvi facti sunt.
|
||||
16| Tunc locuti sunt timentes Dominum, unusquisque cum proximo suo : et attendit Dominus, et audivit, et scriptus est liber monumenti coram eo timentibus Dominum, et cogitantibus nomen ejus.
|
||||
17| Et erunt mihi, ait Dominus exercituum, in die qua ego facio, in peculium : et parcam eis, sicut parcit vir filio suo servienti sibi.
|
||||
18| Et convertemini, et videbitis quid sit inter justum et impium, et inter servientem Deo et non servientem ei.
|
||||
#4
|
||||
1| Ecce enim dies veniet succensa quasi caminus : et erunt omnes superbi et omnes facientes impietatem stipula : et inflammabit eos dies veniens, dicit Dominus exercituum, quæ non derelinquet eis radicem et germen.
|
||||
2| Et orietur vobis timentibus nomen meum sol justitiæ, et sanitas in pennis ejus : et egrediemini, et salietis sicut vituli de armento.
|
||||
3| Et calcabitis impios, cum fuerint cinis sub planta pedum vestrorum, in die qua ego facio, dicit Dominus exercituum.
|
||||
4| Mementote legis Moysi servi mei, quam mandavi ei in Horeb ad omnem Israël, præcepta et judicia.
|
||||
5| Ecce ego mittam vobis Eliam prophetam, antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.
|
||||
6| Et convertet cor patrum ad filios, et cor filiorum ad patres eorum : ne forte veniam, et percutiam terram anathemate.
|
||||
@@ -0,0 +1,111 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verbum Domini, quod factum est ad Michæam Morasthiten, in diebus Joathan, Achaz, et Ezechiæ, regum Juda, quod vidit super Samariam et Jerusalem.
|
||||
2| Audite, populi omnes, et attendat terra, et plenitudo ejus : et sit Dominus Deus vobis in testem, Dominus de templo sancto suo.
|
||||
3| Quia ecce Dominus egredietur de loco suo, et descendet, et calcabit super excelsa terræ.
|
||||
4| Et consumentur montes subtus eum, et valles scindentur sicut cera a facie ignis, et sicut aquæ quæ decurrunt in præceps.
|
||||
5| In scelere Jacob omne istud, et in peccatis domus Israël. Quod scelus Jacob ? nonne Samaria ? et quæ excelsa Judæ ? nonne Jerusalem ?
|
||||
6| Et ponam Samariam quasi acervum lapidum in agro, cum plantatur vinea ; et detraham in vallem lapides ejus, et fundamenta ejus revelabo.
|
||||
7| Et omnia sculptilia ejus concidentur, et omnes mercedes ejus comburentur igne, et omnia idola ejus ponam in perditionem, quia de mercedibus meretricis congregata sunt, et usque ad mercedem meretricis revertentur.
|
||||
8| Super hoc plangam, et ululabo ; vadam spoliatus, et nudus ; faciam planctum velut draconum, et luctum quasi struthionum :
|
||||
9| quia desperata est plaga ejus, quia venit usque ad Judam ; tetigit portam populi mei usque ad Jerusalem.
|
||||
10| In Geth nolite annuntiare ; lacrimis ne ploretis ; in domo pulveris pulvere vos conspergite.
|
||||
11| Et transite vobis, habitatio pulchra, confusa ignominia : non est egressa quæ habitat in exitu : planctum domus vicina accipiet ex vobis, quæ stetit sibimet.
|
||||
12| Quia infirmata est in bonum, quæ habitat in amaritudinibus ; quia descendit malum a Domino in portam Jerusalem.
|
||||
13| Tumultus quadrigæ stuporis habitanti Lachis : principium peccati est filiæ Sion, quia in te inventa sunt scelera Israël.
|
||||
14| Propterea dabit emissarios super hæreditatem Geth, domus mendacii in deceptionem regibus Israël.
|
||||
15| Adhuc hæredem adducam tibi quæ habitas in Maresa ; usque ad Odollam veniet gloria Israël.
|
||||
16| Decalvare, et tondere super filios deliciarum tuarum ; dilata calvitium tuum sicut aquila, quoniam captivi ducti sunt ex te.
|
||||
#2
|
||||
1| Væ qui cogitatis inutile, et operamini malum in cubilibus vestris ! In luce matutina faciunt illud, quoniam contra Deum est manus eorum.
|
||||
2| Et concupierunt agros, et violenter tulerunt : et rapuerunt domos, et calumniabantur virum, et domum ejus : virum, et hæreditatem ejus.
|
||||
3| Idcirco hæc dicit Dominus : Ecce ego cogito super familiam istam malum, unde non auferetis colla vestra, et non ambulabitis superbi : quoniam tempus pessimum est.
|
||||
4| In die illa sumetur super vos parabola, et cantabitur canticum cum suavitate, dicentium : Depopulatione vastati sumus ; pars populi mei commutata est : quomodo recedet a me, cum revertatur, qui regiones nostras dividat ?
|
||||
5| Propter hoc non erit tibi mittens funiculum sortis in cœtu Domini.
|
||||
6| Ne loquamini loquentes ; non stillabit super istos, non comprehendet confusio.
|
||||
7| Dicit domus Jacob : Numquid abbreviatus est spiritus Domini, aut tales sunt cogitationes ejus ? nonne verba mea bona sunt cum eo qui recte graditur ?
|
||||
8| et e contrario populus meus in adversarium consurrexit. Desuper tunica pallium sustulistis : et eos qui transibant simpliciter convertistis in bellum.
|
||||
9| Mulieres populi mei ejecistis de domo deliciarum suarum ; a parvulis earum tulistis laudem meam in perpetuum.
|
||||
10| Surgite, et ite, quia non habetis hic requiem : propter immunditiam ejus corrumpetur putredine pessima.
|
||||
11| Utinam non essem vir habens spiritum, et mendacium potius loquerer ! Stillabo tibi in vinum et in ebrietatem ; et erit super quem stillatur populus iste.
|
||||
12| Congregatione congregabo, Jacob, totum te ; in unum conducam reliquias Israël : pariter ponam illum quasi gregem in ovili, quasi pecus in medio caularum : tumultuabuntur a multitudine hominum.
|
||||
13| Ascendet enim pandens iter ante eos : divident, et transibunt portam, et ingredientur per eam : et transibit rex eorum coram eis, et Dominus in capite eorum.
|
||||
#3
|
||||
1| Et dixi : Audite, princeps Jacob, et duces domus Israël : numquid non vestrum est scire judicium,
|
||||
2| qui odio habetis bonum, et diligitis malum ; qui violenter tollitis pelles eorum desuper eis, et carnem eorum desuper ossibus eorum ;
|
||||
3| qui comederunt carnem populi mei, et pellem eorum desuper excoriaverunt, et ossa eorum confregerunt, et conciderunt sicut in lebete, et quasi carnem in medio ollæ ?
|
||||
4| Tunc clamabunt ad Dominum, et non exaudiet eos, et abscondet faciem suam ab eis in tempore illo, sicut nequiter egerunt in adinventionibus suis.
|
||||
5| Hæc dicit Dominus super prophetas, qui seducunt populum meum : qui mordent dentibus suis, et prædicant pacem ; et si quis non dederit in ore eorum quippiam, sanctificant super eum prælium.
|
||||
6| Propterea nox vobis pro visione erit, et tenebræ vobis pro divinatione ; et occumbet sol super prophetas, et obtenebrabitur super eos dies.
|
||||
7| Et confundentur qui vident visiones, et confundentur divini ; et operient omnes vultos suos, quia non est responsum Dei.
|
||||
8| Verumtamen ego repletus sum fortitudine spiritus Domini, judicio, et virtute, ut annuntiem Jacob scelus suum, et Israël peccatum suum.
|
||||
9| Audite hoc, principes domus Jacob, et judices domus Israël, qui abominamini judicium, et omnia recta pervertitis :
|
||||
10| qui ædificatis Sion in sanguinibus, et Jerusalem in iniquitate.
|
||||
11| Principes ejus in muneribus judicabant, et sacerdotes ejus in mercede docebant, et prophetæ ejus in pecunia divinabant : et super Dominum requiescebant, dicentes : Numquid non Dominus in medio nostrum ? non venient super nos mala.
|
||||
12| Propter hoc, causa vestri, Sion quasi ager arabitur, et Jerusalem quasi acervus lapidum erit, et mons templi in excelsa silvarum.
|
||||
#4
|
||||
1| Et erit : in novissimo dierum erit mons domus Domini præparatus in vertice montium, et sublimis super colles : et fluent ad eum populi,
|
||||
2| et properabunt gentes multæ, et dicent : Venite, ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob : et docebit nos de viis suis, et ibimus in semitis ejus, quia de Sion egredietur lex, et verbum Domini de Jerusalem.
|
||||
3| Et judicabit inter populos multos, et corripiet gentes fortes usque in longinquum : et concident gladios suos in vomeres, et hastas suas in ligones : non sumet gens adversus gentem gladium, et non discent ultra belligerare.
|
||||
4| Et sedebit vir subtus vitem suam et subtus ficum suam, et non erit qui deterreat, quia os Domini exercituum locutum est.
|
||||
5| Quia omnes populi ambulabunt unusquisque in nomine dei sui ; nos autem ambulabimus in nomine Domini Dei nostri, in æternum et ultra.
|
||||
6| In die illa, dicit Dominus, congregabo claudicantem, et eam quam ejeceram colligam, et quam afflixeram :
|
||||
7| et ponam claudicantem in reliquias, et eam quæ laboraverat, in gentem robustam : et regnabit Dominus super eos in monte Sion, ex hoc nunc et usque in æternum.
|
||||
8| Et tu, turris gregis nebulosa filiæ Sion, usque ad te veniet, et veniet potestas prima, regnum filiæ Jerusalem.
|
||||
9| Nunc quare mœrore contraheris ? numquid rex non est tibi, aut consiliarius tuus periit, quia comprehendit te dolor sicut parturientem ?
|
||||
10| Dole et satage, filia Sion, quasi parturiens, quia nunc egredieris de civitate, et habitabis in regione, et venies usque ad Babylonem : ibi liberaberis, ibi redimet te Dominus de manu inimicorum tuorum.
|
||||
11| Et nunc congregatæ sunt super te gentes multæ, quæ dicunt : Lapidetur, et aspiciat in Sion oculus noster.
|
||||
12| Ipsi autem non cognoverunt cogitationes Domini, et non intellexerunt consilium ejus, quia congregavit eos quasi fœnum areæ.
|
||||
13| Surge, et tritura, filia Sion, quia cornu tuum ponam ferreum, et ungulas tuas ponam æreas ; et comminues populos multos, et interficies Domino rapinas eorum, et fortitudinem eorum Domino universæ terræ.
|
||||
#5
|
||||
1| Nunc vastaberis, filia latronis. Obsidionem posuerunt super nos : in virga percutient maxillam judicis Israël.
|
||||
2| Et tu, Bethlehem Ephrata, parvulus es in millibus Juda ; ex te mihi egredietur qui sit dominator in Israël, et egressus ejus ab initio, a diebus æternitatis.
|
||||
3| Propter hoc dabit eos usque ad tempus in quo parturiens pariet, et reliquiæ fratrum ejus convertentur ad filios Israël.
|
||||
4| Et stabit, et pascet in fortitudine Domini, in sublimitate nominis Domini Dei sui : et convertentur, quia nunc magnificabitur usque ad terminos terræ.
|
||||
5| Et erit iste pax : cum venerit Assyrius in terram nostram, et quando calcaverit domibus nostris, et suscitabimus super eum septem pastores et octo primates homines ;
|
||||
6| et pascent terram Assur in gladio, et terram Nemrod in lanceis ejus, et liberabit ab Assur cum venerit in terram nostram, et cum calcaverit in finibus nostris.
|
||||
7| Et erunt reliquiæ Jacob in medio populorum multorum quasi ros a Domino, et quasi stillæ super herbam, quæ non exspectat virum, et non præstolatur filios hominum.
|
||||
8| Et erunt reliquiæ Jacob in gentibus, in medio populorum multorum, quasi leo in jumentis silvarum, et quasi catulus leonis in gregibus pecorum, qui cum transierit, et conculcaverit, et ceperit, non est qui eruat.
|
||||
9| Exaltabitur manus tua super hostes tuos, et omnes inimici tui interibunt.
|
||||
10| Et erit in die illa, dicit Dominus : auferam equos tuos de medio tui, et disperdam quadrigas tuas.
|
||||
11| Et perdam civitates terræ tuæ, et destruam omnes munitiones tuas : et auferam maleficia de manu tua, et divinationes non erunt in te :
|
||||
12| et perire faciam sculptilia tua et statuas tuas de medio tui, et non adorabis ultra opera manuum tuarum :
|
||||
13| et evellam lucos tuos de medio tui, et conteram civitates tuas.
|
||||
14| Et faciam, in furore et in indignatione, ultionem in omnibus gentibus quæ non audierunt.
|
||||
#6
|
||||
1| Audite quæ Dominus loquitur : Surge, contende judicio adversum montes, et audiant colles vocem tuam.
|
||||
2| Audiant montes judicium Domini, et fortia fundamenta terræ ; quia judicium Domini cum populo suo, et cum Israël dijudicabitur.
|
||||
3| Popule meus, quid feci tibi ? aut quid molestus fui tibi ? Responde mihi.
|
||||
4| Quia eduxi te de terra Ægypti, et de domo servientium liberavi te, et misi ante faciem tuam Moysen, et Aaron, et Mariam.
|
||||
5| Popule meus, memento, quæso, quid cogitaverit Balach, rex Moab, et quid responderit ei Balaam, filius Beor, de Setim usque ad Galgalam, ut cognosceres justitias Domini.
|
||||
6| Quid dignum offeram Domino ? curvabo genu Deo excelso ? Numquid offeram ei holocautomata et vitulos anniculos ?
|
||||
7| numquid placari potest Dominus in millibus arietum, aut in multis millibus hircorum pinguium ? numquid dabo primogenitum meum pro scelere meo, fructum ventris mei pro peccato animæ meæ ?
|
||||
8| Indicabo tibi, o homo, quid sit bonum, et quid Dominus requirat a te : utique facere judicium, et diligere misericordiam, et sollicitum ambulare cum Deo tuo.
|
||||
9| Vox Domini ad civitatem clamat, et salus erit timentibus nomen tuum : audite, tribus, et quis approbabit illud ?
|
||||
10| Adhuc ignis in domo impii thesauri iniquitatis, et mensura minor iræ plena.
|
||||
11| Numquid justificabo stateram impiam, et saccelli pondera dolosa ?
|
||||
12| In quibus divites ejus repleti sunt iniquitate, et habitantes in ea loquebantur mendacium, et lingua eorum fraudulenta in ore eorum.
|
||||
13| Et ego ergo cœpi percutere te perditione super peccatis tuis.
|
||||
14| Tu comedes, et non saturaberis, et humiliatio tua in medio tui : et apprehendes, et non salvabis, et quos salvaveris, in gladium dabo.
|
||||
15| Tu seminabis, et non metes : tu calcabis olivam, et non ungeris oleo ; et mustum, et non bibes vinum.
|
||||
16| Et custodisti præcepta Amri, et omne opus domus Achab, et ambulasti in voluntatibus eorum : ut darem te in perditionem, et habitantes in ea in sibilum, et opprobrium populi mei portabitis.
|
||||
#7
|
||||
1| Væ mihi, quia factus sum sicut qui colligit in autumno racemos vindemiæ ! non est botrus ad comedendum, præcoquas ficus desideravit anima mea.
|
||||
2| Periit sanctus de terra, et rectus in hominibus non est : omnes in sanguine insidiantur ; vir fratrem suum ad mortem venatur.
|
||||
3| Malum manuum suarum dicunt bonum : princeps postulat, et judex in reddendo est ; et magnus locutus est desiderium animæ suæ, et conturbaverunt eam.
|
||||
4| Qui optimus in eis est, quasi paliurus, et qui rectus, quasi spina de sepe. Dies speculationis tuæ, visitatio tua venit : nunc erit vastitas eorum.
|
||||
5| Nolite credere amico, et nolite confidere in duce : ab ea quæ dormit in sinu tuo custodi claustra oris tui.
|
||||
6| Quia filius contumeliam facit patri, et filia consurgit adversus matrem suam : nurus adversus socrum suam, et inimici hominis domestici ejus.
|
||||
7| Ego autem ad Dominum aspiciam ; exspectabo Deum, salvatorem meum : audiet me Deus meus.
|
||||
8| Ne læteris, inimica mea, super me, quia cecidi : consurgam cum sedero in tenebris : Dominus lux mea est.
|
||||
9| Iram Domini portabo, quoniam peccavi ei, donec causam meam judicet, et faciat judicium meum. Educet me in lucem : videbo justitiam ejus.
|
||||
10| Et aspiciet inimica mea, et operietur confusione, quæ dicit ad me : Ubi est Dominus Deus tuus ? Oculi mei videbunt in eam : nunc erit in conculcationem ut lutum platearum.
|
||||
11| Dies, ut ædificentur maceriæ tuæ ; in die illa longe fiet lex.
|
||||
12| In die illa et usque ad te veniet de Assur, et usque ad civitates munitas, et a civitatibus munitis usque ad flumen, et ad mare de mari, et ad montem de monte.
|
||||
13| Et terra erit in desolationem propter habitatores suos, et propter fructum cogitationum eorum.
|
||||
14| Pasce populum tuum in virga tua, gregem hæreditatis tuæ, habitantes solos, in saltu, in medio Carmeli. Pascentur Basan et Galaad juxta dies antiquos.
|
||||
15| Secundum dies egressionis tuæ de terra Ægypti, ostendam ei mirabilia.
|
||||
16| Videbunt gentes, et confundentur super omni fortitudine sua. Ponent manum super os, aures eorum surdæ erunt.
|
||||
17| Lingent pulverem sicut serpentes ; velut reptilia terræ perturbabuntur in ædibus suis. Dominum Deum nostrum formidabunt, et timebunt te.
|
||||
18| Quis, Deus, similis tui, qui aufers iniquitatem, et transis peccatum reliquiarum hæreditatis tuæ ? Non immittet ultra furorem suum, quoniam volens misericordiam est.
|
||||
19| Revertetur, et miserebitur nostri ; deponet iniquitates nostras, et projiciet in profundum maris omnia peccata nostra.
|
||||
20| Dabis veritatem Jacob, misericordiam Abraham, quæ jurasti patribus nostris a diebus antiquis.
|
||||
@@ -0,0 +1,693 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Initium Evangelii Jesu Christi, Filii Dei.
|
||||
2| Sicut scriptum est in Isaia propheta : Ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.
|
||||
3| Vox clamantis in deserto : Parate viam Domini, rectas facite semitas ejus.
|
||||
4| Fuit Joannes in deserto baptizans, et prædicans baptismum pœnitentiæ in remissionem peccatorum.
|
||||
5| Et egrediebatur ad eum omnis Judææ regio, et Jerosolymitæ universi, et baptizabantur ab illo in Jordanis flumine, confitentes peccata sua.
|
||||
6| Et erat Joannes vestitus pilis cameli, et zona pellicea circa lumbos ejus, et locustas et mel silvestre edebat.
|
||||
7| Et prædicabat dicens : Venit fortior post me, cujus non sum dignus procumbens solvere corrigiam calceamentorum ejus.
|
||||
8| Ego baptizavi vos aqua, ille vero baptizabit vos Spiritu Sancto.
|
||||
9| Et factum est : in diebus illis venit Jesus a Nazareth Galilææ : et baptizatus est a Joanne in Jordane.
|
||||
10| Et statim ascendens de aqua, vidit cælos apertos, et Spiritum tamquam columbam descendentem, et manentem in ipso.
|
||||
11| Et vox facta est de cælis : Tu es Filius meus dilectus, in te complacui.
|
||||
12| Et statim Spiritus expulit eum in desertum.
|
||||
13| Et erat in deserto quadraginta diebus, et quadraginta noctibus : et tentabatur a Satana : eratque cum bestiis, et angeli ministrabant illi.
|
||||
14| Postquam autem traditus est Joannes, venit Jesus in Galilæam, prædicans Evangelium regni Dei,
|
||||
15| et dicens : Quoniam impletum est tempus, et appropinquavit regnum Dei : pœnitemini, et credite Evangelio.
|
||||
16| Et præteriens secus mare Galilææ, vidit Simonem, et Andream fratrem ejus, mittentes retia in mare (erant enim piscatores),
|
||||
17| et dixit eis Jesus : Venite post me, et faciam vos fieri piscatores hominum.
|
||||
18| Et protinus relictis retibus, secuti sunt eum.
|
||||
19| Et progressus inde pusillum, vidit Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem ejus, et ipsos componentes retia in navi :
|
||||
20| et statim vocavit illos. Et relicto patre suo Zebedæo in navi cum mercenariis, secuti sunt eum.
|
||||
21| Et ingrediuntur Capharnaum : et statim sabbatis ingressus in synagogam, docebat eos.
|
||||
22| Et stupebant super doctrina ejus : erat enim docens eos quasi potestatem habens, et non sicut scribæ.
|
||||
23| Et erat in synagoga eorum homo in spiritu immundo : et exclamavit,
|
||||
24| dicens : Quid nobis et tibi, Jesu Nazarene ? venisti perdere nos ? scio qui sis, Sanctus Dei.
|
||||
25| Et comminatus est ei Jesus, dicens : Obmutesce, et exi de homine.
|
||||
26| Et discerpens eum spiritus immundus, et exclamans voce magna, exiit ab eo.
|
||||
27| Et mirati sunt omnes, ita ut conquirerent inter se dicentes : Quidnam est hoc ? quænam doctrina hæc nova ? quia in potestate etiam spiritibus immundis imperat, et obediunt ei.
|
||||
28| Et processit rumor ejus statim in omnem regionem Galilææ.
|
||||
29| Et protinus egredientes de synagoga, venerunt in domum Simonis et Andreæ, cum Jacobo et Joanne.
|
||||
30| Decumbebat autem socrus Simonis febricitans : et statim dicunt ei de illa.
|
||||
31| Et accedens elevavit eam, apprehensa manu ejus : et continuo dimisit eam febris, et ministrabat eis.
|
||||
32| Vespere autem facto cum occidisset sol, afferebant ad eum omnes male habentes, et dæmonia habentes :
|
||||
33| et erat omnis civitas congregata ad januam.
|
||||
34| Et curavit multos, qui vexabantur variis languoribus, et dæmonia multa ejiciebat, et non sinebat ea loqui, quoniam sciebant eum.
|
||||
35| Et diluculo valde surgens, egressus abiit in desertum locum, ibique orabat.
|
||||
36| Et prosecutus est eum Simon, et qui cum illo erant.
|
||||
37| Et cum invenissent eum, dixerunt ei : Quia omnes quærunt te.
|
||||
38| Et ait illis : Eamus in proximos vicos, et civitates, ut et ibi prædicem : ad hoc enim veni.
|
||||
39| Et erat prædicans in synagogis eorum, et in omni Galilæa, et dæmonia ejiciens.
|
||||
40| Et venit ad eum leprosus deprecans eum : et genu flexo dixit ei : Si vis, potes me mundare.
|
||||
41| Jesus autem misertus ejus, extendit manum suam : et tangens eum, ait illi : Volo : mundare.
|
||||
42| Et cum dixisset, statim discessit ab eo lepra, et mundatus est.
|
||||
43| Et comminatus est ei, statimque ejecit illum,
|
||||
44| et dicit ei : Vide nemini dixeris : sed vade, ostende te principi sacerdotum, et offer pro emundatione tua, quæ præcepit Moyses in testimonium illis.
|
||||
45| At ille egressus cœpit prædicare, et diffamare sermonem, ita ut jam non posset manifeste introire in civitatem, sed foris in desertis locis esset, et conveniebant ad eum undique.
|
||||
#2
|
||||
1| Et iterum intravit Capharnaum post dies,
|
||||
2| et auditum est quod in domo esset, et convenerunt multi, ita ut non caperet neque ad januam, et loquebatur eis verbum.
|
||||
3| Et venerunt ad eum ferentes paralyticum, qui a quatuor portabatur.
|
||||
4| Et cum non possent offerre eum illi præ turba, nudaverunt tectum ubi erat : et patefacientes submiserunt grabatum in quo paralyticus jacebat.
|
||||
5| Cum autem vidisset Jesus fidem illorum, ait paralytico : Fili, dimittuntur tibi peccata tua.
|
||||
6| Erant autem illic quidam de scribis sedentes, et cogitantes in cordibus suis :
|
||||
7| Quid hic sic loquitur ? blasphemat. Quis potest dimittere peccata, nisi solus Deus ?
|
||||
8| Quo statim cognito Jesus spiritu suo, quia sic cogitarent intra se, dicit illis : Quid ista cogitatis in cordibus vestris ?
|
||||
9| Quid est facilius dicere paralytico : Dimittuntur tibi peccata : an dicere : Surge, tolle grabatum tuum, et ambula ?
|
||||
10| Ut autem sciatis quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata (ait paralytico),
|
||||
11| tibi dico : Surge, tolle grabatum tuum, et vade in domum tuam.
|
||||
12| Et statim surrexit ille : et, sublato grabato, abiit coram omnibus, ita ut mirarentur omnes, et honorificent Deum, dicentes : Quia numquam sic vidimus.
|
||||
13| Et egressus est rursus ad mare, omnisque turba veniebat ad eum, et docebat eos.
|
||||
14| Et cum præteriret, vidit Levi Alphæi sedentem ad telonium, et ait illi : Sequere me. Et surgens secutus est eum.
|
||||
15| Et factum est, cum accumberet in domo illius, multi publicani et peccatores simul discumbebant cum Jesu et discipulis ejus : erant enim multi, qui et sequebantur eum.
|
||||
16| Et scribæ et pharisæi videntes quia manducaret cum publicanis et peccatoribus, dicebant discipulis ejus : Quare cum publicanis et peccatoribus manducat et bibit Magister vester ?
|
||||
17| Hoc audito Jesus ait illis : Non necesse habent sani medico, sed qui male habent : non enim veni vocare justos, sed peccatores.
|
||||
18| Et erant discipuli Joannis et pharisæi jejunantes : et veniunt, et dicunt illi : Quare discipuli Joannis et pharisæorum jejunant, tui autem discipuli non jejunant ?
|
||||
19| Et ait illis Jesus : Numquid possunt filii nuptiarum, quamdiu sponsus cum illis est, jejunare ? Quanto tempore habent secum sponsum, non possunt jejunare.
|
||||
20| Venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus : et tunc jejunabunt in illis diebus.
|
||||
21| Nemo assumentum panni rudis assuit vestimento veteri : alioquin aufert supplementum novum a veteri, et major scissura fit.
|
||||
22| Et nemo mittit vinum novum in utres veteres : alioquin dirumpet vinum utres, et vinum effundetur, et utres peribunt : sed vinum novum in utres novos mitti debet.
|
||||
23| Et factum est iterum Dominus sabbatis ambularet per sata, et discipuli ejus cœperunt progredi, et vellere spicas.
|
||||
24| Pharisæi autem dicebant ei : Ecce, quid faciunt sabbatis quod non licet ?
|
||||
25| Et ait illis : Numquam legistis quid fecerit David, quando necessitatem habuit, et esuriit ipse, et qui cum eo erant ?
|
||||
26| quomodo introivit in domum Dei sub Abiathar principe sacerdotum, et panes propositionis manducavit, quos non licebat manducare, nisi sacerdotibus, et dedit eis qui cum eo erant ?
|
||||
27| Et dicebat eis : Sabbatum propter hominem factum est, et non homo propter sabbatum.
|
||||
28| Itaque Dominus est Filius hominis, etiam sabbati.
|
||||
#3
|
||||
1| Et introivit iterum in synagogam : et erat ibi homo habens manum aridam.
|
||||
2| Et observabant eum, si sabbatis curaret, ut accusarent illum.
|
||||
3| Et ait homini habenti manum aridam : Surge in medium.
|
||||
4| Et dicit eis : Licet sabbatis benefacere, an male ? animam salvam facere, an perdere ? At illi tacebant.
|
||||
5| Et circumspiciens eos cum ira, contristatus super cæcitate cordis eorum, dicit homini : Extende manum tuam. Et extendit, et restituta est manus illi.
|
||||
6| Exeuntes autem pharisæi, statim cum Herodianis consilium faciebant adversus eum quomodo eum perderent.
|
||||
7| Jesus autem cum discipulis suis secessit ad mare : et multa turba a Galilæa et Judæa secuta est eum,
|
||||
8| et ab Jerosolymis, et ab Idumæa, et trans Jordanem : et qui circa Tyrum et Sidonem multitudo magna, audientes quæ faciebat, venerunt ad eum.
|
||||
9| Et dicit discipulis suis ut navicula sibi deserviret propter turbam, ne comprimerent eum :
|
||||
10| multos enim sanabat, ita ut irruerent in eum ut illum tangerent, quotquot habebant plagas.
|
||||
11| Et spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei : et clamabant, dicentes :
|
||||
12| Tu es Filius Dei. Et vehementer comminabatur eis ne manifestarent illum.
|
||||
13| Et ascendens in montem vocavit ad se quos voluit ipse : et venerunt ad eum.
|
||||
14| Et fecit ut essent duodecim cum illo : et ut mitteret eos prædicare.
|
||||
15| Et dedit illis potestatem curandi infirmitates et ejiciendi dæmonia.
|
||||
16| Et imposuit Simoni nomen Petrus :
|
||||
17| et Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem Jacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est, Filii tonitrui :
|
||||
18| et Andræam, et Philippum, et Bartholomæum, et Matthæum, et Thomam, et Jacobum Alphæi, et Thaddæum, et Simonem Cananæum,
|
||||
19| et Judam Iscariotem, qui et tradidit illum.
|
||||
20| Et veniunt ad domum : et convenit iterum turba, ita ut non possent neque panem manducare.
|
||||
21| Et cum audissent sui, exierunt tenere eum : dicebant enim : Quoniam in furorem versus est.
|
||||
22| Et scribæ, qui ab Jerosolymis descenderant, dicebant : Quoniam Beelzebub habet, et quia in principe dæmoniorum ejicit dæmonia.
|
||||
23| Et convocatis eis in parabolis dicebat illis : Quomodo potest Satanas Satanam ejicere ?
|
||||
24| Et si regnum in se dividatur, non potest regnum illud stare.
|
||||
25| Et si domus super semetipsam dispertiatur, non potest domus illa stare.
|
||||
26| Et si Satanas consurrexerit in semetipsum, dispertitus est, et non poterit stare, sed finem habet.
|
||||
27| Nemo potest vasa fortis ingressus in domum diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc domum ejus diripiet.
|
||||
28| Amen dico vobis, quoniam omnia dimittentur filiis hominum peccata, et blasphemiæ quibus blasphemaverint :
|
||||
29| qui autem blasphemaverit in Spiritum Sanctum, non habebit remissionem in æternum, sed reus erit æterni delicti.
|
||||
30| Quoniam dicebant : Spiritum immundum habet.
|
||||
31| Et veniunt mater ejus et fratres : et foris stantes miserunt ad eum vocantes eum,
|
||||
32| et sedebat circa eum turba : et dicunt ei : Ecce mater tua et fratres tui foris quærunt te.
|
||||
33| Et respondens eis, ait : Quæ est mater mea et fratres mei ?
|
||||
34| Et circumspiciens eos, qui in circuitu ejus sedebant, ait : Ecce mater mea et fratres mei.
|
||||
35| Qui enim fecerit voluntatem Dei, hic frater meus, et soror mea, et mater est.
|
||||
#4
|
||||
1| Et iterum cœpit docere ad mare : et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat :
|
||||
2| et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua :
|
||||
3| Audite : ecce exiit seminans ad seminandum.
|
||||
4| Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt illud.
|
||||
5| Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam : et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terræ :
|
||||
6| et quando exortus est sol, exæstuavit : et eo quod non habebat radicem, exaruit.
|
||||
7| Et aliud cecidit in spinas : et ascenderunt spinæ, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit.
|
||||
8| Et aliud cecidit in terram bonam : et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.
|
||||
9| Et dicebat : Qui habet aures audiendi, audiat.
|
||||
10| Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam.
|
||||
11| Et dicebat eis : Vobis datum est nosse mysterium regni Dei : illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt :
|
||||
12| ut videntes videant, et non videant : et audientes audiant, et non intelligant : nequando convertantur, et dimittantur eis peccata.
|
||||
13| Et ait illis : Nescitis parabolam hanc ? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis ?
|
||||
14| Qui seminat, verbum seminat.
|
||||
15| Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum.
|
||||
16| Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur : qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud :
|
||||
17| et non habent radicem in se, sed temporales sunt : deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur.
|
||||
18| Et alii sunt qui in spinas seminantur : hi sunt qui verbum audiunt,
|
||||
19| et ærumnæ sæculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur.
|
||||
20| Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.
|
||||
21| Et dicebat illis : Numquid venit lucerna ut sub modo ponatur, aut sub lecto ? nonne ut super candelabrum ponatur ?
|
||||
22| Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur : nec factum est occultum, sed ut in palam veniat.
|
||||
23| Si quis habet aures audiendi, audiat.
|
||||
24| Et dicebat illis : Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis.
|
||||
25| Qui enim habet, dabitur illi : et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo.
|
||||
26| Et dicebat : Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo jaciat sementem in terram,
|
||||
27| et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille.
|
||||
28| Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica.
|
||||
29| Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis.
|
||||
30| Et dicebat : Cui assimilabimus regnum Dei ? aut cui parabolæ comparabimus illud ?
|
||||
31| Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quæ sunt in terra :
|
||||
32| et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra ejus aves cæli habitare.
|
||||
33| Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire :
|
||||
34| sine parabola autem non loquebatur eis : seorsum autem discipulis suis disserebat omnia.
|
||||
35| Et ait illis in illa die, cum sero esset factum : Transeamus contra.
|
||||
36| Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi : et aliæ naves erant cum illo.
|
||||
37| Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis.
|
||||
38| Et erat ipse in puppi super cervical dormiens : et excitant eum, et dicunt illi : Magister, non ad te pertinet, quia perimus ?
|
||||
39| Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari : Tace, obmutesce. Et cessavit ventus : et facta est tranquillitas magna.
|
||||
40| Et ait illis : Quid timidi estis ? necdum habetis fidem ? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum : Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei ?
|
||||
#5
|
||||
1| Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasenorum.
|
||||
2| Et exeunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo,
|
||||
3| qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare :
|
||||
4| quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, dirupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare :
|
||||
5| et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat, clamans, et concidens se lapidibus.
|
||||
6| Videns autem Jesum a longe, cucurrit, et adoravit eum :
|
||||
7| et clamans voce magna dixit : Quid mihi et tibi, Jesu Fili Dei altissimi ? adjuro te per Deum, ne me torqueas.
|
||||
8| Dicebat enim illi : Exi spiritus immunde ab homine.
|
||||
9| Et interrogabat eum : Quod tibi nomen est ? Et dicit ei : Legio mihi nomen est, quia multi sumus.
|
||||
10| Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret extra regionem.
|
||||
11| Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus, pascens.
|
||||
12| Et deprecabantur eum spiritus, dicentes : Mitte nos in porcos ut in eos introëamus.
|
||||
13| Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi introierunt in porcos : et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari.
|
||||
14| Qui autem pascebant eos, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in agros. Et egressi sunt videre quid esset factum :
|
||||
15| et veniunt ad Jesum : et vident illum qui a dæmonio vexabatur, sedentem, vestitum, et sanæ mentis, et timuerunt.
|
||||
16| Et narraverunt illis, qui viderant, qualiter factum esset ei qui dæmonium habuerat, et de porcis.
|
||||
17| Et rogare cœperunt eum ut discederet de finibus eorum.
|
||||
18| Cumque ascenderet navim, cœpit illum deprecari, qui a dæmonio vexatus fuerat, ut esset cum illo,
|
||||
19| et non admisit eum, sed ait illi : Vade in domum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui.
|
||||
20| Et abiit, et cœpit prædicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus : et omnes mirabantur.
|
||||
21| Et cum transcendisset Jesus in navi rursum trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare.
|
||||
22| Et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum procidit ad pedes ejus,
|
||||
23| et deprecabatur eum multum, dicens : Quoniam filia mea in extremis est, veni, impone manum super eam, ut salva sit, et vivat.
|
||||
24| Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa, et comprimebant eum.
|
||||
25| Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim,
|
||||
26| et fuerat multa perpessa a compluribus medicis : et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat :
|
||||
27| cum audisset de Jesu, venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus :
|
||||
28| dicebat enim : Quia si vel vestimentum ejus tetigero, salva ero.
|
||||
29| Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus : et sensit corpore quia sanata esset a plaga.
|
||||
30| Et statim Jesus in semetipso cognoscens virtutem quæ exierat de illo, conversus ad turbam, aiebat : Quis tetigit vestimenta mea ?
|
||||
31| Et dicebant ei discipuli sui : Vides turbam comprimentem te, et dicis : Quis me tetigit ?
|
||||
32| Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat.
|
||||
33| Mulier vero timens et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum, et dixit ei omnem veritatem.
|
||||
34| Ille autem dixit ei : Filia, fides tua te salvam fecit : vade in pace, et esto sana a plaga tua.
|
||||
35| Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes : Quia filia tua mortua est : quid ultra vexas magistrum ?
|
||||
36| Jesus autem audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo : Noli timere : tantummodo crede.
|
||||
37| Et non admisit quemquam se sequi nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi.
|
||||
38| Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumultum, et flentes, et ejulantes multum.
|
||||
39| Et ingressus, ait illis : Quid turbamini, et ploratis ? puella non est mortua, sed dormit.
|
||||
40| Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus assumit patrem, et matrem puellæ, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens.
|
||||
41| Et tenens manum puellæ, ait illi : Talitha cumi, quod est interpretatum : Puella (tibi dico), surge.
|
||||
42| Et confestim surrexit puella, et ambulabat : erat autem annorum duodecim : et obstupuerunt stupore magno.
|
||||
43| Et præcepit illis vehementer ut nemo id sciret : et dixit dari illi manducare.
|
||||
#6
|
||||
1| Et egressus inde, abiit in patriam suam : et sequebantur eum discipuli sui :
|
||||
2| et facto sabbato cœpit in synagoga docere : et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes : Unde huic hæc omnia ? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur ?
|
||||
3| Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis ? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt ? Et scandalizabantur in illo.
|
||||
4| Et dicebat illis Jesus : Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua.
|
||||
5| Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit :
|
||||
6| et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens.
|
||||
7| Et vocavit duodecim : et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum.
|
||||
8| Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum : non peram, non panem, neque in zona æs,
|
||||
9| sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis.
|
||||
10| Et dicebat eis : Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde :
|
||||
11| et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis.
|
||||
12| Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent :
|
||||
13| et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant.
|
||||
14| Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat : Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis : et propterea virtutes operantur in illo.
|
||||
15| Alii autem dicebant : Quia Elias est ; alii vero dicebant : Quia propheta est, quasi unus ex prophetis.
|
||||
16| Quo audito Herodes ait : Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit.
|
||||
17| Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam.
|
||||
18| Dicebat enim Joannes Herodi : Non licet tibi habere uxorem fratris tui.
|
||||
19| Herodias autem insidiabatur illi : et volebat occidere eum, nec poterat.
|
||||
20| Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum : et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat.
|
||||
21| Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ :
|
||||
22| cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ : Pete a me quod vis, et dabo tibi :
|
||||
23| et juravit illi : Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei.
|
||||
24| Quæ cum exisset, dixit matri suæ : Quid petam ? At illa dixit : Caput Joannis Baptistæ.
|
||||
25| Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens : Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ.
|
||||
26| Et contristatus est rex : propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare :
|
||||
27| sed misso spiculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere,
|
||||
28| et attulit caput ejus in disco : et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ.
|
||||
29| Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus : et posuerunt illud in monumento.
|
||||
30| Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant.
|
||||
31| Et ait illis : Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi : et nec spatium manducandi habebant.
|
||||
32| Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum.
|
||||
33| Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi : et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos.
|
||||
34| Et exiens vidit turbam multam Jesus : et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa.
|
||||
35| Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes : Desertus est locus hic, et jam hora præteriit :
|
||||
36| dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent.
|
||||
37| Et respondens ait illis : Date illis vos manducare. Et dixerunt ei : Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare.
|
||||
38| Et dicit eis : Quot panes habetis ? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt : Quinque, et duos pisces.
|
||||
39| Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum.
|
||||
40| Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos.
|
||||
41| Et acceptis quinque panibus et duobus pisces, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos : et duos pisces divisit omnibus.
|
||||
42| Et manducaverunt omnes, et saturati sunt.
|
||||
43| Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus.
|
||||
44| Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum.
|
||||
45| Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum.
|
||||
46| Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare.
|
||||
47| Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra.
|
||||
48| Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare : et volebat præterire eos.
|
||||
49| At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt.
|
||||
50| Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis : Confidite, ego sum : nolite timere.
|
||||
51| Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant :
|
||||
52| non enim intellexerunt de panibus : erat enim cor eorum obcæcatum.
|
||||
53| Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt.
|
||||
54| Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum :
|
||||
55| et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse.
|
||||
56| Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant.
|
||||
#7
|
||||
1| Et conveniunt ad eum pharisæi, et quidam de scribis, venientes ab Jerosolymis.
|
||||
2| Et cum vidissent quosdam ex discipulis ejus communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt.
|
||||
3| Pharisæi enim, et omnes Judæi, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum :
|
||||
4| et a foro nisi baptizentur, non comedunt : et alia multa sunt, quæ tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum :
|
||||
5| et interrogabant eum pharisæi et scribæ : Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem ?
|
||||
6| At ille respondens, dixit eis : Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est : Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me :
|
||||
7| in vanum autem me colunt, docentes doctrinas, et præcepta hominum.
|
||||
8| Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum : et alia similia his facitis multa.
|
||||
9| Et dicebat illis : Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis.
|
||||
10| Moyses enim dixit : Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et : Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur.
|
||||
11| Vos autem dicitis : Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit :
|
||||
12| et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri,
|
||||
13| rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis : et similia hujusmodi multa facitis.
|
||||
14| Et advocans iterum turbam, dicebat illis : Audite me omnes, et intelligite.
|
||||
15| Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem.
|
||||
16| Si quis habet aures audiendi, audiat.
|
||||
17| Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam.
|
||||
18| Et ait illis : Sic et vos imprudentes estis ? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare :
|
||||
19| quia non intrat in cor ejus, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas ?
|
||||
20| Dicebat autem, quoniam quæ de homine exeunt, illa communicant hominem.
|
||||
21| Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia,
|
||||
22| furta, avaritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia.
|
||||
23| Omnia hæc mala ab intus procedunt, et communicant hominem.
|
||||
24| Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis : et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere.
|
||||
25| Mulier enim statim ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes ejus.
|
||||
26| Erat enim mulier gentilis, Syrophœnissa genere. Et rogabat eum ut dæmonium ejiceret de filia ejus.
|
||||
27| Qui dixit illi : Sine prius saturari filios : non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.
|
||||
28| At illa respondit, et dixit illi : Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum.
|
||||
29| Et ait illi : Propter hunc sermonem vade : exiit dæmonium a filia tua.
|
||||
30| Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et dæmonium exiisse.
|
||||
31| Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos.
|
||||
32| Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
|
||||
33| Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus : et exspuens, tetigit linguam ejus :
|
||||
34| et suscipiens in cælum, ingemuit, et ait illi : Ephphetha, quod est, Adaperire.
|
||||
35| Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte.
|
||||
36| Et præcepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis præcipiebat, tanto magis plus prædicabant :
|
||||
37| et eo amplius admirabantur, dicentes : Bene omnia fecit : et surdos fecit audire, et mutos loqui.
|
||||
#8
|
||||
1| In diebus illis iterum cum turba multa esset, nec haberent quod manducarent, convocatis discipulis, ait illis :
|
||||
2| Misereor super turbam : quia ecce jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent :
|
||||
3| et si dimisero eos jejunos in domum suam, deficient in via : quidam enim ex eis de longe venerunt.
|
||||
4| Et responderunt ei discipuli sui : Unde illos quis poterit saturare panibus in solitudine ?
|
||||
5| Et interrogavit eos : Quot panes habetis ? Qui dixerunt : Septem.
|
||||
6| Et præcepit turbæ discumbere super terram. Et accipiens septem panes, gratias agens fregit, et dabat discipulis suis ut apponerent, et apposuerunt turbæ.
|
||||
7| Et habebant pisciculos paucos : et ipsos benedixit, et jussit apponi.
|
||||
8| Et manducaverunt, et saturati sunt, et sustulerunt quod superaverat de fragmentis, septem sportas.
|
||||
9| Erant autem qui manducaverunt, quasi quatuor millia : et dimisit eos.
|
||||
10| Et statim ascendens navim cum discipulis suis, venit in partes Dalmanutha.
|
||||
11| Et exierunt pharisæi, et cœperunt conquirere cum eo, quærentes ab illo signum de cælo, tentantes eum.
|
||||
12| Et ingemiscens spiritu, ait : Quid generatio ista signum quærit ? Amen dico vobis, si dabitur generationi isti signum.
|
||||
13| Et dimittens eos, ascendit iterum navim et abiit trans fretum.
|
||||
14| Et obliti sunt panes sumere : et nisi unum panem non habebant secum in navi.
|
||||
15| Et præcipiebat eis, dicens : Videte, et cavete a fermento pharisæorum, et fermento Herodis.
|
||||
16| Et cogitabant ad alterutrum, dicentes : quia panes non habemus.
|
||||
17| Quo cognito, ait illis Jesus : Quid cogitatis, quia panes non habetis ? nondum cognoscetis nec intelligitis ? adhuc cæcatum habetis cor vestrum ?
|
||||
18| oculos habentes non videtis ? et aures habentes non auditis ? nec recordamini,
|
||||
19| quando quinque panes fregi in quinque millia : quot cophinos fragmentorum plenos sustulistis ? Dicunt ei : Duodecim.
|
||||
20| Quando et septem panes in quatuor millia : quot sportas fragmentorum tulistis ? Et dicunt ei : Septem.
|
||||
21| Et dicebat eis : Quomodo nondum intelligitis ?
|
||||
22| Et veniunt Bethsaidam, et adducunt ei cæcum, et rogabant eum ut illum tangeret.
|
||||
23| Et apprehensa manu cæci, eduxit eum extra vicum : et exspuens in oculos ejus impositis manibus suis, interrogavit eum si quid videret.
|
||||
24| Et aspiciens, ait : Video homines velut arbores ambulantes.
|
||||
25| Deinde iterum imposuit manus super oculos ejus : et cœpit videre : et restitutus est ita ut clare videret omnia.
|
||||
26| Et misit illum in domum suam, dicens : Vade in domum tuam : et si in vicum introieris, nemini dixeris.
|
||||
27| Et egressus est Jesus, et discipuli ejus in castella Cæsareæ Philippi : et in via interrogabat discipulos suos, dicens eis : Quem me dicunt esse homines ?
|
||||
28| Qui responderunt illi, dicentes : Joannem Baptistam, alii Eliam, alii vero quasi unum de prophetis.
|
||||
29| Tunc dicit illis : Vos vero quem me esse dicitis ? Respondens Petrus, ait ei : Tu es Christus.
|
||||
30| Et comminatus est eis, ne cui dicerent de illo.
|
||||
31| Et cœpit docere eos quoniam oportet Filium hominis pati multa, et reprobari a senioribus, et a summis sacerdotibus et scribis, et occidi : et post tres dies resurgere.
|
||||
32| Et palam verbum loquebatur. Et apprehendens eum Petrus, cœpit increpare eum.
|
||||
33| Qui conversus, et videns discipulos suos, comminatus est Petro, dicens : Vade retro me Satana, quoniam non sapis quæ Dei sunt, sed quæ sunt hominum.
|
||||
34| Et convocata turba cum discipulis suis, dixit eis : Si quis vult me sequi, deneget semetipsum : et tollat crucem suam, et sequatur me.
|
||||
35| Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam : qui autem perdiderit animam suam propter me, et Evangelium, salvam faciet eam.
|
||||
36| Quid enim proderit homini, si lucretur mundum totum et detrimentum animæ suæ faciat ?
|
||||
37| Aut quid dabit homo commutationis pro anima sua ?
|
||||
38| Qui enim me confusus fuerit, et verba mea in generatione ista adultera et peccatrice, et Filius hominis confundetur eum, cum venerit in gloria Patris sui cum angelis sanctis.
|
||||
39| Et dicebat illis : Amen dico vobis, quia sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei veniens in virtute.
|
||||
#9
|
||||
1| Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ducit illos in montem excelsum seorsum solos, et transfiguratus est coram ipsis.
|
||||
2| Et vestimenta ejus facta sunt splendentia, et candida nimis velut nix, qualia fullo non potest super terram candida facere.
|
||||
3| Et apparuit illis Elias cum Moyse : et erant loquentes cum Jesu.
|
||||
4| Et respondens Petrus, ait Jesu : Rabbi, bonum est nos hic esse : et faciamus tria tabernacula, tibi unum, et Moysi unum, et Eliæ unum.
|
||||
5| Non enim sciebat quid diceret : erant enim timore exterriti.
|
||||
6| Et facta est nubes obumbrans eos : et venit vox de nube, dicens : Hic est Filius meus carissimus : audite illum.
|
||||
7| Et statim circumspicientes, neminem amplius viderunt, nisi Jesum tantum secum.
|
||||
8| Et descendentibus illis de monte, præcepit illis ne cuiquam quæ vidissent, narrarent : nisi cum Filius hominis a mortuis resurrexerit.
|
||||
9| Et verbum continuerunt apud se : conquirentes quid esset, cum a mortuis resurrexerit.
|
||||
10| Et interrogabant eum, dicentes : Quid ergo dicunt pharisæi et scribæ, quia Eliam oportet venire primum ?
|
||||
11| Qui respondens, ait illis : Elias cum venerit primo, restituet omnia : et quomodo scriptum est in Filium hominis, ut multa patiatur et contemnatur.
|
||||
12| Sed dico vobis quia et Elias venit (et fecerunt illi quæcumque voluerunt) sicut scriptum est de eo.
|
||||
13| Et veniens ad discipulos suos, vidit turbam magnam circa eos, et scribas conquirentes cum illis.
|
||||
14| Et confestim omnis populus videns Jesum, stupefactus est, et expaverunt, et accurrentes salutabant eum.
|
||||
15| Et interrogavit eos : Quid inter vos conquiritis ?
|
||||
16| Et respondens unus de turba, dixit : Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum :
|
||||
17| qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit : et dixi discipulis tuis ut ejicerent illum, et non potuerunt.
|
||||
18| Qui respondens eis, dixit : O generatio incredula, quamdiu apud vos ero ? quamdiu vos patiar ? afferte illum ad me.
|
||||
19| Et attulerunt eum. Et cum vidisset eum, statim spiritus conturbavit illum : et elisus in terram, volutabatur spumans.
|
||||
20| Et interrogavit patrem ejus : Quantum temporis est ex quo ei hoc accidit ? At ille ait : Ab infantia :
|
||||
21| et frequenter eum in ignem, et in aquas misit ut eum perderet : sed si quid potes, adjuva nos, misertus nostri.
|
||||
22| Jesus autem ait illi : Si potes credere, omnia possibilia sunt credenti.
|
||||
23| Et continuo exclamans pater pueri, cum lacrimis aiebat : Credo, Domine ; adjuva incredulitatem meam.
|
||||
24| Et cum videret Jesus concurrentem turbam, comminatus est spiritui immundo, dicens illi : Surde et mute spiritus, ego præcipio tibi, exi ab eo : et amplius ne introëas in eum.
|
||||
25| Et exclamans, et multum discerpens eum, exiit ab eo, et factus est sicut mortuus, ita ut multi dicerent : Quia mortuus est.
|
||||
26| Jesus autem tenens manum ejus elevavit eum, et surrexit.
|
||||
27| Et cum introisset in domum, discipuli ejus secreto interrogabant eum : Quare nos non potuimus ejicere eum ?
|
||||
28| Et dixit illis : Hoc genus in nullo potest exire, nisi in oratione et jejunio.
|
||||
29| Et inde profecti prætergrediebantur Galilæam : nec volebat quemquam scire.
|
||||
30| Docebat autem discipulos suos, et dicebat illis : Quoniam Filius hominis tradetur in manus hominum, et occident eum, et occisus tertia die resurget.
|
||||
31| At illi ignorabant verbum : et timebant interrogare eum.
|
||||
32| Et venerunt Capharnaum. Qui cum domi essent, interrogabat eos : Quid in via tractabatis ?
|
||||
33| At illi tacebant : siquidem in via inter se disputaverunt : quis eorum major esset.
|
||||
34| Et residens vocavit duodecim, et ait illis : Si quis vult primus esse, erit omnium novissimus, et omnium minister.
|
||||
35| Et accipiens puerum, statuit eum in medio eorum : quem cum complexus esset, ait illis :
|
||||
36| Quisquis unum ex hujusmodi pueris receperit in nomine meo, me recipit : et quicumque me susceperit, non me suscipit, sed eum qui misit me.
|
||||
37| Respondit illi Joannes, dicens : Magister, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, qui non sequitur nos, et prohibuimus eum.
|
||||
38| Jesus autem ait : Nolite prohibere eum : nemo est enim qui faciat virtutem in nomine meo, et possit cito male loqui de me :
|
||||
39| qui enim non est adversum vos, pro vobis est.
|
||||
40| Quisquis enim potum dederit vobis calicem aquæ in nomine meo, quia Christi estis : amen dico vobis, non perdet mercedem suam.
|
||||
41| Et quisquis scandalizaverit unum ex his pusillis credentibus in me : bonum est ei magis si circumdaretur mola asinaria collo ejus, et in mare mitteretur.
|
||||
42| Et si scandalizaverit te manus tua, abscide illam : bonum est tibi debilem introire in vitam, quam duas manus habentem ire in gehennam, in ignem inextinguibilem,
|
||||
43| ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
|
||||
44| Et si pes tuus te scandalizat, amputa illum : bonum est tibi claudum introire in vitam æternam, quam duos pedes habentem mitti in gehennam ignis inextinguibilis,
|
||||
45| ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
|
||||
46| Quod si oculus tuus scandalizat te, ejice eum : bonum est tibi luscum introire in regnum Dei, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis,
|
||||
47| ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.
|
||||
48| Omnis enim igne salietur, et omnis victima sale salietur.
|
||||
49| Bonum est sal : quod si sal insulsum fuerit, in quo illud condietis ? Habete in vobis sal, et pacem habete inter vos.
|
||||
#10
|
||||
1| Et inde exsurgens venit in fines Judææ ultra Jordanem : et conveniunt iterum turbæ ad eum : et sicut consueverat, iterum docebat illos.
|
||||
2| Et accedentes pharisæi interrogabant eum : Si licet viro uxorem dimittere : tentantes eum.
|
||||
3| At ille respondens, dixit eis : Quid vobis præcepit Moyses ?
|
||||
4| Qui dixerunt : Moyses permisit libellum repudii scribere, et dimittere.
|
||||
5| Quibus respondens Jesus, ait : Ad duritiam cordis vestri scripsit vobis præceptum istud :
|
||||
6| ab initio autem creaturæ masculum et feminam fecit eos Deus.
|
||||
7| Propter hoc relinquet homo patrem suum et matrem, et adhærebit ad uxorem suam :
|
||||
8| et erunt duo in carne una. Itaque jam non sunt duo, sed una caro.
|
||||
9| Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet.
|
||||
10| Et in domo iterum discipuli ejus de eodem interrogaverunt eum.
|
||||
11| Et ait illis : Quicumque dimiserit uxorem suam, et aliam duxerit, adulterium committit super eam.
|
||||
12| Et si uxor dimiserit virum suum, et alii nupserit, mœchatur.
|
||||
13| Et offerebant illi parvulos ut tangeret illos. Discipuli autem comminabantur offerentibus.
|
||||
14| Quos cum videret Jesus, indigne tulit, et ait illis : Sinite parvulos venire ad me, et ne prohibueritis eos : talium enim est regnum Dei.
|
||||
15| Amen dico vobis : Quisquis non receperit regnum Dei velut parvulus, non intrabit in illud.
|
||||
16| Et complexans eos, et imponens manus super illos, benedicebat eos.
|
||||
17| Et cum egressus esset in viam, procurrens quidam genu flexo ante eum, rogabat eum : Magister bone, quid faciam ut vitam æternam percipiam ?
|
||||
18| Jesus autem dixit ei : Quid me dicis bonum ? nemo bonus, nisi unus Deus.
|
||||
19| Præcepta nosti : ne adulteres, ne occidas, ne fureris, ne falsum testimonium dixeris, ne fraudum feceris, honora patrem tuum et matrem.
|
||||
20| At ille respondens, ait illi : Magister, hæc omnia observavi a juventute mea.
|
||||
21| Jesus autem intuitus eum, dilexit eum, et dixit ei : Unum tibi deest : vade, quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo : et veni, sequere me.
|
||||
22| Qui contristatus in verbo, abiit mœrens : erat enim habens multas possessiones.
|
||||
23| Et circumspiciens Jesus, ait discipulis suis : Quam difficile qui pecunias habent, in regnum Dei introibunt !
|
||||
24| Discipuli autem obstupescebant in verbis ejus. At Jesus rursus respondens ait illis : Filioli, quam difficile est, confidentes in pecuniis, in regnum Dei introire !
|
||||
25| Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum Dei.
|
||||
26| Qui magis admirabantur, dicentes ad semetipsos : Et quis potest salvus fieri ?
|
||||
27| Et intuens illos Jesus, ait : Apud homines impossibile est, sed non apud Deum : omnia enim possibilia sunt apud Deum.
|
||||
28| Et cœpit ei Petrus dicere : Ecce nos dimisimus omnia, et secuti sumus te.
|
||||
29| Respondens Jesus, ait : Amen dico vobis : Nemo est qui reliquerit domum, aut fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut filios, aut agros propter me et propter Evangelium,
|
||||
30| qui non accipiat centies tantum, nunc in tempore hoc : domos, et fratres, et sorores, et matres, et filios, et agros, cum persecutionibus, et in sæculo futuro vitam æternam.
|
||||
31| Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.
|
||||
32| Erant autem in via ascendentes Jerosolymam : et præcedebat illos Jesus, et stupebant : et sequentes timebant. Et assumens iterum duodecim, cœpit illis dicere quæ essent ei eventura.
|
||||
33| Quia ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et senioribus, et damnabunt eum morte, et tradent eum gentibus :
|
||||
34| et illudent ei, et conspuent eum, et flagellabunt eum, et interficient eum : et tertia die resurget.
|
||||
35| Et accedunt ad eum Jacobus et Joannes filii Zebedæi, dicentes : Magister, volumus ut quodcumque petierimus, facias nobis.
|
||||
36| At ille dixit eis : Quid vultis ut faciam vobis ?
|
||||
37| Et dixerunt : Da nobis ut unus ad dexteram tuam, et alius ad sinistram tuam sedeamus in gloria tua.
|
||||
38| Jesus autem ait eis : Nescitis quid petatis : potestis bibere calicem, quem ego bibo, aut baptismo, quo ego baptizor, baptizari ?
|
||||
39| At illi dixerunt ei : Possumus. Jesus autem ait eis : Calicem quidem, quem ego bibo, bibetis ; et baptismo, quo ego baptizor, baptizabimini :
|
||||
40| sedere autem ad dexteram meam, vel ad sinistram, non est meum dare vobis, sed quibus paratum est.
|
||||
41| Et audientes decem, cœperunt indignari de Jacobo et Joanne.
|
||||
42| Jesus autem vocans eos, ait illis : Scitis quia hi, qui videntur principari gentibus, dominantur eis : et principes eorum potestatem habent ipsorum.
|
||||
43| Non ita est autem in vobis, sed quicumque voluerit fieri major, erit vester minister :
|
||||
44| et quicumque voluerit in vobis primus esse, erit omnium servus.
|
||||
45| Nam et Filius hominis non venit ut ministraretur ei, sed ut ministraret, et daret animam suam redemptionem pro multis.
|
||||
46| Et veniunt Jericho : et proficiscente eo de Jericho, et discipulis ejus, et plurima multitudine, filius Timæi Bartimæus cæcus, sedebat juxta viam mendicans.
|
||||
47| Qui cum audisset quia Jesus Nazarenus est, cœpit clamare, et dicere : Jesu fili David, miserere mei.
|
||||
48| Et comminabantur ei multi ut taceret. At ille multo magis clamabat : Fili David, miserere mei.
|
||||
49| Et stans Jesus præcepit illum vocari. Et vocant cæcum, dicentes ei : Animæquior esto : surge, vocat te.
|
||||
50| Qui projecto vestimento suo exiliens, venit ad eum.
|
||||
51| Et respondens Jesus dixit illi : Quid tibi vis faciam ? Cæcus autem dixit ei : Rabboni, ut videam.
|
||||
52| Jesus autem ait illi : Vade, fides tua te salvum fecit. Et confestim vidit, et sequebatur eum in via.
|
||||
#11
|
||||
1| Et cum appropinquarent Jerosolymæ et Bethaniæ ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis,
|
||||
2| et ait illis : Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit : solvite illum, et adducite.
|
||||
3| Et si quis vobis dixerit : Quid facitis ? dicite, quia Domino necessarius est : et continuo illum dimittet huc.
|
||||
4| Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante januam foris in bivio : et solvunt eum.
|
||||
5| Et quidam de illic stantibus dicebant illis : Quid facitis solventes pullum ?
|
||||
6| Qui dixerunt eis sicut præceperat illis Jesus, et dimiserunt eis.
|
||||
7| Et duxerunt pullum ad Jesum : et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum.
|
||||
8| Multi autem vestimenta sua straverunt in via : alii autem frondes cædebant de arboribus, et sternebant in via.
|
||||
9| Et qui præibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes : Hosanna : benedictus qui venit in nomine Domini :
|
||||
10| benedictum quod venit regnum patris nostri David : hosanna in excelsis.
|
||||
11| Et introivit Jerosolymam in templum : et circumspectis omnibus, cum jam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.
|
||||
12| Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit.
|
||||
13| Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea : et cum venisset ad eam, nihil invenit præter folia : non enim erat tempus ficorum.
|
||||
14| Et respondens dixit ei : Jam non amplius in æternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli ejus.
|
||||
15| Et veniunt in Jerosolymam. Et cum introisset in templum, cœpit ejicere vendentes et ementes in templo : et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit :
|
||||
16| et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum :
|
||||
17| et docebat, dicens eis : Nonne scriptum est : Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus ? vos autem fecistis eam speluncam latronum.
|
||||
18| Quo audito principes sacerdotum et scribæ, quærebant quomodo eum perderent : timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina ejus.
|
||||
19| Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.
|
||||
20| Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus.
|
||||
21| Et recordatus Petrus, dixit ei : Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit.
|
||||
22| Et respondens Jesus ait illis : Habete fidem Dei.
|
||||
23| Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti : Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiet ei.
|
||||
24| Propterea dico vobis, omnia quæcumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis.
|
||||
25| Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quis habetis adversus aliquem : ut et Pater vester, qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra.
|
||||
26| Quod si vos non dimiseritis : nec Pater vester, qui in cælis est, dimittet vobis peccata vestra.
|
||||
27| Et veniunt rursus Jerosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribæ, et seniores :
|
||||
28| et dicunt ei : In qua potestate hæc facis ? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias ?
|
||||
29| Jesus autem respondens, ait illis : Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi : et dicam vobis in qua potestate hæc faciam.
|
||||
30| Baptismus Joannis, de cælo erat, an ex hominibus ? Respondete mihi.
|
||||
31| At illi cogitabant secum, dicentes : Si dixerimus : De cælo, dicet : Quare ergo non credidistis ei ?
|
||||
32| Si dixerimus : Ex hominibus, timemus populum : omnes enim habebant Joannem quia vere propheta esset.
|
||||
33| Et respondentes dicunt Jesu : Nescimus. Et respondens Jesus ait illis : Neque ego dico vobis in qua potestate hæc faciam.
|
||||
#12
|
||||
1| Et cœpit illis in parabolis loqui : Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est.
|
||||
2| Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ.
|
||||
3| Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum.
|
||||
4| Et iterum misit ad illos alium servum : et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt.
|
||||
5| Et rursum alium misit, et illum occiderunt : et plures alios : quosdam cædentes, alios vero occidentes.
|
||||
6| Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens : Quia reverebuntur filium meum.
|
||||
7| Coloni autem dixerunt ad invicem : Hic est hæres : venite, occidamus eum : et nostra erit hæreditas.
|
||||
8| Et apprehendentes eum, occiderunt : et ejecerunt extra vineam.
|
||||
9| Quid ergo faciet dominus vineæ ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis.
|
||||
10| Nec scripturam hanc legistis : Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli :
|
||||
11| a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris ?
|
||||
12| Et quærebant eum tenere : et timuerunt turbam : cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt.
|
||||
13| Et mittunt ad eum quosdam ex pharisæis, et herodianis, ut eum caperent in verbo.
|
||||
14| Qui venientes dicunt ei : Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam : nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Cæsari, an non dabimus ?
|
||||
15| Qui sciens versutiam illorum, ait illos : Quid me tentatis ? afferte mihi denarium ut videam.
|
||||
16| At illi attulerunt ei. Et ait illis : Cujus est imago hæc, et inscriptio ? Dicunt ei : Cæsaris.
|
||||
17| Respondens autem Jesus dixit illis : Reddite igitur quæ sunt Cæsaris, Cæsari : et quæ sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo.
|
||||
18| Et venerunt ad eum sadducæi, qui dicunt resurrectionem non esse : et interrogabant eum, dicentes :
|
||||
19| Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cujus frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater ejus uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo.
|
||||
20| Septem ergo fratres erant : et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine.
|
||||
21| Et secundus accepit eam, et mortuus est : et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter.
|
||||
22| Et acceperunt eam similiter septem : et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier.
|
||||
23| In resurrectione ergo cum resurrexerint, cujus de his erit uxor ? septem enim habuerunt eam uxorem.
|
||||
24| Et respondens Jesus, ait illis : Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei ?
|
||||
25| Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in cælis.
|
||||
26| De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens : Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob ?
|
||||
27| Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis.
|
||||
28| Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum.
|
||||
29| Jesus autem respondit ei : Quia primum omnium mandatum est : Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est :
|
||||
30| et diliges Dominum Deum tuum ex tota corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum.
|
||||
31| Secundum autem simile est illi : Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Majus horum aliud mandatum non est.
|
||||
32| Et ait illi scriba : Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius præter eum.
|
||||
33| Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, majus est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis.
|
||||
34| Jesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi : Non es longe a regno Dei. Et nemo jam audebat eum interrogare.
|
||||
35| Et respondens Jesus dicebat, docens in templo : Quomodo dicunt scribæ Christum filium esse David ?
|
||||
36| Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto : Dixit Dominus Domino meo : Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.
|
||||
37| Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius ejus ? Et multa turba eum libenter audivit.
|
||||
38| Et dicebat eis in doctrina sua : Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro,
|
||||
39| et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in cœnis :
|
||||
40| qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixæ orationis : hi accipient prolixius judicium.
|
||||
41| Et sedens Jesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba jactaret æs in gazophylacium, et multi divites jactabant multa.
|
||||
42| Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans,
|
||||
43| et convocans discipulos suos, ait illis : Amen dico vobis, quoniam vidua hæc pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium.
|
||||
44| Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt : hæc vero de penuria sua omnia quæ habuit misit totum victum suum.
|
||||
#13
|
||||
1| Et cum egrederetur de templo, ait illi unus ex discipulis suis : Magister, aspice quales lapides, et quales structuræ.
|
||||
2| Et respondens Jesus, ait illi : Vides has omnes magnas ædificationes ? Non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.
|
||||
3| Et cum sederet in monte Olivarum contra templum, interrogabant eum separatim Petrus, et Jacobus, et Joannes, et Andreas :
|
||||
4| Dic nobis, quando ista fient ? et quod signum erit, quando hæc omnia incipient consummari ?
|
||||
5| Et respondens Jesus cœpit dicere illis : Videte ne quid vos seducat :
|
||||
6| multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum : et multos seducent.
|
||||
7| Cum audieritis autem bella, et opiniones bellorum, ne timueritis : oportet enim hæc fieri : sed nondum finis.
|
||||
8| Exsurget enim gens contra gentem, et regnum super regnum, et erunt terræmotus per loca, et fames. Initium dolorum hæc.
|
||||
9| Videte autem vosmetipsos. Tradent enim vos in consiliis, et in synagogis vapulabitis, et ante præsides et reges stabitis propter me, in testimonium illis.
|
||||
10| Et in omnes gentes primum oportet prædicari Evangelium.
|
||||
11| Et cum duxerint vos tradentes, nolite præcogitare quid loquamini : sed quod datum vobis fuerit in illa hora, id loquimini : non enim vos estis loquentes, sed Spiritus Sanctus.
|
||||
12| Tradet autem frater fratrem in mortem, et pater filium : et consurgent filii in parentes, et morte afficient eos.
|
||||
13| Et eritis odio omnibus propter nomen meum. Qui autem sustinuerit in finem, hic salvus erit.
|
||||
14| Cum autem videritis abominationem desolationis stantem, ubi non debet, qui legit, intelligat : tunc qui in Judæa sunt, fugiant in montes :
|
||||
15| et qui super tectum, ne descendat in domum, nec introëat ut tollat quid de domo sua :
|
||||
16| et qui in agro erit, non revertatur retro tollere vestimentum suum.
|
||||
17| Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus.
|
||||
18| Orate vero ut hieme non fiant.
|
||||
19| Erunt enim dies illi tribulationes tales quales non fuerunt ab initio creaturæ, quam condidit Deus usque nunc, neque fient.
|
||||
20| Et nisi breviasset Dominus dies, non fuisset salva omnis caro : sed propter electos, quos elegit, breviavit dies.
|
||||
21| Et tunc si quis vobis dixerit : Ecce hic est Christus, ecce illic, ne credideritis.
|
||||
22| Exsurgent enim pseudochristi et pseudoprophetæ, et dabunt signa et portenta ad seducendos, si fieri potest, etiam electos.
|
||||
23| Vos ergo videte : ecce prædixi vobis omnia.
|
||||
24| Sed in illis diebus, post tribulationem illam, sol contenebrabitur, et luna non dabit splendorem suum :
|
||||
25| et stellæ cæli erunt decidentes, et virtutes, quæ in cælis sunt, movebuntur.
|
||||
26| Et tunc videbunt Filium hominis venientem in nubibus cum virtute multa et gloria.
|
||||
27| Et tunc mittet angelos suos, et congregabit electos suos a quatuor ventis, a summo terræ usque ad summum cæli.
|
||||
28| A ficu autem discite parabolam. Cum jam ramus ejus tener fuerit, et nata fuerint folia, cognoscitis quia in proximo sit æstas :
|
||||
29| sic et vos cum videritis hæc fieri, scitote quod in proximo sit, in ostiis.
|
||||
30| Amen dico vobis, quoniam non transibit generatio hæc, donec omnia ista fiant.
|
||||
31| Cælum et terra transibunt, verba autem mea non transibunt.
|
||||
32| De die autem illo vel hora nemo scit, neque angeli in cælo, neque Filius, nisi Pater.
|
||||
33| Videte, vigilate, et orate : nescitis enim quando tempus sit.
|
||||
34| Sicut homo qui peregre profectus reliquit domum suam, et dedit servis suis potestatem cujusque operis, et janitori præcepit ut vigilet,
|
||||
35| vigilate ergo (nescitis enim quando dominus domus veniat : sero, an media nocte, an galli cantu, an mane),
|
||||
36| ne, cum venerit repente, inveniat vos dormientes.
|
||||
37| Quod autem vobis dico, omnibus dico : Vigilate.
|
||||
#14
|
||||
1| Erat autem Pascha et azyma post biduum : et quærebant summi sacerdotes et scribæ quomodo eum dolo tenerent, et occiderent.
|
||||
2| Dicebant autem : Non in die festo, ne forte tumultus fieret in populo.
|
||||
3| Et cum esset Bethaniæ in domo Simonis leprosi, et recumberet, venit mulier habens alabastrum unguenti nardi spicati pretiosi : et fracto alabastro, effudit super caput ejus.
|
||||
4| Erant autem quidam indigne ferentes intra semetipsos, et dicentes : Ut quid perditio ista unguenti facta est ?
|
||||
5| poterat enim unguentum istud venundari plus quam trecentis denariis, et dari pauperibus. Et fremebant in eam.
|
||||
6| Jesus autem dixit : Sinite eam, quid illi molesti estis ? Bonum opus operata est in me :
|
||||
7| semper enim pauperes habetis vobiscum : et cum volueritis, potestis illis benefacere : me autem non semper habetis.
|
||||
8| Quod habuit hæc, fecit : prævenit ungere corpus meum in sepulturam.
|
||||
9| Amen dico vobis : Ubicumque prædicatum fuerit Evangelium istud in universo mundo, et quod fecit hæc, narrabitur in memoriam ejus.
|
||||
10| Et Judas Iscariotes, unus de duodecim, abiit ad summos sacerdotes, ut proderet eum illis.
|
||||
11| Qui audientes gavisi sunt : et promiserunt ei pecuniam se daturos. Et quærebat quomodo illum opportune traderet.
|
||||
12| Et primo die azymorum quando Pascha immolabant, dicunt ei discipuli : Quo vis eamus, et paremus tibi ut manduces Pascha ?
|
||||
13| Et mittit duos ex discipulis suis, et dicit eis : Ite in civitatem, et occurret vobis homo lagenam aquæ bajulans : sequimini eum,
|
||||
14| et quocumque introierit, dicite domino domus, quia magister dicit : Ubi est refectio mea, ubi Pascha cum discipulis meis manducem ?
|
||||
15| Et ipse vobis demonstrabit cœnaculum grande, stratum : et illic parate nobis.
|
||||
16| Et abierunt discipuli ejus, et venerunt in civitatem : et invenerunt sicut dixerat illis, et paraverunt Pascha.
|
||||
17| Vespere autem facto, venit cum duodecim.
|
||||
18| Et discumbentibus eis, et manducantibus, ait Jesus : Amen dico vobis, quia unus ex vobis tradet me, qui manducat mecum.
|
||||
19| At illi cœperunt contristari, et dicere ei singulatim : Numquid ego ?
|
||||
20| Qui ait illis : Unus ex duodecim, qui intingit mecum manum in catino.
|
||||
21| Et Filius quidem hominis vadit sicut scriptum est de eo : væ autem homini illi per quem Filius hominis tradetur ! bonum erat ei, si non esset natus homo ille.
|
||||
22| Et manducantibus illis, accepit Jesus panem : et benedicens fregit, et dedit eis, et ait : Sumite, hoc est corpus meum.
|
||||
23| Et accepto calice, gratias agens dedit eis : et biberunt ex illo omnes.
|
||||
24| Et ait illis : Hic est sanguis meus novi testamenti, qui pro multis effundetur.
|
||||
25| Amen dico vobis, quia jam non bibam de hoc genimine vitis usque in diem illum, cum illud bibam novum in regno Dei.
|
||||
26| Et hymno dicto exierunt in montem Olivarum.
|
||||
27| Et ait eis Jesus : Omnes scandalizabimini in me in nocte ista : quia scriptum est : Percutiam pastorem, et dispergentur oves.
|
||||
28| Sed postquam resurrexero, præcedam vos in Galilæam.
|
||||
29| Petrus autem ait illi : Et si omnes scandalizati fuerint in te, sed non ego.
|
||||
30| Et ait illi Jesus : Amen dico tibi, quia tu hodie in nocte hac, priusquam gallus vocem bis dederit, ter me es negaturus.
|
||||
31| At ille amplius loquebatur : Et si oportuerit me simul commori tibi, non te negabo. Similiter autem et omnes dicebant.
|
||||
32| Et veniunt in prædium, cui nomen Gethsemani. Et ait discipulis suis : Sedete hic donec orem.
|
||||
33| Et assumit Petrum, et Jacobum, et Joannem secum : et cœpit pavere et tædere.
|
||||
34| Et ait illis : Tristis est anima mea usque ad mortem : sustinete hic, et vigilate.
|
||||
35| Et cum processisset paululum, procidit super terram, et orabat ut, si fieri posset, transiret ab eo hora.
|
||||
36| Et dixit : Abba pater, omnia tibi possibilia sunt : transfer calicem hunc a me : sed non quod ego volo, sed quod tu.
|
||||
37| Et venit, et invenit eos dormientes. Et ait Petro : Simon, dormis ? non potuisti una hora vigilare ?
|
||||
38| vigilate et orate, ut non intretis in tentationem. Spiritus quidem promptus est, caro vero infirma.
|
||||
39| Et iterum abiens oravit, eumdem sermonem dicens.
|
||||
40| Et reversus, denuo invenit eos dormientes (erant enim oculi eorum gravati), et ignorabant quid responderent ei.
|
||||
41| Et venit tertio, et ait illis : Dormite jam, et requiescite. Sufficit : venit hora : ecce Filius hominis tradetur in manus peccatorum.
|
||||
42| Surgite, eamus : ecce qui me tradet, prope est.
|
||||
43| Et, adhuc eo loquente, venit Judas Iscariotes unus de duodecim, et cum eo turba multa cum gladiis et lignis, a summis sacerdotibus, et scribis, et senioribus.
|
||||
44| Dederat autem traditor ejus signum eis, dicens : Quemcumque osculatus fuero, ipse est, tenete eum, et ducite caute.
|
||||
45| Et cum venisset, statim accedens ad eum, ait : Ave Rabbi : et osculatus est eum.
|
||||
46| At illi manus injecerunt in eum, et tenuerunt eum.
|
||||
47| Unus autem quidam de circumstantibus educens gladium, percussit servum summi sacerdotis, et amputavit illi auriculam.
|
||||
48| Et respondens Jesus, ait illis : Tamquam ad latronem existis cum gladiis et lignis comprehendere me ?
|
||||
49| quotidie eram apud vos in templo docens, et non me tenuistis. Sed ut impleantur Scripturæ.
|
||||
50| Tunc discipuli ejus relinquentes eum, omnes fugerunt.
|
||||
51| Adolescens autem quidam sequebatur eum amictus sindone super nudo : et tenuerunt eum.
|
||||
52| At ille rejecta sindone, nudus profugit ab eis.
|
||||
53| Et adduxerunt Jesum ad summum sacerdotem : et convenerunt omnes sacerdotes, et scribæ, et seniores.
|
||||
54| Petrus autem a longe secutus est eum usque intro in atrium summi sacerdotis : et sedebat cum ministris ad ignem, et calefaciebat se.
|
||||
55| Summi vero sacerdotes et omne concilium quærebant adversus Jesum testimonium ut eum morti traderent : nec inveniebant.
|
||||
56| Multi enim testimonium falsum dicebant adversus eum : et convenientia testimonia non erant.
|
||||
57| Et quidam surgentes, falsum testimonium ferebant adversus eum, dicentes :
|
||||
58| Quoniam nos audivimus eum dicentem : Ego dissolvam templum hoc manu factum, et per triduum aliud non manu factum ædificabo.
|
||||
59| Et non erat conveniens testimonium illorum.
|
||||
60| Et exsurgens summus sacerdos in medium, interrogavit Jesum, dicens : Non respondes quidquam ad ea quæ tibi objiciuntur ab his ?
|
||||
61| Ille autem tacebat, et nihil respondit. Rursum summus sacerdos interrogabat eum, et dixit ei : Tu es Christus Filius Dei benedicti ?
|
||||
62| Jesus autem dixit illi : Ego sum : et videbitis Filium hominis sedentem a dextris virtutis Dei, et venientem cum nubibus cæli.
|
||||
63| Summus autem sacerdos scindens vestimenta sua, ait : Quid adhuc desideramus testes ?
|
||||
64| Audistis blasphemiam : quid vobis videtur ? Qui omnes condemnaverunt eum esse reum mortis.
|
||||
65| Et cœperunt quidam conspuere eum, et velare faciem ejus, et colaphis eum cædere, et dicere ei : Prophetiza : et ministri alapis eum cædebant.
|
||||
66| Et cum esset Petrus in atrio deorsum, venit una ex ancillis summi sacerdotis :
|
||||
67| et cum vidisset Petrum calefacientem se, aspiciens illum, ait : Et tu cum Jesu Nazareno eras.
|
||||
68| At ille negavit, dicens : Neque scio, neque novi quid dicas. Et exiit foras ante atrium, et gallus cantavit.
|
||||
69| Rursus autem cum vidisset illum ancilla, cœpit dicere circumstantibus : Quia hic ex illis est.
|
||||
70| At ille iterum negavit. Et post pusillum rursus qui astabant, dicebant Petro : Vere ex illis es : nam et Galilæus es.
|
||||
71| Ille autem cœpit anathematizare et jurare : Quia nescio hominem istum, quem dicitis.
|
||||
72| Et statim gallus iterum cantavit. Et recordatus est Petrus verbi quod dixerat ei Jesus : Priusquam gallus cantet bis, ter me negabis. Et cœpit flere.
|
||||
#15
|
||||
1| Et confestim mane consilium facientes summi sacerdotes cum senioribus, et scribis, et universo concilio, vincientes Jesum, duxerunt, et tradiderunt Pilato.
|
||||
2| Et interrogavit eum Pilatus : Tu es rex Judæorum ? At ille respondens, ait illi : Tu dicis.
|
||||
3| Et accusabant eum summi sacerdotes in multis.
|
||||
4| Pilatus autem rursum interrogavit eum, dicens : Non respondes quidquam ? vide in quantis te accusant.
|
||||
5| Jesus autem amplius nihil respondit, ita ut miraretur Pilatus.
|
||||
6| Per diem autem festum solebat dimittere illis unum ex vinctis, quemcumque petissent.
|
||||
7| Erat autem qui dicebatur Barrabas, qui cum seditiosis erat vinctus, qui in seditione fecerat homicidium.
|
||||
8| Et cum ascendisset turba, cœpit rogare, sicut semper faciebat illis.
|
||||
9| Pilatus autem respondit eis, et dixit : Vultis dimittam vobis regem Judæorum ?
|
||||
10| Sciebat enim quod per invidiam tradidissent eum summi sacerdotes.
|
||||
11| Pontifices autem concitaverunt turbam, ut magis Barabbam dimitteret eis.
|
||||
12| Pilatus autem iterum respondens, ait illis : Quid ergo vultis faciam regi Judæorum ?
|
||||
13| At illi iterum clamaverunt : Crucifige eum.
|
||||
14| Pilatus vero dicebat illis : Quid enim mali fecit ? At illi magis clamabant : Crucifige eum.
|
||||
15| Pilatus autem volens populo satisfacere, dimisit illis Barabbam, et tradidit Jesum flagellis cæsum, ut crucifigeretur.
|
||||
16| Milites autem duxerunt eum in atrium prætorii, et convocant totam cohortem,
|
||||
17| et induunt eum purpura, et imponunt ei plectentes spineam coronam.
|
||||
18| Et cœperunt salutare eum : Ave rex Judæorum.
|
||||
19| Et percutiebant caput ejus arundine : et conspuebant eum, et ponentes genua, adorabant eum.
|
||||
20| Et postquam illuserunt ei, exuerunt illum purpura, et induerunt eum vestimentis suis : et educunt illum ut crucifigerent eum.
|
||||
21| Et angariaverunt prætereuntem quempiam, Simonem Cyrenæum venientem de villa, patrem Alexandri et Rufi, ut tolleret crucem ejus.
|
||||
22| Et perducunt illum in Golgotha locum : quod est interpretatum Calvariæ locus.
|
||||
23| Et dabant ei bibere myrrhatum vinum : et non accepit.
|
||||
24| Et crucifigentes eum, diviserunt vestimenta ejus, mittentes sortem super eis, quis quid tolleret.
|
||||
25| Erat autem hora tertia : et crucifixerunt eum.
|
||||
26| Et erat titulus causæ ejus inscriptus : Rex Judæorum.
|
||||
27| Et cum eo crucifigunt duos latrones : unum a dextris, et alium a sinistris ejus.
|
||||
28| Et impleta est Scriptura, quæ dicit : Et cum iniquis reputatus est.
|
||||
29| Et prætereuntes blasphemabant eum, moventes capita sua, et dicentes : Vah ! qui destruis templum Dei, et in tribus diebus reædificas,
|
||||
30| salvum fac temetipsum descendens de cruce.
|
||||
31| Similiter et summi sacerdotes illudentes, ad alterutrum cum scribis dicebant : Alios salvos fecit ; seipsum non potest salvum facere.
|
||||
32| Christus rex Israël descendat nunc de cruce, ut videamus, et credamus. Et qui cum eo crucifixi erant, convitiabantur ei.
|
||||
33| Et facta hora sexta, tenebræ factæ sunt per totam terram usque in horam nonam.
|
||||
34| Et hora nona exclamavit Jesus voce magna, dicens : Eloi, eloi, lamma sabacthani ? quod est interpretatum : Deus meus, Deus meus, ut quid dereliquisti me ?
|
||||
35| Et quidam de circumstantibus audientes, dicebant : Ecce Eliam vocat.
|
||||
36| Currens autem unus, et implens spongiam aceto, circumponensque calamo, potum dabat ei, dicens : Sinite, videamus si veniat Elias ad deponendum eum.
|
||||
37| Jesus autem emissa voce magna expiravit.
|
||||
38| Et velum templi scissum est in duo, a summo usque deorsum.
|
||||
39| Videns autem centurio, qui ex adverso stabat, quia sic clamans expirasset, ait : Vere hic homo Filius Dei erat.
|
||||
40| Erant autem et mulieres de longe aspicientes : inter quas erat Maria Magdalene, et Maria Jacobi minoris, et Joseph mater, et Salome :
|
||||
41| et cum esset in Galilæa, sequebantur eum, et ministrabant ei, et aliæ multæ, quæ simul cum eo ascenderant Jerosolymam.
|
||||
42| Et cum jam sero esset factum (quia erat parasceve, quod est ante sabbatum),
|
||||
43| venit Joseph ab Arimathæa nobilis decurio, qui et ipse erat exspectans regnum Dei, et audacter introivit ad Pilatum, et petiit corpus Jesu.
|
||||
44| Pilatus autem mirabatur si jam obiisset. Et accersito centurione, interrogavit eum si jam mortuus esset.
|
||||
45| Et cum cognovisset a centurione, donavit corpus Joseph.
|
||||
46| Joseph autem mercatus sindonem, et deponens eum involvit sindone, et posuit eum in monumento quod erat excisum de petra, et advolvit lapidem ad ostium monumenti.
|
||||
47| Maria autem Magdalene et Maria Joseph aspiciebant ubi poneretur.
|
||||
#16
|
||||
1| Et cum transisset sabbatum, Maria Magdalene, et Maria Jacobi, et Salome emerunt aromata ut venientes ungerent Jesum.
|
||||
2| Et valde mane una sabbatorum, veniunt ad monumentum, orto jam sole.
|
||||
3| Et dicebant ad invicem : Quis revolvet nobis lapidem ab ostio monumenti ?
|
||||
4| Et respicientes viderunt revolutum lapidem. Erat quippe magnus valde.
|
||||
5| Et introëuntes in monumentum viderunt juvenem sedentem in dextris, coopertum stola candida, et obstupuerunt.
|
||||
6| Qui dicit illis : Nolite expavescere : Jesum quæritis Nazarenum, crucifixum : surrexit, non est hic, ecce locus ubi posuerunt eum.
|
||||
7| Sed ite, dicite discipulis ejus, et Petro, quia præcedit vos in Galilæam : ibi eum videbitis, sicut dixit vobis.
|
||||
8| At illæ exeuntes, fugerunt de monumento : invaserat enim eas tremor et pavor : et nemini quidquam dixerunt : timebant enim.
|
||||
9| Surgens autem mane prima sabbati, apparuit primo Mariæ Magdalene, de qua ejecerat septem dæmonia.
|
||||
10| Illa vadens nuntiavit his, qui cum eo fuerant, lugentibus et flentibus.
|
||||
11| Et illi audientes quia viveret, et visus esset ab ea, non crediderunt.
|
||||
12| Post hæc autem duobus ex his ambulantibus ostensus est in alia effigie, euntibus in villam :
|
||||
13| et illi euntes nuntiaverunt ceteris : nec illis crediderunt.
|
||||
14| Novissime recumbentibus illis undecim apparuit : et exprobravit incredulitatem eorum et duritiam cordis : quia iis, qui viderant eum resurrexisse, non crediderunt.
|
||||
15| Et dixit eis : Euntes in mundum universum prædicate Evangelium omni creaturæ.
|
||||
16| Qui crediderit, et baptizatus fuerit, salvus erit : qui vero non crediderit, condemnabitur.
|
||||
17| Signa autem eos qui crediderint, hæc sequentur : in nomine meo dæmonia ejicient : linguis loquentur novis :
|
||||
18| serpentes tollent : et si mortiferum quid biberint, non eis nocebit : super ægros manus imponent, et bene habebunt.
|
||||
19| Et Dominus quidem Jesus postquam locutus est eis, assumptus est in cælum, et sedet a dextris Dei.
|
||||
20| Illi autem profecti prædicaverunt ubique, Domino cooperante, et sermonem confirmante, sequentibus signis. Amen.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,50 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Onus Ninive. Liber visionis Nahum Elcesæi.
|
||||
2| Deus æmulator, et ulciscens Dominus : ulciscens Dominus, et habens furorem : ulciscens Dominus in hostes suos, et irascens ipse inimicis suis.
|
||||
3| Dominus patiens, et magnus fortitudine, et mundans non faciet innocentem. Dominus in tempestate et turbine viæ ejus, et nebulæ pulvis pedum ejus.
|
||||
4| Increpans mare, et exsiccans illud, et omnia flumina ad desertum deducens. Infirmatus est Basan et Carmelus, et flos Libani elanguit.
|
||||
5| Montes commoti sunt ab eo, et colles desolati sunt : et contremuit terra a facie ejus, et orbis, et omnes habitantes in eo.
|
||||
6| Ante faciem indignationis ejus quis stabit ? et quis resistet in ira furoris ejus ? Indignatio ejus effusa est ut ignis, et petræ dissolutæ sunt ab eo.
|
||||
7| Bonus Dominus, et confortans in die tribulationis, et sciens sperantes in se.
|
||||
8| Et in diluvio prætereunte consummationem faciet loci ejus, et inimicos ejus persequentur tenebræ.
|
||||
9| Quid cogitatis contra Dominum ? Consummationem ipse faciet : non consurget duplex tribulatio,
|
||||
10| quia sicut spinæ se invicem complectuntur, sic convivium eorum pariter potantium ; consumentur quasi stipula ariditate plena.
|
||||
11| Ex te exibit cogitans contra Dominum malitiam, mente pertractans prævaricationem.
|
||||
12| Hæc dicit Dominus : Si perfecti fuerint, et ita plures, sic quoque attondentur, et pertransibit : afflixi te, et non affligam te ultra.
|
||||
13| Et nunc conteram virgam ejus de dorso tuo, et vincula tua disrumpam.
|
||||
14| Et præcipiet super te Dominus ; non seminabitur ex nomine tuo amplius : de domo Dei tui interficiam sculptile, et conflatile ; ponam sepulchrum tuum, quia inhonoratus es.
|
||||
15| Ecce super montes pedes evangelizantis, et annuntiantis pacem. Celebra, Juda, festivitates tuas, et redde vota tua, quia non adjiciet ultra ut pertranseat in te Belial : universus interiit.
|
||||
#2
|
||||
1| Ascendit qui dispergat coram te, qui custodiat obsidionem : contemplare viam, conforta lumbos, robora virtutem valde.
|
||||
2| Quia reddidit Dominus superbiam Jacob, sicut superbiam Israël ; quia vastatores dissipaverunt eos, et propagines eorum corruperunt.
|
||||
3| Clypeus fortium ejus ignitus, viri exercitus in coccineis ; igneæ habenæ currus in die præparationis ejus, et agitatores consopiti sunt.
|
||||
4| In itineribus conturbati sunt ; quadrigæ collisæ sunt in plateis : aspectus eorum quasi lampades, quasi fulgura discurrentia.
|
||||
5| Recordabitur fortium suorum ; ruent in itineribus suis : velociter ascendent muros ejus, et præparabitur umbraculum.
|
||||
6| Portæ fluviorum apertæ sunt, et templum ad solum dirutum.
|
||||
7| Et miles captivus abductus est, et ancillæ ejus minabantur gementes ut columbæ, murmurantes in cordibus suis.
|
||||
8| Et Ninive quasi piscina aquarum aquæ ejus ; ipsi vero fugerunt. State, state ! et non est qui revertatur.
|
||||
9| Diripite argentum, diripite aurum : et non est finis divitiarum ex omnibus vasis desiderabilibus.
|
||||
10| Dissipata est, et scissa, et dilacerata ; et cor tabescens, et dissolutio geniculorum, et defectio in cunctis renibus, et facies omnium eorum sicut nigredo ollæ.
|
||||
11| Ubi est habitaculum leonum, et pascua catulorum leonum, ad quam ivit leo ut ingrederetur illuc catulus leonis, et non est qui exterreat ?
|
||||
12| Leo cepit sufficienter catulis suis, et necavit leænis suis, et implevit præda speluncas suas, et cubile suum rapina.
|
||||
13| Ecce ego ad te, dicit Dominus exercituum, et succendam usque ad fumum quadrigas tuas, et leunculos tuos comedet gladius, et exterminabo de terra prædam tuam, et non audietur ultra vox nuntiorum tuorum.
|
||||
#3
|
||||
1| Væ civitas sanguinum, universa mendacii dilaceratione plena ! non recedet a te rapina.
|
||||
2| Vox flagelli, et vox impetus rotæ, et equi frementis, et quadrigæ ferventis, et equitis ascendentis,
|
||||
3| et micantis gladii, et fulgurantis hastæ, et multitudinis interfectæ, et gravis ruinæ ; nec est finis cadaverum, et corruent in corporibus suis.
|
||||
4| Propter multitudinem fornicationum meretricis speciosæ, et gratæ, et habentis maleficia, quæ vendidit gentes in fornicationibus suis, et familias in maleficiis suis.
|
||||
5| Ecce ego ad te, dicit Dominus exercituum, et revelabo pudenda tua in facie tua ; et ostendam gentibus nuditatem tuam, et regnis ignominiam tuam.
|
||||
6| Et projiciam super te abominationes, et contumeliis te afficiam, et ponam te in exemplum.
|
||||
7| Et erit : omnis qui viderit te resiliet a te, et dicet : Vastata est Ninive. Quis commovebit super te caput ? unde quæram consolatorem tibi ?
|
||||
8| Numquid melior es Alexandria populorum, quæ habitat in fluminibus ? aquæ in circuitu ejus ; cujus divitiæ, mare ; aquæ, muri ejus.
|
||||
9| Æthiopia fortitudo ejus, et Ægyptus, et non est finis ; Africa et Libyes fuerunt in auxilio tuo.
|
||||
10| Sed et ipsa in transmigrationem ducta est in captivitatem : parvuli ejus elisi sunt in capite omnium viarum, et super inclytos ejus miserunt sortem, et omnes optimates ejus confixi sunt in compedibus.
|
||||
11| Et tu ergo inebriaberis, et eris despecta : et tu quæres auxilium ab inimico.
|
||||
12| Omnes munitiones tuæ sicut ficus cum grossis suis : si concussæ fuerint, cadent in os comedentis.
|
||||
13| Ecce populus tuus mulieres in medio tui : inimicis tuis adapertione pandentur portæ terræ tuæ, devorabit ignis vectes tuos.
|
||||
14| Aquam propter obsidionem hauri tibi : exstrue munitiones tuas, intra in lutum, et calca, subigens tene laterem.
|
||||
15| Ibi comedet te ignis, peribis gladio, devorabit te ut bruchus : congregare ut bruchus, multiplicare ut locusta.
|
||||
16| Plures fecisti negotiationes tuas quam stellæ sint cæli ; bruchus expansus est, et avolavit.
|
||||
17| Custodes tui quasi locustæ, et parvuli tui quasi locustæ locustarum, quæ considunt in sepibus in die frigoris : sol ortus est, et avolaverunt, et non est cognitus locus earum ubi fuerint.
|
||||
18| Dormitaverunt pastores tui, rex Assur, sepelientur principes tui : latitavit populus tuus in montibus, et non est qui congreget.
|
||||
19| Non est obscura contritio tua ; pessima est plaga tua. Omnes qui audierunt auditionem tuam compresserunt manum super te : quia super quem non transiit malitia tua semper ?
|
||||
@@ -0,0 +1,417 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verba Nehemiæ filii Helchiæ. Et factum est in mense Casleu, anno vigesimo, et ego eram in Susis castro.
|
||||
2| Et venit Hanani, unus de fratribus meis, ipse et viri ex Juda : et interrogavi eos de Judæis qui remanserant, et supererant de captivitate, et Jerusalem.
|
||||
3| Et dixerunt mihi : Qui remanserunt, et relicti sunt de captivitate ibi in provincia, in afflictione magna sunt, et in opprobrio : et murus Jerusalem dissipatus est, et portæ ejus combustæ sunt igni.
|
||||
4| Cumque audissem verba hujuscemodi, sedi, et flevi, et luxi diebus multis : jejunabam, et orabam ante faciem Dei cæli :
|
||||
5| et dixi : Quæso, Domine Deus cæli fortis, magne atque terribilis, qui custodis pactum et misericordiam cum his qui te diligunt, et custodiunt mandata tua :
|
||||
6| fiant aures tuæ auscultantes, et oculi tui aperti, ut audias orationem servi tui, quam ego oro coram te hodie nocte et die pro filiis Israël servis tuis : et confiteor pro peccatis filiorum Israël, quibus peccaverunt tibi : ego et domus patris mei peccavimus,
|
||||
7| vanitate seducti sumus, et non custodivimus mandatum tuum, et cæremonias, et judicia quæ præcepisti Moysi famulo tuo.
|
||||
8| Memento verbi quod mandasti Moysi servo tuo, dicens : Cum transgressi fueritis, ego dispergam vos in populos :
|
||||
9| et si revertamini ad me, et custodiatis præcepta mea, et faciatis ea : etiamsi abducti fueritis ad extrema cæli, inde congregabo vos, et reducam in locum quem elegi ut habitaret nomen meum ibi.
|
||||
10| Et ipsi servi tui, et populus tuus, quos redemisti in fortitudine tua magna, et in manu tua valida.
|
||||
11| Obsecro, Domine, sit auris tua attendens ad orationem servi tui, et ad orationem servorum tuorum, qui volunt timere nomen tuum : et dirige servum tuum hodie, et da ei misericordiam ante virum hunc. Ego enim eram pincerna regis.
|
||||
#2
|
||||
1| Factum est autem in mense Nisan, anno vigesimo Artaxerxis regis : et vinum erat ante eum, et levavi vinum, et dedi regi : et eram quasi languidus ante faciem ejus.
|
||||
2| Dixitque mihi rex : Quare vultus tuus tristis est, cum te ægrotum non videam ? non est hoc frustra, sed malum nescio quod in corde tuo est. Et timui valde, ac nimis :
|
||||
3| et dixi regi : Rex, in æternum vive : quare non mœreat vultus meus, quia civitas domus sepulchrorum patris mei deserta est, et portæ ejus combustæ sunt igni ?
|
||||
4| Et ait mihi rex : Pro qua re postulas ? Et oravi Deum cæli,
|
||||
5| et dixi ad regem : Si videtur regi bonum, et si placet servus tuus ante faciem tuam, ut mittas me in Judæam ad civitatem sepulchri patris mei, et ædificabo eam.
|
||||
6| Dixitque mihi rex, et regina quæ sedebat juxta eum : Usque ad quod tempus erit iter tuum, et quando reverteris ? Et placuit ante vultum regis, et misit me : et constitui ei tempus.
|
||||
7| Et dixi regi : Si regi videtur bonum, epistolas det mihi ad duces regionis trans flumen, ut traducant me, donec veniam in Judæam :
|
||||
8| et epistolam ad Asaph custodem saltus regis, ut det mihi ligna, ut tegere possim portas turris domus, et muros civitatis, et domum quam ingressus fuero. Et dedit mihi rex juxta manum Dei mei bonam mecum.
|
||||
9| Et veni ad duces regionis trans flumen, dedique eis epistolas regis. Miserat autem rex mecum principes militum, et equites.
|
||||
10| Et audierunt Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites : et contristati sunt afflictione magna, quod venisset homo qui quæreret prosperitatem filiorum Israël.
|
||||
11| Et veni Jerusalem, et eram ibi tribus diebus.
|
||||
12| Et surrexi nocte ego, et viri pauci mecum, et non indicavi cuiquam quid Deus dedisset in corde meo ut facerem in Jerusalem : et jumentum non erat mecum, nisi animal cui sedebam.
|
||||
13| Et egressus sum per portam vallis nocte, et ante fontem draconis, et ad portam stercoris, et considerabam murum Jerusalem dissipatum, et portas ejus consumptas igni.
|
||||
14| Et transivi ad portam fontis, et ad aquæductum regis, et non erat locus jumento cui sedebam ut transiret.
|
||||
15| Et ascendi per torrentem nocte, et considerabam murum, et reversus veni ad portam vallis, et redii.
|
||||
16| Magistratus autem nesciebant quo abiissem, aut quid ego facerem : sed et Judæis, et sacerdotibus, et optimatibus, et magistratibus, et reliquis qui faciebant opus, usque ad id loci nihil indicaveram.
|
||||
17| Et dixi eis : Vos nostis afflictionem in qua sumus : quia Jerusalem deserta est, et portæ ejus consumptæ sunt igni : venite, et ædificemus muros Jerusalem, et non simus ultra opprobrium.
|
||||
18| Et indicavi eis manum Dei mei, quod esset bona mecum, et verba regis quæ locutus esset mihi, et aio : Surgamus, et ædificemus. Et confortatæ sunt manus eorum in bono.
|
||||
19| Audierunt autem Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites, et Gosem Arabs, et subsannaverunt nos, et despexerunt, dixeruntque : Quæ est hæc res quam facitis ? numquid contra regem vos rebellatis ?
|
||||
20| Et reddidi eis sermonem, dixique ad eos : Deus cæli ipse nos juvat, et nos servi ejus sumus : surgamus et ædificemus : vobis autem non est pars, et justitia, et memoria in Jerusalem.
|
||||
#3
|
||||
1| Et surrexit Eliasib sacerdos magnus, et fratres ejus sacerdotes, et ædificaverunt portam gregis : ipsi sanctificaverunt eam, et statuerunt valvas ejus, et usque ad turrim centum cubitorum sanctificaverunt eam, usque ad turrim Hananeel.
|
||||
2| Et juxta eum ædificaverunt viri Jericho : et juxta eum ædificavit Zachur filius Amri.
|
||||
3| Portam autem piscium ædificaverunt filii Asnaa : ipsi texerunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes. Et juxta eos ædificavit Marimuth filius Uriæ, filii Accus.
|
||||
4| Et juxta eum ædificavit Mosollam filius Barachiæ, filii Mesezebel : et juxta eos ædificavit Sadoc filius Baana.
|
||||
5| Et juxta eos ædificaverunt Thecueni : optimates autem eorum non supposuerunt colla sua in opere Domini sui.
|
||||
6| Et portam veterem ædificaverunt Jojada filius Phasea, et Mosollam filius Besodia : ipsi texerunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes.
|
||||
7| Et juxta eos ædificaverunt Meltias Gabaonites, et Jadon Meronathites, viri de Gabaon et Maspha, pro duce qui erat in regione trans flumen.
|
||||
8| Et juxta eum ædificavit Eziel filius Araia aurifex : et juxta eum ædificavit Ananias filius pigmentarii : et dimiserunt Jerusalem usque ad murum plateæ latioris.
|
||||
9| Et juxta eum ædificavit Raphaia filius Hur, princeps vici Jerusalem.
|
||||
10| Et juxta eum ædificavit Jedaia filius Haromaph contra domum suam : et juxta eum ædificavit Hattus filius Haseboniæ.
|
||||
11| Mediam partem vici ædificavit Melchias filius Herem, et Hasub filius Phahath Moab, et turrim furnorum.
|
||||
12| Et juxta eum ædificavit Sellum filius Alohes, princeps mediæ partis vici Jerusalem, ipse et filiæ ejus.
|
||||
13| Et portam vallis ædificavit Hanun, et habitatores Zanoë : ipsi ædificaverunt eam, et statuerunt valvas ejus, et seras, et vectes, et mille cubitos in muro usque ad portam sterquilinii.
|
||||
14| Et portam sterquilinii ædificavit Melchias filius Rechab, princeps vici Bethacharam : ipse ædificavit eam, et statuit valvas ejus, et seras, et vectes.
|
||||
15| Et portam fontis ædificavit Sellum filius Cholhoza, princeps pagi Maspha : ipse ædificavit eam, et texit, et statuit valvas ejus, et seras, et vectes, et muros piscinæ Siloë in hortum regis, et usque ad gradus qui descendunt de civitate David.
|
||||
16| Post eum ædificavit Nehemias filius Azboc, princeps dimidiæ partis vici Bethsur, usque contra sepulchrum David, et usque ad piscinam quæ grandi opere constructa est, et usque ad domum fortium.
|
||||
17| Post eum ædificaverunt Levitæ, Rehum filius Benni : post eum ædificavit Hasebias princeps dimidiæ partis vici Ceilæ in vico suo.
|
||||
18| Post eum ædificaverunt fratres eorum : Bavai filius Enadad, princeps dimidiæ partis Ceilæ :
|
||||
19| et ædificavit juxta eum Azer filius Josue, princeps Maspha, mensuram secundam, contra ascensum firmissimi anguli.
|
||||
20| Post eum in monte ædificavit Baruch filius Zachai mensuram secundam, ab angulo usque ad portam domus Eliasib sacerdotis magni.
|
||||
21| Post eum ædificavit Merimuth filius Uriæ filii Haccus, mensuram secundam, a porta domus Eliasib, donec extenderetur domus Eliasib.
|
||||
22| Et post eum ædificaverunt sacerdotes, viri de campestribus Jordanis.
|
||||
23| Post eum ædificavit Benjamin et Hasub contra domum suam : et post eum ædificavit Azarias filius Maasiæ filii Ananiæ contra domum suam.
|
||||
24| Post eum ædificavit Bennui filius Henadad mensuram secundam, a domo Azariæ usque ad flexuram, et usque ad angulum.
|
||||
25| Phalel filius Ozi contra flexuram, et turrim quæ eminet de domo regis excelsa, id est, in atrio carceris : post eum Phadaia filius Pharos.
|
||||
26| Nathinæi autem habitabant in Ophel usque contra portam aquarum ad orientem, et turrim quæ prominebat.
|
||||
27| Post eum ædificaverunt Thecueni mensuram secundam e regione, a turre magna et eminente usque ad murum templi.
|
||||
28| Sursum autem a porta equorum ædificaverunt sacerdotes, unusquisque contra domum suam.
|
||||
29| Post eos ædificavit Sadoc filius Emmer contra domum suam. Et post eum ædificavit Semaia filius Secheniæ, custos portæ orientalis.
|
||||
30| Post eum ædificavit Hanania filius Selemiæ, et Hanun filius Seleph sextus, mensuram secundam : post eum ædificavit Mosollam filius Barachiæ, contra gazophylacium suum. Post eum ædificavit Melchias filius aurificis usque ad domum Nathinæorum, et scruta vendentium contra portam judicialem, et usque ad cœnaculum anguli.
|
||||
31| Et inter cœnaculum anguli in porta gregis, ædificaverunt aurifices et negotiatores.
|
||||
#4
|
||||
1| Factum est autem, cum audisset Sanaballat quod ædificaremus murum, iratus est valde : et motus nimis subsannavit Judæos,
|
||||
2| et dixit coram fratribus suis, et frequentia Samaritanorum : Quid Judæi faciunt imbecilles ? num dimittent eos gentes ? num sacrificabunt, et complebunt in una die ? numquid ædificare poterunt lapides de acervis pulveris, qui combusti sunt ?
|
||||
3| Sed et Tobias Ammanites, proximus ejus, ait : Ædificent : si ascenderit vulpes, transiliet murum eorum lapideum.
|
||||
4| Audi, Deus noster, quia facti sumus despectui : converte opprobrium super caput eorum, et da eos in despectionem in terra captivitatis.
|
||||
5| Ne operias iniquitatem eorum, et peccatum eorum coram facie tua non deleatur, quia irriserunt ædificantes.
|
||||
6| Itaque ædificavimus murum, et conjunximus totum usque ad partem dimidiam : et provocatum est cor populi ad operandum.
|
||||
7| Factum est autem, cum audisset Sanaballat, et Tobias, et Arabes, et Ammanitæ, et Azotii, quod obducta esset cicatrix muri Jerusalem, et quod cœpissent interrupta concludi, irati sunt nimis.
|
||||
8| Et congregati sunt omnes pariter ut venirent, et pugnarent contra Jerusalem, et molirentur insidias.
|
||||
9| Et oravimus Deum nostrum, et posuimus custodes super murum die ac nocte contra eos.
|
||||
10| Dixit autem Judas : Debilitata est fortitudo portantis, et humus nimia est, et nos non poterimus ædificare murum.
|
||||
11| Et dixerunt hostes nostri : Nesciant, et ignorent donec veniamus in medium eorum, et interficiamus eos, et cessare faciamus opus.
|
||||
12| Factum est autem venientibus Judæis qui habitabant juxta eos, et dicentibus nobis per decem vices, ex omnibus locis quibus venerant ad nos,
|
||||
13| statui in loco post murum per circuitum populum in ordinem cum gladiis suis, et lanceis, et arcubus.
|
||||
14| Et perspexi atque surrexi : et aio ad optimates et magistratus, et ad reliquam partem vulgi : Nolite timere a facie eorum : Domini magni et terribilis mementote, et pugnate pro fratribus vestris, filiis vestris, et filiabus vestris, et uxoribus vestris, et domibus vestris.
|
||||
15| Factum est autem, cum audissent inimici nostri nuntiatum esse nobis, dissipavit Deus consilium eorum. Et reversi sumus omnes ad muros, unusquisque ad opus suum.
|
||||
16| Et factum est a die illa, media pars juvenum eorum faciebat opus, et media parata erat ad bellum : et lanceæ, et scuta, et arcus, et loricæ, et principes post eos in omni domo Juda.
|
||||
17| Ædificantium in muro, et portantium onera, et imponentium : una manu sua faciebat opus, et altera tenebat gladium :
|
||||
18| ædificentium enim unusquisque gladio erat accinctus renes. Et ædificabant, et clangebant buccina juxta me.
|
||||
19| Et dixi ad optimates, et ad magistratus, et ad reliquam partem vulgi : Opus grande est et latum, et nos separati sumus in muro procul alter ab altero :
|
||||
20| in loco quocumque audieritis clangorem tubæ, illuc concurrite ad nos : Deus noster pugnabit pro nobis.
|
||||
21| Et nos ipsi faciamus opus, et media pars nostrum teneat lanceas ab ascensu auroræ donec egrediantur astra.
|
||||
22| In tempore quoque illo dixi populo : Unusquisque cum puero suo maneat in medio Jerusalem, et sint nobis vices per noctem et diem ad operandum.
|
||||
23| Ego autem et fratres mei, et pueri mei, et custodes, qui erant post me, non deponebamus vestimenta nostra : unusquisque tantum nudabatur ad baptismum.
|
||||
#5
|
||||
1| Et factus est clamor populi et uxorum ejus magnus adversus fratres suos Judæos.
|
||||
2| Et erant qui dicerent : Filii nostri et filiæ nostræ multæ sunt nimis : accipiamus pro pretio eorum frumentum, et comedamus, et vivamus.
|
||||
3| Et erant qui dicerent : Agros nostros, et vineas, et domus nostras opponamus, et accipiamus frumentum in fame.
|
||||
4| Et alii dicebant : Mutuo sumamus pecunias in tributa regis, demusque agros nostros et vineas :
|
||||
5| et nunc sicut carnes fratrum nostrorum, sic carnes nostræ sunt : et sicut filii eorum, ita et filii nostri : ecce nos subjugamus filios nostros et filias nostras in servitutem, et de filiabus nostris sunt famulæ, nec habemus unde possint redimi : et agros nostros et vineas nostras alii possident.
|
||||
6| Et iratus sum nimis cum audissem clamorem eorum secundum verba hæc :
|
||||
7| cogitavitque cor meum mecum, et increpavi optimates et magistratus, et dixi eis : Usurasne singuli a fratribus vestris exigitis ? Et congregavi adversum eos concionem magnam,
|
||||
8| et dixi eis : Nos, ut scitis, redemimus fratres nostros Judæos, qui venditi fuerant gentibus secundum possibilitatem nostram : et vos igitur vendetis fratres vestros, et redimemus eos ? Et siluerunt, nec invenerunt quid responderent.
|
||||
9| Dixique ad eos : Non est bona res quam facitis : quare non in timore Dei nostri ambulastis, ne exprobretur nobis a gentibus inimicis nostris ?
|
||||
10| Et ego, et fratres mei, et pueri mei commodavimus plurimis pecuniam et frumentum. Non repetamus in commune istud : æs alienum concedamus quod debetur nobis.
|
||||
11| Reddite eis hodie agros suos, et vineas suas, et oliveta sua, et domos suas : quin potius et centesimum pecuniæ, frumenti, vini et olei, quam exigere soletis ab eis, date pro illis.
|
||||
12| Et dixerunt : Reddemus, et ab eis nihil quæremus : sicque faciemus ut loqueris. Et vocavi sacerdotes, et adjuravi eos ut facerent juxta quod dixeram.
|
||||
13| Insuper excussi sinum meum, et dixi : Sic excutiat Deus omnem virum qui non compleverit verbum istud, de domo sua, et de laboribus suis : sic excutiatur, et vacuus fiat. Et dixit universa multitudo : Amen : et laudaverunt Deum. Fecit ergo populus sicut erat dictum.
|
||||
14| A die autem illa, qua præceperat rex mihi ut essem dux in terra Juda, ab anno vigesimo usque ad annum trigesimum secundum Artaxerxis regis per annos duodecim, ego et fratres mei annonas quæ ducibus debebantur non comedimus.
|
||||
15| Duces autem primi, qui fuerant ante me, gravaverunt populum, et acceperunt ab eis in pane, et vino, et pecunia, quotidie siclos quadraginta : sed et ministri eorum depresserunt populum. Ego autem non feci ita propter timorem Dei :
|
||||
16| quin potius in opere muri ædificavi, et agrum non emi, et omnes pueri mei congregati ad opus erant.
|
||||
17| Judæi quoque et magistratus centum quinquaginta viri, et qui veniebant ad nos de gentibus quæ in circuitu nostro sunt, in mensa mea erant.
|
||||
18| Parabatur autem mihi per dies singulos bos unus, arietes sex electi, exceptis volatilibus, et inter dies decem vina diversa, et alia multa tribuebam : insuper et annonas ducatus mei non quæsivi : valde enim attenuatus erat populus.
|
||||
19| Memento mei, Deus meus, in bonum, secundum omnia quæ feci populo huic.
|
||||
#6
|
||||
1| Factum est autem, cum audisset Sanaballat, et Tobias, et Gossem Arabs, et ceteri inimici nostri, quod ædificassem ego murum, et non esset in ipso residua interruptio (usque ad tempus autem illud valvas non posueram in portis),
|
||||
2| miserunt Sanaballat et Gossem ad me, dicentes : Veni, et percutiamus fœdus pariter in viculis in campo Ono. Ipsi autem cogitabant ut facerent mihi malum.
|
||||
3| Misi ergo ad eos nuntios, dicens : Opus grande ego facio, et non possum descendere, ne forte negligatur cum venero, et descendero ad vos.
|
||||
4| Miserunt autem ad me secundum verbum hoc per quatuor vices : et respondi eis juxta sermonem priorem.
|
||||
5| Et misit ad me Sanaballat juxta verbum prius quinta vice puerum suum, et epistolam habebat in manu sua scriptam hoc modo :
|
||||
6| In gentibus auditum est, et Gossem dixit, quod tu et Judæi cogitetis rebellare, et propterea ædifices murum, et levare te velis super eos regem : propter quam causam
|
||||
7| et prophetas posueris, qui prædicent de te in Jerusalem, dicentes : Rex in Judæa est. Auditurus est rex verba hæc : idcirco nunc veni, ut ineamus consilium pariter.
|
||||
8| Et misi ad eos, dicens : Non est factum secundum verba hæc, quæ tu loqueris : de corde enim tuo tu componis hæc.
|
||||
9| Omnes enim hi terrebant nos, cogitantes quod cessarent manus nostræ ab opere, et quiesceremus : quam ob causam magis confortavi manus meas.
|
||||
10| Et ingressus sum domum Semaiæ filii Dalaiæ filii Metabeel secreto. Qui ait : Tractemus nobiscum in domo Dei in medio templi, et claudamus portas ædis : quia venturi sunt ut interficiant te, et nocte venturi sunt ad occidendum te.
|
||||
11| Et dixi : Num quisquam similis mei fugit ? et quis ut ego ingredietur templum, et vivet ? non ingrediar.
|
||||
12| Et intellexi quod Deus non misisset eum, sed quasi vaticinans locutus esset ad me, et Tobias et Sanaballat conduxissent eum.
|
||||
13| Acceperat enim pretium, ut territus facerem, et peccarem, et haberent malum quod exprobrarent mihi.
|
||||
14| Memento mei, Domine, pro Tobia et Sanaballat, juxta opera eorum talia : sed et Noadiæ prophetæ, et ceterorum prophetarum, qui terrebant me.
|
||||
15| Completus est autem murus vigesimo quinto die mensis Elul, quinquaginta duobus diebus.
|
||||
16| Factum est ergo cum audissent omnes inimici nostri, ut timerent universæ gentes quæ erant in circuitu nostro, et conciderent intra semetipsos, et scirent quod a Deo factum esset opus hoc.
|
||||
17| Sed et in diebus illis multæ optimatum Judæorum epistolæ mittebantur ad Tobiam, et a Tobia veniebant ad eos.
|
||||
18| Multi enim erant in Judæa habentes juramentum ejus, quia gener erat Secheniæ filii Area, et Johanan filius ejus acceperat filiam Mosollam filii Barachiæ :
|
||||
19| sed et laudabant eum coram me, et verba mea nuntiabant ei : et Tobias mittebat epistolas ut terreret me.
|
||||
#7
|
||||
1| Postquam autem ædificatus est murus, et posui valvas, et recensui janitores, et cantores, et Levitas,
|
||||
2| præcepi Hanani fratri meo, et Hananiæ principi domus de Jerusalem (ipse enim quasi vir verax et timens Deum plus ceteris videbatur),
|
||||
3| et dixi eis : Non aperiantur portæ Jerusalem usque ad calorem solis. Cumque adhuc assisterent, clausæ portæ sunt, et oppilatæ : et posui custodes de habitatoribus Jerusalem, singulos per vices suas, et unumquemque contra domum suam.
|
||||
4| Civitas autem erat lata nimis et grandis, et populus parvus in medio ejus, et non erant domus ædificatæ.
|
||||
5| Deus autem dedit in corde meo, et congregavi optimates, et magistratus, et vulgus, ut recenserem eos : et inveni librum census eorum qui ascenderant primum, et inventum est scriptum in eo.
|
||||
6| Isti filii provinciæ, qui ascenderunt de captivitate migrantium, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis, et reversi sunt in Jerusalem et in Judæam, unusquisque in civitatem suam.
|
||||
7| Qui venerunt cum Zorobabel, Josue, Nehemias, Azarias, Raamias, Nahamani, Mardochæus, Belsam, Mespharath, Begoai, Nahum, Baana. Numerus virorum populi Israël :
|
||||
8| filii Pharos, duo millia centum septuaginta duo :
|
||||
9| filii Saphatia, trecenti septuaginta duo :
|
||||
10| filii Area, sexcenti quinquaginta duo :
|
||||
11| filii Phahathmoab filiorum Josue et Joab, duo millia octingenti decem et octo :
|
||||
12| filii Ælam, mille ducenti quinquaginta quatuor :
|
||||
13| filii Zethua, octingenti quadraginta quinque :
|
||||
14| filii Zachai, septingenti sexaginta :
|
||||
15| filii Bannui, sexcenti quadraginta octo :
|
||||
16| filii Bebai, sexcenti viginti octo :
|
||||
17| filii Azgad, duo millia trecenti viginti duo :
|
||||
18| filii Adonicam, sexcenti sexaginta septem :
|
||||
19| filii Beguai, duo millia sexaginta septem :
|
||||
20| filii Adin, sexcenti quinquaginta quinque :
|
||||
21| filii Ater, filii Hezeciæ, nonaginta octo :
|
||||
22| filii Hasem, trecenti viginti octo :
|
||||
23| filii Besai, trecenti viginti quatuor :
|
||||
24| filii Hareph, centum duodecim :
|
||||
25| filii Gabaon, nonaginta quinque :
|
||||
26| filii Bethlehem et Netupha, centum octoginta octo.
|
||||
27| Viri Anathoth, centum viginti octo.
|
||||
28| Viri Bethazmoth, quadraginta duo.
|
||||
29| Viri Cariathiarim, Cephira, et Beroth, septingenti quadraginta tres.
|
||||
30| Viri Rama et Geba, sexcenti viginti unus.
|
||||
31| Viri Machmas, centum viginti duo.
|
||||
32| Viri Bethel et Hai, centum viginti tres.
|
||||
33| Viri Nebo alterius, quinquaginta duo.
|
||||
34| Viri Ælam alterius, mille ducenti quinquaginta quatuor.
|
||||
35| Filii Harem, trecenti viginti.
|
||||
36| Filii Jericho, trecenti quadraginta quinque.
|
||||
37| Filii Lod Hadid et Ono, septingenti viginti unus.
|
||||
38| Filii Senaa, tria millia nongenti triginta.
|
||||
39| Sacerdotes : filii Idaia in domo Josue, nongenti septuaginta tres.
|
||||
40| Filii Emmer, mille quinquaginta duo.
|
||||
41| Filii Phashur, mille ducenti quadraginta septem.
|
||||
42| Filii Arem, mille decem et septem. Levitæ :
|
||||
43| filii Josue et Cedmihel filiorum
|
||||
44| Oduiæ, septuaginta quatuor. Cantores :
|
||||
45| filii Asaph, centum quadraginta octo.
|
||||
46| Janitores : filii Sellum, filii Ater, filii Telmon, filii Accub, filii Hatita, filii Sobai : centum triginta octo.
|
||||
47| Nathinæi : filii Soha, filii Hasupha, filii Tebbaoth,
|
||||
48| filii Ceros, filii Siaa, filii Phadon, filii Lebana, filii Hagaba, filii Selmai,
|
||||
49| filii Hanan, filii Geddel, filii Gaher,
|
||||
50| filii Raaia, filii Rasin, filii Necoda,
|
||||
51| filii Gezem, filii Aza, filii Phasea,
|
||||
52| filii Besai, filii Munim, filii Nephussim,
|
||||
53| filii Bacbuc, filii Hacupha, filii Harhur,
|
||||
54| filii Besloth, filii Mahida, filii Harsa,
|
||||
55| filii Bercos, filii Sisara, filii Thema,
|
||||
56| filii Nasia, filii Hatipha,
|
||||
57| filii servorum Salomonis, filii Sothai, filii Sophereth, filii Pharida,
|
||||
58| filii Jahala, filii Darcon, filii Jeddel,
|
||||
59| filii Saphatia, filii Hatil, filii Phochereth, qui erat ortus ex Sabaim filio Amon.
|
||||
60| Omnes Nathinæi, et filii servorum Salomonis, trecenti nonaginta duo.
|
||||
61| Hi sunt autem qui ascenderunt de Thelmela, Thelharsa, Cherub, Addon, et Emmer : et non potuerunt indicare domum patrum suorum, et semen suum, utrum ex Israël essent,
|
||||
62| filii Dalaia, filii Tobia, filii Necoda, sexcenti quadraginta duo.
|
||||
63| Et de sacerdotibus, filii Habia, filii Accos, filii Berzellai, qui accepit de filiabus Berzellai Galaaditis uxorem, et vocatus est nomine eorum.
|
||||
64| Hi quæsierunt scripturam suam in censu, et non invenerunt : et ejecti sunt de sacerdotio.
|
||||
65| Dixitque Athersatha eis ut non manducarent de Sanctis sanctorum, donec staret sacerdos doctus et eruditus.
|
||||
66| Omnis multitudo quasi vir unus quadraginta duo millia trecenti sexaginta,
|
||||
67| absque servis et ancillis eorum, qui erant septem millia trecenti triginta septem, et inter eos cantores et cantatrices, ducenti quadraginta quinque.
|
||||
68| Equi eorum, septingenti triginta sex : muli eorum, ducenti quadraginta quinque :
|
||||
69| cameli eorum, quadringenti triginta quinque : asini, sex millia septingenti viginti.
|
||||
70| Nonnulli autem de principibus familiarum dederunt in opus. Athersatha dedit in thesaurum auri drachmas mille, phialas quinquaginta, tunicas sacerdotales quingentas triginta.
|
||||
71| Et de principibus familiarum dederunt in thesaurum operis, auri drachmas viginti millia, et argenti mnas duo millia ducentas.
|
||||
72| Et quod dedit reliquus populus, auri drachmas viginti millia, et argenti mnas duo millia, et tunicas sacerdotales sexaginta septem.
|
||||
73| Habitaverunt autem sacerdotes, et Levitæ, et janitores, et cantores, et reliquum vulgus, et Nathinæi, et omnis Israël, in civitatibus suis.
|
||||
#8
|
||||
1| Et venerat mensis septimus : filii autem Israël erant in civitatibus suis. Congregatusque est omnis populus quasi vir unus ad plateam quæ est ante portam aquarum : et dixerunt Esdræ scribæ ut afferret librum legis Moysi, quam præceperat Dominus Israëli.
|
||||
2| Attulit ergo Esdras sacerdos legem coram multitudine virorum et mulierum, cunctisque qui poterant intelligere, in die prima mensis septimi.
|
||||
3| Et legit in eo aperte in platea quæ erat ante portam aquarum, de mane usque ad mediam diem, in conspectu virorum et mulierum, et sapientium : et aures omnis populi erant erectæ ad librum.
|
||||
4| Stetit autem Esdras scriba super gradum ligneum, quem fecerat ad loquendum : et steterunt juxta eum Mathathias, et Semeia, et Ania, et Uria, et Helcia, et Maasia, ad dexteram ejus : et ad sinistram, Phadaia, Misaël, et Melchia, et Hasum, et Hasbadana, Zacharia, et Mosollam.
|
||||
5| Et aperuit Esdras librum coram omni populo : super universum quippe populum eminebat : et cum aperuisset eum, stetit omnis populus.
|
||||
6| Et benedixit Esdras Domino Deo magno : et respondit omnis populus : Amen, amen, elevans manus suas : et incurvati sunt, et adoraverunt Deum proni in terram.
|
||||
7| Porro Josue, et Bani, et Serebia, Jamin, Accub, Septhai, Odia, Maasia, Celita, Azarias, Jozabed, Hanan, Phalaia, Levitæ, silentium faciebant in populo ad audiendam legem : populus autem stabat in gradu suo.
|
||||
8| Et legerunt in libro legis Dei distincte, et aperte ad intelligendum : et intellexerunt cum legeretur.
|
||||
9| Dixit autem Nehemias (ipse est Athersatha) et Esdras sacerdos et scriba, et Levitæ interpretantes universo populo : Dies sanctificatus est Domino Deo nostro : nolite lugere, et nolite flere. Flebat enim omnis populus cum audiret verba legis.
|
||||
10| Et dixit eis : Ite, comedite pinguia, et bibite mulsum, et mittite partes his qui non præparaverunt sibi, quia sanctus dies Domini est : et nolite contristari : gaudium etenim Domini est fortitudo nostra.
|
||||
11| Levitæ autem silentium faciebant in omni populo, dicentes : Tacete, quia dies sanctus est, et nolite dolere.
|
||||
12| Abiit itaque omnis populus ut comederet, et biberet, et mitteret partes, et faceret lætitiam magnam : quia intellexerant verba quæ docuerat eos.
|
||||
13| Et in die secundo congregati sunt principes familiarum universi populi, sacerdotes et Levitæ, ad Esdram scribam, ut interpretaretur eis verba legis.
|
||||
14| Et invenerunt scriptum in lege præcepisse Dominum in manu Moysi ut habitent filii Israël in tabernaculis in die solemni, mense septimo :
|
||||
15| et ut prædicent, et divulgent vocem in universis urbibus suis, et in Jerusalem, dicentes : Egredimini in montem, et afferte frondes olivæ, et frondes ligni pulcherrimi, frondes myrti, et ramos palmarum, et frondes ligni nemorosi, ut fiant tabernacula, sicut scriptum est.
|
||||
16| Et egressus est populus, et attulerunt. Feceruntque sibi tabernacula unusquisque in domate suo : et in atriis suis, et in atriis domus Dei, et in platea portæ aquarum, et in platea portæ Ephraim.
|
||||
17| Fecit ergo universa ecclesia eorum qui redierant de captivitate, tabernacula, et habitaverunt in tabernaculis : non enim fecerant a diebus Josue filii Nun taliter filii Israël usque ad diem illum. Et fuit lætitia magna nimis.
|
||||
18| Legit autem in libro legis Dei per dies singulos, a die primo usque ad diem novissimum. Et fecerunt solemnitatem septem diebus, et in die octavo collectam juxta ritum.
|
||||
#9
|
||||
1| In die autem vigesimo quarto mensis hujus, convenerunt filii Israël in jejunio et in saccis, et humus super eos.
|
||||
2| Et separatum est semen filiorum Israël ab omni filio alienigena : et steterunt, et confitebantur peccata sua, et iniquitates patrum suorum.
|
||||
3| Et consurrexerunt ad standum : et legerunt in volumine legis Domini Dei sui, quater in die, et quater confitebantur, et adorabant Dominum Deum suum.
|
||||
4| Surrexerunt autem super gradum Levitarum Josue, et Bani, et Cedmihel, Sabania, Bonni, Sarebias, Bani, et Chanani : et clamaverunt voce magna ad Dominum Deum suum.
|
||||
5| Et dixerunt Levitæ Josue, et Cedmihel, Bonni, Hasebnia, Serebia, Odaia, Sebnia, Phathathia : Surgite, benedicite Domino Deo vestro ab æterno usque in æternum : et benedicant nomini gloriæ tuæ excelso in omni benedictione et laude.
|
||||
6| Tu ipse, Domine, solus, tu fecisti cælum, et cælum cælorum, et omnem exercitum eorum : terram, et universa quæ in ea sunt : maria, et omnia quæ in eis sunt : et tu vivificas omnia hæc, et exercitus cæli te adorat.
|
||||
7| Tu ipse, Domine Deus, qui elegisti Abram, et eduxisti eum de igne Chaldæorum, et posuisti nomen ejus Abraham :
|
||||
8| et invenisti cor ejus fidele coram te, et percussisti cum eo fœdus ut dares ei terram Chananæi, Hethæi, et Amorrhæi, et Pherezæi, et Jebusæi, et Gergesæi, ut dares semini ejus : et implesti verba tua, quoniam justus es.
|
||||
9| Et vidisti afflictionem patrum nostrorum in Ægypto, clamoremque eorum audisti super mare Rubrum.
|
||||
10| Et dedisti signa atque portenta in Pharaone, et in universis servis ejus, et in omni populo terræ illius : cognovisti enim quia superbe egerant contra eos : et fecisti tibi nomen, sicut et in hac die.
|
||||
11| Et mare divisisti ante eos, et transierunt per medium maris in sicco : persecutores autem eorum projecisti in profundum, quasi lapidem in aquas validas.
|
||||
12| Et in columna nubis ductor eorum fuisti per diem, et in columna ignis per noctem, ut appareret eis via per quam ingrediebantur.
|
||||
13| Ad montem quoque Sinai descendisti, et locutus es cum eis de cælo, et dedisti eis judicia recta, et legem veritatis, cæremonias, et præcepta bona :
|
||||
14| et sabbatum sanctificatum tuum ostendisti eis : et mandata, et cæremonias, et legem præcepisti eis in manu Moysi servi tui.
|
||||
15| Panem quoque de cælo dedisti eis in fame eorum, et aquam de petra eduxisti eis sitientibus, et dixisti eis ut ingrederentur et possiderent terram, super quam levasti manum tuam ut traderes eis.
|
||||
16| Ipsi vero et patres nostri superbe egerunt, et induraverunt cervices suas, et non audierunt mandata tua.
|
||||
17| Et noluerunt audire, et non sunt recordati mirabilium tuorum quæ feceras eis. Et induraverunt cervices suas, et dederunt caput ut converterentur ad servitutem suam, quasi per contentionem. Tu autem, Deus propitius, clemens, et misericors, longanimis, et multæ miserationis, non dereliquisti eos,
|
||||
18| et quidem cum fecissent sibi vitulum conflatilem, et dixissent : Iste est deus tuus, qui eduxit te de Ægypto : feceruntque blasphemias magnas :
|
||||
19| tu autem in misericordiis tuis multis non dimisisti eos in deserto : columna nubis non recessit ab eis per diem ut duceret eos in viam, et columna ignis per noctem ut ostenderet eis iter per quod ingrederentur.
|
||||
20| Et spiritum tuum bonum dedisti, qui doceret eos : et manna tuum non prohibuisti ab ore eorum, et aquam dedisti eis in siti.
|
||||
21| Quadraginta annis pavisti eos in deserto, nihilque eis defuit : vestimenta eorum non inveteraverunt, et pedes eorum non sunt attriti.
|
||||
22| Et dedisti eis regna, et populos, et partitus es eis sortes : et possederunt terram Sehon, et terram regis Hesebon, et terram Og regis Basan.
|
||||
23| Et multiplicasti filios eorum sicut stellas cæli, et adduxisti eos ad terram de qua dixeras patribus eorum ut ingrederentur et possiderent.
|
||||
24| Et venerunt filii, et possederunt terram, et humiliasti coram eis habitatores terræ Chananæos, et dedisti eos in manu eorum, et reges eorum, et populos terræ, ut facerent eis sicut placebant illis.
|
||||
25| Ceperunt itaque urbes munitas et humum pinguem, et possederunt domos plenas cunctis bonis : cisternas ab aliis fabricatas, vineas, et oliveta, et ligna pomifera multa : et comederunt, et saturati sunt, et impinguati sunt, et abundaverunt deliciis in bonitate tua magna.
|
||||
26| Provocaverunt autem te ad iracundiam, et recesserunt a te, et projecerunt legem tuam post terga sua : et prophetas tuos occiderunt, qui contestabantur eos ut reverterentur ad te : feceruntque blasphemias grandes.
|
||||
27| Et dedisti eos in manu hostium suorum, et afflixerunt eos. Et in tempore tribulationis suæ clamaverunt ad te, et tu de cælo audisti, et secundum miserationes tuas multas dedisti eis salvatores, qui salvarent eos de manu hostium suorum.
|
||||
28| Cumque requievissent, reversi sunt ut facerent malum in conspectu tuo, et dereliquisti eos in manu inimicorum suorum, et possederunt eos. Conversique sunt, et clamaverunt ad te : tu autem de cælo exaudisti, et liberasti eos in misericordiis tuis, multis temporibus.
|
||||
29| Et contestatus es eos ut reverterentur ad legem tuam. Ipsi vero superbe egerunt, et non audierunt mandata tua, et in judiciis tuis peccaverunt, quæ faciet homo, et vivet in eis : et dederunt humerum recedentem, et cervicem suam induraverunt, nec audierunt.
|
||||
30| Et protraxisti super eos annos multos, et contestatus es eos in spiritu tuo per manum prophetarum tuorum : et non audierunt, et tradidisti eos in manu populorum terrarum.
|
||||
31| In misericordiis autem tuis plurimis non fecisti eos in consumptionem, nec dereliquisti eos : quoniam Deus miserationum et clemens es tu.
|
||||
32| Nunc itaque Deus noster magne, fortis et terribilis, custodiens pactum et misericordiam, ne avertas a facie tua omnem laborem, qui invenit nos, reges nostros, et principes nostros, et sacerdotes nostros, et prophetas nostros, et patres nostros, et omnem populum tuum a diebus regis Assur usque in diem hanc.
|
||||
33| Et tu justus es in omnibus quæ venerunt super nos : quia veritatem fecisti, nos autem impie egimus.
|
||||
34| Reges nostri, principes nostri, sacerdotes nostri et patres nostri non fecerunt legem tuam, et non attenderunt mandata tua, et testimonia tua quæ testificatus es in eis.
|
||||
35| Et ipsi in regnis suis, et in bonitate tua multa quam dederas eis, et in terra latissima et pingui quam tradideras in conspectu eorum, non servierunt tibi, nec reversi sunt a studiis suis pessimis.
|
||||
36| Ecce nos ipsi hodie servi sumus : et terra quam dedisti patribus nostris ut comederent panem ejus, et quæ bona sunt ejus, et nos ipsi servi sumus in ea.
|
||||
37| Et fruges ejus multiplicantur regibus quos posuisti super nos propter peccata nostra : et corporibus nostris dominantur, et jumentis nostris secundum voluntatem suam : et in tribulatione magna sumus.
|
||||
38| Super omnibus ergo his nos ipsi percutimus fœdus, et scribimus : et signant principes nostri, Levitæ nostri, et sacerdotes nostri.
|
||||
#10
|
||||
1| Signatores autem fuerunt Nehemias, Athersatha filius Hachelai, et Sedecias,
|
||||
2| Saraias, Azarias, Jeremias,
|
||||
3| Pheshur, Amarias, Melchias,
|
||||
4| Hattus, Sebenia, Melluch,
|
||||
5| Harem, Merimuth, Obdias,
|
||||
6| Daniel, Genthon, Baruch,
|
||||
7| Mosollam, Abia, Miamin,
|
||||
8| Maazia, Belgai, Semeia : hi sacerdotes.
|
||||
9| Porro Levitæ, Josue filius Azaniæ, Bennui de filiis Henadad, Cedmihel,
|
||||
10| et fratres eorum, Sebenia, Odaia, Celita, Phalaia, Hanan,
|
||||
11| Micha, Rohob, Hasebia,
|
||||
12| Zachur, Serebia, Sabania,
|
||||
13| Odaia, Bani, Baninu.
|
||||
14| Capita populi, Pharos, Phahathmoab, Ælam, Zethu, Bani,
|
||||
15| Bonni, Azgad, Bebai,
|
||||
16| Adonia, Begoai, Adin,
|
||||
17| Ater, Hezecia, Azur,
|
||||
18| Odaia, Hasum, Besai,
|
||||
19| Hareph, Anathoth, Nebai,
|
||||
20| Megphias, Mosollam, Hazir,
|
||||
21| Mesizabel, Sadoc, Jeddua,
|
||||
22| Pheltia, Hanan, Anaia,
|
||||
23| Osee, Hanania, Hasub,
|
||||
24| Alohes, Phalea, Sobec,
|
||||
25| Rehum, Hasebna, Maasia,
|
||||
26| Echaia, Hanan, Anan,
|
||||
27| Melluch, Haran, Baana.
|
||||
28| Et reliqui de populo, sacerdotes, Levitæ, janitores, et cantores, Nathinæi, et omnes qui se separaverunt de populis terrarum ad legem Dei, uxores eorum, filii eorum, et filiæ eorum,
|
||||
29| omnes qui poterant sapere spondentes pro fratribus suis, optimates eorum, et qui veniebant ad pollicendum et jurandum ut ambularent in lege Dei, quam dederat in manu Moysi servi Dei : ut facerent et custodirent universa mandata Domini Dei nostri, et judicia ejus et cæremonias ejus :
|
||||
30| et ut non daremus filias nostras populo terræ, et filias eorum non acciperemus filiis nostris.
|
||||
31| Populi quoque terræ, qui important venalia, et omnia ad usum, per diem sabbati ut vendant, non accipiemus ab eis in sabbato et in die sanctificato. Et dimittemus annum septimum, et exactionem universæ manus.
|
||||
32| Et statuemus super nos præcepta, ut demus tertiam partem sicli per annum ad opus domus Dei nostri,
|
||||
33| ad panes propositionis, et ad sacrificium sempiternum, et in holocaustum sempiternum in sabbatis, in calendis, in solemnitatibus, et in sanctificatis, et pro peccato : ut exoretur pro Israël, et in omnem usum domus Dei nostri.
|
||||
34| Sortes ergo misimus super oblationem lignorum inter sacerdotes, et Levitas, et populum, ut inferrentur in domum Dei nostri per domos patrum nostrorum, per tempora, a temporibus anni usque ad annum : ut arderent super altare Domini Dei nostri, sicut scriptum est in lege Moysi :
|
||||
35| et ut afferremus primogenita terræ nostræ, et primitiva universi fructus omnis ligni, ab anno in annum, in domo Domini :
|
||||
36| et primitiva filiorum nostrorum et pecorum nostrorum, sicut scriptum est in lege, et primitiva boum nostrorum et ovium nostrarum, ut offerrentur in domo Dei nostri, sacerdotibus qui ministrant in domo Dei nostri :
|
||||
37| et primitias ciborum nostrorum, et libaminum nostrorum, et poma omnis ligni, vindemiæ quoque et olei, afferemus sacerdotibus ad gazophylacium Dei nostri, et decimam partem terræ nostræ Levitis. Ipsi Levitæ decimas accipient ex omnibus civitatibus operum nostrorum.
|
||||
38| Erit autem sacerdos filius Aaron cum Levitis in decimis Levitarum, et Levitæ offerent decimam partem decimæ suæ in domo Dei nostri ad gazophylacium in domum thesauri.
|
||||
39| Ad gazophylacium enim deportabunt filii Israël, et filii Levi, primitias frumenti, vini, et olei : et ibi erunt vasa sanctificata, et sacerdotes, et cantores, et janitores, et ministri : et non dimittemus domum Dei nostri.
|
||||
#11
|
||||
1| Habitaverunt autem principes populi in Jerusalem : reliqua vero plebs misit sortem, ut tollerent unam partem de decem qui habitaturi essent in Jerusalem civitate sancta, novem vero partes in civitatibus.
|
||||
2| Benedixit autem populus omnibus viris qui se sponte obtulerant ut habitarent in Jerusalem.
|
||||
3| Hi sunt itaque principes provinciæ qui habitaverunt in Jerusalem, et in civitatibus Juda. Habitavit autem unusquisque in possessione sua, in urbibus suis, Israël, sacerdotes, Levitæ, Nathinæi, et filii servorum Salomonis.
|
||||
4| Et in Jerusalem habitaverunt de filiis Juda, et de filiis Benjamin : de filiis Juda, Athaias filius Aziam, filii Zachariæ, filii Amariæ, filii Saphatiæ, filii Melaleel : de filiis Phares,
|
||||
5| Maasia filius Baruch, filius Cholhoza, filius Hazia, filius Adaia, filius Jojarib, filius Zachariæ, filius Silonitis :
|
||||
6| omnes hi filii Phares, qui habitaverunt in Jerusalem, quadringenti sexaginta octo viri fortes.
|
||||
7| Hi sunt autem filii Benjamin : Sellum filius Mosollam, filius Joëd, filius Phadaia, filius Colaia, filius Masia, filius Etheel, filius Isaia,
|
||||
8| et post eum Gebbai, Sellai, nongenti viginti octo,
|
||||
9| et Joël filius Zechri præpositus eorum, et Judas filius Senua super civitatem secundus.
|
||||
10| Et de sacerdotibus, Idaia filius Joarib, Jachin,
|
||||
11| Saraia filius Helciæ, filius Mosollam, filius Sadoc, filius Meraioth, filius Achitob princeps domus Dei,
|
||||
12| et fratres eorum facientes opera templi : octingenti viginti duo. Et Adaia filius Jeroham, filius Phelelia, filius Amsi, filius Zachariæ, filius Pheshur, filius Melchiæ,
|
||||
13| et fratres ejus principes patrum : ducenti quadraginta duo. Et Amassai filius Azreel, filius Ahazi, filius Mosollamoth, filius Emmer,
|
||||
14| et fratres eorum potentes nimis : centum viginti octo, et præpositus eorum Zabdiel filius potentium.
|
||||
15| Et de Levitis, Semeia filius Hasub, filius Azaricam, filius Hasabia, filius Boni,
|
||||
16| et Sabathai et Jozabed, super omnia opera quæ erant forinsecus in domo Dei, a principibus Levitarum.
|
||||
17| Et Mathania filius Micha, filius Zebedei, filius Asaph, princeps ad laudandum et ad confitendum in oratione, et Becbecia secundus de fratribus ejus, et Abda filius Samua, filius Galal, filius Idithun :
|
||||
18| omnes Levitæ in civitate sancta ducenti octoginta quatuor.
|
||||
19| Et janitores, Accub, Telmon, et fratres eorum, qui custodiebant ostia : centum septuaginta duo.
|
||||
20| Et reliqui ex Israël sacerdotes et Levitæ in universis civitatibus Juda, unusquisque in possessione sua.
|
||||
21| Et Nathinæi, qui habitabant in Ophel, et Siaha, et Gaspha de Nathinæis.
|
||||
22| Et episcopus Levitarum in Jerusalem, Azzi filius Bani, filius Hasabiæ, filius Mathaniæ, filius Michæ. De filiis Asaph, cantores in ministerio domus Dei.
|
||||
23| Præceptum quippe regis super eos erat, et ordo in cantoribus per dies singulos,
|
||||
24| et Phathahia filius Mesezebel, de filiis Zara filii Juda in manu regis, juxta omne verbum populi,
|
||||
25| et in domibus per omnes regiones eorum. De filiis Juda habitaverunt in Cariatharbe et in filiabus ejus : et in Dibon, et in filiabus ejus : et in Cabseel, et in viculis ejus :
|
||||
26| et in Jesue, et in Molada, et in Bethphaleth,
|
||||
27| et in Hasersual, et in Bersabee, et in filiabus ejus,
|
||||
28| et in Siceleg, et in Mochona, et in filiabus ejus,
|
||||
29| et in Remmon, et in Saraa, et in Jerimuth,
|
||||
30| Zanoa, Odollam, et in villis earum, Lachis et regionibus ejus, et Azeca, et filiabus ejus. Et manserunt in Bersabee usque ad vallem Ennom.
|
||||
31| Filii autem Benjamin, a Geba, Mechmas, et Hai, et Bethel, et filiabus ejus
|
||||
32| Anathoth, Nob, Anania,
|
||||
33| Asor, Rama, Gethaim,
|
||||
34| Hadid, Seboim, et Neballat, Lod,
|
||||
35| et Ono valle artificum.
|
||||
36| Et de Levitis portiones Judæ et Benjamin.
|
||||
#12
|
||||
1| Hi sunt autem sacerdotes et Levitæ, qui ascenderunt cum Zorobabel filio Salathiel, et Josue : Saraia, Jeremias, Esdras,
|
||||
2| Amaria, Melluch, Hattus,
|
||||
3| Sebenias, Rheum, Merimuth,
|
||||
4| Addo, Genthon, Abia,
|
||||
5| Miamin, Madia, Belga,
|
||||
6| Semeia, et Jojarib, Idaia, Sellum, Amoc, Helcias,
|
||||
7| Idaia. Isti principes sacerdotum, et fratres eorum in diebus Josue.
|
||||
8| Porro Levitæ, Jesua, Bennui, Cedmihel, Sarebia, Juda, Mathanias, super hymnos ipsi et fratres eorum :
|
||||
9| et Becbecia atque Hanni, et fratres eorum, unusquisque in officio suo.
|
||||
10| Josue autem genuit Joacim, et Joacim genuit Eliasib, et Eliasib genuit Jojada,
|
||||
11| et Jojada genuit Jonathan, et Jonathan genuit Jeddoa.
|
||||
12| In diebus autem Joacim erant sacerdotes et principes familiarum : Saraiæ, Maraia : Jeremiæ, Hanania :
|
||||
13| Esdræ, Mosollam : Amariæ, Johanan :
|
||||
14| Milicho, Jonathan : Sebeniæ, Joseph :
|
||||
15| Haram, Edna : Maraioth, Helci :
|
||||
16| Adaiæ, Zacharia : Genthon, Mosollam :
|
||||
17| Abiæ, Zechri : Miamin et Moadiæ, Phelti :
|
||||
18| Belgæ, Sammua : Semaiæ, Jonathan :
|
||||
19| Jojarib, Mathanai : Jodaiæ, Azzi :
|
||||
20| Sellai, Celai : Amoc, Heber :
|
||||
21| Helciæ, Hasebia : Idaiæ, Nathanaël.
|
||||
22| Levitæ in diebus Eliasib, et Jojada, et Johanan, et Jeddoa, scripti principes familiarum, et sacerdotes in regno Darii Persæ.
|
||||
23| Filii Levi principes familiarum, scripti in libro verborum dierum, et usque ad dies Jonathan, filii Eliasib.
|
||||
24| Et principes Levitarum, Hasebia, Serebia, et Josue filius Cedmihel : et fratres eorum per vices suas, ut laudarent et confiterentur juxta præceptum David viri Dei, et observarent æque per ordinem.
|
||||
25| Mathania, et Becbecia, Obedia, Mosollam, Telmon, Accub, custodes portarum et vestibulorum ante portas.
|
||||
26| Hi in diebus Joacim filii Josue, filii Josedec, et in diebus Nehemiæ ducis, et Esdræ sacerdotis scribæque.
|
||||
27| In dedicatione autem muri Jerusalem, requisierunt Levitas de omnibus locis suis ut adducerent eos in Jerusalem, et facerent dedicationem et lætitiam in actione gratiarum, et cantico, et in cymbalis, psalteriis, et citharis.
|
||||
28| Congregati sunt autem filii cantorum de campestribus circa Jerusalem, et de villis Nethuphathi,
|
||||
29| et de domo Galgal, et de regionibus Geba et Azmaveth : quoniam villas ædificaverunt sibi cantores in circuitu Jerusalem.
|
||||
30| Et mundati sunt sacerdotes et Levitæ, et mundaverunt populum, et portas, et murum.
|
||||
31| Ascendere autem feci principes Juda super murum, et statui duos magnos choros laudantium. Et ierunt ad dexteram super murum ad portam sterquilinii.
|
||||
32| Et ivit post eos Osaias, et media pars principum Juda,
|
||||
33| et Azarias, Esdras, et Mosollam, Judas, et Benjamin, et Semeia, et Jeremias.
|
||||
34| Et de filiis sacerdotum in tubis, Zacharias filius Jonathan, filius Semeiæ, filius Mathaniæ, filius Michaiæ, filius Zechur, filius Asaph,
|
||||
35| et fratres ejus Semeia, et Azareel, Malalai, Galalai, Maai, Nathanaël, et Judas, et Hanani, in vasis cantici David viri Dei : et Esdras scriba ante eos in porta fontis.
|
||||
36| Et contra eos ascenderunt in gradibus civitatis David in ascensu muri super domum David, et usque ad portam aquarum ad orientem.
|
||||
37| Et chorus secundus gratias referentium ibat ex adverso, et ego post eum, et media pars populi super murum, et super turrim furnorum, et usque ad murum latissimum,
|
||||
38| et super portam Ephraim, et super portam antiquam, et super portam piscium et turrim Hananeel, et turrim Emath, et usque ad portam gregis : et steterunt in porta custodiæ,
|
||||
39| steteruntque duo chori laudantium in domo Dei, et ego, et dimidia pars magistratuum mecum.
|
||||
40| Et sacerdotes, Eliachim, Maasia, Miamin, Michea, Elioënai, Zacharia, Hanania in tubis,
|
||||
41| et Maasia, et Semeia, et Eleazar, et Azzi, et Johanan, et Melchia, et Ælam, et Ezer. Et clare cecinerunt cantores, et Jezraia præpositus :
|
||||
42| et immolaverunt in die illa victimas magnas, et lætati sunt : Deus enim lætificaverat eos lætitia magna : sed et uxores eorum et liberi gavisi sunt, et audita est lætitia Jerusalem procul.
|
||||
43| Recensuerunt quoque in die illa viros super gazophylacia thesauri ad libamina, et ad primitias, et ad decimas, ut introferrent per eos principes civitatis in decore gratiarum actionis, sacerdotes et Levitas : quia lætificatus est Juda in sacerdotibus et Levitis adstantibus.
|
||||
44| Et custodierunt observationem Dei sui, et observationem expiationis, et cantores, et janitores juxta præceptum David, et Salomonis filii ejus,
|
||||
45| quia in diebus David et Asaph ab exordio erant principes constituti cantorum in carmine laudantium et confitentium Deo.
|
||||
46| Et omnis Israël in diebus Zorobabel et in diebus Nehemiæ, dabant partes cantoribus et janitoribus per dies singulos, et sanctificabant Levitas, et Levitæ sanctificabant filios Aaron.
|
||||
#13
|
||||
1| In die autem illo, lectum est in volumine Moysi, audiente populo : et inventum est scriptum in eo, quod non debeant introire Ammonites et Moabites in ecclesiam Dei usque in æternum :
|
||||
2| eo quod non occurrerint filiis Israël cum pane et aqua, et conduxerint adversum eos Balaam ad maledicendum eis : et convertit Deus noster maledictionem in benedictionem.
|
||||
3| Factum est autem, cum audissent legem, separaverunt omnem alienigenam ab Israël.
|
||||
4| Et super hoc erat Eliasib sacerdos, qui fuerat præpositus in gazophylacio domus Dei nostri, et proximus Tobiæ.
|
||||
5| Fecit ergo sibi gazophylacium grande, et ibi erant ante eum reponentes munera, et thus, et vasa, et decimam frumenti, vini, et olei, partes Levitarum, et cantorum, et janitorum, et primitias sacerdotales.
|
||||
6| In omnibus autem his non fui in Jerusalem, quia anno trigesimo secundo Artaxerxis regis Babylonis veni ad regem, et in fine dierum rogavi regem.
|
||||
7| Et veni in Jerusalem, et intellexi malum quod fecerat Eliasib Tobiæ, ut faceret ei thesaurum in vestibulis domus Dei.
|
||||
8| Et malum mihi visum est valde. Et projeci vasa domus Tobiæ foras de gazophylacio :
|
||||
9| præcepique et emundaverunt gazophylacia : et retuli ibi vasa domus Dei, sacrificium, et thus.
|
||||
10| Et cognovi quod partes Levitarum non fuissent datæ, et fugisset unusquisque in regionem suam de Levitis, et cantoribus, et de his qui ministrabant :
|
||||
11| et egi causam adversus magistratus, et dixi : Quare dereliquimus domum Dei ? et congregavi eos, et feci stare in stationibus suis.
|
||||
12| Et omnis Juda apportabat decimam frumenti, vini, et olei, in horrea.
|
||||
13| Et constituimus super horrea Selemiam sacerdotem, et Sadoc scribam, et Phadaiam de Levitis, et juxta eos Hanan filium Zachur, filium Mathaniæ : quoniam fideles comprobati sunt, et ipsis creditæ sunt partes fratrum suorum.
|
||||
14| Memento mei, Deus meus, pro hoc, et ne deleas miserationes meas quas feci in domo Dei mei, et in cæremoniis ejus.
|
||||
15| In diebus illis vidi in Juda calcantes torcularia in sabbato, portantes acervos, et onerantes super asinos vinum, et uvas, et ficus, et omne onus, et inferentes in Jerusalem, die sabbati. Et contestatus sum ut in die qua vendere liceret, venderent.
|
||||
16| Et Tyrii habitaverunt in ea, inferentes pisces, et omnia venalia : et vendebant in sabbatis filiis Juda in Jerusalem.
|
||||
17| Et objurgavi optimates Juda, et dixi eis : Quæ est hæc res mala quam vos facitis, et profanatis diem sabbati ?
|
||||
18| numquid non hæc fecerunt patres nostri, et adduxit Deus noster super nos omne malum hoc, et super civitatem hanc ? et vos additis iracundiam super Israël violando sabbatum.
|
||||
19| Factum est autem, cum quievissent portæ Jerusalem in die sabbati, dixi : et clauserunt januas, et præcepi ut non aperirent eas usque post sabbatum : et de pueris meis constitui super portas, ut nullus inferret onus in die sabbati.
|
||||
20| Et manserunt negotiatores, et vendentes universa venalia, foris Jerusalem semel et bis.
|
||||
21| Et contestatus sum eos, et dixi eis : Quare manetis ex adverso muri ? si secundo hoc feceritis, manum mittam in vos. Itaque ex tempore illo non venerunt in sabbato.
|
||||
22| Dixi quoque Levitis ut mundarentur, et venirent ad custodiendas portas, et sanctificandam diem sabbati : et pro hoc ergo memento mei, Deus meus, et parce mihi secundum multitudinem miserationum tuarum.
|
||||
23| Sed et in diebus illis vidi Judæos ducentes uxores Azotidas, Ammonitidas, et Moabitidas.
|
||||
24| Et filii eorum ex media parte loquebantur azotice, et nesciebant loqui judaice, et loquebantur juxta linguam populi et populi.
|
||||
25| Et objurgavi eos, et maledixi. Et cecidi ex eis viros, et decalvavi eos, et adjuravi in Deo ut non darent filias suas filiis eorum, et non acciperent de filiabus eorum filiis suis et sibimetipsis, dicens :
|
||||
26| Numquid non in hujuscemodi re peccavit Salomon rex Israël ? et certe in gentibus multis non erat rex similis ei, et dilectus Deo suo erat, et posuit eum Deus regem super omnem Israël : et ipsum ergo duxerunt ad peccatum mulieres alienigenæ.
|
||||
27| Numquid et nos inobedientes faciemus omne malum grande hoc ut prævaricemur in Deo nostro, et ducamus uxores peregrinas ?
|
||||
28| De filiis autem Jojada filii Eliasib sacerdotis magni, gener erat Sanaballat Horonites, quem fugavi a me.
|
||||
29| Recordare, Domine Deus meus, adversum eos qui polluunt sacerdotium, jusque sacerdotale et Leviticum.
|
||||
30| Igitur mundavi eos ab omnibus alienigenis, et constitui ordines sacerdotum et Levitarum, unumquemque in ministerio suo :
|
||||
31| et in oblatione lignorum in temporibus constitutis, et in primitivis : memento mei, Deus meus, in bonum. Amen.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,22 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Visio Abdiæ. Hæc dicit Dominus Deus ad Edom : Auditum audivimus a Domino, et legatum ad gentes misit : surgite, et consurgamus adversus eum in prælium.
|
||||
2| Ecce parvulum dedi te in gentibus : contemptibilis tu es valde.
|
||||
3| Superbia cordis tui extulit te, habitantem in scissuris petrarum, exaltantem solium tuum ; qui dicis in corde tuo : Quis detrahet me in terram ?
|
||||
4| Si exaltatus fueris ut aquila, et si inter sidera posueris nidum tuum, inde detraham te, dicit Dominus.
|
||||
5| Si fures introissent ad te, si latrones per noctem, quomodo conticuisses ? nonne furati essent sufficientia sibi ? Si vindemiatores introissent ad te, numquid saltem racemum reliquissent tibi ?
|
||||
6| Quomodo scrutati sunt Esau ; investigaverunt abscondita ejus ?
|
||||
7| Usque ad terminum emiserunt te : omnes viri fœderis tui illuserunt tibi : invaluerunt adversum te viri pacis tuæ, qui comedunt tecum, ponent insidias subter te ; non est prudentia in eo.
|
||||
8| Numquid non in die illa, dicit Dominus, perdam sapientes de Idumæa, et prudentiam de monte Esau ?
|
||||
9| Et timebunt fortes tui a meridie, ut intereat vir de monte Esau.
|
||||
10| Propter interfectionem, et propter iniquitatem in fratrem tuum Jacob, operiet te confusio, et peribis in æternum.
|
||||
11| In die cum stares adversus eum, quando capiebant alieni exercitum ejus, et extranei ingrediebantur portas ejus, et super Jerusalem mittebant sortem, tu quoque eras quasi unus ex eis.
|
||||
12| Et non despicies in die fratris tui, in die peregrinationis ejus : et non lætaberis super filios Juda in die perditionis eorum : et non magnificabis os tuum in die angustiæ.
|
||||
13| Neque ingredieris portam populi mei in die ruinæ eorum ; neque despicies et tu in malis ejus in die vastitatis illius. Et non emitteris adversus exercitum ejus in die vastitatis illius,
|
||||
14| neque stabis in exitibus ut interficias eos qui fugerint, et non concludes reliquos ejus in die tribulationis.
|
||||
15| Quoniam juxta est dies Domini super omnes gentes : sicut fecisti, fiet tibi ; retributionem tuam convertet in caput tuum.
|
||||
16| Quomodo enim bibistis super montem sanctum meum, bibent omnes gentes jugiter : et bibent, et absorbebunt, et erunt quasi non sint.
|
||||
17| Et in monte Sion erit salvatio, et erit sanctus ; et possidebit domus Jacob eos qui se possederant.
|
||||
18| Et erit domus Jacob ignis, et domus Joseph flamma, et domus Esau stipula : et succendentur in eis, et devorabunt eos, et non erunt reliquiæ domus Esau, quia Dominus locutus est.
|
||||
19| Et hæreditabunt hi, qui ad austrum sunt, montem Esau, et qui in campestribus, Philisthiim : et possidebunt regionem Ephraim et regionem Samariæ, et Benjamin possidebit Galaad.
|
||||
20| Et transmigratio exercitus hujus filiorum Israël, omnia loca Chananæorum usque ad Sareptam : et transmigratio Jerusalem, quæ in Bosphoro est, possidebit civitates austri.
|
||||
21| Et ascendent salvatores in montem Sion judicare montem Esau, et erit Domino regnum.
|
||||
@@ -0,0 +1,26 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus vinctus Christi Jesu, et Timotheus frater, Philemoni dilecto, et adjutori nostro,
|
||||
2| et Appiæ sorori carissimæ, et Archippo commilitoni nostro, et ecclesiæ, quæ in domo tua est.
|
||||
3| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
4| Gratias ago Deo meo, semper memoriam tui faciens in orationibus meis,
|
||||
5| audiens caritatem tuam, et fidem, quam habes in Domino Jesu, et in omnes sanctos :
|
||||
6| ut communicatio fidei tuæ evidens fiat in agnitione omnis operis boni, quod est in vobis in Christo Jesu.
|
||||
7| Gaudium enim magnum habui, et consolationem in caritate tua : quia viscera sanctorum requieverunt per te, frater.
|
||||
8| Propter quod multam fiduciam habens in Christo Jesu imperandi tibi quod ad rem pertinet :
|
||||
9| propter caritatem magis obsecro, cum sis talis, ut Paulus senex, nunc autem et vinctus Jesu Christi :
|
||||
10| obsecro te pro meo filio, quem genui in vinculis, Onesimo,
|
||||
11| qui tibi aliquando inutilis fuit, nunc autem et mihi et tibi utilis,
|
||||
12| quem remisi tibi. Tu autem illum, ut mea viscera, suscipe :
|
||||
13| quem ego volueram mecum detinere, ut pro te mihi ministraret in vinculis Evangelii :
|
||||
14| sine consilio autem tuo nihil volui facere, uti ne velut ex necessitate bonum tuum esset, sed voluntarium.
|
||||
15| Forsitan enim ideo discessit ad horam a te, ut æternum illum reciperes :
|
||||
16| jam non ut servum, sed pro servo carissimum fratrem, maxime mihi : quanto autem magis tibi et in carne, et in Domino ?
|
||||
17| Si ergo habes me socium, suscipe illum sicut me :
|
||||
18| si autem aliquid nocuit tibi, aut debet, hoc mihi imputa.
|
||||
19| Ego Paulus scripsi mea manu : ego reddam, ut non dicam tibi, quod et teipsum mihi debes :
|
||||
20| ita, frater. Ego te fruar in Domino : refice viscera mea in Domino.
|
||||
21| Confidens in obedientia tua scripsi tibi : sciens quoniam et super id, quod dico, facies.
|
||||
22| Simul autem et para mihi hospitium : nam spero per orationes vestras donari me vobis.
|
||||
23| Salutat te Epaphras concaptivus meus in Christo Jesu,
|
||||
24| Marcus, Aristarchus, Demas, et Lucas, adjutores mei.
|
||||
25| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,108 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus et Timotheus, servi Jesu Christi, omnibus sanctis in Christo Jesu, qui sunt Philippis, cum episcopis et diaconibus.
|
||||
2| Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
3| Gratias ago Deo meo in omni memoria vestri,
|
||||
4| semper in cunctis orationibus meis pro omnibus vobis, cum gaudio deprecationem faciens,
|
||||
5| super communicatione vestra in Evangelio Christi a prima die usque nunc.
|
||||
6| Confidens hoc ipsum, quia qui cœpit in vobis opus bonum, perficiet usque in diem Christi Jesu :
|
||||
7| sicut est mihi justum hoc sentire pro omnibus vobis : eo quod habeam vos in corde, et in vinculis meis, et in defensione, et confirmatione Evangelii, socios gaudii mei omnes vos esse.
|
||||
8| Testis enim mihi est Deus, quomodo cupiam omnes vos in visceribus Jesu Christi.
|
||||
9| Et hoc oro, ut caritas vestra magis ac magis abundet in scientia, et in omni sensu :
|
||||
10| ut probetis potiora, ut sitis sinceri, et sine offensa in diem Christi,
|
||||
11| repleti fructu justitiæ per Jesum Christum, in gloriam et laudem Dei.
|
||||
12| Scire autem vos volo fratres, quia quæ circa me sunt, magis ad profectum venerunt Evangelii :
|
||||
13| ita ut vincula mea manifesta fierent in Christo in omni prætorio, et in ceteris omnibus,
|
||||
14| et plures e fratribus in Domino confidentes vinculis meis, abundantius auderent sine timore verbum Dei loqui.
|
||||
15| Quidam quidem et propter invidiam et contentionem : quidam autem et propter bonam voluntatem Christum prædicant :
|
||||
16| quidam ex caritate, scientes quoniam in defensionem Evangelii positus sum.
|
||||
17| Quidam autem ex contentione Christum annuntiant non sincere, existimantes pressuram se suscitare vinculis meis.
|
||||
18| Quid enim ? Dum omni modo sive per occasionem, sive per veritatem, Christus annuntietur : et in hoc gaudeo, sed et gaudebo.
|
||||
19| Scio enim quia hoc mihi proveniet ad salutem, per vestram orationem, et subministrationem Spiritus Jesu Christi,
|
||||
20| secundum exspectationem et spem meam, quia in nullo confundar : sed in omni fiducia sicut semper, et nunc magnificabitur Christus in corpore meo, sive per vitam, sive per mortem.
|
||||
21| Mihi enim vivere Christus est, et mori lucrum.
|
||||
22| Quod si vivere in carne, hic mihi fructus operis est, et quid eligam ignoro.
|
||||
23| Coarctor autem e duobus : desiderium habens dissolvi, et esse cum Christo, multo magis melius :
|
||||
24| permanere autem in carne, necessarium propter vos.
|
||||
25| Et hoc confidens scio quia manebo, et permanebo omnibus vobis ad profectum vestrum, et gaudium fidei :
|
||||
26| ut gratulatio vestra abundet in Christo Jesu in me, per meum adventum iterum ad vos.
|
||||
27| Tantum digne Evangelio Christi conversamini : ut sive cum venero, et videro vos, sive absens audiam de vobis, quia statis in uno spiritu unanimes, collaborantes fidei Evangelii :
|
||||
28| et in nullo terreamini ab adversariis : quæ illis est causa perditionis, vobis autem salutis, et hoc a Deo :
|
||||
29| quia vobis donatum est pro Christo, non solum ut in eum credatis, sed ut etiam pro illo patiamini :
|
||||
30| idem certamen habentes, quale et vidistis in me, et nunc audistis de me.
|
||||
#2
|
||||
1| Si qua ergo consolatio in Christo, si quod solatium caritatis, si qua societas spiritus, si qua viscera miserationis :
|
||||
2| implete gaudium meum ut idem sapiatis, eamdem caritatem habentes, unanimes, idipsum sentientes,
|
||||
3| nihil per contentionem, neque per inanem gloriam : sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes,
|
||||
4| non quæ sua sunt singuli considerantes, sed ea quæ aliorum.
|
||||
5| Hoc enim sentite in vobis, quod et in Christo Jesu :
|
||||
6| qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus est esse se æqualem Deo :
|
||||
7| sed semetipsum exinanivit, formam servi accipiens, in similitudinem hominum factus, et habitu inventus ut homo.
|
||||
8| Humiliavit semetipsum factus obediens usque ad mortem, mortem autem crucis.
|
||||
9| Propter quod et Deus exaltavit illum, et donavit illi nomen, quod est super omne nomen :
|
||||
10| ut in nomine Jesu omne genu flectatur cælestium, terrestrium et infernorum,
|
||||
11| et omnis lingua confiteatur, quia Dominus Jesus Christus in gloria est Dei Patris.
|
||||
12| Itaque carissimi mei (sicut semper obedistis), non ut in præsentia mei tantum, sed multo magis nunc in absentia mea, cum metu et tremore vestram salutem operamini.
|
||||
13| Deus est enim, qui operatur in vobis et velle, et perficere pro bona voluntate.
|
||||
14| Omnia autem facite sine murmurationibus et hæsitationibus :
|
||||
15| ut sitis sine querela, et simplices filii Dei, sine reprehensione in medio nationis pravæ et perversæ : inter quos lucetis sicut luminaria in mundo,
|
||||
16| verbum vitæ continentes ad gloriam meam in die Christi, quia non in vacuum cucurri, neque in vacuum laboravi.
|
||||
17| Sed et si immolor supra sacrificium, et obsequium fidei vestræ, gaudeo, et congratulor omnibus vobis.
|
||||
18| Idipsum autem et vos gaudete, et congratulamini mihi.
|
||||
19| Spero autem in Domino Jesu, Timotheum me cito mittere ad vos : ut et ego bono animo sim, cognitis quæ circa vos sunt.
|
||||
20| Neminem enim habeo tam unanimem, qui sincera affectione pro vobis sollicitus sit.
|
||||
21| Omnes enim quæ sua sunt quærunt, non quæ sunt Jesu Christi.
|
||||
22| Experimentum autem ejus cognoscite, quia sicut patri filius, mecum servivit in Evangelio.
|
||||
23| Hunc igitur spero me mittere ad vos, mox ut videro quæ circa me sunt.
|
||||
24| Confido autem in Domino quoniam et ipse veniam ad vos cito.
|
||||
25| Necessarium autem existimavi Epaphroditum fratrem, et cooperatorem, et commilitonem meum, vestrum autem apostolum, et ministrum necessitatis meæ, mittere ad vos :
|
||||
26| quoniam quidem omnes vos desiderabat : et mœstus erat, propterea quod audieratis illum infirmatum.
|
||||
27| Nam et infirmatus est usque ad mortem : sed Deus misertus est ejus : non solum autem ejus, verum etiam et mei, ne tristitiam super tristitiam haberem.
|
||||
28| Festinantius ergo misi illum, ut viso eo iterum gaudeatis, et ego sine tristitia sim.
|
||||
29| Excipite itaque illum cum omni gaudio in Domino, et ejusmodi cum honore habetote ;
|
||||
30| quoniam propter opus Christi usque ad mortem accessit, tradens animam suam ut impleret id quod ex vobis deerat erga meum obsequium.
|
||||
#3
|
||||
1| De cetero, fratres mei, gaudete in Domino. Eadem vobis scribere, mihi quidem non pigrum, vobis autem necessarium.
|
||||
2| Videte canes, videte malos operarios, videte concisionem.
|
||||
3| Nos enim sumus circumcisio, qui spiritu servimus Deo, et gloriamur in Christo Jesu, et non in carne fiduciam habentes,
|
||||
4| quamquam ego habeam confidentiam et in carne. Si quis alius videtur confidere in carne, ego magis,
|
||||
5| circumcisus octavo die, ex genere Israël, de tribu Benjamin, Hebræus ex Hebræis, secundum legem pharisæus,
|
||||
6| secundum æmulationem persequens Ecclesiam Dei, secundum justitiam, quæ in lege est, conversatus sine querela.
|
||||
7| Sed quæ mihi fuerunt lucra, hæc arbitratus sum propter Christum detrimenta.
|
||||
8| Verumtamen existimo omnia detrimentum esse propter eminentem scientiam Jesu Christi Domini mei : propter quem omnia detrimentum feci, et arbitror ut stercora, ut Christum lucrifaciam,
|
||||
9| et inveniar in illo non habens meam justitiam, quæ ex lege est, sed illam, quæ ex fide est Christi Jesu : quæ ex Deo est justitia in fide,
|
||||
10| ad cognoscendum illum, et virtutem resurrectionis ejus, et societatem passionum illius : configuratus morti ejus :
|
||||
11| si quo modo occurram ad resurrectionem, quæ est ex mortuis :
|
||||
12| non quod jam acceperim, aut jam perfectus sim : sequor autem, si quomodo comprehendam in quo et comprehensus sum a Christo Jesu.
|
||||
13| Fratres, ego me non arbitror comprehendisse. Unum autem, quæ quidem retro sunt obliviscens, ad ea vero quæ sunt priora, extendens meipsum,
|
||||
14| ad destinatum persequor, ad bravium supernæ vocationis Dei in Christo Jesu.
|
||||
15| Quicumque ergo perfecti sumus, hoc sentiamus : et si quid aliter sapitis, et hoc vobis Deus revelabit.
|
||||
16| Verumtamen ad quod pervenimus ut idem sapiamus, et in eadem permaneamus regula.
|
||||
17| Imitatores mei estote, fratres, et observate eos qui ita ambulant, sicut habetis formam nostram.
|
||||
18| Multi enim ambulant, quos sæpe dicebam vobis (nunc autem et flens dico) inimicos crucis Christi :
|
||||
19| quorum finis interitus : quorum Deus venter est : et gloria in confusione ipsorum, qui terrena sapiunt.
|
||||
20| Nostra autem conversatio in cælis est : unde etiam Salvatorem exspectamus Dominum nostrum Jesum Christum,
|
||||
21| qui reformabit corpus humilitatis nostræ, configuratum corpori claritatis suæ, secundum operationem, qua etiam possit subjicere sibi omnia.
|
||||
#4
|
||||
1| Itaque fratres mei carissimi, et desideratissimi, gaudium meum, et corona mea : sic state in Domino, carissimi.
|
||||
2| Evodiam rogo, et Syntychen deprecor, idipsum sapere in Domino.
|
||||
3| Etiam rogo et te, germane compar, adjuva illas, quæ mecum laboraverunt in Evangelio cum Clemente, et ceteris adjutoribus meis, quorum nomina sunt in libro vitæ.
|
||||
4| Gaudete in Domino semper : iterum dico gaudete.
|
||||
5| Modestia vestra nota sit omnibus hominibus : Dominus prope est.
|
||||
6| Nihil solliciti sitis : sed in omni oratione, et obsecratione, cum gratiarum actione petitiones vestræ innotescant apud Deum.
|
||||
7| Et pax Dei, quæ exuperat omnem sensum, custodiat corda vestra, et intelligentias vestras in Christo Jesu.
|
||||
8| De cetero fratres, quæcumque sunt vera, quæcumque pudica, quæcumque justa, quæcumque sancta, quæcumque amabilia, quæcumque bonæ famæ, siqua virtus, siqua laus disciplinæ, hæc cogitate.
|
||||
9| Quæ et didicistis, et accepistis, et audistis, et vidistis in me, hæc agite : et Deus pacis erit vobiscum.
|
||||
10| Gavisus sum autem in Domino vehementer, quoniam tandem aliquando refloruistis pro me sentire, sicut et sentiebatis : occupati autem eratis.
|
||||
11| Non quasi propter penuriam dico : ego enim didici, in quibus sum, sufficiens esse.
|
||||
12| Scio et humiliari, scio et abundare (ubique et in omnibus institutus sum) : et satiari, et esurire, et abundare, et penuriam pati.
|
||||
13| Omnia possum in eo qui me confortat.
|
||||
14| Verumtamen bene fecistis, communicantes tribulationi meæ.
|
||||
15| Scitis autem et vos Philippenses, quod in principio Evangelii, quando profectus sum a Macedonia, nulla mihi ecclesia communicavit in ratione dati et accepti, nisi vos soli :
|
||||
16| quia et Thessalonicam semel et bis in usum mihi misistis.
|
||||
17| Non quia quæro datum, sed requiro fructum abundantem in ratione vestra.
|
||||
18| Habeo autem omnia, et abundo : repletus sum, acceptis ab Epaphrodito quæ misistis odorem suavitatis, hostiam acceptam, placentem Deo.
|
||||
19| Deus autem meus impleat omne desiderium vestrum secundum divitias suas in gloria in Christo Jesu.
|
||||
20| Deo autem et Patri nostro gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
21| Salutate omnem sanctum in Christo Jesu.
|
||||
22| Salutant vos, qui mecum sunt, fratres. Salutant vos omnes sancti, maxime autem qui de Cæsaris domo sunt.
|
||||
23| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum spiritu vestro. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,946 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Parabolæ Salomonis, filii David, regis Israël,
|
||||
2| ad sciendam sapientiam et disciplinam ;
|
||||
3| ad intelligenda verba prudentiæ, et suscipiendam eruditionem doctrinæ, justitiam, et judicium, et æquitatem :
|
||||
4| ut detur parvulis astutia, adolescenti scientia et intellectus.
|
||||
5| Audiens sapiens, sapientior erit, et intelligens gubernacula possidebit.
|
||||
6| Animadvertet parabolam et interpretationem, verba sapientum et ænigmata eorum.
|
||||
7| Timor Domini principium sapientiæ ; sapientiam atque doctrinam stulti despiciunt.
|
||||
8| Audi, fili mi, disciplinam patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ :
|
||||
9| ut addatur gratia capiti tuo, et torques collo tuo.
|
||||
10| Fili mi, si te lactaverint peccatores, ne acquiescas eis.
|
||||
11| Si dixerint : Veni nobiscum, insidiemur sanguini ; abscondamus tendiculas contra insontem frustra ;
|
||||
12| deglutiamus eum sicut infernus viventem, et integrum quasi descendentem in lacum ;
|
||||
13| omnem pretiosam substantiam reperiemus ; implebimus domos nostras spoliis :
|
||||
14| sortem mitte nobiscum, marsupium unum sit omnium nostrum :
|
||||
15| fili mi, ne ambules cum eis ; prohibe pedem tuum a semitis eorum :
|
||||
16| pedes enim illorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem.
|
||||
17| Frustra autem jacitur rete ante oculos pennatorum.
|
||||
18| Ipsi quoque contra sanguinem suum insidiantur, et moliuntur fraudes contra animas suas.
|
||||
19| Sic semitæ omnis avari : animas possidentium rapiunt.
|
||||
20| Sapientia foris prædicat ; in plateis dat vocem suam :
|
||||
21| in capite turbarum clamitat ; in foribus portarum urbis profert verba sua, dicens :
|
||||
22| Usquequo, parvuli, diligitis infantiam, et stulti ea quæ sibi sunt noxia cupient, et imprudentes odibunt scientiam ?
|
||||
23| convertimini ad correptionem meam. En proferam vobis spiritum meum, et ostendam vobis verba mea.
|
||||
24| Quia vocavi, et renuistis ; extendi manum meam, et non fuit qui aspiceret :
|
||||
25| despexistis omne consilium meum, et increpationes meas neglexistis.
|
||||
26| Ego quoque in interitu vestro ridebo, et subsannabo cum vobis id quod timebatis advenerit.
|
||||
27| Cum irruerit repentina calamitas, et interitus quasi tempestas ingruerit ; quando venerit super vos tribulatio et angustia :
|
||||
28| tunc invocabunt me, et non exaudiam ; mane consurgent, et non invenient me :
|
||||
29| eo quod exosam habuerint disciplinam, et timorem Domini non susceperint,
|
||||
30| nec acquieverint consilio meo, et detraxerint universæ correptioni meæ.
|
||||
31| Comedent igitur fructus viæ suæ, suisque consiliis saturabuntur.
|
||||
32| Aversio parvulorum interficiet eos, et prosperitas stultorum perdet illos.
|
||||
33| Qui autem me audierit, absque terrore requiescet, et abundantia perfruetur, timore malorum sublato.
|
||||
#2
|
||||
1| Fili mi, si susceperis sermones meos, et mandata mea absconderis penes te :
|
||||
2| ut audiat sapientiam auris tua, inclina cor tuum ad cognoscendam prudentiam.
|
||||
3| Si enim sapientiam invocaveris, et inclinaveris cor tuum prudentiæ ;
|
||||
4| si quæsieris eam quasi pecuniam, et sicut thesauros effoderis illam :
|
||||
5| tunc intelliges timorem Domini, et scientiam Dei invenies,
|
||||
6| quia Dominus dat sapientiam, et ex ore ejus prudentia et scientia.
|
||||
7| Custodiet rectorum salutem, et proteget gradientes simpliciter,
|
||||
8| servans semitas justitiæ, et vias sanctorum custodiens.
|
||||
9| Tunc intelliges justitiam, et judicium, et æquitatem, et omnem semitam bonam.
|
||||
10| Si intraverit sapientia cor tuum, et scientia animæ tuæ placuerit,
|
||||
11| consilium custodiet te, et prudentia servabit te :
|
||||
12| ut eruaris a via mala, et ab homine qui perversa loquitur ;
|
||||
13| qui relinquunt iter rectum, et ambulant per vias tenebrosas ;
|
||||
14| qui lætantur cum malefecerint, et exsultant in rebus pessimis ;
|
||||
15| quorum viæ perversæ sunt, et infames gressus eorum.
|
||||
16| Ut eruaris a muliere aliena, et ab extranea quæ mollit sermones suos,
|
||||
17| et relinquit ducem pubertatis suæ,
|
||||
18| et pacti Dei sui oblita est. Inclinata est enim ad mortem domus ejus, et ad inferos semitæ ipsius.
|
||||
19| Omnes qui ingrediuntur ad eam non revertentur, nec apprehendent semitas vitæ.
|
||||
20| Ut ambules in via bona, et calles justorum custodias :
|
||||
21| qui enim recti sunt habitabunt in terra, et simplices permanebunt in ea ;
|
||||
22| impii vero de terra perdentur, et qui inique agunt auferentur ex ea.
|
||||
#3
|
||||
1| Fili mi, ne obliviscaris legis meæ, et præcepta mea cor tuum custodiat :
|
||||
2| longitudinem enim dierum, et annos vitæ, et pacem, apponent tibi.
|
||||
3| Misericordia et veritas te non deserant ; circumda eas gutturi tuo, et describe in tabulis cordis tui :
|
||||
4| et invenies gratiam, et disciplinam bonam, coram Deo et hominibus.
|
||||
5| Habe fiduciam in Domino ex toto corde tuo, et ne innitaris prudentiæ tuæ.
|
||||
6| In omnibus viis tuis cogita illum, et ipse diriget gressus tuos.
|
||||
7| Ne sis sapiens apud temetipsum ; time Deum, et recede a malo :
|
||||
8| sanitas quippe erit umbilico tuo, et irrigatio ossium tuorum.
|
||||
9| Honora Dominum de tua substantia, et de primitiis omnium frugum tuarum da ei :
|
||||
10| et implebuntur horrea tua saturitate, et vino torcularia tua redundabunt.
|
||||
11| Disciplinam Domini, fili mi, ne abjicias, nec deficias cum ab eo corriperis :
|
||||
12| quem enim diligit Dominus, corripit, et quasi pater in filio complacet sibi.
|
||||
13| Beatus homo qui invenit sapientiam, et qui affluit prudentia.
|
||||
14| Melior est acquisitio ejus negotiatione argenti, et auri primi et purissimi fructus ejus.
|
||||
15| Pretiosior est cunctis opibus, et omnia quæ desiderantur huic non valent comparari.
|
||||
16| Longitudo dierum in dextera ejus, et in sinistra illius divitiæ et gloria.
|
||||
17| Viæ ejus viæ pulchræ, et omnes semitæ illius pacificæ.
|
||||
18| Lignum vitæ est his qui apprehenderint eam, et qui tenuerit eam beatus.
|
||||
19| Dominus sapientia fundavit terram ; stabilivit cælos prudentia.
|
||||
20| Sapientia illius eruperunt abyssi, et nubes rore concrescunt.
|
||||
21| Fili mi, ne effluant hæc ab oculis tuis. Custodi legem atque consilium,
|
||||
22| et erit vita animæ tuæ, et gratia faucibus tuis.
|
||||
23| Tunc ambulabis fiducialiter in via tua, et pes tuus non impinget.
|
||||
24| Si dormieris, non timebis ; quiesces, et suavis erit somnus tuus.
|
||||
25| Ne paveas repentino terrore, et irruentes tibi potentias impiorum.
|
||||
26| Dominus enim erit in latere tuo, et custodiet pedem tuum, ne capiaris.
|
||||
27| Noli prohibere benefacere eum qui potest : si vales, et ipse benefac.
|
||||
28| Ne dicas amico tuo : Vade, et revertere : cras dabo tibi : cum statim possis dare.
|
||||
29| Ne moliaris amico tuo malum, cum ille in te habeat fiduciam.
|
||||
30| Ne contendas adversus hominem frustra, cum ipse tibi nihil mali fecerit.
|
||||
31| Ne æmuleris hominem injustum, nec imiteris vias ejus :
|
||||
32| quia abominatio Domini est omnis illusor, et cum simplicibus sermocinatio ejus.
|
||||
33| Egestas a Domino in domo impii ; habitacula autem justorum benedicentur.
|
||||
34| Ipse deludet illusores, et mansuetis dabit gratiam.
|
||||
35| Gloriam sapientes possidebunt ; stultorum exaltatio ignominia.
|
||||
#4
|
||||
1| Audite, filii, disciplinam patris, et attendite ut sciatis prudentiam.
|
||||
2| Donum bonum tribuam vobis : legem meam ne derelinquatis.
|
||||
3| Nam et ego filius fui patris mei, tenellus et unigenitus coram matre mea.
|
||||
4| Et docebat me, atque dicebat : Suscipiat verba mea cor tuum ; custodi præcepta mea, et vives.
|
||||
5| Posside sapientiam, posside prudentiam : ne obliviscaris, neque declines a verbis oris mei.
|
||||
6| Ne dimittas eam, et custodiet te : dilige eam, et conservabit te.
|
||||
7| Principium sapientiæ : posside sapientiam, et in omni possessione tua acquire prudentiam.
|
||||
8| Arripe illam, et exaltabit te ; glorificaberis ab ea cum eam fueris amplexatus.
|
||||
9| Dabit capiti tuo augmenta gratiarum, et corona inclyta proteget te.
|
||||
10| Audi, fili mi, et suscipe verba mea, ut multiplicentur tibi anni vitæ.
|
||||
11| Viam sapientiæ monstrabo tibi ; ducam te per semitas æquitatis :
|
||||
12| quas cum ingressus fueris, non arctabuntur gressus tui, et currens non habebis offendiculum.
|
||||
13| Tene disciplinam, ne dimittas eam ; custodi illam, quia ipsa est vita tua.
|
||||
14| Ne delecteris in semitis impiorum, nec tibi placeat malorum via.
|
||||
15| Fuge ab ea, nec transeas per illam ; declina, et desere eam.
|
||||
16| Non enim dormiunt nisi malefecerint, et rapitur somnus ab eis nisi supplantaverint.
|
||||
17| Comedunt panem impietatis, et vinum iniquitatis bibunt.
|
||||
18| Justorum autem semita quasi lux splendens procedit, et crescit usque ad perfectam diem.
|
||||
19| Via impiorum tenebrosa ; nesciunt ubi corruant.
|
||||
20| Fili mi, ausculta sermones meos, et ad eloquia mea inclina aurem tuam.
|
||||
21| Ne recedant ab oculis tuis : custodi ea in medio cordis tui :
|
||||
22| vita enim sunt invenientibus ea, et universæ carni sanitas.
|
||||
23| Omni custodia serva cor tuum, quia ex ipso vita procedit.
|
||||
24| Remove a te os pravum, et detrahentia labia sint procul a te.
|
||||
25| Oculi tui recta videant, et palpebræ tuæ præcedant gressus tuos.
|
||||
26| Dirige semitam pedibus tuis, et omnes viæ tuæ stabilientur.
|
||||
27| Ne declines ad dexteram neque ad sinistram ; averte pedem tuum a malo : vias enim quæ a dextris sunt novit Dominus : perversæ vero sunt quæ a sinistris sunt. Ipse autem rectos faciet cursus tuos, itinera autem tua in pace producet.
|
||||
#5
|
||||
1| Fili mi, attende ad sapientiam meam, et prudentiæ meæ inclina aurem tuam :
|
||||
2| ut custodias cogitationes, et disciplinam labia tua conservent. Ne attendas fallaciæ mulieris ;
|
||||
3| favus enim distillans labia meretricis, et nitidius oleo guttur ejus :
|
||||
4| novissima autem illius amara quasi absinthium, et acuta quasi gladius biceps.
|
||||
5| Pedes ejus descendunt in mortem, et ad inferos gressus illius penetrant.
|
||||
6| Per semitam vitæ non ambulant ; vagi sunt gressus ejus et investigabiles.
|
||||
7| Nunc ergo fili mi, audi me, et ne recedas a verbis oris mei.
|
||||
8| Longe fac ab ea viam tuam, et ne appropinques foribus domus ejus.
|
||||
9| Ne des alienis honorem tuum, et annos tuos crudeli :
|
||||
10| ne forte implentur extranei viribus tuis, et labores tui sint in domo aliena,
|
||||
11| et gemas in novissimis, quando consumpseris carnes tuas et corpus tuum, et dicas :
|
||||
12| Cur detestatus sum disciplinam, et increpationibus non acquievit cor meum,
|
||||
13| nec audivi vocem docentium me, et magistris non inclinavi aurem meam ?
|
||||
14| pene fui in omni malo, in medio ecclesiæ et synagogæ.
|
||||
15| Bibe aquam de cisterna tua, et fluenta putei tui ;
|
||||
16| deriventur fontes tui foras, et in plateis aquas tuas divide.
|
||||
17| Habeto eas solus, nec sint alieni participes tui.
|
||||
18| Sit vena tua benedicta, et lætare cum muliere adolescentiæ tuæ.
|
||||
19| Cerva carissima, et gratissimus hinnulus : ubera ejus inebrient te in omni tempore ; in amore ejus delectare jugiter.
|
||||
20| Quare seduceris, fili mi, ab aliena, et foveris in sinu alterius ?
|
||||
21| Respicit Dominus vias hominis, et omnes gressus ejus considerat.
|
||||
22| Iniquitates suas capiunt impium, et funibus peccatorum suorum constringitur.
|
||||
23| Ipse morietur, quia non habuit disciplinam, et in multitudine stultitiæ suæ decipietur.
|
||||
#6
|
||||
1| Fili mi, si spoponderis pro amico tuo, defixisti apud extraneum manum tuam :
|
||||
2| illaqueatus es verbis oris tui, et captus propriis sermonibus.
|
||||
3| Fac ergo quod dico, fili mi, et temetipsum libera, quia incidisti in manum proximi tui. Discurre, festina, suscita amicum tuum.
|
||||
4| Ne dederis somnum oculis tuis, nec dormitent palpebræ tuæ.
|
||||
5| Eruere quasi damula de manu, et quasi avis de manu aucupis.
|
||||
6| Vade ad formicam, o piger, et considera vias ejus, et disce sapientiam.
|
||||
7| Quæ cum non habeat ducem, nec præceptorem, nec principem,
|
||||
8| parat in æstate cibum sibi, et congregat in messe quod comedat.
|
||||
9| Usquequo, piger, dormies ? quando consurges e somno tuo ?
|
||||
10| Paululum dormies, paululum dormitabis, paululum conseres manus ut dormias ;
|
||||
11| et veniet tibi quasi viator egestas, et pauperies quasi vir armatus. Si vero impiger fueris, veniet ut fons messis tua, et egestas longe fugiet a te.
|
||||
12| Homo apostata, vir inutilis, graditur ore perverso ;
|
||||
13| annuit oculis, terit pede, digito loquitur,
|
||||
14| pravo corde machinatur malum, et omni tempore jurgia seminat.
|
||||
15| Huic extemplo veniet perditio sua, et subito conteretur, nec habebit ultra medicinam.
|
||||
16| Sex sunt quæ odit Dominus, et septimum detestatur anima ejus :
|
||||
17| oculos sublimes, linguam mendacem, manus effundentes innoxium sanguinem,
|
||||
18| cor machinans cogitationes pessimas, pedes veloces ad currendum in malum,
|
||||
19| proferentem mendacia testem fallacem, et eum qui seminat inter fratres discordias.
|
||||
20| Conserva, fili mi, præcepta patris tui, et ne dimittas legem matris tuæ.
|
||||
21| Liga ea in corde tuo jugiter, et circumda gutturi tuo.
|
||||
22| Cum ambulaveris, gradiantur tecum ; cum dormieris, custodiant te : et evigilans loquere cum eis.
|
||||
23| Quia mandatum lucerna est, et lex lux, et via vitæ increpatio disciplinæ :
|
||||
24| ut custodiant te a muliere mala, et a blanda lingua extraneæ.
|
||||
25| Non concupiscat pulchritudinem ejus cor tuum, nec capiaris nutibus illius :
|
||||
26| pretium enim scorti vix est unius panis, mulier autem viri pretiosam animam capit.
|
||||
27| Numquid potest homo abscondere ignem in sinu suo, ut vestimenta illius non ardeant ?
|
||||
28| aut ambulare super prunas, ut non comburantur plantæ ejus ?
|
||||
29| sic qui ingreditur ad mulierem proximi sui, non erit mundus cum tetigerit eam.
|
||||
30| Non grandis est culpa cum quis furatus fuerit : furatur enim ut esurientem impleat animam ;
|
||||
31| deprehensus quoque reddet septuplum, et omnem substantiam domus suæ tradet.
|
||||
32| Qui autem adulter est, propter cordis inopiam perdet animam suam ;
|
||||
33| turpitudinem et ignominiam congregat sibi, et opprobrium illius non delebitur :
|
||||
34| quia zelus et furor viri non parcet in die vindictæ,
|
||||
35| nec acquiescet cujusquam precibus, nec suscipiet pro redemptione dona plurima.
|
||||
#7
|
||||
1| Fili mi, custodi sermones meos, et præcepta mea reconde tibi. Fili,
|
||||
2| serva mandata mea, et vives ; et legem meam quasi pupillam oculi tui :
|
||||
3| liga eam in digitis tuis, scribe illam in tabulis cordis tui.
|
||||
4| Dic sapientiæ : Soror mea es, et prudentiam voca amicam tuam :
|
||||
5| ut custodiant te a muliere extranea, et ab aliena quæ verba sua dulcia facit.
|
||||
6| De fenestra enim domus meæ per cancellos prospexi,
|
||||
7| et video parvulos ; considero vecordem juvenem,
|
||||
8| qui transit per plateam juxta angulum et prope viam domus illius graditur :
|
||||
9| in obscuro, advesperascente die, in noctis tenebris et caligine.
|
||||
10| Et ecce occurrit illi mulier ornatu meretricio, præparata ad capiendas animas : garrula et vaga,
|
||||
11| quietis impatiens, nec valens in domo consistere pedibus suis ;
|
||||
12| nunc foris, nunc in plateis, nunc juxta angulos insidians.
|
||||
13| Apprehensumque deosculatur juvenem, et procaci vultu blanditur, dicens :
|
||||
14| Victimas pro salute vovi ; hodie reddidi vota mea :
|
||||
15| idcirco egressa sum in occursum tuum, desiderans te videre, et reperi.
|
||||
16| Intexui funibus lectulum meum ; stravi tapetibus pictis ex Ægypto :
|
||||
17| aspersi cubile meum myrrha, et aloë, et cinnamomo.
|
||||
18| Veni, inebriemur uberibus, et fruamur cupitis amplexibus donec illucescat dies.
|
||||
19| Non est enim vir in domo sua : abiit via longissima :
|
||||
20| sacculum pecuniæ secum tulit ; in die plenæ lunæ reversurus est in domum suam.
|
||||
21| Irretivit eum multis sermonibus, et blanditiis labiorum protraxit illum.
|
||||
22| Statim eam sequitur quasi bos ductus ad victimam, et quasi agnus lasciviens, et ignorans quod ad vincula stultus trahatur :
|
||||
23| donec transfigat sagitta jecur ejus, velut si avis festinet ad laqueum, et nescit quod de periculo animæ illius agitur.
|
||||
24| Nunc ergo, fili mi, audi me, et attende verbis oris mei.
|
||||
25| Ne abstrahatur in viis illius mens tua, neque decipiaris semitis ejus ;
|
||||
26| multos enim vulneratos dejecit, et fortissimi quique interfecti sunt ab ea.
|
||||
27| Viæ inferi domus ejus, penetrantes in interiora mortis.
|
||||
#8
|
||||
1| Numquid non sapientia clamitat, et prudentia dat vocem suam ?
|
||||
2| In summis excelsisque verticibus supra viam, in mediis semitis stans,
|
||||
3| juxta portas civitatis, in ipsis foribus loquitur, dicens :
|
||||
4| O viri, ad vos clamito, et vox mea ad filios hominum.
|
||||
5| Intelligite, parvuli, astutiam, et insipientes, animadvertite.
|
||||
6| Audite, quoniam de rebus magnis locutura sum, et aperientur labia mea ut recta prædicent.
|
||||
7| Veritatem meditabitur guttur meum, et labia mea detestabuntur impium.
|
||||
8| Justi sunt omnes sermones mei : non est in eis pravum quid, neque perversum ;
|
||||
9| recti sunt intelligentibus, et æqui invenientibus scientiam.
|
||||
10| Accipite disciplinam meam, et non pecuniam ; doctrinam magis quam aurum eligite :
|
||||
11| melior est enim sapientia cunctis pretiosissimis, et omne desiderabile ei non potest comparari.
|
||||
12| Ego sapientia, habito in consilio, et eruditis intersum cogitationibus.
|
||||
13| Timor Domini odit malum : arrogantiam, et superbiam, et viam pravam, et os bilingue, detestor.
|
||||
14| Meum est consilium et æquitas ; mea est prudentia, mea est fortitudo.
|
||||
15| Per me reges regnant, et legum conditores justa decernunt ;
|
||||
16| per me principes imperant, et potentes decernunt justitiam.
|
||||
17| Ego diligentes me diligo, et qui mane vigilant ad me, invenient me.
|
||||
18| Mecum sunt divitiæ et gloria, opes superbæ et justitia.
|
||||
19| Melior est enim fructus meus auro et lapide pretioso, et genimina me argento electo.
|
||||
20| In viis justitiæ ambulo, in medio semitarum judicii :
|
||||
21| ut ditem diligentes me, et thesauros eorum repleam.
|
||||
22| Dominus possedit me in initio viarum suarum antequam quidquam faceret a principio.
|
||||
23| Ab æterno ordinata sum, et ex antiquis antequam terra fieret.
|
||||
24| Nondum erant abyssi, et ego jam concepta eram : necdum fontes aquarum eruperant,
|
||||
25| necdum montes gravi mole constiterant : ante colles ego parturiebar.
|
||||
26| Adhuc terram non fecerat, et flumina, et cardines orbis terræ.
|
||||
27| Quando præparabat cælos, aderam ; quando certa lege et gyro vallabat abyssos ;
|
||||
28| quando æthera firmabat sursum, et librabat fontes aquarum ;
|
||||
29| quando circumdabat mari terminum suum, et legem ponebat aquis, ne transirent fines suos ; quando appendebat fundamenta terræ :
|
||||
30| cum eo eram, cuncta componens. Et delectabar per singulos dies, ludens coram eo omni tempore,
|
||||
31| ludens in orbe terrarum ; et deliciæ meæ esse cum filiis hominum.
|
||||
32| Nunc ergo, filii, audite me : beati qui custodiunt vias meas.
|
||||
33| Audite disciplinam, et estote sapientes, et nolite abjicere eam.
|
||||
34| Beatus homo qui audit me, et qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei.
|
||||
35| Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.
|
||||
36| Qui autem in me peccaverit, lædet animam suam ; omnes qui me oderunt diligunt mortem.
|
||||
#9
|
||||
1| Sapientia ædificavit sibi domum : excidit columnas septem.
|
||||
2| Immolavit victimas suas, miscuit vinum, et proposuit mensam suam.
|
||||
3| Misit ancillas suas ut vocarent ad arcem et ad mœnia civitatis.
|
||||
4| Si quis est parvulus, veniat ad me. Et insipientibus locuta est :
|
||||
5| Venite, comedite panem meum, et bibite vinum quod miscui vobis.
|
||||
6| Relinquite infantiam, et vivite, et ambulate per vias prudentiæ.
|
||||
7| Qui erudit derisorem, ipse injuriam sibi facit, et qui arguit impium, sibi maculam generat.
|
||||
8| Noli arguere derisorem, ne oderit te : argue sapientem, et diliget te.
|
||||
9| Da sapienti occasionem, et addetur ei sapientia ; doce justum, et festinabit accipere.
|
||||
10| Principium sapientiæ timor Domini, et scientia sanctorum prudentia.
|
||||
11| Per me enim multiplicabuntur dies tui, et addentur tibi anni vitæ.
|
||||
12| Si sapiens fueris, tibimetipsi eris ; si autem illusor, solus portabis malum.
|
||||
13| Mulier stulta et clamosa, plenaque illecebris, et nihil omnino sciens,
|
||||
14| sedit in foribus domus suæ, super sellam in excelso urbis loco,
|
||||
15| ut vocaret transeuntes per viam, et pergentes itinere suo :
|
||||
16| Qui est parvulus declinet ad me. Et vecordi locuta est :
|
||||
17| Aquæ furtivæ dulciores sunt, et panis absconditus suavior.
|
||||
18| Et ignoravit quod ibi sint gigantes, et in profundis inferni convivæ ejus.
|
||||
#10
|
||||
1| Filius sapiens lætificat patrem, filius vero stultus mœstitia est matris suæ.
|
||||
2| Nil proderunt thesauri impietatis, justitia vero liberabit a morte.
|
||||
3| Non affliget Dominus fame animam justi, et insidias impiorum subvertet.
|
||||
4| Egestatem operata est manus remissa ; manus autem fortium divitias parat. Qui nititur mendaciis, hic pascit ventos ; idem autem ipse sequitur aves volantes.
|
||||
5| Qui congregat in messe, filius sapiens est ; qui autem stertit æstate, filius confusionis.
|
||||
6| Benedictio Domini super caput justi ; os autem impiorum operit iniquitas.
|
||||
7| Memoria justi cum laudibus, et nomen impiorum putrescet.
|
||||
8| Sapiens corde præcepta suscipit ; stultus cæditur labiis.
|
||||
9| Qui ambulat simpliciter ambulat confidenter ; qui autem depravat vias suas manifestus erit.
|
||||
10| Qui annuit oculo dabit dolorem ; et stultus labiis verberabitur.
|
||||
11| Vena vitæ os justi, et os impiorum operit iniquitatem.
|
||||
12| Odium suscitat rixas, et universa delicta operit caritas.
|
||||
13| In labiis sapientis invenitur sapientia, et virga in dorso ejus qui indiget corde.
|
||||
14| Sapientes abscondunt scientiam ; os autem stulti confusioni proximum est.
|
||||
15| Substantia divitis, urbs fortitudinis ejus ; pavor pauperum egestas eorum.
|
||||
16| Opus justi ad vitam, fructus autem impii ad peccatum.
|
||||
17| Via vitæ custodienti disciplinam ; qui autem increpationes relinquit, errat.
|
||||
18| Abscondunt odium labia mendacia ; qui profert contumeliam, insipiens est.
|
||||
19| In multiloquio non deerit peccatum, qui autem moderatur labia sua prudentissimus est.
|
||||
20| Argentum electum lingua justi ; cor autem impiorum pro nihilo.
|
||||
21| Labia justi erudiunt plurimos ; qui autem indocti sunt in cordis egestate morientur.
|
||||
22| Benedictio Domini divites facit, nec sociabitur eis afflictio.
|
||||
23| Quasi per risum stultus operatur scelus, sapientia autem est viro prudentia.
|
||||
24| Quod timet impius veniet super eum ; desiderium suum justus dabitur.
|
||||
25| Quasi tempestas transiens non erit impius ; justus autem quasi fundamentum sempiternum.
|
||||
26| Sicut acetum dentibus, et fumus oculis, sic piger his qui miserunt eum.
|
||||
27| Timor Domini apponet dies, et anni impiorum breviabuntur.
|
||||
28| Exspectatio justorum lætitia, spes autem impiorum peribit.
|
||||
29| Fortitudo simplicis via Domini, et pavor his qui operantur malum.
|
||||
30| Justus in æternum non commovebitur, impii autem non habitabunt super terram.
|
||||
31| Os justi parturiet sapientiam ; lingua pravorum peribit.
|
||||
32| Labia justi considerant placita, et os impiorum perversa.
|
||||
#11
|
||||
1| Statera dolosa abominatio est apud Dominum, et pondus æquum voluntas ejus.
|
||||
2| Ubi fuerit superbia, ibi erit et contumelia ; ubi autem est humilitas, ibi et sapientia.
|
||||
3| Simplicitas justorum diriget eos, et supplantatio perversorum vastabit illos.
|
||||
4| Non proderunt divitiæ in die ultionis ; justitia autem liberabit a morte.
|
||||
5| Justitia simplicis diriget viam ejus, et in impietate sua corruet impius.
|
||||
6| Justitia rectorum liberabit eos, et in insidiis suis capientur iniqui.
|
||||
7| Mortuo homine impio, nulla erit ultra spes, et exspectatio sollicitorum peribit.
|
||||
8| Justus de angustia liberatus est, et tradetur impius pro eo.
|
||||
9| Simulator ore decipit amicum suum ; justi autem liberabuntur scientia.
|
||||
10| In bonis justorum exsultabit civitas, et in perditione impiorum erit laudatio.
|
||||
11| Benedictione justorum exaltabitur civitas, et ore impiorum subvertetur.
|
||||
12| Qui despicit amicum suum indigens corde est ; vir autem prudens tacebit.
|
||||
13| Qui ambulat fraudulenter, revelat arcana ; qui autem fidelis est animi, celat amici commissum.
|
||||
14| Ubi non est gubernator, populus corruet ; salus autem, ubi multa consilia.
|
||||
15| Affligetur malo qui fidem facit pro extraneo ; qui autem cavet laqueos securus erit.
|
||||
16| Mulier gratiosa inveniet gloriam, et robusti habebunt divitias.
|
||||
17| Benefacit animæ suæ vir misericors ; qui autem crudelis est, etiam propinquos abjicit.
|
||||
18| Impius facit opus instabile, seminanti autem justitiam merces fidelis.
|
||||
19| Clementia præparat vitam, et sectatio malorum mortem.
|
||||
20| Abominabile Domino cor pravum, et voluntas ejus in iis qui simpliciter ambulant.
|
||||
21| Manus in manu non erit innocens malus ; semen autem justorum salvabitur.
|
||||
22| Circulus aureus in naribus suis, mulier pulchra et fatua.
|
||||
23| Desiderium justorum omne bonum est ; præstolatio impiorum furor.
|
||||
24| Alii dividunt propria, et ditiores fiunt ; alii rapiunt non sua, et semper in egestate sunt.
|
||||
25| Anima quæ benedicit impinguabitur, et qui inebriat, ipse quoque inebriabitur.
|
||||
26| Qui abscondit frumenta maledicetur in populis ; benedictio autem super caput vendentium.
|
||||
27| Bene consurgit diluculo qui quærit bona ; qui autem investigator malorum est, opprimetur ab eis.
|
||||
28| Qui confidit in divitiis suis corruet : justi autem quasi virens folium germinabunt.
|
||||
29| Qui conturbat domum suam possidebit ventos, et qui stultus est serviet sapienti.
|
||||
30| Fructus justi lignum vitæ, et qui suscipit animas sapiens est.
|
||||
31| Si justus in terra recipit, quanto magis impius et peccator !
|
||||
#12
|
||||
1| Qui diligit disciplinam diligit scientiam ; qui autem odit increpationes insipiens est.
|
||||
2| Qui bonus est hauriet gratiam a Domino ; qui autem confidit in cogitationibus suis impie agit.
|
||||
3| Non roborabitur homo ex impietate, et radix justorum non commovebitur.
|
||||
4| Mulier diligens corona est viro suo ; et putredo in ossibus ejus, quæ confusione res dignas gerit.
|
||||
5| Cogitationes justorum judicia, et consilia impiorum fraudulenta.
|
||||
6| Verba impiorum insidiantur sanguini ; os justorum liberabit eos.
|
||||
7| Verte impios, et non erunt ; domus autem justorum permanebit.
|
||||
8| Doctrina sua noscetur vir ; qui autem vanus et excors est patebit contemptui.
|
||||
9| Melior est pauper et sufficiens sibi quam gloriosus et indigens pane.
|
||||
10| Novit justus jumentorum suorum animas ; viscera autem impiorum crudelia.
|
||||
11| Qui operatur terram suam satiabitur panibus ; qui autem sectatur otium stultissimus est. Qui suavis est in vini demorationibus, in suis munitionibus relinquit contumeliam.
|
||||
12| Desiderium impii munimentum est pessimorum ; radix autem justorum proficiet.
|
||||
13| Propter peccata labiorum ruina proximat malo ; effugiet autem justus de angustia.
|
||||
14| De fructu oris sui unusquisque replebitur bonis, et juxta opera manuum suarum retribuetur ei.
|
||||
15| Via stulti recta in oculis ejus ; qui autem sapiens est audit consilia.
|
||||
16| Fatuus statim indicat iram suam ; qui autem dissimulat injuriam callidus est.
|
||||
17| Qui quod novit loquitur, index justitiæ est ; qui autem mentitur, testis est fraudulentus.
|
||||
18| Est qui promittit, et quasi gladio pungitur conscientiæ : lingua autem sapientium sanitas est.
|
||||
19| Labium veritatis firmum erit in perpetuum ; qui autem testis est repentinus, concinnat linguam mendacii.
|
||||
20| Dolus in corde cogitantium mala ; qui autem pacis ineunt consilia, sequitur eos gaudium.
|
||||
21| Non contristabit justum quidquid ei acciderit : impii autem replebuntur malo.
|
||||
22| Abominatio est Domino labia mendacia ; qui autem fideliter agunt placent ei.
|
||||
23| Homo versatus celat scientiam, et cor insipientium provocat stultitiam.
|
||||
24| Manus fortium dominabitur ; quæ autem remissa est, tributis serviet.
|
||||
25| Mœror in corde viri humiliabit illum, et sermone bono lætificabitur.
|
||||
26| Qui negligit damnum propter amicum, justus est ; iter autem impiorum decipiet eos.
|
||||
27| Non inveniet fraudulentus lucrum, et substantia hominis erit auri pretium.
|
||||
28| In semita justitiæ vita ; iter autem devium ducit ad mortem.
|
||||
#13
|
||||
1| Filius sapiens doctrina patris ; qui autem illusor est non audit cum arguitur.
|
||||
2| De fructu oris sui homo satiabitur bonis : anima autem prævaricatorum iniqua.
|
||||
3| Qui custodit os suum custodit animam suam ; qui autem inconsideratus est ad loquendum, sentiet mala.
|
||||
4| Vult et non vult piger ; anima autem operantium impinguabitur.
|
||||
5| Verbum mendax justus detestabitur ; impius autem confundit, et confundetur.
|
||||
6| Justitia custodit innocentis viam, impietas autem peccatorem supplantat.
|
||||
7| Est quasi dives, cum nihil habeat, et est quasi pauper, cum in multis divitiis sit.
|
||||
8| Redemptio animæ viri divitiæ suæ ; qui autem pauper est, increpationem non sustinet.
|
||||
9| Lux justorum lætificat : lucerna autem impiorum extinguetur.
|
||||
10| Inter superbos semper jurgia sunt ; qui autem agunt omnia cum consilio, reguntur sapientia.
|
||||
11| Substantia festinata minuetur ; quæ autem paulatim colligitur manu, multiplicabitur.
|
||||
12| Spes quæ differtur affligit animam ; lignum vitæ desiderium veniens.
|
||||
13| Qui detrahit alicui rei, ipse se in futurum obligat ; qui autem timet præceptum, in pace versabitur. Animæ dolosæ errant in peccatis : justi autem misericordes sunt, et miserantur.
|
||||
14| Lex sapientis fons vitæ, ut declinet a ruina mortis.
|
||||
15| Doctrina bona dabit gratiam ; in itinere contemptorum vorago.
|
||||
16| Astutus omnia agit cum consilio ; qui autem fatuus est aperit stultitiam.
|
||||
17| Nuntius impii cadet in malum ; legatus autem fidelis, sanitas.
|
||||
18| Egestas et ignominia ei qui deserit disciplinam ; qui autem acquiescit arguenti glorificabitur.
|
||||
19| Desiderium si compleatur delectat animam ; detestantur stulti eos qui fugiunt mala.
|
||||
20| Qui cum sapientibus graditur sapiens erit ; amicus stultorum similis efficietur.
|
||||
21| Peccatores persequitur malum, et justis retribuentur bona.
|
||||
22| Bonus reliquit hæredes filios et nepotes, et custoditur justo substantia peccatoris.
|
||||
23| Multi cibi in novalibus patrum, et aliis congregantur absque judicio.
|
||||
24| Qui parcit virgæ odit filium suum ; qui autem diligit illum instanter erudit.
|
||||
25| Justus comedit et replet animam suam ; venter autem impiorum insaturabilis.
|
||||
#14
|
||||
1| Sapiens mulier ædificat domum suam ; insipiens exstructam quoque manibus destruet.
|
||||
2| Ambulans recto itinere, et timens Deum, despicitur ab eo qui infami graditur via.
|
||||
3| In ore stulti virga superbiæ ; labia autem sapientium custodiunt eos.
|
||||
4| Ubi non sunt boves, præsepe vacuum est ; ubi autem plurimæ segetes, ibi manifesta est fortitudo bovis.
|
||||
5| Testis fidelis non mentitur ; profert autem mendacium dolosus testis.
|
||||
6| Quærit derisor sapientiam, et non invenit ; doctrina prudentium facilis.
|
||||
7| Vade contra virum stultum, et nescit labia prudentiæ.
|
||||
8| Sapientia callidi est intelligere viam suam, et imprudentia stultorum errans.
|
||||
9| Stultus illudet peccatum, et inter justos morabitur gratia.
|
||||
10| Cor quod novit amaritudinem animæ suæ, in gaudio ejus non miscebitur extraneus.
|
||||
11| Domus impiorum delebitur : tabernacula vero justorum germinabunt.
|
||||
12| Est via quæ videtur homini justa, novissima autem ejus deducunt ad mortem.
|
||||
13| Risus dolore miscebitur, et extrema gaudii luctus occupat.
|
||||
14| Viis suis replebitur stultus, et super eum erit vir bonus.
|
||||
15| Innocens credit omni verbo ; astutus considerat gressus suos. Filio doloso nihil erit boni ; servo autem sapienti prosperi erunt actus, et dirigetur via ejus.
|
||||
16| Sapiens timet, et declinat a malo ; stultus transilit, et confidit.
|
||||
17| Impatiens operabitur stultitiam, et vir versutus odiosus est.
|
||||
18| Possidebunt parvuli stultitiam, et exspectabunt astuti scientiam.
|
||||
19| Jacebunt mali ante bonos, et impii ante portas justorum.
|
||||
20| Etiam proximo suo pauper odiosus erit : amici vero divitum multi.
|
||||
21| Qui despicit proximum suum peccat ; qui autem miseretur pauperis beatus erit. Qui credit in Domino misericordiam diligit.
|
||||
22| Errant qui operantur malum ; misericordia et veritas præparant bona.
|
||||
23| In omni opere erit abundantia ; ubi autem verba sunt plurima, ibi frequenter egestas.
|
||||
24| Corona sapientium divitiæ eorum ; fatuitas stultorum imprudentia.
|
||||
25| Liberat animas testis fidelis, et profert mendacia versipellis.
|
||||
26| In timore Domini fiducia fortitudinis, et filiis ejus erit spes.
|
||||
27| Timor Domini fons vitæ, ut declinent a ruina mortis.
|
||||
28| In multitudine populi dignitas regis, et in paucitate plebis ignominia principis.
|
||||
29| Qui patiens est multa gubernatur prudentia ; qui autem impatiens est exaltat stultitiam suam.
|
||||
30| Vita carnium sanitas cordis ; putredo ossium invidia.
|
||||
31| Qui calumniatur egentem exprobrat factori ejus ; honorat autem eum qui miseretur pauperis.
|
||||
32| In malitia sua expelletur impius : sperat autem justus in morte sua.
|
||||
33| In corde prudentis requiescit sapientia, et indoctos quosque erudiet.
|
||||
34| Justitia elevat gentem ; miseros autem facit populos peccatum.
|
||||
35| Acceptus est regi minister intelligens ; iracundiam ejus inutilis sustinebit.
|
||||
#15
|
||||
1| Responsio mollis frangit iram ; sermo durus suscitat furorem.
|
||||
2| Lingua sapientium ornat scientiam ; os fatuorum ebullit stultitiam.
|
||||
3| In omni loco, oculi Domini contemplantur bonos et malos.
|
||||
4| Lingua placabilis lignum vitæ ; quæ autem immoderata est conteret spiritum.
|
||||
5| Stultus irridet disciplinam patris sui ; qui autem custodit increpationes astutior fiet. In abundanti justitia virtus maxima est : cogitationes autem impiorum eradicabuntur.
|
||||
6| Domus justi plurima fortitudo, et in fructibus impii conturbatio.
|
||||
7| Labia sapientium disseminabunt scientiam ; cor stultorum dissimile erit.
|
||||
8| Victimæ impiorum abominabiles Domino ; vota justorum placabilia.
|
||||
9| Abominatio est Domino via impii ; qui sequitur justitiam diligitur ab eo.
|
||||
10| Doctrina mala deserenti viam vitæ ; qui increpationes odit, morietur.
|
||||
11| Infernus et perditio coram Domino ; quanto magis corda filiorum hominum !
|
||||
12| Non amat pestilens eum qui se corripit, nec ad sapientes graditur.
|
||||
13| Cor gaudens exhilarat faciem ; in mœrore animi dejicitur spiritus.
|
||||
14| Cor sapientis quærit doctrinam, et os stultorum pascitur imperitia.
|
||||
15| Omnes dies pauperis, mali ; secura mens quasi juge convivium.
|
||||
16| Melius est parum cum timore Domini, quam thesauri magni et insatiabiles.
|
||||
17| Melius est vocari ad olera cum caritate, quam ad vitulum saginatum cum odio.
|
||||
18| Vir iracundus provocat rixas ; qui patiens est mitigat suscitatas.
|
||||
19| Iter pigrorum quasi sepes spinarum ; via justorum absque offendiculo.
|
||||
20| Filius sapiens lætificat patrem, et stultus homo despicit matrem suam.
|
||||
21| Stultitia gaudium stulto, et vir prudens dirigit gressus suos.
|
||||
22| Dissipantur cogitationes ubi non est consilium ; ubi vero sunt plures consiliarii, confirmantur.
|
||||
23| Lætatur homo in sententia oris sui, et sermo opportunus est optimus.
|
||||
24| Semita vitæ super eruditum, ut declinet de inferno novissimo.
|
||||
25| Domum superborum demolietur Dominus, et firmos faciet terminos viduæ.
|
||||
26| Abominatio Domini cogitationes malæ, et purus sermo pulcherrimus firmabitur ab eo.
|
||||
27| Conturbat domum suam qui sectatur avaritiam ; qui autem odit munera, vivet. Per misericordiam et fidem purgantur peccata : per timorem autem Domini declinat omnis a malo.
|
||||
28| Mens justi meditatur obedientiam ; os impiorum redundat malis.
|
||||
29| Longe est Dominus ab impiis, et orationes justorum exaudiet.
|
||||
30| Lux oculorum lætificat animam ; fama bona impinguat ossa.
|
||||
31| Auris quæ audit increpationes vitæ in medio sapientium commorabitur.
|
||||
32| Qui abjicit disciplinam despicit animam suam ; qui autem acquiescit increpationibus possessor est cordis.
|
||||
33| Timor Domini disciplina sapientiæ, et gloriam præcedit humilitas.
|
||||
#16
|
||||
1| Hominis est animam præparare, et Domini gubernare linguam.
|
||||
2| Omnes viæ hominis patent oculis ejus ; spirituum ponderator est Dominus.
|
||||
3| Revela Domino opera tua, et dirigentur cogitationes tuæ.
|
||||
4| Universa propter semetipsum operatus est Dominus ; impium quoque ad diem malum.
|
||||
5| Abominatio Domini est omnis arrogans ; etiamsi manus ad manum fuerit, non est innocens. Initium viæ bonæ facere justitiam ; accepta est autem apud Deum magis quam immolare hostias.
|
||||
6| Misericordia et veritate redimitur iniquitas, et in timore Domini declinatur a malo.
|
||||
7| Cum placuerint Domino viæ hominis, inimicos quoque ejus convertet ad pacem.
|
||||
8| Melius est parum cum justitia quam multi fructus cum iniquitate.
|
||||
9| Cor hominis disponit viam suam, sed Domini est dirigere gressus ejus.
|
||||
10| Divinatio in labiis regis ; in judicio non errabit os ejus.
|
||||
11| Pondus et statera judicia Domini sunt, et opera ejus omnes lapides sacculi.
|
||||
12| Abominabiles regi qui agunt impie, quoniam justitia firmatur solium.
|
||||
13| Voluntas regum labia justa ; qui recta loquitur diligetur.
|
||||
14| Indignatio regis nuntii mortis, et vir sapiens placabit eam.
|
||||
15| In hilaritate vultus regis vita, et clementia ejus quasi imber serotinus.
|
||||
16| Posside sapientiam, quia auro melior est, et acquire prudentiam, quia pretiosior est argento.
|
||||
17| Semita justorum declinat mala ; custos animæ suæ servat viam suam.
|
||||
18| Contritionem præcedit superbia, et ante ruinam exaltatur spiritus.
|
||||
19| Melius est humiliari cum mitibus quam dividere spolia cum superbis.
|
||||
20| Eruditus in verbo reperiet bona, et qui sperat in Domino beatus est.
|
||||
21| Qui sapiens est corde appellabitur prudens, et qui dulcis eloquio majora percipiet.
|
||||
22| Fons vitæ eruditio possidentis ; doctrina stultorum fatuitas.
|
||||
23| Cor sapientis erudiet os ejus, et labiis ejus addet gratiam.
|
||||
24| Favus mellis composita verba ; dulcedo animæ sanitas ossium.
|
||||
25| Est via quæ videtur homini recta, et novissima ejus ducunt ad mortem.
|
||||
26| Anima laborantis laborat sibi, quia compulit eum os suum.
|
||||
27| Vir impius fodit malum, et in labiis ejus ignis ardescit.
|
||||
28| Homo perversus suscitat lites, et verbosus separat principes.
|
||||
29| Vir iniquus lactat amicum suum, et ducit eum per viam non bonam.
|
||||
30| Qui attonitis oculis cogitat prava, mordens labia sua perficit malum.
|
||||
31| Corona dignitatis senectus, quæ in viis justitiæ reperietur.
|
||||
32| Melior est patiens viro forti, et qui dominatur animo suo expugnatore urbium.
|
||||
33| Sortes mittuntur in sinum, sed a Domino temperantur.
|
||||
#17
|
||||
1| Melior est buccella sicca cum gaudio quam domus plena victimis cum jurgio.
|
||||
2| Servus sapiens dominabitur filiis stultis, et inter fratres hæreditatem dividet.
|
||||
3| Sicut igne probatur argentum et aurum camino, ita corda probat Dominus.
|
||||
4| Malus obedit linguæ iniquæ, et fallax obtemperat labiis mendacibus.
|
||||
5| Qui despicit pauperem exprobrat factori ejus, et qui ruina lætatur alterius non erit impunitus.
|
||||
6| Corona senum filii filiorum, et gloria filiorum patres eorum.
|
||||
7| Non decent stultum verba composita, nec principem labium mentiens.
|
||||
8| Gemma gratissima exspectatio præstolantis ; quocumque se vertit, prudenter intelligit.
|
||||
9| Qui celat delictum quærit amicitias ; qui altero sermone repetit, separat fœderatos.
|
||||
10| Plus proficit correptio apud prudentem, quam centum plagæ apud stultum.
|
||||
11| Semper jurgia quærit malus : angelus autem crudelis mittetur contra eum.
|
||||
12| Expedit magis ursæ occurrere raptis fœtibus, quam fatuo confidenti in stultitia sua.
|
||||
13| Qui reddit mala pro bonis, non recedet malum de domo ejus.
|
||||
14| Qui dimittit aquam caput est jurgiorum, et antequam patiatur contumeliam judicium deserit.
|
||||
15| Qui justificat impium, et qui condemnat justum, abominabilis est uterque apud Deum.
|
||||
16| Quid prodest stulto habere divitias, cum sapientiam emere non possit ? Qui altum facit domum suam quærit ruinam, et qui evitat discere incidet in mala.
|
||||
17| Omni tempore diligit qui amicus est, et frater in angustiis comprobatur.
|
||||
18| Stultus homo plaudet manibus, cum spoponderit pro amico suo.
|
||||
19| Qui meditatur discordias diligit rixas, et qui exaltat ostium quærit ruinam.
|
||||
20| Qui perversi cordis est non inveniet bonum, et qui vertit linguam incidet in malum.
|
||||
21| Natus est stultus in ignominiam suam ; sed nec pater in fatuo lætabitur.
|
||||
22| Animus gaudens ætatem floridam facit ; spiritus tristis exsiccat ossa.
|
||||
23| Munera de sinu impius accipit, ut pervertat semitas judicii.
|
||||
24| In facie prudentis lucet sapientia ; oculi stultorum in finibus terræ.
|
||||
25| Ira patris filius stultus, et dolor matris quæ genuit eum.
|
||||
26| Non est bonum damnum inferre justo, nec percutere principem qui recta judicat.
|
||||
27| Qui moderatur sermones suos doctus et prudens est, et pretiosi spiritus vir eruditus.
|
||||
28| Stultus quoque, si tacuerit, sapiens reputabitur, et si compresserit labia sua, intelligens.
|
||||
#18
|
||||
1| Occasiones quærit qui vult recedere ab amico : omni tempore erit exprobrabilis.
|
||||
2| Non recipit stultus verba prudentiæ, nisi ea dixeris quæ versantur in corde ejus.
|
||||
3| Impius, cum in profundum venerit peccatorum, contemnit ; sed sequitur eum ignominia et opprobrium.
|
||||
4| Aqua profunda verba ex ore viri, et torrens redundans fons sapientiæ.
|
||||
5| Accipere personam impii non est bonum, ut declines a veritate judicii.
|
||||
6| Labia stulti miscent se rixis, et os ejus jurgia provocat.
|
||||
7| Os stulti contritio ejus, et labia ipsius ruina animæ ejus.
|
||||
8| Verba bilinguis quasi simplicia, et ipsa perveniunt usque ad interiora ventris. Pigrum dejicit timor ; animæ autem effeminatorum esurient.
|
||||
9| Qui mollis et dissolutus est in opere suo frater est sua opera dissipantis.
|
||||
10| Turris fortissima nomen Domini ; ad ipsum currit justus, et exaltabitur.
|
||||
11| Substantia divitis urbs roboris ejus, et quasi murus validus circumdans eum.
|
||||
12| Antequam conteratur, exaltatur cor hominis, et antequam glorificetur, humiliatur.
|
||||
13| Qui prius respondet quam audiat, stultum se esse demonstrat, et confusione dignum.
|
||||
14| Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam ; spiritum vero ad irascendum facilem quis poterit sustinere ?
|
||||
15| Cor prudens possidebit scientiam, et auris sapientium quærit doctrinam.
|
||||
16| Donum hominis dilatat viam ejus, et ante principes spatium ei facit.
|
||||
17| Justus prior est accusator sui : venit amicus ejus, et investigabit eum.
|
||||
18| Contradictiones comprimit sors, et inter potentes quoque dijudicat.
|
||||
19| Frater qui adjuvatur a fratre quasi civitas firma, et judicia quasi vectes urbium.
|
||||
20| De fructu oris viri replebitur venter ejus, et genimina labiorum ipsius saturabunt eum.
|
||||
21| Mors et vita in manu linguæ ; qui diligunt eam comedent fructus ejus.
|
||||
22| Qui invenit mulierem bonam invenit bonum, et hauriet jucunditatem a Domino. Qui expellit mulierem bonam expellit bonum ; qui autem tenet adulteram stultus est et impius.
|
||||
23| Cum obsecrationibus loquetur pauper, et dives effabitur rigide.
|
||||
24| Vir amabilis ad societatem magis amicus erit quam frater.
|
||||
#19
|
||||
1| Melior est pauper qui ambulat in simplicitate sua quam dives torquens labia sua, et insipiens.
|
||||
2| Ubi non est scientia animæ, non est bonum, et qui festinus est pedibus offendet.
|
||||
3| Stultitia hominis supplantat gressus ejus, et contra Deum fervet animo suo.
|
||||
4| Divitiæ addunt amicos plurimos ; a paupere autem et hi quos habuit separantur.
|
||||
5| Testis falsus non erit impunitus, et qui mendacia loquitur non effugiet.
|
||||
6| Multi colunt personam potentis, et amici sunt dona tribuentis.
|
||||
7| Fratres hominis pauperis oderunt eum ; insuper et amici procul recesserunt ab eo. Qui tantum verba sectatur nihil habebit ;
|
||||
8| qui autem possessor est mentis diligit animam suam, et custos prudentiæ inveniet bona.
|
||||
9| Falsus testis non erit impunitus, et qui loquitur mendacia peribit.
|
||||
10| Non decent stultum deliciæ, nec servum dominari principibus.
|
||||
11| Doctrina viri per patientiam noscitur, et gloria ejus est iniqua prætergredi.
|
||||
12| Sicut fremitus leonis, ita et regis ira, et sicut ros super herbam, ita et hilaritas ejus.
|
||||
13| Dolor patris filius stultus, et tecta jugiter perstillantia litigiosa mulier.
|
||||
14| Domus et divitiæ dantur a parentibus ; a Domino autem proprie uxor prudens.
|
||||
15| Pigredo immittit soporem, et anima dissoluta esuriet.
|
||||
16| Qui custodit mandatum custodit animam suam ; qui autem negligit viam suam mortificabitur.
|
||||
17| Fœneratur Domino qui miseretur pauperis, et vicissitudinem suam reddet ei.
|
||||
18| Erudi filium tuum ; ne desperes : ad interfectionem autem ejus ne ponas animam tuam.
|
||||
19| Qui impatiens est sustinebit damnum, et cum rapuerit, aliud apponet.
|
||||
20| Audi consilium, et suscipe disciplinam, ut sis sapiens in novissimis tuis.
|
||||
21| Multæ cogitationes in corde viri ; voluntas autem Domini permanebit.
|
||||
22| Homo indigens misericors est, et melior est pauper quam vir mendax.
|
||||
23| Timor Domini ad vitam, et in plenitudine commorabitur absque visitatione pessima.
|
||||
24| Abscondit piger manum suam sub ascella, nec ad os suum applicat eam.
|
||||
25| Pestilente flagellato stultus sapientior erit ; si autem corripueris sapientem, intelliget disciplinam.
|
||||
26| Qui affligit patrem, et fugat matrem, ignominiosus est et infelix.
|
||||
27| Non cesses, fili, audire doctrinam, nec ignores sermones scientiæ.
|
||||
28| Testis iniquus deridet judicium, et os impiorum devorat iniquitatem.
|
||||
29| Parata sunt derisoribus judicia, et mallei percutientes stultorum corporibus.
|
||||
#20
|
||||
1| Luxuriosa res vinum, et tumultuosa ebrietas : quicumque his delectatur non erit sapiens.
|
||||
2| Sicut rugitus leonis, ita et terror regis : qui provocat eum peccat in animam suam.
|
||||
3| Honor est homini qui separat se a contentionibus ; omnes autem stulti miscentur contumeliis.
|
||||
4| Propter frigus piger arare noluit ; mendicabit ergo æstate, et non dabitur illi.
|
||||
5| Sicut aqua profunda, sic consilium in corde viri ; sed homo sapiens exhauriet illud.
|
||||
6| Multi homines misericordes vocantur ; virum autem fidelem quis inveniet ?
|
||||
7| Justus qui ambulat in simplicitate sua beatos post se filios derelinquet.
|
||||
8| Rex qui sedet in solio judicii dissipat omne malum intuitu suo.
|
||||
9| Quis potest dicere : Mundum est cor meum ; purus sum a peccato ?
|
||||
10| Pondus et pondus, mensura et mensura : utrumque abominabile est apud Deum.
|
||||
11| Ex studiis suis intelligitur puer, si munda et recta sint opera ejus.
|
||||
12| Aurem audientem, et oculum videntem : Dominus fecit utrumque.
|
||||
13| Noli diligere somnum, ne te egestas opprimat : aperi oculos tuos, et saturare panibus.
|
||||
14| Malum est, malum est, dicit omnis emptor ; et cum recesserit, tunc gloriabitur.
|
||||
15| Est aurum et multitudo gemmarum, et vas pretiosum labia scientiæ.
|
||||
16| Tolle vestimentum ejus qui fidejussor extitit alieni, et pro extraneis aufer pignus ab eo.
|
||||
17| Suavis est homini panis mendacii, et postea implebitur os ejus calculo.
|
||||
18| Cogitationes consiliis roborantur, et gubernaculis tractanda sunt bella.
|
||||
19| Ei qui revelat mysteria, et ambulat fraudulenter, et dilatat labia sua, ne commiscearis.
|
||||
20| Qui maledicit patri suo et matri, extinguetur lucerna ejus in mediis tenebris :
|
||||
21| hæreditas ad quam festinatur in principio, in novissimo benedictione carebit.
|
||||
22| Ne dicas : Reddam malum : exspecta Dominum, et liberabit te.
|
||||
23| Abominatio est apud Dominum pondus et pondus ; statera dolosa non est bona.
|
||||
24| A Domino diriguntur gressus viri : quis autem hominum intelligere potest viam suam ?
|
||||
25| Ruina est homini devorare sanctos, et post vota retractare.
|
||||
26| Dissipat impios rex sapiens, et incurvat super eos fornicem.
|
||||
27| Lucerna Domini spiraculum hominis, quæ investigat omnia secreta ventris.
|
||||
28| Misericordia et veritas custodiunt regem, et roboratur clementia thronus ejus.
|
||||
29| Exsultatio juvenum fortitudo eorum, et dignitas senum canities.
|
||||
30| Livor vulneris absterget mala, et plagæ in secretioribus ventris.
|
||||
#21
|
||||
1| Sicut divisiones aquarum, ita cor regis in manu Domini : quocumque voluerit, inclinabit illud.
|
||||
2| Omnis via viri recta sibi videtur : appendit autem corda Dominus.
|
||||
3| Facere misericordiam et judicium magis placet Domino quam victimæ.
|
||||
4| Exaltatio oculorum est dilatatio cordis ; lucerna impiorum peccatum.
|
||||
5| Cogitationes robusti semper in abundantia ; omnis autem piger semper in egestate est.
|
||||
6| Qui congregat thesauros lingua mendacii vanus et excors est, et impingetur ad laqueos mortis.
|
||||
7| Rapinæ impiorum detrahent eos, quia noluerunt facere judicium.
|
||||
8| Perversa via viri aliena est ; qui autem mundus est, rectum opus ejus.
|
||||
9| Melius est sedere in angulo domatis, quam cum muliere litigiosa, et in domo communi.
|
||||
10| Anima impii desiderat malum : non miserebitur proximo suo.
|
||||
11| Mulctato pestilente, sapientior erit parvulus, et si sectetur sapientem, sumet scientiam.
|
||||
12| Excogitat justus de domo impii, ut detrahat impios a malo.
|
||||
13| Qui obturat aurem suam ad clamorem pauperis, et ipse clamabit, et non exaudietur.
|
||||
14| Munus absconditum extinguit iras, et donum in sinu indignationem maximam.
|
||||
15| Gaudium justo est facere judicium, et pavor operantibus iniquitatem.
|
||||
16| Vir qui erraverit a via doctrinæ in cœtu gigantum commorabitur.
|
||||
17| Qui diligit epulas in egestate erit ; qui amat vinum et pinguia non ditabitur.
|
||||
18| Pro justo datur impius, et pro rectis iniquus.
|
||||
19| Melius est habitare in terra deserta quam cum muliere rixosa et iracunda.
|
||||
20| Thesaurus desiderabilis, et oleum in habitaculo justi : et imprudens homo dissipabit illud.
|
||||
21| Qui sequitur justitiam et misericordiam inveniet vitam, justitiam, et gloriam.
|
||||
22| Civitatem fortium ascendit sapiens, et destruxit robur fiduciæ ejus.
|
||||
23| Qui custodit os suum et linguam suam custodit ab angustiis animam suam.
|
||||
24| Superbus et arrogans vocatur indoctus, qui in ira operatur superbiam.
|
||||
25| Desideria occidunt pigrum : noluerunt enim quidquam manus ejus operari.
|
||||
26| Tota die concupiscit et desiderat ; qui autem justus est, tribuet, et non cessabit.
|
||||
27| Hostiæ impiorum abominabiles, quia offeruntur ex scelere.
|
||||
28| Testis mendax peribit ; vir obediens loquetur victoriam.
|
||||
29| Vir impius procaciter obfirmat vultum suum ; qui autem rectus est corrigit viam suam.
|
||||
30| Non est sapientia, non est prudentia, non est consilium contra Dominum.
|
||||
31| Equus paratur ad diem belli ; Dominus autem salutem tribuit.
|
||||
#22
|
||||
1| Melius est nomen bonum quam divitiæ multæ ; super argentum et aurum gratia bona.
|
||||
2| Dives et pauper obviaverunt sibi : utriusque operator est Dominus.
|
||||
3| Callidus vidit malum, et abscondit se ; innocens pertransiit, et afflictus est damno.
|
||||
4| Finis modestiæ timor Domini, divitiæ, et gloria, et vita.
|
||||
5| Arma et gladii in via perversi ; custos autem animæ suæ longe recedit ab eis.
|
||||
6| Proverbium est : adolescens juxta viam suam ; etiam cum senuerit, non recedet ab ea.
|
||||
7| Dives pauperibus imperat, et qui accipit mutuum servus est fœnerantis.
|
||||
8| Qui seminat iniquitatem metet mala, et virga iræ suæ consummabitur.
|
||||
9| Qui pronus est ad misericordiam benedicetur : de panibus enim suis dedit pauperi. Victoriam et honorem acquiret qui dat munera ; animam autem aufert accipientium.
|
||||
10| Ejice derisorem, et exibit cum eo jurgium, cessabuntque causæ et contumeliæ.
|
||||
11| Qui diligit cordis munditiam, propter gratiam labiorum suorum habebit amicum regem.
|
||||
12| Oculi Domini custodiunt scientiam, et supplantantur verba iniqui.
|
||||
13| Dicit piger : Leo est foris ; in medio platearum occidendus sum.
|
||||
14| Fovea profunda os alienæ : cui iratus est Dominus, incidet in eam.
|
||||
15| Stultitia colligata est in corde pueri, et virga disciplinæ fugabit eam.
|
||||
16| Qui calumniatur pauperem ut augeat divitias suas, dabit ipse ditiori, et egebit.
|
||||
17| Inclina aurem tuam, et audi verba sapientium : appone autem cor ad doctrinam meam,
|
||||
18| quæ pulchra erit tibi cum servaveris eam in ventre tuo, et redundabit in labiis tuis :
|
||||
19| ut sit in Domino fiducia tua, unde et ostendi eam tibi hodie.
|
||||
20| Ecce descripsi eam tibi tripliciter, in cogitationibus et scientia :
|
||||
21| ut ostenderem tibi firmitatem et eloquia veritatis, respondere ex his illis qui miserunt te.
|
||||
22| Non facias violentiam pauperi quia pauper est, neque conteras egenum in porta :
|
||||
23| quia judicabit Dominus causam ejus, et configet eos qui confixerunt animam ejus.
|
||||
24| Noli esse amicus homini iracundo, neque ambules cum viro furioso :
|
||||
25| ne forte discas semitas ejus, et sumas scandalum animæ tuæ.
|
||||
26| Noli esse cum his qui defigunt manus suas, et qui vades se offerunt pro debitis :
|
||||
27| si enim non habes unde restituas, quid causæ est ut tollat operimentum de cubili tuo ?
|
||||
28| Ne transgrediaris terminos antiquos, quos posuerunt patres tui.
|
||||
29| Vidisti virum velocem in opere suo ? coram regibus stabit, nec erit ante ignobiles.
|
||||
#23
|
||||
1| Quando sederis ut comedas cum principe, diligenter attende quæ apposita sunt ante faciem tuam.
|
||||
2| Et statue cultrum in gutture tuo : si tamen habes in potestate animam tuam.
|
||||
3| Ne desideres de cibis ejus, in quo est panis mendacii.
|
||||
4| Noli laborare ut diteris, sed prudentiæ tuæ pone modum.
|
||||
5| Ne erigas oculos tuos ad opes quas non potes habere, quia facient sibi pennas quasi aquilæ, et volabunt in cælum.
|
||||
6| Ne comedas cum homine invido, et ne desideres cibos ejus :
|
||||
7| quoniam in similitudinem arioli et conjectoris æstimat quod ignorat. Comede et bibe, dicet tibi ; et mens ejus non est tecum.
|
||||
8| Cibos quos comederas evomes, et perdes pulchros sermones tuos.
|
||||
9| In auribus insipientium ne loquaris, qui despicient doctrinam eloquii tui.
|
||||
10| Ne attingas parvulorum terminos, et agrum pupillorum ne introëas :
|
||||
11| propinquus enim illorum fortis est, et ipse judicabit contra te causam illorum.
|
||||
12| Ingrediatur ad doctrinam cor tuum, et aures tuæ ad verba scientiæ.
|
||||
13| Noli subtrahere a puero disciplinam : si enim percusseris eum virga, non morietur.
|
||||
14| Tu virga percuties eum, et animam ejus de inferno liberabis.
|
||||
15| Fili mi, si sapiens fuerit animus tuus, gaudebit tecum cor meum :
|
||||
16| et exsultabunt renes mei, cum locuta fuerint rectum labia tua.
|
||||
17| Non æmuletur cor tuum peccatores, sed in timore Domini esto tota die :
|
||||
18| quia habebis spem in novissimo, et præstolatio tua non auferetur.
|
||||
19| Audi, fili mi, et esto sapiens, et dirige in via animum tuum.
|
||||
20| Noli esse in conviviis potatorum, nec in comessationibus eorum qui carnes ad vescendum conferunt :
|
||||
21| quia vacantes potibus et dantes symbola consumentur, et vestietur pannis dormitatio.
|
||||
22| Audi patrem tuum, qui genuit te, et ne contemnas cum senuerit mater tua.
|
||||
23| Veritatem eme, et noli vendere sapientiam, et doctrinam, et intelligentiam.
|
||||
24| Exsultat gaudio pater justi ; qui sapientem genuit, lætabitur in eo.
|
||||
25| Gaudeat pater tuus et mater tua, et exsultet quæ genuit te.
|
||||
26| Præbe, fili mi, cor tuum mihi, et oculi tui vias meas custodiant.
|
||||
27| Fovea enim profunda est meretrix, et puteus angustus aliena.
|
||||
28| Insidiatur in via quasi latro, et quos incautos viderit, interficiet.
|
||||
29| Cui væ ? cujus patri væ ? cui rixæ ? cui foveæ ? cui sine causa vulnera ? cui suffusio oculorum ?
|
||||
30| nonne his qui commorantur in vino, et student calicibus epotandis ?
|
||||
31| Ne intuearis vinum quando flavescit, cum splenduerit in vitro color ejus : ingreditur blande,
|
||||
32| sed in novissimo mordebit ut coluber, et sicut regulus venena diffundet.
|
||||
33| Oculi tui videbunt extraneas, et cor tuum loquetur perversa.
|
||||
34| Et eris sicut dormiens in medio mari, et quasi sopitus gubernator, amisso clavo.
|
||||
35| Et dices : Verberaverunt me, sed non dolui ; traxerunt me, et ego non sensi. Quando evigilabo, et rursus vina reperiam ?
|
||||
#24
|
||||
1| Ne æmuleris viros malos, nec desideres esse cum eis :
|
||||
2| quia rapinas meditatur mens eorum, et fraudes labia eorum loquuntur.
|
||||
3| Sapientia ædificabitur domus, et prudentia roborabitur.
|
||||
4| In doctrina replebuntur cellaria, universa substantia pretiosa et pulcherrima.
|
||||
5| Vir sapiens fortis est, et vir doctus robustus et validus :
|
||||
6| quia cum dispositione initur bellum, et erit salus ubi multa consilia sunt.
|
||||
7| Excelsa stulto sapientia ; in porta non aperiet os suum.
|
||||
8| Qui cogitat mala facere stultus vocabitur :
|
||||
9| cogitatio stulti peccatum est, et abominatio hominum detractor.
|
||||
10| Si desperaveris lassus in die angustiæ, imminuetur fortitudo tua.
|
||||
11| Erue eos qui ducuntur ad mortem, et qui trahuntur ad interitum, liberare ne cesses.
|
||||
12| Si dixeris : Vires non suppetunt ; qui inspector est cordis ipse intelligit : et servatorem animæ tuæ nihil fallit, reddetque homini juxta opera sua.
|
||||
13| Comede, fili mi, mel, quia bonum est, et favum dulcissimum gutturi tuo.
|
||||
14| Sic et doctrina sapientiæ animæ tuæ : quam cum inveneris, habebis in novissimis spem, et spes tua non peribit.
|
||||
15| Ne insidieris, et quæras impietatem in domo justi, neque vastes requiem ejus.
|
||||
16| Septies enim cadet justus, et resurget : impii autem corruent in malum.
|
||||
17| Cum ceciderit inimicus tuus ne gaudeas, et in ruina ejus ne exsultet cor tuum :
|
||||
18| ne forte videat Dominus, et displiceat ei, et auferat ab eo iram suam.
|
||||
19| Ne contendas cum pessimis, nec æmuleris impios :
|
||||
20| quoniam non habent futurorum spem mali, et lucerna impiorum extinguetur.
|
||||
21| Time Dominum, fili mi, et regem, et cum detractoribus non commiscearis :
|
||||
22| quoniam repente consurget perditio eorum, et ruinam utriusque quis novit ?
|
||||
23| Hæc quoque sapientibus. Cognoscere personam in judicio non est bonum.
|
||||
24| Qui dicunt impio : Justus es : maledicent eis populi, et detestabuntur eos tribus.
|
||||
25| Qui arguunt eum laudabuntur, et super ipsos veniet benedictio.
|
||||
26| Labia deosculabitur qui recta verba respondet.
|
||||
27| Præpara foris opus tuum, et diligenter exerce agrum tuum, ut postea ædifices domum tuam.
|
||||
28| Ne sis testis frustra contra proximum tuum, nec lactes quemquam labiis tuis.
|
||||
29| Ne dicas : Quomodo fecit mihi, sic faciam ei ; reddam unicuique secundum opus suum.
|
||||
30| Per agrum hominis pigri transivi, et per vineam viri stulti :
|
||||
31| et ecce totum repleverant urticæ, et operuerant superficiem ejus spinæ, et maceria lapidum destructa erat.
|
||||
32| Quod cum vidissem, posui in corde meo, et exemplo didici disciplinam.
|
||||
33| Parum, inquam, dormies, modicum dormitabis ; pauxillum manus conseres ut quiescas :
|
||||
34| et veniet tibi quasi cursor egestas, et mendicitas quasi vir armatus.
|
||||
#25
|
||||
1| Hæ quoque parabolæ Salomonis, quas transtulerunt viri Ezechiæ regis Juda.
|
||||
2| Gloria Dei est celare verbum, et gloria regum investigare sermonem.
|
||||
3| Cælum sursum, et terra deorsum, et cor regum inscrutabile.
|
||||
4| Aufer rubiginem de argento, et egredietur vas purissimum.
|
||||
5| Aufer impietatem de vultu regis, et firmabitur justitia thronus ejus.
|
||||
6| Ne gloriosus appareas coram rege, et in loco magnorum ne steteris.
|
||||
7| Melius est enim ut dicatur tibi : Ascende huc, quam ut humilieris coram principe.
|
||||
8| Quæ viderunt oculi tui ne proferas in jurgio cito, ne postea emendare non possis, cum dehonestaveris amicum tuum.
|
||||
9| Causam tuam tracta cum amico tuo, et secretum extraneo ne reveles :
|
||||
10| ne forte insultet tibi cum audierit, et exprobrare non cesset. Gratia et amicitia liberant : quas tibi serva, ne exprobrabilis fias.
|
||||
11| Mala aurea in lectis argenteis, qui loquitur verbum in tempore suo.
|
||||
12| Inauris aurea, et margaritum fulgens, qui arguit sapientem et aurem obedientem.
|
||||
13| Sicut frigus nivis in die messis, ita legatus fidelis ei qui misit eum : animam ipsius requiescere facit.
|
||||
14| Nubes, et ventus, et pluviæ non sequentes, vir gloriosus et promissa non complens.
|
||||
15| Patientia lenietur princeps, et lingua mollis confringet duritiam.
|
||||
16| Mel invenisti : comede quod sufficit tibi, ne forte satiatus evomas illud.
|
||||
17| Subtrahe pedem tuum de domo proximi tui, nequando satiatus oderit te.
|
||||
18| Jaculum, et gladius, et sagitta acuta, homo qui loquitur contra proximum suum falsum testimonium.
|
||||
19| Dens putridus, et pes lassus, qui sperat super infideli in die angustiæ,
|
||||
20| et amittit pallium in die frigoris. Acetum in nitro, qui cantat carmina cordi pessimo. Sicut tinea vestimento, et vermis ligno, ita tristitia viri nocet cordi.
|
||||
21| Si esurierit inimicus tuus, ciba illum ; si sitierit, da ei aquam bibere :
|
||||
22| prunas enim congregabis super caput ejus, et Dominus reddet tibi.
|
||||
23| Ventus aquilo dissipat pluvias, et facies tristis linguam detrahentem.
|
||||
24| Melius est sedere in angulo domatis quam cum muliere litigiosa et in domo communi.
|
||||
25| Aqua frigida animæ sitienti, et nuntius bonus de terra longinqua.
|
||||
26| Fons turbatus pede et vena corrupta, justus cadens coram impio.
|
||||
27| Sicut qui mel multum comedit non est ei bonum, sic qui scrutator est majestatis opprimetur a gloria.
|
||||
28| Sicut urbs patens et absque murorum ambitu, ita vir qui non potest in loquendo cohibere spiritum suum.
|
||||
#26
|
||||
1| Quomodo nix in æstate, et pluviæ in messe, sic indecens est stulto gloria.
|
||||
2| Sicut avis ad alia transvolans, et passer quolibet vadens, sic maledictum frustra prolatum in quempiam superveniet.
|
||||
3| Flagellum equo, et camus asino, et virga in dorso imprudentium.
|
||||
4| Ne respondeas stulto juxta stultitiam suam, ne efficiaris ei similis.
|
||||
5| Responde stulto juxta stultitiam suam, ne sibi sapiens esse videatur.
|
||||
6| Claudus pedibus, et iniquitatem bibens, qui mittit verba per nuntium stultum.
|
||||
7| Quomodo pulchras frustra habet claudus tibias, sic indecens est in ore stultorum parabola.
|
||||
8| Sicut qui mittit lapidem in acervum Mercurii, ita qui tribuit insipienti honorem.
|
||||
9| Quomodo si spina nascatur in manu temulenti, sic parabola in ore stultorum.
|
||||
10| Judicium determinat causas, et qui imponit stulto silentium iras mitigat.
|
||||
11| Sicut canis qui revertitur ad vomitum suum, sic imprudens qui iterat stultitiam suam.
|
||||
12| Vidisti hominem sapientem sibi videri ? magis illo spem habebit insipiens.
|
||||
13| Dicit piger : Leo est in via, et leæna in itineribus.
|
||||
14| Sicut ostium vertitur in cardine suo, ita piger in lectulo suo.
|
||||
15| Abscondit piger manum sub ascella sua, et laborat si ad os suum eam converterit.
|
||||
16| Sapientior sibi piger videtur septem viris loquentibus sententias.
|
||||
17| Sicut qui apprehendit auribus canem, sic qui transit impatiens et commiscetur rixæ alterius.
|
||||
18| Sicut noxius est qui mittit sagittas et lanceas in mortem,
|
||||
19| ita vir fraudulenter nocet amico suo, et cum fuerit deprehensus dicit : Ludens feci.
|
||||
20| Cum defecerint ligna extinguetur ignis, et susurrone subtracto, jurgia conquiescent.
|
||||
21| Sicut carbones ad prunas, et ligna ad ignem, sic homo iracundus suscitat rixas.
|
||||
22| Verba susurronis quasi simplicia, et ipsa perveniunt ad intima ventris.
|
||||
23| Quomodo si argento sordido ornare velis vas fictile, sic labia tumentia cum pessimo corde sociata.
|
||||
24| Labiis suis intelligitur inimicus, cum in corde tractaverit dolos.
|
||||
25| Quando submiserit vocem suam, ne credideris ei, quoniam septem nequitiæ sunt in corde illius.
|
||||
26| Qui operit odium fraudulenter, revelabitur malitia ejus in consilio.
|
||||
27| Qui fodit foveam incidet in eam, et qui volvit lapidem revertetur ad eum.
|
||||
28| Lingua fallax non amat veritatem, et os lubricum operatur ruinas.
|
||||
#27
|
||||
1| Ne glorieris in crastinum, ignorans quid superventura pariat dies.
|
||||
2| Laudet te alienus, et non os tuum ; extraneus, et non labia tua.
|
||||
3| Grave est saxum, et onerosa arena, sed ira stulti utroque gravior.
|
||||
4| Ira non habet misericordiam nec erumpens furor, et impetum concitati ferre quis poterit ?
|
||||
5| Melior est manifesta correptio quam amor absconditus.
|
||||
6| Meliora sunt vulnera diligentis quam fraudulenta oscula odientis.
|
||||
7| Anima saturata calcabit favum, et anima esuriens etiam amarum pro dulci sumet.
|
||||
8| Sicut avis transmigrans de nido suo, sic vir qui derelinquit locum suum.
|
||||
9| Unguento et variis odoribus delectatur cor, et bonis amici consiliis anima dulcoratur.
|
||||
10| Amicum tuum et amicum patris tui ne dimiseris, et domum fratris tui ne ingrediaris in die afflictionis tuæ. Melior est vicinus juxta quam frater procul.
|
||||
11| Stude sapientiæ, fili mi, et lætifica cor meum, ut possis exprobranti respondere sermonem.
|
||||
12| Astutus videns malum, absconditus est : parvuli transeuntes sustinuerunt dispendia.
|
||||
13| Tolle vestimentum ejus qui spopondit pro extraneo, et pro alienis aufer ei pignus.
|
||||
14| Qui benedicit proximo suo voce grandi, de nocte consurgens maledicenti similis erit.
|
||||
15| Tecta perstillantia in die frigoris et litigiosa mulier comparantur.
|
||||
16| Qui retinet eam quasi qui ventum teneat, et oleum dexteræ suæ vocabit.
|
||||
17| Ferrum ferro exacuitur, et homo exacuit faciem amici sui.
|
||||
18| Qui servat ficum comedet fructus ejus, et qui custos est domini sui glorificabitur.
|
||||
19| Quomodo in aquis resplendent vultus prospicientium, sic corda hominum manifesta sunt prudentibus.
|
||||
20| Infernus et perditio numquam implentur : similiter et oculi hominum insatiabiles.
|
||||
21| Quomodo probatur in conflatorio argentum et in fornace aurum, sic probatur homo ore laudantis. Cor iniqui inquirit mala, cor autem rectum inquirit scientiam.
|
||||
22| Si contuderis stultum in pila quasi ptisanas feriente desuper pilo, non auferetur ab eo stultitia ejus.
|
||||
23| Diligenter agnosce vultum pecoris tui, tuosque greges considera :
|
||||
24| non enim habebis jugiter potestatem, sed corona tribuetur in generationem et generationem.
|
||||
25| Aperta sunt prata, et apparuerunt herbæ virentes, et collecta sunt fœna de montibus.
|
||||
26| Agni ad vestimentum tuum, et hædi ad agri pretium.
|
||||
27| Sufficiat tibi lac caprarum in cibos tuos, et in necessaria domus tuæ, et ad victum ancillis tuis.
|
||||
#28
|
||||
1| Fugit impius nemine persequente ; justus autem, quasi leo confidens, absque terrore erit.
|
||||
2| Propter peccata terræ multi principes ejus ; et propter hominis sapientiam, et horum scientiam quæ dicuntur, vita ducis longior erit.
|
||||
3| Vir pauper calumnians pauperes similis est imbri vehementi in quo paratur fames.
|
||||
4| Qui derelinquunt legem laudant impium ; qui custodiunt, succenduntur contra eum.
|
||||
5| Viri mali non cogitant judicium ; qui autem inquirunt Dominum animadvertunt omnia.
|
||||
6| Melior est pauper ambulans in simplicitate sua quam dives in pravis itineribus.
|
||||
7| Qui custodit legem filius sapiens est ; qui autem comessatores pascit confundit patrem suum.
|
||||
8| Qui coacervat divitias usuris et fœnore, liberali in pauperes congregat eas.
|
||||
9| Qui declinat aures suas ne audiat legem, oratio ejus erit execrabilis.
|
||||
10| Qui decipit justos in via mala, in interitu suo corruet, et simplices possidebunt bona ejus.
|
||||
11| Sapiens sibi videtur vir dives ; pauper autem prudens scrutabitur eum.
|
||||
12| In exsultatione justorum multa gloria est ; regnantibus impiis, ruinæ hominum.
|
||||
13| Qui abscondit scelera sua non dirigetur ; qui autem confessus fuerit et reliquerit ea, misericordiam consequetur.
|
||||
14| Beatus homo qui semper est pavidus ; qui vero mentis est duræ corruet in malum.
|
||||
15| Leo rugiens et ursus esuriens, princeps impius super populum pauperem.
|
||||
16| Dux indigens prudentia multos opprimet per calumniam ; qui autem odit avaritiam, longi fient dies ejus.
|
||||
17| Hominem qui calumniatur animæ sanguinem, si usque ad lacum fugerit, nemo sustinet.
|
||||
18| Qui ambulat simpliciter salvus erit ; qui perversis graditur viis concidet semel.
|
||||
19| Qui operatur terram suam satiabitur panibus ; qui autem sectatur otium replebitur egestate.
|
||||
20| Vir fidelis multum laudabitur ; qui autem festinat ditari non erit innocens.
|
||||
21| Qui cognoscit in judicio faciem non bene facit ; iste et pro buccella panis deserit veritatem.
|
||||
22| Vir qui festinat ditari, et aliis invidet, ignorat quod egestas superveniet ei.
|
||||
23| Qui corripit hominem gratiam postea inveniet apud eum, magis quam ille qui per linguæ blandimenta decipit.
|
||||
24| Qui subtrahit aliquid a patre suo et a matre, et dicit hoc non esse peccatum, particeps homicidæ est.
|
||||
25| Qui se jactat et dilatat, jurgia concitat ; qui vero sperat in Domino sanabitur.
|
||||
26| Qui confidit in corde suo stultus est ; qui autem graditur sapienter, ipse salvabitur.
|
||||
27| Qui dat pauperi non indigebit ; qui despicit deprecantem sustinebit penuriam.
|
||||
28| Cum surrexerint impii, abscondentur homines ; cum illi perierint, multiplicabuntur justi.
|
||||
#29
|
||||
1| Viro qui corripientem dura cervice contemnit, repentinus ei superveniet interitus, et eum sanitas non sequetur.
|
||||
2| In multiplicatione justorum lætabitur vulgus ; cum impii sumpserint principatum, gemet populus.
|
||||
3| Vir qui amat sapientiam lætificat patrem suum ; qui autem nutrit scorta perdet substantiam.
|
||||
4| Rex justus erigit terram ; vir avarus destruet eam.
|
||||
5| Homo qui blandis fictisque sermonibus loquitur amico suo rete expandit gressibus ejus.
|
||||
6| Peccantem virum iniquum involvet laqueus, et justus laudabit atque gaudebit.
|
||||
7| Novit justus causam pauperum ; impius ignorat scientiam.
|
||||
8| Homines pestilentes dissipant civitatem ; sapientes vero avertunt furorem.
|
||||
9| Vir sapiens si cum stulto contenderit, sive irascatur, sive rideat, non inveniet requiem.
|
||||
10| Viri sanguinum oderunt simplicem ; justi autem quærunt animam ejus.
|
||||
11| Totum spiritum suum profert stultus ; sapiens differt, et reservat in posterum.
|
||||
12| Princeps qui libenter audit verba mendacii, omnes ministros habet impios.
|
||||
13| Pauper et creditor obviaverunt sibi : utriusque illuminator est Dominus.
|
||||
14| Rex qui judicat in veritate pauperes, thronus ejus in æternum firmabitur.
|
||||
15| Virga atque correptio tribuit sapientiam ; puer autem qui dimittitur voluntati suæ confundit matrem suam.
|
||||
16| In multiplicatione impiorum multiplicabuntur scelera, et justi ruinas eorum videbunt.
|
||||
17| Erudi filium tuum, et refrigerabit te, et dabit delicias animæ tuæ.
|
||||
18| Cum prophetia defecerit, dissipabitur populus ; qui vero custodit legem beatus est.
|
||||
19| Servus verbis non potest erudiri, quia quod dicis intelligit, et respondere contemnit.
|
||||
20| Vidisti hominem velocem ad loquendum ? stultitia magis speranda est quam illius correptio.
|
||||
21| Qui delicate a pueritia nutrit servum suum postea sentiet eum contumacem.
|
||||
22| Vir iracundus provocat rixas, et qui ad indignandum facilis est erit ad peccandum proclivior.
|
||||
23| Superbum sequitur humilitas, et humilem spiritu suscipiet gloria.
|
||||
24| Qui cum fure participat odit animam suam ; adjurantem audit, et non indicat.
|
||||
25| Qui timet hominem cito corruet ; qui sperat in Domino sublevabitur.
|
||||
26| Multi requirunt faciem principis, et judicium a Domino egreditur singulorum.
|
||||
27| Abominantur justi virum impium, et abominantur impii eos qui in recta sunt via. Verbum custodiens filius extra perditionem erit.
|
||||
#30
|
||||
1| Verba Congregantis, filii Vomentis. Visio quam locutus est vir cum quo est Deus, et qui Deo secum morante confortatus, ait :
|
||||
2| Stultissimus sum virorum, et sapientia hominum non est mecum.
|
||||
3| Non didici sapientiam, et non novi scientiam sanctorum.
|
||||
4| Quis ascendit in cælum, atque descendit ? quis continuit spiritum in manibus suis ? quis colligavit aquas quasi in vestimento ? quis suscitavit omnes terminos terræ ? quod nomen est ejus, et quod nomen filii ejus, si nosti ?
|
||||
5| Omnis sermo Dei ignitus : clypeus est sperantibus in se.
|
||||
6| Ne addas quidquam verbis illius, et arguaris, inveniarisque mendax.
|
||||
7| Duo rogavi te : ne deneges mihi antequam moriar :
|
||||
8| vanitatem et verba mendacia longe fac a me ; mendicitatem et divitias ne dederis mihi : tribue tantum victui meo necessaria,
|
||||
9| ne forte satiatus illiciar ad negandum, et dicam : Quis est Dominus ? aut egestate compulsus, furer, et perjurem nomen Dei mei.
|
||||
10| Ne accuses servum ad dominum suum, ne forte maledicat tibi, et corruas.
|
||||
11| Generatio quæ patri suo maledicit, et quæ matri suæ non benedicit ;
|
||||
12| generatio quæ sibi munda videtur, et tamen non est lota a sordibus suis ;
|
||||
13| generatio cujus excelsi sunt oculi, et palpebræ ejus in alta surrectæ ;
|
||||
14| generatio quæ pro dentibus gladios habet, et commandit molaribus suis, ut comedat inopes de terra, et pauperes ex hominibus.
|
||||
15| Sanguisugæ duæ sunt filiæ, dicentes : Affer, affer. Tria sunt insaturabilia, et quartum quod numquam dicit : Sufficit.
|
||||
16| Infernus, et os vulvæ, et terra quæ non satiatur aqua : ignis vero numquam dicit : Sufficit.
|
||||
17| Oculum qui subsannat patrem, et qui despicit partum matris suæ, effodiant eum corvi de torrentibus, et comedant eum filii aquilæ !
|
||||
18| Tria sunt difficilia mihi, et quartum penitus ignoro :
|
||||
19| viam aquilæ in cælo, viam colubri super petram, viam navis in medio mari, et viam viri in adolescentia.
|
||||
20| Talis est et via mulieris adulteræ, quæ comedit, et tergens os suum dicit : Non sum operata malum.
|
||||
21| Per tria movetur terra, et quartum non potest sustinere :
|
||||
22| per servum, cum regnaverit ; per stultum, cum saturatus fuerit cibo ;
|
||||
23| per odiosam mulierem, cum in matrimonio fuerit assumpta ; et per ancillam, cum fuerit hæres dominæ suæ.
|
||||
24| Quatuor sunt minima terræ, et ipsa sunt sapientiora sapientibus :
|
||||
25| formicæ, populus infirmus, qui præparat in messe cibum sibi ;
|
||||
26| lepusculus, plebs invalida, qui collocat in petra cubile suum ;
|
||||
27| regem locusta non habet, et egreditur universa per turmas suas ;
|
||||
28| stellio manibus nititur, et moratur in ædibus regis.
|
||||
29| Tria sunt quæ bene gradiuntur, et quartum quod incedit feliciter :
|
||||
30| leo, fortissimus bestiarum, ad nullius pavebit occursum ;
|
||||
31| gallus succinctus lumbos ; et aries ; nec est rex, qui resistat ei.
|
||||
32| Est qui stultus apparuit postquam elevatus est in sublime ; si enim intellexisset, ori suo imposuisset manum.
|
||||
33| Qui autem fortiter premit ubera ad eliciendum lac exprimit butyrum ; et qui vehementer emungit elicit sanguinem ; et qui provocat iras producit discordias.
|
||||
#31
|
||||
1| Verba Lamuelis regis. Visio qua erudivit eum mater sua.
|
||||
2| Quid, dilecte mi ? quid, dilecte uteri mei ? quid, dilecte votorum meorum ?
|
||||
3| Ne dederis mulieribus substantiam tuam, et divitias tuas ad delendos reges.
|
||||
4| Noli regibus, o Lamuel, noli regibus dare vinum, quia nullum secretum est ubi regnat ebrietas ;
|
||||
5| et ne forte bibant, et obliviscantur judiciorum, et mutent causam filiorum pauperis.
|
||||
6| Date siceram mœrentibus, et vinum his qui amaro sunt animo.
|
||||
7| Bibant, et obliviscantur egestatis suæ, et doloris sui non recordentur amplius.
|
||||
8| Aperi os tuum muto, et causis omnium filiorum qui pertranseunt.
|
||||
9| Aperi os tuum, decerne quod justum est, et judica inopem et pauperem.
|
||||
10| Mulierem fortem quis inveniet ? procul et de ultimis finibus pretium ejus.
|
||||
11| Confidit in ea cor viri sui, et spoliis non indigebit.
|
||||
12| Reddet ei bonum, et non malum, omnibus diebus vitæ suæ.
|
||||
13| Quæsivit lanam et linum, et operata est consilia manuum suarum.
|
||||
14| Facta est quasi navis institoris, de longe portans panem suum.
|
||||
15| Et de nocte surrexit, deditque prædam domesticis suis, et cibaria ancillis suis.
|
||||
16| Consideravit agrum, et emit eum ; de fructu manuum suarum plantavit vineam.
|
||||
17| Accinxit fortitudine lumbos suos, et roboravit brachium suum.
|
||||
18| Gustavit, et vidit quia bona est negotiatio ejus ; non extinguetur in nocte lucerna ejus.
|
||||
19| Manum suam misit ad fortia, et digiti ejus apprehenderunt fusum.
|
||||
20| Manum suam aperuit inopi, et palmas suas extendit ad pauperem.
|
||||
21| Non timebit domui suæ a frigoribus nivis ; omnes enim domestici ejus vestiti sunt duplicibus.
|
||||
22| Stragulatam vestem fecit sibi ; byssus et purpura indumentum ejus.
|
||||
23| Nobilis in portis vir ejus, quando sederit cum senatoribus terræ.
|
||||
24| Sindonem fecit, et vendidit, et cingulum tradidit Chananæo.
|
||||
25| Fortitudo et decor indumentum ejus, et ridebit in die novissimo.
|
||||
26| Os suum aperuit sapientiæ, et lex clementiæ in lingua ejus.
|
||||
27| Consideravit semitas domus suæ, et panem otiosa non comedit.
|
||||
28| Surrexerunt filii ejus, et beatissimam prædicaverunt ; vir ejus, et laudavit eam.
|
||||
29| Multæ filiæ congregaverunt divitias ; tu supergressa es universas.
|
||||
30| Fallax gratia, et vana est pulchritudo : mulier timens Dominum, ipsa laudabitur.
|
||||
31| Date ei de fructu manuum suarum, et laudent eam in portis opera ejus.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,449 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus, servus Jesu Christi, vocatus Apostolus, segregatus in Evangelium Dei,
|
||||
2| quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis
|
||||
3| de Filio suo, qui factus est ei ex semine David secundum carnem,
|
||||
4| qui prædestinatus est Filius Dei in virtute secundum spiritum sanctificationis ex resurrectione mortuorum Jesu Christi Domini nostri :
|
||||
5| per quem accepimus gratiam, et apostolatum ad obediendum fidei in omnibus gentibus pro nomine ejus,
|
||||
6| in quibus estis et vos vocati Jesu Christi :
|
||||
7| omnibus qui sunt Romæ, dilectis Dei, vocatis sanctis. Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.
|
||||
8| Primum quidem gratias ago Deo meo per Jesum Christum pro omnibus vobis : quia fides vestra annuntiatur in universo mundo.
|
||||
9| Testis enim mihi est Deus, cui servio in spiritu meo in Evangelio Filii ejus, quod sine intermissione memoriam vestri facio
|
||||
10| semper in orationibus meis : obsecrans, si quomodo tandem aliquando prosperum iter habeam in voluntate Dei veniendi ad vos.
|
||||
11| Desidero enim videre vos, ut aliquid impertiar vobis gratiæ spiritualis ad confirmandos vos :
|
||||
12| id est, simul consolari in vobis per eam quæ invicem est, fidem vestram atque meam.
|
||||
13| Nolo autem vos ignorare fratres : quia sæpe proposui venire ad vos (et prohibitus sum usque adhuc) ut aliquem fructum habeam et in vobis, sicut et in ceteris gentibus.
|
||||
14| Græcis ac barbaris, sapientibus, et insipientibus debitor sum :
|
||||
15| ita (quod in me) promptum est et vobis, qui Romæ estis, evangelizare.
|
||||
16| Non enim erubesco Evangelium. Virtus enim Dei est in salutem omni credenti, Judæo primum, et Græco.
|
||||
17| Justitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem : sicut scriptum est : Justus autem ex fide vivit.
|
||||
18| Revelatur enim ira Dei de cælo super omnem impietatem, et injustitiam hominum eorum, qui veritatem Dei in injustitia detinent :
|
||||
19| quia quod notum est Dei, manifestum est in illis. Deus enim illis manifestavit.
|
||||
20| Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per ea quæ facta sunt, intellecta, conspiciuntur : sempiterna quoque ejus virtus, et divinitas : ita ut sint inexcusabiles.
|
||||
21| Quia cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt : sed evanuerunt in cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum :
|
||||
22| dicentes enim se esse sapientes, stulti facti sunt.
|
||||
23| Et mutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis, et volucrum, et quadrupedum, et serpentium.
|
||||
24| Propter quod tradidit illos Deus in desideria cordis eorum, in immunditiam, ut contumeliis afficiant corpora sua in semetipsis :
|
||||
25| qui commutaverunt veritatem Dei in mendacium : et coluerunt, et servierunt creaturæ potius quam Creatori, qui est benedictus in sæcula. Amen.
|
||||
26| Propterea tradidit illos Deus in passiones ignominiæ : nam feminæ eorum immutaverunt naturalem usum in eum usum qui est contra naturam.
|
||||
27| Similiter autem et masculi, relicto naturali usu feminæ, exarserunt in desideriis suis in invicem, masculi in masculos turpitudinem operantes, et mercedem, quam oportuit, erroris sui in semetipsis recipientes.
|
||||
28| Et sicut non probaverunt Deum habere in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quæ non conveniunt,
|
||||
29| repletos omni iniquitate, malitia, fornicatione, avaritia, nequitia, plenos invidia, homicidio, contentione, dolo, malignitate : susurrones,
|
||||
30| detractores, Deo odibiles, contumeliosos, superbos, elatos, inventores malorum, parentibus non obedientes,
|
||||
31| insipientes, incompositos, sine affectione, absque fœdere, sine misericordia.
|
||||
32| Qui cum justitiam Dei cognovissent, non intellexerunt quoniam qui talia agunt, digni sunt morte : et non solum qui ea faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus.
|
||||
#2
|
||||
1| Propter quod inexcusabilis es, o homo omnis qui judicas. In quo enim judicas alterum, teipsum condemnas : eadem enim agis quæ judicas.
|
||||
2| Scimus enim quoniam judicium Dei est secundum veritatem in eos qui talia agunt.
|
||||
3| Existimas autem hoc, o homo, qui judicas eos qui talia agunt, et facis ea, quia tu effugies judicium Dei ?
|
||||
4| an divitias bonitatis ejus, et patientiæ, et longanimitatis contemnis ? ignoras quoniam benignitas Dei ad pœnitentiam te adducit ?
|
||||
5| Secundum autem duritiam tuam, et impœnitens cor, thesaurizas tibi iram in die iræ, et revelationis justi judicii Dei,
|
||||
6| qui reddet unicuique secundum opera ejus :
|
||||
7| iis quidem qui secundum patientiam boni operis, gloriam, et honorem, et incorruptionem quærunt, vitam æternam :
|
||||
8| iis autem qui sunt ex contentione, et qui non acquiescunt veritati, credunt autem iniquitati, ira et indignatio.
|
||||
9| Tribulatio et angustia in omnem animam hominis operantis malum, Judæi primum, et Græci :
|
||||
10| gloria autem, et honor, et pax omni operanti bonum, Judæo primum, et Græco :
|
||||
11| non enim est acceptio personarum apud Deum.
|
||||
12| Quicumque enim sine lege peccaverunt, sine lege peribunt : et quicumque in lege peccaverunt, per legem judicabuntur.
|
||||
13| Non enim auditores legis justi sunt apud Deum, sed factores legis justificabuntur.
|
||||
14| Cum autem gentes, quæ legem non habent, naturaliter ea, quæ legis sunt, faciunt, ejusmodi legem non habentes, ipsi sibi sunt lex :
|
||||
15| qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, testimonium reddente illis conscientia ipsorum, et inter se invicem cogitationibus accusantibus, aut etiam defendentibus,
|
||||
16| in die, cum judicabit Deus occulta hominum, secundum Evangelium meum per Jesum Christum.
|
||||
17| Si autem tu Judæus cognominaris, et requiescis in lege, et gloriaris in Deo,
|
||||
18| et nosti voluntatem ejus, et probas utiliora, instructus per legem,
|
||||
19| confidis teipsum esse ducem cæcorum, lumen eorum qui in tenebris sunt,
|
||||
20| eruditorem insipientium, magistrum infantium, habentem formam scientiæ, et veritatis in lege.
|
||||
21| Qui ergo alium doces, teipsum non doces : qui prædicas non furandum, furaris :
|
||||
22| qui dicis non mœchandum, mœcharis : qui abominaris idola, sacrilegium facis :
|
||||
23| qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis Deum inhonoras.
|
||||
24| (Nomen enim Dei per vos blasphematur inter gentes, sicut scriptum est.)
|
||||
25| Circumcisio quidem prodest, si legem observes : si autem prævaricator legis sis, circumcisio tua præputium facta est.
|
||||
26| Si igitur præputium justitias legis custodiat, nonne præputium illius in circumcisionem reputabitur ?
|
||||
27| et judicabit id quod ex natura est præputium, legem consummans, te, qui per litteram et circumcisionem prævaricator legis es ?
|
||||
28| Non enim qui in manifesto, Judæus est : neque quæ in manifesto, in carne, est circumcisio :
|
||||
29| sed qui in abscondito, Judæus est : et circumcisio cordis in spiritu, non littera : cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo est.
|
||||
#3
|
||||
1| Quid ergo amplius Judæo est ? aut quæ utilitas circumcisionis ?
|
||||
2| Multum per omnem modum. Primum quidem quia credita sunt illis eloquia Dei.
|
||||
3| Quid enim si quidam illorum non crediderunt ? numquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit ? Absit.
|
||||
4| Est autem Deus verax : omnis autem homo mendax, sicut scriptum est : Ut justificeris in sermonibus tuis : et vincas cum judicaris.
|
||||
5| Si autem iniquitas nostra justitiam Dei commendat, quid dicemus ? Numquid iniquus est Deus, qui infert iram ?
|
||||
6| secundum hominem dico. Absit. Alioquin quomodo judicabit Deus hunc mundum ?
|
||||
7| Si enim veritas Dei in meo mendacio abundavit in gloriam ipsius : quid adhuc et ego tamquam peccator judicor ?
|
||||
8| et non (sicut blasphemamur, et sicut aiunt quidam nos dicere) faciamus mala ut veniant bona : quorum damnatio justa est.
|
||||
9| Quid ergo ? præcellimus eos ? Nequaquam. Causati enim sumus Judæos et Græcos omnes sub peccato esse,
|
||||
10| sicut scriptum est : Quia non est justus quisquam :
|
||||
11| non est intelligens, non est requirens Deum.
|
||||
12| Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt : non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
|
||||
13| Sepulchrum patens est guttur eorum, linguis suis dolose agebant : venenum aspidum sub labiis eorum :
|
||||
14| quorum os maledictione, et amaritudine plenum est :
|
||||
15| veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem :
|
||||
16| contritio et infelicitas in viis eorum :
|
||||
17| et viam pacis non cognoverunt :
|
||||
18| non est timor Dei ante oculos eorum.
|
||||
19| Scimus autem quoniam quæcumque lex loquitur, iis, qui in lege sunt, loquitur : ut omne os obstruatur, et subditus fiat omnis mundus Deo :
|
||||
20| quia ex operibus legis non justificabitur omnis caro coram illo. Per legem enim cognitio peccati.
|
||||
21| Nunc autem sine lege justitia Dei manifestata est : testificata a lege et prophetis.
|
||||
22| Justitia autem Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui credunt in eum : non enim est distinctio :
|
||||
23| omnes enim peccaverunt, et egent gloria Dei.
|
||||
24| Justificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quæ est in Christo Jesu,
|
||||
25| quem proposuit Deus propitiationem per fidem in sanguine ipsius, ad ostensionem justitiæ suæ propter remissionem præcedentium delictorum
|
||||
26| in sustentatione Dei, ad ostensionem justitiæ ejus in hoc tempore : ut sit ipse justus, et justificans eum, qui est ex fide Jesu Christi.
|
||||
27| Ubi est ergo gloriatio tua ? Exclusa est. Per quam legem ? Factorum ? Non : sed per legem fidei.
|
||||
28| Arbitramur enim justificari hominem per fidem sine operibus legis.
|
||||
29| An Judæorum Deus tantum ? nonne et gentium ? Immo et gentium :
|
||||
30| quoniam quidem unus est Deus, qui justificat circumcisionem ex fide, et præputium per fidem.
|
||||
31| Legem ergo destruimus per fidem ? Absit : sed legem statuimus.
|
||||
#4
|
||||
1| Quid ergo dicemus invenisse Abraham patrem nostrum secundum carnem ?
|
||||
2| Si enim Abraham ex operibus justificatus est, habet gloriam, sed non apud Deum.
|
||||
3| Quid enim dicit Scriptura ? Credidit Abraham Deo, et reputatam est illi ad justitiam.
|
||||
4| Ei autem qui operatur, merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum.
|
||||
5| Ei vero qui non operatur, credenti autem in eum, qui justificat impium, reputatur fides ejus ad justitiam secundum propositum gratiæ Dei.
|
||||
6| Sicut et David dicit beatitudinem hominis, cui Deus accepto fert justitiam sine operibus :
|
||||
7| Beati, quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata.
|
||||
8| Beatus vir, cui non imputavit Dominus peccatum.
|
||||
9| Beatitudo ergo hæc in circumcisione tantum manet, an etiam in præputio ? Dicimus enim quia reputata est Abrahæ fides ad justitiam.
|
||||
10| Quomodo ergo reputata est ? in circumcisione, an in præputio ? Non in circumcisione, sed in præputio.
|
||||
11| Et signum accepit circumcisionis, signaculum justitiæ fidei, quæ est in præputio : ut sit pater omnium credentium per præputium, ut reputetur et illis ad justitiam :
|
||||
12| et sit pater circumcisionis non iis tantum, qui sunt ex circumcisione, sed et iis qui sectantur vestigia fidei, quæ est in præputio patris nostri Abrahæ.
|
||||
13| Non enim per legem promissio Abrahæ, aut semini ejus ut hæres esset mundi : sed per justitiam fidei.
|
||||
14| Si enim qui ex lege, hæredes sunt : exinanita est fides, abolita est promissio.
|
||||
15| Lex enim iram operatur. Ubi enim non est lex, nec prævaricatio.
|
||||
16| Ideo ex fide, ut secundum gratiam firma sit promissio omni semini, non ei qui ex lege est solum, sed et ei qui ex fide est Abrahæ, qui pater est omnium nostrum
|
||||
17| (sicut scriptum est : Quia patrem multarum gentium posui te) ante Deum, cui credidit, qui vivificat mortuos, et vocat ea quæ non sunt, tamquam ea quæ sunt :
|
||||
18| qui contra spem in spem credidit, ut fieret pater multarum gentium secundum quod dictum est ei : Sic erit semen tuum.
|
||||
19| Et non infirmatus est fide, nec consideravit corpus suum emortuum, cum jam fere centum esset annorum, et emortuam vulvam Saræ.
|
||||
20| In repromissione etiam Dei non hæsitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam Deo :
|
||||
21| plenissime sciens, quia quæcumque promisit, potens est et facere.
|
||||
22| Ideo et reputatum est illi ad justitiam.
|
||||
23| Non est autem scriptum tantum propter ipsum quia reputatum est illi ad justitiam :
|
||||
24| sed et propter nos, quibus reputabitur credentibus in eum, qui suscitavit Jesum Christum Dominum nostrum a mortuis,
|
||||
25| qui traditus est propter delicta nostra, et resurrexit propter justificationem nostram.
|
||||
#5
|
||||
1| Justificati ergo ex fide, pacem habeamus ad Deum per Dominum nostrum Jesum Christum :
|
||||
2| per quem et habemus accessum per fidem in gratiam istam, in qua stamus, et gloriamur in spe gloriæ filiorum Dei.
|
||||
3| Non solum autem, sed et gloriamur in tribulationibus : scientes quod tribulatio patientiam operatur :
|
||||
4| patientia autem probationem, probatio vero spem,
|
||||
5| spes autem non confundit : quia caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis.
|
||||
6| Ut quid enim Christus, cum adhuc infirmi essemus, secundum tempus, pro impiis mortuus est ?
|
||||
7| vix enim pro justo quis moritur : nam pro bono forsitan quis audeat mori.
|
||||
8| Commendat autem caritatem suam Deus in nobis : quoniam cum adhuc peccatores essemus, secundum tempus,
|
||||
9| Christus pro nobis mortuus est : multo igitur magis nunc justificati in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum.
|
||||
10| Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem filii ejus : multo magis reconciliati, salvi erimus in vita ipsius.
|
||||
11| Non solum autem : sed et gloriamur in Deo per Dominum nostrum Jesum Christum, per quem nunc reconciliationem accepimus.
|
||||
12| Propterea sicut per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo omnes peccaverunt.
|
||||
13| Usque ad legem enim peccatum erat in mundo : peccatum autem non imputabatur, cum lex non esset.
|
||||
14| Sed regnavit mors ab Adam usque ad Moysen etiam in eos qui non peccaverunt in similitudinem prævaricationis Adæ, qui est forma futuri.
|
||||
15| Sed non sicut delictum, ita et donum : si enim unius delicto multi mortui sunt : multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Jesu Christi in plures abundavit.
|
||||
16| Et non sicut per unum peccatum, ita et donum. Nam judicium quidem ex uno in condemnationem : gratia autem ex multis delictis in justificationem.
|
||||
17| Si enim unius delicto mors regnavit per unum : multo magis abundantiam gratiæ, et donationis, et justitiæ accipientes, in vita regnabunt per unum Jesum Christum.
|
||||
18| Igitur sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem : sic et per unius justitiam in omnes homines in justificationem vitæ.
|
||||
19| Sicut enim per inobedientiam unius hominis, peccatores constituti sunt multi : ita et per unius obeditionem, justi constituentur multi.
|
||||
20| Lex autem subintravit ut abundaret delictum. Ubi autem abundavit delictum, superabundavit gratia :
|
||||
21| ut sicut regnavit peccatum in mortem : ita et gratia regnet per justitiam in vitam æternam, per Jesum Christum Dominum nostrum.
|
||||
#6
|
||||
1| Quid ergo dicemus ? permanebimus in peccato ut gratia abundet ?
|
||||
2| Absit. Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo ?
|
||||
3| an ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Jesu, in morte ipsius baptizati sumus ?
|
||||
4| Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem : ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus.
|
||||
5| Si enim complantati facti sumus similitudini mortis ejus : simul et resurrectionis erimus.
|
||||
6| Hoc scientes, quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, et ultra non serviamus peccato.
|
||||
7| Qui enim mortuus est, justificatus est a peccato.
|
||||
8| Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum Christo,
|
||||
9| scientes quod Christus resurgens ex mortuis jam non moritur : mors illi ultra non dominabitur.
|
||||
10| Quod enim mortuus est peccato, mortuus est semel : quod autem vivit, vivit Deo.
|
||||
11| Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo, in Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
12| Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore ut obediatis concupiscentiis ejus.
|
||||
13| Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato : sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes : et membra vestra arma justitiæ Deo.
|
||||
14| Peccatum enim vobis non dominabitur : non enim sub lege estis, sed sub gratia.
|
||||
15| Quid ergo ? peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia ? Absit.
|
||||
16| Nescitis quoniam cui exhibetis vos servos ad obediendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad mortem, sive obeditionis ad justitiam ?
|
||||
17| Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis.
|
||||
18| Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ.
|
||||
19| Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ : sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem.
|
||||
20| Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis justitiæ.
|
||||
21| Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis ? nam finis illorum mors est.
|
||||
22| Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam.
|
||||
23| Stipendia enim peccati, mors. Gratia autem Dei, vita æterna, in Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
#7
|
||||
1| An ignoratis, fratres (scientibus enim legem loquor), quia lex in homine dominatur quanto tempore vivit ?
|
||||
2| Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi : si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri.
|
||||
3| Igitur, vivente viro, vocabitur adultera si fuerit cum alio viro : si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera si fuerit cum alio viro.
|
||||
4| Itaque fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi : ut sitis alterius, qui ex mortuis resurrexit, ut fructificemus Deo.
|
||||
5| Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti.
|
||||
6| Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate spiritus, et non in vetustate litteræ.
|
||||
7| Quid ergo dicemus ? lex peccatum est ? Absit. Sed peccatum non cognovi, nisi per legem : nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret : Non concupisces.
|
||||
8| Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam. Sine lege enim peccatum mortuum erat.
|
||||
9| Ego autem vivebam sine lege aliquando : sed cum venisset mandatum, peccatum revixit.
|
||||
10| Ego autem mortuus sum : et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem.
|
||||
11| Nam peccatum occasione accepta per mandatum, seduxit me, et per illud occidit.
|
||||
12| Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum.
|
||||
13| Quod ergo bonum est, mihi factum est mors ? Absit. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem : ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum.
|
||||
14| Scimus enim quia lex spiritualis est : ego autem carnalis sum, venundatus sub peccato.
|
||||
15| Quod enim operor, non intelligo : non enim quod volo bonum, hoc ago : sed quod odi malum, illud facio.
|
||||
16| Si autem quod nolo, illud facio : consentio legi, quoniam bona est.
|
||||
17| Nunc autem jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum.
|
||||
18| Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum. Nam velle, adjacet mihi : perficere autem bonum, non invenio.
|
||||
19| Non enim quod volo bonum, hoc facio : sed quod nolo malum, hoc ago.
|
||||
20| Si autem quod nolo, illud facio : jam non ego operor illud, sed quod habitat in me, peccatum.
|
||||
21| Invenio igitur legem, volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adjacet :
|
||||
22| condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem :
|
||||
23| video autem aliam legem in membris meis, repugnantem legi mentis meæ, et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis.
|
||||
24| Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus ?
|
||||
25| gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Igitur ego ipse mente servio legi Dei : carne autem, legi peccati.
|
||||
#8
|
||||
1| Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu : qui non secundum carnem ambulant.
|
||||
2| Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis.
|
||||
3| Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem : Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne,
|
||||
4| ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum.
|
||||
5| Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt : qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt.
|
||||
6| Nam prudentia carnis, mors est : prudentia autem spiritus, vita et pax :
|
||||
7| quoniam sapientia carnis inimica est Deo : legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest.
|
||||
8| Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt.
|
||||
9| Vos autem in carne non estis, sed in spiritu : si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus.
|
||||
10| Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem.
|
||||
11| Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis : qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis.
|
||||
12| Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus.
|
||||
13| Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini : si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis.
|
||||
14| Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei.
|
||||
15| Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus : Abba (Pater).
|
||||
16| Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei.
|
||||
17| Si autem filii, et hæredes : hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi : si tamen compatimur ut et conglorificemur.
|
||||
18| Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis.
|
||||
19| Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat.
|
||||
20| Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe :
|
||||
21| quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei.
|
||||
22| Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc.
|
||||
23| Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes : et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri.
|
||||
24| Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes : nam quod videt quis, quid sperat ?
|
||||
25| Si autem quod non videmus, speramus : per patientiam exspectamus.
|
||||
26| Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram : nam quid oremus, sicut oportet, nescimus : sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus.
|
||||
27| Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus : quia secundum Deum postulat pro sanctis.
|
||||
28| Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti.
|
||||
29| Nam quos præscivit, et prædestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus.
|
||||
30| Quos autem prædestinavit, hos et vocavit : et quos vocavit, hos et justificavit : quos autem justificavit, illos et glorificavit.
|
||||
31| Quid ergo dicemus ad hæc ? si Deus pro nobis, qui contra nos ?
|
||||
32| Qui etiam proprio Filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum : quomodo non etiam cum illo omnia nobis donavit ?
|
||||
33| Quis accusabit adversus electos Dei ? Deus qui justificat,
|
||||
34| quis est qui condemnet ? Christus Jesus, qui mortuus est, immo qui et resurrexit, qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis.
|
||||
35| Quis ergo nos separabit a caritate Christi ? tribulatio ? an angustia ? an fames ? an nuditas ? an periculum ? an persecutio ? an gladius ?
|
||||
36| (Sicut scriptum est : Quia propter te mortificamur tota die : æstimati sumus sicut oves occisionis.)
|
||||
37| Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos.
|
||||
38| Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo,
|
||||
39| neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro.
|
||||
#9
|
||||
1| Veritatem dico in Christo, non mentior : testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto :
|
||||
2| quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo.
|
||||
3| Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem,
|
||||
4| qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa :
|
||||
5| quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen.
|
||||
6| Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ :
|
||||
7| neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii : sed in Isaac vocabitur tibi semen :
|
||||
8| id est, non qui filii carnis, hi filii Dei : sed qui filii sunt promissionis, æstimantur in semine.
|
||||
9| Promissionis enim verbum hoc est : Secundum hoc tempus veniam : et erit Saræ filius.
|
||||
10| Non solum autem illa : sed et Rebecca ex uno concubitu habens, Isaac patris nostri.
|
||||
11| Cum enim nondum nati fuissent, aut aliquid boni egissent, aut mali (ut secundum electionem propositum Dei maneret),
|
||||
12| non ex operibus, sed ex vocante dictum est ei quia major serviet minori,
|
||||
13| sicut scriptum est : Jacob dilexi, Esau autem odio habui.
|
||||
14| Quid ergo dicemus ? numquid iniquitas apud Deum ? Absit.
|
||||
15| Moysi enim dicit : Miserebor cujus misereor : et misericordiam præstabo cujus miserebor.
|
||||
16| Igitur non volentis, neque currentis, sed miserentis est Dei.
|
||||
17| Dicit enim Scriptura Pharaoni : Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam : et ut annuntietur nomen meum in universa terra.
|
||||
18| Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat.
|
||||
19| Dicis itaque mihi : Quid adhuc queritur ? voluntati enim ejus quis resistit ?
|
||||
20| O homo, tu quis es, qui respondeas Deo ? numquid dicit figmentum ei qui se finxit : Quid me fecisti sic ?
|
||||
21| an non habet potestatem figulus luti ex eadem massa facere aliud quidem vas in honorem, aliud vero in contumeliam ?
|
||||
22| Quod si Deus volens ostendere iram, et notum facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa iræ, apta in interitum,
|
||||
23| ut ostenderet divitias gloriæ suæ in vasa misericordiæ, quæ præparavit in gloriam.
|
||||
24| Quos et vocavit nos non solum ex Judæis, sed etiam in gentibus,
|
||||
25| sicut in Osee dicit : Vocabo non plebem meam, plebem meam : et non dilectam, dilectam : et non misericordiam consecutam, misericordiam consecutam.
|
||||
26| Et erit : in loco, ubi dictum est eis : Non plebs mea vos : ibi vocabuntur filii Dei vivi.
|
||||
27| Isaias autem clamat pro Israël : Si fuerit numerus filiorum Israël tamquam arena maris, reliquiæ salvæ fient.
|
||||
28| Verbum enim consummans, et abbrevians in æquitate : quia verbum breviatum faciet Dominus super terram :
|
||||
29| et sicut prædixit Isaias : Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus.
|
||||
30| Quid ergo dicemus ? Quod gentes, quæ non sectabantur justitiam, apprehenderunt justitiam : justitiam autem, quæ ex fide est.
|
||||
31| Israël vero sectando legem justitiæ, in legem justitiæ non pervenit.
|
||||
32| Quare ? Quia non ex fide, sed quasi ex operibus : offenderunt enim in lapidem offensionis,
|
||||
33| sicut scriptum est : Ecce pono in Sion lapidem offensionis, et petram scandali : et omnis qui credit in eum, non confundetur.
|
||||
#10
|
||||
1| Fratres, voluntas quidem cordis mei, et obsecratio ad Deum, fit pro illis in salutem.
|
||||
2| Testimonium enim perhibeo illis quod æmulationem Dei habent, sed non secundum scientiam.
|
||||
3| Ignorantes enim justitiam Dei, et suam quærentes statuere, justitiæ Dei non sunt subjecti.
|
||||
4| Finis enim legis, Christus, ad justitiam omni credenti.
|
||||
5| Moyses enim scripsit, quoniam justitiam, quæ ex lege est, qui fecerit homo, vivet in ea.
|
||||
6| Quæ autem ex fide est justitia, sic dicit : Ne dixeris in corde tuo : Quis ascendet in cælum ? id est, Christum deducere :
|
||||
7| aut, Quis descendet in abyssum ? hoc est, Christum a mortuis revocare.
|
||||
8| Sed quid dicit Scriptura ? Prope est verbum in ore tuo, et in corde tuo : hoc est verbum fidei, quod prædicamus.
|
||||
9| Quia si confitearis in ore tuo Dominum Jesum, et in corde tuo credideris quod Deus illum suscitavit a mortuis, salvus eris.
|
||||
10| Corde enim creditur ad justitiam : ore autem confessio fit ad salutem.
|
||||
11| Dicit enim Scriptura : Omnis qui credit in illum, non confundetur.
|
||||
12| Non enim est distinctio Judæi et Græci : nam idem Dominus omnium, dives in omnes qui invocant illum.
|
||||
13| Omnis enim quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit.
|
||||
14| Quomodo ergo invocabunt, in quem non crediderunt ? aut quomodo credent ei, quem non audierunt ? quomodo autem audient sine prædicante ?
|
||||
15| quomodo vero prædicabunt nisi mittantur ? sicut scriptum est : Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona !
|
||||
16| Sed non omnes obediunt Evangelio. Isaias enim dicit : Domine, quis credidit auditui nostro ?
|
||||
17| Ergo fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi.
|
||||
18| Sed dico : Numquid non audierunt ? Et quidem in omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum.
|
||||
19| Sed dico : Numquid Israël non cognovit ? Primus Moyses dicit : Ego ad æmulationem vos adducam in non gentem : in gentem insipientem, in iram vos mittam.
|
||||
20| Isaias autem audet, et dicit : Inventus sum a non quærentibus me : palam apparui iis qui me non interrogabant.
|
||||
21| Ad Israël autem dicit : Tota die expandi manus meas ad populum non credentem, et contradicentem.
|
||||
#11
|
||||
1| Dico ergo : Numquid Deus repulit populum suum ? Absit. Nam et ego Israëlita sum ex semine Abraham, de tribu Benjamin :
|
||||
2| non repulit Deus plebem suam, quam præscivit. An nescitis in Elia quid dicit Scriptura ? quemadmodum interpellat Deum adversum Israël :
|
||||
3| Domine, prophetas tuos occiderunt, altaria tua suffoderunt : et ego relictus sum solus, et quærunt animam meam.
|
||||
4| Sed quid dicit illi divinum responsum ? Reliqui mihi septem millia virorum, qui non curvaverunt genua ante Baal.
|
||||
5| Sic ergo et in hoc tempore reliquiæ secundum electionem gratiæ salvæ factæ sunt.
|
||||
6| Si autem gratia, jam non ex operibus : alioquin gratia jam non est gratia.
|
||||
7| Quid ergo ? Quod quærebat Israël, hoc non est consecutus : electio autem consecuta est : ceteri vero excæcati sunt :
|
||||
8| sicut scriptum est : Dedit illis Deus spiritum compunctionis : oculos ut non videant, et aures ut non audiant, usque in hodiernum diem.
|
||||
9| Et David dicit : Fiat mensa eorum in laqueum, et in captionem, et in scandalum, et in retributionem illis.
|
||||
10| Obscurentur oculi eorum ne videant : et dorsum eorum semper incurva.
|
||||
11| Dico ergo : Numquid sic offenderunt ut caderent ? Absit. Sed illorum delicto, salus est gentibus ut illos æmulentur.
|
||||
12| Quod si delictum illorum divitiæ sunt mundi, et diminutio eorum divitiæ gentium : quanto magis plenitudo eorum ?
|
||||
13| Vobis enim dico gentibus : Quamdiu quidem ego sum gentium Apostolus, ministerium meum honorificabo,
|
||||
14| si quomodo ad æmulandum provocem carnem meam, et salvos faciam aliquos ex illis.
|
||||
15| Si enim amissio eorum, reconciliatio est mundi : quæ assumptio, nisi vita ex mortuis ?
|
||||
16| Quod si delibatio sancta est, et massa : et si radix sancta, et rami.
|
||||
17| Quod si aliqui ex ramis fracti sunt, tu autem cum oleaster esses, insertus es in illis, et socius radicis, et pinguedinis olivæ factus es,
|
||||
18| noli gloriari adversus ramos. Quod si gloriaris : non tu radicem portas, sed radix te.
|
||||
19| Dices ergo : Fracti sunt rami ut ego inserar.
|
||||
20| Bene : propter incredulitatem fracti sunt. Tu autem fide stas : noli altum sapere, sed time.
|
||||
21| Si enim Deus naturalibus ramis non pepercit : ne forte nec tibi parcat.
|
||||
22| Vide ergo bonitatem, et severitatem Dei : in eos quidem qui ceciderunt, severitatem : in te autem bonitatem Dei, si permanseris in bonitate, alioquin et tu excideris.
|
||||
23| Sed et illi, si non permanserint in incredulitate, inserentur : potens est enim Deus iterum inserere illos.
|
||||
24| Nam si tu ex naturali excisus es oleastro, et contra naturam insertus es in bonam olivam : quanto magis ii qui secundum naturam inserentur suæ olivæ ?
|
||||
25| Nolo enim vos ignorare, fratres, mysterium hoc (ut non sitis vobis ipsis sapientes), quia cæcitas ex parte contigit in Israël, donec plenitudo gentium intraret,
|
||||
26| et sic omnis Israël salvus fieret, sicut scriptum est : Veniet ex Sion, qui eripiat, et avertat impietatem a Jacob.
|
||||
27| Et hoc illis a me testamentum : cum abstulero peccata eorum.
|
||||
28| Secundum Evangelium quidem, inimici propter vos : secundum electionem autem, carissimi propter patres.
|
||||
29| Sine pœnitentia enim sunt dona et vocatio Dei.
|
||||
30| Sicut enim aliquando et vos non credidistis Deo, nunc autem misericordiam consecuti estis propter incredulitatem illorum :
|
||||
31| ita et isti nunc non crediderunt in vestram misericordiam : ut et ipsi misericordiam consequantur.
|
||||
32| Conclusit enim Deus omnia in incredulitate, ut omnium misereatur.
|
||||
33| O altitudo divitiarum sapientiæ, et scientiæ Dei : quam incomprehensibilia sunt judicia ejus, et investigabiles viæ ejus !
|
||||
34| Quis enim cognovit sensum Domini ? aut quis consiliarius ejus fuit ?
|
||||
35| aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei ?
|
||||
36| Quoniam ex ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia : ipsi gloria in sæcula. Amen.
|
||||
#12
|
||||
1| Obsecro itaque vos fratres per misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem, rationabile obsequium vestrum.
|
||||
2| Et nolite conformari huic sæculo, sed reformamini in novitate sensus vestri : ut probetis quæ sit voluntas Dei bona, et beneplacens, et perfecta.
|
||||
3| Dico enim per gratiam quæ data est mihi, omnibus qui sunt inter vos, non plus sapere quam oportet sapere, sed sapere ad sobrietatem : et unicuique sicut Deus divisit mensuram fidei.
|
||||
4| Sicut enim in uno corpore multa membra habemus, omnia autem membra non eumdem actum habent :
|
||||
5| ita multi unum corpus sumus in Christo, singuli autem alter alterius membra.
|
||||
6| Habentes autem donationes secundum gratiam, quæ data est nobis, differentes : sive prophetiam secundum rationem fidei,
|
||||
7| sive ministerium in ministrando, sive qui docet in doctrina,
|
||||
8| qui exhortatur in exhortando, qui tribuit in simplicitate, qui præest in sollicitudine, qui miseretur in hilaritate.
|
||||
9| Dilectio sine simulatione : odientes malum, adhærentes bono :
|
||||
10| caritate fraternitatis invicem diligentes : honore invicem prævenientes :
|
||||
11| sollicitudine non pigri : spiritu ferventes : Domino servientes :
|
||||
12| spe gaudentes : in tribulatione patientes : orationi instantes :
|
||||
13| necessitatibus sanctorum communicantes : hospitalitatem sectantes.
|
||||
14| Benedicite persequentibus vos : benedicite, et nolite maledicere.
|
||||
15| Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus :
|
||||
16| idipsum invicem sentientes : non alta sapientes, sed humilibus consentientes. Nolite esse prudentes apud vosmetipsos :
|
||||
17| nulli malum pro malo reddentes : providentes bona non tantum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus.
|
||||
18| Si fieri potest, quod ex vobis est, cum omnibus hominibus pacem habentes :
|
||||
19| non vosmetipsos defendentes carissimi, sed date locum iræ. Scriptum est enim : Mihi vindicta : ego retribuam, dicit Dominus.
|
||||
20| Sed si esurierit inimicus tuus, ciba illum : si sitit, potum da illi : hoc enim faciens, carbones ignis congeres super caput ejus.
|
||||
21| Noli vinci a malo, sed vince in bono malum.
|
||||
#13
|
||||
1| Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit : non est enim potestas nisi a Deo : quæ autem sunt, a Deo ordinatæ sunt.
|
||||
2| Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit. Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt :
|
||||
3| nam principes non sunt timori boni operis, sed mali. Vis autem non timere potestatem ? Bonum fac : et habebis laudem ex illa :
|
||||
4| Dei enim minister est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time : non enim sine causa gladium portat. Dei enim minister est : vindex in iram ei qui malum agit.
|
||||
5| Ideo necessitate subditi estote non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam.
|
||||
6| Ideo enim et tributa præstatis : ministri enim Dei sunt, in hoc ipsum servientes.
|
||||
7| Reddite ergo omnibus debita : cui tribulatum, tributum : cui vectigal, vectigal : cui timorem, timorem : cui honorem, honorem.
|
||||
8| Nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis : qui enim diligit proximum, legem implevit.
|
||||
9| Nam : Non adultabis : non occides : non furaberis : non falsum testimonium dices : non concupisces : et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo instauratur : diliges proximum tuum sicut teipsum.
|
||||
10| Dilectio proximi malum non operatur. Plenitudo ergo legis est dilectio.
|
||||
11| Et hoc scientes tempus : quia hora est jam nos de somno surgere. Nunc enim propior est nostra salus, quam cum credidimus.
|
||||
12| Nox præcessit, dies autem appropinquavit. Abjiciamus ergo opera tenebrarum, et induamur arma lucis.
|
||||
13| Sicut in die honeste ambulemus : non in comessationibus, et ebrietatibus, non in cubilibus, et impudicitiis, non in contentione, et æmulatione :
|
||||
14| sed induimini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis.
|
||||
#14
|
||||
1| Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum.
|
||||
2| Alius enim credit se manducare omnia : qui autem infirmus est, olus manducet.
|
||||
3| Is qui manducat, non manducantem non spernat : et qui non manducat, manducantem non judicet : Deus enim illum assumpsit.
|
||||
4| Tu quis es, qui judicas alienum servum ? domino suo stat, aut cadit : stabit autem : potens est enim Deus statuere illum.
|
||||
5| Nam alius judicat diem inter diem : alius autem judicat omnem diem : unusquisque in suo sensu abundet.
|
||||
6| Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat : gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo.
|
||||
7| Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur.
|
||||
8| Sive enim vivemus, Domino vivimus : sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus.
|
||||
9| In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit : ut et mortuorum et vivorum dominetur.
|
||||
10| Tu autem quid judicas fratrem tuum ? aut tu quare spernis fratrem tuum ? omnes enim stabimus ante tribunal Christi.
|
||||
11| Scriptum est enim : Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu : et omnis lingua confitebitur Deo.
|
||||
12| Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.
|
||||
13| Non ergo amplius invicem judicemus : sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum.
|
||||
14| Scio, et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esset, illi commune est.
|
||||
15| Si enim propter cibum frater tuus contristatur, jam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est.
|
||||
16| Non ergo blasphemetur bonum nostrum.
|
||||
17| Non est enim regnum Dei esca et potus : sed justitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto :
|
||||
18| qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus.
|
||||
19| Itaque quæ pacis sunt, sectemur : et quæ ædificationis sunt, in invicem custodiamus.
|
||||
20| Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda : sed malum est homini, qui per offendiculum manducat.
|
||||
21| Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur.
|
||||
22| Tu fidem habes ? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat.
|
||||
23| Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est : quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est.
|
||||
24| Ei autem, qui potens est vos confirmare juxta Evangelium meum, et prædicationem Jesu Christi, secundum revelationem mysterii temporibus æternis taciti
|
||||
25| (quod nunc patefactum est per Scripturas prophetarum secundum præceptum æterni Dei, ad obeditionem fidei), in cunctis gentibus cogniti,
|
||||
26| soli sapienti Deo, per Jesum Christum, cui honor et gloria in sæcula sæculorum. Amen.
|
||||
#15
|
||||
1| Debemus autem nos firmiores imbecillitates infirmorum sustinere, et non nobis placere.
|
||||
2| Unusquisque vestrum proximo suo placeat in bonum, ad ædificationem.
|
||||
3| Etenim Christus non sibi placuit, sed sicut scriptum est : Improperia improperantium tibi ceciderunt super me.
|
||||
4| Quæcumque enim scripta sunt, ad nostram doctrinam scripta sunt : ut per patientiam, et consolationem Scripturarum, spem habeamus.
|
||||
5| Deus autem patientiæ et solatii det vobis idipsum sapere in alterutrum secundum Jesum Christum :
|
||||
6| ut unanimes, uno ore honorificetis Deum et patrem Domini nostri Jesu Christi.
|
||||
7| Propter quod suscipite invicem, sicut et Christus suscepit vos in honorem Dei.
|
||||
8| Dico enim Christum Jesum ministrum fuisse circumcisionis propter veritatem Dei, ad confirmandas promissiones patrum :
|
||||
9| gentes autem super misericordia honorare Deum, sicut scriptum est : Propterea confitebor tibi in gentibus, Domine, et nomini tuo cantabo.
|
||||
10| Et iterum dicit : Lætamini gentes cum plebe ejus.
|
||||
11| Et iterum : Laudate omnes gentes Dominum : et magnificate eum omnes populi.
|
||||
12| Et rursus Isaias ait : Erit radix Jesse, et qui exsurget regere gentes, in eum gentes sperabunt.
|
||||
13| Deus autem spei repleat vos omni gaudio, et pace in credendo : ut abundetis in spe, et virtute Spiritus Sancti.
|
||||
14| Certus sum autem fratres mei et ego ipse de vobis, quoniam et ipsi pleni estis dilectione, repleti omni scientia, ita ut possitis alterutrum monere.
|
||||
15| Audacius autem scripsi vobis fratres ex parte, tamquam in memoriam vos reducens : propter gratiam, quæ data est mihi a Deo,
|
||||
16| ut sim minister Christi Jesu in gentibus : sanctificans Evangelium Dei, ut fiat oblatio gentium accepta, et sanctificata in Spiritu Sancto.
|
||||
17| Habeo igitur gloriam in Christo Jesu ad Deum.
|
||||
18| Non enim audeo aliquid loqui eorum, quæ per me non efficit Christus in obedientiam gentium, verbo et factis :
|
||||
19| in virtute signorum, et prodigiorum, in virtute Spiritus Sancti : ita ut ab Jerusalem per circuitum usque ad Illyricum repleverim Evangelium Christi.
|
||||
20| Sic autem prædicavi Evangelium hoc, non ubi nominatus est Christus, ne super alienum fundamentum ædificarem :
|
||||
21| sed sicut scriptum est : Quibus non est annuntiatum de eo, videbunt : et qui non audierunt, intelligent.
|
||||
22| Propter quod et impediebar plurimum venire ad vos, et prohibitus sum usque adhuc.
|
||||
23| Nunc vero ulterius locum non habens in his regionibus, cupiditatem autem habens veniendi ad vos ex multis jam præcedentibus annis :
|
||||
24| cum in Hispaniam proficisci cœpero, spero quod præteriens videam vos, et a vobis deducar illuc, si vobis primum ex parte fruitus fuero.
|
||||
25| Nunc igitur proficiscar in Jerusalem ministrare sanctis.
|
||||
26| Probaverunt enim Macedonia et Achaia collationem aliquam facere in pauperes sanctorum, qui sunt in Jerusalem.
|
||||
27| Placuit enim eis : et debitores sunt eorum. Nam si spiritualium eorum participes facti sunt gentiles, debent et in carnalibus ministrare illis.
|
||||
28| Hoc igitur cum consummavero, et assignavero eis fructum hunc, per vos proficiscar in Hispaniam.
|
||||
29| Scio autem quoniam veniens ad vos, in abundantia benedictionis Evangelii Christi veniam.
|
||||
30| Obsecro ergo vos fratres per Dominum nostrum Jesum Christum, et per caritatem Sancti Spiritus, ut adjuvetis me in orationibus vestris pro me ad Deum,
|
||||
31| ut liberer ab infidelibus, qui sunt in Judæa, et obsequii mei oblatio accepta fiat in Jerusalem sanctis,
|
||||
32| ut veniam ad vos in gaudio per voluntatem Dei, et refrigerer vobiscum.
|
||||
33| Deus autem pacis sit cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
#16
|
||||
1| Commendo autem vobis Phœben sororem nostram, quæ est in ministerio ecclesiæ, quæ est in Cenchris :
|
||||
2| ut eam suscipiatis in Domino digne sanctis : et assistatis ei in quocumque negotio vestri indiguerit : etenim ipsa quoque astitit multis, et mihi ipsi.
|
||||
3| Salutate Priscam et Aquilam, adjutores meos in Christo Jesu
|
||||
4| (qui pro anima mea suas cervices supposuerunt : quibus non solus ego gratias ago, sed et cunctæ ecclesiæ gentium),
|
||||
5| et domesticam ecclesiam eorum. Salutate Epænetum dilectum mihi, qui est primitivus Asiæ in Christo.
|
||||
6| Salutate Mariam, quæ multum laboravit in vobis.
|
||||
7| Salutate Andronicum et Juniam, cognatos, et concaptivos meos : qui sunt nobiles in Apostolis, qui et ante me fuerunt in Christo.
|
||||
8| Salutate Ampliatum dilectissimum mihi in Domino.
|
||||
9| Salutate Urbanum adjutorem nostrum in Christo Jesu, et Stachyn dilectum meum.
|
||||
10| Salutate Apellen probum in Christo.
|
||||
11| Salutate eos qui sunt ex Aristoboli domo. Salutate Herodionem cognatum meum. Salutate eos qui sunt ex Narcisi domo, qui sunt in Domino.
|
||||
12| Salutate Tryphænam et Tryphosam, quæ laborant in Domino. Salutate Persidem carissimam, quæ multum laboravit in Domino.
|
||||
13| Salutate Rufum electum in Domino, et matrem ejus, et meam.
|
||||
14| Salutate Asyncritum, Phlegontem, Hermam, Patrobam, Hermen, et qui cum eis sunt, fratres.
|
||||
15| Salutate Philologum et Juliam, Nereum, et sororem ejus, et Olympiadem, et omnes qui cum eis sunt, sanctos.
|
||||
16| Salutate invicem in osculo sancto. Salutant vos omnes ecclesiæ Christi.
|
||||
17| Rogo autem vos fratres, ut observetis eos qui dissensiones et offendicula, præter doctrinam, quam vos didicistis, faciunt, et declinate ab illis.
|
||||
18| Hujuscemodi enim Christo Domino nostro non serviunt, sed suo ventri : et per dulces sermones et benedictiones seducunt corda innocentium.
|
||||
19| Vestra enim obedientia in omnem locum divulgata est. Gaudeo igitur in vobis. Sed volo vos sapientes esse in bono, et simplices in malo.
|
||||
20| Deus autem pacis conterat Satanam sub pedibus vestris velociter. Gratia Domini nostri Jesu Christi vobiscum.
|
||||
21| Salutat vos Timotheus adjutor meus, et Lucius, et Jason, et Sosipater cognati mei.
|
||||
22| Saluto vos ego Tertius, qui scripsi epistolam, in Domino.
|
||||
23| Salutat vos Cajus hospes meus, et universa ecclesia. Salutat vos Erastus arcarius civitatis, et Quartus, frater.
|
||||
24| Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,89 @@
|
||||
#1
|
||||
1| In diebus unius judicis, quando judices præerant, facta est fames in terra. Abiitque homo de Bethlehem Juda, ut peregrinaretur in regione Moabitide cum uxore sua ac duobus liberis.
|
||||
2| Ipse vocabatur Elimelech, et uxor ejus Noëmi : et duo filii, alter Mahalon, et alter Chelion, Ephrathæi de Bethlehem Juda. Ingressique regionem Moabitidem, morabantur ibi.
|
||||
3| Et mortuus est Elimelech maritus Noëmi : remansitque ipsa cum filiis.
|
||||
4| Qui acceperunt uxores Moabitidas, quarum una vocabatur Orpha, altera vero Ruth. Manseruntque ibi decem annis,
|
||||
5| et ambo mortui sunt, Mahalon videlicet et Chelion : remansitque mulier orbata duobus liberis ac marito.
|
||||
6| Et surrexit ut in patriam pergeret cum utraque nuru sua de regione Moabitide : audierat enim quod respexisset Dominus populum suum, et dedisset eis escas.
|
||||
7| Egressa est itaque de loco peregrinationis suæ, cum utraque nuru : et jam in via revertendi posita in terram Juda,
|
||||
8| dixit ad eas : Ite in domum matris vestræ : faciat vobiscum Dominus misericordiam, sicut fecistis cum mortuis, et mecum.
|
||||
9| Det vobis invenire requiem in domibus virorum quos sortituræ estis. Et osculata est eas. Quæ elevata voce flere cœperunt,
|
||||
10| et dicere : Tecum pergemus ad populum tuum.
|
||||
11| Quibus illa respondit : Revertimini, filiæ meæ, cur venitis mecum ? num ultra habeo filios in utero meo, ut viros ex me sperare possitis ?
|
||||
12| Revertimini, filiæ meæ, et abite : jam enim senectute confecta sum, nec apta vinculo conjugali : etiamsi possem hac nocte concipere, et parere filios,
|
||||
13| si eos expectare velitis donec crescant, et annos pubertatis impleant, ante eritis vetulæ quam nubatis. Nolite, quæso, filiæ meæ : quia vestra angustia magis me premit, et egressa est manus Domini contra me.
|
||||
14| Elevata igitur voce, rursum flere cœperunt : Orpha osculata est socrum, ac reversa est ; Ruth adhæsit socrui suæ :
|
||||
15| cui dixit Noëmi : En reversa est cognata tua ad populum suum, et ad deos suos, vade cum ea.
|
||||
16| Quæ respondit : Ne adverseris mihi ut relinquam te et abeam : quocumque enim perrexeris, pergam, et ubi morata fueris, et ego pariter morabor. Populus tuus populus meus, et Deus tuus Deus meus.
|
||||
17| Quæ te terra morientem susceperit, in ea moriar : ibique locum accipiam sepulturæ. Hæc mihi faciat Dominus, et hæc addat, si non sola mors me et te separaverit.
|
||||
18| Videns ergo Noëmi quod obstinato animo Ruth decrevisset secum pergere, adversari noluit, nec ad suos ultra reditum persuadere :
|
||||
19| profectæque sunt simul, et venerunt in Bethlehem. Quibus urbem ingressis, velox apud cunctos fama percrebruit : dicebantque mulieres : Hæc est illa Noëmi.
|
||||
20| Quibus ait : Ne vocetis me Noëmi (id est, pulchram), sed vocate me Mara (id est, amaram), quia amaritudine valde replevit me Omnipotens.
|
||||
21| Egressa sum plena, et vacuam reduxit me Dominus. Cur ergo vocatis me Noëmi, quam Dominus humiliavit, et afflixit Omnipotens ?
|
||||
22| Venit ergo Noëmi cum Ruth Moabitide nuru sua, de terra peregrinationis suæ : ac reversa est in Bethlehem, quando primum hordea metebantur.
|
||||
#2
|
||||
1| Erat autem viro Elimelech consanguineus, homo potens, et magnarum opum, nomine Booz.
|
||||
2| Dixitque Ruth Moabitis ad socrum suam : Si jubes, vadam in agrum, et colligam spicas quæ fugerint manus metentium, ubicumque clementis in me patrisfamilias reperero gratiam. Cui illa respondit : Vade, filia mea.
|
||||
3| Abiit itaque et colligebat spicas post terga metentium. Accidit autem ut ager ille haberet dominum nomine Booz, qui erat de cognatione Elimelech.
|
||||
4| Et ecce, ipse veniebat de Bethlehem, dixitque messoribus : Dominus vobiscum. Qui responderunt ei : Benedicat tibi Dominus.
|
||||
5| Dixitque Booz juveni, qui messoribus præerat : Cujus est hæc puella ?
|
||||
6| Cui respondit : Hæc est Moabitis, quæ venit cum Noëmi, de regione Moabitide,
|
||||
7| et rogavit ut spicas colligeret remanentes, sequens messorum vestigia : et de mane usque nunc stat in agro, et ne ad momentum quidem domum reversa est.
|
||||
8| Et ait Booz ad Ruth : Audi, filia, ne vadas in alterum agrum ad colligendum, nec recedas ab hoc loco : sed jungere puellis meis,
|
||||
9| et ubi messuerint, sequere. Mandavi enim pueris meis, ut nemo molestus sit tibi : sed etiam si sitieris, vade ad sarcinulas, et bibe aquas, de quibus et pueri bibunt.
|
||||
10| Quæ cadens in faciem suam et adorans super terram, dixit ad eum : Unde mihi hoc, ut invenirem gratiam ante oculos tuos, et nosse me dignareris peregrinam mulierem ?
|
||||
11| Cui ille respondit : Nuntiata sunt mihi omnia quæ feceris socrui tuæ post mortem viri tui : et quod reliqueris parentes tuos, et terram in qua nata es, et veneris ad populum, quem antea nesciebas.
|
||||
12| Reddat tibi Dominus pro opere tuo, et plenam mercedem recipias a Domino Deo Israël, ad quem venisti, et sub cujus confugisti alas.
|
||||
13| Quæ ait : Inveni gratiam apud oculos tuos, domine mi, qui consolatus es me, et locutus es ad cor ancillæ tuæ, quæ non sum similis unius puellarum tuarum.
|
||||
14| Dixitque ad eam Booz : Quando hora vescendi fuerit, veni huc, et comede panem, et intinge buccellam tuam in aceto. Sedit itaque ad messorum latus, et congessit polentam sibi, comeditque et saturata est, et tulit reliquias.
|
||||
15| Atque inde surrexit, ut spicas ex more colligeret. Præcepit autem Booz pueris suis, dicens : Etiamsi vobiscum metere voluerit, ne prohibeatis eam :
|
||||
16| et de vestris quoque manipulis projicite de industria, et remanere permittite, ut absque rubore colligat, et colligentem nemo corripiat.
|
||||
17| Collegit ergo in agro usque ad vesperam : et quæ collegerat virga cædens et excutiens, invenit hordei quasi ephi mensuram, id est, tres modios.
|
||||
18| Quos portans reversa est in civitatem, et ostendit socrui suæ : insuper protulit, et dedit ei de reliquiis cibi sui, quo saturata fuerat.
|
||||
19| Dixitque ei socrus sua : Ubi hodie collegisti, et ubi fecisti opus ? sit benedictus qui misertus est tui. Indicavitque ei apud quem fuisset operata : et nomen dixit viri, quod Booz vocaretur.
|
||||
20| Cui respondit Noëmi : Benedictus sit a Domino : quoniam eamdem gratiam, quam præbuerat vivis, servavit et mortuis. Rursumque ait : Propinquus noster est homo.
|
||||
21| Et ait Ruth : Hoc quoque, inquit, præcepit mihi, ut tamdiu messoribus ejus jungerer, donec omnes segetes meterentur.
|
||||
22| Cui dixit socrus : Melius est, filia mea, ut cum puellis ejus exeas ad metendum, ne in alieno agro quispiam resistat tibi.
|
||||
23| Juncta est itaque puellis Booz : et tamdiu cum eis messuit, donec hordea et triticum in horreis conderentur.
|
||||
#3
|
||||
1| Postquam autem reversa est ad socrum suam, audivit ab ea : Filia mea, quæram tibi requiem, et providebo ut bene sit tibi.
|
||||
2| Booz iste, cujus puellis in agro juncta es, propinquus noster est, et hac nocte aream hordei ventilat.
|
||||
3| Lavare igitur, et ungere, et induere cultioribus vestimentis, et descende in aream : non te videat homo, donec esum potumque finierit.
|
||||
4| Quando autem ierit ad dormiendum, nota locum in quo dormiat : veniesque et discooperies pallium, quo operitur a parte pedum, et projicies te, et ibi jacebis : ipse autem dicet quid agere debeas.
|
||||
5| Quæ respondit : Quidquid præceperis, faciam.
|
||||
6| Descenditque in aream, et fecit omnia quæ sibi imperaverat socrus.
|
||||
7| Cumque comedisset Booz, et bibisset, et factus esset hilarior, issetque ad dormiendum juxta acervum manipulorum, venit abscondite, et discooperto pallio, a pedibus ejus se projecit.
|
||||
8| Et ecce, nocte jam media expavit homo, et conturbatus est : viditque mulierem jacentem ad pedes suos,
|
||||
9| et ait illi : Quæ es ? Illaque respondit : Ego sum Ruth ancilla tua : expande pallium tuum super famulam tuam, quia propinquus es.
|
||||
10| Et ille : Benedicta, inquit, es a Domino, filia, et priorem misericordiam posteriore superasti : quia non est secuta juvenes, pauperes sive divites.
|
||||
11| Noli ergo metuere, sed quidquid dixeris mihi, faciam tibi. Scit enim omnis populus, qui habitat intra portas urbis meæ, mulierem te esse virtutis.
|
||||
12| Nec abnuo me propinquum, sed est alius me propinquior.
|
||||
13| Quiesce hac nocte : et facto mane, si te voluerit propinquitatis jure retinere, bene res acta est : sin autem ille noluerit, ego te absque ulla dubitatione suscipiam, vivit Dominus. Dormi usque mane.
|
||||
14| Dormivit itaque ad pedes ejus, usque ad noctis abscessum. Surrexit itaque antequam homines se cognoscerent mutuo, et dixit Booz : Cave ne quis noverit quod huc veneris.
|
||||
15| Et rursum : Expande, inquit, pallium tuum, quo operiris, et tene utraque manu. Qua extendente, et tenente, mensus est sex modios hordei, et posuit super eam. Quæ portans ingressa est civitatem,
|
||||
16| et venit ad socrum suam. Quæ dixit ei : Quid egisti, filia ? Narravitque ei omnia, quæ sibi fecisset homo.
|
||||
17| Et ait : Ecce sex modios hordei dedit mihi, et ait : Nolo vacuam te reverti ad socrum tuam.
|
||||
18| Dixitque Noëmi : Expecta, filia, donec videamus quem res exitum habeat : neque enim cessabit homo, nisi compleverit quod locutus est.
|
||||
#4
|
||||
1| Ascendit ergo Booz ad portam, et sedit ibi. Cumque vidisset propinquum præterire, de quo prius sermo habitus est, dixit ad eum : Declina paulisper, et sede hic : vocans eum nomine suo. Qui divertit, et sedit.
|
||||
2| Tollens autem Booz decem viros de senioribus civitatis, dixit ad eos : Sedete hic.
|
||||
3| Quibus sedentibus, locutus est ad propinquum : Partem agri fratris nostri Elimelech vendet Noëmi, quæ reversa est de regione Moabitide :
|
||||
4| quod audire te volui, et tibi dicere coram cunctis sedentibus, et majoribus natu de populo meo. Si vis possidere jure propinquitatis, eme, et posside : sin autem displicet tibi, hoc ipsum indica mihi, ut sciam quid facere debeam : nullus enim est propinquus, excepto te, qui prior es, et me, qui secundus sum. At ille respondit : Ego agrum emam.
|
||||
5| Cui dixit Booz : Quando emeris agrum de manu mulieris, Ruth quoque Moabitidem, quæ uxor defuncti fuit, debes accipere : ut suscites nomen propinqui tui in hæreditate sua.
|
||||
6| Qui respondit : Cedo juri propinquitatis : neque enim posteritatem familiæ meæ delere debeo : tu meo utere privilegio, quo me libenter carere profiteor.
|
||||
7| Hic autem erat mos antiquitus in Israël inter propinquos, ut siquando alter alteri suo juri cedebat, ut esset firma concessio, solvebat homo calceamentum suum, et dabat proximo suo : hoc erat testimonium cessionis in Israël.
|
||||
8| Dixit ergo propinquo suo Booz : Tolle calceamentum tuum. Quod statim solvit de pede suo.
|
||||
9| At ille majoribus natu, et universo populo : Testes vos, inquit, estis hodie, quod possederim omnis quæ fuerunt Elimelech, et Chelion, et Mahalon, tradente Noëmi ;
|
||||
10| et Ruth Moabitidem, uxorem Mahalon, in conjugium sumpserim, ut suscitem nomen defuncti in hæreditate sua, ne vocabulum ejus de familia sua ac fratribus et populo deleatur. Vos, inquam, hujus rei testes estis.
|
||||
11| Respondit omnis populus, qui erat in porta, et majores natu : Nos testes sumus : faciat Dominus hanc mulierem, quæ ingreditur domum tuam, sicut Rachel et Liam, quæ ædificaverunt domum Israël : ut sit exemplum virtutis in Ephratha, et habeat celebre nomen in Bethlehem :
|
||||
12| fiatque domus tua sicut domus Phares, quem Thamar peperit Judæ, de semine quod tibi dederit Dominus ex hac puella.
|
||||
13| Tulit itaque Booz Ruth, et accepit uxorem : ingressusque est ad eam, et dedit illi Dominus ut conciperet, et pareret filium.
|
||||
14| Dixeruntque mulieres ad Noëmi : Benedictus Dominus, qui non est passus ut deficeret successor familiæ tuæ, et vocaretur nomen ejus in Israël :
|
||||
15| et habeas qui consoletur animam tuam, et enutriat senectutem : de nuru enim tua natus est, quæ te diligit, et multo tibi melior est, quam si septem haberes filios.
|
||||
16| Susceptumque Noëmi puerum posuit in sinu suo, et nutricis ac gerulæ fungebatur officio.
|
||||
17| Vicinæ autem mulieris congratulantes ei, et dicentes : Natus est filius Noëmi : vocaverunt nomen ejus Obed : hic est pater Isai, patris David.
|
||||
18| Hæ sunt generationes Phares : Phares genuit Esron,
|
||||
19| Esron genuit Aram, Aram genuit Aminadab,
|
||||
20| Aminadab genuit Nahasson, Nahasson genuit Salmon,
|
||||
21| Salmon genuit Booz, Booz genuit Obed,
|
||||
22| Obed genuit Isai, Isai genuit David.
|
||||
File diff suppressed because it is too large.
Load diff
@@ -0,0 +1,124 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Osculetur me osculo oris sui ; quia meliora sunt ubera tua vino,
|
||||
2| fragrantia unguentis optimis. Oleum effusum nomen tuum ; ideo adolescentulæ dilexerunt te.
|
||||
3| Trahe me, post te curremus in odorem unguentorum tuorum. Introduxit me rex in cellaria sua ; exsultabimus et lætabimur in te, memores uberum tuorum super vinum. Recti diligunt te.
|
||||
4| Nigra sum, sed formosa, filiæ Jerusalem, sicut tabernacula Cedar, sicut pelles Salomonis.
|
||||
5| Nolite me considerare quod fusca sim, quia decoloravit me sol. Filii matris meæ pugnaverunt contra me ; posuerunt me custodem in vineis : vineam meam non custodivi.
|
||||
6| Indica mihi, quem diligit anima mea, ubi pascas, ubi cubes in meridie, ne vagari incipiam post greges sodalium tuorum.
|
||||
7| Si ignoras te, o pulcherrima inter mulieres, egredere, et abi post vestigia gregum, et pasce hædos tuos juxta tabernacula pastorum.
|
||||
8| Equitatui meo in curribus Pharaonis assimilavi te, amica mea.
|
||||
9| Pulchræ sunt genæ tuæ sicut turturis ; collum tuum sicut monilia.
|
||||
10| Murenulas aureas faciemus tibi, vermiculatas argento.
|
||||
11| Dum esset rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum.
|
||||
12| Fasciculus myrrhæ dilectus meus mihi ; inter ubera mea commorabitur.
|
||||
13| Botrus cypri dilectus meus mihi in vineis Engaddi.
|
||||
14| Ecce tu pulchra es, amica mea ! ecce tu pulchra es ! Oculi tui columbarum.
|
||||
15| Ecce tu pulcher es, dilecte mi, et decorus ! Lectulus noster floridus.
|
||||
16| Tigna domorum nostrarum cedrina, laquearia nostra cypressina.
|
||||
#2
|
||||
1| Ego flos campi, et lilium convallium.
|
||||
2| Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias.
|
||||
3| Sicut malus inter ligna silvarum, sic dilectus meus inter filios. Sub umbra illius quem desideraveram sedi, et fructus ejus dulcis gutturi meo.
|
||||
4| Introduxit me in cellam vinariam ; ordinavit in me caritatem.
|
||||
5| Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo.
|
||||
6| Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.
|
||||
7| Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, quoadusque ipsa velit.
|
||||
8| Vox dilecti mei ; ecce iste venit, saliens in montibus, transiliens colles.
|
||||
9| Similis est dilectus meus capreæ, hinnuloque cervorum. En ipse stat post parietem nostrum, respiciens per fenestras, prospiciens per cancellos.
|
||||
10| En dilectus meus loquitur mihi. Surge, propera, amica mea, columba mea, formosa mea, et veni :
|
||||
11| jam enim hiems transiit ; imber abiit, et recessit.
|
||||
12| Flores apparuerunt in terra nostra ; tempus putationis advenit : vox turturis audita est in terra nostra ;
|
||||
13| ficus protulit grossos suos ; vineæ florentes dederunt odorem suum. Surge, amica mea, speciosa mea, et veni :
|
||||
14| columba mea, in foraminibus petræ, in caverna maceriæ, ostende mihi faciem tuam, sonet vox tua in auribus meis : vox enim tua dulcis, et facies tua decora.
|
||||
15| Capite nobis vulpes parvulas quæ demoliuntur vineas : nam vinea nostra floruit.
|
||||
16| Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia,
|
||||
17| donec aspiret dies, et inclinentur umbræ. Revertere ; similis esto, dilecte mi, capreæ, hinnuloque cervorum super montes Bether.
|
||||
#3
|
||||
1| In lectulo meo, per noctes, quæsivi quem diligit anima mea : quæsivi illum, et non inveni.
|
||||
2| Surgam, et circuibo civitatem : per vicos et plateas quæram quem diligit anima mea : quæsivi illum, et non inveni.
|
||||
3| Invenerunt me vigiles qui custodiunt civitatem : Num quem diligit anima mea vidistis ?
|
||||
4| Paululum cum pertransissem eos, inveni quem diligit anima mea : tenui eum, nec dimittam, donec introducam illum in domum matris meæ, et in cubiculum genetricis meæ.
|
||||
5| Adjuro vos, filiæ Jerusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit.
|
||||
6| Quæ est ista quæ ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ, et thuris, et universi pulveris pigmentarii ?
|
||||
7| En lectulum Salomonis sexaginta fortes ambiunt ex fortissimis Israël,
|
||||
8| omnes tenentes gladios, et ad bella doctissimi : uniuscujusque ensis super femur suum propter timores nocturnos.
|
||||
9| Ferculum fecit sibi rex Salomon de lignis Libani ;
|
||||
10| columnas ejus fecit argenteas, reclinatorium aureum, ascensum purpureum ; media caritate constravit, propter filias Jerusalem.
|
||||
11| Egredimini et videte, filiæ Sion, regem Salomonem in diademate quo coronavit illum mater sua in die desponsationis illius, et in die lætitiæ cordis ejus.
|
||||
#4
|
||||
1| Quam pulchra es, amica mea ! quam pulchra es ! Oculi tui columbarum, absque eo quod intrinsecus latet. Capilli tui sicut greges caprarum quæ ascenderunt de monte Galaad.
|
||||
2| Dentes tui sicut greges tonsarum quæ ascenderunt de lavacro ; omnes gemellis fœtibus, et sterilis non est inter eas.
|
||||
3| Sicut vitta coccinea labia tua, et eloquium tuum dulce. Sicut fragmen mali punici, ita genæ tuæ, absque eo quod intrinsecus latet.
|
||||
4| Sicut turris David collum tuum, quæ ædificata est cum propugnaculis ; mille clypei pendent ex ea, omnis armatura fortium.
|
||||
5| Duo ubera tua sicut duo hinnuli, capreæ gemelli, qui pascuntur in liliis.
|
||||
6| Donec aspiret dies, et inclinentur umbræ, vadam ad montem myrrhæ, et ad collem thuris.
|
||||
7| Tota pulchra es, amica mea, et macula non est in te.
|
||||
8| Veni de Libano, sponsa mea : veni de Libano, veni, coronaberis : de capite Amana, de vertice Sanir et Hermon, de cubilibus leonum, de montibus pardorum.
|
||||
9| Vulnerasti cor meum, soror mea, sponsa ; vulnerasti cor meum in uno oculorum tuorum, et in uno crine colli tui.
|
||||
10| Quam pulchræ sunt mammæ tuæ, soror mea sponsa ! pulchriora sunt ubera tua vino, et odor unguentorum tuorum super omnia aromata.
|
||||
11| Favus distillans labia tua, sponsa ; mel et lac sub lingua tua : et odor vestimentorum tuorum sicut odor thuris.
|
||||
12| Hortus conclusus soror mea, sponsa, hortus conclusus, fons signatus.
|
||||
13| Emissiones tuæ paradisus malorum punicorum, cum pomorum fructibus, cypri cum nardo.
|
||||
14| Nardus et crocus, fistula et cinnamomum, cum universis lignis Libani ; myrrha et aloë, cum omnibus primis unguentis.
|
||||
15| Fons hortorum, puteus aquarum viventium, quæ fluunt impetu de Libano.
|
||||
16| Surge, aquilo, et veni, auster : perfla hortum meum, et fluant aromata illius.
|
||||
#5
|
||||
1| Veniat dilectus meus in hortum suum, et comedat fructum pomorum suorum. Veni in hortum meum, soror mea, sponsa ; messui myrrham meam cum aromatibus meis ; comedi favum cum melle meo ; bibi vinum meum cum lacte meo ; comedite, amici, et bibite, et inebriamini, carissimi.
|
||||
2| Ego dormio, et cor meum vigilat. Vox dilecti mei pulsantis : Aperi mihi, soror mea, amica mea, columba mea, immaculata mea, quia caput meum plenum est rore, et cincinni mei guttis noctium.
|
||||
3| Expoliavi me tunica mea : quomodo induar illa ? lavi pedes meos : quomodo inquinabo illos ?
|
||||
4| Dilectus meus misit manum suam per foramen, et venter meus intremuit ad tactum ejus.
|
||||
5| Surrexi ut aperirem dilecto meo ; manus meæ stillaverunt myrrham, et digiti mei pleni myrrha probatissima.
|
||||
6| Pessulum ostii mei aperui dilecto meo, at ille declinaverat, atque transierat. Anima mea liquefacta est, ut locutus est ; quæsivi, et non inveni illum ; vocavi, et non respondit mihi.
|
||||
7| Invenerunt me custodes qui circumeunt civitatem ; percusserunt me, et vulneraverunt me. Tulerunt pallium meum mihi custodes murorum.
|
||||
8| Adjuro vos, filiæ Jerusalem, si inveneritis dilectum meum, ut nuntietis ei quia amore langueo.
|
||||
9| Qualis est dilectus tuus ex dilecto, o pulcherrima mulierum ? qualis est dilectus tuus ex dilecto, quia sic adjurasti nos ?
|
||||
10| Dilectus meus candidus et rubicundus ; electus ex millibus.
|
||||
11| Caput ejus aurum optimum ; comæ ejus sicut elatæ palmarum, nigræ quasi corvus.
|
||||
12| Oculi ejus sicut columbæ super rivulos aquarum, quæ lacte sunt lotæ, et resident juxta fluenta plenissima.
|
||||
13| Genæ illius sicut areolæ aromatum, consitæ a pigmentariis. Labia ejus lilia, distillantia myrrham primam.
|
||||
14| Manus illius tornatiles, aureæ, plenæ hyacinthis. Venter ejus eburneus, distinctus sapphiris.
|
||||
15| Crura illius columnæ marmoreæ quæ fundatæ sunt super bases aureas. Species ejus ut Libani, electus ut cedri.
|
||||
16| Guttur illius suavissimum, et totus desiderabilis. Talis est dilectus meus, et ipse est amicus meus, filiæ Jerusalem.
|
||||
17| Quo abiit dilectus tuus, o pulcherrima mulierum ? quo declinavit dilectus tuus ? et quæremus eum tecum.
|
||||
#6
|
||||
1| Dilectus meus descendit in hortum suum ad areolam aromatum, ut pascatur in hortis, et lilia colligat.
|
||||
2| Ego dilecto meo, et dilectus meus mihi, qui pascitur inter lilia.
|
||||
3| Pulchra es, amica mea ; suavis, et decora sicut Jerusalem ; terribilis ut castrorum acies ordinata.
|
||||
4| Averte oculos tuos a me, quia ipsi me avolare fecerunt. Capilli tui sicut grex caprarum quæ apparuerunt de Galaad.
|
||||
5| Dentes tui sicut grex ovium quæ ascenderunt de lavacro : omnes gemellis fœtibus, et sterilis non est in eis.
|
||||
6| Sicut cortex mali punici, sic genæ tuæ, absque occultis tuis.
|
||||
7| Sexaginta sunt reginæ, et octoginta concubinæ, et adolescentularum non est numerus.
|
||||
8| Una est columba mea, perfecta mea, una est matris suæ, electa genetrici suæ. Viderunt eam filiæ, et beatissimam prædicaverunt ; reginæ et concubinæ, et laudaverunt eam.
|
||||
9| Quæ est ista quæ progreditur quasi aurora consurgens, pulchra ut luna, electa ut sol, terribilis ut castrorum acies ordinata ?
|
||||
10| Descendi in hortum nucum, ut viderem poma convallium, et inspicerem si floruisset vinea, et germinassent mala punica.
|
||||
11| Nescivi : anima mea conturbavit me, propter quadrigas Aminadab.
|
||||
12| Revertere, revertere, Sulamitis ! revertere, revertere ut intueamur te.
|
||||
#7
|
||||
1| Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum ? Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis ! Juncturæ femorum tuorum sicut monilia quæ fabricata sunt manu artificis.
|
||||
2| Umbilicus tuus crater tornatilis, numquam indigens poculis. Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis.
|
||||
3| Duo ubera tua sicut duo hinnuli, gemelli capreæ.
|
||||
4| Collum tuum sicut turris eburnea ; oculi tui sicut piscinæ in Hesebon quæ sunt in porta filiæ multitudinis. Nasus tuus sicut turris Libani, quæ respicit contra Damascum.
|
||||
5| Caput tuum ut Carmelus ; et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus.
|
||||
6| Quam pulchra es, et quam decora, carissima, in deliciis !
|
||||
7| Statura tua assimilata est palmæ, et ubera tua botris.
|
||||
8| Dixi : Ascendam in palmam, et apprehendam fructus ejus ; et erunt ubera tua sicut botri vineæ, et odor oris tui sicut malorum.
|
||||
9| Guttur tuum sicut vinum optimum, dignum dilecto meo ad potandum, labiisque et dentibus illius ad ruminandum.
|
||||
10| Ego dilecto meo, et ad me conversio ejus.
|
||||
11| Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.
|
||||
12| Mane surgamus ad vineas : videamus si floruit vinea, si flores fructus parturiunt, si floruerunt mala punica ; ibi dabo tibi ubera mea.
|
||||
13| Mandragoræ dederunt odorem in portis nostris omnia poma : nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi.
|
||||
#8
|
||||
1| Quis mihi det te fratrem meum, sugentem ubera matris meæ, ut inveniam te foris, et deosculer te, et jam me nemo despiciat ?
|
||||
2| Apprehendam te, et ducam in domum matris meæ : ibi me docebis, et dabo tibi poculum ex vino condito, et mustum malorum granatorum meorum.
|
||||
3| Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.
|
||||
4| Adjuro vos, filiæ Jerusalem, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit.
|
||||
5| Quæ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super dilectum suum ? Sub arbore malo suscitavi te ; ibi corrupta est mater tua, ibi violata est genitrix tua.
|
||||
6| Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus æmulatio : lampades ejus lampades ignis atque flammarum.
|
||||
7| Aquæ multæ non potuerunt extinguere caritatem, nec flumina obruent illam. Si dederit homo omnem substantiam domus suæ pro dilectione, quasi nihil despiciet eam.
|
||||
8| Soror nostra parva, et ubera non habet ; quid faciemus sorori nostræ in die quando alloquenda est ?
|
||||
9| Si murus est, ædificemus super eum propugnacula argentea ; si ostium est, compingamus illud tabulis cedrinis.
|
||||
10| Ego murus, et ubera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo, quasi pacem reperiens.
|
||||
11| Vinea fuit pacifico in ea quæ habet populos : tradidit eam custodibus ; vir affert pro fructu ejus mille argenteos.
|
||||
12| Vinea mea coram me est. Mille tui pacifici, et ducenti his qui custodiunt fructus ejus.
|
||||
13| Quæ habitas in hortis, amici auscultant ; fac me audire vocem tuam.
|
||||
14| Fuge, dilecte mi, et assimilare capreæ, hinnuloque cervorum super montes aromatum.
|
||||
@@ -0,0 +1,49 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Paulus servus Dei, Apostolus autem Jesu Christi secundum fidem electorum Dei, et agnitionem veritatis, quæ secundum pietatem est
|
||||
2| in spem vitæ æternæ, quam promisit qui non mentitur, Deus, ante tempora sæcularia :
|
||||
3| manifestavit autem temporibus suis verbum suum in prædicatione, quæ credita est mihi secundum præceptum Salvatoris nostri Dei :
|
||||
4| Tito dilecto filio secundum communem fidem, gratia, et pax a Deo Patre, et Christo Jesu Salvatore nostro.
|
||||
5| Hujus rei gratia reliqui te Cretæ, ut ea quæ desunt, corrigas, et constituas per civitates presbyteros, sicut et ego disposui tibi,
|
||||
6| si quis sine crimine est, unius uxoris vir, filios habens fideles, non in accusatione luxuriæ, aut non subditos.
|
||||
7| Oportet enim episcopum sine crimine esse, sicut Dei dispensatorem : non superbum, non iracundum, non vinolentum, non percussorem, non turpis lucri cupidum :
|
||||
8| sed hospitalem, benignum, sobrium, justum, sanctum, continentem,
|
||||
9| amplectentem eum, qui secundum doctrinam est, fidelem sermonem : ut potens sit exhortari in doctrina sana, et eos qui contradicunt, arguere.
|
||||
10| Sunt enim multi etiam inobedientes, vaniloqui, et seductores : maxime qui de circumcisione sunt :
|
||||
11| quos oportet redargui : qui universas domos subvertunt, docentes quæ non oportet, turpis lucri gratia.
|
||||
12| Dixit quidam ex illis, proprius ipsorum propheta : Cretenses semper mendaces, malæ bestiæ, ventres pigri.
|
||||
13| Testimonium hoc verum est. Quam ob causam increpa illos dure, ut sani sint in fide,
|
||||
14| non intendentes judaicis fabulis, et mandatis hominum, aversantium se a veritate.
|
||||
15| Omnia munda mundis : coinquinatis autem et infidelibus, nihil est mundum, sed inquinatæ sunt eorum et mens et conscientia.
|
||||
16| Confitentur se nosse Deum, factis autem negant : cum sint abominati, et incredibiles, et ad omne opus bonum reprobi.
|
||||
#2
|
||||
1| Tu autem loquere quæ decent sanam doctrinam :
|
||||
2| senes ut sobrii sint, pudici, prudentes, sani in fide, in dilectione, in patientia :
|
||||
3| anus similiter in habitu sancto, non criminatrices, non multo vino servientes, bene docentes :
|
||||
4| ut prudentiam doceant adolescentulas, ut viros suos ament, filios suos diligant,
|
||||
5| prudentes, castas, sobrias, domus curam habentes, benignas, subditas viris suis, ut non blasphemetur verbum Dei.
|
||||
6| Juvenes similiter hortare ut sobrii sint.
|
||||
7| In omnibus teipsum præbe exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate, in gravitate,
|
||||
8| verbum sanum, irreprehensibile : ut is qui ex adverso est, vereatur, nihil habens malum dicere de nobis.
|
||||
9| Servos dominis suis subditos esse, in omnibus placentes, non contradicentes,
|
||||
10| non fraudantes, sed in omnibus fidem bonam ostendentes : ut doctrinam Salvatoris nostri Dei ornent in omnibus.
|
||||
11| Apparuit enim gratia Dei Salvatoris nostri omnibus hominibus,
|
||||
12| erudiens nos, ut abnegantes impietatem, et sæcularia desideria, sobrie, et juste, et pie vivamus in hoc sæculo,
|
||||
13| exspectantes beatam spem, et adventum gloriæ magni Dei, et Salvatoris nostri Jesu Christi :
|
||||
14| qui dedit semetipsum pro nobis, ut nos redimeret ab omni iniquitate, et mundaret sibi populum acceptabilem, sectatorem bonorum operum.
|
||||
15| Hæc loquere, et exhortare, et argue cum omni imperio. Nemo te contemnat.
|
||||
#3
|
||||
1| Admone illos principibus, et potestatibus subditos esse, dicto obedire, ad omne opus bonum paratos esse :
|
||||
2| neminem blasphemare, non litigiosos esse, sed modestos, omnem ostendentes mansuetudinem ad omnes homines.
|
||||
3| Eramus enim aliquando et nos insipientes, increduli, errantes, servientes desideriis, et voluptatibus variis, in malitia et invidia agentes, odibiles, odientes invicem.
|
||||
4| Cum autem benignitas et humanitas apparuit Salvatoris nostri Dei,
|
||||
5| non ex operibus justitiæ, quæ fecimus nos, sed secundum suam misericordiam salvos nos fecit per lavacrum regenerationis et renovationis Spiritus Sancti,
|
||||
6| quem effudit in nos abunde per Jesum Christum Salvatorem nostrum :
|
||||
7| ut justificati gratia ipsius, hæredes simus secundum spem vitæ æternæ.
|
||||
8| Fidelis sermo est : et de his volo te confirmare : ut curent bonis operibus præesse qui credunt Deo. Hæc sunt bona, et utilia hominibus.
|
||||
9| Stultas autem quæstiones, et genealogias, et contentiones, et pugnas legis devita : sunt enim inutiles, et vanæ.
|
||||
10| Hæreticum hominem post unam et secundam correptionem devita :
|
||||
11| sciens quia subversus est, qui ejusmodi est, et delinquit, cum sit proprio judicio condemnatus.
|
||||
12| Cum misero ad te Artemam, aut Tychicum, festina ad me venire Nicopolim : ibi enim statui hiemare.
|
||||
13| Zenam legisperitum et Apollo sollicite præmitte, ut nihil illis desit.
|
||||
14| Discant autem et nostri bonis operibus præesse ad usus necessarios : ut non sint infructuosi.
|
||||
15| Salutant te qui mecum sunt omnes : saluta eos qui nos amant in fide. Gratia Dei cum omnibus vobis. Amen.
|
||||
@@ -0,0 +1,312 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Tobias ex tribu et civitate Nephthali (quæ est in superioribus Galilææ supra Naasson, post viam quæ ducit ad occidentem, in sinistro habens civitatem Sephet)
|
||||
2| cum captus esset in diebus Salmanasar regis Assyriorum, in captivitate tamen positus, viam veritatis non deseruit,
|
||||
3| ita ut omnia quæ habere poterat, quotidie concaptivis fratribus, qui erant ex ejus genere, impertiret.
|
||||
4| Cumque esset junior omnibus in tribu Nephthali, nihil tamen puerile gessit in opere.
|
||||
5| Denique, cum irent omnes ad vitulos aureos quos Jeroboam fecerat rex Israël, hic solus fugiebat consortia omnium.
|
||||
6| Sed pergebat in Jerusalem ad templum Domini, et ibi adorabat Dominum Deum Israël, omnia primitiva sua et decimas suas fideliter offerens,
|
||||
7| ita ut in tertio anno proselytis et advenis ministraret omnem decimationem.
|
||||
8| Hæc et his similia secundum legem Dei puerulus observabat.
|
||||
9| Cum vero factus esset vir, accepit uxorem Annam de tribu sua, genuitque ex ea filium, nomen suum imponens ei :
|
||||
10| quem ab infantia timere Deum docuit, et abstinere ab omni peccato.
|
||||
11| Igitur, cum per captivitatem devenisset cum uxore sua et filio in civitatem Niniven cum omni tribu sua
|
||||
12| (cum omnes ederent ex cibis gentilium), iste custodivit animam suam, et numquam contaminatus est in escis eorum.
|
||||
13| Et quoniam memor fuit Domini in toto corde suo, dedit illi Deus gratiam in conspectu Salmanasar regis,
|
||||
14| et dedit illi potestatem quocumque vellet ire, habens libertatem quæcumque facere voluisset.
|
||||
15| Pergebat ergo ad omnes qui erant in captivitate, et monita salutis dabat eis.
|
||||
16| Cum autem venisset in Rages civitatem Medorum, et ex his quibus honoratus fuerat a rege, habuisset decem talenta argenti :
|
||||
17| et cum in multa turba generis sui Gabelum egentem videret, qui erat ex tribu ejus, sub chirographo dedit illi memoratum pondus argenti.
|
||||
18| Post multum vero temporis, mortuo Salmanasar rege, cum regnaret Sennacherib filius ejus pro eo, et filios Israël exosos haberet in conspectu suo,
|
||||
19| Tobias quotidie pergebat per omnem cognationem suam, et consolabatur eos, dividebatque unicuique, prout poterat, de facultatibus suis :
|
||||
20| esurientes alebat, nudisque vestimenta præbebat, et mortuis atque occisis sepulturam sollicitus exhibebat.
|
||||
21| Denique cum reversus esset rex Sennacherib, fugiens a Judæa plagam quam circa eum fecerat Deus propter blasphemiam suam, et iratus multos occideret ex filiis Israël, Tobias sepeliebat corpora eorum.
|
||||
22| At ubi nuntiatum est regi, jussit eum occidi, et tulit omnem substantiam ejus.
|
||||
23| Tobias vero cum filio suo et cum uxore suo fugiens, nudus latuit, quia multi diligebant eum.
|
||||
24| Post dies vero quadraginta quinque occiderunt regem filii ipsius,
|
||||
25| et reversus est Tobias in domum suam, omnisque facultas ejus restituta est ei.
|
||||
#2
|
||||
1| Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,
|
||||
2| dixit filio suo : Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.
|
||||
3| Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus :
|
||||
4| tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.
|
||||
5| Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,
|
||||
6| memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam : Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.
|
||||
7| Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.
|
||||
8| Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes : Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos ?
|
||||
9| Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.
|
||||
10| Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,
|
||||
11| et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.
|
||||
12| Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.
|
||||
13| Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,
|
||||
14| sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.
|
||||
15| Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes :
|
||||
16| Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas ?
|
||||
17| Tobias vero increpabat eos, dicens : Nolite ita loqui :
|
||||
18| quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.
|
||||
19| Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.
|
||||
20| Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi :
|
||||
21| cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit : Videte, ne forte furtivus sit : reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.
|
||||
22| Ad hæc uxor ejus irata respondit : Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.
|
||||
23| Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.
|
||||
#3
|
||||
1| Tunc Tobias ingemuit, et cœpit orare cum lacrimis,
|
||||
2| dicens : Justus es, Domine, et omnia judicia tua justa sunt, et omnes viæ tuæ, misericordia, et veritas, et judicium.
|
||||
3| Et nunc Domine, memor esto mei, et ne vindictam sumas de peccatis meis, neque reminiscaris delicta mea, vel parentum meorum.
|
||||
4| Quoniam non obedivimus præceptis tuis, ideo traditi sumus in direptionem, et captivitatem, et mortem, et in fabulam, et in improperium omnibus nationibus in quibus dispersisti nos.
|
||||
5| Et nunc Domine, magna judicia tua, quia non egimus secundum præcepta tua, et non ambulavimus sinceriter coram te.
|
||||
6| Et nunc Domine, secundum voluntatem tuam fac mecum, et præcipe in pace recipi spiritum meum : expedit enim mihi mori magis quam vivere.
|
||||
7| Eadem itaque die, contigit ut Sara filia Raguelis in Rages civitate Medorum et ipsa audiret improperium ab una ex ancillis patris sui,
|
||||
8| quoniam tradita fuerat septem viris, et dæmonium nomine Asmodæus occiderat eos, mox ut ingressi fuissent ad eam.
|
||||
9| Ergo cum pro culpa sua increparet puellam, respondit ei, dicens : Amplius ex te non videamus filium aut filiam super terram, interfectrix virorum tuorum.
|
||||
10| Numquid et occidere me vis, sicut jam occidisti septem viros ? Ad hanc vocem perrexit in superius cubiculum domus suæ : et tribus diebus, et tribus noctibus non manducavit, neque bibit :
|
||||
11| sed in oratione persistens cum lacrimis deprecabatur Deum, ut ab isto improperio liberaret eam.
|
||||
12| Factum est autem die tertia, dum compleret orationem, benedicens Dominum
|
||||
13| dixit : Benedictum est nomen tuum, Deus patrum nostrorum : qui cum iratus fueris, misericordiam facies, et in tempore tribulationis peccata dimittis his qui invocant te.
|
||||
14| Ad te, Domine, faciem meam converto ; ad te oculos meos dirigo.
|
||||
15| Peto, Domine, ut de vinculo improperii hujus absolvas me, aut certe desuper terram eripias me.
|
||||
16| Tu scis, Domine, quia numquam concupivi virum, et mundam servavi animam meam ab omni concupiscentia.
|
||||
17| Numquam cum ludentibus miscui me, neque cum his qui in levitate ambulant, participem me præbui.
|
||||
18| Virum autem cum timore tuo, non cum libidine mea, consensi suscipere.
|
||||
19| Et, aut ego indigna fui illis, aut illi forsitan me non fuerunt digni, quia forsitan viro alii conservasti me.
|
||||
20| Non est enim in hominis potestate consilium tuum.
|
||||
21| Hoc autem pro certo habet omnis qui te colit : quod vita ejus, si in probatione fuerit, coronabitur ; si autem in tribulatione fuerit, liberabitur ; et si in correptione fuerit, ad misericordiam tuam venire licebit.
|
||||
22| Non enim delectaris in perditionibus nostris : quia post tempestatem tranquillum facis, et post lacrimationem et fletum, exultationem infundis.
|
||||
23| Sit nomen tuum, Deus Israël, benedictum in sæcula.
|
||||
24| In illo tempore exauditæ sunt preces amborum in conspectu gloriæ summi Dei :
|
||||
25| et missus est angelus Domini sanctus Raphaël ut curaret eos ambos, quorum uno tempore sunt orationes in conspectu Domini recitatæ.
|
||||
#4
|
||||
1| Igitur cum Tobias putaret orationem suam exaudiri ut mori potuisset, vocavit ad se Tobiam filium suum,
|
||||
2| dixitque ei : Audi, fili mi, verba oris mei, et ea in corde tuo quasi fundamentum construe.
|
||||
3| Cum acceperit Deus animam meam, corpus meum sepeli : et honorem habebis matri tuæ omnibus diebus vitæ ejus :
|
||||
4| memor enim esse debes, quæ et quanta pericula passa sit propter te in utero suo.
|
||||
5| Cum autem et ipsa compleverit tempus vitæ suæ, sepelias eam circa me.
|
||||
6| Omnibus autem diebus vitæ tuæ in mente habeto Deum : et cave ne aliquando peccato consentias, et prætermittas præcepta Domini Dei nostri.
|
||||
7| Ex substantia tua fac eleemosynam, et noli avertere faciem tuam ab ullo paupere : ita enim fiet ut nec a te avertatur facies Domini.
|
||||
8| Quomodo potueris, ita esto misericors.
|
||||
9| Si multum tibi fuerit, abundanter tribue : si exiguum tibi fuerit, etiam exiguum libenter impertiri stude.
|
||||
10| Præmium enim bonum tibi thesaurizas in die necessitatis :
|
||||
11| quoniam eleemosyna ab omni peccato et a morte liberat, et non patietur animam ire in tenebras.
|
||||
12| Fiducia magna erit coram summo Deo, eleemosyna omnibus facientibus eam.
|
||||
13| Attende tibi, fili mi, ab omni fornicatione, et præter uxorem tuam numquam patiaris crimen scire.
|
||||
14| Superbiam numquam in tuo sensu aut in tuo verbo dominari permittas : in ipsa enim initium sumpsit omnis perditio.
|
||||
15| Quicumque tibi aliquid operatus fuerit, statim ei mercedem restitue, et merces mercenarii tui apud te omnino non remaneat.
|
||||
16| Quod ab alio oderis fieri tibi, vide ne tu aliquando alteri facias.
|
||||
17| Panem tuum cum esurientibus et egenis comede, et de vestimentis tuis nudos tege.
|
||||
18| Panem tuum et vinum tuum super sepulturam justi constitue, et noli ex eo manducare et bibere cum peccatoribus.
|
||||
19| Consilium semper a sapiente perquire.
|
||||
20| Omni tempore benedic Deum : et pete ab eo ut vias tuas dirigat, et omnia consilia tua in ipso permaneant.
|
||||
21| Indico etiam tibi, fili mi, dedisse me decem talenta argenti, dum adhuc infantulus esses, Gabelo, in Rages civitate Medorum, et chirographum ejus apud me habeo :
|
||||
22| et ideo perquire quomodo ad eum pervenias, et recipias ab eo supra memoratum pondus argenti, et restituas ei chirographum suum.
|
||||
23| Noli timere, fili mi : pauperem quidem vitam gerimus, sed multa bona habebimus si timuerimus Deum, et recesserimus ab omni peccato, et fecerimus bene.
|
||||
#5
|
||||
1| Tunc respondit Tobias patri suo, et dixit : Omnia quæcumque præcepisti mihi faciam, pater.
|
||||
2| Quomodo autem pecuniam hanc requiram, ignoro : ille me nescit, et ego eum ignoro : quod signum dabo ei ? sed neque viam per quam pergatur illuc aliquando cognovi.
|
||||
3| Tunc pater suus respondit illi, et dixit : Chirographum quidem illius penes me habeo : quod dum illi ostenderis, statim restituet.
|
||||
4| Sed perge nunc, et inquire tibi aliquem fidelem virum, qui eat tecum salva mercede sua, ut dum adhuc vivo, recipias eam.
|
||||
5| Tunc egressus Tobias, invenit juvenem splendidum stantem præcinctum, et quasi paratum ad ambulandum.
|
||||
6| Et ignorans quod angelus Dei esset, salutavit eum, et dixit : Unde te habemus, bone juvenis ?
|
||||
7| At ille respondit : Ex filiis Israël. Et Tobias dixit ei : Nosti viam quæ ducit in regionem Medorum ?
|
||||
8| Cui respondit : Novi : et omnia itinera ejus frequenter ambulavi, et mansi apud Gabelum fratrem nostrum, qui moratur in Rages civitate Medorum, quæ posita est in monte Ecbatanis.
|
||||
9| Cui Tobias ait : Sustine me obsecro, donec hæc ipsa nuntiem patri meo.
|
||||
10| Tunc ingressus Tobias, indicavit universa hæc patri suo. Super quæ admiratus pater, rogavit ut introiret ad eum.
|
||||
11| Ingressus itaque salutavit eum, et dixit : Gaudium tibi sit semper.
|
||||
12| Et ait Tobias : Quale gaudium mihi erit, qui in tenebris sedeo, et lumen cæli non video ?
|
||||
13| Cui ait juvenis : Forti animo esto : in proximo est ut a Deo cureris.
|
||||
14| Dixit itaque illi Tobias : Numquid poteris perducere filium meum ad Gabelum in Rages civitatem Medorum ? et cum redieris, restituam tibi mercedem tuam.
|
||||
15| Et dixit ei angelus : Ego ducam, et reducam eum ad te.
|
||||
16| Cui Tobias respondit : Rogo te, indica mihi de qua domo aut de qua tribu es tu.
|
||||
17| Cui Raphaël angelus dixit : Genus quæris mercenarii, an ipsum mercenarium qui cum filio tuo eat ?
|
||||
18| sed ne forte sollicitum te reddam, ego sum Azarias Ananiæ magni filius.
|
||||
19| Et Tobias respondit : Ex magno genere es tu. Sed peto ne irascaris quod voluerim cognoscere genus tuum.
|
||||
20| Dixit autem illi angelus : Ego sanum ducam, et sanum tibi reducam filium tuum.
|
||||
21| Respondens autem Tobias, ait : Bene ambuletis, et sit Deus in itinere vestro, et angelus ejus comitetur vobiscum.
|
||||
22| Tunc paratis omnibus quæ erant in via portanda, fecit Tobias vale patri suo et matri suæ, et ambulaverunt ambo simul.
|
||||
23| Cumque profecti essent, cœpit mater ejus flere, et dicere : Baculum senectutis nostræ tulisti, et transmisisti a nobis.
|
||||
24| Numquam fuisset ipsa pecunia, pro qua misisti eum :
|
||||
25| sufficiebat enim nobis paupertas nostra, ut divitias computaremus hoc, quod videbamus filium nostrum.
|
||||
26| Dixitque ei Tobias : Noli flere : salvus perveniet filius noster, et salvus revertetur ad nos, et oculi tui videbunt illum.
|
||||
27| Credo enim quod angelus Dei bonus comitetur ei, et bene disponat omnia quæ circa eum geruntur, ita ut cum gaudio revertatur ad nos.
|
||||
28| Ad hanc vocem cessavit mater ejus flere, et tacuit.
|
||||
#6
|
||||
1| Profectus est autem Tobias, et canis secutus est eum, et mansit prima mansione juxta fluvium Tigris.
|
||||
2| Et exivit ut lavaret pedes suos, et ecce piscis immanis exivit ad devorandum eum.
|
||||
3| Quem expavescens Tobias clamavit voce magna, dicens : Domine, invadit me.
|
||||
4| Et dixit ei angelus : Apprehende branchiam ejus, et trahe eum ad te. Quod cum fecisset, attraxit eum in siccum, et palpitare cœpit ante pedes ejus.
|
||||
5| Tunc dixit ei angelus : Exentera hunc piscem, et cor ejus, et fel, et jecur repone tibi : sunt enim hæc necessaria ad medicamenta utiliter.
|
||||
6| Quod cum fecisset, assavit carnes ejus, et secum tulerunt in via : cetera salierunt, quæ sufficerent eis, quousque pervenirent in Rages civitatem Medorum.
|
||||
7| Tunc interrogavit Tobias angelum, et dixit ei : Obsecro te, Azaria frater, ut dicas mihi quod remedium habebunt ista, quæ de pisce servare jussisti ?
|
||||
8| Et respondens angelus, dixit ei : Cordis ejus particulam si super carbones ponas, fumus ejus extricat omne genus dæmoniorum sive a viro, sive a muliere, ita ut ultra non accedat ad eos.
|
||||
9| Et fel valet ad ungendos oculos in quibus fuerit albugo, et sanabuntur.
|
||||
10| Et dixit ei Tobias : Ubi vis ut maneamus ?
|
||||
11| Respondensque angelus, ait : Est hic Raguel nomine, vir propinquus de tribu tua, et hic habet filiam nomine Saram, sed neque masculum neque feminam ullam habet aliam præter eam.
|
||||
12| Tibi debetur omnis substantia ejus, et oportet eam te accipere conjugem.
|
||||
13| Pete ergo eam a patre ejus, et dabit tibi eam in uxorem.
|
||||
14| Tunc respondit Tobias, et dixit : Audio quia tradita est septem viris, et mortui sunt : sed et hoc audivi, quia dæmonium occidit illos.
|
||||
15| Timeo ergo, ne forte et mihi hæc eveniant : et cum sim unicus parentibus meis, deponam senectutem illorum cum tristitia ad inferos.
|
||||
16| Tunc angelus Raphaël dixit ei : Audi me, et ostendam tibi qui sunt, quibus prævalere potest dæmonium.
|
||||
17| Hi namque qui conjugium ita suscipiunt, ut Deum a se et a sua mente excludant, et suæ libidini ita vacent sicut equus et mulus quibus non est intellectus : habet potestatem dæmonium super eos.
|
||||
18| Tu autem cum acceperis eam, ingressus cubiculum, per tres dies continens esto ab ea, et nihil aliud nisi orationibus vacabis cum ea.
|
||||
19| Ipsa autem nocte, incenso jecore piscis, fugabitur dæmonium.
|
||||
20| Secunda vero nocte in copulatione sanctorum patriarcharum admitteris.
|
||||
21| Tertia autem nocte, benedictionem consequeris, ut filii ex vobis procreentur incolumes.
|
||||
22| Transacta autem tertia nocte, accipies virginem cum timore Domini, amore filiorum magis quam libidine ductus, ut in semine Abrahæ benedictionem in filiis consequaris.
|
||||
#7
|
||||
1| Ingressi sunt autem ad Raguelem, et suscepit eos Raguel cum gaudio.
|
||||
2| Intuensque Tobiam Raguel, dixit Annæ uxori suæ : Quam similis est juvenis iste consobrino meo !
|
||||
3| Et cum hæc dixisset, ait : Unde estis juvenes fratres nostri ? At illi dixerunt : Ex tribu Nephthali sumus, ex captivitate Ninive.
|
||||
4| Dixitque illis Raguel : Nostis Tobiam fratrem meum ? Qui dixerunt : Novimus.
|
||||
5| Cumque multa bona loqueretur de eo, dixit angelus ad Raguelem : Tobias, de quo interrogas, pater istius est.
|
||||
6| Et misit se Raguel, et cum lacrimis osculatus est eum, et plorans supra collum ejus
|
||||
7| dixit : Benedictio sit tibi, fili mi, quia boni et optimi viri filius es.
|
||||
8| Et Anna uxor ejus, et Sara ipsorum filia, lacrimatæ sunt.
|
||||
9| Postquam autem locuti sunt, præcepit Raguel occidi arietem, et parari convivium. Cumque hortaretur eos discumbere ad prandium,
|
||||
10| Tobias dixit : Hic ego hodie non manducabo neque bibam, nisi prius petitionem meam confirmes, et promittas mihi dare Saram filiam tuam.
|
||||
11| Quo audito verbo Raguel expavit, sciens quid evenerit illis septem viris qui ingressi sunt ad eam : et timere cœpit ne forte et hunc similiter contingeret. Et cum nutaret, et non daret petenti ullum responsum,
|
||||
12| dixit ei angelus : Noli timere dare eam isti, quoniam huic timenti Deum debetur conjux filia tua : propterea alius non potuit habere illam.
|
||||
13| Tunc dixit Raguel : Non dubito quod Deus preces et lacrimas meas in conspectu suo admiserit.
|
||||
14| Et credo quoniam ideo fecit vos venire ad me, ut ista conjungeretur cognationi suæ secundum legem Moysi : et nunc noli dubium gerere quod tibi eam tradam.
|
||||
15| Et apprehendens dexteram filiæ suæ, dexteræ Tobiæ tradidit, dicens : Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob vobiscum sit, et ipse conjungat vos, impleatque benedictionem suam in vobis.
|
||||
16| Et accepta carta, fecerunt conscriptionem conjugii.
|
||||
17| Et post hæc epulati sunt, benedicentes Deum.
|
||||
18| Vocavitque Raguel ad se Annam uxorem suam, et præcepit ei ut præpararet alterum cubiculum.
|
||||
19| Et introduxit illuc Saram filiam suam, et lacrimata est.
|
||||
20| Dixitque ei : Forti animo esto, filia mea : Dominus cæli det tibi gaudium pro tædio quod perpessa es.
|
||||
#8
|
||||
1| Postquam vero cœnaverunt, introduxerunt juvenem ad eam.
|
||||
2| Recordatus itaque Tobias sermonum angeli, protulit de cassidili suo partem jecoris, posuitque eam super carbones vivos.
|
||||
3| Tunc Raphaël angelus apprehendit dæmonium, et religavit illud in deserto superioris Ægypti.
|
||||
4| Tunc hortatus est virginem Tobias, dixitque ei : Sara, exsurge, et deprecemur Deum hodie, et cras, et secundum cras : quia his tribus noctibus Deo jungimur ; tertia autem transacta nocte, in nostro erimus conjugio.
|
||||
5| Filii quippe sanctorum sumus, et non possumus ita conjungi sicut gentes quæ ignorant Deum.
|
||||
6| Surgentes autem pariter, instanter orabant ambo simul, ut sanitas daretur eis.
|
||||
7| Dixitque Tobias : Domine Deus patrum nostrorum, benedicant te cæli et terræ, mareque et fontes, et flumina, et omnes creaturæ tuæ quæ in eis sunt.
|
||||
8| Tu fecisti Adam de limo terræ, dedistique ei adjutorium Hevam.
|
||||
9| Et nunc Domine, tu scis quia non luxuriæ causa accipio sororem meam conjugem, sed sola posteritatis dilectione, in qua benedicatur nomen tuum in sæcula sæculorum.
|
||||
10| Dixit quoque Sara : Miserere nobis Domine, miserere nobis, et consenescamus ambo pariter sani.
|
||||
11| Et factum est circa pullorum cantum, accersiri jussit Raguel servos suos, et abierunt cum eo pariter ut foderent sepulchrum.
|
||||
12| Dicebat enim : Ne forte simili modo evenerit ei, quo et ceteris illis septem viris qui sunt ingressi ad eam.
|
||||
13| Cumque parassent fossam, reversus Raguel ad uxorem suam, dixit ei :
|
||||
14| Mitte unam de ancillis tuis, et videat si mortuus est, ut sepeliam eum antequam illucescat dies.
|
||||
15| At illa misit unam ex ancillis suis. Quæ ingressa cubiculum, reperit eos salvos et incolumes, secum pariter dormientes.
|
||||
16| Et reversa nuntiavit bonum nuntium : et benedixerunt Dominum, Raguel videlicet et Anna uxor ejus,
|
||||
17| et dixerunt : Benedicimus te, Domine Deus Israël, quia non contigit quemadmodum putabamus.
|
||||
18| Fecisti enim nobiscum misericordiam tuam, et exclusisti a nobis inimicum persequentem nos.
|
||||
19| Misertus es autem duobus unicis. Fac eos, Domine, plenius benedicere te, et sacrificium tibi laudis tuæ et suæ sanitatis offerre, ut cognoscat universitas gentium quia tu es Deus solus in universa terra.
|
||||
20| Statimque præcepit servis suis Raguel ut replerent fossam quam fecerant priusquam elucesceret.
|
||||
21| Uxori autem suæ dixit ut instrueret convivium, et præpararet omnia quæ in cibos erant iter agentibus necessaria.
|
||||
22| Duas quoque pingues vaccas, et quatuor arietes, occidi fecit, et parari epulas omnibus vicinis suis, cunctisque amicis.
|
||||
23| Et adjuravit Raguel Tobiam ut duas hebdomadas moraretur apud se.
|
||||
24| De omnibus autem quæ possidebat Raguel, dimidiam partem dedit Tobiæ, et fecit scripturam, ut pars dimidia quæ supererat, post obitum eorum Tobiæ dominio deveniret.
|
||||
#9
|
||||
1| Tunc vocavit Tobias angelum ad se, quem quidem hominem existimabat, dixitque ei : Azaria frater, peto ut auscultes verba mea.
|
||||
2| Si meipsum tradam tibi servum, non ero condignus providentiæ tuæ :
|
||||
3| tamen obsecro te ut assumas tibi animalia sive servitia, et vadas ad Gabelum in Rages civitatem Medorum, reddasque ei chirographum suum, et recipias ab eo pecuniam, et roges eum venire ad nuptias meas.
|
||||
4| Scis enim ipse quoniam numerat pater meus dies, et si tardavero una die plus, contristatur anima ejus.
|
||||
5| Et certe vides quomodo adjuravit me Raguel, cujus adjuramentum spernere non possum.
|
||||
6| Tunc Raphaël assumens quatuor ex servis Raguelis, et duos camelos, in Rages civitatem Medorum perrexit : et inveniens Gabelum, reddidit ei chirographum suum, et recepit ab eo omnem pecuniam.
|
||||
7| Indicavitque ei de Tobia filio Tobiæ omnia quæ gesta sunt, fecitque eum secum venire ad nuptias.
|
||||
8| Cumque ingressus esset domum Raguelis, invenit Tobiam discumbentem : et exiliens, osculati sunt se invicem : et flevit Gabelus, benedixitque Deum,
|
||||
9| et dixit : Benedicat te Deus Israël, quia filius es optimi viri et justi, et timentis Deum, et eleemosynas facientis :
|
||||
10| et dicatur benedictio super uxorem tuam, et super parentes vestros,
|
||||
11| et videatis filios vestros, et filios filiorum vestrorum, usque in tertiam et quartam generationem : et sit semen vestrum benedictum a Deo Israël, qui regnat in sæcula sæculorum.
|
||||
12| Cumque omnes dixissent : Amen : accesserunt ad convivium : sed et cum timore Domini nuptiarum convivium exercebant.
|
||||
#10
|
||||
1| Cum vero moras faceret Tobias, causa nuptiarum, sollicitus erat pater ejus Tobias, dicens : Putas quare moratur filius meus, aut quare detentus est ibi ?
|
||||
2| Putasne Gabelus mortuus est, et nemo reddet illi pecuniam ?
|
||||
3| Cœpit autem contristari nimis ipse, et Anna uxor ejus cum eo : et cœperunt ambo simul flere, eo quod die statuto minime reverteretur filius eorum ad eos.
|
||||
4| Flebat igitur mater ejus irremediabilibus lacrimis, atque dicebat : Heu, heu me, fili mi ! ut quid te misimus peregrinari, lumen oculorum nostrorum, baculum senectutis nostræ, solatium vitæ nostræ, spem posteritatis nostræ ?
|
||||
5| omnia simul in te uno habentes, te non debuimus dimittere a nobis.
|
||||
6| Cui dicebat Tobias : Tace, et noli turbari : sanus est filius noster : satis fidelis est vir ille, cum quo misimus eum.
|
||||
7| Illa autem nullo modo consolari poterat, sed quotidie exiliens circumspiciebat, et circuibat vias omnes per quas spes remeandi videbatur, ut procul videret eum, si fieri posset, venientem.
|
||||
8| At vero Raguel dicebat ad generum suum : Mane hic, et ego mittam nuntium salutis de te ad Tobiam patrem tuum.
|
||||
9| Cui Tobias ait : Ego novi quia pater meus et mater mea modo dies computant, et cruciatur spiritus eorum in ipsis.
|
||||
10| Cumque verbis multis rogaret Raguel Tobiam, et ille eum nulla ratione vellet audire, tradidit ei Saram, et dimidiam partem omnis substantiæ suæ in pueris, in puellis, in pecudibus, in camelis, et in vaccis, et in pecunia multa : et salvum atque gaudentem dimisit eum a se,
|
||||
11| dicens : Angelus Domini sanctus sit in itinere vestro, perducatque vos incolumes, et inveniatis omnia recte circa parentes vestros, et videant oculi mei filios vestros priusquam moriar.
|
||||
12| Et apprehendentes parentes filiam suam, osculati sunt eam : et dimiserunt ire,
|
||||
13| monentes eam honorare soceros, diligere maritum, regere familiam, gubernare domum, et seipsam irreprehensibilem exhibere.
|
||||
#11
|
||||
1| Cumque reverterentur, pervenerunt ad Charan, quæ est in medio itinere contra Niniven, undecimo die.
|
||||
2| Dixitque angelus : Tobia frater, scis quemadmodum reliquisti patrem tuum.
|
||||
3| Si placet itaque tibi, præcedamus, et lento gradu sequantur iter nostrum familiæ, simul cum conjuge tua, et cum animalibus.
|
||||
4| Cumque hoc placuisset ut irent, dixit Raphaël ad Tobiam : Tolle tecum ex felle piscis : erit enim necessarium. Tulit itaque Tobias ex felle illo, et abierunt.
|
||||
5| Anna autem sedebat secus viam quotidie in supercilio montis, unde respicere poterat de longinquo.
|
||||
6| Et dum ex eodem loco specularetur adventum ejus, vidit a longe, et illico agnovit venientem filium suum : currensque nuntiavit viro suo, dicens : Ecce venit filius tuus.
|
||||
7| Dixitque Raphaël ad Tobiam : At ubi introieris domum tuam, statim adora Dominum Deum tuum : et gratias agens ei, accede ad patrem tuum, et osculare eum.
|
||||
8| Statimque lini super oculos ejus ex felle isto piscis, quod portas tecum : scias enim quoniam mox aperientur oculi ejus, et videbit pater tuus lumen cæli, et in aspectu tuo gaudebit.
|
||||
9| Tunc præcucurrit canis, qui simul fuerat in via : et quasi nuntius adveniens, blandimento suæ caudæ gaudebat.
|
||||
10| Et consurgens cæcus pater ejus, cœpit offendens pedibus currere : et data manu puero, occurrit obviam filio suo.
|
||||
11| Et suscipiens osculatus est eum cum uxore sua, et cœperunt ambo flere præ gaudio.
|
||||
12| Cumque adorassent Deum, et gratias egissent, consederunt.
|
||||
13| Tunc sumens Tobias de felle piscis, linivit oculos patris sui.
|
||||
14| Et sustinuit quasi dimidiam fere horam : et cœpit albugo ex oculis ejus, quasi membrana ovi, egredi.
|
||||
15| Quam apprehendens Tobias, traxit ab oculis ejus : statimque visum recepit.
|
||||
16| Et glorificabant Deum, ipse videlicet et uxor ejus, et omnes qui sciebant eum.
|
||||
17| Dicebatque Tobias : Benedico te, Domine Deus Israël, quia tu castigasti me, et tu salvasti me : et ecce ego video Tobiam filium meum.
|
||||
18| Ingressa est etiam post septem dies Sara uxor filii ejus et omnis familia sana, et pecora, et cameli, et pecunia multa uxoris ; sed et illa pecunia, quam receperat a Gabelo.
|
||||
19| Et narravit parentibus suis omnia beneficia Dei, quæ fecisset circa eum per hominem qui eum duxerat.
|
||||
20| Veneruntque Achior et Nabath consobrini Tobiæ gaudentes ad Tobiam, et congratulantes ei de omnibus bonis quæ circa illum ostenderat Deus.
|
||||
21| Et per septem dies epulantes, omnes cum gaudio magno gavisi sunt.
|
||||
#12
|
||||
1| Tunc vocavit ad se Tobias filium suum, dixitque ei : Quid possumus dare viro isti sancto, qui venit tecum ?
|
||||
2| Respondens Tobias, dixit patri suo : Pater, quam mercedem dabimus ei ? aut quid dignum poterit esse beneficiis ejus ?
|
||||
3| Me duxit et reduxit sanum, pecuniam a Gabelo ipse recepit, uxorem ipse me habere fecit, et dæmonium ab ea ipse compescuit : gaudium parentibus ejus fecit, meipsum a devoratione piscis eripuit, te quoque videre fecit lumen cæli, et bonis omnibus per eum repleti sumus. Quid illi ad hæc poterimus dignum dare ?
|
||||
4| Sed peto te, pater mi, ut roges eum, si forte dignabitur medietatem de omnibus quæ allata sunt, sibi assumere.
|
||||
5| Et vocantes eum, pater scilicet et filius, tulerunt eum in partem : et rogare cœperunt ut dignaretur dimidiam partem omnium quæ attulerant acceptam habere.
|
||||
6| Tunc dixit eis occulte : Benedicite Deum cæli, et coram omnibus viventibus confitemini ei, quia fecit vobiscum misericordiam suam.
|
||||
7| Etenim sacramentum regis abscondere bonum est : opera autem Dei revelare et confiteri honorificum est.
|
||||
8| Bona est oratio cum jejunio, et eleemosyna magis quam thesauros auri recondere :
|
||||
9| quoniam eleemosyna a morte liberat, et ipsa est quæ purgat peccata, et facit invenire misericordiam et viam æternam.
|
||||
10| Qui autem faciunt peccatum et iniquitatem, hostes sunt animæ suæ.
|
||||
11| Manifesto ergo vobis veritatem, et non abscondam a vobis occultum sermonem.
|
||||
12| Quando orabas cum lacrimis, et sepeliebas mortuos, et derelinquebas prandium tuum, et mortuos abscondebas per diem in domo tua, et nocte sepeliebas eos, ego obtuli orationem tuam Domino.
|
||||
13| Et quia acceptus eras Deo, necesse fuit ut tentatio probaret te.
|
||||
14| Et nunc misit me Dominus ut curarem te, et Saram uxorem filii tui a dæmonio liberarem.
|
||||
15| Ego enim sum Raphaël angelus, unus ex septem qui adstamus ante Dominum.
|
||||
16| Cumque hæc audissent, turbati sunt, et trementes ceciderunt super terram in faciem suam.
|
||||
17| Dixitque eis angelus : Pax vobis : nolite timere.
|
||||
18| Etenim cum essem vobiscum, per voluntatem Dei eram : ipsum benedicite, et cantate illi.
|
||||
19| Videbar quidem vobiscum manducare et bibere : sed ego cibo invisibili, et potu qui ab hominibus videri non potest, utor.
|
||||
20| Tempus est ergo ut revertar ad eum qui me misit : vos autem benedicite Deum, et narrate omnia mirabilia ejus.
|
||||
21| Et cum hæc dixisset, ab aspectu eorum ablatus est, et ultra eum videre non potuerunt.
|
||||
22| Tunc prostrati per horas tres in faciem, benedixerunt Deum : et exsurgentes narraverunt omnia mirabilia ejus.
|
||||
#13
|
||||
1| Aperiens autem Tobias senior os suum, benedixit Dominum, et dixit : Magnus es, Domine, in æternum, et in omnia sæcula regnum tuum :
|
||||
2| quoniam tu flagellas, et salvas ; deducis ad inferos, et reducis : et non est qui effugiat manum tuam.
|
||||
3| Confitemini Domino, filii Israël, et in conspectu gentium laudate eum :
|
||||
4| quoniam ideo dispersit vos inter gentes quæ ignorant eum, ut vos enarretis mirabilia ejus, et faciatis scire eos quia non est alius deus omnipotens præter eum.
|
||||
5| Ipse castigavit nos propter iniquitates nostras, et ipse salvabit nos propter misericordiam suam.
|
||||
6| Aspicite ergo quæ fecit nobiscum, et cum timore et tremore confitemini illi : regemque sæculorum exaltate in operibus vestris.
|
||||
7| Ego autem in terra captivitatis meæ confitebor illi : quoniam ostendit majestatem suam in gentem peccatricem.
|
||||
8| Convertimini itaque peccatores, et facite justitiam coram Deo, credentes quod faciat vobiscum misericordiam suam.
|
||||
9| Ego autem et anima mea in eo lætabimur.
|
||||
10| Benedicite Dominum omnes electi ejus : agite dies lætitiæ, et confitemini illi.
|
||||
11| Jerusalem civitas Dei, castigavit te Dominus in operibus manuum tuarum.
|
||||
12| Confitere Domino in bonis tuis, et benedic Deum sæculorum : ut reædificet in te tabernaculum suum, et revocet ad te omnes captivos, et gaudeas in omnia sæcula sæculorum.
|
||||
13| Luce splendida fulgebis, et omnes fines terræ adorabunt te.
|
||||
14| Nationes ex longinquo ad te venient, et munera deferentes adorabunt in te Dominum, et terram tuam in sanctificationem habebunt :
|
||||
15| nomen enim magnum invocabunt in te.
|
||||
16| Maledicti erunt qui contempserint te, et condemnati erunt omnes qui blasphemaverint te : benedictique erunt qui ædificaverint te.
|
||||
17| Tu autem lætaberis in filiis tuis, quoniam omnes benedicentur, et congregabuntur ad Dominum.
|
||||
18| Beati omnes qui diligunt te, et qui gaudent super pace tua.
|
||||
19| Anima mea, benedic Dominum, quoniam liberavit Jerusalem civitatem suam a cunctis tribulationibus ejus Dominus Deus noster.
|
||||
20| Beatus ero si fuerint reliquiæ seminis mei ad videndam claritatem Jerusalem.
|
||||
21| Portæ Jerusalem ex sapphiro et smaragdo ædificabuntur, et ex lapide pretioso omnis circuitus murorum ejus.
|
||||
22| Ex lapide candido et mundo omnes plateæ ejus sternentur, et per vicos ejus alleluja cantabitur.
|
||||
23| Benedictus Dominus, qui exaltavit eam, et sit regnum ejus in sæcula sæculorum super eam. Amen.
|
||||
#14
|
||||
1| Et consummati sunt sermones Tobiæ. Et postquam illuminatus est Tobias, vixit annis quadraginta duobus, et vidit filios nepotum suorum.
|
||||
2| Completis itaque annis centum duobus, sepultus est honorifice in Ninive.
|
||||
3| Quinquaginta namque et sex annorum lumen oculorum amisit, sexagenarius vero recepit.
|
||||
4| Reliquum vero vitæ suæ in gaudio fuit, et cum bono profectu timoris Dei perrexit in pace.
|
||||
5| In hora autem mortis suæ vocavit ad se Tobiam filium suum, et septem juvenes filios ejus nepotes suos, dixitque eis :
|
||||
6| Prope erit interitus Ninive : non enim excidit verbum Domini : et fratres nostri, qui dispersi sunt a terra Israël, revertentur ad eam.
|
||||
7| Omnis autem deserta terra ejus replebitur, et domus Dei, quæ in ea incensa est, iterum reædificabitur : ibique revertentur omnes timentes Deum,
|
||||
8| et relinquent gentes idola sua, et venient in Jerusalem, et inhabitabunt in ea :
|
||||
9| et gaudebunt in ea omnes reges terræ, adorantes regem Israël.
|
||||
10| Audite ergo, filii mei, patrem vestrum : servite Domino in veritate, et inquirite ut faciatis quæ placita sunt illi :
|
||||
11| et filiis vestris mandate ut faciant justitias et eleemosynas, ut sint memores Dei, et benedicant eum in omni tempore in veritate, et in tota virtute sua.
|
||||
12| Nunc ergo filii, audite me, et nolite manere hic : sed quacumque die sepelieritis matrem vestram circa me in uno sepulchro, ex eo dirigite gressus vestros ut exeatis hinc :
|
||||
13| video enim quia iniquitas ejus finem dabit ei.
|
||||
14| Factum est autem post obitum matris suæ, Tobias abscessit ex Ninive cum uxore sua, et filiis, et filiorum filiis, et reversus est ad soceros suos :
|
||||
15| invenitque eos incolumes in senectute bona : et curam eorum gessit, et ipse clausit oculos eorum : et omnem hæreditatem domus Raguelis ipse percepit : viditque quintam generationem, filios filiorum suorum.
|
||||
16| Et completis annis nonaginta novem in timore Domini, cum gaudio sepelierunt eum.
|
||||
17| Omnis autem cognatio ejus et omnis generatio ejus in bona vita et in sancta conversatione permansit, ita ut accepti essent tam Deo quam hominibus, et cunctis habitantibus in terra. *(Correctibus necessitas!)*
|
||||
@@ -0,0 +1,458 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Diligite justitiam, qui judicatis terram. Sentite de Domino in bonitate, et in simplicitate cordis quærite illum :
|
||||
2| quoniam invenitur ab his qui non tentant illum, apparet autem eis qui fidem habent in illum.
|
||||
3| Perversæ enim cogitationes separant a Deo ; probata autem virtus corripit insipientes.
|
||||
4| Quoniam in malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis.
|
||||
5| Spiritus enim sanctus disciplinæ effugiet fictum, et auferet se a cogitationibus quæ sunt sine intellectu, et corripietur a superveniente iniquitate.
|
||||
6| Benignus est enim spiritus sapientiæ, et non liberabit maledicum a labiis suis : quoniam renum illius testis est Deus, et cordis illius scrutator est verus, et linguæ ejus auditor.
|
||||
7| Quoniam spiritus Domini replevit orbem terrarum, et hoc quod continet omnia, scientiam habet vocis.
|
||||
8| Propter hoc qui loquitur iniqua non potest latere, nec præteriet illum corripiens judicium.
|
||||
9| In cogitationibus enim impii interrogatio erit ; sermonum autem illius auditio ad Deum veniet, ad correptionem iniquitatum illius.
|
||||
10| Quoniam auris zeli audit omnia, et tumultus murmurationum non abscondetur.
|
||||
11| Custodite ergo vos a murmuratione quæ nihil prodest, et a detractione parcite linguæ : quoniam sermo obscurus in vacuum non ibit, os autem quod mentitur occidit animam.
|
||||
12| Nolite zelare mortem in errore vitæ vestræ, neque acquiratis perditionem in operibus manuum vestrarum.
|
||||
13| Quoniam Deus mortem non fecit, nec lætatur in perditione vivorum.
|
||||
14| Creavit enim ut essent omnia, et sanabiles fecit nationes orbis terrarum : et non est in illis medicamentum exterminii, nec inferorum regnum in terra.
|
||||
15| Justitia enim perpetua est, et immortalis.
|
||||
16| Impii autem manibus et verbis accersierunt illam, et æstimantes illam amicam, defluxerunt ; et sponsiones posuerunt ad illam, quoniam digni sunt qui sint ex parte illius.
|
||||
#2
|
||||
1| Dixerunt enim cogitantes apud se non recte : Exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis.
|
||||
2| Quia ex nihilo nati sumus, et post hoc erimus tamquam non fuerimus. Quoniam fumus flatus est in naribus nostris, et sermo scintilla ad commovendum cor nostrum :
|
||||
3| qua extincta, cinis erit corpus nostrum, et spiritus diffundetur tamquam mollis aër ; et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis, et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis, et a calore illius aggravata.
|
||||
4| Et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus, et nemo memoriam habebit operum nostrorum.
|
||||
5| Umbræ enim transitus est tempus nostrum, et non est reversio finis nostri : quoniam consignata est, et nemo revertitur.
|
||||
6| Venite ergo, et fruamur bonis quæ sunt, et utamur creatura tamquam in juventute celeriter.
|
||||
7| Vino pretioso et unguentis nos impleamus, et non prætereat nos flos temporis.
|
||||
8| Coronemus nos rosis antequam marcescant ; nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra :
|
||||
9| nemo nostrum exsors sit luxuriæ nostræ. Ubique relinquamus signa lætitiæ, quoniam hæc est pars nostra, et hæc est sors.
|
||||
10| Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ, nec veterani revereamur canos multi temporis :
|
||||
11| sit autem fortitudo nostra lex justitiæ ; quod enim infirmum est, inutile invenitur.
|
||||
12| Circumveniamus ergo justum, quoniam inutilis est nobis, et contrarius est operibus nostris, et improperat nobis peccata legis, et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ.
|
||||
13| Promittit se scientiam Dei habere, et filium Dei se nominat.
|
||||
14| Factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum.
|
||||
15| Gravis est nobis etiam ad videndum, quoniam dissimilis est aliis vita illius, et immutatæ sunt viæ ejus.
|
||||
16| Tamquam nugaces æstimati sumus ab illo, et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis, et præfert novissima justorum, et gloriatur patrem se habere Deum.
|
||||
17| Videamus ergo si sermones illius veri sint, et tentemus quæ ventura sunt illi, et sciemus quæ erunt novissima illius.
|
||||
18| Si enim est verus filius Dei, suscipiet illum, et liberabit eum de manibus contrariorum.
|
||||
19| Contumelia et tormento interrogemus eum, ut sciamus reverentiam ejus, et probemus patientiam illius.
|
||||
20| Morte turpissima condemnemus eum ; erit enim ei respectus ex sermonibus illius.
|
||||
21| Hæc cogitaverunt, et erraverunt : excæcavit enim illos malitia eorum.
|
||||
22| Et nescierunt sacramenta Dei : neque mercedem speraverunt justitiæ, nec judicaverunt honorem animarum sanctarum.
|
||||
23| Quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem, et ad imaginem similitudinis suæ fecit illum.
|
||||
24| Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum :
|
||||
25| imitantur autem illum qui sunt ex parte illius.
|
||||
#3
|
||||
1| Justorum autem animæ in manu Dei sunt, et non tangent illos tormentum mortis.
|
||||
2| Visi sunt oculis insipientium mori, et æstimata est afflictio exitus illorum,
|
||||
3| et quod a nobis est iter exterminium ; illi autem sunt in pace :
|
||||
4| etsi coram hominibus tormenta passi sunt, spes illorum immortalitate plena est.
|
||||
5| In paucis vexati sunt, in multis bene disponentur, quoniam Deus tentavit eos, et invenit illos dignos se.
|
||||
6| Tamquam aurum in fornace probavit illos, et quasi holocausti hostiam accepit illos, et in tempore erit respectus illorum.
|
||||
7| Fulgebunt justi et tamquam scintillæ in arundineto discurrent.
|
||||
8| Judicabunt nationes, et dominabuntur populis, et regnabit Dominus illorum in perpetuum.
|
||||
9| Qui confidunt in illo intelligent veritatem, et fideles in dilectione acquiescent illi, quoniam donum et pax est electis ejus.
|
||||
10| Impii autem secundum quæ cogitaverunt correptionem habebunt : qui neglexerunt justum, et a Domino recesserunt.
|
||||
11| Sapientiam enim et disciplinam qui abjicit infelix est : et vacua est spes illorum, et labores sine fructu, et inutilia opera eorum.
|
||||
12| Mulieres eorum insensatæ sunt, et nequissimi filii eorum.
|
||||
13| Maledicta creatura eorum, quoniam felix est sterilis ; et incoinquinata, quæ nescivit thorum in delicto, habebit fructum in respectione animarum sanctarum ;
|
||||
14| et spado qui non operatus est per manus suas iniquitatem, nec cogitavit adversus Deum nequissima : dabitur enim illi fidei donum electum, et sors in templo Dei acceptissima.
|
||||
15| Bonorum enim laborum gloriosus est fructus, et quæ non concidat radix sapientiæ.
|
||||
16| Filii autem adulterorum in inconsummatione erunt, et ab iniquo thoro semen exterminabitur.
|
||||
17| Et si quidem longæ vitæ erunt, in nihilum computabuntur, et sine honore erit novissima senectus illorum :
|
||||
18| et si celerius defuncti fuerint, non habebunt spem, nec in die agnitionis allocutionem.
|
||||
19| Nationis enim iniquæ diræ sunt consummationes.
|
||||
#4
|
||||
1| O quam pulchra est casta generatio, cum claritate ! immortalis est enim memoria illius, quoniam et apud Deum nota est, et apud homines.
|
||||
2| Cum præsens est, imitantur illam, et desiderant eam cum se eduxerit ; et in perpetuum coronata triumphat, incoinquinatorum certaminum præmium vincens.
|
||||
3| Multigena autem impiorum multitudo non erit utilis, et spuria vitulamina non dabunt radices altas, nec stabile firmamentum collocabunt.
|
||||
4| Etsi in ramis in tempore germinaverint, infirmiter posita, a vento commovebuntur, et a nimietate ventorum eradicabuntur.
|
||||
5| Confringentur enim rami inconsummati ; et fructus illorum inutiles et acerbi ad manducandum, et ad nihilum apti.
|
||||
6| Ex iniquis enim somnis filii qui nascuntur, testes sunt nequitiæ adversus parentes in interrogatione sua.
|
||||
7| Justus autem si morte præoccupatus fuerit, in refrigerio erit ;
|
||||
8| senectus enim venerabilis est non diuturna, neque annorum numero computata : cani autem sunt sensus hominis,
|
||||
9| et ætas senectutis vita immaculata.
|
||||
10| Placens Deo factus est dilectus, et vivens inter peccatores translatus est.
|
||||
11| Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, aut ne fictio deciperet animam illius.
|
||||
12| Fascinatio enim nugacitatis obscurat bona, et inconstantia concupiscentiæ transvertit sensum sine malitia.
|
||||
13| Consummatus in brevi, explevit tempora multa ;
|
||||
14| placita enim erat Deo anima illius : propter hoc properavit educere illum de medio iniquitatum. Populi autem videntes, et non intelligentes, nec ponentes in præcordiis talia,
|
||||
15| quoniam gratia Dei et misericordia est in sanctos ejus, et respectus in electos illius.
|
||||
16| Condemnat autem justus mortuus vivos impios, et juventus celerius consummata longam vitam injusti.
|
||||
17| Videbunt enim finem sapientis, et non intelligent quid cogitaverit de illo Deus, et quare munierit illum Dominus.
|
||||
18| Videbunt, et contemnent eum ; illos autem Dominus irridebit.
|
||||
19| Et erunt post hæc decidentes sine honore, et in contumelia inter mortuos in perpetuum : quoniam disrumpet illos inflatos sine voce, et commovebit illos a fundamentis, et usque ad supremum desolabuntur, et erunt gementes, et memoria illorum peribit.
|
||||
20| Venient in cogitatione peccatorum suorum timidi, et traducent illos ex adverso iniquitates ipsorum.
|
||||
#5
|
||||
1| Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum.
|
||||
2| Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis ;
|
||||
3| dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes : Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii.
|
||||
4| Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore ;
|
||||
5| ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est.
|
||||
6| Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis.
|
||||
7| Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles : viam autem Domini ignoravimus.
|
||||
8| Quid nobis profuit superbia ? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis ?
|
||||
9| Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens,
|
||||
10| et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus ;
|
||||
11| aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem : commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius ;
|
||||
12| aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius :
|
||||
13| sic et nos nati continuo desivimus esse ; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus.
|
||||
14| Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt :
|
||||
15| quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis.
|
||||
16| Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum.
|
||||
17| Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini : quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos.
|
||||
18| Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum.
|
||||
19| Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum ;
|
||||
20| sumet scutum inexpugnabile æquitatem.
|
||||
21| Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos.
|
||||
22| Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient.
|
||||
23| Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines ; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter.
|
||||
24| Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos ; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium.
|
||||
#6
|
||||
1| Melior est sapientia quam vires, et vir prudens quam fortis.
|
||||
2| Audite ergo, reges, et intelligite ; discite, judices finium terræ.
|
||||
3| Præbete aures, vos qui continetis multitudines, et placetis vobis in turbis nationum.
|
||||
4| Quoniam data est a Domino potestas vobis, et virtus ab Altissimo : qui interrogabit opera vestra, et cogitationes scrutabitur.
|
||||
5| Quoniam cum essetis ministri regni illius, non recte judicastis, nec custodistis legem justitiæ, neque secundum voluntatem Dei ambulastis.
|
||||
6| Horrende et cito apparebit vobis, quoniam judicium durissimum his qui præsunt fiet.
|
||||
7| Exiguo enim conceditur misericordia ; potentes autem potenter tormenta patientur.
|
||||
8| Non enim subtrahet personam cujusquam Deus, nec verebitur magnitudinem ejus cujusquam, quoniam pusillum et magnum ipse fecit, et æqualiter cura est illi de omnibus.
|
||||
9| Fortioribus autem fortior instat cruciatio.
|
||||
10| Ad vos ergo, reges, sunt hi sermones mei : ut discatis sapientiam, et non excidatis.
|
||||
11| Qui enim custodierint justa juste, justificabuntur ; et qui didicerint ista, invenient quid respondeant.
|
||||
12| Concupiscite ergo sermones meos ; diligite illos, et habebitis disciplinam.
|
||||
13| Clara est, et quæ numquam marcescit, sapientia : et facile videtur ab his qui diligunt eam, et invenitur ab his qui quærunt illam.
|
||||
14| Præoccupat qui se concupiscunt, ut illis se prior ostendat.
|
||||
15| Qui de luce vigilaverit ad illam non laborabit ; assidentem enim illam foribus suis inveniet.
|
||||
16| Cogitare ergo de illa sensus est consummatus, et qui vigilaverit propter illam cito securus erit.
|
||||
17| Quoniam dignos se ipsa circuit quærens, et in viis ostendit se hilariter, et in omni providentia occurrit illis.
|
||||
18| Initium enim illius verissima est disciplinæ concupiscentia.
|
||||
19| Cura ergo disciplinæ dilectio est, et dilectio custodia legum illius est ; custoditio autem legum consummatio incorruptionis est ;
|
||||
20| incorruptio autem facit esse proximum Deo.
|
||||
21| Concupiscentia itaque sapientiæ deducit ad regnum perpetuum.
|
||||
22| Si ergo delectamini sedibus et sceptris, o reges populi, diligite sapientiam, ut in perpetuum regnetis :
|
||||
23| diligite lumen sapientiæ, omnes qui præestis populis.
|
||||
24| Quid est autem sapientia, et quemadmodum facta sit, referam, et non abscondam a vobis sacramenta Dei : sed ab initio nativitatis investigabo, et ponam in lucem scientiam illius, et non præteribo veritatem.
|
||||
25| Neque cum invidia tabescente iter habebo, quoniam talis homo non erit particeps sapientiæ.
|
||||
26| Multitudo autem sapientium sanitas est orbis terrarum, et rex sapiens stabilimentum populi est.
|
||||
27| Ergo accipite disciplinam per sermones meos, et proderit vobis.
|
||||
#7
|
||||
1| Sum quidem et ego mortalis homo, similis omnibus, et ex genere terreni illius qui prior factus est : et in ventre matris figuratus sum caro ;
|
||||
2| decem mensium tempore coagulatus sum in sanguine : ex semine hominis, et delectamento somni conveniente.
|
||||
3| Et ego natus accepi communem aërem, et in similiter factam decidi terram, et primam vocem similem omnibus emisi plorans.
|
||||
4| In involumentis nutritus sum, et curis magnis :
|
||||
5| nemo enim ex regibus aliud habuit nativitatis initium.
|
||||
6| Unus ergo introitus est omnibus ad vitam, et similis exitus.
|
||||
7| Propter hoc optavi, et datus est mihi sensus ; et invocavi, et venit in me spiritus sapientiæ :
|
||||
8| et præposui illam regnis et sedibus, et divitias nihil esse duxi in comparatione illius.
|
||||
9| Nec comparavi illi lapidem pretiosum, quoniam omne aurum in comparatione illius arena est exigua, et tamquam lutum æstimabitur argentum in conspectu illius.
|
||||
10| Super salutem et speciem dilexi illam, et proposui pro luce habere illam, quoniam inextinguibile est lumen illius.
|
||||
11| Venerunt autem mihi omnia bona pariter cum illa, et innumerabilis honestas per manus illius ;
|
||||
12| et lætatus sum in omnibus, quoniam antecedebat me ista sapientia, et ignorabam quoniam horum omnium mater est.
|
||||
13| Quam sine fictione didici, et sine invidia communico, et honestatem illius non abscondo.
|
||||
14| Infinitus enim thesaurus est hominibus ; quo qui usi sunt, participes facti sunt amicitiæ Dei, propter disciplinæ dona commendati.
|
||||
15| Mihi autem dedit Deus dicere ex sententia, et præsumere digna horum quæ mihi dantur : quoniam ipse sapientiæ dux est, et sapientium emendator.
|
||||
16| In manu enim illius et nos et sermones nostri, et omnis sapientia, et operum scientia, et disciplina.
|
||||
17| Ipse enim dedit mihi horum quæ sunt scientiam veram, ut sciam dispositionem orbis terrarum, et virtutes elementorum,
|
||||
18| initium, et consummationem, et medietatem temporum, vicissitudinum permutationes, et commutationes temporum,
|
||||
19| anni cursus, et stellarum dispositiones,
|
||||
20| naturas animalium, et iras bestiarum, vim ventorum, et cogitationes hominum, differentias virgultorum, et virtutes radicum.
|
||||
21| Et quæcumque sunt absconsa et improvisa didici : omnium enim artifex docuit me sapientia.
|
||||
22| Est enim in illa spiritus intelligentiæ, sanctus, unicus, multiplex, subtilis, disertus, mobilis, incoinquinatus, certus, suavis, amans bonum, acutus, quem nihil vetat, benefaciens,
|
||||
23| humanus, benignus, stabilis, certus, securus, omnem habens virtutem, omnia prospiciens, et qui capiat omnes spiritus, intelligibilis, mundus, subtilis.
|
||||
24| Omnibus enim mobilibus mobilior est sapientia : attingit autem ubique propter suam munditiam.
|
||||
25| Vapor est enim virtutis Dei, et emanatio quædam est claritatis omnipotentis Dei sincera, et ideo nihil inquinatum in eam incurrit :
|
||||
26| candor est enim lucis æternæ, et speculum sine macula Dei majestatis, et imago bonitatis illius.
|
||||
27| Et cum sit una, omnia potest ; et in se permanens omnia innovat : et per nationes in animas sanctas se transfert ; amicos Dei et prophetas constituit.
|
||||
28| Neminem enim diligit Deus, nisi eum qui cum sapientia inhabitat.
|
||||
29| Est enim hæc speciosior sole, et super omnem dispositionem stellarum : luci comparata, invenitur prior.
|
||||
30| Illi enim succedit nox ; sapientiam autem non vincit malitia.
|
||||
#8
|
||||
1| Attingit ergo a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter.
|
||||
2| Hanc amavi, et exquisivi a juventute mea, et quæsivi sponsam mihi eam assumere, et amator factus sum formæ illius.
|
||||
3| Generositatem illius glorificat, contubernium habens Dei ; sed et omnium Dominus dilexit illam.
|
||||
4| Doctrix enim est disciplinæ Dei, et electrix operum illius.
|
||||
5| Et si divitiæ appetuntur in vita, quid sapientia locupletius quæ operatur omnia ?
|
||||
6| Si autem sensus operatur, quis horum quæ sunt magis quam illa est artifex ?
|
||||
7| Et si justitiam quis diligit, labores hujus magnas habent virtutes : sobrietatem enim et prudentiam docet, et justitiam, et virtutem, quibus utilius nihil est in vita hominibus.
|
||||
8| Et si multitudinem scientiæ desiderat quis, scit præterita, et de futuris æstimat ; scit versutias sermonum, et dissolutiones argumentorum ; signa et monstra scit antequam fiant, et eventus temporum et sæculorum.
|
||||
9| Proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum, sciens quoniam mecum communicabit de bonis, et erit allocutio cogitationis et tædii mei.
|
||||
10| Habebo propter hanc claritatem ad turbas, et honorem apud seniores juvenis ;
|
||||
11| et acutus inveniar in judicio, et in conspectu potentium admirabilis ero, et facies principum mirabuntur me :
|
||||
12| tacentem me sustinebunt, et loquentem me respicient, et sermocinante me plura, manus ori suo imponent.
|
||||
13| Præterea habebo per hanc immortalitatem, et memoriam æternam his qui post me futuri sunt relinquam.
|
||||
14| Disponam populos, et nationes mihi erunt subditæ :
|
||||
15| timebunt me audientes reges horrendi. In multitudine videbor bonus, et in bello fortis.
|
||||
16| Intrans in domum meam, conquiescam cum illa : non enim habet amaritudinem conversatio illius, nec tædium convictus illius, sed lætitiam et gaudium.
|
||||
17| Hæc cogitans apud me et commemorans in corde meo, quoniam immortalitas est in cognatione sapientiæ,
|
||||
18| et in amicitia illius delectatio bona, et in operibus manuum illius honestas sine defectione, et in certamine loquelæ illius sapientia, et præclaritas in communicatione sermonum ipsius : circuibam quærens, ut mihi illam assumerem.
|
||||
19| Puer autem eram ingeniosus, et sortitus sum animam bonam.
|
||||
20| Et cum essem magis bonus, veni ad corpus incoinquinatum.
|
||||
21| Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens, nisi Deus det ; et hoc ipsum erat sapientiæ, scire cujus esset hoc donum : adii Dominum, et deprecatus sum illum, et dixi ex totis præcordiis meis :
|
||||
#9
|
||||
1| Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,
|
||||
2| et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est,
|
||||
3| ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet :
|
||||
4| da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis :
|
||||
5| quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum.
|
||||
6| Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur.
|
||||
7| Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum :
|
||||
8| et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare : similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio.
|
||||
9| Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis.
|
||||
10| Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te :
|
||||
11| scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia.
|
||||
12| Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei.
|
||||
13| Quis enim hominum poterit scire consilium Dei ? aut quis poterit cogitare quid velit Deus ?
|
||||
14| Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ ;
|
||||
15| corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem.
|
||||
16| Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore : quæ autem in cælis sunt, quis investigabit ?
|
||||
17| Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis,
|
||||
18| et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines ?
|
||||
19| Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio.
|
||||
#10
|
||||
1| Hæc illum qui primus formatus est a Deo patre orbis terrarum, cum solus esset creatus, custodivit,
|
||||
2| et eduxit illum a delicto suo, et dedit illi virtutem continendi omnia.
|
||||
3| Ab hac ut recessit injustus in ira sua, per iram homicidii fraterni deperiit.
|
||||
4| Propter quem cum aqua deleret terram, sanavit iterum sapientia, per contemptibile lignum justum gubernans.
|
||||
5| Hæc et in consensu nequitiæ, cum se nationes contulissent, scivit justum, et conservavit sine querela Deo, et in filii misericordia fortem custodivit.
|
||||
6| Hæc justum a pereuntibus impiis liberavit fugientem, descendente igne in Pentapolim :
|
||||
7| quibus in testimonium nequitiæ fumigabunda constat deserta terra, et incerto tempore fructus habentes arbores : et incredibilis animæ memoria stans figmentum salis.
|
||||
8| Sapientiam enim prætereuntes, non tantum in hoc lapsi sunt ut ignorarent bona, sed et insipientiæ suæ reliquerunt hominibus memoriam, ut in his quæ peccaverunt nec latere potuissent.
|
||||
9| Sapientia autem hos qui se observant a doloribus liberavit.
|
||||
10| Hæc profugum iræ fratris justum deduxit per vias rectas, et ostendit illi regnum Dei, et dedit illi scientiam sanctorum ; honestavit illum in laboribus, et complevit labores illius.
|
||||
11| In fraude circumvenientium illum affuit illi, et honestum fecit illum.
|
||||
12| Custodivit illum ab inimicis, et a seductoribus tutavit illum : et certamen forte dedit illi ut vinceret, et sciret quoniam omnium potentior est sapientia.
|
||||
13| Hæc venditum justum non dereliquit, sed a peccatoribus liberavit eum ; descenditque cum illo in foveam,
|
||||
14| et in vinculis non dereliquit illum, donec afferret illi sceptrum regni, et potentiam adversus eos qui eum deprimebant : et mendaces ostendit qui maculaverunt illum, et dedit illi claritatem æternam.
|
||||
15| Hæc populum justum et semen sine querela liberavit a nationibus quæ illum deprimebant.
|
||||
16| Intravit in animam servi Dei, et stetit contra reges horrendos in portentis et signis.
|
||||
17| Et reddidit justis mercedem laborum suorum, et deduxit illos in via mirabili : et fuit illis in velamento diei, et in luce stellarum per noctem ;
|
||||
18| transtulit illos per mare Rubrum, et transvexit illos per aquam nimiam.
|
||||
19| Inimicos autem illorum demersit in mare, et ab altitudine inferorum eduxit illos. Ideo justi tulerunt spolia impiorum,
|
||||
20| et decantaverunt, Domine, nomen sanctum tuum, et victricem manum tuam laudaverunt pariter :
|
||||
21| quoniam sapientia aperuit os mutorum, et linguas infantium fecit disertas.
|
||||
#11
|
||||
1| Direxit opera eorum in manibus prophetæ sancti.
|
||||
2| Iter fecerunt per deserta quæ non habitabantur, et in locis desertis fixerunt casas.
|
||||
3| Steterunt contra hostes, et de inimicis se vindicaverunt.
|
||||
4| Sitierunt, et invocaverunt te, et data est illis aqua de petra altissima, et requies sitis de lapide duro.
|
||||
5| Per quæ enim pœnas passi sunt inimici illorum a defectione potus sui, et in eis cum abundarent filii Israël lætati sunt :
|
||||
6| per hæc, cum illis deessent, bene cum illis actum est.
|
||||
7| Nam pro fonte quidem sempiterni fluminis, humanum sanguinem dedisti injustis.
|
||||
8| Qui cum minuerentur in traductione infantium occisorum, dedisti illis abundantem aquam insperate,
|
||||
9| ostendens per sitim quæ tunc fuit, quemadmodum tuos exaltares, et adversarios illorum necares.
|
||||
10| Cum enim tentati sunt, et quidem cum misericordia disciplinam accipientes, scierunt quemadmodum cum ira judicati impii tormenta paterentur.
|
||||
11| Hos quidem tamquam pater monens probasti ; illos autem tamquam durus rex interrogans condemnasti.
|
||||
12| Absentes enim, et præsentes, similiter torquebantur.
|
||||
13| Duplex enim illos acceperat tædium et gemitus, cum memoria præteritorum.
|
||||
14| Cum enim audirent per sua tormenta bene secum agi, commemorati sunt Dominum, admirantes in finem exitus.
|
||||
15| Quem enim in expositione prava projectum deriserunt, in finem eventus mirati sunt, non similiter justis sitientes.
|
||||
16| Pro cogitationibus autem insensatis iniquitatis illorum, quod quidam errantes colebant mutos serpentes et bestias supervacuas, immisisti illis multitudinem mutorum animalium in vindictam ;
|
||||
17| ut scirent quia per quæ peccat quis, per hæc et torquetur.
|
||||
18| Non enim impossibilis erat omnipotens manus tua, quæ creavit orbem terrarum ex materia invisa, immittere illis multitudinem ursorum, aut audaces leones,
|
||||
19| aut novi generis ira plenas ignotas bestias, aut vaporem ignium spirantes, aut fumi odorem proferentes, aut horrendas ab oculis scintillas emittentes ;
|
||||
20| quarum non solum læsura poterat illos exterminare, sed et aspectus per timorem occidere.
|
||||
21| Sed et sine his uno spiritu poterant occidi, persecutionem passi ab ipsis factis suis, et dispersi per spiritum virtutis tuæ : sed omnia in mensura, et numero et pondere disposuisti.
|
||||
22| Multum enim valere, tibi soli supererat semper : et virtuti brachii tui quis resistet ?
|
||||
23| Quoniam tamquam momentum stateræ, sic est ante te orbis terrarum, et tamquam gutta roris antelucani quæ descendit in terram.
|
||||
24| Sed misereris omnium, quia omnia potes ; et dissimulas peccata hominum, propter pœnitentiam.
|
||||
25| Diligis enim omnia quæ sunt, et nihil odisti eorum quæ fecisti ; nec enim odiens aliquid constituisti aut fecisti.
|
||||
26| Quomodo autem posset aliquid permanere, nisi tu voluisses ? aut quod a te vocatum non esset conservaretur ?
|
||||
27| Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine, qui amas animas.
|
||||
#12
|
||||
1| O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus !
|
||||
2| Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine.
|
||||
3| Illos enim antiquos inhabitatores terræ sanctæ tuæ, quos exhorruisti,
|
||||
4| quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia injusta,
|
||||
5| et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo,
|
||||
6| et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum :
|
||||
7| ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quæ tibi omnium carior est terra.
|
||||
8| Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.
|
||||
9| Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis, aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare :
|
||||
10| sed partibus judicans, dabas locum pœnitentiæ, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum.
|
||||
11| Semen enim erat maledictum ab initio ; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum.
|
||||
12| Quis enim dicet tibi : Quid fecisti ? aut quis stabit contra judicium tuum ? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum ? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti ?
|
||||
13| Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium.
|
||||
14| Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti.
|
||||
15| Cum ergo sis justus, juste omnia disponis ; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum æstimas a tua virtute.
|
||||
16| Virtus enim tua justitiæ initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis.
|
||||
17| Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.
|
||||
18| Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas, et cum magna reverentia disponis nos : subest enim tibi, cum volueris posse.
|
||||
19| Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet justum esse et humanum ; et bonæ spei fecisti filios tuos, quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ.
|
||||
20| Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quæ possent mutari a malitia :
|
||||
21| cum quanta diligentia judicasti filios tuos, quorum parentibus juramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum !
|
||||
22| Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus judicantes, et cum de nobis judicatur, speremus misericordiam tuam.
|
||||
23| Unde et illis qui in vita sua insensate et injuste vixerunt, per hæc quæ coluerunt dedisti summa tormenta.
|
||||
24| Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos æstimantes hæc quæ in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes.
|
||||
25| Propter hoc tamquam pueris insensatis judicium in derisum dedisti.
|
||||
26| Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei judicium experti sunt.
|
||||
27| In quibus enim patientes indignabantur per hæc quos putabant deos, in ipsis cum exterminarentur videntes, illum quem olim negabant se nosse, verum Deum agnoverunt ; propter quod et finis condemnationis eorum venit super illos.
|
||||
#13
|
||||
1| Vani autem sunt omnes homines in quibus non subest scientia Dei ; et de his quæ videntur bona, non potuerunt intelligere eum qui est, neque operibus attendentes agnoverunt quis esset artifex :
|
||||
2| sed aut ignem, aut spiritum, aut citatum aërem, aut gyrum stellarum, aut nimiam aquam, aut solem et lunam, rectores orbis terrarum deos putaverunt.
|
||||
3| Quorum si specie delectati, deos putaverunt, sciant quanto his dominator eorum speciosior est : speciei enim generator hæc omnia constituit.
|
||||
4| Aut si virtutem et opera eorum mirati sunt, intelligant ab illis quoniam qui hæc fecit fortior est illis :
|
||||
5| a magnitudine enim speciei et creaturæ cognoscibiliter poterit creator horum videri.
|
||||
6| Sed tamen adhuc in his minor est querela ; et hi enim fortasse errant, Deum quærentes, et volentes invenire.
|
||||
7| Etenim cum in operibus illius conversentur inquirunt, et persuasum habent quoniam bona sunt quæ videntur.
|
||||
8| Iterum autem nec his debet ignosci.
|
||||
9| Si enim tantum potuerunt scire ut possent æstimare sæculum, quomodo hujus Dominum non facilius invenerunt ?
|
||||
10| Infelices autem sunt, et inter mortuos spes illorum est, qui appellaverunt deos opera manuum hominum : aurum et argentum, artis inventionem, et similitudines animalium, aut lapidem inutilem, opus manus antiquæ.
|
||||
11| Aut si quis artifex faber de silva lignum rectum secuerit, et hujus docte eradat omnem corticem, et arte sua usus diligenter fabricet vas utile in conversationem vitæ ;
|
||||
12| reliquiis autem ejus operis ad præparationem escæ abutatur,
|
||||
13| et reliquum horum quod ad nullos usus facit, lignum curvum et vorticibus plenum sculpat diligenter per vacuitatem suam, et per scientiam suæ artis figuret illud, et assimilet illud imagini hominis,
|
||||
14| aut alicui ex animalibus illud comparet : perliniens rubrica, et rubicundum faciens fuco colorem illius, et omnem maculam quæ in illo est perliniens ;
|
||||
15| et faciat ei dignam habitationem, et in pariete ponens illud, et confirmans ferro
|
||||
16| ne forte cadat, prospiciens illi : sciens quoniam non potest adjuvare se : imago enim est, et opus est illi adjutorium.
|
||||
17| Et de substantia sua, et de filiis suis, et de nuptiis votum faciens inquirit : non erubescit loqui cum illo qui sine anima est.
|
||||
18| Et pro sanitate quidem infirmum deprecatur, et pro vita rogat mortuum, et in adjutorium inutilem invocat.
|
||||
19| Et pro itinere petit ab eo qui ambulare non potest ; et de acquirendo, et de operando, et de omnium rerum eventu, petit ab eo qui in omnibus est inutilis.
|
||||
#14
|
||||
1| Iterum alius navigare cogitans, et per feros fluctus iter facere incipiens, ligno portante se, fragilius lignum invocat.
|
||||
2| Illud enim cupiditas acquirendi excogitavit, et artifex sapientia fabricavit sua.
|
||||
3| Tua autem, Pater, providentia gubernat : quoniam dedisti et in mari viam, et inter fluctus semitam firmissimam,
|
||||
4| ostendens quoniam potens es ex omnibus salvare, etiam si sine arte aliquis adeat mare.
|
||||
5| Sed ut non essent vacua sapientiæ tuæ opera, propter hoc etiam et exiguo ligno credunt homines animas suas, et transeuntes mare per ratem liberati sunt.
|
||||
6| Sed et ab initio cum perirent superbi gigantes, spes orbis terrarum ad ratem confugiens, remisit sæculo semen nativitatis quæ manu tua erat gubernata.
|
||||
7| Benedictum est enim lignum per quod fit justitia ;
|
||||
8| per manus autem quod fit idolum, maledictum est et ipsum, et qui fecit illud : quia ille quidem operatus est, illud autem cum esset fragile, deus cognominatus est.
|
||||
9| Similiter autem odio sunt Deo impius et impietas ejus ;
|
||||
10| etenim quod factum est, cum illo qui fecit tormenta patietur.
|
||||
11| Propter hoc et in idolis nationum non erit respectus, quoniam creaturæ Dei in odium factæ sunt, et in tentationem animabus hominum, et in muscipulam pedibus insipientium.
|
||||
12| Initium enim fornicationis est exquisitio idolorum, et adinventio illorum corruptio vitæ est :
|
||||
13| neque enim erant ab initio, neque erunt in perpetuum.
|
||||
14| Supervacuitas enim hominum hæc advenit in orbem terrarum, et ideo brevis illorum finis est inventus.
|
||||
15| Acerbo enim luctu dolens pater, cito sibi rapti filii fecit imaginem ; et illum qui tunc quasi homo mortuus fuerat, nunc tamquam deum colere cœpit, et constituit inter servos suos sacra et sacrificia.
|
||||
16| Deinde interveniente tempore, convalescente iniqua consuetudine, hic error tamquam lex custoditus est, et tyrannorum imperio colebantur figmenta.
|
||||
17| Et hos quos in palam homines honorare non poterant propter hoc quod longe essent, e longinquo figura eorum allata, evidentem imaginem regis quem honorare volebant fecerunt, ut illum qui aberat, tamquam præsentem colerent sua sollicitudine.
|
||||
18| Provexit autem ad horum culturam et hos qui ignorabant artificis eximia diligentia.
|
||||
19| Ille enim, volens placere illi qui se assumpsit, elaboravit arte sua ut similitudinem in melius figuraret.
|
||||
20| Multitudo autem hominum, abducta per speciem operis, eum qui ante tempus tamquam homo honoratus fuerat, nunc deum æstimaverunt.
|
||||
21| Et hæc fuit vitæ humanæ deceptio, quoniam aut affectui aut regibus deservientes homines, incommunicabile nomen lapidibus et lignis imposuerunt.
|
||||
22| Et non suffecerat errasse eos circa Dei scientiam, sed et in magno viventes inscientiæ bello, tot et tam magna mala pacem appellant.
|
||||
23| Aut enim filios suos sacrificantes, aut obscura sacrificia facientes, aut insaniæ plenas vigilias habentes,
|
||||
24| neque vitam, neque nuptias mundas jam custodiunt : sed alius alium per invidiam occidit, aut adulterans contristat,
|
||||
25| et omnia commista sunt : sanguis, homicidium, furtum et fictio, corruptio et infidelitas, turbatio et perjurium, tumultus bonorum,
|
||||
26| Dei immemoratio, animarum inquinatio, nativitatis immutatio, nuptiarum inconstantia, inordinatio mœchiæ et impudicitiæ.
|
||||
27| Infandorum enim idolorum cultura omnis mali causa est, et initium et finis.
|
||||
28| Aut enim dum lætantur insaniunt, aut certe vaticinantur falsa, aut vivunt injuste, aut pejerant cito.
|
||||
29| Dum enim confidunt in idolis quæ sine anima sunt, male jurantes noceri se non sperant.
|
||||
30| Utraque ergo illis evenient digne, quoniam male senserunt de Deo, attendentes idolis, et juraverunt injuste, in dolo contemnentes justitiam.
|
||||
31| Non enim juratorum virtus, sed peccantium pœna, perambulat semper injustorum prævaricationem.
|
||||
#15
|
||||
1| Tu autem, Deus noster, suavis et verus es, patiens, et in misericordia disponens omnia.
|
||||
2| Etenim si peccaverimus, tui sumus, scientes magnitudinem tuam ; et si non peccaverimus, scimus quoniam apud te sumus computati.
|
||||
3| Nosse enim te, consummata justitia est ; et scire justitiam et virtutem tuam, radix est immortalitatis.
|
||||
4| Non enim in errorem induxit nos hominum malæ artis excogitatio, nec umbra picturæ labor sine fructu, effigies sculpta per varios colores :
|
||||
5| cujus aspectus insensato dat concupiscentiam, et diligit mortuæ imaginis effigiem sine anima.
|
||||
6| Malorum amatores digni sunt qui spem habeant in talibus, et qui faciunt illos, et qui diligunt, et qui colunt.
|
||||
7| Sed et figulus mollem terram premens, laboriose fingit ad usus nostros unumquodque vas ; et de eodem luto fingit quæ munda sunt in usum vasa, et similiter quæ his sunt contraria : horum autem vasorum quis sit usus, judex est figulus.
|
||||
8| Et cum labore vano deum fingit de eodem luto ille qui paulo ante de terra factus fuerat, et post pusillum reducit se unde acceptus est, repetitus animæ debitum quam habebat.
|
||||
9| Sed cura est illi non quia laboraturus est, nec quoniam brevis illi vita est : sed concertatur aurificibus et argentariis ; sed et ærarios imitatur, et gloriam præfert, quoniam res supervacuas fingit.
|
||||
10| Cinis est enim cor ejus, et terra supervacua spes illius, et luto vilior vita ejus :
|
||||
11| quoniam ignoravit qui se finxit, et qui inspiravit illi animam quæ operatur, et qui insufflavit ei spiritum vitalem.
|
||||
12| Sed et æstimaverunt ludum esse vitam nostram, et conversationem vitæ compositam ad lucrum, et oportere undecumque etiam ex malo acquirere.
|
||||
13| Hic enim scit se super omnes delinquere, qui ex terræ materia fragilia vasa et sculptilia fingit.
|
||||
14| Omnes enim insipientes, et infelices supra modum animæ superbi, sunt inimici populi tui, et imperantes illi :
|
||||
15| quoniam omnia idola nationum deos æstimaverunt, quibus neque oculorum usus est ad videndum, neque nares ad percipiendum spiritum, neque aures ad audiendum, neque digiti manuum ad tractandum, sed et pedes eorum pigri ad ambulandum.
|
||||
16| Homo enim fecit illos ; et qui spiritum mutuatus est, is finxit illos. Nemo enim sibi similem homo poterit deum fingere.
|
||||
17| Cum enim sit mortalis, mortuum fingit manibus iniquis. Melior enim est ipse his quos colit, quia ipse quidem vixit, cum esset mortalis, illi autem numquam.
|
||||
18| Sed et animalia miserrima colunt ; insensata enim comparata his, illis sunt deteriora.
|
||||
19| Sed nec aspectu aliquis ex his animalibus bona potest conspicere : effugerunt autem Dei laudem et benedictionem ejus.
|
||||
#16
|
||||
1| Propter hæc et per his similia passi sunt digne tormenta, et per multitudinem bestiarum exterminati sunt.
|
||||
2| Pro quibus tormentis bene disposuisti populum tuum, quibus dedisti concupiscentiam delectamenti sui novum saporem, escam parans eis ortygometram :
|
||||
3| ut illi quidem, concupiscentes escam propter ea quæ illis ostensa et missa sunt, etiam a necessaria concupiscentia averterentur. Hi autem in brevi inopes facti, novam gustaverunt escam.
|
||||
4| Oportebat enim illis sine excusatione quidem supervenire interitum exercentibus tyrannidem ; his autem tantum ostendere quemadmodum inimici eorum exterminabantur.
|
||||
5| Etenim cum illis supervenit sæva bestiarum ira, morsibus perversorum colubrorum exterminabantur.
|
||||
6| Sed non in perpetuum ira tua permansit, sed ad correptionem in brevi turbati sunt, signum habentes salutis ad commemorationem mandati legis tuæ.
|
||||
7| Qui enim conversus est, non per hoc quod videbat sanabatur, sed per te, omnium salvatorem.
|
||||
8| In hoc autem ostendisti inimicis nostris quia tu es qui liberas ab omni malo.
|
||||
9| Illos enim locustarum et muscarum occiderunt morsus, et non est inventa sanitas animæ illorum, quia digni erant ab hujuscemodi exterminari.
|
||||
10| Filios autem tuos nec draconum venenatorum vicerunt dentes : misericordia enim tua adveniens sanabat illos.
|
||||
11| In memoria enim sermonum tuorum examinabantur, et velociter salvabantur : ne in altam incidentes oblivionem non possent tuo uti adjutorio.
|
||||
12| Etenim neque herba, neque malagma sanavit eos : sed tuus, Domine, sermo, qui sanat omnia.
|
||||
13| Tu es enim, Domine, qui vitæ et mortis habes potestatem, et deducis ad portas mortis, et reducis.
|
||||
14| Homo autem occidit quidem per malitiam ; et cum exierit spiritus, non revertetur, nec revocabit animam quæ recepta est.
|
||||
15| Sed tuam manum effugere impossibile est.
|
||||
16| Negantes enim te nosse impii, per fortitudinem brachii tui flagellati sunt : novis aquis, et grandinibus, et pluviis persecutionem passi, et per ignem consumpti.
|
||||
17| Quod enim mirabile erat, in aqua, quæ omnia extinguit, plus ignis valebat : vindex est enim orbis justorum.
|
||||
18| Quodam enim tempore mansuetabatur ignis, ne comburerentur quæ ad impios missa erant animalia, sed ut ipsi videntes scirent quoniam Dei judicio patiuntur persecutionem.
|
||||
19| Et quodam tempore in aqua supra virtutem ignis exardescebat undique, ut iniquæ terræ nationem exterminaret.
|
||||
20| Pro quibus angelorum esca nutrivisti populum tuum, et paratum panem de cælo præstitisti illis sine labore, omne delectamentum in se habentem, et omnis saporis suavitatem.
|
||||
21| Substantia enim tua dulcedinem tuam, quam in filios habes, ostendebat ; et deserviens uniuscujusque voluntati, ad quod quisque volebat convertebatur.
|
||||
22| Nix autem et glacies sustinebant vim ignis, et non tabescebant : ut scirent quoniam fructus inimicorum exterminabat ignis ardens in grandine et pluvia coruscans ;
|
||||
23| hic autem iterum ut nutrirentur justi, etiam suæ virtutis oblitus est.
|
||||
24| Creatura enim tibi factori deserviens, exardescit in tormentum adversus injustos, et lenior fit ad benefaciendum pro his qui in te confidunt.
|
||||
25| Propter hoc et tunc in omnia transfigurata, omnium nutrici gratiæ tuæ deserviebat, ad voluntatem eorum qui a te desiderabant :
|
||||
26| ut scirent filii tui quos dilexisti, Domine, quoniam non nativitatis fructus pascunt homines, sed sermo tuus hos qui in te crediderint conservat.
|
||||
27| Quod enim ab igne non poterat exterminari, statim ab exiguo radio solis calefactum tabescebat :
|
||||
28| ut notum omnibus esset quoniam oportet prævenire solem ad benedictionem tuam, et ad ortum lucis te adorare.
|
||||
29| Ingrati enim spes tamquam hibernalis glacies tabescet, et disperiet tamquam aqua supervacua.
|
||||
#17
|
||||
1| Magna sunt enim judicia tua, Domine, et inenarrabilia verba tua : propter hoc indisciplinatæ animæ erraverunt.
|
||||
2| Dum enim persuasum habent iniqui posse dominari nationi sanctæ, vinculis tenebrarum et longæ noctis compediti, inclusi sub tectis, fugitivi perpetuæ providentiæ jacuerunt.
|
||||
3| Et dum putant se latere in obscuris peccatis, tenebroso oblivionis velamento dispersi sunt, paventes horrende, et cum admiratione nimia perturbati.
|
||||
4| Neque enim quæ continebat illos spelunca sine timore custodiebat, quoniam sonitus descendens perturbabat illos, et personæ tristes illis apparentes pavorem illis præstabant.
|
||||
5| Et ignis quidem nulla vis poterat illis lumen præbere, nec siderum limpidæ flammæ illuminare poterant illam noctem horrendam.
|
||||
6| Apparebat autem illis subitaneus ignis, timore plenus ; et timore perculsi illius quæ non videbatur faciei, æstimabant deteriora esse quæ videbantur.
|
||||
7| Et magicæ artis appositi erant derisus, et sapientiæ gloriæ correptio cum contumelia.
|
||||
8| Illi enim qui promittebant timores et perturbationes expellere se ab anima languente, hi cum derisu pleni timore languebant.
|
||||
9| Nam etsi nihil illos ex monstris perturbabat, transitu animalium et serpentium sibilatione commoti, tremebundi peribant, et aërem quem nulla ratione quis effugere posset, negantes se videre.
|
||||
10| Cum sit enim timida nequitia, dat testimonium condemnationis : semper enim præsumit sæva, perturbata conscientia :
|
||||
11| nihil enim est timor nisi proditio cogitationis auxiliorum.
|
||||
12| Et dum ab intus minor est exspectatio, majorem computat inscientiam ejus causæ, de qua tormentum præstat.
|
||||
13| Illi autem qui impotentem vere noctem, et ab infimis et ab altissimis inferis supervenientem, eumdem somnum dormientes,
|
||||
14| aliquando monstrorum exagitabantur timore, aliquando animæ deficiebant traductione : subitaneus enim illis et insperatus timor supervenerat.
|
||||
15| Deinde si quisquam ex illis decidisset, custodiebatur in carcere sine ferro reclusus.
|
||||
16| Si enim rusticus quis erat, aut pastor, aut agri laborum operarius præoccupatus esset, ineffugibilem sustinebat necessitatem ;
|
||||
17| una enim catena tenebrarum omnes erant colligati. Sive spiritus sibilans, aut inter spissos arborum ramos avium sonus suavis, aut vis aquæ decurrentis nimium,
|
||||
18| aut sonus validus præcipitatarum petrarum, aut ludentium animalium cursus invisus, aut mugientium valida bestiarum vox, aut resonans de altissimis montibus echo : deficientes faciebant illos præ timore.
|
||||
19| Omnis enim orbis terrarum limpido illuminabatur lumine, et non impeditis operibus continebatur.
|
||||
20| Solis autem illis superposita erat gravis nox, imago tenebrarum quæ superventura illis erat : ipsi ergo sibi erant graviores tenebris.
|
||||
#18
|
||||
1| Sanctis autem tuis maxima erat lux, et horum quidem vocem audiebant, sed figuram non videbant. Et quia non et ipsi eadem passi erant, magnificabant te ;
|
||||
2| et qui ante læsi erant, quia non lædebantur, gratias agebant, et ut esset differentia, donum petebant.
|
||||
3| Propter quod ignis ardentem columnam ducem habuerunt ignotæ viæ, et solem sine læsura boni hospitii præstitisti.
|
||||
4| Digni quidem illi carere luce, et pati carcerem tenebrarum, qui inclusos custodiebant filios tuos, per quos incipiebat incorruptum legis lumen sæculo dari.
|
||||
5| Cum cogitarent justorum occidere infantes, et uno exposito filio et liberato, in traductionem illorum, multitudinem filiorum abstulisti, et pariter illos perdidisti in aqua valida.
|
||||
6| Illa enim nox ante cognita est a patribus nostris, ut vere scientes quibus juramentis crediderunt, animæquiores essent.
|
||||
7| Suscepta est autem a populo tuo sanitas quidem justorum, injustorum autem exterminatio.
|
||||
8| Sicut enim læsisti adversarios, sic et nos provocans magnificasti.
|
||||
9| Absconse enim sacrificabant justi pueri bonorum, et justitiæ legem in concordia disposuerunt ; similiter et bona et mala recepturos justos, patrum jam decantantes laudes.
|
||||
10| Resonabat autem inconveniens inimicorum vox, et flebilis audiebatur planctus ploratorum infantium.
|
||||
11| Simili autem pœna servus cum domino afflictus est, et popularis homo regi similia passus.
|
||||
12| Similiter ergo omnes, uno nomine mortis, mortuos habebant innumerabiles : nec enim ad sepeliendum vivi sufficiebant, quoniam uno momento quæ erat præclarior natio illorum exterminata est.
|
||||
13| De omnibus enim non credentes, propter veneficia ; tunc vero primum cum fuit exterminium primogenitorum, spoponderunt populum Dei esse.
|
||||
14| Cum enim quietum silentium contineret omnia, et nox in suo cursu medium iter haberet,
|
||||
15| omnipotens sermo tuus de cælo, a regalibus sedibus, durus debellator in mediam exterminii terram prosilivit,
|
||||
16| gladius acutus insimulatum imperium tuum portans : et stans, replevit omnia morte, et usque ad cælum attingebat stans in terra.
|
||||
17| Tunc continuo visus somniorum malorum turbaverunt illos, et timores supervenerunt insperati.
|
||||
18| Et alius alibi projectus semivivus, propter quam moriebatur causam demonstrabat mortis.
|
||||
19| Visiones enim quæ illos turbaverunt hæc præmonebant, ne inscii quare mala patiebantur perirent.
|
||||
20| Tetigit autem tunc et justos tentatio mortis, et commotio in eremo facta est multitudinis : sed non diu permansit ira tua.
|
||||
21| Prosperans enim homo sine querela deprecari pro populis, proferens servitutis suæ scutum, orationem et per incensum deprecationem allegans, restitit iræ, et finem imposuit necessitati, ostendens quoniam tuus est famulus.
|
||||
22| Vicit autem turbas non in virtute corporis, nec armaturæ potentia : sed verbo illum qui se vexabat subjecit, juramenta parentum et testamentum commemorans.
|
||||
23| Cum enim jam acervatim cecidissent super alterutrum mortui, interstitit, et amputavit impetum, et divisit illam quæ ad vivos ducebat viam.
|
||||
24| In veste enim poderis quam habebat, totus erat orbis terrarum ; et parentum magnalia in quatuor ordinibus lapidum erant sculpta, et magnificentia tua in diademate capitis illius sculpta erat.
|
||||
25| His autem cessit qui exterminabat, et hæc extimuit : erat enim sola tentatio iræ sufficiens.
|
||||
#19
|
||||
1| Impiis autem usque in novissimum sine misericordia ira supervenit. Præsciebat enim et futura illorum :
|
||||
2| quoniam cum ipsi permisissent ut se educerent, et cum magna sollicitudine præmisissent illos, consequebantur illos, pœnitentia acti.
|
||||
3| Adhuc enim inter manus habentes luctum, et deplorantes ad monumenta mortuorum, aliam sibi assumpserunt cogitationem inscientiæ, et quos rogantes projecerant, hos tamquam fugitivos persequebantur.
|
||||
4| Ducebat enim illos ad hunc finem digna necessitas ; et horum quæ acciderant commemorationem amittebant, ut quæ deerant tormentis repleret punitio :
|
||||
5| et populus quidem tuus mirabiliter transiret, illi autem novam mortem invenirent.
|
||||
6| Omnis enim creatura ad suum genus ab initio refigurabatur, deserviens tuis præceptis, ut pueri tui custodirentur illæsi.
|
||||
7| Nam nubes castra eorum obumbrabat, et ex aqua quæ ante erat, terra arida apparuit, et in mari Rubro via sine impedimento, et campus germinans de profundo nimio :
|
||||
8| per quem omnis natio transivit quæ tegebatur tua manu, videntes tua mirabilia et monstra.
|
||||
9| Tamquam enim equi depaverunt escam, et tamquam agni exsultaverunt, magnificantes te, Domine, qui liberasti illos.
|
||||
10| Memores enim erant adhuc eorum quæ in incolatu illorum facta fuerant : quemadmodum pro natione animalium eduxit terra muscas, et pro piscibus eructavit fluvius multitudinem ranarum.
|
||||
11| Novissime autem viderunt novam creaturam avium, cum, adducti concupiscentia, postulaverunt escas epulationis.
|
||||
12| In allocutione enim desiderii ascendit illis de mari ortygometra : et vexationes peccatoribus supervenerunt, non sine illis quæ ante facta erant argumentis per vim fulminum : juste enim patiebantur secundum suas nequitias.
|
||||
13| Etenim detestabiliorem inhospitalitatem instituerunt : alii quidem ignotos non recipiebant advenas ; alii autem bonos hospites in servitutem redigebant.
|
||||
14| Et non solum hæc, sed et alius quidam respectus illorum erat, quoniam inviti recipiebant extraneos.
|
||||
15| Qui autem cum lætitia receperunt hos qui eisdem usi erant justitiis, sævissimis afflixerunt doloribus.
|
||||
16| Percussi sunt autem cæcitate : sicut illi in foribus justi, cum subitaneis cooperti essent tenebris, unusquisque transitum ostii sui quærebat.
|
||||
17| In se enim elementa dum convertuntur, sicut in organo qualitatis sonus immutatur, et omnia suum sonum custodiunt : unde æstimari ex ipso visu certo potest.
|
||||
18| Agrestia enim in aquatica convertebantur, et quæcumque erant natantia, in terram transibant.
|
||||
19| Ignis in aqua valebat supra suam virtutem, et aqua extinguentis naturæ obliviscebatur.
|
||||
20| Flammæ e contrario corruptibilium animalium non vexaverunt carnes coambulantium, nec dissolvebant illam, quæ facile dissolvebatur sicut glacies, bonam escam. In omnibus enim magnificasti populum tuum, Domine, et honorasti, et non despexisti, in omni tempore et in omni loco assistens eis. *(Numeri versi necessitas correctibus!)*
|
||||
@@ -0,0 +1,225 @@
|
||||
#1
|
||||
1| In mense octavo, in anno secundo Darii regis, factum est verbum Domini ad Zachariam filium Barachiæ filii Addo prophetam, dicens :
|
||||
2| Iratus est Dominus super patres vestros iracundia.
|
||||
3| Et dices ad eos : Hæc dicit Dominus exercituum : Convertimini ad me, ait Dominus exercituum, et convertar ad vos, dicit Dominus exercituum.
|
||||
4| Ne sitis sicut patres vestri, ad quos clamabant prophetæ priores, dicentes : Hæc dicit Dominus exercituum : Convertimini de viis vestris malis, et de cogitationibus vestris pessimis : et non audierunt, neque attenderunt ad me, dicit Dominus.
|
||||
5| Patres vestri, ubi sunt ? et prophetæ numquid in sempiternum vivent ?
|
||||
6| Verumtamen verba mea, et legitima mea, quæ mandavi servis meis prophetis, numquid non comprehenderunt patres vestros, et conversi sunt, et dixerunt : Sicut cogitavit Dominus exercituum facere nobis secundum vias nostras, et secundum adinventiones nostras, fecit nobis ?
|
||||
7| In die vigesima et quarta undecimi mensis Sabath, in anno secundo Darii, factum est verbum Domini ad Zachariam filium Barachiæ filii Addo prophetam, dicens :
|
||||
8| Vidi per noctem, et ecce vir ascendens super equum rufum, et ipse stabat inter myrteta, quæ erant in profundo, et post eum equi rufi, varii, et albi.
|
||||
9| Et dixi : Quid sunt isti, domine mi ? Et dixit ad me angelus qui loquebatur in me : Ego ostendam tibi quid sint hæc.
|
||||
10| Et respondit vir qui stabat inter myrteta, et dixit : Isti sunt quos misit Dominus ut perambulent terram.
|
||||
11| Et responderunt angelo Domini, qui stabat inter myrteta, et dixerunt : Perambulavimus terram, et ecce omnis terra habitatur, et quiescit.
|
||||
12| Et respondit angelus Domini, et dixit : Domine exercituum, usquequo tu non misereberis Jerusalem, et urbium Juda, quibus iratus es ? iste jam septuagesimus annus est.
|
||||
13| Et respondit Dominus angelo qui loquebatur in me verba bona, verba consolatoria.
|
||||
14| Et dixit ad me angelus qui loquebatur in me : Clama, dicens : Hæc dicit Dominus exercituum : Zelatus sum Jerusalem et Sion zelo magno,
|
||||
15| et ira magna ego irascor super gentes opulentas, quia ego iratus sum parum, ipsi vero adjuverunt in malum.
|
||||
16| Propterea hæc dicit Dominus : Revertar ad Jerusalem in misericordiis, et domus mea ædificabitur in ea, ait Dominus exercituum, et perpendiculum extendetur super Jerusalem.
|
||||
17| Adhuc clama, dicens : Hæc dicit Dominus exercituum : Adhuc affluent civitates meæ bonis, et consolabitur adhuc Dominus Sion, et eliget adhuc Jerusalem.
|
||||
18| Et levavi oculos meos, et vidi, et ecce quatuor cornua.
|
||||
19| Et dixi ad angelum qui loquebatur in me : Quid sunt hæc ? Et dixit ad me : Hæc sunt cornua quæ ventilaverunt Judam, et Israël, et Jerusalem.
|
||||
20| Et ostendit mihi Dominus quatuor fabros.
|
||||
21| Et dixi : Quid isti veniunt facere ? Qui ait, dicens : Hæc sunt cornua quæ ventilaverunt Judam per singulos viros, et nemo eorum levavit caput suum : et venerunt isti deterrere ea, ut dejiciant cornua gentium, quæ levaverunt cornu super terram Juda ut dispergerent eam.
|
||||
#2
|
||||
1| Et levavi oculos meos, et vidi, et ecce vir, et in manu ejus funiculus mensorum.
|
||||
2| Et dixi : Quo tu vadis ? Et dixit ad me : Ut metiar Jerusalem, et videam quanta sit latitudo ejus, et quanta longitudo ejus.
|
||||
3| Et ecce angelus qui loquebatur in me egrediebatur, et angelus alius egrediebatur in occursum ejus :
|
||||
4| et dixit ad eum : Curre, loquere ad puerum istum, dicens : Absque muro habitabitur Jerusalem, præ multitudine hominum et jumentorum in medio ejus.
|
||||
5| Et ego ero ei, ait Dominus, murus ignis in circuitu, et in gloria ero in medio ejus.
|
||||
6| O, o, fugite de terra aquilonis, dicit Dominus, quoniam in quatuor ventos cæli dispersi vos, dicit Dominus.
|
||||
7| O Sion ! fuge, quæ habitas apud filiam Babylonis :
|
||||
8| quia hæc dicit Dominus exercituum : Post gloriam misit me ad gentes quæ spoliaverunt vos : qui enim tetigerit vos, tangit pupillam oculi mei :
|
||||
9| quia ecce ego levo manum meam super eos, et erunt prædæ his qui serviebant sibi : et cognoscetis quia Dominus exercituum misit me.
|
||||
10| Lauda et lætare, filia Sion, quia ecce ego venio, et habitabo in medio tui, ait Dominus.
|
||||
11| Et applicabuntur gentes multæ ad Dominum in die illa, et erunt mihi in populum, et habitabo in medio tui : et scies quia Dominus exercituum misit me ad te.
|
||||
12| Et possidebit Dominus Judam partem suam in terra sanctificata, et eliget adhuc Jerusalem.
|
||||
13| Sileat omnis caro a facie Domini, quia consurrexit de habitaculo sancto suo.
|
||||
#3
|
||||
1| Et ostendit mihi Dominus Jesum sacerdotem magnum, stantem coram angelo Domini : et Satan stabat a dextris ejus ut adversaretur ei.
|
||||
2| Et dixit Dominus ad Satan : Increpet Dominus in te, Satan ! et increpet Dominus in te, qui elegit Jerusalem ! numquid non iste torris est erutus de igne ?
|
||||
3| Et Jesus erat indutus vestibus sordidis, et stabat ante faciem angeli.
|
||||
4| Qui respondit, et ait ad eos qui stabant coram se, dicens : Auferte vestimenta sordida ab eo. Et dixit ad eum : Ecce abstuli a te iniquitatem tuam, et indui te mutatoriis.
|
||||
5| Et dixit : Ponite cidarim mundam super caput ejus. Et posuerunt cidarim mundam super caput ejus, et induerunt eum vestibus : et angelus Domini stabat.
|
||||
6| Et contestabatur angelus Domini Jesum, dicens :
|
||||
7| Hæc dicit Dominus exercituum : Si in viis meis ambulaveris, et custodiam meam custodieris, tu quoque judicabis domum meam, et custodies atria mea, et dabo tibi ambulantes de his qui nunc hic assistunt.
|
||||
8| Audi, Jesu sacerdos magne, tu et amici tui, qui habitant coram te, quia viri portendentes sunt : ecce enim ego adducam servum meum Orientem.
|
||||
9| Quia ecce lapis quem dedi coram Jesu : super lapidem unum septem oculi sunt : ecce ego cælabo sculpturam ejus, ait Dominus exercituum, et auferam iniquitatem terræ illius in die una.
|
||||
10| In die illa, dicit Dominus exercituum, vocabit vir amicum suum subter vitem et subter ficum.
|
||||
#4
|
||||
1| Et reversus est angelus qui loquebatur in me, et suscitavit me quasi virum qui suscitatur de somno suo.
|
||||
2| Et dixit ad me : Quid tu vides ? Et dixi : Vidi, et ecce candelabrum aureum totum, et lampas ejus super caput ipsius, et septem lucernæ ejus super illud, et septem infusoria lucernis quæ erant super caput ejus.
|
||||
3| Et duæ olivæ super illud : una a dextris lampadis, et una a sinistris ejus.
|
||||
4| Et respondi, et aio ad angelum qui loquebatur in me, dicens : Quid sunt hæc, domine mi ?
|
||||
5| Et respondit angelus qui loquebatur in me, et dixit ad me : Numquid nescis quid sunt hæc ? Et dixi : Non, domine mi.
|
||||
6| Et respondit, et ait ad me, dicens : Hoc est verbum Domini ad Zorobabel, dicens : Non in exercitu, nec in robore, sed in spiritu meo, dicit Dominus exercituum.
|
||||
7| Quis tu, mons magne, coram Zorobabel ? In planum : et educet lapidem primarium, et exæquabit gratiam gratiæ ejus.
|
||||
8| Et factum est verbum Domini ad me, dicens :
|
||||
9| Manus Zorobabel fundaverunt domum istam, et manus ejus perficient eam : et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos.
|
||||
10| Quis enim despexit dies parvos ? Et lætabuntur, et videbunt lapidem stanneum in manu Zorobabel. Septem isti oculi sunt Domini, qui discurrunt in universam terram.
|
||||
11| Et respondi, et dixi ad eum : Quid sunt duæ olivæ istæ, ad dexteram candelabri, et ad sinistram ejus ?
|
||||
12| Et respondi secundo, et dixi ad eum : Quid sunt duæ spicæ olivarum quæ sunt juxta duo rostra aurea in quibus sunt suffusoria ex auro ?
|
||||
13| Et ait ad me, dicens : Numquid nescis quid sunt hæc ? Et dixi : Non, domine mi.
|
||||
14| Et dixit : Isti sunt duo filii olei, qui assistunt Dominatori universæ terræ.
|
||||
#5
|
||||
1| Et conversus sum, et levavi oculos meos, et vidi, et ecce volumen volans.
|
||||
2| Et dixit ad me : Quid tu vides ? Et dixi : Ego video volumen volans : longitudo ejus viginti cubitorum, et latitudo ejus decem cubitorum.
|
||||
3| Et dixit ad me : Hæc est maledictio quæ egreditur super faciem omnis terræ : quia omnis fur, sicut ibi scriptum est, judicabitur, et omnis jurans ex hoc similiter judicabitur.
|
||||
4| Educam illud, dicit Dominus exercituum : et veniet ad domum furis, et ad domum jurantis in nomine meo mendaciter : et commorabitur in medio domus ejus, et consumet eam, et ligna ejus, et lapides ejus.
|
||||
5| Et egressus est angelus qui loquebatur in me, et dixit ad me : Leva oculos tuos, et vide quid est hoc quod egreditur.
|
||||
6| Et dixi : Quidnam est ? Et ait : Hæc est amphora egrediens. Et dixit : Hæc est oculus eorum in universa terra.
|
||||
7| Et ecce talentum plumbi portabatur, et ecce mulier una sedens in medio amphoræ.
|
||||
8| Et dixit : Hæc est impietas. Et projecit eam in medio amphoræ, et misit massam plumbeam in os ejus.
|
||||
9| Et levavi oculos meos, et vidi : et ecce duæ mulieres egredientes : et spiritus in alis earum, et habebant alas quasi alas milvi, et levaverunt amphoram inter terram et cælum.
|
||||
10| Et dixi ad angelum qui loquebatur in me : Quo istæ deferunt amphoram ?
|
||||
11| Et dixit ad me : Ut ædificetur ei domus in terra Sennaar, et stabiliatur, et ponatur ibi super basem suam.
|
||||
#6
|
||||
1| Et conversus sum, et levavi oculos meos, et vidi : et ecce quatuor quadrigæ egredientes de medio duorum montium : et montes, montes ærei.
|
||||
2| In quadriga prima equi rufi, et in quadriga secunda equi nigri,
|
||||
3| et in quadriga tertia equi albi, et in quadriga quarta equi varii et fortes.
|
||||
4| Et respondi, et dixi ad angelum qui loquebatur in me : Quid sunt hæc, domine mi ?
|
||||
5| Et respondit angelus, et ait ad me : Isti sunt quatuor venti cæli, qui egrediuntur ut stent coram Dominatore omnis terræ.
|
||||
6| In qua erant equi nigri, egrediebantur in terram aquilonis : et albi egressi sunt post eos, et varii egressi sunt ad terram austri.
|
||||
7| Qui autem erant robustissimi, exierunt, et quærebant ire et discurrere per omnem terram. Et dixit : Ite, perambulate terram : et perambulaverunt terram.
|
||||
8| Et vocavit me, et locutus est ad me, dicens : Ecce qui egrediuntur in terram aquilonis, requiescere fecerunt spiritum meum in terra aquilonis.
|
||||
9| Et factum est verbum Domini ad me, dicens :
|
||||
10| Sume a transmigratione, ab Holdai, et a Tobia, et ab Idaia : et venies tu in die illa, et intrabis domum Josiæ filii Sophoniæ, qui venerunt de Babylone.
|
||||
11| Et sumes aurum et argentum, et facies coronas, et pones in capite Jesu filii Josedec, sacerdotis magni :
|
||||
12| et loqueris ad eum, dicens : Hæc ait Dominus exercituum, dicens : Ecce vir, Oriens nomen ejus, et subter eum orietur, et ædificabit templum Domino.
|
||||
13| Et ipse exstruet templum Domino : et ipse portabit gloriam, et sedebit, et dominabitur super solio suo : et erit sacerdos super solio suo, et consilium pacis erit inter illos duos.
|
||||
14| Et coronæ erunt Helem, et Tobiæ, et Idaiæ, et Hem filio Sophoniæ, memoriale in templo Domini.
|
||||
15| Et qui procul sunt, venient, et ædificabunt in templo Domini : et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos. Erit autem hoc, si auditu audieritis vocem Domini Dei vestri.
|
||||
#7
|
||||
1| Et factum est in anno quarto Darii regis, factum est verbum Domini ad Zachariam, in quarta mensis noni, qui est Casleu.
|
||||
2| Et miserunt ad domum Dei Sarasar et Rogommelech, et viri qui erant cum eo, ad deprecandam faciem Domini :
|
||||
3| ut dicerent sacerdotibus domus Domini exercituum, et prophetis, loquentes : Numquid flendum est mihi in quinto mense, vel sanctificare me debeo, sicut jam feci multis annis ?
|
||||
4| Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens :
|
||||
5| Loquere ad omnem populum terræ, et ad sacerdotes, dicens : Cum jejunaretis, et plangeretis in quinto et septimo per hos septuaginta annos, numquid jejunium jejunastis mihi ?
|
||||
6| et cum comedistis et bibistis, numquid non vobis comedistis et vobismetipsis bibistis ?
|
||||
7| numquid non sunt verba quæ locutus est Dominus in manu prophetarum priorum, cum adhuc Jerusalem habitaretur ut esset opulenta, ipsa et urbes in circuitu ejus, et ad austrum, et in campestribus habitaretur ?
|
||||
8| Et factum est verbum Domini ad Zachariam, dicens :
|
||||
9| Hæc ait Dominus exercituum, dicens : Judicium verum judicate, et misericordiam et miserationes facite, unusquisque cum fratre suo.
|
||||
10| Et viduam, et pupillum, et advenam, et pauperem nolite calumniari : et malum vir fratri suo non cogitet in corde suo.
|
||||
11| Et noluerunt attendere, et averterunt scapulam recedentem, et aures suas aggravaverunt ne audirent.
|
||||
12| Et cor suum posuerunt ut adamantem, ne audirent legem, et verba quæ misit Dominus exercituum in spiritu suo per manum prophetarum priorum : et facta est indignatio magna a Domino exercituum.
|
||||
13| Et factum est sicut locutus est, et non audierunt : sic clamabunt et non exaudiam, dicit Dominus exercituum.
|
||||
14| Et dispersi eos per omnia regna quæ nesciunt : et terra desolata est ab eis, eo quod non esset transiens et revertens : et posuerunt terram desiderabilem in desertum.
|
||||
#8
|
||||
1| Et factum est verbum Domini exercituum, dicens :
|
||||
2| Hæc dicit Dominus exercituum : Zelatus sum Sion zelo magno, et indignatione magna zelatus sum eam.
|
||||
3| Hæc dicit Dominus exercituum : Reversus sum ad Sion, et habitabo in medio Jerusalem : et vocabitur Jerusalem civitas veritatis, et mons Domini exercituum mons sanctificatus.
|
||||
4| Hæc dicit Dominus exercituum : Adhuc habitabunt senes et anus in plateis Jerusalem, et viri baculus in manu ejus præ multitudine dierum.
|
||||
5| Et plateæ civitatis complebuntur infantibus et puellis, ludentibus in plateis ejus.
|
||||
6| Hæc dicit Dominus exercituum : Si videbitur difficile in oculis reliquiarum populi hujus in diebus illis, numquid in oculis meis difficile erit ? dicit Dominus exercituum.
|
||||
7| Hæc dicit Dominus exercituum : Ecce ego salvabo populum meum de terra orientis et de terra occasus solis.
|
||||
8| Et adducam eos, et habitabunt in medio Jerusalem : et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum, in veritate et in justitia.
|
||||
9| Hæc dicit Dominus exercituum : Confortentur manus vestræ, qui auditis in his diebus sermones istos per os prophetarum, in die qua fundata est domus Domini exercituum, ut templum ædificaretur.
|
||||
10| Siquidem ante dies illos merces hominum non erat, nec merces jumentorum erat : neque introëunti, neque exeunti erat pax præ tribulatione : et dimisi omnes homines, unumquemque contra proximum suum.
|
||||
11| Nunc autem non juxta dies priores ego faciam reliquiis populi hujus, dicit Dominus exercituum,
|
||||
12| sed semen pacis erit : vinea dabit fructum suum, et terra dabit germen suum, et cæli dabunt rorem suum : et possidere faciam reliquias populi hujus universa hæc.
|
||||
13| Et erit : sicut eratis maledictio in gentibus, domus Juda et domus Israël, sic salvabo vos, et eritis benedictio. Nolite timere ; confortentur manus vestræ.
|
||||
14| Quia hæc dicit Dominus exercituum : Sicut cogitavi ut affligerem vos, cum ad iracundiam provocassent patres vestri me, dicit Dominus,
|
||||
15| et non sum misertus : sic conversus cogitavi, in diebus istis, ut benefaciam domui Juda et Jerusalem. Nolite timere.
|
||||
16| Hæc sunt ergo verba quæ facietis : loquimini veritatem unusquisque cum proximo suo : veritatem et judicium pacis judicate in portis vestris.
|
||||
17| Et unusquisque malum contra amicum suum ne cogitetis in cordibus vestris, et juramentum mendax ne diligatis : omnia enim hæc sunt quæ odi, dicit Dominus.
|
||||
18| Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens :
|
||||
19| Hæc dicit Dominus exercituum : Jejunium quarti, et jejunium quinti, et jejunium septimi, et jejunium decimi erit domui Juda in gaudium et lætitiam et in solemnitates præclaras. Veritatem tantum et pacem diligite.
|
||||
20| Hæc dicit Dominus exercituum, usquequo veniant populi et habitent in civitatibus multis :
|
||||
21| et vadant habitatores, unus ad alterum, dicentes : Eamus, et deprecemur faciem Domini, et quæramus Dominum exercituum : vadam etiam ego.
|
||||
22| Et venient populi multi, et gentes robustæ, ad quærendum Dominum exercituum in Jerusalem, et deprecandam faciem Domini.
|
||||
23| Hæc dicit Dominus exercituum : In diebus illis, in quibus apprehendent decem homines ex omnibus linguis gentium, et apprehendent fimbriam viri Judæi, dicentes : Ibimus vobiscum : audivimus enim quoniam Deus vobiscum est.
|
||||
#9
|
||||
1| Onus verbi Domini in terra Hadrach et Damasci requiei ejus, quia Domini est oculus hominis et omnium tribuum Israël.
|
||||
2| Emath quoque in terminis ejus, et Tyrus, et Sidon : assumpserunt quippe sibi sapientiam valde.
|
||||
3| Et ædificavit Tyrus munitionem suam, et coacervavit argentum quasi humum, et aurum ut lutum platearum.
|
||||
4| Ecce Dominus possidebit eam : et percutiet in mari fortitudinem ejus, et hæc igni devorabitur.
|
||||
5| Videbit Ascalon, et timebit, et Gaza, et dolebit nimis, et Accaron, quoniam confusa est spes ejus : et peribit rex de Gaza, et Ascalon non habitabitur.
|
||||
6| Et sedebit separator in Azoto, et disperdam superbiam Philisthinorum.
|
||||
7| Et auferam sanguinem ejus de ore ejus, et abominationes ejus de medio dentium ejus : et relinquetur etiam ipse Deo nostro, et erit quasi dux in Juda, et Accaron quasi Jebusæus.
|
||||
8| Et circumdabo domum meam ex his qui militant mihi euntes et revertentes : et non transibit super eos ultra exactor, quia nunc vidi in oculis meis.
|
||||
9| Exsulta satis, filia Sion ; jubila, filia Jerusalem : ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator : ipse pauper, et ascendens super asinam et super pullum filium asinæ.
|
||||
10| Et disperdam quadrigam ex Ephraim, et equum de Jerusalem, et dissipabitur arcus belli : et loquetur pacem gentibus, et potestas ejus a mari usque ad mare, et a fluminibus usque ad fines terræ.
|
||||
11| Tu quoque in sanguine testamenti tui emisisti vinctos tuos de lacu in quo non est aqua.
|
||||
12| Convertimini ad munitionem, vincti spei : hodie quoque annuntians duplicia reddam tibi.
|
||||
13| Quoniam extendi mihi Judam quasi arcum : implevi Ephraim : et suscitabo filios tuos, Sion, super filios tuos, Græcia : et ponam te quasi gladium fortium.
|
||||
14| Et Dominus Deus super eos videbitur, et exibit ut fulgur jaculum ejus : et Dominus Deus in tuba canet, et vadet in turbine austri.
|
||||
15| Dominus exercituum proteget eos : et devorabunt, et subjicient lapidibus fundæ : et bibentes inebriabuntur quasi a vino, et replebuntur ut phialæ, et quasi cornua altaris.
|
||||
16| Et salvabit eos Dominus Deus eorum in die illa, ut gregem populi sui, quia lapides sancti elevabuntur super terram ejus.
|
||||
17| Quid enim bonum ejus est, et quid pulchrum ejus, nisi frumentum electorum, et vinum germinans virgines ?
|
||||
#10
|
||||
1| Petite a Domino pluviam in tempore serotino, et Dominus faciet nives : et pluviam imbris dabit eis, singulis herbam in agro.
|
||||
2| Quia simulacra locuta sunt inutile, et divini viderunt mendacium : et somniatores locuti sunt frustra, vane consolabantur : idcirco abducti sunt quasi grex : affligentur, quia non est eis pastor.
|
||||
3| Super pastores iratus est furor meus, et super hircos visitabo : quia visitavit Dominus exercituum gregem suum, domum Juda, et posuit eos quasi equum gloriæ suæ in bello.
|
||||
4| Ex ipso angulus, ex ipso paxillus, ex ipso arcus prælii, ex ipso egredietur omnis exactor simul.
|
||||
5| Et erunt quasi fortes conculcantes lutum viarum in prælio, et bellabunt, quia Dominus cum eis : et confundentur ascensores equorum.
|
||||
6| Et confortabo domum Juda, et domum Joseph salvabo : et convertam eos, quia miserebor eorum : et erunt sicut fuerunt quando non projeceram eos : ego enim Dominus Deus eorum, et exaudiam eos.
|
||||
7| Et erunt quasi fortes Ephraim, et lætabitur cor eorum quasi a vino : et filii eorum videbunt, et lætabuntur, et exsultabit cor eorum in Domino.
|
||||
8| Sibilabo eis, et congregabo illos, quia redemi eos : et multiplicabo eos sicut ante fuerant multiplicati.
|
||||
9| Et seminabo eos in populis, et de longe recordabuntur mei : et vivent cum filiis suis, et revertentur.
|
||||
10| Et reducam eos de terra Ægypti, et de Assyriis congregabo eos, et ad terram Galaad et Libani adducam eos, et non invenietur eis locus :
|
||||
11| et transibit in maris freto, et percutiet in mari fluctus, et confundentur omnia profunda fluminis : et humiliabitur superbia Assur, et sceptrum Ægypti recedet.
|
||||
12| Confortabo eos in Domino, et in nomine ejus ambulabunt, dicit Dominus.
|
||||
#11
|
||||
1| Aperi, Libane, portas tuas, et comedat ignis cedros tuas.
|
||||
2| Ulula, abies, quia cecidit cedrus, quoniam magnifici vastati sunt : ululate, quercus Basan, quoniam succisus est saltus munitus.
|
||||
3| Vox ululatus pastorum, quia vastata est magnificentia eorum : vox rugitus leonum, quoniam vastata est superbia Jordanis.
|
||||
4| Hæc dicit Dominus Deus meus : Pasce pecora occisionis,
|
||||
5| quæ qui possederant occidebant, et non dolebant, et vendebant ea, dicentes : Benedictus Dominus ! divites facti sumus : et pastores eorum non parcebant eis.
|
||||
6| Et ego non parcam ultra super habitantes terram, dicit Dominus : ecce ego tradam homines, unumquemque in manu proximi sui, et in manu regis sui : et concident terram, et non eruam de manu eorum.
|
||||
7| Et pascam pecus occisionis propter hoc, o pauperes gregis ! et assumpsi mihi duas virgas : unam vocavi Decorem, et alteram vocavi Funiculum : et pavi gregem.
|
||||
8| Et succidi tres pastores in mense uno, et contracta est anima mea in eis, siquidem et anima eorum variavit in me.
|
||||
9| Et dixi : Non pascam vos : quod moritur, moriatur, et quod succiditur, succidatur : et reliqui devorent unusquisque carnem proximi sui.
|
||||
10| Et tuli virgam meam quæ vocabatur Decus, et abscidi eam, ut irritum facerem fœdus meum quod percussi cum omnibus populis.
|
||||
11| Et in irritum deductum est in die illa : et cognoverunt sic pauperes gregis, qui custodiunt mihi, quia verbum Domini est.
|
||||
12| Et dixi ad eos : Si bonum est in oculis vestris, afferte mercedem meam : et si non, quiescite. Et appenderunt mercedem meam triginta argenteos.
|
||||
13| Et dixit Dominus ad me : Projice illud ad statuarium, decorum pretium quo appretiatus sum ab eis. Et tuli triginta argenteos, et projeci illos in domum Domini, ad statuarium.
|
||||
14| Et præcidi virgam meam secundam, quæ appellabatur Funiculus, ut dissolverem germanitatem inter Judam et Israël.
|
||||
15| Et dixit Dominus ad me : Adhuc sume tibi vasa pastoris stulti.
|
||||
16| Quia ecce ego suscitabo pastorem in terra, qui derelicta non visitabit, dispersum non quæret, et contritum non sanabit, et id quod stat non enutriet, et carnes pinguium comedet, et ungulas eorum dissolvet.
|
||||
17| O pastor, et idolum derelinquens gregem : gladius super brachium ejus, et super oculum dextrum ejus : brachium ejus ariditate siccabitur, et oculus dexter ejus tenebrescens obscurabitur.
|
||||
#12
|
||||
1| Onus verbi Domini super Israël. Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram, et fingens spiritum hominis in eo :
|
||||
2| Ecce ego ponam Jerusalem superliminare crapulæ omnibus populis in circuitu : sed et Juda erit in obsidione contra Jerusalem.
|
||||
3| Et erit : in die illa ponam Jerusalem lapidem oneris cunctis populis : omnes qui levabunt eam concisione lacerabuntur, et colligentur adversus eam omnia regna terræ.
|
||||
4| In die illa, dicit Dominus, percutiam omnem equum in stuporem, et ascensorem ejus in amentiam : et super domum Juda aperiam oculos meos, et omnem equum populorum percutiam cæcitate.
|
||||
5| Et dicent duces Juda in corde suo : Confortentur mihi habitatores Jerusalem in Domino exercituum, Deo eorum !
|
||||
6| In die illa ponam duces Juda sicut caminum ignis in lignis, et sicut facem ignis in fœno : et devorabunt ad dexteram et ad sinistram omnes populos in circuitu, et habitabitur Jerusalem rursus in loco suo in Jerusalem.
|
||||
7| Et salvabit Dominus tabernacula Juda, sicut in principio, ut non magnifice glorietur domus David, et gloria habitantium Jerusalem contra Judam.
|
||||
8| In die illa proteget Dominus habitatores Jerusalem : et erit qui offenderit ex eis in die illa quasi David, et domus David quasi Dei, sicut angelus Domini in conspectu eorum.
|
||||
9| Et erit in die illa : quæram conterere omnes gentes quæ veniunt contra Jerusalem.
|
||||
10| Et effundam super domum David et super habitatores Jerusalem spiritum gratiæ et precum : et aspicient ad me quem confixerunt, et plangent eum planctu quasi super unigenitum, et dolebunt super eum, ut doleri solet in morte primogeniti.
|
||||
11| In die illa, magnus erit planctus in Jerusalem, sicut planctus Adadremmon in campo Mageddon.
|
||||
12| Et planget terra : familiæ et familiæ seorsum : familiæ domus David seorsum, et mulieres eorum seorsum :
|
||||
13| familiæ domus Nathan seorsum, et mulieres eorum seorsum : familiæ domus Levi seorsum, et mulieres eorum seorsum : familiæ Semei seorsum, et mulieres eorum seorsum :
|
||||
14| omnes familiæ reliquæ, familiæ et familiæ seorsum, et mulieres eorum seorsum.
|
||||
#13
|
||||
1| In die illa erit fons patens domui David et habitantibus Jerusalem, in ablutionem peccatoris et menstruatæ.
|
||||
2| Et erit in die illa, dicit Dominus exercituum : disperdam nomina idolorum de terra, et non memorabuntur ultra : et pseudoprophetas, et spiritum immundum auferam de terra.
|
||||
3| Et erit : cum prophetaverit quispiam ultra, dicent ei pater ejus et mater ejus, qui genuerunt eum : Non vives, quia mendacium locutus es in nomine Domini : et configent eum pater ejus et mater ejus, genitores ejus, cum prophetaverit.
|
||||
4| Et erit : in die illa confundentur prophetæ, unusquisque ex visione sua cum prophetaverit : nec operientur pallio saccino, ut mentiantur :
|
||||
5| sed dicet : Non sum propheta : homo agricola ego sum, quoniam Adam exemplum meum ab adolescentia mea.
|
||||
6| Et dicetur ei : Quid sunt plagæ istæ in medio manuum tuarum ? Et dicet : His plagatus sum in domo eorum qui diligebant me.
|
||||
7| Framea, suscitare super pastorem meum, et super virum cohærentem mihi, dicit Dominus exercituum : percute pastorem, et dispergentur oves : et convertam manum meam ad parvulos.
|
||||
8| Et erunt in omni terra, dicit Dominus : partes duæ in ea dispergentur, et deficient : et tertia pars relinquetur in ea.
|
||||
9| Et ducam tertiam partem per ignem, et uram eos sicut uritur argentum, et probabo eos sicut probatur aurum. Ipse vocabit nomen meum, et ego exaudiam eum. Dicam : Populus meus es : et ipse dicet : Dominus Deus meus.
|
||||
#14
|
||||
1| Ecce venient dies Domini, et dividentur spolia tua in medio tui.
|
||||
2| Et congregabo omnes gentes ad Jerusalem in prælium : et capietur civitas, et vastabuntur domus, et mulieres violabuntur : et egredietur media pars civitatis in captivitatem, et reliquum populi non auferetur ex urbe.
|
||||
3| Et egredietur Dominus, et præliabitur contra gentes illas, sicut præliatus est in die certaminis.
|
||||
4| Et stabunt pedes ejus in die illa super montem Olivarum, qui est contra Jerusalem ad orientem : et scindetur mons Olivarum ex media parte sui ad orientem et ad occidentem, prærupto grandi valde : et separabitur medium montis ad aquilonem, et medium ejus ad meridiem.
|
||||
5| Et fugietis ad vallem montium eorum, quoniam conjungetur vallis montium usque ad proximum : et fugietis sicut fugistis a facie terræmotus in diebus Oziæ regis Juda : et veniet Dominus Deus meus, omnesque sancti cum eo.
|
||||
6| Et erit in die illa : non erit lux, sed frigus et gelu.
|
||||
7| Et erit dies una quæ nota est Domino, non dies neque nox : et in tempore vesperi erit lux.
|
||||
8| Et erit in die illa : exibunt aquæ vivæ de Jerusalem : medium earum ad mare orientale, et medium earum ad mare novissimum : in æstate et in hieme erunt.
|
||||
9| Et erit Dominus rex super omnem terram : in die illa erit Dominus unus, et erit nomen ejus unum.
|
||||
10| Et revertetur omnis terra usque ad desertum, de colle Remmon ad austrum Jerusalem : et exaltabitur, et habitabit in loco suo, a porta Benjamin usque ad locum portæ prioris, et usque ad portam angulorum, et a turre Hananeel usque ad torcularia regis.
|
||||
11| Et habitabunt in ea, et anathema non erit amplius, sed sedebit Jerusalem secura.
|
||||
12| Et hæc erit plaga qua percutiet Dominus omnes gentes quæ pugnaverunt adversus Jerusalem : tabescet caro uniuscujusque stantis super pedes suos : et oculi ejus contabescent in foraminibus suis, et lingua eorum contabescet in ore suo.
|
||||
13| In die illa erit tumultus Domini magnus in eis : et apprehendet vir manum proximi sui, et conseretur manus ejus super manum proximi sui.
|
||||
14| Sed et Judas pugnabit adversus Jerusalem : et congregabuntur divitiæ omnium gentium in circuitu, aurum, et argentum, et vestes multæ satis.
|
||||
15| Et sic erit ruina equi, et muli, et cameli, et asini, et omnium jumentorum quæ fuerint in castris illis, sicut ruina hæc.
|
||||
16| Et omnes qui reliqui fuerint de universis gentibus quæ venerunt contra Jerusalem, ascendent ab anno in annum ut adorent regem, Dominum exercituum, et celebrent festivitatem tabernaculorum.
|
||||
17| Et erit : qui non ascenderit de familiis terræ ad Jerusalem ut adoret regem, Dominum exercituum, non erit super eos imber.
|
||||
18| Quod etsi familia Ægypti non ascenderit et non venerit, nec super eos erit : sed erit ruina, qua percutiet Dominus omnes gentes quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum.
|
||||
19| Hoc erit peccatum Ægypti, et hoc peccatum omnium gentium quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum.
|
||||
20| In die illa, erit quod super frenum equi est, sanctum Domino : et erunt lebetes in domo Domini quasi phialæ coram altari.
|
||||
21| Et erit omnis lebes in Jerusalem et in Juda sanctificatus Domino exercituum : et venient omnes immolantes, et sument ex eis, et coquent in eis : et non erit mercator ultra in domo Domini exercituum in die illo.
|
||||
@@ -0,0 +1,56 @@
|
||||
#1
|
||||
1| Verbum Domini quod factum est ad Sophoniam, filium Chusi, filii Godoliæ, filii Amariæ, filii Ezeciæ, in diebus Josiæ, filii Amon, regis Judæ.
|
||||
2| Congregans congregabo omnia a facie terræ, dicit Dominus :
|
||||
3| congregans hominem et pecus, congregans volatilia cæli et pisces maris : et ruinæ impiorum erunt, et disperdam homines a facie terræ, dicit Dominus.
|
||||
4| Et extendam manum meam super Judam et super omnes habitantes Jerusalem : et disperdam de loco hoc reliquias Baal, et nomina ædituorum cum sacerdotibus ;
|
||||
5| et eos qui adorant super tecta militiam cæli, et adorant et jurant in Domino, et jurant in Melchom ;
|
||||
6| et qui avertuntur de post tergum Domini, et qui non quæsierunt Dominum, nec investigaverunt eum.
|
||||
7| Silete a facie Domini Dei, quia juxta est dies Domini : quia præparavit Dominus hostiam ; sanctificavit vocatos suos.
|
||||
8| Et erit : in die hostiæ Domini, visitabo super principes, et super filios regis, et super omnes qui induti sunt veste peregrina ;
|
||||
9| et visitabo super omnem qui arroganter ingreditur super limen in die illa, qui complent domum Domini Dei sui iniquitate et dolo.
|
||||
10| Et erit in die illa, dicit Dominus, vox clamoris a porta piscium, et ululatus a Secunda, et contritio magna a collibus.
|
||||
11| Ululate, habitatores Pilæ : conticuit omnis populus Chanaan, disperierunt omnes involuti argento.
|
||||
12| Et erit in tempore illo : scrutabor Jerusalem in lucernis, et visitabo super viros defixos in fæcibus suis, qui dicunt in cordibus suis : Non faciet bene Dominus, et non faciet male.
|
||||
13| Et erit fortitudo eorum in direptionem, et domus eorum in desertum : et ædificabunt domos, et non habitabunt ; et plantabunt vineas, et non bibent vinum earum.
|
||||
14| Juxta est dies Domini magnus : juxta est, et velox nimis. Vox diei Domini amara : tribulabitur ibi fortis.
|
||||
15| Dies iræ dies illa, dies tribulationis et angustiæ, dies calamitatis et miseriæ, dies tenebrarum et caliginis, dies nebulæ et turbinis,
|
||||
16| dies tubæ et clangoris super civitates munitas, et super angulos excelsos.
|
||||
17| Et tribulabo homines, et ambulabunt ut cæci, quia Domino peccaverunt ; et effundetur sanguis eorum sicut humus, et corpora eorum sicut stercora.
|
||||
18| Sed et argentum eorum et aurum eorum non poterit liberare eos in die iræ Domini : in igne zeli ejus devorabitur omnis terra, quia consummationem cum festinatione faciet cunctis habitantibus terram.
|
||||
#2
|
||||
1| Convenite, congregamini, gens non amabilis,
|
||||
2| priusquam pariat jussio quasi pulverem transeuntem diem, antequam veniat super vos ira furoris Domini, antequam veniat super vos dies indignationis Domini.
|
||||
3| Quærite Dominum, omnes mansueti terræ, qui judicium ejus estis operati ; quærite justum, quærite mansuetum, si quomodo abscondamini in die furoris Domini.
|
||||
4| Quia Gaza destructa erit, et Ascalon in desertum : Azotum in meridie ejicient, et Accaron eradicabitur.
|
||||
5| Væ qui habitatis funiculum maris, gens perditorum ! verbum Domini super vos, Chanaan, terra Philisthinorum ; et disperdam te, ita ut non sit inhabitator.
|
||||
6| Et erit funiculus maris requies pastorum, et caulæ pecorum ;
|
||||
7| et erit funiculus ejus qui remanserit de domo Juda : ibi pascentur, in domibus Ascalonis ad vesperam requiescent, quia visitabit eos Dominus Deus eorum, et avertet captivitatem eorum.
|
||||
8| Audivi opprobrium Moab, et blasphemias filiorum Ammon, quæ exprobraverunt populo meo, et magnificati sunt super terminos eorum.
|
||||
9| Propterea vivo ego, dicit Dominus exercituum, Deus Israël, quia Moab ut Sodoma erit, et filii Ammon quasi Gomorrha : siccitas spinarum, et acervi salis, et desertum usque in æternum : reliquiæ populi mei diripient eos, et residui gentis meæ possidebunt illos.
|
||||
10| Hoc eis eveniet pro superbia sua, quia blasphemaverunt et magnificati sunt super populum Domini exercituum.
|
||||
11| Horribilis Dominus super eos, et attenuabit omnes deos terræ : et adorabunt eum viri de loco suo, omnes insulæ gentium.
|
||||
12| Sed et vos, Æthiopes, interfecti gladio meo eritis.
|
||||
13| Et extendet manum suam super aquilonem, et perdet Assur, et ponet speciosam in solitudinem, et in invium, et quasi desertum.
|
||||
14| Et accubabunt in medio ejus greges, omnes bestiæ gentium ; et onocrotalus et ericius in liminibus ejus morabuntur : vox cantantis in fenestra, corvus in superliminari, quoniam attenuabo robur ejus.
|
||||
15| Hæc est civitas gloriosa habitans in confidentia, quæ dicebat in corde suo : Ego sum, et extra me non est alia amplius : quomodo facta est in desertum cubile bestiæ ? omnis qui transit per eam sibilabit, et movebit manum suam.
|
||||
#3
|
||||
1| Væ provocatrix, et redempta civitas, columba !
|
||||
2| non audivit vocem, et non suscepit disciplinam ; in Domino non est confisa, ad Deum suum non appropinquavit.
|
||||
3| Principes ejus in medio ejus quasi leones rugientes ; judices ejus lupi vespere, non relinquebant in mane.
|
||||
4| Prophetæ ejus vesani, viri infideles ; sacerdotes ejus polluerunt sanctum, injuste egerunt contra legem.
|
||||
5| Dominus justus in medio ejus non faciet iniquitatem ; mane, mane judicium suum dabit in lucem, et non abscondetur ; nescivit autem iniquus confusionem.
|
||||
6| Disperdidi gentes, et dissipati sunt anguli earum ; desertas feci vias eorum, dum non est qui transeat ; desolatæ sunt civitates eorum, non remanente viro, neque ullo habitatore.
|
||||
7| Dixi : Attamen timebis me, suscipies disciplinam ; et non peribit habitaculum ejus, propter omnia in quibus visitavi eam : verumtamen diluculo surgentes corruperunt omnes cogitationes suas.
|
||||
8| Quapropter exspecta me, dicit Dominus, in die resurrectionis meæ in futurum : quia judicium meum ut congregem gentes, et colligam regna, et effundam super eos indignationem meam, omnem iram furoris mei : in igne enim zeli mei devorabitur omnis terra.
|
||||
9| Quia tunc reddam populis labium electum, ut invocent omnes in nomine Domini, et serviant ei humero uno.
|
||||
10| Ultra flumina Æthiopiæ, inde supplices mei ; filii dispersorum meorum deferent munus mihi.
|
||||
11| In die illa non confunderis super cunctis adinventionibus tuis, quibus prævaricata es in me, quia tunc auferam de medio tui magniloquos superbiæ tuæ, et non adjicies exaltari amplius in monte sancto meo.
|
||||
12| Et derelinquam in medio tui populum pauperem et egenum : et sperabunt in nomine Domini.
|
||||
13| Reliquiæ Israël non facient iniquitatem, nec loquentur mendacium, et non invenietur in ore eorum lingua dolosa, quoniam ipsi pascentur, et accubabunt, et non erit qui exterreat.
|
||||
14| Lauda, filia Sion ; jubila, Israël : lætare, et exsulta in omni corde, filia Jerusalem.
|
||||
15| Abstulit Dominus judicium tuum ; avertit inimicos tuos. Rex Israël Dominus in medio tui : non timebis malum ultra.
|
||||
16| In die illa dicetur Jerusalem : Noli timere ; Sion : Non dissolvantur manus tuæ.
|
||||
17| Dominus Deus tuus in medio tui fortis, ipse salvabit : gaudebit super te in lætitia, silebit in dilectione sua, exsultabit super te in laude.
|
||||
18| Nugas, qui a lege recesserant, congregabo, quia ex te erant : ut non ultra habeas super eis opprobrium.
|
||||
19| Ecce ego interficiam omnes qui afflixerunt te in tempore illo : et salvabo claudicantem, et eam quæ ejecta fuerat congregabo : et ponam eos in laudem, et in nomen, in omni terra confusionis eorum,
|
||||
20| in tempore illo quo adducam vos, et in tempore quo congregabo vos. Dabo enim vos in nomen, et in laudem omnibus populis terræ, cum convertero captivitatem vestram coram oculis vestris, dicit Dominus.
|
||||
Reference in new issue
Block a user